Adhyaya 18

Verse 1

नारद उवाच । धनाधिपस्य जंभेन सायकैर्मर्मभेदिभिः । दिशोपरुद्धाः क्रुद्धेन सैन्यं चाभ्यर्दितं भृशम्

நாரதர் கூறினார்—கோபமுற்ற ஜம்பனின் மర్మம் பிளக்கும் அம்புகளால் திசைகள் அனைத்தும் அடைக்கப்பட்டன; தனாதிபனின் சேனை கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டது।

Verse 2

तद्दृष्ट्वा कर्म दैत्यस्य धनाध्यक्षः प्रतापवान् । आकर्णाकृष्टचापस्तु जंभमाजौ महाबलम्

அந்த தைத்தியச் செயலைக் கண்டு, வீரத் தனாத்யக்ஷன் வில்லைக் காதுவரை இழுத்து, போர்க்களத்தில் மகாபலன் ஜம்பனை எதிர்த்தான்।

Verse 3

हृदि विव्याध बाणानां सहस्रेणाग्निवर्चसाम् । स प्रहस्य ततो वीरो बाणानामयुतत्रयम्

அக்னிபோல் ஒளிரும் ஆயிரம் அம்புகளால் அவன் இதயத்தைத் துளைத்தான். பின்னர் அந்த வீரன் சிரித்தபடி முப்பதாயிரம் அம்புகளை விட்டான்।

Verse 4

नियुतं च तथा कोटिमर्बुदं चाक्षिपत्क्षणात् । तस्य तल्लाघ्रवं दृषट्वा क्रुद्धो गृह्य महागदाम्

ஒரே கணத்தில் நியுதம், கோடி, அர்புதம் என எண்ணத்தக்க அளவு (அஸ்திரக் கூட்டங்களை) எறிந்தான். அவன் அந்த அதிவேகத்தைப் பார்த்து அவன் சினந்து பெரிய கதையைப் பிடித்தான்।

Verse 5

धनाध्यक्षः प्रचिक्षेप स्वर्गेप्सुः स्वधनं यथा । मुक्तायां वै नादोऽभूत्प्रलये यथा

தனாத்யக்ஷன் அதை எறிந்தான்; விண்ணுலகை விரும்புவோர் தம் செல்வத்தைத் தானம் செய்வதுபோல். அது விடப்பட்டவுடன் பிரளயக் கால ஒலிபோல் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 6

भूतानां बहुधा रावा जज्ञिरे खे महाभयाः । वायुश्च सुमहाञ्जज्ञे खमायान्मेघसंकुलम्

வானில் பூதகணங்களின் பலவகை அச்சமூட்டும் முழக்கங்கள் எழுந்தன. பேராற்றலான காற்று எழ, ஆகாயம் மேகங்களால் அடர்ந்து மூடப்பட்டது.

Verse 7

सा हि वैश्रवणस्यास्ते त्रैलोक्याभ्यर्चिता गदा । आयांतीं तां समालोक्य तडित्संघातदुर्द्दशाम्

அந்த கதாயுதம் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) உடையது; மூவுலகிலும் போற்றப்பட்டது. அது மின்னல் கூட்டம்போல் அச்சமூட்டித் துரத்தி வருவதைக் கண்டு (எதிரி திகைத்தான்).

Verse 8

दैत्यो गदाविघातार्थं शस्त्रवृष्टिं मुमोच ह । चक्राणि कुणपान्प्रासाञ्छतघ्नीः पट्टिशांस्तथा

கதையின் அடியைத் தடுக்க தைத்யன் ஆயுதமழை பொழிந்தான்—சக்கரங்கள், கதைகள், ஈட்டிகள், சதக்னிகள், மேலும் கோடாரிகளும்.

Verse 9

परिघान्मुशलान्वृक्षान्गिरींश्चातुलविक्रमः । कदर्थीकृत्य शस्त्राणि तानि सर्वाणि सा गदा

ஒப்பற்ற வலிமை கொண்ட அந்தக் கதை, இரும்புத் தண்டுகள், உலக்கைகள், மரங்கள், மலைகள் வரை—அனைத்தையும் நொறுக்கி பயனற்றதாக்கியது.

Verse 10

कल्पांतभास्करो यद्वन्न्यपतद्दैत्यवक्षसि । स तया गाढभिन्नः सन्सफेनरुधिरं वमन्

யுகாந்தச் சூரியனைப் போல அது தைத்யனின் மார்பில் மோதியது. அதனால் ஆழமாகப் பிளந்தவன் நுரை கலந்த இரத்தத்தை வாந்தி எடுக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 11

निःपपात रथाज्जंभो वसुधां गतचेतनः । जंभं निपतितं दृष्ट्वा कुजंभो घोरनिश्चयः

ஜம்பன் தேரிலிருந்து பூமியில் விழுந்து உணர்விழந்தான். ஜம்பன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, கடும் தீர்மானமுடைய குஜம்பன் செயலில் எழுந்தான்.

Verse 12

धनाधिपस्य संक्रुद्धो नादेनापूरयन्दिशः । चक्रे बाणमयं जालं शकुंतस्येव पंजरम्

தனாதிபதியின்மேல் சினந்து, அவன் முழக்கத்தால் திசைகள் நிறைந்தன; பறவைக்குக் கூண்டு போல அம்புகளால் ஒரு வலை அமைத்தான்.

Verse 13

विच्छिद्य बाणजालं च मायाजालमिवोत्कटम् । मुमोच बाणानपरांस्तस्य यक्षाधिपो बली

கடுமையான மாயவலை போல் இருந்த அந்த அம்புவலையைச் சிதைத்து, வலிமைமிக்க யக்ஷாதிபன் அவன்மேல் மீண்டும் அம்புகளைப் பொழிந்தான்.

Verse 14

चिच्छेद लीलया तांश्च दैत्यः क्रोधीव सद्वचः । निष्फलांस्तांस्ततो दृष्ट्वा बाणान्क्रुद्धो धनाधिपः

அந்த தைத்யன் அவ்வம்புகளை எளிதில் துண்டித்தான்—கோபமுற்றவன் நல்ல அறிவுரையை கடுமையால் வெட்டுவது போல. அம்புகள் பயனற்றதைக் கண்டு தனாதிபன் சினந்தான்.

Verse 15

शक्तिं जग्राह दुर्धर्षां शतघंटामहास्वनाम् । प्रेषिता सा तदा शक्तिर्दारयामास तं हृति

அவன் தடுக்க இயலாத, நூறு மணிகளின் பேரொலி போல் ஒலிக்கும் சக்தி (வேல்) ஒன்றை எடுத்தான். எறியப்பட்ட அந்த சக்தி அவன் இதயத்தைத் துளைத்தது.

Verse 16

यथाल्पबोधं पुरुषं दुःखं संसारसंभवम् । तथास्य हृदयं भित्त्वा जगाम धरणीतलम्

அற்பபோதமுடைய மனிதனைச் சம்சாரத்தில் பிறந்த துயரம் எவ்வாறு ஆட்கொள்கின்றதோ, அவ்வாறே அவனது இதயம் பிளந்து நிலத்தளத்தில் விழுந்தது.

Verse 17

निमेषात्सोभिसंस्तम्भ्य दानवो दारुणाकृतिः । जग्राह पट्टिशं दैत्यो गिरीणामपि भेदनम्

ஒரு நொடியில் அந்தக் கொடூர உருவமுடைய தானவன் தன்னைத் திடப்படுத்தி, மலைகளையும் பிளக்க வல்ல பட்டிசம் ஆயுதத்தைப் பற்றினான்.

Verse 18

स तेन पट्टिसेनाजौ धनदस्य स्तनांतरम् । वाक्येन तीक्ष्णरूपेण मर्माक्षरविसर्पिणा

அவன் அந்தப் பட்டிசத்தால் போரில் தனதனாகிய குபேரனின் மார்புகளுக்கிடையில் தாக்கினான்—மர்மங்களை ஊடுருவும் கூர்மையான சொல்லின் எழுத்துகள் போல.

Verse 19

निर्बिभेदाभिजातस्य हृदयं दुर्जनो यथा । तेन पट्टिश घातेन धनेशः ।परिमूर्छितः

அந்தப் பட்டிசப் பாய்ச்சலால் தனேசனாகிய குபேரன் மயங்கினான்—தீயவன் உயர்ந்தவனின் இதயத்தைத் துளைப்பது போல.

Verse 20

निषसाद रथोपस्थे दुर्वाचा सुजनो यथा । तथागतं तु तं दृष्ट्वा धनेशं वै मृतं यथा

அவன் தேரின் இருக்கையில் சாய்ந்து விழுந்தான்—கொடுஞ்சொல்லால் தாழ்த்தப்பட்ட நல்லவன் போல. அவனை அப்படியே கண்ட அவர்கள் தனேசனை இறந்தவனென எண்ணினர்.

Verse 21

राक्षसो निरृतिर्देवो निशाचरबलानुगः । अभिदुद्राव वेगेन कुजंभं भीमविक्रमम्

ராட்சசர்களின் தலைவன் நிருதி, நிசாசரப் படையுடன், அச்சமூட்டும் வீரத்தையுடைய குஜம்பனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்।

Verse 22

अथ दृष्ट्वातिदुर्धर्षं कुजंभो राक्षसेश्वरम् । नोदयामास दैत्यान्स राक्षसेशरथं प्रति

பின்னர் மிகுந்து வெல்லமுடியாத ராட்சசாதிபதியைப் பார்த்த குஜம்பன், அந்த ராட்சசராஜனின் தேரை நோக்கி தைத்தியர்களைத் தூண்டினான்।

Verse 23

स दृष्ट्वा नोदितां सेनां प्रबलास्त्रां सुभीषणाम् । रथादाप्लुत्य वेगेन निरृती राक्षसेश्वरम्

தூண்டப்பட்ட, வலிய ஆயுதங்களால் நிறைந்த, மிகப் பயங்கரமான அந்தப் படையைப் பார்த்த ராட்சசாதிபதி நிருதி வேகமாகத் தேரிலிருந்து குதித்து இறங்கினான்।

Verse 24

खड्गेन तीक्ष्णधारेण चर्मपाणिरधावत । प्रविश्य दानवानीकं गजः पद्मसरो यथा

கூர்மையான வாளையும் கேடயத்தையும் கையில் ஏந்திய சர்மபாணி பாய்ந்தான்; தானவப் படையில் தாமரை ஏரிக்குள் யானை இறங்குவது போல நுழைந்தான்।

Verse 25

लोडयामास बहुधा विनिष्कृत्य सहस्रशः । चिच्छेद कांश्चिच्छतशो बिभेदान्यान्वरासिना

அவன் பலவிதமாக அவர்களை உருட்டி எறிந்து, ஆயிரக்கணக்கானவர்களை இழுத்து வெளியேற்றினான்; சிலரை நூற்றுக்கணக்காக வெட்டினான், மற்றவர்களை சிறந்த வாளால் குத்தி துளைத்தான்।

Verse 26

संदष्टौष्ठमुखैः पृथ्वीं दैत्यानां सोऽभ्यपूरयत् । ततो निःशेषितप्रायां विलोक्य स्वां चमूं तदा

கோபத்தால் உதடுகளும் முகமும் இறுகக் கடித்த தைத்யர்களால் அவன் பூமியைக் களையாமல் நிரப்பினான். பின்னர் தன் சேனை ஏறத்தாழ அழிந்ததைப் பார்த்து, அந்த நொடியில் அதை நோக்கினான்.

Verse 27

मुक्त्वा धनपतिं दैत्यः कुजंभो निरृतिं ययौ । लब्धसंज्ञस्तु जंभोऽपि धनाध्यक्षपदानुगान्

தனபதியை விடுவித்து தைத்யன் குஜம்பன் நிருதி திசைக்குச் சென்றான். ஜம்பனும் உணர்வு பெற்றபின், செல்வத்தின் அதிபதியின் ஆணையின்படி நடக்கும் பரிவாரரை நோக்கினான்.

Verse 28

जीवग्राहं स जग्राह बद्धा पाशैः सहस्रधा । मूर्तिमंति च रत्ननि पद्मादींश्च निधींस्तथा

அவன் ஜீவக்ராஹர்களை பிடித்தான்; அவர்கள் ஆயிரம் விதமாக பாசங்களால் கட்டப்பட்டிருந்தனர். மேலும் உருவமுடைய ரத்தினங்களையும், பத்மம் முதலான நிதிக் களஞ்சியங்களையும் கைப்பற்றினான்.

Verse 29

वाहनानि च दिव्यानि विमानानि च सर्वशः । धनेशो लब्धसंज्ञस्तु तामवस्थां विलोक्य सः

தெய்வீக வாகனங்களும் எல்லா வகை விமானங்களும் பறிக்கப்பட்டன. அப்போது தனேசன் (குபேரன்) உணர்வு பெற்று அந்த நிலையைக் கண்டு நோக்கினான்.

Verse 30

निःश्वसन्दीर्घमुष्णं च रोषात्ताम्रविलोचनः । ध्यात्वास्त्रं गारुडं दिव्यं बाणं संधाय कार्मुके

அவன் நீளமாகவும் சூடாகவும் மூச்சை வெளியிட்டு, கோபத்தால் கண்கள் செம்பொன்னிறம் கொண்டன. தெய்வீக காருடாஸ்திரத்தை தியானித்து, வில்லில் அம்பை பொருத்தினான்.

Verse 31

मुमोच दानवानीके तं बाणं शत्रुदारणम् । प्रथमं कार्मुकं तस्य वह्निज्वालमदृश्यत

அவன் தானவப் படையின்மேல் பகைவரைச் சிதைக்கும் அந்த அம்பை விடுத்தான்; அவன் வில்லிலிருந்து முதலில் தீஜ்வாலை வெளிப்பட்டது।

Verse 32

निश्चेरुर्विस्फुलिंगानां कोटयो धनुषस्तथा । ततो ज्वालाकुलं व्योम चक्रे चास्त्रं समंततः

வில்லிலிருந்து சினங்களின் கோடிகள் பீறிட்டன; பின்னர் அந்த அஸ்திரம் எங்கும் வானத்தை ஜ்வாலைகளால் நிரப்பியது।

Verse 33

तदस्त्रं सहसा दृष्ट्वा जंभो भीमपराक्रमः । संवर्तं मुमुचे तेन प्रशांतं गारुडं तदा

அந்த அஸ்திரத்தைத் திடீரெனக் கண்ட பயங்கர வீரன் ஜம்பன் ‘ஸம்வர்த’ அஸ்திரத்தை விட்டான்; அதனால் அப்போது ‘காருட’ அஸ்திரம் அடங்கியது।

Verse 34

ततस्तं दानवो दृष्ट्वा कुबेरं रोषविह्वलः । अभिदुद्राव वेगेन पदातिर्धनदं नदन्

பின்னர் குபேரனைப் பார்த்த கோபத்தில் துடித்த தானவன், காலாடையாகவே பெருவேகத்தில் ‘தனதன்’ மீது முழங்கியபடி பாய்ந்தான்।

Verse 35

अथाभिमुखमायांतं दैत्यं दृष्ट्वा धनाधिपः । बभूव संभ्रमाविष्टः पलायनपरायणः

நேராக எதிரே வரும் தைத்தியனைப் பார்த்த செல்வாதிபதி குபேரன் பதற்றத்தில் ஆழ்ந்து, முழுவதும் தப்பிச் செல்லத் துணிந்தான்।

Verse 36

ततः पलायतस्तस्य मुकुटो रत्नमंडितः । पपात भूतले दीप्तो रविबिंबमिवांबरात्

அவன் ஓடிப் புலம்பியபோது, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன் கிரீடம் ஒளிவீசி தரையில் விழுந்தது; வானத்திலிருந்து சூரியவட்டம் விழுந்ததுபோல்.

Verse 37

यक्षणामभिजातानां भग्नं प्रववृते रणात् । मर्तुं संग्राम शिरसि युक्तं नो भूषणाय तत्

“உயர்குல யக்ஷர்களுக்கு போரில் உடைந்து பின்வாங்குதல் தகாது. போரின் முன்னணியில் மரணமே உரியது—அலங்காரம் அல்ல, அதுவே எங்கள் உண்மையான மானம்.”

Verse 38

इति व्यवस्य दुर्धर्षा नानाशस्त्रास्त्रपाणयः । युयुत्सवस्तथा यक्षा मुकुटं परिवार्य ते

இவ்வாறு தீர்மானித்து, அடக்கமுடியாத யக்ஷர்கள்—பலவகை ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் ஏந்தி, போர்க்குத் துடித்து—விழுந்த கிரீடத்தைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 39

अभिमान धना वीरा धनस्य पदानुगाः । तानमर्षाच्च संप्रेक्ष्य दानवश्चंडपौरुषः

அவர்கள் பெருமைச் செல்வம் கொண்ட வீரர்கள்; தனாதிபதி குபேரனின் பாதங்களைப் பின்தொடரும் பணியாளர்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும், கடும் வீரத்தையுடைய தானவன் பொறுக்கமுடியாத கோபத்தில் எரிந்தான்.

Verse 40

भुशुण्डीं भीषणाकारां गृहीत्वा शैलगौरवाम् । रक्षिणो मुकुटस्याथ निष्पिपेष निशाचरान्

மலைப்பாரமென கனமான, பயங்கர வடிவுடைய புஷுண்டியைப் பற்றிக் கொண்டு, கிரீடத்தை காக்கும் நிசாசர காவலர்களை அவன் நசுக்கினான்.

Verse 41

तान्प्रमथ्याथ नियुतं मुकुटं तं स्वके रथे । समारोप्यामररिपुर्जित्वा धनदमाहवे

அவர்களை நசுக்கி, தேவர்களின் பகைவன் அந்த அருமதிப்பான மகுடத்தைத் தன் ரதத்தில் ஏற்றி, போரில் தனதன் (குபேரன்) ஐ வென்றான்.

Verse 42

धनानि च निधीन्गृह्य स्वसैन्येन समावृतः । नादेन महता देवान्द्रावयामास सर्वशः

செல்வங்களையும் நிதிகளையும் கைப்பற்றி, தன் படையால் சூழப்பட்டவனாய், பேரொலியால் தேவர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் விரட்டினான்.

Verse 43

धनदोऽपि धनं सर्वं गृहीतो मुक्तमूर्धजः । पदातिरेकः सन्त्रस्तः प्राप्यैवं दीनवत्स्थितः

தனதன் (குபேரன்) கூட தன் எல்லாச் செல்வத்தையும் இழந்தான்; தலைமுடி அவிழ்ந்து, தனியாகப் பாதயாத்திரையாய் அஞ்சி, துயர்நிலையில் நின்றான்.

Verse 44

कुजंभेनाथ संसक्तो रजनीचरनंदनः । मायाममोघामाश्रित्य तामसीं राक्षसेश्वरः

குஜம்பனுடன் போரில் சிக்கிய இரவுலாவும் குலத்தின் புதல்வனான ராக்ஷசேஸ்வரன், தவறாத தாமஸ மாயையைச் சார்ந்தான்.

Verse 45

मोहयामास दैत्येन्द्रो जगत्कृत्वा तमोमयम् । ततो विफलनेत्राणि दानवानां बलानि च

தைத்தியேந்திரன் உலகை இருள்மயமாக்கி அனைவரையும் மயக்கினான்; பின்னர் தானவர்களின் படைகளும் பார்வை பயனற்றதாய் ஆனது.

Verse 46

न शेकुश्चलितुं तत्र पदादपि पदं तदा । ततो नानास्त्रवर्षेण दानवानां महाचमूः

அந்நேரம் அவர்கள் அங்கே ஒரு அடியாவது நகர இயலவில்லை. பின்னர் பலவகை அஸ்திர மழையால் தானவர்களின் மாபெரும் படை முற்றிலும் சிதைந்தது.

Verse 47

जघान निरृतिर्देवस्तमसा संवृता भृशम् । हन्यमानेषु दैत्येषु कुजंभे मूढचेतसि

கடுமையான இருள் அனைத்தையும் மூடியபோது தேவசக்தியான நிருதி தீவிரமாகத் தாக்கினாள். தைத்யர்கள் கொல்லப்பட்டபோதும் குஜம்பனின் மனம் மயக்கத்திலேயே இருந்தது.

Verse 48

महिषो दानवेन्द्रस्तु कल्पांतां भोदसन्निभः । अस्त्रं चकार सावित्रमुल्कासंघातमंडितम्

ஆனால் தானவர்களின் தலைவன் மகிஷன், யுகாந்தத் தீயைப் போல அச்சமூட்டுவன், உல்கைத் தீக்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சாவித்ர அஸ்திரத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 49

विजृंभत्यथ सावित्रे परमास्त्रे प्रातपिनि । प्रणासमगमत्तीव्रं तमो घोरमनंतरम्

அந்த உச்சமான, ஒளிமிகு சாவித்ர அஸ்திரம் பிரகாசித்தவுடன், கடும் பயங்கர இருள் உடனே அழிவை நோக்கி ஓடியது.

Verse 50

ततोऽस्त्रविस्फुलिंगांकं तमः शुक्लं व्यजायत । प्रोत्फुल्लारुणपद्मौघं शरदीवामलं सरः

அப்போது அஸ்திரத்தின் சினங்களால் குறியிடப்பட்ட அந்த இருள் வெண்மையாயிற்று—முழுதும் மலர்ந்த செங்கமலக் கூட்டம் நிறைந்த, சரத்காலத் தூய ஏரியைப் போல.

Verse 51

ततस्तमसि संशांते दैत्येन्द्राः प्राप्तचक्षुषः । चक्रुः क्रुरेण तमसा देवानीकं महाद्भुतम्

அந்த இருள் அடங்கியபின் தைத்யேந்திரர்கள் பார்வையை மீட்டனர்; கொடிய தமஸால் தேவர் சேனை முன் ஒரு அதிசயமான மயக்கக் காட்சியை உருவாக்கினர்।

Verse 52

अथादाय धनुर्घोरमिषुं चाशीविषोपमम् । कुजंभोऽधावत क्षिप्रं रक्षोदेवबलं प्रति

பின்னர் கொடிய வில்லையும், விஷப்பாம்பைப் போன்ற அம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு குஜம்பன் விரைவாக ராக்ஷசர்-தேவர் இணைந்த படையின்மேல் பாய்ந்தான்।

Verse 53

राक्षसेन्द्रस्तथायांतं दृषट्वा तं स पदानुगः । विव्याध निशितैर्बाणैः कालाशनिसमस्वनैः

அவன் இவ்வாறு முன்னே வருவதைப் பார்த்த ராக்ஷசேந்திரன், அவன் அடியொற்றிப் பின்தொடர்ந்து, காலவஜ்ரம் போன்ற ஒலியுடைய கூரிய அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்।

Verse 54

नादानं न च सन्धानं न मोक्षो वास्य लक्ष्यते । चिच्छेदोग्रैः शरव्रातैस्ताञ्छरानतिलाघवात्

அவனிடம் வில்லின் ஒலி, குறி வைத்தல், அம்பு விடுதலில் இடைவேளை—எதுவும் காணப்படவில்லை; அளவற்ற வேகத்தால் கொடிய அம்புவெள்ளத்தால் அந்த அம்புகளை வெட்டி வீழ்த்தினான்।

Verse 55

ध्वजं शरेण तीक्ष्णेन निचकर्तामरद्विषः । सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपाहरत्

கூரிய அம்பால் அவன் தேவர்த்வேஷியின் கொடியை வெட்டி வீழ்த்தினான்; மேலும் பல்லம்பால் அவன் சாரதியை ரத இருக்கையிலிருந்து தள்ளி அகற்றினான்।

Verse 56

कालकल्पेन बाणेन तं च वक्षस्याताडयत् । स तु तेन प्रहारेण चकम्पे पीडितो भृशम्

காலத்தின் விதியெனும் அம்பால் அவன் அவனது மார்பில் தாக்கினான். அந்த அடியால் மிகுந்த வேதனைப்பட்டு அவன் கடுமையாக நடுங்கினான்.

Verse 57

दैत्येंद्रो राक्षसेन्द्रेण क्षितिकंपेनगो यथा । स सुहूर्तात्समाश्वास्य मत्वा तं दुर्जयं रणे

ராட்சசேந்திரனின் தாக்கத்தால் தைத்தியேந்திரன் நிலநடுக்கத்தில் அசையும் மலைபோல் குலுங்கினான். சிறிது நேரத்தில் மூச்சைத் தணித்து, அவனைப் போரில் வெல்ல அரிதென எண்ணினான்.

Verse 58

पदातिरासाद्य रथं रक्षो वामकरेण च । केशेषु निरृतिं गृह्य जानुनाक्रम्य च स्थितः

அப்போது ராட்சசன் கால்நடையாக ரதத்தருகே வந்து, இடக்கையால் நிர்ருதியை முடியில் பிடித்து, முழங்காலால் அழுத்தி அவன் மேல் நின்றான்.

Verse 59

ततः खड्गेन च शिरश्छेत्तुमैच्छदमर्षणः । ततः कलकलो जज्ञे देवानां सुमहांस्तदा । कुजंभस्य वशं प्राप्तं दृष्ट्वा निरृतिमाहवे

பின்னர் கோபமுற்றவன் வாளால் அவன் தலையை வெட்ட விரும்பினான். அச்சமயம் தேவர்களிடையே பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; போர்க்களத்தில் நிர்ருதி குஜம்பனின் வசத்தில் விழுந்ததை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 60

एतस्मिन्नन्तरे देवो वरुणः पाशभृद्धृतः । पाशेन दानवेंद्रस्य बबन्धाशु भुजद्वयम्

அந்நேரத்தில் பாசம் தாங்கிய வருணதேவன் வந்து, தன் பாசத்தால் தானவேந்திரனின் இரு கரங்களையும் விரைவாகக் கட்டினான்.

Verse 61

ततो बद्धभुजं दैत्यं विफलीकृतपौरुषम् । ताडयामास गदया दयामुत्सृज्य पाशभृत्

அப்போது பாசம் தாங்கியவன் கருணையை விட்டு, கைகள் கட்டப்பட்டு வீரியம் வீணான அந்த தைத்தியனை கதையால் அடித்தான்।

Verse 62

स तु तेन प्रहारेण स्रोतोभिः क्षतजं स्रवन् । दधार कालमेघस्य रूपं विद्युल्लताभृतम्

அந்த அடியால் அவன் ஓடைகளாய் இரத்தம் சிந்தி, மின்னல் கோடுகள் கொண்ட கருமேகத்தின் தோற்றத்தை எடுத்தான்।

Verse 63

तदवस्थागतं दृष्ट्वा कुजंभं महिषासुरः । व्यावृत्तवदनारावो भोक्तुमैच्छत्सुरावुभौ

குஜம்பன் அந்த நிலையடைந்ததைப் பார்த்த மகிஷாசுரன் முகம் திருப்பி கர்ஜித்து, அந்த இரு தேவர்களையும் விழுங்க விரும்பினான்।

Verse 64

निरृति वरुणं चैव तीक्ष्णदंष्ट्रोत्कटाननः । तावभिप्रायमा लोक्य तस्य दैत्यस्य दूषितम्

கூர்மையான பற்களும் பயங்கர முகமும் கொண்ட அவன் நிருதி, வருணன் இருவரையும் நோக்கி அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து, அந்த தைத்தியனின் மாசுற்ற தீய திட்டத்தை உணர்ந்தான்।

Verse 65

त्यक्त्वा रथावुभौ भीतौ पदाती प्रद्रुतौ द्रुतम् । जग्मतुर्महिषाद्भीतौ शरणं पाकशासनम्

மகிஷனுக்குப் பயந்து அவர்கள் இருவரும் ரதங்களை விட்டுவிட்டு, காலால் விரைந்து ஓடி, பாகசாசனன் இந்திரனின் சரணடைந்தனர்।

Verse 66

क्रुद्धोऽथ महिषो दैत्यो वरुणं समुपाद्रवत् । तमंतकमुखासन्नमालोक्य हिमदीधितिः

அப்போது கோபமுற்ற மஹிஷன் எனும் தைத்யன் வருணனை நோக்கி பாய்ந்தான். முகத்தருகே மரணம் வந்ததுபோல் அவன் நெருங்குவதைப் பார்த்து, குளிரொளி கொண்ட சந்திரன் கவனித்தான்।

Verse 67

चक्रे शस्त्रं विसृष्टं हि हिमसंघातमुल्बणम् । वायव्यं चास्त्र मतुलं चंद्रश्चक्रे द्वितीयकम्

அவன் உண்மையிலேயே பெரும் பனிக்கட்டிகளின் கூட்டமாகிய கொடிய ஆயுதத்தை எறிந்தான். சந்திரன் இரண்டாவதாக ஒப்பற்ற வாயவ்ய (காற்று) அஸ்திரத்தை அமைத்தான்।

Verse 68

वायुना तेन चंडंन संशुष्केण हिमेन च । महाहिमनिपातेन शस्त्रैश्चंद्रप्रणोदितैः

அந்த கடும் காற்றாலும், உலரச் செய்யும் பனித்துளிகளாலும், பெரும் பனிப்பொழிவாலும், சந்திரன் செலுத்திய ஆயுதங்களாலும்—

Verse 69

गात्राण्यसुरसैन्यानामदह्यंत समंततः । व्यथिता दानवाः सर्वे सीतच्छादितपौरुषाः

அசுர சேனைகளின் உடற்பாகங்கள் எங்கும் எரிந்தன. எல்லா தானவர்களும் துன்புற்றனர்; உறைபனி அவர்களின் வீரத்தை மூடிவிட்டது।

Verse 70

न शेकुश्चलिंतुं तत्र नास्त्राण्यादातुमेव च । महिषो निष्प्रयत्नश्च शीतेनाकंपिताननः

அங்கே அவர்கள் நகரவும் முடியவில்லை; ஆயுதங்களையும் எடுக்க முடியவில்லை. மஹிஷனும் வலியிழந்தான்; குளிரால் அவன் முகம் நடுங்கியது।

Verse 71

अंसमालिंग्य पाणिभ्यामुपविष्टो ह्यधोमुखः । सर्वे ते निष्प्रतीकारा दैत्याश्चंद्रमसा जिताः

அவன் இரு கைகளாலும் தன் தோள்களைத் தழுவிக் கொண்டு, முகம் தாழ்ந்து அமர்ந்தான். எதிர்வழியற்ற அந்தத் தைத்யர்கள் அனைவரும் சந்திரனால் வெல்லப்பட்டனர்.

Verse 72

रणेच्छां दूरतस्त्यक्त्वा तस्थुस्ते जीवितार्थिनः । तत्राब्रवीत्कालनेमिर्दैत्यान्क्रोधविदीपितः

போராசையைத் தூரமாகத் தள்ளி, உயிர் காக்க விரும்பி அவர்கள் நின்றனர். அப்போது கோபத்தால் எரிந்த காலநேமி தைத்யர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 73

भोभोः श्रृंगारिणः क्रूराः सर्वशस्त्रास्त्रपारगाः । एकैकोऽपि जगत्कृस्नं शक्तस्तुलयितुं भुजैः

“ஹோ! ஹோ! அலங்காரப் பெருமிதம் கொண்ட கொடூரர்களே, எல்லா ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்களே; உங்களில் ஒவ்வொருவரும் தன் புஜபலத்தால் முழு உலகையும் எடையிட வல்லவர்!”

Verse 74

एकैकोऽपि क्षमो ग्रस्तुं जगत्सर्वं चराचरम् । एकैकस्यापि पर्याप्ता न सर्वेऽपि दिवौकसः

ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகச் சராசர உலகமெங்கும் விழுங்க வல்லவர். ஒருவருக்கே சமமானவர் எவருமில்லை; எல்லாத் தேவரும் கூடினாலும் ஒருவரை எதிர்க்கப் போதார்.

Verse 75

किं त्रस्तनयनाश्चैव समरे परिनिर्जिताः । न युक्तमेतच्छूराणां विशेषाद्दैत्यजन्मनाम्

போரில் தோற்றுப் பயந்த கண்களுடன் நீங்கள் அனைவரும் ஏன் ஓடுகிறீர்கள்? இது வீரர்களுக்குச்—சிறப்பாகத் தைத்யகுலப் பிறப்பினருக்குச்—சேராதது.

Verse 76

राज्ञश्च तारकस्यापि दर्शयिष्यथ किं मुखम् । विरतानां रणाच्चासौ क्रुद्धः प्राणान्हरिष्यति

அரசன் தாரகனுக்கு நீங்கள் எந்த முகத்தைக் காட்டுவீர்கள்? போர்க்களத்திலிருந்து விலகினால், அவன் கோபித்து உங்கள் உயிர்களையே பறிப்பான்.

Verse 77

इति ते प्रोच्यमानापि नोचुः किंचिन्महासुराः । शीतेन नष्टश्रुतयो भ्रष्टवाक्याश्च ते तथा

இவ்வாறு கூறப்பட்டும் அந்த மகாசுரர்கள் ஒன்றும் பேசவில்லை. குளிரால் அவர்களின் கேள்விச் சக்தி மங்கியது; வாக்கும் தடுமாறி முறிந்தது.

Verse 78

मूकास्तथाभवन्दैत्या मृतकल्पा महारणे । तान्दृष्ट्वा नष्टचेतस्कान्दैत्याञ्छीतेन पीडितान्

அந்த மாபெரும் போரில் தைத்தியர்கள் ஊமையாயினர்; இறந்தவர்களைப் போல. அறிவிழந்து குளிரால் வதைக்கப்பட்ட அந்த தைத்தியர்களைக் கண்டு…

Verse 79

मत्वा कालक्षमं कार्यं कालनेमिर्महासुरः । आश्रित्य मानवीं मायां वितत्य च महावपुः

செயலுக்குத் தக்க காலம் என எண்ணிய மகாசுரன் காலநேமி மனிதமாயையைச் சார்ந்து, தன் மாபெரும் உருவை விரித்தான்.

Verse 80

पूरयामास गगनं विदिश एव च । निर्ममे दानवेन्द्रोऽसौ शरीरेभास्करायुतम्

அவன் வானத்தையும் எல்லாத் திசைகளையும் நிரப்பினான். அந்த தானவேந்திரன் பத்தாயிரம் சூரியரின் ஒளிபோல் ஜ்வலிக்கும் உடலை உருவாக்கினான்.

Verse 81

दिशश्च विदिशश्चैव पूरयामास पावकैः । ततो ज्वालाकुलं सर्वं त्रैलोक्यमभवत्क्षणात्

அவன் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் தீயால் நிரப்பினான். உடனே கணநேரத்தில் மும்முலகமும் ஜ்வாலைகளால் நிரம்பியது.

Verse 82

तेन ज्वालासमूहेन हिमां शुरगमद्द्रुतम् । ततः क्रमेण विभ्रष्टं शीतदुर्दिनमाबभौ

அந்த ஜ்வாலைகளின் பெருக்கால் பனிக்குளிர் விரைவில் அகன்றது. பின்னர் மெல்ல மெல்ல அந்த கடும் குளிர்காலத் துன்பநாள் நீங்கி முடிவுற்றது.

Verse 83

तद्बलं दानवेंद्राणां मायया कालनेमिनः । तद्दृष्ट्वा दानवानीकं लब्धसंज्ञं दिवाकरः । उवाचारुणमत्यर्थं कोपरक्तांतलोचनः

காலநேமியின் மாயையால் தானவ அரசர்களின் அந்தப் பெரும் வலிமை எழுந்தது. தானவப் படை மீண்டும் உணர்வு பெற்றதைப் பார்த்து, கோபத்தால் கண்மூலைகள் சிவந்த திவாகரன் அருணனை நோக்கி தீவிரத் தாபத்துடன் உரைத்தான்.

Verse 84

दिवाकर उवाच । नयारुण रथं शीघ्रं कालनेमिरथो यतः

திவாகரன் கூறினான்— “அருணா, விரைவாக ரதத்தை ஓட்டு; காலநேமியின் ரதம் இருக்கும் இடத்திற்கே.”

Verse 85

विमर्दे तत्र विषमे भविता भूतसंक्षयः । जित एषशशांकोऽथ वयं यद्बलमाश्रिताः

“அந்த கொடிய மோதலில் உயிர்களின் பெரும் அழிவு நிகழும். ஆயினும் இந்த ‘சசாங்க-த்வஜன்’ வெல்லப்படுவான்; ஏனெனில் நாம் அந்த இறைவன் வலிமையைச் சரணடைந்துள்ளோம்.”

Verse 86

इत्युक्तश्चोदयामास रथं गरुडपूर्वजः । रथे स्थितोऽपि तैरश्वैः सितचामरधारिभिः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் கருடனின் மூத்தவன் ரதத்தை விரைவாகச் செலுத்தினான். ரதத்தில் இருந்தபோதும் அவன் அந்தக் குதிரைகளாலும் வெண்சாமரத் தாங்கிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.

Verse 87

जगद्दीपोऽथ भगवाञ्जग्राह विततं धनुः । शरौघो वै पांडुपुत्र क्षिप्रमासीद्विषद्युतिः

அப்போது உலகின் விளக்கான பகவான் முழுதும் இழுக்கப்பட்ட வில்லை எடுத்தார். ஓ பாண்டுபுத்திரா, விஷம் போன்ற ஒளியுடன் எரியும் அம்புகளின் பெருந்தொகை விரைவில் தோன்றியது.

Verse 88

शंबरास्त्रेण संधाय बाणमेकं ससर्ज ह । द्वितीयं चेन्द्रजालेनायोजितं प्रमुमोच ह

சம்பராஸ்திரத்தை இணைத்து ஒரு அம்பைச் சாந்தித்து அவன் விடுத்தான். பின்னர் இந்திரஜாலத்தால் ஆற்றலூட்டப்பட்ட இரண்டாம் அம்பையும் அவன் எய்தான்.

Verse 89

शंबरास्त्रं क्षणाच्चक्रे तेषांरूपविपर्ययम् । देवानां दानवं रूपं दानवानां च दैविकम्

ஒரே கணத்தில் சம்பராஸ்திரம் அவர்களின் உருவங்களை மாற்றிப் போட்டது. தேவர்கள் அசுரரூபமாகவும், அசுரர்கள் தெய்வரூபமாகவும் தோன்றினர்.

Verse 90

मत्वा सुरान्स्वकानेव जघ्ने घोरास्त्रलाघवात् । कालनेमी रुषाविष्टः कृतांत इव संक्षये

தேவர்களைத் தன் தரப்பினரென எண்ணி, கொடிய ஆயுதங்களை விரைவாகச் செலுத்தி அவர்களை வீழ்த்தினான். கோபத்தில் மூழ்கிய காலநேமி, அழிவுக் காலத்தில் யமன் போலக் கடுமையடைந்தான்.

Verse 91

कांश्चित्खड्गेन तीक्ष्णेन कांश्चिन्नाराचवृष्टिभिः । कांश्चिद्गदाभिर्घोराभिः कांश्चिद्धोरैः परश्वधैः

சிலரை அவன் கூரிய வாளால் வெட்டினான்; சிலரை இரும்பு அம்புகளின் மழையால் தாக்கினான்; சிலரை அச்சமூட்டும் கதைகளால், சிலரை கொடிய போர்க் கோடாரிகளால் வீழ்த்தினான்.

Verse 92

शिरांसि केषाचिदपातयद्रथाद्भुजांस्तथा सारथींस्चोग्रवेगान् । कांश्चित्पिपेषाथरथस्य वेगात्कांश्चित्तथात्यद्भुतमुष्टिपातैः

சிலரின் தலைகளை அவன் ரதத்திலிருந்து கீழே வீழ்த்தினான்; சிலரின் கரங்களையும், வேகமிகு சாரதிகளையும் கூட துண்டித்தான். சிலரை ரதத்தின் வேகத்தால் நசுக்கினான்; சிலரை வியப்பூட்டும் குத்துவீச்சுகளால் வீழ்த்தினான்.