Adhyaya 23

Verse 1

नारद उवाच । ततश्च शैलजा देवी चिक्रीड सुभगा तदा । देवगंधर्वकन्याभिर्नगकिंनरसंभवाः । मुनीनां चापि याः कन्यास्ताभिः सार्धं च शोभना

நாரதர் கூறினார்—அதன்பின் அழகும் பாக்கியமும் நிறைந்த ஷைலஜா தேவி அப்போது மகிழ்ந்து விளையாடினாள்; தேவர் மற்றும் கந்தர்வர் கன்னியருடன், மலைவாழ் கின்னரியருடன், மேலும் முனிவர்களின் மகளிருடனும் சேர்ந்து—அந்த இனிய கூட்டத்தில் அவள் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 2

कदाचिदथ मेरुस्थो वासवः पांडुनंदन । सस्मारा मां ययौ चाहं संस्मृतो वासवं तदा

ஒருமுறை மேருமலையில் இருந்த வாசவன் (இந்திரன்), ஓ பாண்டுநந்தனே, என்னை நினைத்தான்; அவன் நினைவால் அழைக்கப்பட்ட நான் அந்நேரமே வாசவனிடம் சென்றேன்।

Verse 3

मां दृष्ट्वा च सहस्राक्षः समुत्थायातिहर्षितः । पूजयामास तां पूजां प्रतिगृह्याहमब्रुवम्

என்னைப் பார்த்ததும் ஆயிரக்கண் உடையவன் (இந்திரன்) மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்தான். அவன் என்னை வழிபட்டான்; அந்த வழிபாட்டை ஏற்று நான் கூறினேன்।

Verse 4

महासुर महोन्मादकालानल दिवस्पते । कुशलं विद्यते कच्चिच्च नंदसि

ஹே தினநாதன் இந்திரா, மகா அசுரங்களை அடக்கும் வீரா, போரில் கொந்தளிக்கும் காலஅக்னியைப் போன்றவனே—எல்லாம் நலமா? நீ மகிழ்ச்சியாய் உள்ளாயா?

Verse 5

पृष्टस्त्वेवं मया शक्रः प्रोवाच वचनं स्मयन् । कुशलस्यांकुरस्तावत्संभूतो भुवनत्रये

இவ்வாறு நான் கேட்டபோது சக்ரன் புன்னகையுடன் கூறினான்—“மூன்று உலகங்களிலும் நலத்தின் முதல் முளை இப்போது தோன்றியுள்ளது.”

Verse 6

तत्फलोदयसंपत्तौ तद्भवान्संस्मृतो मुने । वेत्सि सर्वमतं त्वं वै तथापि परिनोदकः

அந்த பலனளிக்கும் செழிப்பு எழுந்தபோது, ஓ முனிவரே, நான் உம்மை நினைத்தேன். நீர் அனைவரின் கருத்தையும் அறிவீர்; ஆயினும் கேள்வியால் தூண்டி வழிகாட்டுகிறீர்।

Verse 7

निर्वृतिं परमां याति निवेद्यार्थं सुहृज्जने

உண்மையான நண்பர் வட்டத்தில் தன் நோக்கத்தை அறிவித்தால் மனிதன் பரம திருப்தியை அடைகிறான்।

Verse 8

तद्भवाञ्छैलजां देवीं शैलंद्रं शैलवल्लभाम् । हरं संभावय वरं यन्नान्यं रोचयंति ते

ஆகவே, மலைநாதனுக்குப் பிரியமான ஷைலஜா தேவிக்காக இந்த மணப்பொருத்தத்தை அருளிச் செய்து நிறைவேற்றுங்கள்; அவள் சிறந்த வரனாக ஹரன் (சிவன்) ஒருவரையே விரும்புகிறாள், வேறு யாரும் அவளுக்கு உகந்தவர் அல்லர்।

Verse 9

ततस्तद्वाक्यमाकर्ण्य गतोऽहं शैलसत्तमम् । ओषधिप्रस्थनिलयं साक्षादिव दिवस्पतिम्

அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் நான் அந்தச் சிறந்த மலைக்குச் சென்றேன்—மூலிகைகள் நிறைந்த மேடுநிலத் தங்குமிடத்திற்கு—அங்கே கண்முன்னே தினபதி (சூரியன்) இருப்பதுபோல் தோன்றியது।

Verse 10

तत्र हैमे स्वयं तेन महाभक्त्या निवेदिते । महासने पूजितोहमुपविष्टो महासुखम्

அங்கே அவன் மிகுந்த பக்தியுடன் அர்ப்பணித்த பொன்மயமான மகாசனத்தில் எனக்கு முறையாகப் பூஜை செய்யப்பட்டது; நான் பேரின்பத்துடன் அந்தச் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தேன்।

Verse 11

गृहीतार्घ्यं ततो मां च पप्रच्छ श्लक्ष्णया गिरा । कुशलं तपसः शैलः शनैः फुल्लाननांबुजः

அர்க்யத்தை ஏற்ற பின் அவன் மென்மையான மொழியால் என் நலத்தை விசாரித்தான்; தவத்தில் உறுதியான அந்த மலை மெதுவாக மகிழ்ந்து, தாமரை போன்ற முகம் மலர்ந்தது।

Verse 12

अहमप्यस्य तत्प्रोच्य प्रत्यवोचं गिरीश्वरम् । त्वया शैलेंद्र पूर्वां वाप्यपरां च दिशं तथा

அவருடைய சொற்களுக்கு மறுமொழி கூறி நானும் கிரீஸ்வரனை நோக்கி உரைத்தேன்—“ஓ சைலேந்திரா! உன்னால் கிழக்கு திசையும் அதுபோல மேற்கு திசையும் முறையாகப் போஷிக்கப்பட்டு தாங்கப்பட்டுள்ளன.”

Verse 13

अवगाह्य स्थितवता क्रियते प्राणिपालना । अहो धन्योसि विप्रेंद्राः साहाय्येन तवाचल

உன்னை நாடி உன் அடைக்கலத்தில் தங்குவோரால் உயிர்களின் பாதுகாப்பு நிறைவேறுகிறது. ஆஹா! ஓ அசலா, நீ பாக்கியவான்; உன் துணையால் பிராமணச் சிறந்தோரும் போஷிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 14

तपोजपव्रतस्नानौः साध्यंत्यात्मनः परम् । यज्ञांगसाधनैः कांश्चित्कंदादिफलदानतः

தவம், ஜபம், விரதம், புனித நீராடல் ஆகியவற்றால் ஆத்மாவின் பரம நன்மை அடையப்படுகிறது. மேலும் யாகத்தின் அங்கங்களுக்கான தேவைகளாகக் கிழங்கு-வேர், பழம் முதலியவற்றைத் தானம் செய்வதாலும் புண்ணியம் கிடைக்கிறது.

Verse 15

त्वं समुद्धरसि विप्रान्किमतः प्रोच्यते तव । अन्येऽपि जीव बहुधात्वामुपाश्रित्य भूधर

நீ பிராமணர்களை உயர்த்தி தாங்குகிறாய்—உன் புகழில் இதற்கு மேல் என்ன சொல்ல இயலும்? ஓ பூதரா, பல்வேறு உயிர்களும் பல விதமாக உன்னைச் சரணடைந்து வாழ்கின்றன.

Verse 16

मुदिताः प्रतिवर्तंते गृहस्थमिव प्राणिनः । शीतमातपवर्षांश्च क्लेशान्नानाविधान्सहन्

குளிர், வெயில், மழை முதலிய பலவகைத் துன்பங்களைத் தாங்கி உயிர்கள் (உன்னிடம்) இல்லறத்தாரின் வீட்டிற்கு மீளுவது போல மகிழ்ச்சியுடன் திரும்புகின்றன.

Verse 17

उपाकरोषि जंतूनामेवंरूपा हि साधवः । किमतः प्रोच्यते तुभ्यं धन्यस्त्वं पृथिवीधर

நீ உயிர்களுக்கெல்லாம் உதவி செய்கிறாய்—அதுவே சான்றோரின் இயல்பு. இனி உனக்குச் சொல்ல வேண்டியது என்ன? ஓ பூமியைத் தாங்கும் மலையே, நீ பாக்கியவான்।

Verse 18

कंदरं यस्य चाध्यास्ते स्वयं तव महेश्वरः । इत्युक्तवति वाक्यं च यथार्थं मयिफाल्गुन

யாருடைய குகையில் தாமே மகேஸ்வரர் வாசம் செய்கிறாரோ, அதுவே உன் சொந்தப் புனிதத் தலம்—என்று அவள் கூறினாள். ஓ பால்குணா, அவள் சொல் எனக்குப் பொருந்தி உண்மையாயிற்று।

Verse 19

हिमशैलस्य महिषी मेना आगाद्दिदृक्षया । अनुयाता दुहित्रा च स्वल्पाश्च परिचारिकाः

இமமலையின் அரசி மேனா தரிசன விருப்பத்துடன் வந்தாள். மகளுடன் வந்தாள்; சிலவே பணிப்பெண்கள் மட்டும் உடன் இருந்தனர்।

Verse 20

लज्जयानतसर्वांगी प्रविवेश सदो महत् । ततो मां शैलमहिषी ववंदे प्रणिपत्य सा

வெட்கத்தால் உடல் முழுதும் வணங்கி அவள் அந்தப் பெரிய சபாமண்டபத்தில் நுழைந்தாள். பின்னர் மலைராணி எனக்கு சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினாள்।

Verse 21

वस्त्रनिर्गूढवदना पाणिपद्मकृतांजलिः । तामहं सत्यरूपाभिराशीर्भिः समवर्धयम्

ஆடை கொண்டு முகத்தை ஓரளவு மறைத்து, தாமரை போன்ற கைகளால் அஞ்சலி செய்த அவளுக்கு, நான் சத்திய வடிவான ஆசிவாக்குகளால் ஆசீர்வதித்து உயர்த்தினேன்।

Verse 22

पतिव्रता शुभाचारा सुबगा वीरसूः शुभे । सदा वीरवती चापि भव वंशोन्नतिप्रद

ஓ மங்களமே! நீ கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த பத்தினியாகவும், நற்குண நெறியாளியாகவும், பேறுடையவளாகவும், வீரர்களை ஈன்ற தாயாகவும் இரு. எப்போதும் வீரச் சந்ததியுடன் இருந்து, குல உயர்வை அளிப்பவளாக இரு.

Verse 23

ततोऽहं विस्मिताक्षीं च हिमवद्गिरिपुत्रिकाम् । मृदुवाण्या प्रत्यवोचमेहि बाले ममांतिकम्

அப்போது வியப்பால் விரிந்த கண்களுடைய ஹிமவான் மலைமகளைப் பார்த்து, நான் மென்மையான மொழியால்—“வா குழந்தையே, என் அருகே வா” என்று கூறினேன்.

Verse 24

ततो देवी जगन्माता बालबावं स्वकं मयि । दर्शयंती स्वपितरं कंठे गृह्यांकमावि शत्

அப்போது உலகமாதா தேவியானவள், என் முன்னிலையில் தன் குழந்தைத் தன்மையை வெளிப்படுத்தி, தந்தையின் கழுத்தை அணைத்துக் கொண்டு அவரது மடியில் தஞ்சமடைந்தாள்.

Verse 25

उवाच वाचं तां मंदं मुनिं वंदय पुत्रिके । मुनेः प्रसादतोऽवश्यं पतिमाप्स्यसि संमतम्

அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்—“மகளே, முனிவரை வணங்கு. முனிவரின் அருளால் நீ நிச்சயமாக உனக்கு விருப்பமான, உனக்கேற்ற கணவரைப் பெறுவாய்.”

Verse 26

इत्युक्ता सा ततो बाला वस्त्रांतपि हितानना । किंचित्सहुंकृतोत्कंपं प्रोच्य नोवाच किंचन

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்தச் சிறுமி ஆடையின் ஓரத்தால் முகத்தை மறைத்து, சிறிது நடுங்கும் ஓசை மட்டும் எழுப்பினாள்; பிறகு ஒன்றும் பேசவில்லை.

Verse 27

ततो विस्मितचित्तोहमुपचारविदांवरः । प्रत्यवोचं पुनर्देवीमेहि दास्यामि ते शुभे

அப்போது நான் வியப்புற்ற மனத்துடன், மரியாதை முறைகளில் தேர்ந்தவனாய், தேவியிடம் மீண்டும் சொன்னேன்— “வா, சுபமே; அதை உனக்குத் தருவேன்।”

Verse 28

रत्नक्रीडनकं रम्यं स्तापितं सुचिरं मया । इत्युक्ता सा तदोत्थाय पितुरंकात्सवेगतः

“அழகிய ரத்தின விளையாட்டுப் பொருளை நான் நீண்ட காலமாக வைத்திருந்தேன்”—என்று சொன்னதும், அவள் தந்தையின் மடியில் இருந்து உடனே விரைந்து எழுந்தாள்।

Verse 29

वंदमाना च मे पादौ मया नीतांक मात्मनः । मन्यता तां जगत्पूज्यामुक्तं बाले तवोचितम्

அவள் என் பாதங்களை வணங்கியபோது, உலகம் போற்றத் தகுதியானவள் என்று எண்ணி, அவளை என் மடியில் அமர்த்தி சொன்னேன்— “குழந்தையே, இது உனக்கே உரியது।”

Verse 30

न तत्पश्यामि यत्तुभ्यं दद्म्याशीः का तवोचिता । इत्युक्ते मातृवात्सल्याच्छैलेन्द्र महिषी तदा

நான் கூறினேன்— “உனக்குத் தகுந்த ஆசீர்வாதம் எதை நான் அளிப்பேன் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை।” இதைக் கேட்ட மலைவேந்தனின் மகிஷி, தாய்மையின் அன்பால் அப்போது பதிலளித்தாள்।

Verse 31

नोदयामास मां मंदमानशीःशंकिता तदा । भगवन्वेत्सि सर्वं त्वमतीतानागतं प्रभो

அப்போது அவள் தயக்கமுள்ள மனத்துடன், அச்சம்கலந்த சந்தேகத்தால் கலங்கி என்னை வேண்டினாள்— “பகவனே, பிரபுவே, நீங்கள் அனைத்தையும் அறிவீர்; கடந்ததும் வருங்காலமும்।”

Verse 32

तदहं ज्ञातुमिच्छामि कीदृशोऽस्याः पतिर्भवेत् । श्रुत्वेति सस्मितमुखः प्रावोचं नर्मवल्लभः

“ஆகையால் நான் அறிய விரும்புகிறேன்—அவளுக்குப் பெறும் கணவன் எத்தகையவன்?” என்று கேட்டவுடன், நான் புன்னகை முகத்துடன், விளையாட்டும் மென்மையும் கலந்த சொற்களால் பதிலுரைத்தேன்।

Verse 33

न जातोऽस्याः पतिर्भद्रे वर्तते च कुलक्षणः । नग्नोऽतिनिर्धनः क्रोधीवृतः क्रूरैश्च सर्वदा

“அம்மையே, அவளுடைய கணவன் இன்னும் பிறக்கவில்லை; ஆயினும் குலலட்சணங்கள் வெளிப்படுகின்றன. அவன் ஆடை இன்றியவன், மிகுந்த ஏழை, சீக்கிரம் கோபமடைவான்; எப்போதும் கொடியவர்களால் சூழப்பட்டிருப்பான்.”

Verse 34

श्रुत्वेति संभ्रमाविष्टो ध्वस्तवीर्यो हिमाचलः । मां तदा प्रत्युवाचेदं साश्रुकण्ठो महागिरिः

இதைக் கேட்ட ஹிமாசலன் கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; அவன் வீரியம் சிதைந்ததுபோல் ஆனது. அப்போது கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த மகாமலை என்னிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 35

अहो विचित्रः सं सारो दुर्वेद्यो महतामपि । प्रवरस्त्वपि शक्त्या यो नरेषु न कृपायते

“அஹோ, இந்தச் சம்சாரம் எத்தனை விசித்திரம்—மகான்களுக்கும் அறிதற்கரியது. வலிமையில் முதன்மையானவனும் மனிதர்மேல் கருணை காட்டாதிருப்பான்.”

Verse 36

यत्नेन महता तावत्पुण्यैर्बहुविधैरपि । साधयत्यात्मनो लोको मानुष्य मतिदुर्लभम्

“மிகுந்த முயற்சியாலும்—பலவகைப் புண்ணியங்களாலும்—உயிர்கள் தமக்கென மனிதப் பிறவியை அடைகின்றன; அது மிக அரிது.”

Verse 37

अध्रुवं तद्ध्रवत्वे च कथंचित्परिकल्प्यते । तत्रापि दुर्लभानाम समानव्रतचारिणी

நிலையற்றதையும் எப்படியோ நிலையானதாகக் கற்பனை செய்கின்றனர். ஆயினும் அந்த அரிய பெறுதல்களிலும் ஒரே விரத ஒழுக்கம் கடைப்பிடிக்கும் மனைவி கிடைப்பது அரிது.

Verse 38

साध्वी महाकुलोत्पन्ना भार्याया स्यात्पतिव्रता । तत्रापि दुर्लभं यच्च तया धर्मनिषेवणम्

மகாகுலத்தில் பிறந்த சாத்வி மனைவி பதிவிரதையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவள் தர்மத்தை உறுதியாகப் பின்பற்றுவது அரிது.

Verse 39

सह वेदपुराणोक्तं जगत्त्रयहितावहम् । एतत्सुदुर्लभं यच्च तस्यां चैव प्रजायते

வேத-புராணங்களில் கூறப்பட்ட, மூன்று உலகங்களுக்கும் நன்மை தரும் தர்மம்—அதுவும் மிக அரிது: அந்தத் தர்மச் சிறப்பு அவளில் உண்மையாகப் பிறப்பது.

Verse 40

तदपत्यमपत्यार्थं संसारे किल नारद । एतेषां दुर्लभानां हि किंचित्प्राप्नोति पुण्यवान्

ஓ நாரதா! இந்தச் சம்சாரச் சுழலில் வம்சத்திற்காகச் சந்ததியை நாடுகின்றனர்; ஆனால் இவ்வரிய பெறுதல்களில் சிறிதளவையாவது புண்ணியவான் மட்டுமே பெறுவான்.

Verse 41

सर्वमेतदवाप्नोति स कोपि यदिवा न वा । किंचित्केनापि हि न्यूनं संसारः कुरुते नरम्

யாரேனும் இவை அனைத்தையும் பெற்றாலும்—அல்லது ஒன்றும் பெறாவிட்டாலும்—சம்சாரம் மனிதனை ஏதோ ஒரு வகையில் குறைவுடையவனாகவே ஆக்குகிறது; ஏனெனில் இதில் ஏதோ ஒரு பஞ்சம் எஞ்சியே நிற்கிறது.

Verse 42

अथ संसारिको दोषः स्वकृतं यत्र भुज्यते । गार्हस्थ्यं च प्रशंसंति वेदाः सर्वेऽपि नारद

இப்போது உலகியலான வாழ்வின் குறை இது: அதில் மனிதன் தன் செய்த கர்மத்தின் பலனைத் தவிர்க்காமல் அனுபவிக்க வேண்டியது. ஆயினும், ஓ நாரதா, எல்லா வேதங்களும் கார்‌ஹஸ்த்ய ஆசிரமத்தைப் புகழ்கின்றன.

Verse 43

नेति केचित्तत्र पुनः कथं ते यदि नो गृही । अतो धात्रा च शास्त्रेषु सुतलाभः प्रशंसितः

சிலர் அங்கே “இல்லை” என்கிறார்கள். ஆனால் அது உண்மையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை என்றால் அது எப்படி? ஆகவே தாதா (ஸ்ருஷ்டிகர்த்தா) சாஸ்திரங்களில் நல்ல சந்ததி-லாபத்தைப் பெரும் வரமாகப் புகழ்ந்துள்ளார்.

Verse 44

पुनश्चसृष्टिवृद्ध्यर्थं नरकत्राणनाय च । तत्र स्त्रीणां समुत्पत्तिं विना सृष्टिर्न जायते

மீண்டும், படைப்பின் பெருக்கத்திற்கும் நரகத்திலிருந்து விடுதலைக்குமான காரணமாகவும்—அங்கே பெண்களின் தோற்றமின்றி படைப்பு உண்டாகாது.

Verse 45

सा च जातिप्रकृत्यैव कृपणा दैन्यभागिनी । तासामुपरि मावज्ञा भवेदिति च वेधसा । शास्त्रेषूक्तमसंदिग्धं वाक्यमेतन्महात्फलम्

அவள் (பெண்) பிறப்பாலும் இயல்பாலும் துன்பப் பங்காளி, ஏழ்மை நிலையுடையவள். ஆகவே வேதஸன் (விதாதா) ‘இத்தகைய பெண்களை அவமதிக்கக் கூடாது’ என்று விதித்தான். இந்த வாக்கு சாஸ்திரங்களில் ஐயமின்றி கூறப்பட்டது; மிகப் பெரிய பலன் தருவது.

Verse 46

दशपुत्रसमा कन्या दशपुत्रान्प्रवर्द्धयन् । यत्फलं लभते मर्त्यस्तल्लभ्यं कन्ययैकया

ஒரு மகள் பத்து மகன்களுக்கு சமம். பத்து மகன்களை வளர்த்து பேணுவதால் மனிதன் பெறும் புண்ணியப் பலன்—அதே பலன் ஒரே மகளை வளர்த்தாலும் கிடைக்கும்.

Verse 47

तस्मात्कन्या पितुः शोच्या सदा दुःखविवर्धिनी

ஆகையால் கன்னி தந்தைக்கு இரங்கத்தக்கவள்; அவள் எப்போதும் துயரை வளர்ப்பவள்.

Verse 48

यापि स्यात्पूर्णसर्वार्था पतिपुत्रधनान्विता । त्वयोक्तं च कृते ह्यस्यास्तद्वाक्यं मम शोकदम्

அவள் எல்லா இலக்குகளிலும் நிறைவு பெற்று, கணவன், மகன்கள், செல்வம் உடையவளாக இருந்தாலும், அவளைப் பற்றி நீ சொன்னதும் செய்ததும் அந்தச் சொற்களே எனக்கு சோகத்தை அளிக்கின்றன.

Verse 49

केन दोषेण मे पुत्री न योग्या आशिषामता । न जातोऽस्याः पतिः कस्माद्वर्तते वा कुलक्षणः

எந்தக் குற்றத்தால் என் மகள் ஆசீர்வாதங்களுக்கு—நல்ல திருமணத்திற்க—தகுதியற்றவளாகக் கருதப்படுகிறாள்? அவளுக்கான கணவன் ஏன் பிறக்கவில்லை, அல்லது அவளுக்கு நற்குல இலக்கணம் ஏன் தோன்றவில்லை?

Verse 50

निर्धनश्च मुने कस्मात्सर्वेषां सर्वदः कुतः । इति दुर्घटवाक्यं ते मनो मोहयतीव मे

முனிவரே! அவர் ‘ஏழை’ எப்படியாகிறார், மேலும் அனைவருக்கும் அனைத்தையும் அளிக்கும் ‘சர்வதாதா’ எப்படியாகிறார்? உமது இந்த அரிதான சொல் என் மனத்தை மயக்குகிறது.

Verse 51

इति तं पुत्रवात्सल्यात्सभार्यं शोकसंप्लुतम् । अहमाश्वासयं वाग्भिः सत्याभिः पांडुनंदन

இவ்வாறு பிள்ளைபாசத்தால் மனைவியுடன் சோகத்தில் மூழ்கிய அவனைப் பார்த்து, பாண்டுநந்தனே, நான் உண்மைச் சொற்களால் அவனை ஆறுதல் கூறினேன்.

Verse 52

मा शुचः शैलराज त्वं हर्षस्थानेऽतिपुण्यभाक् । श्रृणु तद्वचनं मह्यं यन्मयोक्तं च ह्यर्थवत्

ஓ மலைமன்னா! வருந்தாதே; நீ மிகப் புண்ணியவான்—இது மகிழ்ச்சிக்குரிய தருணம். என் சொற்களை கேள்; நான் கூறுவது நிச்சயமாக அர்த்தமுள்ளது.

Verse 53

जगन्माता त्वियं बाला पुत्री ते सर्वसिद्धिदा । पुरा भवेऽभवद्भार्या सतीनाम्ना भवस्य या

இந்த இளம்பெண் உண்மையிலேயே ஜகன்மாதா—உன் மகள், எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவள். முன்பு அவளே பவனாகிய (சிவன்) மனைவியாக ‘சதி’ என்ற நாமத்தில் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 54

तदस्याः किमहं दद्मि रवेर्दीपमिवाल्पकः । संचिंत्येति महादेव्या नाशिषं दत्तवानहम्

நான் அவளுக்கு என்ன தர இயலும்—சூரியனுக்கு சிறு விளக்கை அர்ப்பணிப்பதுபோல்! என்று எண்ணி, மகாதேவிக்கு நான் எந்த ‘ஆசி’யும் அளிக்கவில்லை.

Verse 55

न जातोऽभवद्भार्या पतिश्चेति वर्तते च भवो हि सः । न स जातो महादेवो भूतभव्यभवोद्भवः

அவர் பிறந்தவர் அல்ல; ஆயினும் ‘கணவன்’ ‘மனைவி’ என்று சொல்லப்படுகிறது—ஏனெனில் அவரே பவனாகிய (சிவன்). அந்த மகாதேவன் அஜன்மன்; அவரிடமிருந்தே கடந்தது, வருவது, மற்றும் எல்லா ‘பவம்’ எழுகிறது.

Verse 56

शरण्यः शाश्वतः शास्ता शंकरः परमेश्वरः

அவரே சரணளிப்பவர், நித்தியன், உச்ச ஆளும் ஆசான்—சங்கரன், பரமேஸ்வரன்.

Verse 57

सर्वे देवा यत्पदमामनंति वेदैश्च सर्वैरपि यो न लभ्यः । ब्रह्मादिविश्वं ननु यस्य शैल बालस्य वा क्रीडनकं वदंति

எல்லா தேவரும் வேதங்களால் போற்றும் அந்தப் பரம நிலையைக் கூட, எல்லா வேதங்களும் ஒன்றுகூடியும் முழுமையாக அடைய இயலாது; பிரம்மா முதலான முழு உலகமும் அந்த மலைப்புதல்வன் பாலனுக்குப் பொம்மைபோல் விளையாட்டுப் பொருளே எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 58

स चामंगल्यशीलोऽपि मंगलां यतनो हरः । निर्धनः सर्वदश्चासौ वेद स्वं स्वयमेव सः

அவர் ‘அமங்கலத் தன்மை உடையவர்’ எனச் சொல்லப்பட்டாலும், ஹரனே மங்கலத்தின் காரணம். ‘நிர்தனன்’ எனினும், அவரே அனைத்தையும் அளிப்பவர்; தன் உண்மைச் சொரூபத்தை அவர் தாமே அறிந்தவர்.

Verse 59

स च देवोऽचलः स्थाणुर्महादेवोऽजरो हरः । भविष्यति पतिः सोऽस्यास्तत्किमर्थं तु शोचसि

அந்த தேவன்—அசலன், ஸ்தாணு, மகாதேவன், அஜர ஹரன்—அவளின் கணவராக ஆவான். அப்படியிருக்க, நீ ஏன் துயரப்படுகிறாய்?