Adhyaya 16

Verse 1

तारक उवाच । राज्येन बुद्बुदाभेन स्त्रीभिरक्षैश्च पानकैः । मोहितो जन्म लब्ध्वात्र त्यजते पौरुषं नरः

தாரகன் கூறினான்—குமிழிபோல் நிலையற்ற அரசாட்சியாலும், பெண்களாலும், சூதாட்டத்தாலும், மதுபானத்தாலும் மயங்கிய மனிதன், இவ்வுலகில் பிறந்தும் தன் வீரநெறியைத் துறக்கிறான்।

Verse 2

जन्म तस्य वृथा सर्वमाकल्पांतं न संशयः

அவனுடைய வாழ்வு முழுவதும் கல்பாந்தம் வரை வீணாகவே போகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 3

मातापितृभ्यां न करोति कामान्बन्धूनशोकान्न करोति यो वा । कीर्तिं हि वा नार्जयते न मानं नरः स जातोऽपि मृतोऽत्र लोके

தாய் தந்தையரின் உரிய விருப்பங்களை நிறைவேற்றாதவனும், உறவினரைத் துயரமின்றி வைத்திடாதவனும், புகழோ மதிப்போ ஈட்டாதவனும்—அவன் பிறந்திருந்தாலும் இவ்வுலகில் இறந்தவனுக்குச் சமம்.

Verse 4

तस्माज्जयायामरपुंगवानां त्रैलोक्यलक्ष्मीहरणाय शीघ्रम् । संयोज्यतां मे रथमष्टचक्रं बलं च मे दुर्जयदैत्यचक्रम्

ஆகவே தேவர்களில் முதன்மையோர்மேல் வெற்றி பெறவும், மூவுலகின் லக்ஷ்மியை விரைவில் கைப்பற்றவும், என் எட்டுச்சக்கரத் தேரை இணைக்கட்டும்; மேலும் என் படை—வெல்ல இயலாத தைத்யச் சக்கரம்—திரட்டப்படட்டும்.

Verse 5

ध्वजं च मे कांचनपट्टबन्धं छत्रं च मे मौक्तिकजालबद्धम् । अद्याहमासां सुरकामिनीनां धम्मील्लकांश्चाग्रथितान्करिष्ये

என் கொடியை பொன்னிறப் பட்டைகளால் கட்டுக; என் குடையை முத்து வலையால் பிணைக்குக. இன்று தேவர்களின் காதலியரான அந்த விண்மகளிரின் கூந்தல் முடிச்சுகளை நான் பின்னி ஒன்றாக்குவேன்.

Verse 6

यथा पुरा मर्कटको जनन्यास्तस्याश्च सत्येन तु तारकः स्याम्

முன்னொரு காலத்தில் தாயின் சத்தியத்தால் குரங்கு காக்கப்பட்டது போல, அதே சத்திய வலிமையால் நானும் ‘தாரகன்’—உயிர்களைத் தாரகமாக்கும் விடுவிப்பவன்—ஆவேனாக.

Verse 7

नारद उवाच । तारकस्य वचः श्रुत्वा ग्रसनोनाम दानवः । सेनानीर्दैत्यराजस्य तथा चक्रेऽविलंबितम्

நாரதர் கூறினார்—தாரகனின் சொற்களை கேட்டவுடன், தைத்யராஜனின் சேனாதிபதியான ‘கிரசன’ என்னும் தானவன், தாமதமின்றி அதன்படியே செயல்பட்டான்.

Verse 8

आहत्य भेरीं गम्भीरां दैत्यानाहूय सत्वरः । सज्जं चक्रे रथं दैत्यो दैत्यराजस्य धीमतः

கம்பீர ஒலியுடைய போர்முரசை முழக்கி, தைத்யர்களை விரைவில் அழைத்து, அந்த தானவன் ஞானமிகு தைத்யராஜனின் தேரை உடனே ஆயத்தம் செய்தான்।

Verse 9

गरुडानां सहस्रेण गरुडोपमितत्विषा । ते हि पुत्राः सुपर्णस्य संस्थिता मेरुकन्दरे

கருடனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் ஆயிரம் கருடர்களுடன்—அவர்கள் உண்மையில் சுபர்ணனின் புதல்வர்கள்—மேரு மலையின் குகைகளில் தங்கியிருந்தனர்।

Verse 10

विजित्य दैत्यराजेन वाहनत्वे प्रकल्पिताः । अष्टाष्टचक्रः सरथश्चतुर्योजनविस्तृतः

தைத்யராஜனால் வெல்லப்பட்டபின் அவர்கள் அவனுடைய வாகனமாக நியமிக்கப்பட்டனர்; அந்தத் தேர் எட்டு-எட்டு சக்கரங்களுடன், நான்கு யோஜனை அளவு விரிந்திருந்தது।

Verse 11

नानाक्रीडागृहयुतो गीतवाद्यमनोहरः । गंधर्वनगराकारः संयुक्तः प्रत्यदृस्यत

பல விளையாட்டு மண்டபங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பாடலும் இசைக்கருவிகளும் மனம் கவர, கந்தர்வ நகரம் போன்ற வடிவில் முழுமையாக அமைந்ததாக அது தோன்றியது।

Verse 12

आजग्मुस्तत्र दैत्याश्च दशा चंडपराक्रमाः । कोटिकोटिपरिवारा अन्ये च बहवो रणे

அங்கே கொடிய வீரத்துடன் பத்து தைத்யர்கள் வந்தனர்; மேலும் போருக்காக பலரும் வந்தனர், ஒவ்வொருவரும் கோடி கோடி பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 13

तेषामग्रेसरो जम्भः कुजम्भोनंतरस्तथा । महिषः कुञ्जरो मेषः कालनेमिर्निमिस्तथा

அவர்களின் முன்னணியில் ஜம்பன் இருந்தான்; அடுத்ததாக குஜம்பன்; மேலும் மகிஷன், குஞ்ஜரன், மேஷன், அதுபோல காலநேமி மற்றும் நிமியும் இருந்தனர்।

Verse 14

मथनो जंभकः शुम्भो दैत्येंद्रा दश नायकाः । दैत्येंद्रा गिरिवर्ष्माणः संति चंडपराक्रमाः

மதனன், ஜம்பகன், சும்பன்—தைத்தியர்களில் இந்திரர்போன்ற பத்து தலைவர்கள்; அவர்கள் மலைபோன்ற உடலுடன் கடும் வீரத்தினர்.

Verse 15

नानाविधप्रहरणा नानाशस्त्रास्त्रपारगाः । तारकस्याभवत्केतुर्बहूरूपो महाभयः

அவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், விதவிதமான சஸ்திர-அஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர்கள்; அப்போது தாரகனின் கொடி-கேது பலரூபமாய் மிகப் பயங்கரமாய் எழுந்தது।

Verse 16

क्वचिच्च राक्षसो घोरः पिशाचध्वांक्षगृध्रकः । एवं बहुविधाकारः स केतुः प्रत्यदृश्यत

ஒருசமயம் அந்தக் கொடி பயங்கர ராக்ஷசனாகவும், மறுசமயம் பிசாசாகவும், காக்கையாகவும், கழுகாகவும் தோன்றியது; இவ்வாறு பலவடிவம் கொண்ட அந்த கேது மீண்டும் மீண்டும் காணப்பட்டது।

Verse 17

केतुना मकरेणापि सेनानीर्ग्रसनो बभौ । पैशाचं यत्र वदनं जंभस्यासीदयस्मयम्

மகரக் கேதுவைத் தாங்கிய சேனாதிபதி கிரசனன் ஒளிவீசினான்; அங்கே ஜம்பனின் முகம் பிசாசுபோல், இரும்புபோல் கடினமாயிருந்தது।

Verse 18

खरो विधुतलांगूलः कुजम्भस्याभवद्ध्वजे । महिषस्य च गोमायुः कांतो हैमस्तथां बभौ

குஜம்பனின் கொடியில் வாலை அசைத்துக் கொட்டும் கழுதை இருந்தது; மகிஷனின் கொடியில் ஒளிவீசும் பொன்னிற கோமாயு (நரி) சின்னம் தோன்றியது।

Verse 19

गृध्रो वै कुंजरस्यासीन्मेषस्याभूच्च राक्षसः । कालनेमेर्महाकालो निमेरासीन्महातिमिः

குஞ்ஜரனின் கொடியில் கழுகு இருந்தது; மேஷனின் கொடியில் ராட்சசன். காலநேமியின் கொடியில் மகாகாலன்; நிமியின் கொடியில் மகாதிமி—பெரும் இருள்—சின்னமாக இருந்தது।

Verse 20

राक्षसी मथनस्यापि ध्वांक्षोऽभूज्जंभकस्य च । महावृकश्च शुम्भस्य ध्वजा एवंविधा बभुः

மதனனின் கொடியில் ராட்சசி இருந்தாள்; ஜம்பகனின் கொடியில் காகம்; சும்பனின் கொடியில் மகாவ்ருகம்—பெரும் பயங்கர ஓநாய்—இருந்தது. இவ்வாறே அவர்களின் கொடிகள் இருந்தன।

Verse 21

अनेकाकारविन्यासादन्येषां च ध्वजा भवन् । शतेन शीघ्रवेगानां व्याघ्राणां हेममालिनाम्

பல வடிவங்களின் அமைப்பால் மற்றவர்களின் கொடிகளும் தோன்றின—பொன் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, விரைவு வேகமுள்ள நூறு புலிகளால் இழுக்கப்பட்டவையாக।

Verse 22

ग्रसनस्य रथो युक्तो महामेघरवो बभौ । शतेन चापि सिंहानां रथो जंभस्य योजितः

கிராசனனின் ரதம் பூட்டப்பட்டு, பெரும் மேகத்தின் முழக்கம் போல ஒலித்தது; ஜம்பனின் ரதமும் நூறு சிங்கங்களால் இணைக்கப்பட்டது।

Verse 23

कुजंभस्य रथो युक्तः पिशाचवदनैः खरैः । तावद्भिर्महिषस्योष्टैर्गजस्य च हयैर्युतः

குஜம்பனின் ரதம் பிசாசு முகமுடைய கழுதைகளால் பூட்டப்பட்டது. அதுபோல மகிஷனின் ரதம் ஒட்டகங்களாலும், கஜனின் ரதம் அதே அளவில் குதிரைகளாலும் இணைக்கப்பட்டது.

Verse 24

मेषस्य द्वीपिभिर्भीमैः कुञ्जरैः कालनेमिनः । पर्वतं वै समारूढो निश्चित्य विधृतं गजैः

மேஷனின் ரதம் பயங்கரமான சிறுத்தைகளால் இழுக்கப்பட்டது; காலநேமியின் ரதம் யானைகளால். அவர் தீர்மானித்து, யானைகள் தாங்கி உறுதிப்படுத்திய மலையின் மீது ஏறினார்.

Verse 25

चतुर्दंष्ट्रैर्गंधवद्भिश्चर्भिर्मेघसन्निभैः । शतहस्तायते कृष्णे तुरंगे हेमभूषणे

நான்கு தந்தங்களும் நறுமணமும் கொண்ட, மழைமேகத்தை ஒத்த உயிர்களுடன், நூறு கை நீளமுடைய கருநிற, பொன் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரையில் அவர் ஏறினார்.

Verse 26

सितचामरजालेन शोभिते पुष्पदामनि । मथनोनाम दैत्येन्द्रः पाशहस्तो व्यराजत

வெண்சாமரங்களின் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மலர்மாலைகளால் ஒளிர்ந்து, கையில் பாசம் ஏந்திய ‘மதன’ எனும் தைத்யேந்திரன் பிரகாசித்தான்.

Verse 27

किंकिणीमालिनं चोष्ट्रमारूढोऽभूच्च जंभकः । कालमुंचं महामेघमारूढः शुम्भदानवः

சிலம்பொலி மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒட்டகத்தின் மீது ஏறிய ஜம்பகனும் தோன்றினான்; காலத்தைப் பொழியும் போல் தோன்றிய மாபெரும் மேகத்தின் மீது ஏறிய தானவ சும்பன் முன்னே நகர்ந்தான்.

Verse 28

अन्ये च दानवा वीरा नानावाहनहेतयः । प्रचण्डचित्रवर्माणः कुण्डलोष्णीषभूषिताः

மேலும் பல வீர தானவர்கள் வந்தனர்; அவர்களுக்குப் பலவகை வாகனங்களும் ஆயுதங்களும் இருந்தன. அவர்கள் மிகப் பிரசண்டர், வண்ணமயக் கவசம் அணிந்தவர், காதணியும் உஷ்ணீஷமும் பூண்டவர்.

Verse 29

नानाविधोत्तरासंगा नानामाल्यविभूषणाः । नानासुगंधगंधाढ्या नानाबंधिशतस्तुताः

அவர்கள் பலவகை மேலாடைகளும் இணைப்புகளும் அணிந்திருந்தனர்; பலவித மாலைகளும் ஆபரணங்களும் பூண்டிருந்தனர்; பலவகை இனிய நறுமணங்களால் நிறைந்திருந்தனர்; தம் பாடகர்களால் எண்ணற்ற முறையில் புகழப்பட்டனர்.

Verse 30

नानावाद्यपरिस्यंदसाग्रेसरमहारथाः । नानाशौर्यकथासक्तास्तस्मिन्सैन्ये महारथाः

அந்த சேனையில், பலவகை வாத்தியங்களின் பெருக்கெழும் ஒலிக்கிடையே முன்னணியை நடத்தும் மகாரதர்கள் இருந்தனர்; அந்த வல்ல வீரர்கள் பலவித வீரக்கதைகளைச் சொல்லுவதில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 31

तद्बलं दैत्यसिंहस्य भीमरूपं व्यदृश्यत । भूमिरेणुसमालिंगत्तुरंगरथपत्तिकम्

அப்போது அந்த தைத்யசிங்கத்தின் படை பயங்கர வடிவில் தோன்றியது. குதிரை, தேரு, காலாட்கள் எழுப்பிய தூசி பூமியை அணைத்ததுபோல் பரவியது.

Verse 32

स च दैत्येश्वरः क्रुद्धः समारूढो महारथम् । दशभिः शुशुबे दैत्यैर्दशबाहुरिवेश्वरः । जगद्धंतुं प्रवृत्तो वा प्रतस्थेऽसौ सुरान्प्रति

அந்த தைத்யேஸ்வரன் கோபமுற்று மகாதேரில் ஏறினான். பத்து தைத்யர்கள் சூழ, அவன் பத்துக் கரங்களுடைய ஈசனைப் போல ஒளிர்ந்தான்; உலகை அழிக்க முனைந்தவன் போல் தேவர்களை எதிர்த்து புறப்பட்டான்.

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे वायुर्देवदूतः सुरालयम् । दृष्ट्वा तद्दानव बलं जगामेंद्रस्य शंसितुम्

அந்நேரத்தில் தேவர்களின் தூதன் வாயு தேவருலகத்திற்குச் சென்றான். தானவப் படையைக் கண்டு, அதை இந்திரனுக்கு அறிவிக்கச் சென்றான்.

Verse 34

स गत्वा तु सभां दिव्यां महेंद्रस्य महात्मनः । शशंस मध्ये देवानामिदं कार्यमुपस्थितम्

அவன் மகாத்மா மகேந்திரனின் தெய்வீக சபைக்குச் சென்று தேவர்களின் நடுவில் அறிவித்தான்—“இந்த அவசரக் காரியம் எழுந்துள்ளது.”

Verse 35

तच्छ्रुत्वा देवराजः स निमीलितविलोचनः । बृहस्पतिमुवाचेदं वाक्यं काले महामतिः

இதைக் கேட்ட தேவராஜன் கண்களை மூடி சிந்தனையில் அமர்ந்தான். பின்னர் காலத்திற்கேற்ற ஞானமுடையவன் ப்ருஹஸ்பதியிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 36

इन्द्र उवाच । संप्राप्तोऽतिविमर्दोऽयं देवानां दानवैः सह । कार्यं किमत्र तद्ब्रुहि नीत्युपायोपबृंहितम्

இந்திரன் கூறினான்—“தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் இக்கடுமையான மோதல் எழுந்துள்ளது. நெறியும் உபாயமும் கொண்டு உறுதிப்படுத்தி, இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்.”

Verse 37

एतच्छ्रुत्वा च वचनं महेंद्रस्य गिरांपतिः । प्रत्युवाच महाभागो बॉहस्पति रुदारधीः

மகேந்திரனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், வாக்கின் அதிபதி, பெரும் பாக்கியவான், உறுதியான அறிவுடைய ப்ருஹஸ்பதி பதிலளித்தான்.

Verse 38

बृहस्पतिरुवाच । सामपूर्वं स्मृता नीतिश्चतुरंगामनीकिनीम् । जिगीषतां सुरश्रेष्ठ स्थितिरेषा सनातनी

பிருகஸ்பதி கூறினார்—தேவர்களிலே சிறந்தவனே! வெற்றியை நாடுவோரின் நীতি முதலில் ‘சாமம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது; அது நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையில் தக்கவாறு நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதுவே வெற்றியாளர்க்கு சனாதனமான வழிமுறை.

Verse 39

साम दानं च भेदश्च चतुर्थो दंड एव च । नीतौ क्रमात्प्रयोज्याश्च देशकालविशेषतः

சாமம், தானம், பேதம், நான்காவது தண்டம்—இந்நான்கு உபாயங்களும் நीतியில் வரிசையாக, தேச-கால விசேஷத்திற்கேற்பப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 40

तत्र साम प्रयोक्तव्यमार्येषु गुणवत्सु च । दानं लुब्धेषु भेदश्च शंकितोष्वितो निश्चयः

இதில் உயர்ந்தவர்களும் குணமுடையவர்களும் மீது ‘சாமம்’ பயன்படுத்த வேண்டும்; பேராசையுடையோரிடம் ‘தானம்’ பயன் தரும்; சந்தேகமும் நிலையற்ற மனமும் உடையோரிடம் ‘பேதம்’ உறுதியான வழி.

Verse 41

दण्डश्चापि प्रयोक्तव्यो नित्यकालं दुरात्मसु । साम दैत्येषु नैवास्ति निर्गुणत्वाद्दुरात्मसु

தீயவர்கள்மீது தண்டத்தை எப்போதும் பயன்படுத்த வேண்டும். தைத்யர்களிடம் ‘சாமம்’ என்பதற்கு இடமில்லை; அவர்கள் குணமற்ற தீய மனத்தினர் என்பதால்.

Verse 42

श्रिया तेषां च किं कार्यं समृद्धानां तथापि यत् । जातिधर्मेण चाभेद्या विधातुरपि ते मताः

அவர்கள் ஏற்கனவே செல்வச் செழிப்பில் இருக்கையில், அவர்களுக்கு மேலும் செல்வம் கொடுத்தால் என்ன பயன்? அவர்கள் தம் ஜாதி-தர்மத்தினால் மாற்றமறியாதவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்—விதாதாவிற்கும் கூட.

Verse 43

एको ह्युपायो दंडोऽत्र भवतां यदि रोचते । दुर्जनः सुजनत्वाय कल्पते न कदाचन

இங்கே ஒரே வழி—தண்டம், அது உங்களுக்கு உகந்ததாயின். துர்ஜனன் எந்நாளும் சுஜனநிலைக்கு உரியவன் ஆகான்.

Verse 44

लालितः पालितो वापि स्वस्वभावं न मुंचति । एवं मे मन्यते बुद्धिर्भवंतो यद्व्यवस्यताम्

அன்பால் வளர்த்தாலும், பாதுகாத்தாலும், ஒருவன் தன் இயல்பை விடுவதில்லை. இதுவே என் உறுதியான கருத்து; நீங்கள் தக்கதென முடிவு செய்யுங்கள்.

Verse 45

एवमुक्तः सहस्राक्ष एवमेवेत्युवाच ह । कर्तव्यतां च संचिंत्य प्रोवाचामरसंसदि

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஆயிரக்கண் இந்திரன் “அப்படியே, அப்படியே” என்றான். செய்யவேண்டியதை எண்ணி அமரர் சபையில் உரைத்தான்.

Verse 46

बहुमानेन मे वाचं श्रृणुध्वं नाकवासिनः

வானுலக வாசிகளே, உரிய மரியாதையுடன் என் சொற்களை கேளுங்கள்.

Verse 47

भवंतो यज्ञभोक्तारः सतामिष्टाश्च सात्त्विकाः । स्वेस्वे पदे स्थिता नित्यं जगतः पालने रताः

நீங்கள் யாகங்களின் போக்தர்கள், சத்புருஷர்க்கு பிரியமானவர்கள், சாத்த்விகர்கள். தத்தம் பதங்களில் எப்போதும் நிலைத்து, உலகப் பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள்.

Verse 48

भवतां च निमित्तेन बाधंते दानवेश्वराः । तेषां समादि नैवास्ति दंड एव विधीयताम्

உங்களாலேயே தானவர்களின் தலைவர்கள் துன்பம் விளைவிக்கின்றனர். அவர்களுடன் சமாதானம் எவ்விதமும் இல்லை—தண்டனையே விதிக்கப்படுக.

Verse 49

क्रियतां समरे बुद्धिः सैन्यं संयोज्यतामिति । आवाद्यंतां च शस्त्राणि पूज्यं तां शस्त्रदेवताः

‘போருக்கான உறுதி கொள்ளப்படுக; சேனை ஒன்று சேர்க்கப்படுக. ஆயுதங்கள் முழங்கச் செய்து தயார் செய்யப்படுக; ஆயுதத் தெய்வங்கள் முறையாகப் பூஜிக்கப்படுக.’

Verse 50

इत्युक्ताः समनह्यंत देवानां ये प्रधानतः । वाजिनामयुतेनाजौ हेमपट्टपरिष्कृताः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவர்களில் முதன்மையோர் ஆயுதம் தரித்து சன்னద్ధரானார்கள். போர்க்களத்தில் அவர்கள் பொன் அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, பத்தாயிரம் குதிரைகளுடன் இருந்தனர்.

Verse 51

वाहनानि विमानानि योजयंतु ममामराः । यमं सेनापतिं कृत्वा शीघ्रं निर्यात देवताः

என் அமரர்கள் வாகனங்களையும் விமானங்களையும் இணைக்கட்டும். யமனை சேனாதிபதியாக நியமித்து, தேவர்களே, விரைவாகப் புறப்படுங்கள்.

Verse 52

नानाश्चर्यगुणोपेता दुर्जया देवदानवैः । रथो मातलिना युक्तो महेंद्रस्याप्यदृश्यत

அப்போது மாதலியால் இணைக்கப்பட்ட மகேந்திரனின் ரதம் தோன்றியது—பல அதிசயப் பண்புகளால் நிறைந்தது; தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட வெல்ல இயலாதது.

Verse 53

यमो महिषमास्थाय सेनाग्रे समवर्तत । चंडकिंकिणिवृंदेन सर्वतः परिवारितः

யமன் எருமைமேல் ஏறி சேனையின் முன்நிலையில் நின்றான்; கடுமையாக ஒலிக்கும் கிங்கிணி மணிகளின் கூட்டம் அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தது।

Verse 54

कल्पकालोज्जवालापूरितांबरगोचरः । हुताश उरणारूढः शक्तिहस्तो व्यवस्थितः

யுகாந்தத் தீயெனப் பிரகாசித்து ஆகாயத்தை ஒளியால் நிரப்பிய ஹுதாசன், ஆட்டின் மேல் ஏறி, கையில் சக்தியைத் தாங்கி ஆயத்தமாக நின்றான்।

Verse 55

पवनोंऽकुशपाणिस्तु विस्तारितमहाजवः । महाऋक्षं समारूढं सेनाग्रे समदृश्यत

கையில் அங்குசம் ஏந்தி பேர்வேகத்தை வெளிப்படுத்திய பவனன், பெரும் கரடியின் மேல் ஏறி சேனையின் முன்புறத்தில் காணப்பட்டான்।

Verse 56

भुजगेन्द्रं समारूढो जलेशो भगवान्स्वयम् । महापाशधरो वीरः सेनायां समवर्तत

தாமே ஜலேசுவரனாகிய பகவான் வருணன், நாகராஜன் மீது ஏறி, மாபாசத்தைத் தாங்கிய வீரனாய் சேனையில் நிலை கொண்டான்।

Verse 57

नरयुक्ते रथे दिव्ये धनाध्यक्षो व्यचीचरत् । महासिंहरवो युद्धे गदाहस्तो व्यवस्थितः

மனிதர்கள் இழுக்கும் தெய்வ ரதத்தில் தனாதிபதி குபேரன் சென்றான்; போரில் பெருஞ்சிங்க நாதம் செய்து, கையில் கதையை ஏந்தி ஆயத்தமாக நின்றான்।

Verse 58

राक्षसेशोऽथ निरृती रथे रक्षोमुखैर्हयैः । धन्वी रक्षोगणवृतो महारावो व्यदृश्यत

அப்போது ராக்ஷசர்களின் தலைவன் நிருதி ரதத்தில் தோன்றினான்; ராக்ஷச-முகக் குதிரைகள் இழுக்கும் ரதம் அது. வில்லாளியாக, ராக்ஷசக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, பயங்கர முழக்கம் செய்தான்.

Verse 59

चंद्रादित्यावश्विनौ च वसवः साध्यदेवताः । विश्वेदेवाश्च रुद्राश्च सन्नद्धास्तस्थुराहवे

சந்திரன், ஆதித்யன், அச்வினிகள், வசுக்கள், சாத்ய தேவர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், ருத்ரர்கள்—அனைவரும் முழு ஆயுதத் தயாருடன் போருக்கு உறுதியாக நின்றனர்.

Verse 60

हेमपीठत्तरासंगाश्चित्रवर्मायुधध्वजाः । गंधर्वाः प्रत्यदृश्यन्त कृत्वा विश्वावसुं मुखे

பொன்னாலான மேலாடைகள் அணிந்து, அழகிய கவசம், ஆயுதம், கொடிகள் தாங்கிய கந்தர்வர்கள் தோன்றினர்; விஸ்வாவசுவை முன்னணியில் நிறுத்தினர்.

Verse 61

तथा रक्तोत्तरासंगा निर्मलायोविभूषणाः । गृध्रध्वजा अदृश्यंत राक्षसा रक्तमूर्धजाः

அதேபோல் சிவப்பு மேலாடை அணிந்து, மெருகூட்டிய இரும்பு ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, கழுகுக் கொடிகளைத் தாங்கி, இரத்தச் சிவப்பு கூந்தலுடைய ராக்ஷசர்கள் தோன்றினர்.

Verse 62

तथा भीमाशनिकराः कृष्णवस्त्रा महारथाः । यक्षास्तत्र व्यदृश्यंत मणिभद्रादिकोटिशः

அங்கே யக்ஷர்களும் தோன்றினர்—பயங்கர இடிமின்னல் போன்ற ஆயுதங்களை ஏந்தி, கருப்பு ஆடைகள் அணிந்து, மகாரதர்களாக; மணிபத்ரன் முதலியவர்களுடன் கோடிக்கணக்கில்.

Verse 63

ताम्रोलूकध्वजा रौद्रा द्वीपिचर्मांबरास्तथा । पिशाचास्तत्र राजंते महावेगपुरःसराः

அங்கேயும் கொடூரமான பிசாசர்கள் ஒளிர்ந்தனர்—செம்புநிற ஆந்தைச் சின்னக் கொடிகளைத் தாங்கி, சிறுத்தைத் தோல் ஆடைகள் அணிந்து, பேர்வேகத்துடன் முன்னே பாய்ந்தனர்.

Verse 64

तथैव श्वेतवसनाः सितपट्टपताकिनः । मत्तेभवाहनप्रायाः किंनरास्तस्थुराहवे

அதேபோல் கின்னரரும் போர்க்களத்தில் நின்றனர்—வெள்ளை ஆடைகள் அணிந்து, ஒளிரும் பட்டுப் பதாகைகளை ஏந்தி, பெரும்பாலும் மதம் கொண்ட யானைகளில் ஏறியவர்களாய்।

Verse 65

मुक्ताजाल पिरष्कारो हंसो हारसमप्रभः । केतुर्जलधिनाथस्य सौम्यरूपो व्यराजत

கடலாதிபதியின் கொடி மென்மையான வடிவில் ஒளிர்ந்தது—முத்து வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுபோல் ஒரு அன்னம், மாலையைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் விளங்கியது.

Verse 66

पंचरागमहारत्नविटंको धनदस्य च । ध्वजः समुत्थितो भाति यातुकाम इवांबरम्

தனதன் குபேரனின் கொடி—‘பஞ்சராக’ எனும் மகாரத்தினத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—மேலெழுந்து ஒளிர்ந்தது; வானத்திற்கே பறக்க விரும்புவது போல.

Verse 67

कार्ष्णलोहमयो ध्वांक्षो यमस्याभून्महाध्वजः । राक्षसेशस्य वदनं प्रेतस्य ध्वज आबभौ

யமனின் மகாகொடியில் கரும்பொன்னால் செய்யப்பட்ட காகம் இருந்தது; ராட்சசாதிபதியின் கொடியில் பிரேதத்தின் முகம் தோன்றி ஒளிர்ந்தது.

Verse 68

हेमसिंहध्वजौ देवौ चन्द्रार्कवमितद्युति । कुंभेन चित्रवर्णेन केतुराश्विनयोरभूत्

இரு தேவர்களின் கொடிகளில் பொன் சிங்கச் சின்னம் இருந்தது; அவர்கள் ஒளி சந்திரன்–சூரியன் போல் பிரகாசித்தது; அச்வினி இரட்டையரின் கேது பல்வண்ணக் கும்பமாக இருந்தது।

Verse 69

मातंगो हेमरचितश्चित्ररत्नपरिष्कृतः । ध्वजः शतक्रतोरासीत्सितचा मरसंस्थितः

சதக்ரது (இந்திரன்) கொடியில் பொன்னால் செய்யப்பட்ட மாதங்கம் (யானை) இருந்தது; அது வியத்தகு ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அருகில் வெண்சாமரமும் இருந்தது।

Verse 70

अन्येषां च ध्वजास्तत्र नानारूपा बभू रणे । सनागयक्षगंधर्वमहोरगनिशाचरा

அந்தப் போர்க்களத்தில் மற்றவர்களுடைய கொடிகளும் பல வடிவங்களாய் இருந்தன—நாகர், யக்ஷர், கந்தர்வர், மகோரகர், நிசாசரர் ஆகியோரின்.

Verse 71

सेना सा देवराजस्य दुर्जया प्रत्यदृश्यत । कोटयस्तास्त्रयस्त्रिंशन्नानादेवकायिनाम्

தேவராஜனின் அந்தச் சேனை வெல்ல முடியாததாய் தோன்றியது—பலவகை தெய்வ உடல்களைக் கொண்ட முப்பத்துமூன்று கோடி படைகள் அதில் இருந்தன।

Verse 72

हैमाचलाभे सितकर्णचामरे सुवर्णपद्मामलसुंदरस्रजि । कृताभिरामोज्ज्वलकुंकुमांकुरे कपोललीताविविमुक्तरावे

அவன் பொன்மலைப் போல ஒளிர்ந்தான்; வெண்காதணிகளும் சாமரமும் அலங்கரிக்க, பொன் தாமரைகளின் மாசற்ற அழகிய மாலையை அணிந்து; கன்னங்களில் பிரகாசிக்கும் இனிய குங்குமத் தளிர்களின் செம்மையுடன், முழங்கும் நாதத்தை விடுத்து ஜொலித்தான்।

Verse 73

श्रितस्तदैरावणनामकुंजरे महाबलश्चित्रविशेषितांबरः । विशालवज्रांगवितानभूषितः प्रकीर्णकेयूरभुजाग्रमंडलः

அப்போது மகாபலன் பாகசாசனன் (இந்திரன்) ஐராவதம் என்னும் யானைமேல் அமர்ந்தான். அற்புத வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகள் அணிந்து, பரந்த வஜ்ரப் பிரகாசம் போன்ற குடைச் சிறப்பால் பூஷிக்கப்பட்டு, தோள்மண்டலங்களில் சிதறிய கேயூரங்களின் ஒளியால் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 74

सहस्रदृग्बंदिसहस्रसंस्तुतस्त्रिविष्टपेऽशोभत पाकशासनः

அப்போது திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் ஆயிரக் கண்களையுடைய பாகசாசனன் (இந்திரன்) ஆயிரம் பாடகர்களால் போற்றப்பட்டு, தன் தேஜஸால் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தான்।