Adhyaya 7

Verse 1

अर्जुन उवाच । महीसागरमाहात्म्यमद्भुतं कीर्तितं त्वया । विस्मयः परमो मह्यं प्रहर्षश्चोपजायते

அர்ஜுனன் கூறினான்—மஹீசாகரத்தின் அதிசயமான மஹிமையை நீர் பாடியுள்ளீர்; அதனால் எனக்குப் பேராச்சரியமும் பேரானந்தமும் எழுகின்றன।

Verse 2

तदहं विस्तराच्छ्रोतुमिदमिच्छामि नारद । कस्य यज्ञे मही ग्लाना वह्नितापाभितापिता

ஆகையால், நாரதரே, இதனை நான் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். யாருடைய யாகத்தில் பூமி தளர்ந்து, அக்கினியின் கடும் வெப்பத்தால் துன்புற்றது?

Verse 3

नारद उवाच । महादाख्यानमाख्यास्ये यथा जाता महीनदी । श्रृण्वन्नेतां कथां पुण्यां पुण्यमाप्स्यसि पांडव

நாரதர் கூறினார்—‘மஹீ’ எனும் நதி எவ்வாறு தோன்றியது என்ற மகாகதையை நான் உரைப்பேன். பாண்டவரே, இந்தப் புனிதக் கதையை கேட்டால் நீர் புண்ணியம் அடைவீர்.

Verse 4

पुराभूद्भूपतिर्भूमाविन्द्रद्युम्न इति श्रुतः । वदान्यः सर्वधर्मज्ञो मान्यो मानयिता प्रभुः

பண்டைக் காலத்தில் பூமியில் இந்திரத்யும்னன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் இருந்தான். அவன் தானவான், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், தானே போற்றத்தக்கவன், பிறரைப் போற்றும் உண்மைப் பிரபு.

Verse 5

उचितज्ञो विवेकस्य निवासो गुणसागरः । न तदस्ति धरापृष्ठे नगरं ग्रामपत्तनम्

அவன் ஏற்றதைக் அறிந்தவன், விவேகத்தின் உறைவிடம், குணங்களின் கடல். பூமியின் மேற்பரப்பில் நகரம், கிராமம், பட்டணம் எதுவும் இல்லாமல் இல்லை…

Verse 6

तदीयपूर्तधर्मस्य चिह्नेन न यदंकितम् । कन्यादानानि बहुधा ब्राह्मेण विधिना व्यधात्

அவனுடைய பூர்த்த-தர்ம (பொதுநலப் பணிகள்) குறியீடுகள் பதியாத இடம் எதுவும் இல்லை. அவன் பிராஹ்ம விதிப்படி பலவகையாகக் கன்யாதானங்களைச் செய்தான்.

Verse 7

भूपालोऽसौ ददौ दानमासहस्राद्धनार्थिनाम् । दशमीदिवसे रात्रौ गजपृष्ठेन दुन्दुभिः

அந்த மன்னன் செல்வம் நாடிய யாசகர்களுக்கு—ஆயிரம் பேர்வரை—தானம் அளித்து மகிழ்வித்தான். தசமி இரவில் யானையின் முதுகிலிருந்து துந்துபி முழங்கி நகரில் அறிவிப்பு செய்தான்.

Verse 8

ताड्यते तत्पुरे प्रातः कार्यमेकादशीव्रतम् । यज्वना तेन भूपेन विच्छिन्नं सोमपायिनाम्

அந்நகரில் விடியற்காலையில் துந்துபி அடிக்கப்பட்டது—“ஏகாதசி விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்” என்று. யாகம் செய்த அந்த மன்னன் சோமபானிகளின் வழக்கத்தை அப்போது நிறுத்தினான் (தடை செய்தான்).

Verse 9

स्वरणैरास्तृता दर्भैर्द्व्यंगुलोत्सेधिता मही । गंगायां सिकता धारा वर्षतो दिवि तारकाः

பூமி பொன்னிற தர்பைப் புல்லால் விரிக்கப்பட்டு, இரண்டு விரல் உயரம் உயர்ந்திருந்தது. கங்கையில் மணல் ஓடை ஓடியது; வானில் நட்சத்திரங்கள் மழையென பொழிந்தன.

Verse 10

शक्या गणयितुं प्राज्ञैस्तदीयं सुकृतं न तु । ईदृशैः सुकृतैरेष तेनैव वपुषा नृपः

அறிவாளர்கள் பலவற்றை எண்ணக் கூடியவர்கள்; ஆனால் அவனுடைய புண்ணியத்தின் அளவை அல்ல. அத்தகைய அபூர்வ புண்ணியங்களால் அந்த மன்னன் அதே உடலோடு தெய்வநிலையை அடைந்தான்.

Verse 11

धाम प्रजापतेः प्राप्तो विमानेन कुरूद्वह । बुभुजे स तदा भोगान्दुर्लभानमरैरपि

குருகுலச் சிறந்தவனே, அவன் விமானத்தில் பிரஜாபதியின் தாமத்தை அடைந்தான். அப்போது அமரர்களுக்கும் அரிதான இன்பங்களை அவன் அனுபவித்தான்.

Verse 12

अथ कल्पशतस्यांते व्यतीते तं महीपतिम् । प्राह प्रजापतिः सेवावसरायातमात्मनः

அப்போது நூறு கல்பங்கள் கடந்தபின், சேவைக்கான நியதிக் காலத்தில் தம்மிடம் வந்த அந்த மன்னனைப் பிரஜாபதி உரைத்தார்।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इंद्रद्युम्न द्रुतं गच्छ धरापृष्ठं नृपोत्तम । न स्तातव्यं मदीयेद्य लोके क्षणमपि त्वया

பிரம்மா கூறினார்—இந்திரத்யும்னா, அரசர்களில் சிறந்தவனே, விரைந்து பூமித் தளத்திற்குச் செல். இன்று என் லோகத்தில் நீ ஒரு கணமும் தங்கக் கூடாது।

Verse 14

इंद्रद्युम्न उवाच । कस्माद्ब्रह्मन्नितो भूमौ मां प्रेषयसि सम्प्रति । सति पुण्ये मदीये तु बहुले वद कारणम्

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—பிரம்மனே, இப்போது என்னை இங்கிருந்து பூமிக்கென் அனுப்புகிறீர்? என் புண்ணியம் இன்னும் மிகுதியாக இருக்கையில் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । न पुण्यं केवलं राजन्गुप्तं स्वर्गस्य साधकम् । विना निष्कल्मषां कीर्ति त्रिलोकीतलविस्तृताम्

பிரம்மா கூறினார்—அரசே, புண்ணியம் மட்டும்—மறைவாக இருப்பின் மேலும்—சுவர்க்கத்தை அளிப்பதல்ல; மூன்று லோகங்களிலும் பரந்த குற்றமற்ற கீர்த்தி இல்லையெனில்।

Verse 16

तव कीर्तिसमुच्छेदः सांप्रतं वसुधातले । संजातश्चिरकालेन गत्वा तां कुरु नूतनाम्

நீண்ட காலம் கடந்ததால் இப்போது பூமித் தளத்தில் உன் கீர்த்தி துண்டிக்கப்பட்டது. அங்கே சென்று அதை மீண்டும் புதிதாக்கு।

Verse 17

यदि वांछा महीपाल मम धामनि संस्थितौ

ஓ மஹீபாலா! என் தாமத்தில் நிலைபெற்று இருக்க விரும்பினால்…

Verse 18

इन्द्रद्युम्न उवाच । मदीयं सुकृतं ब्रह्मन्कथं भूमौ भवेदिति । किं कर्तव्यं मया नैतन्मम चेतसि तिष्ठति

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்— ஹே பிரஹ்மனே! என் சுக்ருதம் பூமியில் எவ்வாறு (குன்றவோ மாறவோ) முடியும்? நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? இது என் உள்ளத்தில் நிலைக்கவில்லை।

Verse 19

ब्रह्मोवाच । बलवानेष भूपाल कालः कलयति स्वयम्

பிரஹ்மா கூறினார்— ஓ பூபாலா! இந்த காலம் மிக வலிமையானது; அது தானே அனைத்தையும் அளவிட்டு முடிவிற்கு கொண்டு செல்கிறது।

Verse 20

ब्रह्मांडान्यपि मां चैव गणना का भवादृशाम् । तदेतदेव मन्येऽहं तव भूपाल सांप्रतम्

எண்ணற்ற பிரபஞ்சங்களின்—என்னுடையதையும் சேர்த்து—கணக்கை உன்னைப் போன்றவர் எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஓ பூபாலா! இப்பொழுது உன் நிலைமை குறித்து நான் இதையே கருதுகிறேன்।

Verse 21

यत्कीर्तिमात्मनो व्यक्तिं नीत्वाभ्येहि पुनर्दिवम् । शुश्रुवानिति वाचं स ब्रह्मणः पृथिवीपतिः

உன் புகழையும் உன் வெளிப்பட்ட அடையாளத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் ஸ்வர்க்கத்திற்கு வா— என்று பிரஹ்மாவின் வாக்கை கேட்ட பூமியின் அரசன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 22

पश्यतिस्म तथात्मानं महीतलमुपागतम् । कांपिल्यनगरे भूयः पप्रच्छात्मानमात्मना

அப்போது அவர் தம்மையே பூமித்தளத்தில் இறங்கியவராகக் கண்டார். மீண்டும் காம்பில்ய நகரை அடைந்து, தம் மனத்திலேயே தம்மைப்பற்றித் தாமே வினவினார்.

Verse 23

नगरं स तदा देशमप्राक्षीदिति विस्मितः । जना ऊचुः । न जानीमो वयं भूपमिंद्रद्युम्नं न तत्पुरम्

வியப்புற்ற அவர் அந்த நகரமும் அந்த நாட்டும் பற்றி வினவினார். மக்கள் கூறினர்—“அரசே, இந்திரத்யும்னன் எனும் அரசனை நாங்கள் அறியோம்; அவனுடைய அந்த நகரத்தையும் அறியோம்.”

Verse 24

यत्त्वं पृच्छसि भो भद्र कञ्चित्पृच्छ चिरायुषम् । इन्द्रद्युम्न उवाच । कः संप्रति धरापृष्ठे चिरायुः प्रथितो जनाः

“நல்லவரே, இதை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள் என்றால், நீண்ட ஆயுளால் புகழ்பெற்ற ஒருவரைக் கேளுங்கள்.” இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—“இப்போது இந்தப் பூமித்தளத்தில் ‘சிராயு’ என மக்களிடையே யார் புகழ்பெற்றவர்?”

Verse 25

पृथिवीजयराज्येस्मिन्यत्र प्रबूत मा चिरम् । जना ऊचुः । श्रूयते नैमिषारण्ये सप्तकल्पस्मरो मुनिः

இந்தப் பூமிவெற்றி அரசாட்சியில், நீ (உன் எண்ணப்படி) சமீபத்தில் ஆட்சி செய்த இடத்தில், மக்கள் கூறினர்—“நைமிஷாரண்யத்தில் ஏழு கல்பங்களை நினைவில் வைத்திருக்கும் ஒரு முனிவர் உள்ளார் என்று கேள்விப்படுகிறோம்.”

Verse 26

मार्कंडेय इति ख्यातस्तं गत्वा पृच्छ संशयम् । तथोपदिष्टस्तैर्गत्वा तत्र तं मुनिपुंगवम्

அவர் ‘மார்கண்டேயர்’ என்று புகழ்பெற்றவர்; அவரிடம் சென்று உன் ஐயத்தை வினவு. அவர்களின் அறிவுரையின்படி அவர் அங்கே சென்று அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரைக் கண்டார்.

Verse 27

निशम्य प्रणिपत्याह नृपः स्वहृदयस्थितम् । इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्भगवान्भूमौ विश्रुतः सांप्रतं ततः

அதைக் கேட்டு அரசன் வணங்கி, உள்ளத்தில் உறுதியாக வைத்திருந்த சொல்லையே கூறினான். இந்திரத்யும்னன் சொன்னான்—“ஆகையால் ‘சிராயு’ பகவான் இப்போது பூமியில் புகழ்பெற்றார்।”

Verse 28

पृच्छाम्यहं भवान्वेत्ति इंद्रद्युम्नं नृपं न वा

நான் உம்மைக் கேட்கிறேன்—அரசன் இந்திரத்யும்னனை நீர் அறிவீரா, அல்லது அறியீரா?

Verse 29

श्रीमार्कंडेय उवाच । सप्तकल्पान्तरे नाभूत्कोपींद्रद्युम्नसंज्ञितः । भूपाल किमहं वच्मि तवान्यत्पृच्छ संशयम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—“ஏழு கல்பங்களின் முடிவில் ‘இந்திரத்யும்ன’ என்ற பெயருடையவர் எவரும் இல்லை. அரசே, நான் மேலும் என்ன சொல்வேன்? உனக்கு உள்ள வேறு சந்தேகத்தை கேள்।”

Verse 30

स निराशस्तदाकर्ण्य वचो भूपोग्निसाधने । समुद्योगं तदा चक्रे तं दृष्ट्वाह तदा मुनिः

அரசன் தீயில் புகும் உறுதியைப் பற்றிய அந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் மனம் தளர்ந்தான்; ஆயினும் உடனே முயற்சியில் இறங்கினான். அவனை அப்படியே தயாராகக் கண்ட முனிவர் உடனே உரைத்தார்।

Verse 31

मार्कंडेय उवाच । मा साहसमिदं कार्षीर्भद्र वाचं श्रृणुष्व मे । एति जीवंतमानंदो नरं वर्षशतादपि

மார்கண்டேயர் கூறினார்—“நல்லவரே, இத்தகைய அவசரத் துணிச்சலை செய்யாதே; என் சொல்லைக் கேள். மனிதன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும் ஆனந்தம் பெறாமல், துயரையே அடையலாம்।”

Verse 32

तत्करोमि प्रतीकारं तव दुःखोपशांतये । श्रृणु भद्र ममास्तीह बको मित्रं चिरंतनः

உன் துயர் தணிய நான் பரிகாரம் செய்வேன். கேள், ஓ நற்குணனே! இங்கே எனக்கு பழமையான நண்பன்—பகன்—உள்ளான்.

Verse 33

नाडीजंघ इति ख्यातः स त्वा ज्ञास्यत्यसंशयम् । तस्मादेहि द्रुतं यावदावां तत्र व्रजावहे

அவன் ‘நாடீஜங்க’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; ஐயமின்றி உன்னை அறிந்துகொள்வான். ஆகவே விரைந்து வா; நாம் இருவரும் அங்கே போவோம்.

Verse 34

परोपकारैकफलं जीवितं हि महात्मनाम् । यदि ज्ञास्यत्यसंदिग्धमिंद्रद्युम्नं स वक्ष्यति

மகாத்மாக்களின் வாழ்வு ஒரே பயனைத் தரும்—பிறர்க்கு உதவி. அவன் இந்திரத்யும்னனை உறுதியாக அறிந்தால், சொல்லுவான்.

Verse 35

तौ प्रस्थिताविति तदा विप्रेंद्रनृपपुंगवौ । हिमाचलं प्रति प्रीतौ नाडीजंघालयं प्रति

அப்போது அந்த இருவரும்—பிராமணர்களில் சிறந்தவரும் அரசர்களில் முதன்மையானவரும்—மகிழ்ச்சியுடன் ஹிமாசலத்தை நோக்கி, நாடீஜங்கன் இல்லத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர்.

Verse 36

बकोऽथ मित्रं स्वं वीक्ष्य चिरकालादुपागतम् । मार्कंडेयं ययौ प्रीत्युत्कंठितः सम्मुखं द्विजैः

பின்னர் பகன், நீண்ட காலத்திற்குப் பின் வந்த தன் நண்பனைப் பார்த்து, அன்பால் ஆவலுற்று, பிராமணர்களுடன் மார்க்கண்டேயரை எதிர்கொள்ளச் சென்றான்.

Verse 37

कृतसंविदभूत्पूर्वं कुशलस्वागतादिना । पप्रच्छानंतरं कार्यं वदागमनकारणम्

முதலில் நலன் விசாரித்து வரவேற்று உரையாடிய பின், அவர் காரியத்தைப் பற்றி கேட்டார்— “உன் வருகையின் காரணத்தைச் சொல்.”

Verse 38

मार्कंडेयोथ तं प्राह बकं प्रस्तुतमीप्सितम् । इंद्रद्युम्नं भवान्वेत्ति भूपालं पृथिवीतले

அப்போது மார்கண்டேயர் பக்கனை நோக்கி பொருளை முன்வைத்து கூறினார்— “பூமியில் உள்ள அரசன் இந்திரத்யும்னனை நீ அறிகிறாயா?”

Verse 39

एतस्य मम मित्रस्य तेन ज्ञातेन कारणम् । नो वायं त्यजति प्राणान्पुरा वह्निप्रवेशनात्

இது என் நண்பனுடைய காரணம்; அது அவனுக்கே தெரியும். இவன் உயிரை விடமாட்டான்— முன் தீர்மானித்தபடி தீயில் புகத் துணிந்திருக்கிறான்.

Verse 40

एतस्य प्राणरक्षार्थं ब्रूहि जानासि चेन्नृपम्

அரசே, உமக்குத் தெரிந்தால் கூறுங்கள்— இவனுடைய உயிரைக் காக்கும் வழி என்ன?

Verse 41

नडीजंघ उवाच । चतुर्दश स्मराम्यस्मि कल्पान्विप्रेंद्र सांप्रतम् । आस्तां तद्दर्शनं वार्तामपि वा न स्मराम्यहम्

நாடீஜங்கர் கூறினார்— “பிராமணச் சிறந்தவரே, இப்போது நான் பதினான்கு கல்பங்களை நினைவுகூர்கிறேன்; ஆனால் அதைப்பற்றி— காணுதல் என்ன, செய்தியும் கூட எனக்கு நினைவில்லை.”

Verse 42

इंद्रद्युम्नो महीपालः कोऽपि नासीन्महीतले । एतावन्मात्रमेवाहं जानामि द्विजपुंगव

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! பூமியில் இந்திரத்யும்னன் என்னும் அரசன் எங்கும் இல்லை; இதளவே எனக்குத் தெரியும்.

Verse 43

नारद उवाच । ततः स विस्मयाविष्टस्तस्यायुरिति शुश्रुवान् । पप्रच्छ राजा को हेतुर्दानस्य तपसोऽथ वा । यदायुरीदृशं दीर्घं संजातमिति विस्मितः

நாரதர் கூறினார்—அவனுடைய ஆயுளைக் கேட்ட அரசன் வியப்புற்று, “இத்தகைய நீண்ட ஆயுள் எதனால் வந்தது? தானமா, தவமா, அல்லது வேறெதுவா?” என்று கேட்டான்.

Verse 44

नाडीजंघ उवाच । घृतकंबलमाहात्म्यान्मम देवस्य शूलिनः । दीर्घमायुरिदं विप्र शापाद्बकवपुः श्रृणु

நாடீஜங்கன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! என் சூலதாரி தேவன் மகாதேவனுடைய ‘கிருதகம்பல’ மஹிமையால் எனக்கு இந்த நீண்ட ஆயுள் கிடைத்தது; சாபத்தால் எனக்கு கொக்கு வடிவம் ஏற்பட்டது—கேள்.

Verse 45

पुरा जन्मन्यहं बालो ब्राह्मणस्याभवं भुवि । पाराशर्यसगोत्रस्य विश्वरूपस्य सन्मुनेः

முந்தைய பிறவியில் நான் பூமியில் ஒரு பிராமணரின் இல்லத்தில் சிறுவனாக இருந்தேன்—பாராசர்ய கோத்திரத்தினரான, விஸ்வரூபர் என்னும் சன்முனியின் வீட்டில்.

Verse 46

बालको बक इत्येवं प्रतीतोऽतिप्रियः पितुः । चपलोऽतीव बालत्वे निसर्गादेव भद्रक

சிறுவயதில் ‘பக’ என அழைக்கப்பட்டேன்; தந்தைக்கு மிகப் பிரியமானவனாக இருந்தேன்; ஆனால் ஓ நற்குணனே! இயல்பாகவே குழந்தைப் பருவத்தில் நான் மிகச் சஞ்சலமானவன்.

Verse 47

अथ मारकतं लिंगं देवतावसरात्पितुः । चापल्याद्वालभावाच्चापहृत्य निहितं मया

அப்போது பூஜை நேரத்தின் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, சிறுவயது சபலத்தால் நான் என் தந்தையின் மரகதம் போன்ற ஸ்படிக சிவலிங்கத்தைத் திருடி மறைத்து வைத்தேன்।

Verse 48

घृतस्य कुंभे संक्रांतौ मकरस्योत्तरायणे । अथ प्रातर्व्यतीतायां निशि यावत्पिता मम

மகர சங்கிராந்தி காலத்தில், உத்தராயணத்தில், நெய்க்குடம் வைத்திருந்தபோது; இரவு கடந்து விடியற்காலை வந்துவரை—அந்த நேரம் வரை என் தந்தை…

Verse 49

निर्माल्यापनयं चक्रे तावच्छून्यं शिवालयम् । निशम्य कांदिशीको मां पप्रच्छ मधुरस्वरम्

அவர் நிர்மால்யம் (முந்தைய நாளின் அர்ப்பண அவசேஷம்) அகற்றத் தொடங்கினார்; அதுவரை சிவாலயம் வெறுமையாக இருந்தது. கேட்டு காந்திசீகர் இனிய குரலில் என்னைக் கேட்டார்।

Verse 50

वत्स क्व नु त्वया लिंगं नूनं विनिहितं वद । दास्यामि वांछितं यत्ते भक्ष्यमन्यत्तवेप्सितम्

“குழந்தையே, நீ லிங்கத்தை நிச்சயமாக எங்கே வைத்தாய்? சொல். உனக்கு வேண்டியது அனைத்தையும் தருவேன்—உண்ண உணவும், மேலும் நீ விரும்புவது எதுவாயினும்.”

Verse 51

ततो मया बालभावाद्भक्ष्यलुब्धेन तत्पितुः । घृतकुंभांतराकृष्य भद्रलिंगं समर्पितम्

அப்போது நான்—சிறுவயது மனநிலையாலும் உணவுக்கான ஆசையாலும்—அவரது தந்தையின் நெய்க்குடத்தின் உள்ளிருந்து இழுத்தெடுத்து அந்த மங்களகரமான லிங்கத்தை அர்ப்பணித்தேன்।

Verse 52

अथ काले तु संप्राप्ते प्रमीतोऽहं नृपालये । जातो जातिस्मारस्तावदानर्ताधिपतेः सुतः

காலம் வந்தபோது நான் அரசரின் அரண்மனையில் உயிர் நீத்தேன்; பின்னர் ஆனர்த்தத்தின் அதிபதியின் மகனாகப் பிறந்து, முன்ஜென்ம நினைவு உடையவனாயினேன்।

Verse 53

घृतकंबलमाहात्म्यान्मकरस्थे दिवाकरे । अपि बाल्यादवज्ञानात्संयोगाद्घृतलिंगयोः

‘கிருதகம்பல’ வழிபாட்டின் மகிமையால்—சூரியன் மகரத்தில் இருந்தபோது—சிறுவயது அலட்சியத்தினாலும், நெய் மற்றும் லிங்கத்தின் தொடுதல்மட்டுமே காரணமாக…

Verse 54

ततः संस्थापितं लिंगं प्राग्जन्म स्मरता मया । ततः प्रभृति लिंगानि घृतेनाच्छादयाम्यहम्

ஆகையால் முன்ஜென்மத்தை நினைத்து நான் லிங்கத்தை நிறுவினேன்; அன்றிலிருந்து லிங்கங்களை நெய்யால் மூடி வழிபடுகிறேன்।

Verse 55

पितृपैतामहं प्राप्य राज्यं शक्त्यनुरूपतः । ततः प्रसन्नो भगवान्पार्वतीपतिराह माम्

தந்தை-பாட்டன் வழி வந்த அரசை என் திறனுக்கேற்பப் பெற்று, அப்போது மகிழ்ந்த பார்வதீபதி பகவான் என்னிடம் கூறினார்।

Verse 56

पूर्वजन्मनि तुष्टोऽहं घृतकंबलपूजया । प्रयच्छाम्यस्मि त राज्यमधुनाभिमतं वृणु

முன்ஜென்மத்தில் ‘கிருதகம்பல’ வழிபாட்டால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; ஆகவே உனக்கு அரசாட்சியை அளிக்கிறேன்—இப்போது உன் விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 57

ततो मया वृतः प्रादाद्गाणपत्यं मदीप्सितम् । कैलासे मां शिवो नित्यं संतुष्टः प्राह चेति च

அப்போது நான் தேர்ந்தெடுத்தபோது, அவர் எனக்கு விரும்பிய கணாதிபத்தியத்தை அளித்தார். கைலாசத்தில் எப்போதும் திருப்தியுடைய சிவன் என்னிடம் இவ்வாறும் உரைத்தான்.

Verse 58

तेनैव हि शरिरेण प्रणतं पुरतः स्थितम् । अद्यप्रभृति संक्रांतौ मकरस्यापरोपि यः

அதே உடலோடு (பக்தன்) வணங்கி முன்னிலையில் நிற்பான். இன்று முதல் மகர-சங்கிராந்தி நாளில் வேறு யாரும் இப்படிச் செய்தால்…

Verse 59

घृतेन पूजां कर्तासौ भावी मम गणः स्फुटम् । इत्युक्त्वा मां शिवो भद्र गणकोटीश्वरं व्यधात्

‘அவன் நெய்யால் பூஜை செய்வான்; தெளிவாக அவன் என் கணனாவான்.’ என்று கூறி, மங்களகரமான சிவன் என்னை கணகோடீஸ்வரனாக நியமித்தான்.

Verse 60

प्रतीपपालकंनाम संस्थितं शिवशासनम् । ततः कामादिभिः षड्भिः पदैश्चंक्रमणात्मिकाम्

‘பிரதீபபாலக’ எனும் சிவஆணை நிலைபெற்றது. பின்னர் காமம் முதலான ஆறு உந்துதல்களால் தூண்டப்பட்டு, என் வாழ்வு அடியடியாக அலைச்சலாக மாறியது.

Verse 61

निसर्गचपलां प्राप्य भ्रमरीमिव तां श्रियम् । नैवालमभवं तस्या धारणे दैवयोगतः

இயல்பில் நிலையற்ற, அலைந்து திரியும் தேனீ போன்ற அந்தச் செல்வத்தைப் பெற்றும், விதியின் இயக்கத்தால் அதைத் தக்கவைக்க நான் இயலவில்லை.

Verse 62

विचचार तदा मत्तः किलाहं वारणो यथा । कृत्याकृत्यविचारेण विमुक्तोऽतीव गर्वितः

அப்போது நான் மதயானை போல அலைந்தேன்; செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற விவேகம் நீங்கி, மிகுந்த அகந்தையால் பெருமிதமுற்றேன்.

Verse 63

विद्यामभिजनं लक्ष्मीं प्राप्य नीचनरो यथा । आपदां पात्रतामेति सिंधूनामिव सागरः

வித்யை, உயர்குலம், செல்வம் பெற்ற கீழ்மகன் எவ்வாறு பேரிடர்களுக்குப் பாத்திரமாகிறானோ, அவ்வாறே நதிகளை ஏற்றுக் கொள்ளும் கடல் அவற்றின் அடைப்பாத்திரமாகிறது.

Verse 64

अथ काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे यदृच्छया । विचरन्नगमं शैलं हिमानीरुद्धकंदरम्

பின்னர் சிறிது காலம் கடந்தபின், தற்செயலாக அலைந்து கொண்டே, பனித்தடங்களால் குகைகள் அடைக்கப்பட்ட ஒரு மலைக்கு நான் சென்றடைந்தேன்.

Verse 65

तपस्यति मुनिस्तत्र गालवो भार्यया सह । सदैव तीव्रतपसा कृशो धमनिसंततः

அங்கே காலவ முனிவர் தம் மனைவியுடன் கூடி தவம் செய்தார்; கடுந்தவத்தால் எப்போதும் இளைத்தவராய், நரம்புகள் வெளிப்படத் தோன்றின.

Verse 66

ब्राह्मणस्य हि देहोयं नैवैहिकफलप्रियः । कृच्छ्राय तपसे चेह प्रेत्यानंतसुखाय च

பிராமணனின் இந்த உடல் உலகியல்பலன்களை விரும்புவதல்ல; இது இங்கே கடுந்தவத்திற்கும், மறுமையில் முடிவிலா ஆனந்தத்திற்கும் உரியது.

Verse 67

तस्य भार्याऽतिरूपेण विजिग्ये विश्ववर्णिनी । तन्वी श्यामा मृगाक्षी सा पीनोन्नतपयोधरा

அவனுடைய மனைவி அளவற்ற அழகுடையவள்; உலகப் பெண்களின் அழகை வென்றவள்போல் தோன்றினாள். அவள் மெலிந்த உடலுடன், கருநிறத்துடன், மான்விழியுடன், நிறைந்த உயர்ந்த மார்பகங்களுடன் இருந்தாள்.

Verse 68

हंसगद्गदसंभाषा मत्तमातंगगामिनी । विस्तीर्णजघना मध्ये क्षामा दीर्घशिरोरुहा

அவளின் பேச்சு அன்னப்பறவையின் மென்மையான நடுக்கமுள்ள இனிமையைப் போன்றது; அவளின் நடை மதம் கொண்ட பெண் யானையின் நடைபோல் இருந்தது. அகன்ற இடுப்பும், மெலிந்த நடுப்பகுதியும், நீளமாகப் பாயும் கூந்தலும் உடையவள்.

Verse 69

निम्ननाभिर्विधात्रैषा निर्मिता संदिदृक्षुणा । विकीर्णमिव सौंदर्यमेकपात्रमिव स्थितम्

ஆழ்ந்த நாபியுடைய அந்த அழகியை, படைப்பாளர் தன் படைப்பைத் தானே காண விரும்பி உருவாக்கினாரெனத் தோன்றியது. அவளின் அழகு எங்கும் சிதறியதுபோல் இருந்தும், ஒரே பாத்திரத்தில் திரண்டதுபோல் இருந்தது.

Verse 70

ततोऽविनीतस्तां वीक्ष्य भद्र गालववल्लभाम् । अहमासं शरव्रातैस्ताडितः पुष्पधन्विना । विवेकिनोऽपि मुनयस्तावदेव विवेकिनः

அப்போது உள்ளத்தில் அடக்கமற்ற நான், காலவனுக்குப் பிரியமான அந்த மங்கலக் கன்னியைப் பார்த்தவுடன், மலர்வில்லன் காமனின் அம்புக் கூட்டங்களால் தாக்கப்பட்டேன். விவேகமுடைய முனிவரும் அவ்வளவு நேரம்தான் விவேகமுடன் இருப்பர்.

Verse 71

यावन्न हरिणाक्षीणामपांगविवरेक्षिताः । मया व्यवसितं चित्ते तदानीं तां जिहीर्षुणा

மான்விழியாளரின் கண்கோணக் கடைக்கண்கள் என்னைத் துளைக்காதவரை என் மனத் தீர்மானம் உறுதியாக இருந்தது; ஆனால் அவளை அபகரிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தவுடன் அது குலைந்தது.

Verse 72

इति चेति हरिष्यामि तपसा रक्षितां मुनेः । अस्याः कृते यदि शपेन्मुनिस्तत्र पराभवः

‘அப்படியானால், முனிவரின் தவத்தால் காக்கப்பட்டிருந்தாலும் அவளை நான் எடுத்துச் செல்வேன்.’ ஆனால் அவளுக்காக முனிவர் என்னை சபித்தால், எனக்கு அழிவே நேரும்.

Verse 73

मम भावी भवेदेषा भार्या मृत्युरुतापि मे । तस्माच्छिष्यो भवाम्यस्य शुश्रूषानिरतो मुनेः

அவள் என் எதிர்கால மனைவியாகவும் ஆகலாம்—அல்லது எனக்கு மரணமாகவும் ஆகலாம். ஆகவே நான் இந்த முனிவரின் சீடனாகி, அவரின் சேவையில் ஈடுபடுவேன்.

Verse 74

प्राप्यांतरं हरिष्यामि नास्य योग्येयमंगना । इति व्यवस्य विद्यार्थिमूर्तिमास्थाय गालवम्

‘வாய்ப்பு கிடைத்தால் அவளை நான் எடுத்துச் செல்வேன்; இப்பெண் அவனுக்குத் தகுதியல்ல.’ என்று தீர்மானித்து, மாணவன் வேடம் பூண்டு அவன் காளவனை அணுகினான்.

Verse 75

नमस्कृत्य वचोऽवोचमिति भाव्यर्थनोदितः । तथा मतिस्तथा मित्रं व्यवसायस्तथा नृणाम्

வணங்கி நான் சொன்னேன்; என் உள்ளக் குறிக்கோளால் தூண்டப்பட்டு. ஏனெனில் மனிதரின் மனம் எப்படியோ, நட்பும் அப்படியே; முயற்சியும் அப்படியே அமையும்.

Verse 76

भवेदवश्यं तद्भावि यथा पुंभिः पुरा कृतम् । विवेकवैराग्ययुतो भगवंस्त्वासमुपस्थितः

நிச்சயமாக நிகழ வேண்டியது நிகழும்—முன்னோர் செய்த கர்மம் பலிப்பதுபோல். ஓ பகவனே, விவேகம் வைராக்யம் உடையவனாக நான் உம்மை அணுகி வந்தேன்.

Verse 77

शिष्योऽहं भवता पाठ्यं कर्णधारं महामुनिम् । अपारपारदं विष्णुं विप्रमूर्तिमुपाश्रितम्

நான் உமது சீடன், ஓ மகாமுனியே; எனக்கு உபதேசம் அருளுங்கள். நீரே இந்த அளவற்ற சம்சாரக் கடலின் கண்ணியாளர்—அப்பாரத்தைத் தாண்டச் செய்பவர் விஷ்ணு, இங்கு பிராமண மூர்த்தியாக வழிபடப்படுபவர்.

Verse 78

नमस्ये चेतनं ब्रह्मा प्रत्यक्षं गालवाख्यया । अविद्याकृष्णसर्पेण दष्टं तद्विषपीडितम्

காலவ என்ற நாமத்தால் என் முன் நேரில் வெளிப்பட்ட சைதன்ய பரப்ரஹ்மத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன். அவித்யை எனும் கருஞ்சர்ப்பம் என்னைக் கடித்தது; அதன் விஷத்தால் நான் துன்புறுகிறேன்.

Verse 79

उपदेशमहामंत्रैर्मां जांगुलिक जीवय । महामोहमहा वृक्षो हृद्यावापसमुत्थितः

ஓ ஜாங்குலிகா (பாம்பு விஷம் நீக்கும் வல்லவனே), உபதேச மகாமந்திரங்களால் என்னை உயிர்ப்பியுங்கள். என் இதயத்தின் விதைப்பாத்தியிலிருந்து மகாமோகம் எனும் பெருமரம் எழுந்துள்ளது.

Verse 80

त्वद्वाक्यतीक्ष्णधारेण कुठारेण क्षयं व्रजेत् । अपवर्गपथव्यापी मूढसंसर्गसेचनः

உமது வாக்கின் கூர்மையான धारையுடைய கோடாரியால், மடையோரின் சேர்க்கையால் வளர்ந்த என் மடமைக்கு நீரூட்டல் அழிந்து போகட்டும். அப்பொழுது அபவர்கம் (மோட்சம்) நோக்கிய பாதை விரிந்து தெளிவாகட்டும்.

Verse 81

छिद्यतां सूत्रधारेण विद्यापरशुनाधुना । भजामि तव शिष्योऽहं वरिवस्यापरश्चिरम्

இப்போது சூத்திரதாரன் (வழிகாட்டி) மூலம், வித்யை எனும் பரசுவால் இந்தப் பந்தம் வெட்டப்படட்டும். நான் உமது சீடனாக உம்மைச் சரணடைகிறேன்; நீண்ட காலம் நான் வெளிப்புற வரிவஸ்யை (பூஜை-சேவை) மட்டுமே செய்தேன், உயர்ந்த சாதனையில் அல்ல.

Verse 82

समिद्दर्भान्मूलफलं दारूणि जलमेव च । आहरिष्येऽनुगृह्णीष्व विनीतं मामुपस्थितम्

நான் சமித்து, தர்ப்பை, மூலமும் கனிகளும், கட்டைகளும் நீரும் கொண்டு வருவேன். பணிவுடன் அருகில் நின்றுள்ள என்னை அருள்கூர்ந்து ஏற்றருள்வீராக.

Verse 83

इत्थं पुरा बकाभिख्यं बकवृत्तिमुपाश्रितम् । तदाऽर्जवे कृतमतिरनुजग्राह मां मुनिः

இவ்வாறு முற்காலத்தில் ‘பக’ என அழைக்கப்பட்ட நான், கொக்கு போன்ற நடத்தைப் பின்பற்றினேன். அப்போது என் மனம் நேர்மையான உண்மைக்கு திரும்பியபோது முனிவர் எனக்கு அருள்செய்தார்.

Verse 84

ततोऽतीव विनीतोऽहं भूत्वा तं ब्राह्मणीयुतम् । विश्वासनाय सुदृढं तोषयामि दिनेदिने

அதன்பின் நான் மிகுந்த பணிவுடன், பிராமணியுடன் இருந்த அந்த மகாத்மரை உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்படுமாறு நாள்தோறும் மகிழ்வித்தேன்.

Verse 85

स च जानन्मुनिः पत्नीं पात्रभूतामविश्वसन् । स्त्रीचरित्रविदंके तां विधाय स्वपिति द्विजः

முனிவர் தம் மனைவி தகுதியானவள் என அறிந்திருந்தும் முழுமையாக நம்பவில்லை. உலகியலறிந்த அந்த இருபிறப்பான் அவளைத் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு உறங்கினான்.

Verse 86

अथान्यस्मिन्दिने साभूद्ब्राह्मण्यथ रजस्वला । तद्दूरशायिनी रात्रौ विश्वासान्मे तपस्विनी

பின்னர் மற்றொரு நாளில் அந்த பிராமணி ரஜஸ்வலையாக ஆனாள். என்னை நம்பியதால் அந்த தவஸ்வினி இரவில் தூரத்தில் (தனியாக) படுத்தாள்.

Verse 87

इदमन्तरमित्यंतर्विचिंत्याहं प्रहर्षितः । मलिम्लुचाकृतिर्भूत्वा निशीथे तामथाहरम्

உள்ளத்தில் “இதுவே வாய்ப்பு” என்று எண்ணி நான் மிக மகிழ்ந்தேன். மலிம்லுசன் (இழிந்த கொள்ளையன்) வடிவம் கொண்டு, நள்ளிரவில் அவளைத் தூக்கிச் சென்றேன்.

Verse 88

विललाप तदा बाला ह्रियमाणा मयोच्चकैः । मैवं मैवमिति ज्ञात्वा मां स्वरेणाब्रवीन्मुनिम्

அப்போது என் வலுக்கட்டாயத்தால் இழுத்துச் செல்லப்படும்போது அந்த இளம்பெண் அழுது புலம்பினாள். என்னை அறிந்து அச்சக் குரலில் “வேண்டாம், வேண்டாம்” என்று முனிவரை அழைத்தாள்.

Verse 89

बकवृत्तिरयं दुष्टो धर्मकंचुकमाश्रितः । हरते मां दुराचारस्तस्मात्त्वं त्राहि गालव

இந்தத் தீயவன் கொக்கு-நடத்தை உடையவன்; தர்மத்தின் போர்வையில் மறைந்த வஞ்சகன். இந்தத் துராசாரன் என்னை அபகரிக்கிறான்; ஆகவே ஓ காளவா, என்னைக் காப்பாற்று.

Verse 90

तव शिष्यः पुरा भूत्वा कोप्वेषोद्य मलिम्लुचः । मां जिहीर्षति तद्रक्ष शरण्य शरणं भव

இவன் முன்பு உன் சீடன்; இன்று கோப வேடம் பூண்ட மலிம்லுசன் என்னை இழுத்துச் செல்ல விரும்புகிறான். ஓ சரண்யா, என்னைக் காத்தருள்; எனக்கு அடைக்கலமாக இரு.

Verse 91

तद्वाक्यसमकालं स प्रबुद्धो गालवो मुनिः । तिष्ठतिष्ठेति मामुक्त्वा गतिस्तम्भं व्यधान्मम

அந்தச் சொற்கள் எழுந்த அதே கணத்தில் முனிவர் காளவர் விழித்தார். “நில், நில்” என்று சொல்லி என் இயக்கத்தைத் தடுத்து, என் செல்லும் வலிமையை உறையச் செய்தார்.

Verse 92

ततश्चित्राकृतिरहं स्तम्भितो मुनिनाऽभवम् । व्रीडितं प्रविशामीव स्वांगानि किल लज्जया

அப்போது நான் விசித்திரமான விகார உருவமடைந்து, முனிவரால் அசையாது நிறுத்தப்பட்டேன். வெட்கத்தால் நான் சுருங்கி, என் உடல் அங்கங்களுக்குள்ளே புகவேண்டும் போலத் தோன்றியது.

Verse 93

ततः प्रकुपितः प्राह मामभ्येत्याथ गालवः । तद्वज्रदुःसहं वाक्यं येनाहमभवं बकः

பின்பு கோபமுற்ற காளவர் என்னிடம் வந்து, வஜ்ரம் போன்ற தாங்கமுடியாத வார்த்தைகளைச் சொன்னார்; அவற்றினாலே நான் கொக்கு ஆனேன்.

Verse 94

गालव उवाच । बकवृत्तिमुपाश्रित्य वंचितोऽहं यतस्त्वया । तस्माद्बकस्त्वं भविता चिरकालं नराधम

காளவர் கூறினார்—‘கொக்கின் நடத்தைப் பற்றிக் கொண்டு நீ என்னை ஏமாற்றினாய்; ஆகவே, ஓ நராதமா, நீ நீண்ட காலம் கொக்காகவே இருப்பாய்.’

Verse 95

इति शप्तोऽहमभवं मुनिनाऽधर्ममाश्रितः । परदारोपसेवार्थमनर्थमिममागतः

இவ்வாறு முனிவரால் சபிக்கப்பட்ட நான், அதர்மத்தைச் சார்ந்தவனானேன். பிறனுடைய மனைவியுடன் சேரும் ஆசையால் இந்தத் துன்பத்தில் அகப்பட்டேன்.

Verse 96

न हीदृशमनायुष्यं लोके किंचन विद्यते । यादृशं पुरुषस्येह परदारोपसेवनम्

இந்த உலகில், பிறனுடைய மனைவியுடன் சேர்வதைப் போல மனிதனின் ஆயுளும் நலனும் அழிவதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

Verse 97

ततः सती सा मत्स्पर्शदूषितांगी तपस्विनी । मया विमुक्ता स्नात्वा मां तथैवानुशशाप ह

அப்போது அந்த சதீ தவஸ்வினி—என் தொடுதலால் மாசுற்ற உடலுடன்—என்னால் விடுவிக்கப்பட்டு நீராடி, அதேபோல என்னைச் சபித்தாள்।

Verse 98

एवं ताभ्यामहं शप्तो ह्यश्वत्थपर्णवद्भयात् । कंपमानः प्रणम्योभाववोचं तत्र दम्पती

இவ்வாறு இருவராலும் சபிக்கப்பட்ட நான், பயத்தால் அரசமர இலைபோல் நடுங்கி, அங்கே அந்த தம்பதியருக்கு வணங்கி பணிவுடன் பேசினேன்।

Verse 99

गणोऽहमीश्वरस्यैव दुर्विनीततरो युवाम् । निरोधमेवं कुरुतं भगवंतावनुग्रहम्

நான் உண்மையிலே ஈசுவரனுடைய கணனே; ஆனால் மிகுந்த ஒழுக்கமின்மையுடையவனாகிவிட்டேன். பகவத் தம்பதியரே, இந்தக் குற்றத்தை அடக்கி என்மேல் அருள் புரியுங்கள்।

Verse 100

वाचि क्षुरो नावनीतं हृदयं हि द्विजन्मनाम् । प्रकुप्यंति प्रसीदंति क्षणेनापि प्रसादिताः

வாக்கில் இருபிறப்பினர் கத்தியைப் போல கூர்மையாயிருக்கலாம்; ஆனால் அவர்களின் இதயம் வெண்ணெய்போல் மென்மையானதும் ஆகும். அவர்கள் கணத்தில் கோபித்து, கணத்தில் அமைவார்கள்; சமாதானப்படுத்தினால் உடனே அருளாளராகிவிடுவர்।

Verse 101

त्वयि विप्रतिपन्नस्य त्वमेव शरणं मम । भूमौ स्खलितपादानां भूमिरेवावलंबनम्

நான் குழம்பி வழியறியாதவன்; எனக்கு நீங்களே சரணம். நிலத்தில் வழுக்கிய கால்களுக்கு மீண்டும் எழ உதவும் ஆதாரமும் அதே நிலமே ஆகும்।

Verse 102

गणाधिपत्यमपि मे जातं परिभवास्पदम् । विषदंता हि जायन्ते दुर्विनीतस्य सम्पदः

கணங்களின் அதிபதித்துவம்கூட எனக்கு அவமானத்திற்குரியதாக ஆனது. ஏனெனில் துர்வினீதனின் செல்வம் விஷப் பற்களுடன் பிறப்பதுபோல் தீங்கானதாகிறது.

Verse 103

विदुरेष्यद्धियाऽपायं परतोऽन्ये विवेकिनः । नैवोभयं विदुर्नीचा विनाऽनुभवमात्मनः

விவேகிகள் அணுகும் அபாயத்தையும் அறிந்துகொள்வர்; சிலர் நிகழ்ந்த பின் புரிந்துகொள்வர். ஆனால் கீழ்மையானோர் இரண்டையும் அறியார்—தாமே அனுபவிக்கும் வரை.

Verse 104

दुर्वीनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव वा । न तिष्ठति चिरं स्थाने यथाहं मदगर्वितः

துர்வினீதன் திருமகள் அருளான செல்வமோ, கல்வியோ, ஆட்சியோ பெற்றாலும் நீண்ட நாள் நிலைபெறான்—அகந்தை மயக்கத்தில் இருந்த நான் நிலைபெறாததுபோல்.

Verse 105

विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनो मदः । एते मदा मदांधानामेत एव सतां दमाः

கல்வி மமதை, செல்வ மமதை, மூன்றாவது குலப் பெருமை மமதை—இவை மயக்கத்தில் உள்ளவர்களை குருடாக்கும் போதைகள்; ஆனால் சான்றோருக்கு இதுவே தமனமாகும்.

Verse 106

नोदर्कशालिनी बुद्धिर्येषामविजितात्मनाम् । तैः श्रियश्चपला वाच्यं नीयंते मादृशैर्जनैः

தம்மை வெல்லாதவர்களுக்கு தொலைநோக்கு விவேக புத்தி இல்லை. அத்தகையோரிடமிருந்து சஞ்சலமான திருமகள் நிச்சயமாக விலகிச் செல்கிறாள்—என்னைப் போன்றவரிடமிருந்தும் சென்றதுபோல்.

Verse 107

तत्प्रसीद मुनिश्रेष्ठ शापांतं मेऽधुना कुरु । दुर्विनीतेष्वपि सदा क्षमाचारा हि साधवः

ஆகையால், முனிவரே சிறந்தவரே, அருள்புரிந்து இப்போது என் சாபத்திற்குப் முடிவைச் செய்க. ஏனெனில் சாதுக்கள் ஒழுக்கமற்றவரிடத்திலும் எப்போதும் மன்னிப்பையே கடைப்பிடிப்பர்.

Verse 108

इत्थं वचसि विज्ञप्ते विनीतेनापि वै मया । प्रसादप्रवणो भूत्वा शापांतं मे तदा व्यधात्

இவ்வாறு நான்—இப்போது பணிவுற்றவன்—வார்த்தைகளால் விண்ணப்பித்தபோது, அவர் அருளுக்கு உளங்கொண்டு அப்போது என் சாபத்தின் முடிவை விதித்தார்.

Verse 109

गालव उवाच । छन्नकीर्तिसमुद्धारसहायस्त्वं भविष्यसि । यदेन्द्रद्युम्नभूपस्य तदा मोक्षमवाप्स्यसि

காலவர் கூறினார்—சன்னகீர்த்தியின் புகழை மீட்டெடுப்பதில் நீ துணையாவாய்; அரசன் இந்திரத்யும்னனுக்கு உதவும்போது நீ மோட்சத்தை அடைவாய்.

Verse 110

इत्यहं मुनिशापेन तदाप्रभृति पर्वते । हिमाचले बको भूत्वा काश्यपेयो वसामि च

இவ்வாறு முனிவரின் சாபத்தால் அந்நாள்முதல் ஹிமாசல மலையில் நான் நாரையாக மாறி—காச்யபேயனாக—இங்கேயே வாழ்கிறேன்.

Verse 111

राज्यं चिरायुरिति मे घृतकम्बलस्य जातिस्मरत्वमधुनापि तथानु भावान् । शापाद्बकत्वमभवन्मुनिगालवस्य तद्भद्र सर्वमुदितं भवताद्य पृष्टम्

‘அரசாட்சி’ ‘நீண்ட ஆயுள்’—கிருதகம்பலனாக எனக்கு அத்தகைய அனுபவங்கள் இருந்தன; இன்றும் அந்தப் பிறவிகளும் அவற்றின் விளைவுகளும் நினைவில் உள்ளன. முனி காலவரின் சாபத்தால் நான் நாரையாக ஆனேன். நற்குணனே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் இப்போது உரைத்தேன்.