Adhyaya 66

Verse 1

सूत उवाच । ततस्त्रयोदशे वर्षे व्यतीते समये तदा । उपप्लवे संगतेषु सर्वराजसु पांडवाः

சூதர் கூறினார்: பதிமூன்றாம் ஆண்டு கடந்தபின், நியமிக்கப்பட்ட காலம் வந்தபோது, உபப்லவத்தில் எல்லா அரசர்களும் கூடினார்கள்; அப்போது பாண்டவர்கள் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 2

योद्धुमागत्य संतस्थुः कुरुक्षेत्रं महारथाः । कौरवाश्चापि संतस्धुर्दुर्योधनपुरोगमाः

போரிட வந்த மகாரதர்கள் குருக்ஷேத்திரத்தில் வந்து நிலை கொண்டனர். துரியோதனன் தலைமையில் கௌரவரும் தத்தம் இடங்களில் அணிவகுத்தனர்.

Verse 3

ततो भीष्मेण प्रोक्तां च नरैः श्रुत्वा युधिष्ठिरः । रथातिरथसंख्यां तु राज्ञां मध्ये वचोऽब्रवीत्

அப்போது மனிதர்களிடமிருந்து பீஷ்மர் கூறிய ரதர், அதிரதர் எண்ணிக்கையை கேட்ட யுதிஷ்டிரன் அரசர்களின் நடுவில் ஒரு வார்த்தை உரைத்தான்.

Verse 4

भीष्मेण विहिता कृष्ण रथातिरथवर्णना । ततो दुर्योधनोऽपृच्छदिदं स्वीयान्महारथान्

ஓ கிருஷ்ணா! பீஷ்மர் ரதர், அதிரதர் பற்றிய விளக்கத்தை இவ்வாறு கூறினார். பின்னர் துரியோதனன் தன் மகாரதர்களிடம் இந்தக் கேள்வியை கேட்டான்.

Verse 5

ससैन्यान्पांडवानेतान्हन्यात्कालेन केन कः । मासेन तु प्रतिज्ञातं भीष्मेण च कृपेण च

‘இந்த பாண்டவர்களை அவர்களது சேனையுடன் சேர்த்து யார், எத்தனை காலத்தில் கொல்ல முடியும்?’ ஏனெனில் பீஷ்மரும் கிருபரும் ‘ஒரு மாதத்தில்’ எனப் பிரதிஞ்ஞை செய்திருந்தனர்.

Verse 6

पक्षं द्रोणेन चाह्नां च दशभिर्द्रौणिना रणे । षड्भिः कर्णेन च तथा सदा ममभयंकृता

‘துரோணர்—பதினைந்து நாளில்; த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமன்)—போரில் பத்து நாளில்; மேலும் கர்ணன்—ஆறு நாளில்.’ இவ்வாறு அவர்கள் எப்போதும் எனக்குப் பயம் உண்டாக்கினர்.

Verse 7

तदहं स्वांश्च पृच्छामि केन कालेन हंति कः । एतच्छ्रुत्वा वचो राज्ञः फाल्गुनो वाक्यमब्रवीत्

ஆகையால் நான் என் சொந்தவர்களையே கேட்கிறேன்—யார், எந்தக் காலத்தில், அவர்களை வதம் செய்வார்? அரசனின் சொற்களை கேட்ட பால்‌குணன் (அர்ஜுனன்) பதிலுரைத்தான்।

Verse 8

अयुक्तमेतद्भीष्माद्यैः प्रतिज्ञातं युधिष्ठिर । ततो जये च विजये निश्चयो हि मृषैव तत्

யுதிஷ்டிரா, பீஷ்மர் முதலியோர் செய்த இந்தப் பிரதிஞ்ஞை பொருத்தமல்ல. ஆகவே வெற்றி அல்லது தோல்வி பற்றிய உறுதி உண்மையில் பொய்யே.

Verse 9

तवापि ये संति नृपाः सन्नद्धा रणसंस्थिताः । पश्यैतान्पुरुषव्याघ्रान्कालकल्पान्दुरासदान्

உன் பக்கத்திலும் கவசம் தரித்து போரில் அணிவகுத்த அரசர்கள் உள்ளனர். இப் புலி-மனிதர்களை நோக்கு—காலனைப் போன்ற பயங்கரர்; அணுகவும் தாக்கவும் அரிது.

Verse 10

द्रुपदं च विराटं च धृष्टकेतुं च कैकयम् । सहदेवं सात्यकिं च चेकितानं च दुर्जयम्

நான் துருபதனையும் விராடனையும், த்ருஷ்டகேதுவையும் கைகேய அரசனையும், சகதேவனையும் சாத்தியகியையும், மேலும் சேகிதானனையும் துர்ஜயனையும் காண்கிறேன்.

Verse 11

धृष्टद्युम्नं सपुत्रं च महावीर्यं घटोत्कचम् । भीमादींश्च महेष्वासान्केशवं चापराजितम्

நான் த்ருஷ்டத்யும்னனை அவன் மகனுடன், மாபெரும் வலிமை கொண்ட கடோத்கசனை, பீமன் முதலிய மகாதனுர்தரர்களை, மேலும் தோற்காத கேசவனையும் காண்கிறேன்.

Verse 12

मन्येहमेकस्त्वेतेषां हन्यात्कौरववाहिनीम् । सन्नद्धाः प्रतिदृश्यंते भीष्माद्या बहवो रथाः

எனக்குத் தோன்றுகிறது—இவர்களில் ஒருவனே கௌரவர் சேனையை அழிக்க வல்லவன். ஆயினும் முழு ஆயுதத்துடன் பல ரதங்கள் தெரிகின்றன—பீஷ்மர் முதலியோர்.

Verse 13

तेभ्यो भयं न कार्यं ते फल्गवोऽमी मृगा इव

அவர்களைப் பற்றி அஞ்சாதே; ஓ பல்கவா, இவர்கள் மான்களைப் போன்றவர்கள்.

Verse 14

अस्माकं धनुषां घोषैरिदानीमेव भारत । कौरवा विद्रविष्यंति सिंहत्रस्ता मृगा इव

ஓ பாரதா, எங்கள் வில்லின் இடிமுழக்கத்தால்—இப்போதே—கௌரவர்கள் சிங்கத்தால் அஞ்சிய மான்களைப் போலச் சிதறி ஓடுவார்கள்.

Verse 15

वृद्धाद्भीष्माद्द्विजाद्वृद्धाद्द्रोणादपि कृपादपि । बालिशात्किं भयं द्रौणेः सूतपुत्राच्च दुर्मतेः

முதிய பீஷ்மரிடமிருந்து, முதிய பிராமணன் துரோணரிடமிருந்து, கிருபரிடமிருந்து என்ன அச்சம்? மேலும் துரோணபுத்திரன் எனும் அந்த மூடனிடமிருந்தும், தீய எண்ணமுடைய சூதபுத்திரனிடமிருந்தும் என்ன பயம்?

Verse 16

अथवा चित्तनिर्वृत्यै ज्ञातुमिच्छसि भारत । शत्रूणां प्रत्यनीकेषु संधावच्छृणु मे वचः

அல்லது, ஓ பாரதா, மன அமைதிக்காக இதை அறிய விரும்பினால்—பகைவரின் படைவ்யூகங்களிடையே விரைந்து செல்லும் போது என் சொற்களை கேள்.

Verse 17

एकोऽहमेव संग्रामे सर्वे तिष्ठंतु ते रथाः । एकाह्ना क्षपये सर्वान्कौरवान्सैन्यसंयुतान्

போரில் நான் ஒருவனே போரிடுவேன்; உங்கள் தேர்கள் அனைத்தும் பின்னால் இருக்கட்டும். ஒரே நாளில் படைகளுடன் கூடிய அனைத்து கௌரவர்களையும் நான் அழிப்பேன்.

Verse 18

इत्यर्जुनवचः श्रुत्वा स्मयन्दामोदरोऽब्रवीत् । एवमेतद्यथा प्राह फाल्गुनोऽयं मृषा न तत्

அர்ஜுனனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தாமோதரன் புன்னகையுடன் கூறினார்: 'பால்குனன் கூறியது உண்மையே, அது பொய்யல்ல.'

Verse 19

ततश्च शंखान्भेरीश्च शतशश्चैव पुष्करान् । निवार्य राजमध्यस्थो बर्बरीको वचोऽब्रवीत्

பின்னர் சங்குகள், பேரிகைகள் மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான முரசுகளை தடுத்து நிறுத்தி, அரசர்களின் நடுவே நின்றிருந்த பர்பரிகன் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.

Verse 20

येन तप्तं गुप्तक्षेत्रे येन देव्यः सुतोषिताः । यस्यातुलं बाहुबलं तेन चोक्तं निशम्यताम्

குப்தக்ஷேத்திரத்தில் தவம் செய்தவரும், தேவிகளை நன்கு மகிழ்வித்தவரும், ஒப்பிடமுடியாத புஜபலம் கொண்டவருமான அவர் கூறுவதைக் கேளுங்கள்.

Verse 21

यद्ब्रवीमि वचः सत्यं शृणुध्वं तन्नराधिपाः । आत्मनो वीर्यसदृशं केवलं न तु दर्पतः

ஓ அரசர்களே! நான் கூறும் வார்த்தை உண்மையானது, அதைக் கேளுங்கள். இது என் வீரத்திற்குப் பொருத்தமானதே தவிர, ஆணவத்தினால் அல்ல.

Verse 22

यदार्येण प्रतिज्ञातमर्जुनेन महात्मना । न मर्षयामि तद्वाक्यं कालक्षेपो महानयम्

மகாத்மையான ஆரிய அர்ஜுனன் செய்த பிரதிஞ்ஞை வாக்கை நான் பொறுக்கமாட்டேன்; இது பெரும் காலவிரயம்.

Verse 23

सर्वे भवंतस्तिष्ठंतु सार्जुनाः सहकेशवाः । एको मुहूर्ताद्भीष्मादीन्सर्वान्नेष्ये यमक्षयम्

நீங்கள் அனைவரும் அர்ஜுனனும் கேசவனும் உடன் இங்கேயே நில்லுங்கள்; நான் ஒருவனாகவே ஒரு முஹூர்த்தத்திற்குள் பீஷ்மாதியர் அனைவரையும் யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.

Verse 24

मयि तिष्ठति केनापि शस्त्रग्राह्यं न क्षत्रियैः । स्वधर्मशपथो वोऽस्तु मृते ग्राह्यं ततो मयि

நான் இங்கே நிற்கும் வரை எந்தக் க்ஷத்திரியனும் ஆயுதம் எடுக்கக் கூடாது. உங்கள் ஸ்வதர்ம சபதம் இதுவே—என்னை கொன்ற பின்பே என்மேல் ஆயுதம் எடுங்கள்.

Verse 25

पश्यध्वं मे बलं बाह्वोर्देव्याराधनसंभवम् । माहात्म्यं गुप्तक्षेत्रस्य तथा भक्तिं च पांडुषु

தேவியின் ஆராதனையால் பிறந்த என் புஜபலத்தைப் பாருங்கள்; குப்தக்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையையும், பாண்டு புத்திரர்களின் மீது எனது பக்தியையும் பாருங்கள்.

Verse 26

पश्यध्वं मे धनुर्घोरं तूणीरावक्षयौ तथा । खड्गं च देव्या यद्दत्तं ततो वच्मि वचस्त्विदम्

என் இந்தக் கொடிய வில்லைப் பாருங்கள், இந்த அயராத அம்புத்தொகுப்புகளையும்; தேவியே அளித்த இந்த வாளையும் பாருங்கள்—ஆகையால் இவ்வார்த்தைகளை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 27

इति तस्य वचः श्रुत्वा क्षत्रिया विस्मयं ययुः । अर्जुनश्च कटाक्षेपे लज्जितः कृष्णमैक्षत

அவன் சொற்களைச் செவிமடுத்த க்ஷத்திரியர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். கடைக்கண்களால் வெட்கமுற்ற அர்ஜுனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கினான்.

Verse 28

तमाह ललितं कृष्णः फाल्गुनं परमं वचः । आत्मौपयिकमेवेदं भैमि पुत्रोऽभ्यभाषत

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பால்்குணன் (அர்ஜுனன்)ிடம் இனிய முறையில் உயர்ந்த சொற்களை உரைத்தான். பைமீபுத்திரன் கூறினான்—“இச்சொல் அவனது சொந்த நோக்கத்திற்கே.”

Verse 29

नवकोटियुतोऽनेन पलाशी निहतः पुरा । क्षणादेव च पाताले श्रूयते महदद्भुतम्

முன்னொரு காலத்தில் இவன் ஒன்பது கோடிகளுடன் இருந்த பலாசியை வதைத்தான்; கணநேரத்தில் அவனை பாதாளத்தில் தள்ளினான்—இது பேரதிசயமாகக் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 30

पुनः प्रक्ष्यामदे त्वेनं क्वेनोपायेन कौरवान् । मुहूर्ताद्धंसि ब्रूहीति पृच्छयतां चाह तं जयः

மீண்டும் அவர்கள் அவனை வினவினர்—“எந்த உபாயத்தால் நீ ஒரு முகூர்த்தத்தில் கௌரவர்களை அழிப்பாய்? கூறு!”—என்று கேட்க, ஜயன் அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 31

ततः स्मरन्यादवेंद्रो भैमिपुत्रमभाषत

அப்போது யாதவேந்திரன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) நினைவுகூர்ந்து பீமபுத்திரனிடம் உரைத்தான்.

Verse 32

भीप्मद्रोणकृपद्रौणिकर्णदुर्योधनादिभिः । गुप्तां त्र्यंबकदुर्जेयां सेनां हंसि कथं क्षणात्

பீஷ்மன், துரோணன், கிருபன், த்ரௌணி, கர்ணன், துரியோதனன் முதலியோரால் காக்கப்பட்ட—திரியம்பகன் (சிவன்) க்கும் வெல்ல இயலாதென கருதப்படும் அந்த சேனையை நீ ஒரு கணத்தில் எவ்வாறு அழிப்பாய்?

Verse 33

अयं महान्विस्मयस्ते वचसो भैमिनंदन । संभूतः सर्वराज्ञां च फाल्गुनस्य च धीमतः

ஓ பைமிநந்தனே! உன் சொற்களால் பெரும் வியப்பு எழுந்துள்ளது—அனைத்து அரசர்களிடமும், மேலும் ஞானமிக்க பால்குனன் (அர்ஜுனன்) உள்ளத்திலும் கூட।

Verse 34

तद्ब्रूहि केनोपायेन मुहूर्ताद्धंसि कौरवान् । उपायवीर्यं ते ज्ञात्वा मंस्यामो वयमप्युत

ஆகவே கூறு—எந்த உபாயத்தால் நீ ஒரு முகூர்த்தத்தில் கௌரவர்களை அழிப்பாய்? உன் உபாயத்தின் வலிமையை அறிந்து நாங்களும் தீர்மானிப்போம்।

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्तो वासुदेवेन सर्वभूतेश्वरेण च । सिंहवक्षाः पर्वताभो नानाभूषणभूषितः

சூதர் கூறினார்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் ஈசனான வாசுதேவன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, அவர்—சிங்கம் போன்ற மார்புடையவர், மலை போன்ற உருவுடையவர், பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்—(முன்னே வந்து) நின்றார்।

Verse 36

घटास्यो घटहासश्च ऊर्ध्वकेशोऽतिदीप्ति मान् । विद्युदक्षो वायुजवो यश्चेच्छेन्नाशयेज्जगत्

குடம் போன்ற முகமுடையவன், குடம் போன்ற சிரிப்புடையவன்; மேலெழுந்த கூந்தலுடன் மிகுந்த ஒளியால் பிரகாசிப்பவன்; மின்னல் போன்ற கண்களுடன் காற்றின் வேகமுடையவன்—விரும்பினால் உலகத்தையே அழிக்க வல்லவன்।

Verse 37

देवीदत्तातुलबलो बर्बरीकोऽभ्यभाषत । यदि वो मानसं वीरा उपायस्य प्रदर्शने

தேவியால் அருளப்பட்ட ஒப்பற்ற வலமுடைய பர்பரீகன் கூறினான்— “வீரர்களே, உங்கள் மனம் அந்த உபாயத்தை காண விரும்பினால்…”

Verse 38

तदहं दर्शयाम्येष पश्यध्वं सहकेशवाः । इत्युक्त्वा धनुरारोप्य संदधे विशिखं त्वरन् । निःशल्यं चापि संपूर्णं सिंदूराभेण भस्मना

“அப்படியெனில் நான் காட்டுகிறேன்—கேசவனுடன் சேர்ந்து பாருங்கள்!” என்று சொல்லி அவன் விரைவாக வில்லில் நாண் ஏற்றி அம்பை பொருத்தினான்; அந்த அம்பு தடையற்ற முழுமையுடன், சிந்தூர நிறச் சாம்பலின் சக்தியால் நிறைந்தது।

Verse 39

आकर्णमाकृप्य च तं मुमोच मुखादथोद्भूतमभूच्च भस्म

அவன் அம்பை காதுவரை இழுத்து விட்டான்; உடனே அவன் வாயிலிருந்து சாம்பல் வெடித்தெழுந்தது।

Verse 40

सेनाद्वये तच्च पपात शीघ्रं यस्यैव यत्रास्ति च मृत्युमर्म । सर्वरोमसु भीष्मस्य कंठे राधेयद्रोणयोः

அந்த ஒளிவீசும் குறி இரு படைகளின்மேலும் விரைவாக விழுந்தது—ஒவ்வொருவருக்கும் எங்கு மரணமர்மம் இருந்ததோ அங்கேயே: பீஷ்மரின் உடலெங்கும் உள்ள ரோமங்களில், ராதேயன் (கர்ணன்) மற்றும் துரோணரின் கழுத்தில்।

Verse 41

ऊरौ दुर्योधनस्यापि शल्यस्यापि च वक्षसि । कंठे च शकुनेर्दीप्तं भगदत्तस्य चापतत्

அந்த ஒளிவீசும் குறி துரியோதனனின் தொடையில், சல்யனின் மார்பில், சகுனியின் கழுத்தில் விழுந்தது; அதே ஜ்வலிக்கும் குறி பகதத்தனின்மேலும் விழுந்தது।

Verse 42

कृष्णस्य पादतल लके कंठे द्रुपदमत्स्ययोः । शिखंडिनस्तथा कट्यां कंठे सेनापतेस्तथा

கிருஷ்ணனின் பாதத்தளத்தில் அது விழுந்தது; துருபதனுக்கும் மத்ஸ்ய அரசனுக்கும் கழுத்தில். சிகண்டியின் இடுப்பில், மேலும் சேனாபதிக்கும் கழுத்தில் அது விழுந்தது.

Verse 43

पपात रक्तं तद्भस्म यत्र येषां च मर्म च । केवलं चैव पांडूनां कृपद्रोण्योश्च नास्पृशत

யாருடைய எங்கு எங்கு மர்மம் இருந்ததோ அங்கேயே அந்த இரத்தநிறச் சாம்பல் விழுந்தது. ஆனால் பாண்டவர்களை அது சிறிதும் தொடவில்லை; கிருபரையும் துரோணரையும் கூட அல்ல.

Verse 44

इति कृत्वा ततो भूयो बर्बरीकोऽभ्यभाषत । दृष्टं भवद्भिरेवं यन्मया मर्म निरीक्षितम्

அவ்வாறு செய்து பின்பு பார்பரீகன் மீண்டும் கூறினான்— “நான் மர்மங்களை எவ்வாறு ஆராய்ந்தேன் என்பதை நீங்கள் இவ்விதமாகக் கண்டீர்கள்.”

Verse 45

अधुना पातयिष्यामि मर्मस्वेषां शिताञ्छरान् । देवीदत्तानमोघाख्यान्यैर्मरिष्यंत्यमी क्षणात्

இப்போது இவர்களின் மர்மங்களில் கூரிய அம்புகளை வீழ்த்துவேன்— தேவியால் அளிக்கப்பட்ட, ‘அமோக’ எனப் புகழ்பெற்றவை— அவற்றால் இவர்கள் கணநேரத்தில் இறப்பர்.

Verse 46

शपथा वः स्वधर्मस्य शस्त्रं ग्राह्यं न वः क्वचित् । मुहूर्तात्पातयिष्यामि शत्रूनेताञ्छितैः शरैः

உங்கள் சொந்த தர்மத்தின் சத்தியமாக— எங்கும் ஆயுதம் எடுக்காதீர்கள். ஒரு முஹூர்த்தத்திற்குள் நான் இவ்வெதிரிகளை கூரிய அம்புகளால் வீழ்த்துவேன்.

Verse 47

ततो विस्मितचित्तानां युधिष्ठिरपुरोगिणाम् । आसीन्निनादः सुमहान्साधुसाध्विति शंस ताम्

அப்போது வியப்புற்ற மனத்தையுடைய யுதிஷ்டிரர் முதலியோரிடையே “சாது! சாது!” என்று அவரைப் புகழ்ந்து மிகப் பெரிய ஆரவாரம் எழுந்தது।

Verse 48

वासुदेवश्च संक्रुद्धश्चक्रेण निशितेन च । एवं ब्रुवत एवास्य शिरश्छित्त्वा न्यपातयत्

ஆனால் கோபமுற்ற வாசுதேவன் தன் கூர்மையான சக்கரத்தால்—அவன் அப்படியே பேசிக்கொண்டிருக்கையில்—அவனது தலையை வெட்டி கீழே வீழ்த்தினான்।

Verse 49

ततः क्षणात्सर्वमासीदाविग्रं राजमं डलम् । व्यलोकयन्केशवं ते विस्मिताश्चाभवन्भृशम्

பின்னர் ஒரு கணத்தில் முழு அரசசபை கலவரமின்றி அமைதியடைந்தது. கேசவனை நோக்கி அவர்கள் மிகுந்த வியப்புற்றனர்।

Verse 50

किमेतदिति प्राहुश्च बर्बरीकः कुतो हतः । पांडवाश्चापि मुमुचुरश्रूणि सहपार्थिवाः

அவர்கள், “இது என்ன? பர்பரீகன் எங்கிருந்து கொல்லப்பட்டான்?” என்று கூவினர். பாண்டவர்களும் கூடிய அரசர்களுடன் கண்ணீர் சிந்தினர்।

Verse 51

हाहा पुत्रेति च गृणन्प्रस्खलंश्च पदेपदे । घटोत्कचोऽपतद्दीनः पुत्रोपरि विमूर्छितः

“அய்யோ மகனே!” என்று அழுது, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறி, துயருற்ற கடோத்கசன் தன் மகன் மீது விழுந்து மயங்கினான்।

Verse 52

एतस्मिन्नंतरे देव्यश्चतुर्दश समाययुः

அந்த வேளையில் பதினான்கு தேவியர் ஒன்றாக அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 53

सिद्धांबिका क्रोडमाता कपाली तारा सुवर्णा च त्रिलोकजेत्री । भाणेश्वरी चर्चिका चैकवीरा योगेश्वरी चंडिका त्रैपुरा च

அவர்கள் சித்தாம்பிகா, க்ரோடமாதா, கபாலி, தாரா, சுவர்ணா, திரிலோகஜேத்ரி; பாணேஸ்வரி, சர்ச்சிகா, ஏகவீரா, யோகேஸ்வரி, சண்டிகா, த்ரைபுரா ஆகியோர் ஆவர்.

Verse 54

भूतांबिका हरसिद्धिस्तथामूः संप्राप्य तस्थुर्नृपविस्मयंकराः । श्रीचंडिकाऽश्वास्य ततौ घटोत्कचं प्रोवाच वाक्यं महता स्वरेण

பூதாம்பிகா, ஹரசித்தி முதலியோர் வந்து அங்கே நின்றனர்; அரசர்கள் வியப்புற்றனர். பின்னர் ஸ்ரீசண்டிகா, घटோத்கசனை ஆறுதல் கூறி, பெரும் குரலில் வாக்கை உரைத்தாள்.

Verse 55

शृणुध्वं पार्थिवाः सर्वे कृष्णेन विदितात्मना । हेतुना येन निहतो बर्बरीको महाबलः

அரசர்களே, அனைவரும் கேளுங்கள்—ஆத்மஞானி கிருஷ்ணன் எந்த காரணத்தால் மகாபலன் பர்பரீகனை வதம் செய்தான்.

Verse 56

मेरुमूर्ध्नि पुरा पृथ्वी समवेतान्दिवौकसः । भाराक्रांता जगादैतान्भारोऽप ह्रियतां हि मे

முன்னொரு காலத்தில் மேரு சிகரத்தில், பாரத்தால் நெளிந்த பூமி கூடியிருந்த தேவர்களை நோக்கி—“என் பாரம் நிச்சயமாக அகற்றப்படுக” என்று கூறினாள்.

Verse 57

ततो ब्रह्मा प्राह विष्णुं भगवंस्त्वमिदं शृणु । देवास्त्वानुगमिष्यंति भारं हर भुवः प्रभो

அப்போது பிரம்மா விஷ்ணுவிடம் கூறினார்— “ஹே பகவான், இதைக் கேளும். தேவர்கள் உம்மைத் தொடர்வார்கள்; ஹே பிரபோ, பூமியின் பாரத்தை அகற்றும்.”

Verse 58

ततस्तथेति तन्मेने वचनं विष्णुरव्ययः । एतस्मिन्नंतरे बाहुमुद्धृत्योच्चैरभाषत

அப்போது அழிவிலா விஷ்ணு ‘அப்படியே’ என்று எண்ணி அந்த வாக்கை ஏற்றார். அந்நேரத்தில் கை உயர்த்தி உரத்த குரலில் பேசினார்.

Verse 59

सूर्यवर्चेति यक्षेंद्रश्चतुराशीतिकोटिपः । किमर्थं मानुषे लोके भवद्भिर्जन्म कार्यते

யக்ஷர்களின் தலைவன்—எண்பத்துநான்கு கோடிகளின் அதிபதி—சூர்யவர்சாவிடம், “மனித உலகில் நீங்கள் பிறப்பெடுக்க வேண்டிய காரணம் என்ன?” என்று கேட்டான்.

Verse 60

मयि तिष्ठति दोषाणामनेकानां महास्पदे । सर्वे भवंतो मोदंतु स्वर्गेषु सह विष्णुना

நான் பல குற்றங்களின் பெரிய தங்குமிடமாக இங்கே நிலைத்திருக்கிறேன்; ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்கங்களில் மகிழுங்கள்.

Verse 61

अहमेकोऽवतीर्यैतान्हनिष्यामि भुवो भरान् । स्वधर्मशपथा वो वै संति चेज्जन्म प्राप्स्यथ

நான் ஒருவனே அவதரித்து பூமியின் இவ்வாறான பாரங்களை அழிப்பேன். உங்கள் ச்வதர்ம சத்தியங்கள் நிலைத்திருந்தால், நீங்கள் நிச்சயமாகப் பிறவி பெறுவீர்கள்.

Verse 62

इत्युक्तवचने ब्रह्मा क्रुद्धस्तं समभाषत । दुर्मते सर्वदेवानामविषह्यं महाभरम्

அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டபோது, பிரம்மா கோபமடைந்து அவனிடம் கூறினார்: "ஓ தீய புத்தி உள்ளவனே! இந்த பெரும் சுமை அனைத்து தேவர்களாலும் தாங்க முடியாதது."

Verse 63

स्वसाध्यं ब्रूषे मोहात्त्वं शापयोग्योऽसि बालिश । देशकालोचितं स्वीयं परस्य च बलं हृदा

"மயக்கத்தால் இதை உன்னால் செய்ய முடியும் என்று கூறுகிறாய், ஓ முட்டாளே! நீ சாபத்திற்குத் தகுதியானவன். இடம், காலம், உனது வலிமை மற்றும் பிறரின் வலிமையை மனதில் எடைபோட்டுப் பார்."

Verse 64

अविचार्यैव प्रभुषु वक्ति सोऽर्हति दंडनम् । तस्माद्भूभारहरणे युद्धस्योपक्रमे सति

"சிந்திக்காமல் மேலதிகாரிகளிடம் பேசுபவன் தண்டனைக்கு உரியவன். ஆகையால், பூமியின் பாரத்தை நீக்க போர் தொடங்கும் போது—"

Verse 65

शरीरनाशं कृष्णात्त्वमवाप्स्यसि न संशयः । एवं शप्तो ब्रह्मणाऽसौ विष्णुमेतदयाचत

"கிருஷ்ணனால் உனது உடல் அழிவைச் சந்திக்கும், இதில் சந்தேகமில்லை." பிரம்மாவால் இவ்வாறு சபிக்கப்பட்ட அவன், விஷ்ணுவிடம் இந்த வரத்தைக் கேட்டான்.

Verse 66

यद्येवं भविता नाशस्तदेकं देव प्रार्थये । जन्मप्रभृति मे देहि मतिं सर्वार्थसाधनीम्

"ஓ இறைவா! அழிவு இவ்வாறே நிகழும் என்றால், நான் ஒன்றை வேண்டுகிறேன். பிறப்பிலிருந்தே அனைத்து நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் புத்தியை எனக்கு அருளுங்கள்."

Verse 67

ततस्तथेति तं प्राह केशवो देवसंसदि । शिरस्ते पूजयिष्यंति देव्याः पूज्यो भविष्यसि

அப்போது தேவர்சபையில் கேசவன் அவனிடம் கூறினான்—“அப்படியே ஆகுக.” “தேவி உன் சிரத்தைப் பூஜிப்பாள்; நீ தேவிக்குப் பூஜ்யனாவாய்.”

Verse 68

इत्युक्त्वा चावतीर्णोऽसौ सह देवैर्हरिस्तदा । हरिर्नाम स कृष्णोऽसौ भवंतस्ते तथा सुराः

இவ்வாறு கூறி ஹரி அப்போது தேவர்களுடன் அவதரித்தான். அந்தக் கிருஷ்ணனே ‘ஹரி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்; நீங்களும் அதே முறையில் தேவர்களாக அவதரித்தீர்கள்.

Verse 69

सूर्यवर्चाः स चायं हि निहतो भैमिपुत्रकः । प्राक्छापं ब्रह्मणः स्मृत्वा हतोनेन महात्मना । तस्माद्दोषो न कृष्णेऽस्मिन्द्रष्टव्यः सर्वभू मिपैः

சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்த அந்தப் பீமனின் புதல்வன் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டான். பிரம்மாவின் முன்னைய சாபத்தை நினைத்து இந்த மகாத்மா கிருஷ்ணன் அவனை வீழ்த்தினான். ஆகவே பூமியின் எல்லா அரசர்களும் இந்தக் கிருஷ்ணனில் குற்றம் காண வேண்டாம்.

Verse 70

श्रीकृष्ण उवाच । यदुक्तं भूमिपा देव्या तत्तथैव न संशयः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—“ஓ பூமிபதி, தேவி சொன்னது அப்படியே உண்மை; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 71

यद्येनमधुना नैव हन्यां ब्रह्मवचोऽन्यथा । ततो भवेदिति स्मृत्वा मयासौ विनिपातितः

“நான் இப்போது அவனை கொல்லாவிட்டால், பிரம்மாவின் வாக்கு வேறுபட (பொய்யாக) ஆகும். அதன் விளைவை நினைத்து நான் அவனை வீழ்த்தினேன்.”

Verse 72

गुप्तक्षेत्रे मयैवाऽसौ नियुक्तो देव्यनुस्मृतौ । पूर्वं दत्तं वरं स्वीयं स्मरता देवसंसदि

குப்தக்ஷேத்திரத்தில் தேவியை நினைவுகூர்வதற்காக நான் தானே அவனை நியமித்தேன். தேவர்சபையில் முன்பு அளிக்கப்பட்ட தன் வரத்தை நினைத்து அவன் அதன்படி நடந்தான்.

Verse 73

इत्युक्ते चंडिका देवी तदा भक्तशिरस्त्विदम् । अभ्युक्ष्य सुधया शीघ्रमजरं चामरं व्यधात्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சண்டிகா தேவி அந்த பக்தனின் தலையில் விரைவாக அமுதைத் தெளித்து, அதை முதுமையற்றதும் மரணமற்றதும் ஆக்கினாள்.

Verse 74

यथा राहुशिरस्तद्वत्तच्छिरः प्रणनाम तान् । उवाच च दिदृक्षामि युद्धं तदनुमन्यताम्

ராகுவின் தலையைப் போல அந்தத் தலையும் அவர்களை வணங்கி, “போரைக் காண விரும்புகிறேன்; தயை செய்து அனுமதி அளியுங்கள்” என்று கூறியது.

Verse 75

ततः कृष्णो वचः प्राह मेघगंभीरवाक्प्रभुः । यावन्मही सनक्षत्रा यावच्चंद्रदिवाकरौ

அப்போது மேகம்போல் ஆழ்ந்த குரலுடைய ஆண்டவன் கிருஷ்ணன் கூறினான்—“நட்சத்திரங்களுடன் இந்தப் பூமி நிலைக்கும் வரை, சந்திரனும் சூரியனும் நிலைக்கும் வரை…”

Verse 76

तावत्त्वं सर्वलोकानां वत्स पूज्यो भविष्यसि । देवीलोकेषु सर्वेषु देवीवद्विचरिष्यसि

“அத்தனை காலமும், பிள்ளையே, நீ எல்லா உலகங்களிலும் வணக்கத்திற்குரியவனாக இருப்பாய்; தேவியின் எல்லா உலகங்களிலும் தேவியைப் போலச் சஞ்சரிப்பாய்.”

Verse 77

स्वभक्तानां च लोकेषु देवीनां दास्यसे स्थितिम् । बालानां ये भविष्यंति वातपित्तकफोद्भवाः । पिटकास्ताः सुखेनैव शामयिष्यसि पूजनात्

உன் பக்தர்களின் உலகங்களிலும் தேவிகளின் உலகங்களிலும் நீ நலமும் மங்களமும் அருள்வாய். குழந்தைகளில் வாத‑பித்த‑கபம் காரணமாக எழும் புண்கள்/கட்டிகள் உன் பூஜையால் எளிதில் தணியும்.

Verse 78

इदं च शृंगमारुह्य पश्य युद्धं यथा भवेत्

இந்தச் சிகரத்தில் ஏறி, போர் எவ்வாறு நடைபெறுகிறதோ அவ்வாறே நோக்கு.

Verse 79

धावंतः कौरवास्त्वस्मान्वयं यामस्त्वमूनिति । इत्युक्ते वासुदेवेन देव्योऽथांबरमाविशन्

கௌரவர்கள் நம்மை நோக்கி பாய்ந்து வருகின்றனர்; நாம் அவர்களை எதிர்த்து செல்வோம்—நீ இவர்கள் பக்கம் (செயல் புரி). என்று வாசுதேவன் கூறியவுடன் தேவியர் ஆகாயத்தில் புகுந்தனர்.

Verse 80

बर्बरीकशिरश्चैव गिरिशृंगमवाप्य तत् । देहस्य भूमिसंस्काराश्चाभवच्छिरसो नहि । ततो युद्धं महदभूत्कुरुपांडवसेनयोः

பர்பரீகனின் தலை அந்த மலைச் சிகரத்தை அடைந்தது. அவன் உடலுக்கு மண்ணடக்கம்/அந்தியச் சடங்குகள் செய்யப்பட்டன; ஆனால் தலைக்கு அல்ல. பின்னர் குரு‑பாண்டவர் படைகளுக்கிடையே பெரும் போர் எழுந்தது.

Verse 81

अष्टादशाहेन हता ये च द्रोणवृषादयः । दुर्योधने हते क्रूरे अष्टादशदिनात्यये

துரோணன், வ்ருஷன் முதலியோர் பதினெட்டு நாட்களுக்குள் கொல்லப்பட்டனர். மேலும் கொடிய துரியோதனன் கொல்லப்பட்டபோது—பதினெட்டு நாட்களின் நிறைவில்—(போர் முடிவுற்றது).

Verse 82

युधिष्ठिरो ज्ञातिमध्ये गोविंदं समभाषत । पुरुषोत्तम संग्रामममुं संतारिता वयम्

யுதிஷ்டிரன் உறவினரிடையே கோவிந்தனை நோக்கி கூறினான்— “ஹே புருஷோத்தமா, உம்மாலே நாங்கள் இந்தப் போர்கடலைக் கடந்து வந்தோம்।”

Verse 83

त्वयैव नाथेन हरे नमस्ते पुरुषोत्तम । श्रुत्वा तस्यापि सासूयमिदं भीमो वचोऽब्रवीत्

“ஹே ஹரி, நீரே எங்கள் நாதன்—உமக்கு நமஸ்காரம், ஹே புருஷோத்தமா!” இதையும் கேட்ட பீமன் பொறாமையுடன் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 84

येन ध्वस्ता धार्तराष्ट्रास्तं निराकृत्य मां नृप । पुरुषोत्तमं कृष्णमिति ब्रवीषि किमु मूढवत्

“அரசே, தார்த்தராஷ்டிரர்கள் அழிந்தது என்னாலே; என்னை ஒதுக்கி வைத்து கிருஷ்ணனை ‘புருஷோத்தமன்’ என்று ஏன் மூடனாய் கூறுகிறாய்?”

Verse 85

धृष्टद्युम्नं फाल्गुनं च सात्यकिं मां च पांडव । निराकृत्य ब्रवीष्येव सूतं धिक्त्वा युधिष्ठिर

“பாண்டவா, த்ருஷ்டத்யும்னன், பால்குணன், சாத்தியகி, நானும்—எங்களை ஒதுக்கி வைத்து, சாரதியையே எல்லாம் எனப் பேசுகிறாய்; யுதிஷ்டிரா, உனக்கு நாணம்!”

Verse 86

अर्जुन उवाच । मैवं मैवं ब्रूहि भीम न त्वं वेत्सि जनार्दनम् । न मया न त्वया पार्थ नान्येनाप्यरयो हताः

அர்ஜுனன் கூறினான்— “பீமா, இப்படிச் சொல்லாதே, இப்படிச் சொல்லாதே. நீ ஜனார்தனனை உண்மையாக அறியவில்லை. பார்தா, பகைவர்கள் என் கையாலும் அல்ல, உன் கையாலும் அல்ல, வேறு யாராலும் அல்ல (வீழ்த்தப்பட்டனர்).”

Verse 87

अहं हि सर्वदाग्रस्थं नरं पश्यामि संयुगे । निघ्नंतं शात्रवांस्तत्र न जाने कोऽप्यसाविति

நான் எப்போதும் போர்க்களத்தில் முன்னணியில் நிற்கும் ஒரு மனிதனைப் பார்க்கிறேன். அவன் அங்கே பகைவர்களை வீழ்த்துகிறான்; ஆனால் அவன் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது.

Verse 88

भीम उवाच । विभ्रांतोऽसि ध्रुवं पार्थ नात्र हंता नरोऽपरः । अथ चेदस्ति त्वत्पौत्रमुच्चस्थं वच्मि हंत कः

பீமன் கூறினான்—பார்த்தா, நீ நிச்சயமாக மயங்கியுள்ளாய்; இங்கே கொல்லுபவனாக வேறு ‘நரன்’ இல்லை. இருப்பினும் யாரேனும் இருந்தால் நான் சொல்கிறேன்—அந்த உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவன் யார்? அவன் உன் பேரனா?

Verse 89

उपसृत्य ततो भीमो बर्बरीकमपृच्छत । ब्रूह्येते केन निहता धार्तराष्ट्रा हि शत्रवः

பின்னர் பீமன் அருகே சென்று பர்பரீகனை கேட்டான்—சொல், இந்தத் தார்த்தராஷ்டிர பகைவர்கள் யாரால் கொல்லப்பட்டார்கள்?

Verse 90

बर्बरीक उवाच । एको मया पुमान्दृष्टो युध्यमानः परैः सह । सव्यतः पंचवक्त्रः स दक्षिणे चैकवक्त्रतः

பர்பரீகன் கூறினான்—பலருடன் போரிடும் ஒரே மனிதனை நான் கண்டேன். அவன் இடப்புறம் ஐந்துமுகனாகவும், வலப்புறம் ஒருமுகனாகவும் தோன்றினான்.

Verse 91

सव्यतो दशहस्तश्च धृतशूलाद्युदायुधः । दक्षिणे च चतुर्हस्तो धृतचक्राद्युदायुधः

இடப்புறம் அவன் பத்துக் கரங்களுடன், திரிசூலம் முதலிய உயர்த்திய ஆயுதங்களைத் தாங்கினான்; வலப்புறம் அவன் நான்கு கரங்களுடன், சக்கரம் முதலிய உயர்த்திய ஆயுதங்களைத் தாங்கினான்.

Verse 92

सव्यतश्च जटाधारी दक्षिणे मुकुटोच्चयः । सव्यतो भस्मधारी च दक्षिणे धृतचंदनः

இடப்புறம் அவர் ஜடாதாரியாகவும், வலப்புறம் உயர்ந்த கிரீடம் தரித்தவராகவும் இருந்தார். இடப்புறம் திருநீறு பூசியவர்; வலப்புறம் சந்தனப் பூச்சால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்।

Verse 93

सव्यतश्चंद्रधारी च दक्षिणे कौस्तुभद्युतिः । ममापि तद्दर्शनतो महद्भयमजायत

இடப்புறம் அவர் சந்திரனைத் தாங்கியவர்; வலப்புறம் கௌஸ்துப மணியின் ஒளியால் பிரகாசித்தவர். அந்தத் தரிசனத்தால் எனக்கே பெரும் அச்சம் உண்டாயிற்று।

Verse 94

ईदृशो मे नरो दृष्टो न चान्यो यो जघान तान् । इत्युक्ते पुष्पवर्षं तु खादासीत्सुमहाप्रभम्

இத்தகைய மனிதனை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை; அவர்களை வீழ்த்த வல்ல வேறொருவரும் இல்லை. இவ்வாறு கூறியவுடன், வானிலிருந்து பேரொளியுடன் மலர்மழை பொழிந்தது।

Verse 95

सस्वनुर्देववाद्यानि साधुसाध्विति वै जगुः । विस्मिताः पांडवाश्चासन्प्रणेमुः पुरुषोत्तमम्

தேவ வாத்தியங்கள் முழங்கின; அவர்கள் ‘சாது! சாது!’ என்று பாடினர். பாண்டவர்கள் வியந்து, புருஷோத்தமனை வணங்கினர்।

Verse 96

विलक्षश्चाभवद्भीमो निश्वासांश्चाप्यमुंचत । तं ततः केशवः स्वामी समादाय करे दृढे

பீமன் கலங்கிப் போய் கனமான மூச்சுகளை விட்டான். அப்போது ஸ்வாமி கேசவன் அவன் கையை உறுதியாகப் பிடித்து அவனைத் தாங்கினார்।

Verse 97

कुरुशार्दूल एहीति प्रोच्य सस्मार काश्यपिम् । आरुह्य गरुडं पश्चात्स्मृतमात्रमुपस्थितम्

“குருசார்தூலா, வா” என்று கூறி அவர் காஷ்யபீயை நினைத்தார். பின்னர் நினைவு மட்டுமே செய்தவுடன் தோன்றிய கருடனை ஏறி முன்னே சென்றார்.

Verse 98

भीमेन सहितो व्योम्नि प्रयातो दक्षिणां दिशम् । ततोऽर्णवमतीत्यैव सुवेलं च महागिरिम्

பீமனுடன் சேர்ந்து அவர் வான்வழியாக தென் திசை நோக்கிச் சென்றார். பின்னர் கடலைக் கடந்து, மகாபர்வதமான சுவேல மலையையும் கடந்தார்.

Verse 99

लंकासमीपे दृष्ट्वैव सरः कृष्णोऽब्रवीद्वचः । कुरुशार्दूल पश्येदं सरो द्वादशयोजनम्

லங்கைக்கு அருகில் ஒரு ஏரியை கண்டவுடன் கிருஷ்ணன் கூறினார்—“குருசார்தூலா, இதைப் பார்; இந்த ஏரியின் பரப்பு பன்னிரண்டு யோஜனை.”

Verse 100

यदि शूरोऽसि तच्छीघ्रमानयास्यतलान्मृदम् । इत्युक्तो गरुडाच्छीघ्रं न्यपतत्तज्जले बली

“நீ வீரன் என்றால், உடனே இந்த ஏரியின் அடியிலிருந்து மண்ணை கொண்டு வா.” என்று கூற, அந்த வலிமைமிக்கவன் கருடனிலிருந்து விரைந்து குதித்து அந்த நீரில் இறங்கினான்.

Verse 101

योजनं वायुजवाद्गच्छन्नधो नांतमपश्यत । ततो भीमो विनिःसृत्य भग्नवीर्योऽभ्यभाषत

காற்றின் வேகத்தில் ஒரு யோஜனை அளவு கீழிறங்கியும் அவனுக்கு முடிவு தெரியவில்லை. அப்போது பீமன் வெளியே வந்து, வலிமைச் செருக்கு தளர்ந்து, பேசத் தொடங்கினான்.

Verse 102

अगाधमेतत्सुमहत्सरः कैश्चिन्महाबलैः । अहं खादितुमारब्धः कथंचिच्चापि निर्गतः

இந்த மிகப் பெரிய ஏரி அளவிட முடியாத ஆழமுடையது; சில மகாபலவானோர் இதைக் காவல் காக்கின்றனர். என்னைப் பிடித்து விழுங்க முயன்றனர்; எப்படியோ நான் தப்பித்து வெளியே வந்தேன்.

Verse 103

एवमुक्तो हसन्कृष्ण उच्चिक्षेप महत्सरः । स्वेनांगुष्ठेन तेजस्वी तदर्धार्धमजायत

அவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் புன்னகைத்து, தன் பெருந்தேஜஸால் தன் பெருவிரலால் அந்த மகா ஏரியை உயர்த்தினார்; அது முன் அளவின் சிறு பகுதியாய் சுருங்கியது.

Verse 104

तदृष्ट्वा विस्मितः प्राह किमिदं कृष्ण ब्रूहि मे

அதைக் கண்டு அவர் வியந்து கூறினார்—“இது என்ன, ஓ கிருஷ்ணா? எனக்குச் சொல்.”

Verse 105

श्रीकृष्ण उवाच । कुम्भकर्ण इति ख्यातः पूर्वमासीन्निशाचरः । रामबाणहतस्याभूच्छिरश्छिन्नं सुदुर्मतेः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—“முன்னொரு காலத்தில் கும்பகர்ணன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு நிசாசரன் இருந்தான். ராமனின் அம்புகளால் அந்த துர்மதி கொல்லப்பட்டபோது அவன் தலை துண்டிக்கப்பட்டது.”

Verse 106

शिरसस्तस्य तालुक्यखंडमेतद्वृकोदर । योजनद्वादशायामं मृदु क्षिप्तं विचूर्णितम्

“ஓ வ்ருகோதரா, இது அவன் தலையின் தாலுவின் ஒரு துண்டு—பன்னிரண்டு யோஜனை அளவு—மென்மையடைந்து கீழே வீழ்ந்து நொறுங்கிச் சிதைந்தது.”

Verse 107

विधृतस्त्वं च यैस्ते तु सरोगेयाभिधाः सुराः । त्रिकूटस्य शिला भिश्च चूर्णिता ये च कोटिशः

சரோகேயர் என அழைக்கப்படும் தேவர்கள் உன்னைத் தடுத்தனர்; திரிகூட மலைக்குரிய எண்ணற்ற பாறைகளும் நொறுங்கிச் சிதைந்தன।

Verse 108

एते हि विश्वरिपवो निहताः स्युरुपायतः । गच्छामः पांडवान्भीम द्रौणिर्हि त्वरते दृढम्

இவ்வுபாயத்தால் உலகின் பகைவர்கள் இவர்கள் நிச்சயமாக அழிக்கப்படுவர். பீமா, பாண்டவர்களிடம் செல்வோம்; த்ரௌணி உறுதியுடன் விரைந்து முன்னேறுகிறான்।

Verse 109

ततो भीमः प्रणम्याह मनोवाक्कायवृद्धिभिः । कृतमाजन्मतः सव कुकृतं क्षम केशव

அப்போது பீமன் வணங்கி கூறினான்—கேசவா, பிறப்பிலிருந்து மனம், சொல், உடல் மூலமாக நான் செய்த எல்லா தீவினைகளையும் மன்னித்தருள்வாயாக।

Verse 110

पुरुषोत्तम भवान्नाथ बालिशस्य प्रसीद मे । ततः क्षांतमिति प्रोच्य भीमेन सहितो हरिः

புருஷோத்தமா, நீயே என் நாதன்; நான் சிறுபிள்ளைபோல் அறியாமையன், என்மேல் அருள் புரிவாயாக. அப்போது பீமனுடன் இருந்த ஹரி “மன்னிக்கப்பட்டது” என்று கூறினார்।

Verse 111

रणाजिरं भूय एत्य बर्बरीकं वचोऽब्रवीत् । चरन्नेवं सुहृदय सर्वलोकेषु नित्यशः

மீண்டும் போர்க்களத்திற்குத் திரும்பி, அவன் பர்பரீகனிடம் கூறினான்—“அன்புள்ளவனே, இவ்வாறே எப்போதும் எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றித் திரி.”

Verse 112

पूजितः सर्वलोकैस्त्वं यच्छंस्तेषां वरान्वृतान् । गुप्तक्षेत्रं च न त्याज्यं सर्वक्षेत्रोत्तमोत्तमम्

அனைத்து உலகங்களாலும் பூஜிக்கப்படுகின்ற நீ, வேண்டுவோர்க்கு அவர்கள் நாடும் வரங்களை அருள்வாய். மேலும் குப்தக்ஷேத்திரத்தை ஒருபோதும் விட்டு விடாதே; அது எல்லாப் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களிலும் உத்தமோத்தமம்.

Verse 113

देहिस्थल्यां तथा वासी क्षमस्व दुष्कृतं च यत् । इत्युक्तस्तान्नमत्कृत्य भैमिः स्वैरं ययौ मुदा

தேஹிஸ்தலியில் தங்கியிருந்தபோது ஏதேனும் தவறு நிகழ்ந்திருந்தால் அதை மன்னிப்பாயாக. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பீமன் அவர்களை வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் சுதந்திரமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றான்.

Verse 114

वासुदेवोऽपि कार्याणि सर्वाण्यूर्ध्वमकारयत् । इति वो वर्णितोत्पत्तिर्बर्बरीकस्य वाडवाः । स्तवं चास्य प्रवक्ष्यामि येन तुष्यति यक्षराट्

அதன்பின் வாசுதேவரும் தேவையான அனைத்துச் செயல்களையும் மேற்கொள்ளச் செய்தார். ஓ வாடவா வம்சத்தவரே, இவ்வாறு பர்பரீகனின் தோற்றத்தை உங்களுக்குக் கூறினேன். இப்போது யக்ஷராஜன் மகிழும் வகையில் அவனுடைய ஸ்தவத்தை உரைப்பேன்.

Verse 115

जयजय चतुरशीतिकोटिपरिवार सूर्यवर्चाभिधान यक्षराज जय भूभारहरणप्रवृत्त लघुशापप्राप्तनैरृतियोनिसंभव जय कामकटंकटाकुक्षिराजहंस जय घटोत्कचानंदवर्धन बर्बरीकाभिधान जय कृष्णोपदिष्टश्रीगुप्तक्षेत्रदे वीसमाराधनप्राप्तातुलवीर्य जय विजयसिद्धिदायक जय पिंगलारेपलेन्द्रदुहद्रुहानवकोटीश्वर पलाशनदावानल जय भूपातालांतराले नागकन्यापरि हारक जय भीममानमर्दन जय सकलकौरवसेनावधमुहूर्तप्रवृत्त जय श्रीकृष्णवरलब्धसर्ववरप्रदानसामर्थ्य जयजय कलिकालवंदितनमोनमस्ते पा हिपाहीति

ஜய ஜய! எண்பத்துநான்கு கோடி பரிவாரங்களுடன் விளங்கும், சூர்யவர்சா எனப் பெயர்பெற்ற யக்ஷராஜனே, உமக்கு ஜயம். பூமியின் பாரத்தை அகற்றத் துணிந்தவனே, சிறு சாபத்தால் நைருதி யோனியில் பிறந்தவனே, ஜயம். காமகடங்கடா கருவிலிருந்து தோன்றிய ராஜஹம்சமே, ஜயம். கடோத்கசனின் ஆனந்தத்தை வளர்த்த பர்பரீகனே, ஜயம். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உபதேசித்தபடி குப்தக்ஷேத்திர தேவியை ஆராதித்து ஒப்பற்ற வீரியம் பெற்றவனே, ஜயம். விஜயமும் சித்தியும் அருள்வோனே, ஜயம். பிங்கலாரே-ரேபலேந்திர தொடர்புடைய எண்ணற்ற கோடிகளின் ஈசனே, த்ருஹாணனை வதைத்தவனே, பலாசநதியின் காட்டுத்தீபோல் ஜ்வலிப்பவனே, ஜயம். பூமி-பாதாள இடையிலான தடைகளை நீக்கி நாககன்னியரை காக்கும் வல்லவனே, ஜயம். பீமனின் அகந்தையை மடக்கும் வல்லவனே, ஜயம். முழுக் கௌரவர் சேனையையும் கணநேரத்தில் அழிக்கத் துணிந்தவனே, ஜயம். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வரத்தால் எல்லா வரங்களையும் அளிக்கும் திறன் பெற்றவனே, ஜயம். கலியுகத்தில் வணங்கப்படுபவனே—நமோ நமஸ்தே; காப்பாயாக, காப்பாயாக.

Verse 116

अनेन यः सुहृदयं श्रावणेऽभ्यर्च्य दर्शके । वैशाखे च त्रयोदश्यां कृष्णपक्षे द्विजोत्तमाः । शतदीपैः पूरिकाभिः संस्तवेत्तस्य तुष्यति

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, ஸ்ராவண மாத அமாவாசையிலும், வைசாக மாத கிருஷ்ணபக்ஷத் திரயோதசியிலும், இந்த ஸ்தவத்தால் அந்த சுஹ்ருதய தெய்வத்தை ஆராதித்து, நூறு தீபங்களும் பூரிகா நைவேத்யமும் கொண்டு ஸ்துதி செய்பவரிடம் அவர் பிரசன்னமாவார்.

Verse 117

ततो विप्रा नारदश्च समाराध्य महेश्वरम् । महीनगरके पुण्ये स्थापयामास शंकरम्

அதன்பின் பிராமணர்கள் நாரதருடன் சேர்ந்து முறையாக மகேஸ்வரனை ஆராதித்து, புண்ணியமான மஹீநகரகத்தில் சங்கரரை பிரதிஷ்டை செய்தனர்।

Verse 118

लोकानां च हितार्थाय केदारं लिङ्गमुत्तमम् । अत्रीशादुत्तरे भागे महापापप्रणाशनम्

உலகங்களின் நலனுக்காக ‘கேதார’ எனப்படும் உத்தம லிங்கம், அத்ரீசரின் வடபுறத்தில் நிறுவப்பட்டது; அது மகாபாபங்களை அழிப்பது।

Verse 119

अत्र कुण्डे नरः स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा यथाविधि । अत्रीशं च नमस्कृत्य केदारं च प्रपश्यति

இங்குள்ள குண்டத்தில் நீராடி, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து, அத்ரீசருக்கு வணங்கி, கேதாரரையும் தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 120

मातुः स्तन्यं पुनर्नैव स पिबेन्मुक्तिभाग्भवेत् । ततो रुद्रो नीलकण्ठो नारदाय महात्मने

அவன் இனி தாயின் பாலை மீண்டும் அருந்தமாட்டான்; முக்தியில் பங்குடையவனாவான். அப்போது நீலகண்ட ருத்ரர் மகாத்ம நாரதரிடம் உரைத்தார்।

Verse 121

वरं दत्त्वा स्वयं तस्थौ महीनगरके शुभे । कोटितीर्थे नरः स्नात्वा नीलकण्ठं प्रपश्यति

வரம் அளித்து அவர் தாமே புனிதமான மஹீநகரகத்தில் தங்கினார். கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடுபவன் நீலகண்டரை தரிசிக்கிறான்।

Verse 123

न तेषां वंशनाशोऽस्ति जयादित्यप्रसादतः । तेषां कुले न रोगः स्यान्न दारिद्र्यं न लाञ्छनम्

ஜயாதித்யரின் அருளால் அவர்களின் வம்சம் அழிவதில்லை. அவர்களின் குலத்தில் நோயும் இல்லை, வறுமையும் இல்லை, பழியும் இல்லை.

Verse 124

पुत्रपौत्रसमायुक्ता धनधान्यसमायुताः । भुक्त्वा भोगानिह बहून्सूर्यलोके वसन्ति ते

அவர்கள் புத்ர-பௌத்திரங்களால் நிறைந்தும், செல்வமும் தானியமும் உடையவர்களாகவும் இருந்து, இங்கே பல இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் சூரியலோகத்தில் வாசம் செய்கிறார்கள்.

Verse 125

इति प्रोक्तं मया विप्रा गुप्तक्षेत्रं समासतः । सप्तक्रोशप्रमाणं च क्षेत्रस्यास्य पुरा द्विजाः । स्वयंभुवा प्रोक्तमिदं सर्वकामार्थसिद्धिदम्

ஓ விப்ரர்களே, குப்தக்ஷேத்திரத்தை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன். ஓ த்விஜர்களே, பழங்காலத்தில் இக்க்ஷேத்திரத்தின் அளவு ஏழு க்ரோசம் என அறிவிக்கப்பட்டது. இது ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) போதித்தது; எல்லா காமனைகளும் புருஷார்த்தங்களும் நிறைவேறச் செய்யும்.

Verse 126

इति वो वर्णितः पुण्यो महीसागरसम्भवः । शृण्वन्संकीर्तयंश्चैव सर्वपापैः प्रमुच्यते

இவ்வாறு உங்களுக்கு புனிதமான ‘மஹீஸாகரஸம்பவம்’ விளக்கப்பட்டது. இதைக் கேட்பவனும், இதை உரக்கக் கீர்த்திப்பவனும், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 127

य इदं श्रावयेद्विद्वान्महामाहात्म्यमुत्तमम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति

இந்த உத்தமமான மகா-மாஹாத்மியத்தை அறிவுடையவன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வானாயின், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 128

गुप्तक्षेत्रस्य माहात्म्यं सकलं श्रावयेद्यदि । सर्वैश्वर्यमवाप्नोति ब्रह्महत्यां व्यपोहति

குப்தக்ஷேத்திரத்தின் முழு மாஹாத்மியத்தை பிறர் கேட்குமாறு ஓதுவிப்பவன் எல்லா ஐஸ்வர்யமும் பெறுவான்; பிரம்மஹத்த்யா பாவமும் நீங்கும்.

Verse 129

कोटितीर्थस्य माहात्म्यं महीनगरकस्य च । शृणोति श्रावयेद्यस्तु ब्रह्मभूयाय कल्पते

கோடிதீர்த்தமும் மஹீநகரகமும் பற்றிய மாஹாத்மியத்தை கேட்பவனும், பிறர் கேட்குமாறு ஓதுவிப்பவனும், பிரம்மபூய—பிரம்மநிலையடைதலுக்கு—தகுதியடைவான்.

Verse 130

कोटितीर्थे नरः स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा प्रयत्नतः । दानं दद्याद्यथाशक्त्या शृणुध्वं तत्फलं हि मे

கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி, மனிதன் முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும். அதன் பலனை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.

Verse 131

स्वर्गपातालमर्त्येषु यानि तीर्थानि सन्ति वै । तेषु दानेषु यत्पुण्यं तत्फलं प्राप्यते नरैः

சுவர்க்கம், பாதாளம், மத்தியலோகம் ஆகியவற்றில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே பலன் இங்கே மனிதர்க்கு கிடைக்கிறது.

Verse 132

अश्वमेधादिभिर्यज्ञैरिष्टैश्चैवाप्तदक्षिणैः । सर्वव्रततपोभिश्च कृतैर्यत्पुण्यमाप्यते

அஷ்வமேதம் முதலிய யாகங்களாலும், முறையாகச் செய்து உரிய தக்ஷிணையுடன் நிறைவேற்றும் கர்மங்களாலும், எல்லா வகை விரதங்களும் தவங்களும் மேற்கொள்வதாலும் பெறப்படும் புண்ணியம்—

Verse 133

तत्पुण्यं प्राप्यते विप्राः कोटितीर्थे न संशयः

ஓ பிராமணர்களே! கோடிதீர்த்தத்தில் அதே புண்ணியம் ஐயமின்றி பெறப்படும்.

Verse 134

इदं पवित्रं खलु पुण्यदं सदा यशस्करं पापहरं परात्परम् । शृणोति भक्त्या पुरुषः स पुण्यभागसुक्षये रुद्रसलोकतां व्रजेत्

இது உண்மையிலேயே தூய்மையளிப்பது—எப்போதும் புண்ணியமளிப்பது, புகழைத் தருவது, பாவத்தை நீக்குவது, பரம பராத்பரம். இதை பக்தியுடன் கேட்பவன், புண்ணியப் பயன் தீர்ந்தபின் ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 135

धन्यं यशस्यं नियतं सुपुण्यं स्वर्मोक्षदं पापहरं नराणाम् । शृणोति नित्यं नियतः शुचिः पुमान्भित्त्वा रविं विष्णु पदं प्रयाति

இது பாக்கியமிக்கது, புகழளிப்பது, தவறாதது, மிகப் புண்ணியமானது—மனிதர்க்கு ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளித்து பாவத்தை நீக்கும். கட்டுப்பாடும் தூய்மையும் உடையவன் இதை தினமும் கேட்பின், சூரியத்தைத் தாண்டி விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைவான்.