Adhyaya 55

Verse 1

सूत उवाच । इति बाभ्रव्यवचनमाकर्ण्य कुरुनन्दनः । प्राणमन्नारदं भक्त्या विस्मितः पुलकान्वितः

சூதர் கூறினார்—பாப்ரவ்யரின் சொற்களை கேட்ட குருநந்தனன், பக்தியுடன் நாரதரை வணங்கினான். அவன் வியப்புற்று உடல் முழுதும் புலகாங்கிதம் அடைந்தான்.

Verse 2

प्रशस्य च चिरं कालं पुनर्नारदमब्रवीत्

நீண்ட நேரம் புகழ்ந்து வணங்கி, மீண்டும் நாரதரிடம் கூறினான்.

Verse 3

गुप्तक्षेत्रस्य माहात्म्यं शृण्वानस्त्वन्मुखान्मुने । तृप्तिं नैवाधिगच्छामि भूयस्तद्वक्तुमर्हसि

முனிவரே! உங்கள் திருவாயிலிருந்து குப்தக்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை கேட்டும் எனக்கு நிறைவு இல்லை; ஆகவே அதை மீண்டும் மேலும் விரிவாக அருளிச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 4

नारद उवाच । महालिंगस्य वक्ष्यामि महिमानं कुरूद्वह । गौतमेश्वर लिंगस्य सावधानः शृणुष्व तत्

நாரதர் கூறினார்—குருக்களில் முதன்மையானவனே! மகாலிங்கத்தின், குறிப்பாக கௌதமேஸ்வர லிங்கத்தின் மகிமையை நான் உரைப்பேன். கவனமுடன் கேள்.

Verse 5

अक्षपादो महायोगी गौतमाख्योऽभवन्मुनिः । गोदावरीसमानेता अहल्यायाः पतिः प्रभुः

அக்ஷபாதன் எனும் மகாயோகி, கௌதம முனிவர் என்று புகழ்பெற்றார். அவர் அகல்யையின் கணவர், உயர்ந்த प्रभு, மேலும் கோதாவரியை வெளிப்படுத்தியவர்.

Verse 6

गुप्त क्षेत्रस्य माहात्म्यं स च ज्ञात्वा महोत्तमम् । योगसंसाधनं कुर्वन्नत्र तेपे तपो महत्

குப்தக்ஷேத்திரத்தின் மிகச் சிறந்த மஹிமையை அறிந்து, அவர் யோக சாதனையில் ஈடுபட்டு இங்கே மாபெரும் தவம் செய்தார்.

Verse 7

योगसिद्धिं ततः प्राप्य गौतमेन महात्मना । अत्र संस्थापितं लिंगं गौतमेश्वरसंज्ञया

பின்னர் மகாத்மா கௌதமர் யோகசித்தியை அடைந்து, இவ்விடத்திலேயே ‘கௌதமேஸ்வர’ என்ற நாமத்துடன் லிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 8

संस्नाप्यैतन्महालिंगं चन्दनेन विलिप्य च । संपूज्य पुष्पैर्विविधैर्गुग्गुलं दाहयेत्पुरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते

இந்த மகாலிங்கத்தை நீராட்டி, சந்தனத்தால் பூசி, பலவகைப் பூக்களால் வழிபட்டு, அதன் முன் குக்குலு தூபம் எரிக்க வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 9

अर्जुन उवाच । योगस्वरूपमिच्छामि श्रोतुं नारद तत्त्वतः । योगं सर्वे प्रशंसंति यतः सर्वोत्तमोत्तमम्

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ நாரதா! யோகத்தின் உண்மைச் சொரூபத்தைத் தத்துவமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் அனைவரும் யோகத்தை உயர்ந்தவற்றிலும் உயர்ந்ததாகப் புகழ்கின்றனர்।

Verse 10

नारद उवाच । समासात्तव वक्ष्यामि योगतत्त्वं कुरूद्वह । श्रवणादपि नैर्मल्यं यस्य स्यात्सेवनात्किमु

நாரதர் கூறினார்—ஓ குருவம்சச் சிறந்தவனே! சுருக்கமாக உனக்கு யோகத் தத்துவத்தை உரைக்கிறேன். இதைச் செவியுற்றாலே தூய்மை உண்டாகுமெனில், இதைச் சாதித்து அனுசரிப்பதின் பலனை என்ன சொல்லுவது!

Verse 11

चित्तवृत्तिनिरोधाख्यं योगतत्त्वं प्रकीर्त्यते । तदष्टांगप्रकारेण साधयंतीह योगिनः

யோகத் தத்துவம் ‘சித்தவிருத்தி நிரோதம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; யோகிகள் இவ்வுலகில் அதை அஷ்டாங்க முறையால் சாதிக்கின்றனர்।

Verse 12

यमश्च नियमश्चैव प्राणायामस्तृतीयकः । प्रत्याहारो धारणा च ध्येयं ध्यानं च सप्तमम्

யமம், நியமம் முதலில்; பிராணாயாமம் மூன்றாவது. பின்னர் பிரத்யாஹாரம், தாரணை; த்யேயம் மற்றும் த்யானம் ஏழாவது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 13

समाधिरिति चाष्टांगो योगः संपरिकीर्तितः । प्रत्येकं लक्षणं तेषामष्टानां शृणु पांडव

சமாதி யோகத்தின் எட்டாவது அங்கமாக அறிவிக்கப்படுகிறது. ஓ பாண்டவா! இவ்வெட்டின் தனித்தனியான இலக்கணங்களை கேள்।

Verse 14

अनुक्रमान्नरो येषां साधनाद्योगमश्नुते । अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ

இவற்றை முறையாகச் சாதித்தால் மனிதன் யோகத்தை அடைவான். அவை—அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரகம்.

Verse 15

एते पंच यमाः प्रोक्ताः शृण्वेषामपि लक्षणम् । आत्मवत्सर्वभूतेषु यो हिताय प्रवर्तते

இவை ஐந்து யமங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டன; இவற்றின் இலக்கணங்களையும் கேளுங்கள். எல்லா உயிர்களிலும் தன்னைப் போல எண்ணி அவர்களின் நலனுக்காக நடப்பவன்—

Verse 16

अहिंसैषा समाख्याता वेदसंविहिता च या । दृष्टं श्रुतं चानुमितं स्वानुभूतं यथार्थतः

இதுவே அஹிம்சை என அழைக்கப்படுகிறது; வேதங்களாலும் விதிக்கப்பட்டது. காணப்பட்டது, கேட்கப்பட்டது, ஊகிக்கப்பட்டது, தானே அனுபவித்தது—இவற்றை யதார்த்தமாக (சொல்லுதல்).

Verse 17

कथनं सत्यमित्युक्तं परपीडाविवर्जितम् । अनादानं परस्वानामापद्यपि कथंचन

பிறருக்கு துன்பம் இன்றிப் பொருந்திய உண்மையைச் சொல்வதே ‘சத்தியம்’. ‘அஸ்தேயம்’ என்பது பேரிடரிலும் பிறருடைய பொருளை எப்போதும் எடுக்காதிருத்தல்.

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा तदस्तेयं प्रकीर्तितम् । अमैथुनं यतीनां च मनोवाक्कायकर्मभिः

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் பிறருடையதை எடுக்காமை ‘அஸ்தேயம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. யதிகளுக்கு ‘அமைதுனம்’ (பிரம்மச்சரியம்) மனம்-வாக்கு-காயச் செயல்களால் காக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 19

ऋतौ स्वदारगमनं गेहिनां ब्रह्मचर्यता । यतीनां सर्वसंन्यासो मनोवाक्कायकर्मणा

இல்லறத்தார்க்கு உரிய காலத்தில் தம் தர்மபத்தினியிடம் செல்வதே பிரம்மச்சரியமாகக் கூறப்படுகிறது; ஆனால் யதிகளுக்கு மனம், வாக்கு, உடல் செயல்களால் முழுமையான சந்நியாசமே கடைப்பிடிக்க வேண்டியது।

Verse 20

गृहस्थानां च मनसा स्मृत एषोऽपरिग्रहः । एते यमास्तव प्रोक्ताः पंचैव नियमाञ्छृणु

இல்லறத்தார்க்கு ‘அபரிக்ரஹம்’ என்பது மனத்திலுள்ள பற்றின்மையாகவே கருதப்படுகிறது. இவ்வியமங்கள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன; இனி ஐந்து நியமங்களை கேள்।

Verse 21

शौचं तुष्टिस्तपश्चैव जपो भक्तिर्गुरोस्तथा । एतेषामपि पंचानां पृथक्संशृणु लक्षणम्

சௌசம், துஷ்டி, தவம், ஜபம், குருபக்தி—இவையே ஐந்து நியமங்கள்; இவற்றின் தனித்தனியான இலக்கணங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கேள்।

Verse 22

बाह्यमाभ्यतरं चैव द्विविधं शौचमुच्यते । बाह्यं तु मृज्जलैः प्रोक्तमांतरं शुद्धमानसम्

சௌசம் இரண்டு வகை—புறமும் அகமும். புறச் சௌசம் மண் மற்றும் நீரால் சுத்திகரித்தல்; அகச் சௌசம் தூய்மையான மனம் ஆகும்।

Verse 23

न्यायेनागतया वृत्त्या भिक्षया वार्तयापि च । संतोषो यस्य सततं सा तुष्टिरिति चोच्यते

நியாயமாகக் கிடைத்த வாழ்வாதாரத்தில்—பிச்சையாலோ அல்லது தர்மோசிதமான தொழிலாலோ—எப்போதும் திருப்தியுடன் இருப்பவனுக்கே ‘துஷ்டி’ என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 24

चांद्रायणादीनि पुनस्तपांसि विहितानि च । आहारलाघवपरः कुर्यात्तत्तप उच्यते

சாந்திராயண முதலிய தவங்கள் சாஸ்திரத்தில் விதியாக விதிக்கப்பட்டுள்ளன. உணவை இலகுவாக்கி அனுஷ்டிப்பதே ‘தபஸ்’ எனப்படும்.

Verse 25

स्वाध्यायस्तु जपः प्रोक्तः प्रणवाभ्यसनादिकः । शिवे ज्ञाने गुरौ भक्तिर्गुरुभक्तिरिति स्मृता

ஸ்வாத்யாயம் என்பது ஜபமே என்று கூறப்படுகிறது—பிரணவம் (ஓம்) பயிற்சி முதலியன. சிவன், ஞானம், குரு ஆகியவற்றில் உள்ள பக்தியே ‘குருபக்தி’ என ஸ்மிருதி கூறும்.

Verse 26

एवं संसाध्य नियमान्संयमांश्च विचक्षणः । प्राणायामाय संदध्यान्नान्यथा योगसाधकः

இவ்வாறு நியமங்களையும் கட்டுப்பாடுகளையும் முறையாக நிறைவேற்றிய பின், விவேகி சாதகர் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட வேண்டும்; யோக சாதனைக்கு வேறு வழியில்லை.

Verse 27

यतोऽशुचिशरीरस्य वायुकोपो महान्भवेत् । वायुकोपात्कुष्ठता च जडत्वादीनुपाश्नुते

ஏனெனில் அசுத்த உடலுடையவருக்கு வாயு மிகுந்து சீற்றமடையும். வாயு கோளாறால் குஷ்டம், மந்தம் போன்ற துன்பங்கள் ஏற்படும்.

Verse 28

तस्माद्विचक्षणः शुद्धं कृत्वा देहं यतेत्परम् । प्राणायामस्य वक्ष्यामि लक्षणं शृणु पांडव

ஆகையால் விவேகி உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி மிகுந்த முயற்சி செய்ய வேண்டும். இப்போது பிராணாயாமத்தின் இலக்கணத்தைச் சொல்கிறேன்—கேள், பாண்டவா.

Verse 29

प्राणापाननिरोधश्च प्राणायामः प्रकीर्तितः । लघुमध्योत्तरीयाख्यः स च धीरैस्त्रिधोदितः

பிராணன் மற்றும் அபானன் ஆகியவற்றை அடக்குதல் ‘பிராணாயாமம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. திடமனத்தோர் அதனை மூவகை எனக் கூறுவர்—இலகு, நடுத்தரம், உத்தமம் என்று।

Verse 30

लघुर्द्वादशमात्रस्तु मात्रा निमिष उन्मिषः । द्विगुणो मध्यमश्चोक्तस्त्रिगुणश्चोत्तमः स्मृतः

இலகு பிராணாயாமம் பன்னிரண்டு மாத்திரைகள் உடையது; ‘மாத்திரை’ என்பது இமை மூடல்-திறத்தல் (நிமிஷ-உன்மிஷ) அளவு. நடுத்தரம் அதின் இரட்டிப்பு; உத்தமம் மும்மடங்கு என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 31

प्रथमेन जयेत्स्वेदं मध्यमेन तु वेपथुम् । विषादं च तृतीयेन जयेद्दोषाननुक्रमात्

முதலாவதால் வியர்வை வெல்லப்படும்; நடுத்தரத்தால் நடுக்கம்; மூன்றாவதால் மனச்சோர்வு—இவ்வாறு வரிசையாக குறைகள் வெல்லப்படுகின்றன.

Verse 32

पद्माख्यमासनं कृत्वा रेचकं पूरकं तथा । कुंभकं च सुखासीनः प्राणायामं त्रिधाऽभ्यसेत्

பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, சுகமாக இருப்பவன் பிராணாயாமத்தை மூன்று முறையில் பயில வேண்டும்—ரேசகம் (மூச்சை வெளியே விடுதல்), பூரகம் (உள்ளே இழுத்தல்), கும்பகம் (தடுப்புத் தாங்கல்).

Verse 33

प्राणानामुपसंरोधात्प्राणायाम इति स्मृतः । यथा पर्वतधातूनां ध्मातानां दह्यते मलः

உயிர்வாயுக்களை நெருக்கமாக அடக்குவதால் இதை ‘பிராணாயாமம்’ என நினைவுறுத்துகின்றனர். மலைத் தாதுக்கள் உலைக்குள் ஊதிச் சுடப்படும்போது அவற்றின் மாசு எரிந்து நீங்குவது போல.

Verse 34

तथेंद्रियवृतो दोषः प्राणायामेन दह्यते । गोशतं कापिलं दत्त्वा यत्फलं तत्फलं भवेत्

அவ்வாறே இந்திரியங்களால் சூழப்பட்ட குற்றம் பிராணாயாமத்தால் எரிந்து நீங்கும். நூறு கபிலப் பசுக்களைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் இதனால் உண்டாகும்.

Verse 35

प्राणायामेन योगज्ञस्तस्मात्प्राणं सदा यमेत् । प्राणायामेन सिद्ध्यन्ति दिव्याः शान्त्यादयः क्रमात्

பிராணாயாமத்தால் யோகத்தை அறிந்தவன் ஆகிறான்; ஆகவே பிராணனை எப்போதும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். பிராணாயாமத்தால் அமைதி முதலான தெய்வீகச் சித்திகள் வரிசையாக நிறைவேறும்.

Verse 36

शांतिः प्रशान्तिर्दीप्तिश्च प्रसादश्च यथाक्रमम् स । हजागंतुकामानां पापानां च प्रवर्तताम्

அமைதி, ஆழ்ந்த அமைதி, ஒளிர்வு, அருள்பிரசாதம்—இவை வரிசையாக உண்டாகும்; அதனால் உள்ள பாவங்களும் புதிதாய் எழும் பாவங்களும் தடுக்கப்படும்.

Verse 37

वासनाशांतिरित्याख्यः प्रथमो जायते गुणः । लोभमोहात्मकान्दोषान्निराकृत्यैव कृत्स्नशः

பேராசை, மயக்கம் ஆகிய குற்றங்களை முழுவதும் நீக்கினால் ‘வாசனாசாந்தி’ எனப்படும் முதல் நற்குணம் தோன்றும்.

Verse 38

तपसां च यदा प्राप्तिः सा शांतिरिति चोच्यते । सर्वेन्द्रियप्रसादश्च बुद्धेर्वै मरुतामपि

தவத்தால் உண்டாகும் பெறுபேறுகள் கிடைக்கும் போது அதையும் ‘அமைதி’ எனக் கூறுவர். அப்போது எல்லா இந்திரியங்களிலும் பிரசாதம், புத்தியிலும் தூய அமைதி—பிராணவாயுக்களின் கட்டுப்பாட்டினாலும்—உண்டாகும்.

Verse 39

प्रसाद इति स प्रोक्तः प्राप्यमेवं चतुष्टयम् । एवंफलं सदा योगी प्राणायामं समभ्यसेत्

இதுவே ‘பிரசாதம்’—தெளிந்த அருள்—என்று கூறப்பட்டது. இவ்வாறு நான்கு வகை அடைவு கிடைக்கும்; ஆகவே அந்தப் பயனை அறிந்து யோகி எப்போதும் பிராணாயாமத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 40

मृदुत्वं सेव्यमानास्तु सिंहशार्दूलकुंजराः । यथा यान्ति तथा प्राणो वश्यो भवति साधितः

பழக்கமும் பராமரிப்பும் செய்தால் சிங்கம், புலி, யானை ஆகியவை மென்மையடைவதுபோல், முறையாகச் சாதித்தால் பிராணன் கட்டுப்படுவான்.

Verse 41

प्राणायामस्त्वयं प्रोक्तः प्रत्याहारं ततः शृणु । विषयेषु प्रवृत्तस्य चेतसो विनिवर्तनम्

பிராணாயாமம் கூறப்பட்டது; இனி பிரத்யாஹாரத்தை கேள். புலன்விஷயங்களுக்குப் பாயும் மனத்தைத் திருப்பி உள்ளே இழுப்பதே பிரத்யாஹாரம்.

Verse 42

प्रत्याहारं विनिर्दिष्टतस्य संयमनं हि यत् । प्रत्याहारस्त्वयं प्रोक्तो धारणालक्षणं शृणु

குறிப்பிட்ட அந்தக் கட்டுப்பாடே பிரத்யாஹாரம். பிரத்யாஹாரம் சொல்லப்பட்டது; இனி தாரணையின் இலக்கணத்தை கேள்.

Verse 43

यथा तोयार्थिनस्तोयं पत्रनालादिभिः शनैः । आपिबेयुस्तथा वायुं योगी नयति साधितम्

நீரை நாடுபவர்கள் இலைநாளி முதலியவற்றால் மெதுவாக நீரை அருந்துவது போல, யோகி முறையைச் சாதித்து பிராணவாயுவை மென்மையாக நடத்தி உள்ளே அருந்திக் கொள்கிறான்.

Verse 44

प्राग्नाभ्यां हृदये वायुरथ तालौ भ्रुवोंऽतरे । चतुर्दले षड्दशे च द्वादशे षोडशद्विके

முதலில் யோகி நாபிப் பகுதியில் இருந்து பிராணவாயுவை இதயத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; பின்னர் அதை தாளுவிற்கும் புருவமத்தியிற்கும் கொண்டு சென்று—நான்கு இதழ், பதினாறு இதழ், பன்னிரண்டு இதழ், மேலும் இருமடங்கு பதினாறு இதழ் கொண்ட தாமரை மையங்களில் பதிய வேண்டும்.

Verse 45

आकुंचनेनैव मूर्द्धमुन्नीय पवनं शनैः । मूर्धनि ब्रह्मरंध्रे तं प्राणं संधारयेत्कृती

ஆகுஞ்சனம் ஒன்றினாலேயே மூச்சை மெதுவாகத் தலைக்குச் செலுத்தி, திறமைமிக்க சாதகன் அந்தப் பிராணனை சிரசின் பிரஹ்மரந்திரத்தில் தாங்கி நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 46

प्राणायामा दश द्वौ च धारणैषा प्रकीर्त्यते । दशैता धारणाः स्थाप्य प्राप्नोत्यक्षरसाम्यताम्

இந்தத் தாரணை பன்னிரண்டு பிராணாயாமங்களால் அமைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இப் பத்து தாரணைகளையும் நிலைநிறுத்தினால், சாதகன் அக்ஷரமான அவிநாசியுடன் சமநிலையை அடைகிறான்.

Verse 47

धारणास्थस्य यद्ध्येयं तस्य त्वं शृणु लक्षणम् । ध्येयं बहुविधं पार्थ यस्यांतो नोपलभ्यते

தாரணையில் நிலைத்திருப்பவனுக்குரிய தியானப் பொருளின் இலக்கணத்தை என்னிடமிருந்து கேள். ஓ பார்த்தா, தியானப் பொருள் பலவகை; அதன் எல்லை முழுதும் அறியப்படாது.

Verse 48

केचिच्छिवं हरिं केचित्केचित्सूर्यं विधिं परे । केचिद्देवीं महद्भूतामुत ध्यायन्ति केचन

சிலர் சிவனைத் தியானிக்கின்றனர், சிலர் ஹரியை; சிலர் சூரியனை, மற்றவர்கள் விதாதா பிரம்மனை. சிலர் மகத்தான ஆதிப் பெண் தெய்வ-சக்தியைத் தியானிக்கின்றனர்—இவ்வாறு மக்கள் பலவிதமாக வழிபடுகின்றனர்.

Verse 49

तत्र यो यच्च ध्यायेत स च तत्र प्रलीयते । तस्मात्सदा शिवं देवं पंचवक्त्रं हरं स्मरेत्

மனிதன் எதைத் தியானிக்கிறானோ அதிலேயே அவன் லயமாகிறான். ஆகவே எப்போதும் பஞ்சவக்த்ரனான ஹர-சிவ தேவனை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 50

पद्मासनस्थं तं गौरं बीजपूरकरं स्थितम् । दशहस्तं सुप्रसन्नवदनं ध्यानमास्थितम्

அவரை பத்மாசனத்தில் அமர்ந்தவராக, கௌர ஒளியுடையவராக, கையில் பீஜபூரம் (எலுமிச்சை) தாங்கியவராக—பத்துக் கரங்களுடன், மிக அமைதியான முகத்துடன், ஆழ்ந்த தியானத்தில் நிலைத்தவராகத் தியானிக்கவும்.

Verse 51

ध्येयमेतत्तव प्रोक्तं तस्माद्ध्यानं समाचरेत् । ध्यानस्य लक्षणं चैतन्निमेषार्धमपि स्फुटम्

இந்தத் தியானப் பொருள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; ஆகவே தியானத்தைப் பயில்வாயாக. இதுவே தியானத்தின் தெளிவான இலக்கணம்—கண் இமைக்கும் அரை நொடிக்கூட.

Verse 52

न पृथग्जायते ध्येयाद्धारणां यः समास्थितः । एवमेतां दुरारोहां भूमिमास्थाय योगवित्

தாரணையில் உறுதியாக நிலைத்தவருக்கு தியானப் பொருளிலிருந்து பிரிவு தோன்றாது. இவ்வாறு அடைய அரிதான அந்த நிலையை ஏறி யோகஞானி…

Verse 53

न किंचिच्चिंतयेत्पश्चात्समाधिरिति कीर्त्यते । समाधेर्लक्षणं सम्यग्ब्रुवतो मे निशामय

பின்னர் அவன் எதையும் சிந்திக்காதபோது அதுவே சமாதி எனப் புகழப்படுகிறது. நான் முறையாகச் சொல்வதை கேள்—சமாதியின் இலக்கணத்தை.

Verse 54

शब्दस्पर्शरसैर्हीनं गंधरूपविवर्जितम् । परं पुरुषं संप्राप्तः समाधिस्थः प्रकीर्तितः

ஒலி, தொடுதல், சுவை இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, மணமும் உருவமும் அற்றவனாய் பரமபுருஷனை அடைந்தவன் சமாதிநிலையிலுள்ளவன் எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 55

तां तु प्राप्य नरो विघ्नैर्नाभिभूयेत कर्हिचित् । समाधिस्थश्च दुःखेन गुरुणापि न चाल्यते

அந்நிலையை அடைந்த மனிதன் எப்போதும் தடைகளால் வெல்லப்படான். சமாதிநிலையிலுள்ளவன் கடும் துயராலும் அசையான்.

Verse 56

शंखाद्याः शतशस्तस्य वाद्यन्ते यदि कर्णयोः । भेर्यश्च यदि हन्यंते शब्दं बाह्यं न विंदति

அவனுடைய காதருகே நூற்றுக்கணக்கான சங்குகள் முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கினாலும், பேரிகைகள் அடிக்கப்பட்டாலும், அவன் வெளிப்புற ஒலியை உணரான்.

Verse 57

कशाप्रहाराभिहतो वह्निदग्धतनुस्तथा । शीताढ्येव स्थितो घोरे स्पर्शं बाह्यं न विन्दति

சாட்டை அடிகளால் தாக்கப்பட்டாலும், தீயால் உடல் கருகினாலும், அச்சுறுத்தும் குளிரில் நின்றாலும், அவன் வெளிப்புறத் தொடுதலை உணரான்.

Verse 58

रूपे गंधे रसे बाह्ये तादृशस्य तु का कथा । दृष्ट्वा य आत्मनात्मानं समाधिं लभते पुनः

வெளிப்புறத் தொடுதலாலும் பாதிக்கப்படாத அவனுக்கு வெளிப்புற உருவம், மணம், சுவை பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்? ஆத்மாவால் ஆத்மாவைத் தரிசித்து மீண்டும் சமாதியை அடைகிறான்.

Verse 59

तृष्णा वाथ बुभुक्षा वा बाधेते तं न कर्हिचित्

தாகமோ பசியோ அவனை எந்நாளும் துன்புறுத்தாது।

Verse 60

न स्वर्गे न च पाताले मानुष्ये क्व च तत्सुखम् । समाधिं निश्चलं प्राप्य यत्सुखं विंदते नरः

அந்த இன்பம் சொர்க்கத்திலும் இல்லை, பாதாளத்திலும் இல்லை, மனித உலகில் எங்கும் இல்லை; அசையாத சமாதியை அடைந்து மனிதன் காணும் ஆனந்தமே அது।

Verse 61

एवमारूढयोगस्य तस्यापि कुरुनदन । पंचोपसर्गाः कटुकाः प्रवर्तंते यथा शृणु

குருநந்தனே! இவ்வாறு யோகப் பாதையில் ஏறியவர்க்கும் ஐந்து கடுமையான உபசர்கங்கள் (தடைகள்) எழுகின்றன; அவை எவ்வாறு நிகழ்கின்றன என்பதை கேள்।

Verse 62

प्रातिभः श्रावणो दैवो भ्रमावर्तोऽथ भीषणः । प्रतिभा सर्वशास्त्राणां प्रातिभोऽयं च सात्त्विकः

அந்த (ஐந்து) தடைகள்—பிராதிப, ஸ்ராவண, தைவ, ப்ரமாவர்த்தம், மேலும் பீஷணம். ‘பிராதிப’ என்பது ஸாத்த்விக சக்தி—எல்லா சாஸ்திரங்களையும் பற்றிய நுண்ணுணர்வு.

Verse 63

तेन यो मदमादद्याद्योगी शीघ्रं च चेतसः । योजनानां सहस्रेभ्यः श्रवणं श्रावणस्तु सः

அந்த பிராதிபத்தால் யோகி விரைவில் மதி (அகந்தை) கொள்ளின், அவன் சித்தம் சிதறுகிறது. மேலும் ஆயிரம் யோஜனை தூரத்திலிருந்தும் கேட்கும் திறன்—இதுவே ‘ஸ்ராவண’ (தடை) எனப்படும்.

Verse 64

द्वितीयः सात्विकश्चायमस्मान्मत्तो विनश्यति । अष्टौ पश्यति योनीश्च देवानां दैव इत्यसौ

இதுவும் இரண்டாவது; சாத்த்விகமாயினும், மது (அகந்தை) ஆக மாறினால் அழிகிறது. தேவர்களின் எட்டு யோனிகளைப் பார்ப்பவன் ‘தைவ’ (விக்னம்) என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 65

अयं च सात्त्विको दोषो मदादस्माद्विनश्यति । आवर्त इव तोयस्य जनावर्ते यदाकुलः

இதுவும் சாத்த்விகக் குறையே; இதிலிருந்து எழும் மது (அகந்தை) அதனை அழிக்கிறது. நீரில் உள்ள சுழல், ஓட்டங்களின் கூட்டச் சுழலில் கலங்குவது போல.

Verse 66

आवर्ताख्यस्त्वयं दोषो राजसः स महाभयः । भ्राम्यते यन्निरालम्बं मनो दोषैश्च योगिनः

‘ஆவர்த்த’ எனப்படும் இக்குறை ராஜசமானது; மிகப் பெரும் அச்சத்தைத் தருவது. இக்குறைகளால் யோகியின் மனம் ஆதாரமின்றி சுழன்று அலைகிறது.

Verse 67

समस्ताधारविभ्रंशाद्भ्रमाख्यस्तामसो गुणः । एतैर्नाशितयोगाश्च सकला देवयोनयः

எல்லா ஆதாரங்களும் சிதறும்போது ‘பிரமம்’ எனும் தாமச குணம் எழுகிறது. இத்தாமசக் கலக்கங்களால் தேவர்யோனியில் பிறந்தவர்களுக்கும் யோகம் முற்றிலும் அழிகிறது.

Verse 68

उपसर्गैर्महाघोरैरावर्त्यंते पुनः पुनः । प्रावृत्य कंबलं शुक्लं योगी तस्मान्मनोमयम्

மிகக் கொடிய உபசர்கங்களால் மனம் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறது. ஆகவே யோகி வெண்கம்பளத்தைப் போர்த்தி, மனோமய ஒழுக்கம்—உள்நோக்குத் தியானம்—அடைவேனாக.

Verse 69

चिंतयेत्परमं ब्रह्म कृत्वा तत्प्रवणं मनः । आहाराः सात्त्विकाश्चैव संसेव्याः सिद्धिमिच्छता

பரம்பிரம்மத்தை இடையறாது தியானித்து, மனத்தை முழுவதும் அதிலே சாய்த்திடுக. சித்தியை நாடும் யோகி சாத்த்விக உணவுகளையே உண்ண வேண்டும்।

Verse 70

राजसैस्तामसैश्चैव योगी सिद्धयेन्न कर्हिचित् । श्रद्दधानेषु दांतेषु श्रोत्रियेषु महात्मसु

ராஜஸமும் தாமஸமும் ஆகிய வழிகளால் யோகி எப்போதும் சித்தியை அடையான். நம்பிக்கையுள்ள, தமனமுடைய, வேதத்தில் தேர்ந்த மகாத்மர்களின் சங்கத்தை நாட வேண்டும்।

Verse 71

स्वधर्मादनपेतेषु भिक्षा याच्या च योगिना । भैक्षं यवान्नं तक्रं वा पयो यावकमेव वा

யோகி தம் ச்வதர்மத்திலிருந்து வழுவாதவர்களிடமே பிச்சை கேட்க வேண்டும். பிச்சையாக யவ அன்னம், அல்லது மோர், அல்லது பால், அல்லது யாவகக் கஞ்சி மட்டும் இருக்கலாம்।

Verse 72

फलमूलं विपक्वं वा कणपिण्याकसक्तवः । श्रुता इत्येत आहारा योगिनां सिद्धिकारकाः

பழுத்த பழங்களும் கிழங்குகளும், அல்லது தானியக் கணுக்கள், தவிடு, சத்து மாவு—இவை மரபில் சொல்லப்பட்ட யோகிகளுக்குச் சித்தி தரும் உணவுகள்।

Verse 73

मृत्युकालं विदित्वा च निमित्तैर्योगसाधकः । योगं युञ्जीत कालस्य वंचनार्थं समाहितः

அறிகுறிகளால் மரணகாலத்தை உணர்ந்து, யோக சாதகர் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, காலத்தை (மரணத்தை) வெல்லும் பொருட்டு யோகத்தில் இடையறாது ஈடுபட வேண்டும்।

Verse 74

निमित्तानि च वक्ष्यामि मृत्युं यो वेत्ति योगवित् । रक्तकृष्णांबरधरा गायंतीह सती च यम्

இப்போது யோகத்தை அறிந்தவர் மரணத்தை உணரும் குறிகளைச் சொல்கிறேன்—உதாரணமாக, கனவில் சிவப்பு-கருப்பு ஆடை அணிந்த சதீப் பெண் இங்கே பாடிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுதல்।

Verse 75

दक्षिणाशां नयेन्नारी स्वप्ने सोऽपि न जीवति । नग्नं क्षपणकं स्वप्ने हसमानं प्रदृश्य च

கனவில் ஒரு பெண் ஒருவரை தெற்கு திசை நோக்கி அழைத்துச் சென்றால் அவனும் உயிர் தப்பமாட்டான். மேலும் கனவில் நிர்வாண க்ஷபணகத் துறவி சிரித்துக் காணப்படுவதும் (மரணத்தின்) குறி.

Verse 76

एनं च वीक्ष्य वल्गन्तं तं विद्यान्मृत्युमागतम् । ऋक्षवानरयुग्यस्थो गायन्यो दक्षिणां दिशम्

அவன் சிரித்துக் குதித்து ஓடுவதைக் கண்டால் மரணம் வந்துவிட்டது என்று அறிய வேண்டும். அதுபோல கரடிகள்-குரங்குகள் இணை வண்டியில் ஏறி பாடிக்கொண்டே தெற்கு திசை நோக்கிச் செல்வதும் தீய சகுனம்.

Verse 77

याति मज्जेदधौ पंके गोमये वा न जीवति । केशांगारैस्तथा भस्मभुजंगैर्निजलां नदीम्

கனவில் ஒருவர் தயிர், சேறு அல்லது மாட்டுச் சாணத்தில் சென்று மூழ்கினால் அவன் உயிர் தப்பமாட்டான். மேலும் நீர் நீராக இல்லாமல் முடி, எரிகற்கள், சாம்பல் பாம்புகள் நிறைந்த நதியைப் பார்ப்பதும் மரணக் குறி.

Verse 78

एषामन्यतमैः पूर्णां दृष्ट्वा स्वप्ने न जीवति । करालैर्विकटै रूक्षैः पुरुषैरुद्यतायुधैः

கனவில் இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றால் நிரம்பியதாகக் காணப்பட்டால்—பயங்கரமான, கொடூரமான, கடுமையான, ஆயுதங்களை உயர்த்திய ஆண்கள்—அவன் உயிர் தப்பமாட்டான்।

Verse 79

पाषाणैस्ताडितः स्वप्ने सद्यो मृत्युं भजेन्नरः । सूर्योदये यस्य शिवा क्रोशंती याति सम्मुखम्

கனவில் கற்களால் தாக்கப்பட்டால், ஒருவன் விரைவில் மரணத்தை அடைவான். சூரிய உதயத்தில் நரி ஊளையிட்டுக் கொண்டு எதிரில் வந்தால், அதுவும் மரணத்தின் அறிகுறியாகும்.

Verse 80

विपरीतं परीतं वा स सद्यो मृत्युमृच्छति । दीपाधिगंधं नो वेत्ति वमत्यग्निं तथा निशि

விபரீதமான அல்லது தலைகீழான காட்சிகளைக் காண்பவன் விரைவில் மரணமடைவான். விளக்கின் வாசனையை அறியாதவனும், இரவில் நெருப்பைக் கக்குபவனும் மரணத்தை நெருங்குகிறான்.

Verse 81

नात्मानं परनेत्रस्थं वीक्षते न स जीवति । शक्रायुधं चार्धरात्रे दिवा वा ग्रहणं तथा

பிறர் கண்களில் தன் பிம்பத்தைக் காணாதவன் உயிர் வாழ மாட்டான். நள்ளிரவில் வானவில் அல்லது பகலில் கிரகணம் தோன்றுவது மரணத்தின் அறிகுறியாகும்.

Verse 82

दृष्ट्वा मन्येत स क्षीणमात्मजीवितमाप्तवान् । नासिका वक्रतामेति कर्णयोर्न्नमनोन्नती

இவற்றைக் கண்டு தன் ஆயுள் குறைந்துவிட்டதை உணர வேண்டும். மூக்கு வளைந்து போவதும், காதுகள் தொங்குவதும் அல்லது ஏற்றத்தாழ்வாக இருப்பதும் உயிராபத்தின் அறிகுறிகள்.

Verse 83

नेत्रं च वामं स्रवति यस्य तस्यायुरुद्गतम् । आरक्ततामेति मुखं जिह्वा चाप्यसिता यदा

எவறுடைய இடது கண் நீர் வடிக்கிறதோ, அவனது ஆயுள் முடிந்துவிட்டது. முகம் சிவந்து, நாக்கு கருப்பாக மாறும்போது, மரணம் நெருங்கிவிட்டது என்று பொருள்.

Verse 84

तदा प्राज्ञो विजानीयादासन्नं मृत्युमात्मनः । उष्ट्ररासभयानेन स्वप्ने यो याति दक्षिणाम्

அப்போது அறிவுடையவன் தன் மரணம் நெருங்கியதை அறிய வேண்டும். யார் கனவில் ஒட்டகம் அல்லது கழுதை மீது ஏறி தெற்குத் திசை நோக்கிச் செல்கிறாரோ, அது மரணத்தைக் குறிக்கும் அறிகுறி.

Verse 85

दिशं कर्णौ पिधायापि निर्घोषं शृणुयान्न च । न स जीवेत्तथा स्वप्ने पति तस्य पिधीयते

காதுகளை மூடியபின்பும் ஒலி கேட்காவிட்டால் அவன் உயிர்வாழான். அதுபோல கனவில் அவனுடைய கணவன்/ஆண்டவன் அடைக்கப்பட்டதுபோல் அல்லது மறைந்ததுபோல் தோன்றினால், அதுவும் மரண நிமித்தம்.

Verse 86

द्वारं न चोत्तिष्ठति च शुभ्रा दृष्टिश्च लोहिता । स्वप्नेऽग्निं प्रविशेद्यश्च न च निष्क्रमते पुनः

வாசல் சரியாகத் திறந்து நிற்காமல் தோன்றியும், பார்வை முதலில் வெளிறி பின்னர் சிவப்பாக மாறினாலும் அது தீய குறி. மேலும் கனவில் தீயுள் நுழைந்து மீண்டும் வெளியே வராதவன் உயிர்வாழான்.

Verse 87

जलप्रवेशादपि वा तदंतं तस्य जीवितम् । यश्चाभिहन्यते दुष्टैर्भूतै रात्रावथो दिवा

நீரில் நுழைவதாலோ அல்லது வேறு வழியாலோ அவனுடைய உயிர் முடிவடைகிறது. இரவோ பகலோ தீய பூதங்கள் தாக்குபவனும் அதேபோல் அழிவுறுகிறான்.

Verse 88

प्रकृतैर्विकृतैर्वापि तस्यासन्नौ यमांतकौ । देवतानां गुरूणां च पित्रोर्ज्ञानविदां तथा

இயல்பானதோ அல்லது விகாரமானதோ ஆகிய நிமித்தங்களால் அவனுக்குப் யமன், அந்தகன் எனும் இரு மரணதாதர்கள் நெருங்குவர். அதுபோல தேவர்கள், குருக்கள், பெற்றோர், ஞானவான்கள் பற்றியும் எதிர்மறை அபசகுனங்கள் தோன்றும்.

Verse 89

निन्दामवज्ञां कुरुते भक्तो भूत्वा न जीवति । एवं दृष्ट्वा निमित्तानि विपरीतानि योगवित्

பக்தனாகி நிந்தையும் அவமதிப்பையும் செய்பவன் நீண்ட நாள் வாழான். இவ்வாறு எதிர்மறை நிமித்தங்களை கண்ட யோகஞானி எச்சரிக்கையுடன் நடக்க வேண்டும்.

Verse 90

धारणां सम्यगास्थाय समाधावचलो भवेत् । यदि नेच्छति ते मृत्युं ततो नासौ प्रपद्यते

தாரணையை முறையாக நிலைநிறுத்தி சமாதியில் அசையாதவனாக வேண்டும். அப்போது மரணம் உன்னை ‘விரும்பாவிட்டால்’, அது உன்னை அணுகாது.

Verse 91

विमुक्तिमथवा वांछेद्विसृजेद्ब्रह्ममूर्धनि । संति देहे विमुक्ते च उपसर्गाश्च ये पुनः

விடுதலையை நாடுபவன் பிரஹ்மமூர்த்தி (தலையுச்சி) வழியாகப் பிராண-சேதனையை வெளியே விட வேண்டும். ஆயினும் உடலில் இருக்கும் போதும், விடுதலை தருணத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் எழும் தடைகள் உண்டு.

Verse 92

योगिनं समुपायांति शृणु तानपि पांडव । ऐशान्ये राक्षसपुरे यक्षो गन्धर्व एव च

அவர்கள் யோகியை அணுகுவர்—அவர்களைப் பற்றியும் கேள், பாண்டவா. ஈசான திசையில் ராட்சசபுரியில் யக்ஷரும் கந்தர்வரும் (அங்கே) உள்ளனர்.

Verse 93

ऐन्द्रे सौम्ये प्रजापत्ये ब्राह्मे चाष्टसु सिद्धयः । भवंति चाष्टौ शृणु ताः पार्थिवी या च तैजसी

ஐந்திர, சௌம்ய, பிராஜாபத்ய, பிராஹ்ம (லோகம்/திசை) ஆகியவற்றில் சித்திகள் எட்டெட்டாக நிகழும். அவை எட்டு வகை—கேள்—பார்த்திவி மற்றும் தைஜசி (வகைகளும்) உண்டு.

Verse 94

वायवी व्योमात्मिका चैव मानसाहम्भवा मतिः । प्रत्येकमष्टधा भिन्ना द्विगुणा द्विगुणा क्रमात

அதேபோல் வாயவீ, வ்யோமாத்மிகா, மேலும் மனம்–அஹங்காரத்திலிருந்து பிறக்கும் சித்திகளும் உண்டு. அவை ஒவ்வொன்றும் எட்டெட்டாகப் பிரிந்து, முறையே இரட்டிப்பாக இரட்டிப்பாக வளர்கின்றன.

Verse 95

पूर्वे चाष्टौ चतुःषष्टिरन्ते शृणुष्व तद्यथा । स्थूलता ह्रस्वता बाल्यं वार्धक्यं योवनं तथा

முதலில் எட்டு; இறுதியில் அறுபத்துநான்கு—அவை எவ்வாறெனக் கேள்: பெருத்தமை, சிறுத்தமை, பால்யம், முதுமை, மேலும் யௌவனம் முதலியன.

Verse 96

नानाजाति स्वरूपं च चतुर्भिर्देहधारणम् । पार्थिवांशं विना नित्यमष्टौ पार्थिवसिद्धयः

பலவகை ஜாதிகளின் உருவங்களை ஏற்றலும், நான்கு (தத்துவங்களால்) உடலைத் தாங்கலும்—ஆயினும் ‘பார்த்திவ அம்‌சம்’ இன்றி எப்போதும் எட்டு தனிப்பட்ட பார்த்திவ சித்திகள் உண்டு.

Verse 97

विजिते पृथिवीतत्त्वे यदैशान्ये भवन्ति च । भूमाविव जले वासो नातुरोऽर्णवमापिबेत्

பிருதிவி தத்துவம் வெல்லப்பட்டு, ஈசானனுக்கு ஒப்பான ஐஸ்வர்ய நிலை அடையும்போது, நீரில் வாழ்வதும் நிலத்தில் வாழ்வதுபோல் இயல்பாகிறது; கடலும் அத்தகைய சாதகனை மூழ்கடிக்கவோ துன்புறுத்தவோ இயலாது.

Verse 98

सर्वत्र जलप्राप्तिश्च अपि शुष्कं द्रवं फलम् । त्रिभिर्देहस्य धरणं नदीर्वा स्थापयेत्करे

எங்கும் நீர் கிடைக்கும்; உலர்ந்த கனிகளும் திரவத்தை அளிக்கும். இம்மூன்று (சக்திகளால்) உடல் தாங்கப்படும்; கையால் நதிகளையும் தடுத்து நிலைநிறுத்தலாம்.

Verse 99

अव्रणत्वं शरीरस्य कांतिश्चाथाष्टकं स्मृतम् । अष्टौ पूर्वा इमाश्चाष्टौ राक्षसानां पुरे स्मृताः

உடலில் காயமின்மை, ஒளிவீசும் காந்தி—இவை எட்டுவகை என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன. முன் கூறிய எட்டும் இவ்வெட்டும்—ராக்ஷசர்களின் நகரில் பெறும் சித்திகளென சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 100

देहादग्निविनिर्माणं तत्तापभयवर्जनम् । शक्तिदत्वं च लोकानां जलमध्येग्निज्वालनम्

தன் உடலிலிருந்தே அக்கினியை உருவாக்குதல்; அதன் வெப்பத்தால் அச்சமோ வேதனையோ இல்லாமை. உயிர்களுக்கு சக்தி அளித்தல்; நீரின் நடுவிலும் அக்கினியை ஏற்றுதல்.

Verse 101

अग्निग्रहश्च हस्तेन स्मृतिमात्रेण पावनम् । भस्मीभूतस्य निर्माणं द्वाभ्यां देहस्य धारणम्

கையால் அக்கினியைப் பற்றுதல்; நினைவு மட்டும் கொண்டாலே புனிதம் பெறுதல். சாம்பலானதை மீண்டும் உருவாக்குதல்; மேலும் இரு (சித்திகளால்) உடலைத் தாங்குதல்.

Verse 102

पूर्वाः षोडश चाप्यष्टौ तेजसो यक्षसद्मनि । मनोगतित्वं भूतानामन्तर्निवेशनं तथा

முன்னைய பதினாறும் இவ்வெட்டும்—யக்ஷர்களின் வாசஸ்தலத்தில் தேஜஸ்-லோகச் சித்திகளென கூறப்படுகின்றன. அங்கே உயிர்கள் மனவேகத்தில் செல்லுதல், மேலும் பிறருள் உட்புகுதல் உண்டு.

Verse 103

पर्वतादिमहाभारवहनं लीलयैव च । लघुत्वं गौरवत्वं च पाणिभ्यां वायुवारणम्

மலை முதலிய பேர்பாரத்தைத் தாங்குதலும் விளையாட்டாகிறது. விருப்பப்படி இலகுத்தன்மையும் கனத்தன்மையும் பெறலாம்; கைகளால் காற்றையும் கட்டுப்படுத்தலாம்.

Verse 104

अंगुल्यग्रनिपातेन भूमेः सर्वत्र कम्पनम् । एकेन देहनिष्पत्तिर्गांधर्वे वांति सिद्धयः

விரலின் நுனி சிறிது தொட்டாலே பூமி எங்கும் நடுங்கும். ஒரே சக்தியால் விருப்பம்போல் உடல் வெளிப்படுத்தல் உண்டாகும்—கந்தர்வலோகத்தில் இத்தகைய சித்திகள் நிலவுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 105

चतुर्विंशतिः पूर्वाश्चाप्यष्टावेताश्च सिद्धयः । गन्धर्वलोके द्वात्रिंशदत ऊर्ध्वं निशामय

முன்னர் கூறிய இருபத்துநான்கு சித்திகளும், இவ்வெட்டு சித்திகளும் சேர்ந்து—கந்தர்வலோகத்தில் முப்பத்திரண்டு சித்திகள் உள்ளன. இதற்கு மேலானதை இப்போது கேள்.

Verse 106

छायाविहीननिष्पत्तिरिंद्रियाणामदर्शनम् । आकाशगमनं नित्यमिंद्रियादिशमः स्वयम्

நிழல் இன்றியே உடல் தோன்றுதல், மேலும் புலன்கள் காணமுடியாதவையாக ஆகுதல். எப்போதும் ஆகாயத்தில் செல்லுதல், தானே புலன்கள் முதலியவற்றை அடக்கி அமைதிப்படுத்துதல் (வசப்படுத்துதல்).

Verse 107

दूरे च शब्दग्रहणं सर्वशब्दावगाहनम् । तन्मात्रलिंगग्रहणं सर्वप्राणिनिदर्शनम्

தூரத்திலிருந்தும் ஒலியைப் பெறுதல், எல்லா வகை ஒலிகளையும் முழுமையாக உணர்தல். தன்மாத்திரைகளின் நுண்ணிய குறிகளை அறிதல், மேலும் எல்லா உயிர்களையும் காண்தல்—இவை யோகசித்திகள்.

Verse 108

अष्टौ वातात्मिकाश्चैन्द्रे द्वात्रिंशदपि पूर्वकाः । यथाकामोपलब्धिश्च यथाकामविनिर्गमः

இந்திரலோகத்தில் காற்றுத் தன்மையுடைய எட்டு சித்திகள் கூறப்படுகின்றன; முன் கூறிய முப்பத்திரண்டும் அங்கேயும் உள்ளன. அங்கே விருப்பம்போல் பெறுதல், மேலும் விருப்பம்போல் வெளியேறுதல் (தன்னைப் புறப்படுத்துதல்) உண்டு.

Verse 109

सर्वत्राभिभवश्चैव सर्वगुह्यनिदर्शनम् । संसारदर्शनं चापि मानस्योऽष्टौ च सिद्धयः

எங்கும் வெற்றி பெறும் ஆற்றல், எல்லா மறைமறைகளின் தரிசனம், மேலும் சம்சாரத்தின் ஓட்டத்தை நேரடியாகக் காணுதல்—இவையும் மனத்தால் உண்டாகும் எட்டு ‘மானஸ’ சித்திகள்.

Verse 110

चत्वारिंशच्च पूर्वाश्च सोमलोके स्मृतास्त्विमाः । छेदनं तापनं बन्धः संसारपरिवर्तनम्

சோமலோகத்தில் இவை முன் கூறியவற்றுடன் சேர்த்து நாற்பதாக நினைக்கப்படுகின்றன—ச்சேதனம் (தடைகளை வெட்டுதல்), தாபனம் (எரித்தல்/வாட்டுதல்), பந்தம் (கட்டுதல்), மற்றும் பிறரின் சம்சாரநிலையை மாற்றுதல்.

Verse 111

सर्वभूत प्रसादत्वं मृत्युकालजयस्तथा । अहंकारोद्भवश्चाष्टौ प्राजापत्ये च पूर्विकाः

அனைத்து உயிர்களின் அருள்பிரசாதத்தைப் பெறுதல், மேலும் நியதியான மரணகாலத்தை வெல்வது; அஹங்காரத்திலிருந்து எழும் இன்னும் எட்டு—இவை முன் கூறியவற்றுடன் பிரஜாபத்ய லோகத்தில் உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 112

आकारेण जगत्सष्टिस्तथानुग्रह एव च । प्रलयस्याधिकारं च लोकचित्रप्रवर्तनम्

வெறும் வடிவம்/சங்கல்பத்தால் உலகைச் சிருஷ்டித்தல், மேலும் அருளை வழங்குதல்; பிரளயத்தின்மேலும் அதிகாரம், மற்றும் உலகங்களில் வியத்தகு தெய்வக் காட்சிகளை இயக்குதல்—(இவை எண்ணப்பட்ட சக்திகள்).

Verse 113

असादृश्यमिदं व्यक्तं निर्वाणं च पृथक्पृथक् । शुभेतरस्य कर्तृत्वमष्टौ बुद्धिभवास्त्वमी

இது வெளிப்படும் ஒப்பற்ற தனித்தன்மை, மேலும் நிர்வாணத்தைத் தனித்தனியாக அனுபவித்தல்; மற்றும் சுபம்-அசுபம் இரண்டின்மேலும் கர்த்தൃത്വம்—இவை புத்தியால் பிறக்கும் எட்டு சித்திகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 114

षट्पंचाशत्तथा पूर्वाश्चतुःषष्टिरिमे गुणाः । ब्राह्मये पदे प्रवर्तंते गुह्यमेतत्तवेरितम्

ஐம்பத்தாறு மற்றும் முன் கூறப்பட்ட குணங்கள்—இவ்வறுபத்துநான்கு குணங்கள் பிராஹ்ம்யப் பதத்தில் செயல்படுகின்றன. இது நீ அருளிய இரகசிய உபதேசம்.

Verse 115

जीवतो देहभेदे वा सिद्ध्यश्चैतास्तु योगिनाम् । संगो नैव विधातव्यो भयात्पतनसंभवात्

உயிருடன் இருக்கும் போதும், உடல் பிரிவின்போதும், இச் சித்திகள் யோகிகளுக்குரியவை. ஆனால் அவற்றில் பற்றுதல் கொள்ளக் கூடாது; பற்றுதலால் வீழ்ச்சி ஏற்படும்.

Verse 116

एतान्गुणान्निराकृत्य युञ्जतो योगिनस्तदा । सिद्धयोऽष्टौ प्रवर्तंते योगसंसिद्धिकारकाः

இவ்வகை (தாழ்ந்த) குணங்களை ஒதுக்கி யோகி பயிற்சி செய்யும் போது, யோகத்தை முழுமையாக்கும் எட்டு சித்திகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 117

अणिमा लघिमा चैव महिमा प्राप्तिरेव च । प्राकाम्यं च तथेशित्वं वशित्वं च तथापरे

அணிமா, லகிமா, மகிமா, பிராப்தி; மேலும் பிராகாம்யம், ஈசித்துவம், வசித்துவம்—மற்ற சித்திகளும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 118

यत्र कामावसायित्वं माहेश्वरपदस्थिताः । सूक्ष्मात्सूक्ष्मत्वमणिमा शीघ्रत्वाल्लघिमा स्मृता

மாஹேஸ்வரப் பதத்தில் நிலைபெற்றோருக்கு காமாவசாயித்துவம்—அதாவது சங்கல்பம் நிறைவேறும் பூரண சித்தி—உண்டு. மிகச் சூட்சுமத்தை விடவும் சூட்சுமமாதல் அணிமா; வேகத்தால் லகிமா எனப்படும்.

Verse 119

महिमा शेषपूज्यत्वात्प्राप्तिर्नाप्राप्यमस्य यत् । प्राकाम्यमस्य व्यापित्वादीशित्वं चेश्वरो यतः

மஹிமை என்பது—அவர் அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர் என்பதால்; பிராப்தி என்பது—எதுவும் அடைய முடியாததாக எஞ்சாத நிலை. பிராகாம்யம் அனைத்திலும் வியாபித்தவருக்கே; ஈசித்துவம் அவருக்கே, ஏனெனில் அவர் பரமேசுவரன்.

Verse 120

वशित्वाद्वशिता नाम सप्तमी सिद्धिरुत्तमा । यत्रेच्छा तत्र च स्थानं तत्र कामावसायिता

வசித்துவத்தால் ‘வசிதா’ எனப்படும் ஏழாம், உயர்ந்த சித்தி உண்டாகிறது. எங்கு இச்சை இருக்கிறதோ அங்கேயே இடம்; அங்கேயே நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறும்.

Verse 121

ऐश्वरं पदमाप्तस्य भवंत्येताश्च सिद्धयः । ततो न जायते नैव वर्धते न विनश्यति

ஐசுவர்யப் பதத்தை அடைந்தவருக்கு இச் சித்திகள் தோன்றும். அதன் பின் அவர் பிறப்பதில்லை; வளர்வதுமில்லை; அழிவதுமில்லை.

Verse 122

एष मुक्त इति प्रोक्तो य एवं मुक्तिमाप्नुयात् । यथा जलं जलेनैक्यं निक्षिप्तमुपगच्छति

இவ்வாறு முக்தியை அடைவோன் ‘முக்தன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான். நீர் நீரில் ஊற்றப்பட்டால் அது நீருடன் ஒன்றாகிவிடுவது போல.

Verse 123

तथैवं सात्म्यमभ्येति योगिनामात्मा परात्मना । एवं ज्ञात्वा फलं योगी सदा योगं समभ्यसेत्

அவ்வாறே யோகியின் ஆத்மா பரமாத்மாவுடன் முழு சாத்தும்யமும் ஒன்றுபாடும் அடைகிறது. இந்தப் பயனை அறிந்து யோகி எப்போதும் யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 124

अत्रोपमां व्याहरंति योगार्थं योगिनोऽ मलाः । शशांकरश्मिसंयोगादर्ककांतो हुताशनम्

இங்கே யோகத்தின் பொருளை விளக்குவதற்காக மாசற்ற யோகிகள் ஒரு உவமையை உரைக்கின்றனர்—சந்திரக் கதிர்களின் சேர்க்கையால் அர்ககாந்த மணிக் கல் தீயை எழுப்புகிறது।

Verse 125

समुत्सृजति नैकः सन्नुपमा सास्ति योगिनः । कपिंजलाखुनकुला वसंति स्वामिव द्गृहे

ஒரே உவமை மட்டும் அல்ல; யோகிக்கு பல உவமைகள் உண்டு—காடை, எலி, கீரிப்பிள்ளை ஆகியவை உரிமையாளரின் வீட்டையே தங்கள் வீட்டென எண்ணி வாழ்வதுபோல்।

Verse 126

ध्वस्ते यांत्यन्यतो दुःखं न तेषां सोपमा यतेः । मृद्देहकल्पदेहोऽपि मुखाग्रेण कनीयसा

அது அழிந்தால் அவர்கள் துன்பத்துடன் வேறிடத்திற்குச் செல்கின்றனர்—இது யதி (யோகி)க்கு உவமை அல்ல. உடல் மண்ணைப் போன்றதாக இருந்தாலும், ‘கற்பதேகம்’ போன்றதாக இருந்தாலும், பரம முன்னிலை (உயர் உணர்வு) முன் அது தாழ்ந்ததே.

Verse 127

करोति मृद्भागचयमुपदेशः स योगिनः । पशुपक्षिमनुष्याद्यैः पत्रपुष्पफलान्वितम्

யோகியின் உபதேசத்தால் மண் துண்டுகளின் குவியல் உருவாகிறது; அது இலை, மலர், கனிகளுடன் கூடி விலங்கு, பறவை, மனிதர் முதலிய உயிர்களுக்கு நைவேத்யமாக அர்ப்பணமாகிறது।

Verse 128

वृक्षं विलुप्यमानं च लब्ध्वा सिध्यंति योगिनः । रुरुगात्रविषाणाग्रमालक्ष्य तिलकाकृतिम्

உரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மரத்தைப் பெற்றால் யோகிகள் சித்தி அடைகின்றனர்; மேலும் மானின் கொம்பின் முனையை நோக்கி, திலக வடிவச் சின்னத்தை அவர்கள் காண்கிறார்கள்।

Verse 129

सह तेन विवर्धेत योगी सिद्धिमुपाश्नुते । द्रव्यं पूर्णमुपादाय पात्रमारोहते भुवः

அந்த சாதனச் சின்னத்தோடு இணைந்து வளர்ந்து யோகி சித்தியை அடைகிறான். பொருளால் நிரம்பிய பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பூமியிலிருந்து மேலே எழுந்து, சாதாரண எல்லைகளைத் தாண்டி ஏறுகிறான்.

Verse 130

तुंगमार्गं विलोक्यैवं विज्ञातं कि न योगिनाम् । तद्गेहं यत्र वसति तद्भोज्यं येन जीवति

இவ்வாறு உயர்ந்த மார்க்கத்தை நோக்கிய யோகிகளுக்கு அறியாதது என்ன? ஒருவர் எங்கு வசிக்கிறார், அவரது வீடு எது, அவர் எந்த உணவால் வாழ்கிறார் என்பதையும் அவர்கள் அறிவர்.

Verse 131

येन निष्पाद्यते चार्थः स्वयं स्याद्योगसिद्धये । तथा ज्ञानमुपासीत योगी यत्कार्यसाधकम्

எந்த ஞானத்தால் நோக்கம் உண்மையாக நிறைவேறி, யோகசித்தி தானே தோன்றுகிறதோ—அந்த செயல்சாதக ஞானத்தையே யோகி பயில வேண்டும்.

Verse 132

ज्ञानानां बहुता येयं योगविघ्नकरी हि सा । इदं ज्ञेयमिदं ज्ञेयमिति यस्तृषितश्चरेत्

அறிவுகளின் அளவுக்கு மீறிய பெருக்கம் யோகத்திற்கு தடையாகும். ‘இதை அறிய வேண்டும், அதையும் அறிய வேண்டும்’ என்று தாகத்துடன் அலைவான் தடைபடுவான்.

Verse 133

अपि कल्पसहस्रायुर्नैव ज्ञेयमवाप्नुयात् । त्यक्तसंगो जितक्रोधो लब्धाहारो जितेंद्रियः

ஆயிரம் கல்பங்கள் வாழ்ந்தாலும், வெறும் சேர்த்தலால் ‘அறியத்தக்கது’ கிடையாது. ஆகவே பற்றைத் துறந்து, கோபத்தை வென்று, கிடைத்த அளவிலேயே உணவு கொண்டு, இந்திரியங்களை அடக்க வேண்டும்.

Verse 134

पिधाय बुद्ध्या द्वाराणि मनो ध्याने निवेशयेत् । आहारं सात्त्विकं सेवेन्न तं येन विचेतनः

விவேகத்தால் இந்திரிய வாசல்களை மூடி, மனத்தை தியானத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். சாத்த்விக உணவையே உண்ண வேண்டும்; மனம் மந்தமாகி அசேதனமாவதற்குக் காரணமானதை ஒருபோதும் உண்ணாதே।

Verse 135

स्यादयं तं च भुंजानो रौरवस्य प्रियातिथिः । वाग्दण्डः कर्मदण्डश्च मनोदंडश्च ते त्रयः

அத்தகைய தாமஸ உணவை உண்ணுபவன் ரௌரவ நரகத்தின் பிரிய விருந்தினனாகிறான். வாக்தண்டம், கர்மதண்டம், மனோதண்டம்—இவை மூன்றும் ஒழுக்கத்தின் தண்டங்கள்.

Verse 136

यस्यैते नियता दंडाः स त्रिदंडी यतिः स्मृतः । अनुरागं जनो याति परोक्षे गुणकीर्तनम्

இத்தண்டங்கள் உறுதியாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டவரே திரிதண்டி யதி என நினைக்கப்படுகிறார். மக்கள் அவர்மேல் பக்தியுடன் ஈர்க்கப்படுவர்; அவர் இல்லாதபோதும் அவரது குணங்களைப் புகழ்ந்து பாடுவர்.

Verse 137

न बिभ्यति च सत्त्वानि सिद्धेर्लक्षणमुच्यते

சித்தியின் அடையாளம் இதுவென கூறப்படுகிறது—உயிர்கள் அவனைப் பார்த்து அஞ்சுவதில்லை.

Verse 138

अलौल्यमारोग्यमनिष्ठुरत्वं गंधः शुभो मूत्रपुरीषयोश्च । कांतिः प्रसादः स्वरसौम्यता च योगप्रवृत्तेः प्रथमं हि चिह्नम्

அலைச்சல் இல்லாமை, ஆரோக்கியம், கடுமையின்மை, சிறுநீர்-மலத்திலும் நறுமணம், ஒளி, சொற்களில் தெளிவு, குரலில் இனிமை—இவையே யோகப் பயிற்சி எழுச்சியின் முதல் அறிகுறிகள்.

Verse 139

समाहितो ब्रह्मपरोऽप्रमादी शुचिस्तथैकांतरतिर्जितेन्द्रियः । समाप्नुयाद्योगमिमं महामना विमुक्तिमाप्नोति ततश्च योगतः

மனம் ஒருமுகப்படுத்தி, பரப்ரஹ்மத்தில் பராயணனாய், எப்போதும் விழிப்புடன், தூய்மையுடன், தனிமையில் இன்புறும், இந்திரியங்களை வென்ற மகாத்மா இவ்வியோகத்தை அடைகிறான்; அந்த யோகத்தினாலேயே முக்தியையும் பெறுகிறான்।

Verse 140

कुलं पवित्रं जननी कृतार्था वसुन्धरा भाग्यवती च तेन । अवाह्यमार्गे सुखसिन्धुमग्नं लग्नं परे ब्रह्मणि यस्य चेतः

யாருடைய சித்தம் ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கி, உலகப் பாதைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பரப்ரஹ்மத்தில் உறுதியாகப் பதிந்திருக்கிறதோ—அவனால் குலம் புனிதமடைகிறது; தாய் கृतார்த்தை ஆகிறாள்; இந்தப் பூமியும் பாக்கியவதியாகிறது।

Verse 141

विशुद्धबुद्धिः समलोष्टकांचनः समस्तभूतेषु वसन्समो हि यः । स्थानं परं शाश्वतमव्ययं च यतिर्हि गत्वा न पुनः प्रजायते

அறிவு தூய்மையடைந்து, மண் கட்டியும் பொன்னும் ஒன்றெனக் காண்பவன், எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடன் வாழ்பவன்—அத்தகைய யதி பரம, நித்திய, அழியாத நிலையடைந்து மீண்டும் பிறவியெடுக்கான்।

Verse 142

इदं मया योगरहस्यमुक्तमेवंविधं गौतमः प्राप योगम् । तेनैतच्च स्थापितं पार्थ लिंगं संदर्शनादर्चनात्कल्मषघ्नम्

இவ்வாறு யோகத்தின் இரகசியத்தை நான் உரைத்தேன். இதே முறையில் கௌதமர் யோகத்தை அடைந்தார்; ஆகவே, ஓ பார்த்தா, அவர் இந்த லிங்கத்தை நிறுவினார்—தரிசனத்தாலும் அர்ச்சனையாலும் பாவநாசகமானது।

Verse 143

यश्चाश्विने कृष्णचतुर्दशीदिने रात्रौ समभ्यर्चति लिंगमेतन् । स्नात्वा अहल्यासरसि प्रधाने श्रद्धाय सर्वं प्रविधाय भक्तितः

மேலும், ஆஸ்வின மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியின் இரவில் இந்த லிங்கத்தை முறையாக அர்ச்சிப்பவன்—முதன்மையான அஹல்யா சரஸில் நீராடி, நம்பிக்கையுடனும் பக்தியுடனும் எல்லா விதிகளையும் நிறைவேற்றி—

Verse 144

महोपकारेण विमुक्तपापः स याति यत्रास्ति स गौतमो मुनिः

இந்த மகா உபகாரத்தால் பாவங்களில் இருந்து விடுபட்டு, முனி கௌதமர் உள்ள இடத்திற்கே அவன் செல்கிறான்.

Verse 145

इदं मया पार्थ तव प्रणीतं गुप्तस्य क्षेत्रस्य समासयोगात् । माहात्म्यमेतत्सकलं शृणोति यः स स्याद्विशुद्धः किमु वच्मि भूयः

ஓ பார்த்தா, மறைந்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தின் சுருக்கமான தொகுப்பை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இந்த முழு மாஹாத்மியத்தை கேட்பவன் தூய்மையடைவான்—மேலும் என்ன சொல்வேன்?

Verse 146

य इदं शृणुयाद्भक्त्या गौतमाख्यानमुत्तमम् । पुत्रपौत्रप्रियं प्राप्य स याति पदमव्ययम्

பக்தியுடன் கௌதமரின் இந்த உயர்ந்த ஆக்யானத்தை கேட்பவன், மகன்-பேரன் தொடர்பான இனிய பலனைப் பெற்று, அழிவில்லா பதத்தை அடைகிறான்.