Adhyaya 27

Verse 1

। नारद उवाच । ततो निरुपमं दिव्यं सर्वरत्नमयं शुभम् । ईशाननिर्मितं साक्षात्सह देव्याविशद्गृहम्

நாரதர் கூறினார்—அப்போது அவர் தேவியுடன் சேர்ந்து, ஈசானன் (சிவன்) தானே உருவாக்கிய, ஒப்பற்ற தெய்வீகமான, எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன, மங்களமான மாளிகையில் நுழைந்தார்।

Verse 2

तत्रासौ मंदरगिरौ सह देव्या भगाक्षहा । प्रासादे तत्र चोद्याने रेमे संहृष्टमानसः

அங்கே மந்தரமலையில் தேவியுடன் பகனின் கணை அழித்த சங்கரன் இருந்தான். அங்குள்ள மாளிகையிலும் தோட்டத்திலும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் விளையாடினான்.

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकेणातिपीडिताः । प्रोत्साहितेन चात्यर्थं मया कलिचिकीर्षुणा

இவ்விடையில் தாரகனால் மிகுந்த துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள், போரைத் தொடங்க விரும்பிய என்னால் மிகவும் தூண்டப்பட்டனர்.

Verse 4

आसाद्य ते भवं देवं तुष्टुबुर्बहुधा स्तवैः । एतस्मिन्नंतरे देवी प्रोद्वर्तयत गात्रकम्

அவர்கள் பவனாகிய தேவனை அணுகி பல ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர். அதே நேரத்தில் தேவி தன் உடலில் உப்தனத்தைத் தேய்க்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 5

उद्वर्तनमलेनाथ नरं चक्रे गजाननम् । देवानां संस्तवैः पुण्यैः कृपयाभिपरिप्लुता

உடல் தேய்த்த உப்தனத்தின் மசியால் தேவி ‘கஜானனன்’ எனும் ஒருவனை உருவாக்கினாள். தேவர்களின் புண்ணிய ஸ்துதிகளால் உருகி, கருணையால் நிறைந்தவளாய் அவள் செய்தாள்.

Verse 6

पुत्रेत्युवाच तं देवी ततः संहृष्टमानसा । एतस्मिन्नंतरे शर्वस्तत्रागत्य वचोऽब्रवीत्

பின்னர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் தேவி அவனை ‘மகனே’ என்று அழைத்தாள். அதே கணத்தில் சர்வன் அங்கே வந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 7

पुत्रस्तवायं गिरिजे श्रृणु यादृग्भविष्यति । विक्रमेण च वीर्येण कृपया सदृशो मया

ஓ கிரிஜையே! இதோ உன் புதல்வன்—கேள், அவன் எப்படிப்பட்டவன் ஆவான். பராக்கிரமம், வீரியம், கருணை ஆகியவற்றில் அவன் என்னைப் போன்றவனாக இருப்பான்.

Verse 8

यथाहं तादृशश्चासौ पुत्रस्ते भविता गुणैः । ये च पापा दुराचारा वेदान्धर्मं द्विषंति च

நான் எப்படியோ, அதுபோலவே குணங்களில் உன் மகனும் இருப்பான். மேலும் பாவிகள், தீய நடத்தை உடையோர், வேதத்தையும் தர்மத்தையும் வெறுப்போர்—

Verse 9

तेषामामरणांतानि विघ्नान्येष करिष्यति । ये च मां नैव मन्यंते विष्णुं वापि जगद्गुरुम्

அவர்களுக்கு இவன் மரணம்வரை நீடிக்கும் தடைகளை ஏற்படுத்துவான்—என்னை மதியாதவர்களுக்கும், உலககுரு விஷ்ணுவையும் மதியாதவர்களுக்கும் குறிப்பாக.

Verse 10

विघ्निता विघ्नराजेन ते यास्यंति महत्तमः । तेषां गृहेषु कलहः सदा नैवोपसाम्यति

ஓ மகத்தமனே! விக்னராஜனால் தடைபட்டவர்கள் அழிவை அடைவார்கள்; அவர்களுடைய இல்லங்களில் சண்டை எப்போதும் நீங்காது, நிலைத்திருக்கும்.

Verse 11

पुत्रस्य तव विघ्नेन समूलं तस्य नश्यति । येषां न पूज्याः पूज्यंते क्रोधासत्यपराश्च ये

உன் புதல்வன் ஏற்படுத்தும் தடையால் அவர்கள் வேரோடு அழிவார்கள்—பூஜிக்கத் தகாதவர்களைத் தகுதியானவர்களென எண்ணி வழிபடுவோர், கோபமும் பொய்யும் பற்றியோர்.

Verse 12

रौद्रसाहसिका ये च तेषां विघ्नं करिष्यति । श्रुतिधर्माञ्ज्ञातिधर्मान्पालयंति गुरूंश्च ये

கடுஞ்சினமும் துணிச்சலுமாய் வெறித்தனமான வன்முறையில் ஈடுபடுவோர்மேல் அவர் தடைகளை ஏற்படுத்துவார். ஆனால் ஸ்ருதி-தர்மமும் உறவுக் கடமையும் காத்து குருவை வணங்குவோர்மேல் அவர் அருள் பொழிவார்.

Verse 13

कृपालवो गतक्रोधास्तेषां विघ्नं हरिष्यति । सर्वे धर्माश्च कर्माणि तथा नानाविधानि च

கருணையுடையவரும் கோபத்தைத் துறந்தவரும் ஆகியோரின் தடைகளை அவர் அகற்றுவார். அவர்களுடைய எல்லா தர்மங்களும் கர்மங்களும், பலவகைச் செயல்களும் அனைத்தும் தடையின்றி நிறைவேறும்.

Verse 14

सविघ्नानि भिवष्यंति पूजयास्य विना शुभे । एवं श्रुत्वा उमा प्राह एवमस्त्विति शंकरम्

ஓ மங்களமே! இவரை வழிபடாமல் எதுவும் தடையின்றி நடைபெறாது; அனைத்தும் தடைகளால் சூழப்படும். இதைக் கேட்ட உமா, சங்கரனிடம் ‘ஏவமஸ்து’—‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்றாள்.

Verse 15

ततो बृहत्तनुः सोऽभूत्तेजसा द्योतयन्दिशः । ततो गणैः समं शर्वः सुराणां प्रददौ च तम् । यावत्तार कहंता वो भवेत्तावदयं प्रभुः

அப்போது அவர் பெருந்திருமேனியனாய் ஆகி, தன் தேஜஸால் திசைகளை ஒளிரச் செய்தார். பின்னர் சர்வன், கணங்களுடன் சேர்ந்து அவரை தேவர்களிடம் ஒப்படைத்து—‘தாரகனை வதைக்கும் வீரன் தோன்றும் வரை, இந்தப் பிரபுவே உங்கள் காவலன்’ என்றான்.

Verse 16

ततो विघ्नपतिर्देवैः संस्तुतः प्रमतार्तिहा । चकार तेषां कृत्यानि विघ्नानि दितिजन्मनाम्

அப்போது தேவர்களால் போற்றப்பட்ட, பிரமதர்களின் துயரை நீக்கும் வி஘்னபதி தன் பணிகளை நிறைவேற்றினார்; திதி வம்சத்தில் பிறந்த அசுரர்களுக்குத் தடைகளை அமைத்தார்.

Verse 17

पार्वती च पुनर्देवी पुत्रत्वे परिकल्प्य च । अशोकस्यांकुरं वार्भिरवर्द्धयत स्वादृतैः

தேவி பார்வதி மீண்டும் அவனைத் தன் புதல்வனாகக் கருதி, அசோக மரத்தின் முளையை அன்புடன் காத்த நீரால் வளர்த்தாள்।

Verse 18

सप्तर्षीनथ चाहूय संस्कारमंगलं तरोः । कारयामास तन्वंगी ततस्तां मुनयोऽब्रुवन्

பின்னர் மெலிந்த அங்கங்களையுடைய தேவி சப்தரிஷிகளை அழைத்து, அந்த மரத்திற்கான மங்களகரமான ஸம்ஸ்காரச் சடங்குகளை நடத்தச் செய்தாள்; அதன் பின் முனிவர்கள் அவளிடம் கூறினர்।

Verse 19

त्वयैव दर्शिते मार्गे मर्यादां कर्तुमर्हसि । किं फलं भविता देवि कल्पितैस्तरुपुत्रकैः

தேவி! வழியை நீயே காட்டியதால், முறையும் எல்லையும் நிறுவுவது உனக்கே உரியது. இவ்வாறு கற்பிக்கப்பட்ட ‘மரப்புதல்வர்கள்’ மூலம் என்ன பயன் உண்டாகும்?

Verse 20

देव्युवाच । यो वै निरुदके ग्रामे कूपं कारयते बुधः । यावत्तोयं भवेत्कूपे तावत्स्वर्गे स मोदते

தேவி கூறினாள்—நீரற்ற கிராமத்தில் கிணறு அமைக்கச் செய்வவன் ஞானி; அந்தக் கிணற்றில் நீர் இருக்கும் காலமெல்லாம் அவன் ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்வான்।

Verse 21

दशकूपसमावापी दशवापी समं सरः । दशसरःसमा कन्या दशकन्यासमः क्रतुः

ஒரு படிக்கிணறு பத்து கிணறுகளுக்கு ஒப்பாகும்; ஒரு ஏரி பத்து படிக்கிணறுகளுக்கு ஒப்பாகும்; ஒரு கன்யாதானம் பத்து ஏரிகளுக்கு ஒப்பாகும்; ஒரு யாகம் பத்து கன்யாதானங்களுக்கு ஒப்பாகும்।

Verse 22

दशक्रतुसमः पुत्रो दशपुत्रसमो द्रुमः

ஒரு மகன் பத்து யாகங்களுக்கு ஒப்பான்; மேலும் ஒரு மரம் பத்து மகன்களுக்கு ஒப்பானதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 23

एषैव मम मर्यादा नियता लोकभाविनी । जीर्णोद्धारे कृते वापि फलं तद्द्विगुणं मतम्

இதுவே என் நிலையான நியமம், உலக நலனுக்குரியது; பழுதடைந்து ஜீர்ணமானதைப் புதுப்பித்து ஜீர்ணோத்தாரம் செய்தால் அதன் பலன் இரட்டிப்பாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 24

इति गणेशोत्पत्तिः । ततः कदाचिद्भगवानुमया सह मंदरे । मंदिरे हर्षजनने कलधौतमये शुभे

இவ்வாறு கணேசன் தோற்றக் கதை நிறைவுற்றது. பின்னர் ஒருகாலத்தில் பகவான் உமையுடன் மந்தர மலையில், மகிழ்ச்சி தரும், மங்களமும் சுத்தத் தங்கத்தால் ஆன மாளிகையில் தங்கினார்।

Verse 25

प्रकीर्णकुसुमामोदमहालिकुलकूजिते । किंनरोद्गीतसंगीत प्रतिशब्दितमध्यके

அங்கு சிதறிய மலர்களின் மணமும், பெரும் தேனீக் கூட்டங்களின் முருமுருப்பும் நிறைந்திருந்தது; உள்ளே கின்னரர்களின் பாடல்-இசை எதிரொலித்தது।

Verse 26

क्रीडामयूरैर्हसैश्च श्रुतैश्चैवाभिनादिते । मौक्तिकैर्विविध रत्नैर्विनिर्मितगवाक्षके

அது விளையாடும் மயில்கள், அன்னங்கள் மற்றும் பிற பறவைகளின் குரலால் ஒலித்தது; அதன் ஜன்னல்கள் முத்துகளாலும் பலவகை ரத்தினங்களாலும் செய்யப்பட்டிருந்தன।

Verse 27

तत्र पुण्यकथाभिश्च क्रीडतो रुभयोस्तयोः । प्रादुरभून्महाञ्छब्दः पूरितांबरगोचरः

அங்கே அவர்கள் இருவரும் விளையாடி புண்ணியக் கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், திடீரென ஒரு மாபெரும் ஒலி எழுந்தது; அது ஆகாயத்தை நிரப்பி எங்கும் பரவியது।

Verse 28

तं श्रुत्वा कौतुकाद्देवी किमेतदिति शंकरम् । पर्यपृच्छच्छुभतनूर्हरं विस्मयपूर्वकम्

அதை கேட்டுத் திகைப்பும் ஆர்வமும் கொண்டு தேவி சங்கரனை, ‘இது என்ன?’ என்று கேட்டாள்; நல்வடிவுடைய தேவி ஹரனை வியப்புடன் வினவினாள்।

Verse 29

तामाह देवीं गिरिशो दृष्टपूर्वास्तु ते त्वया । एते गणा मे क्रीडंति शैलेऽस्मिंस्त्वत्प्रियाः शुभे

கிரீசன் தேவியிடம் கூறினான்—‘இவர்கள் நீ முன்பே கண்டவர்களே. ஓ நல்வரமே! இவர்கள் என் கணங்கள்; இந்த மலையில் விளையாடுகின்றனர், ஏனெனில் இவர்கள் உனக்குப் பிரியமானவர்கள்.’

Verse 30

तपसा ब्रह्मचर्येण क्लेशेन क्षेत्रसाधनैः । यैरहं तोषितः पृथ्व्यां त एते मनुजोत्तमाः

தவம், பிரம்மச்சரியம், துன்பத் தாங்குதல், தலசாதனைகள் ஆகியவற்றால் பூமியில் என்னை மகிழ்வித்தவர்கள்—இவர்களே மனிதர்களில் சிறந்தவர்கள்।

Verse 31

मत्समीपमनुप्राप्ता मम लोकं वरानने । चराचरस्य जगतः सृष्टिसंहारणक्षमाः

ஓ அழகிய முகத்தவளே! அவர்கள் என் அருகில் வந்து என் லோகத்தை அடைந்துள்ளனர்; அசையும்-அசையாத அனைத்துலகின் படைப்பு மற்றும் அழிவை நிகழ்த்த வல்லவர்கள் அவர்கள்।

Verse 32

विनैतान्नैव मे प्रीतिर्नैभिर्विरहितो रमे । एते अहमहं चैते तानेतान्पस्य पार्वति

இவர்களின்றி எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை; இவர்களிலிருந்து பிரிந்தால் நான் களிக்கேன். இவர்கள் நானே; நானும் இவர்களே—ஓ பார்வதி, இவர்களைப் பார்.

Verse 33

इत्युक्ता विस्मिता देवी ददृशे तान्गवाक्षके । स्थिता पद्मपलाशाक्षी महादेवेन भाषिता

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவி வியப்புற்று ஜன்னல் திறப்பில் அவர்களை கண்டாள். தாமரை-இலை போன்ற கண்களையுடையவள், மகாதேவன் உரைத்ததால் அங்கே நிலைத்து நின்றாள்.

Verse 34

केचित्कृशा ह्रस्वदीर्घाः केचित्स्थूलमहोदराः । व्याघ्रेभमेषाजमुखा नानाप्राणिमहामुखाः

சிலர் ஒல்லியர்; சிலர் குறுநிலையர் அல்லது நீளஉடலர்; சிலர் பெருத்தவரும் பெருவயிற்றாரும். சிலருக்கு புலி, யானை, ஆடு, வெள்ளாடு போன்ற முகங்கள்—பல உயிர்களின் பெருமுகத்தார்.

Verse 35

व्याघ्रचर्मपरीधाना नग्ना ज्वालामुखाः परे । गोकर्णा गजकर्णाश्च बहुपादमुखेक्षणाः

சிலர் புலித்தோல் அணிந்திருந்தனர்; சிலர் நிர்வாணர், தீப்பொறி போன்ற வாய்களையுடையர். சிலருக்கு மாட்டுக் காதுகள், சிலருக்கு யானைக் காதுகள்; சிலருக்கு பல கால்கள், முகங்கள், கண்கள் இருந்தன.

Verse 36

विचित्रवाहनाश्चैव नानायुधधरास्तथा । गीतवादित्रतत्त्वज्ञाः सत्त्वगीतरसप्रियाः

அவர்களின் வாகனங்கள் வியத்தகு வகையின; அவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கினர். பாடலும் வாத்தியங்களும் பற்றிய தத்துவம் அறிந்தவர்கள்; சாத்த்விகமான இனிய இசை-ரசத்தில் மகிழ்ந்தவர்கள்.

Verse 37

तान्दृष्ट्वा पार्वती प्राह कतिसंख्याभिधास्त्वमी

அவர்களைப் பார்த்து தேவி பார்வதி கூறினாள்—“இவர்கள் எண்ணிக்கை எத்தனை? இவர்கள் எந்தெந்த பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றனர்?”

Verse 38

श्रीशंकर उवाच । असंख्ये यास्त्वमी देवी असंख्येयाभिधास्तथा । जगदापूरितं सर्वमेतैर्भीमैर्महाबलैः

ஸ்ரீசங்கரர் கூறினார்—“தேவி, அவர்கள் எண்ணிலடங்காதவர்கள்; அவர்களின் பெயர்களும் கணக்கிற்குப் புறம்பானவை. இவ்வஞ்சமற்ற மகாபலிகள், பயங்கரர்கள், உலகமெங்கும் நிறைந்துள்ளனர்.”

Verse 39

सिद्धक्षेत्रेषु रथ्यासु जीर्णोद्यानेषु वेश्मसु । दानवानां शरीरेषु बालेषून्मत्तकेषु च

அவர்கள் சித்தக்ஷேத்திரங்களில், தெருக்களில், சிதைந்த தோட்டங்களிலும் வீடுகளிலும்; தானவர்களின் உடல்களிலும், குழந்தைகளிலும், பித்துற்றவர்களிலும் தங்கியிருப்பர்।

Verse 40

एते विशति मुदिता नानाहारविहारिणः । ऊष्मपाः फेनपाश्चैव धूम्रपा मधुपायिनः । मदाहाराः सर्वभक्ष्यास्तथान्ये चाप्यभोजनाः

இந்த இருபது (கணங்கள்) மகிழ்ந்து பலவகை உணவு-விளையாட்டுகளில் உலாவுகின்றனர். சிலர் வெப்பத்தைப் பருகுவர், சிலர் நுரையை, சிலர் புகையை, சிலர் தேனை; சிலர் மதுவையே உணவாக்குவர்; சிலர் அனைத்தையும் உண்ணுவர்—சிலர் உண்ணாமலேயே வாழ்வர்।

Verse 41

गीतनृत्योपहाराश्च नानावाद्यरवप्रियाः । अनंतत्वादमीषां च वक्तुं शक्या न वै गुणाः

அவர்கள் பாடல், நடனம், காணிக்கைகள் ஆகியவற்றில் மகிழ்வர்; பலவகை வாத்தியங்களின் ஒலியை விரும்புவர். இவர்களின் இயல்பு அளவற்றதனால், இவர்களின் குணங்களை வார்த்தைகளால் முழுதும் சொல்ல இயலாது।

Verse 42

श्रीदेव्युवाच । मनःशिलेन कल्केन य एष च्छुरिताननः । तेजसा भास्कराकारो रूपेण सदृशस्तव

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—மனஃசிலா கல்கம் பூசப்பட்ட முகத்தையுடைய இவன், தேஜஸில் சூரியனைப் போல ஒளிர்வான்; உருவத்தில் உன்னை ஒத்தவன்.

Verse 43

आकर्ण्याकर्ण्य ते देव गणैर्गीतान्महागुणान् । मुहुर्नृत्यति हास्यं च विदधाति मुहुर्मुहुः

ஓ தேவா, கணங்கள் பாடிய மகத்தான குணங்களை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டவுடன், அவன் மீண்டும் மீண்டும் நடனம் ஆடுகிறான்; மீண்டும் மீண்டும் சிரிப்பும் செய்கிறான்.

Verse 44

सदाशिवशिवेत्येवं विह्वलो वक्ति यो मुहुः । धन्योऽमीदृशी यस्य भक्तिस्त्वयि महेश्वरे

அவன் பரவசமடைந்து மீண்டும் மீண்டும் ‘சதாசிவா! சிவா!’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஓ மகேஸ்வரா, உம்மேல் இத்தகைய பக்தி உடையவன் நிச்சயம் பாக்கியவன்.

Verse 45

एनं विज्ञातुमिच्छामि किंनामासौ गणस्तव । श्रीशंकर उवाच । स एष वीरक देवी सदा मेद्रिसुते प्रियः

தேவி கூறினாள்—இவனை அறிய விரும்புகிறேன்; உமது கணங்களில் இவனுடைய பெயர் என்ன? ஸ்ரீசங்கரர் கூறினார்—தேவி, இவன் வீரகன்; ஓ கிரிசுதே, எப்போதும் எனக்கு பிரியமானவன்.

Verse 46

नानाश्चर्यगुणाधारः प्रतीहारो मतोंऽबिके । देव्युवाच । ईदृशस्य सुतस्यापि ममोऽकंठा पुरांतक

ஓ அம்பிகையே, அவன் பல அதிசய குணங்களின் ஆதாரம்; அவன் பிரதிஹாரன் (வாயில் காவலன்) எனக் கருதப்படுகிறான். தேவி கூறினாள்—ஓ புராந்தகா, இத்தகைய மகனுக்காகவும் என் ஏக்கம் அடங்காதது.

Verse 47

कदाहमीदृशं पुत्रं लप्स्याम्यानंददायकम् । शर्व उवाच । एष एव सुतस्तेस्तु यावदीदृक्परो भवेत्

“இத்தகைய ஆனந்தம் தரும் மகனை நான் எப்போது பெறுவேன்?” சர்வன் கூறினான்—“இவனே உன் மகனாக இருக்கட்டும்; இவன் இவ்வாறே பரமபக்தியுடன் இருக்கும் வரை।”

Verse 48

इत्युक्ता विजयां प्राह शीघ्रमानय वीरकम् । विजया च ततो गत्वा वीरकं वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு கூறி (சிவன்) விஜயாவிடம்—“விரைவாக வீரகனை அழைத்து வா” என்றான். பின்னர் விஜயா சென்று வீரகனிடம் சொற்கள் கூறினாள்.

Verse 49

एहि वीरक ते देवी गिरिजा तोषिता शुभा । त्वममाह्वयति सा देवी भवस्यानुमते स्वयम्

“வா, வீரகா. மங்கலமான கிரிஜாதேவி மகிழ்ந்துள்ளார். பவனின் (சிவனின்) அனுமதியுடன் அந்த தேவி தானே உன்னை அழைக்கிறார்.”

Verse 50

इत्युक्तः संभ्रमयुतो मुखं संमार्ज्य पाणिना । देव्याः समीपमागच्छज्जययाऽनुगतः शनैः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அவன் பதற்றமிகு ஆவலுடன் கை கொண்டு முகத்தைத் துடைத்து, ஜயா பின்தொடர மெதுவாக தேவியின் அருகே வந்தான்.

Verse 51

तं दृष्ट्वा गिरिजा प्राह गिरामधुरवर्णया । एह्येहि पुत्र दत्तस्त्वं भवेन मम पुत्रकः

அவனைப் பார்த்த கிரிஜா இனிய குரலில் கூறினாள்—“வா, வா மகனே. பவன் (சிவன்) உன்னை எனக்கு மகனாக அளித்தான்; நீ என் அன்பு மகன்.”

Verse 52

इत्युक्तो दंडवद्देवीं प्रणम्यावस्थितः पुरः । माता ततस्तमालिंग्य कृत्वोत्संगे च वीरकम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து தேவியின் முன் நின்றான். பின்னர் அன்னை அவனைத் தழுவி வீரகனைத் தன் மடியில் அமர்த்தினாள்.

Verse 53

चुचुंब च कपोले तं गात्राणि च प्रमार्जयत् । भूषयामास दिव्यैस्तं स्वयं नानाविभूषणैः

அவள் அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, அன்புடன் அவன் அங்கங்களைத் துடைத்தாள். பின்னர் தானே பலவகை தெய்வீக ஆபரணங்களால் அவனை அலங்கரித்தாள்.

Verse 54

एवं संकल्प्य तं पुत्रं लालयित्वा उमाचिरम् । उवाच पुत्र क्रीडेति गच्छ सार्धं गणैरिति

இவ்வாறு அவனை மகனென ஏற்று உமா நீண்ட நேரம் அன்புடன் தாலாட்டினாள். பின்னர் கூறினாள்—“மகனே, விளையாடு; கணங்களுடன் சேர்ந்து செல்.”

Verse 55

ततश्चिक्रीड मध्ये स गणानां पार्वतीसुतः । मुहुर्मुहुः स्वमनसि स्तुवन्भक्तिं स शांकरीम्

அப்போது பார்வதியின் புதல்வன் கணங்களின் நடுவே விளையாடினான்; மேலும் மீண்டும் மீண்டும் தன் மனத்தில் சங்கரீ-பக்தி—அன்னையின் பக்தியைப் போற்றினான்.

Verse 56

प्रणम्य सर्वभूतानि प्रार्थयाम्यस्मि दुष्करम् । भक्त्या भजध्वमीशानं यस्या भक्तेरिदं फलम्

எல்லா உயிர்களையும் வணங்கி நான் ஒரு கடின வேண்டுதலைச் செய்கிறேன்—பக்தியுடன் ஈசானனை வழிபடுங்கள்; ஏனெனில் இதுவே அந்த பக்தியின் பலன்.

Verse 57

क्रीडितुं वीरके याते ततो देवी च पार्वती । नानाकथाभिस्चिक्रीड पुनरेव जटाभृता

வீரகன் விளையாடச் சென்றபின், தேவி பார்வதி ஜடாதரனாகிய சிவபெருமானுடன் மீண்டும் களித்து, பலவகைக் கதைகளில் மகிழ்ந்தாள்।

Verse 58

ततो गिरिसुताकण्ठे क्षिप्तबाहुर्महेश्वरः । तपसस्तु विशेषार्थं नर्म देवीं किलाब्रवीत्

அப்போது மகேஸ்வரன் மலைமகளின் கழுத்தில் தன் கரத்தைச் சுற்றி, தவத்தின் சிறப்பு நோக்கை உணர்த்தும் பொருட்டு, தேவியிடம் விளையாட்டாகப் பேசினான்।

Verse 59

स हि गौरतनुः शर्वो विशेषाच्छशिशोभितः । रंजिता च विभावर्या देवी नीलोत्पलच्छविः

சர்வன் வெண்மையான உடலுடன், சந்திரஒளியால் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டான்; நீலத் தாமரை நிறமுடைய தேவி இரவின் ஒளிவளத்தால் மேலும் அழகுற்றாள்।

Verse 60

शर्व उवाच । शरीरे मम तन्वंगी सिते भास्यसितद्युतिः । भुजंगीवासिता शुभ्रे संश्लिष्टा चन्दने तरौ

சர்வன் கூறினான்—ஒல்லிய அங்கங்களையுடையவளே, வெண்மையுடையவளே! என் உடலில் உன் ஒளி, பிரகாசமான வெண்மையில் கருமைச் சாயல் கலந்ததுபோல் தோன்றுகிறது—வெளிர் சந்தனமரத்தைப் பற்றிக் கொண்ட ஒளிரும் பாம்பினைப் போல।

Verse 61

चंद्रज्योत्स्नाभिसंपृक्ता तामसी रजनी यथा । रजनी वा सिते पक्षे दृष्टिदोषं ददासि मे

நீ சந்திரஒளியுடன் கலந்த இருண்ட இரவைப் போன்றவள்; அல்லது வளர்பிறை நாட்களின் இரவைப் போன்றவள். வெண்மையுடையவளே, என் பார்வைக்கு நீ ஒரு குறைபாட்டைத் தருகிறாய் என்று தோன்றுகிறது।

Verse 62

इत्युक्ता गिरिजा तेन कण्ठं शर्वाद्विमुच्य सा । उवाच कोपरक्ताक्षी भृकुटीविकृतानना

அவன் இவ்வாறு கூறியதும், கிரிஜை சர்வனின் கழுத்தை விடுத்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், புருவம் சுருங்க முகம் விகாரமடைந்து பேசினாள்।

Verse 63

स्वकृतेन जनः सर्वो जनेन परिभूयते । अवश्यमर्थी प्राप्नोति खण्डनां शशिखंडभृत्

தன் செய்கைகளாலேயே ஒவ்வொருவரும் பிறரால் இகழப்படுகிறார். ஓ சந்திரச்சின்னம் தரித்தவனே! பிறர் அருளை நாடுபவன் தவறாமல் பழிப்பையும் தாழ்வையும் அடைவான்।

Verse 64

तपोभिर्दीप्तचरितैर्यत्त्वां प्रार्थितवत्यहम् । तस्य मे नियमस्यैवमवमानः पदेपदे

தவங்களாலும் ஒளிமிகு விரதநடத்தையாலும் நான் உம்மை வேண்டினேன்; அந்த என் நியமமே இவ்வாறு அடியடியாக அவமதிக்கப்படுகிறது।

Verse 65

नैवाहं कुटिला शर्व विषमा न च धूर्जटे । स्वदोषैस्त्वं गतः क्षांतिं तथा दोषाकरश्रियः

ஓ சர்வா! நான் வஞ்சகி அல்ல; ஓ சடையனே! நான் அநியாயி அல்ல. குற்றங்களின் சுரங்கம் என விளங்கும் நீ, உன் சொந்தக் குற்றங்களாலேயே பொறுமை நிலைக்கு வந்தாய்।

Verse 66

नाहं मुष्णामि नयने नेत्रहंता भवान्भव । भगस्तत्ते विजानाति तथैवेदं जगत्त्रयमा

ஓ பவா! நான் உன் கண்களைத் திருடவில்லை; கண்களை அழிப்பவன் நீயே. உன் அந்த இயல்பை பகன் அறிவான்; இம்மூவுலகமும் அதையே அறிவது।

Verse 67

मूर्ध्नि शूलं जनयसे स्वैर्दोषैर्मामदिक्षिपन् । यत्त्वं मामाह कृष्णेति महाकालोऽसि विश्रुतः

உன் சொந்தக் குற்றங்களால் என்னைத் தள்ளி நிந்தித்து, என் தலைமேல் சூலம்போல் வேதனையை உண்டாக்குகிறாய். என்னை ‘கிருஷ்ணன்’ என்று அழைப்பதால் நீ ‘மஹாகாலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 68

यास्याम्यहं परित्यक्तुमात्मानं तपसा गिरिम् । जीवंत्या नास्ति मे कृत्यं धूर्तेन परिभूतया

நான் தவத்திற்காக மலையினை அடைந்து என் உடலைத் துறப்பேன். வஞ்சகனால் அவமதிக்கப்பட்ட எனக்கு உயிரோடு இருப்பதில் இனி எந்தக் கடமையும் இல்லை.

Verse 69

निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं भवः । उवाचाथ च संभ्रांतो दुर्ज्ञेयचरितो हरः

அவளின் கோபத்தால் கூர்மையான சொற்களை கேட்ட பவ (சிவன்) கலங்கினார்; பின்னர் ஹரன் பேசினார், ஏனெனில் ஹரனின் நடத்தை அறிதல் அரிது.

Verse 70

न तत्त्वज्ञासि गिरिजे नाहं निंदापरस्तव । चाटूक्तिबुद्ध्या कृतवांस्त वाहं नर्मकीर्तनम्

ஓ கிரிஜையே, நீ உண்மைத்தத்துவத்தை அறியவில்லை; நான் உன்னை நிந்திப்பவன் அல்ல. வெறும் இனியச் சாடல் கலந்த விளையாட்டு மனத்தால் தான் அந்தப் பரிகாசச் சொற்களைச் சொன்னேன்.

Verse 71

विकल्पः स्वच्छचित्तेति गिरिजैषा मम प्रिया । प्रायेण भूतिलिप्तानामन्यथा चिंतिता हृदि

ஓ கிரிஜையே, இது என் அருமையான கருத்து—தெளிந்த மனத்திலும் ஐயமும் அலைச்சலும் எழும். உலகப் புழுதியின் சாம்பலால் பூசப்பட்டவர்களின் உள்ளம் பெரும்பாலும் பொருளை வேறுபடக் கற்பிக்கும்.

Verse 72

अस्मादृशानां कृष्णांगि प्रवर्तंतेऽन्यथा गिरः । यद्येवं कुपिता भीरु न ते वक्ष्याम्यहं पुनः

ஹே கிருஷ்ணாங்கி, எங்களைப் போன்றோரின் சொற்கள் சிலவேளை வேறொரு பொருளில் வெளிப்படுகின்றன. நீ இவ்வாறு கோபித்தால், ஹே பயந்தவளே, இனி நான் உன்னிடம் மீண்டும் பேசமாட்டேன்.

Verse 73

नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं सुचिस्मिते । शिरसा प्रणतस्तेऽहं रचितस्ते मयाञ्जलिः

நான் இனி மென்மையாகவும் நகைச்சுவையுடனும் மட்டுமே பேசுவேன்—ஹே சுசிஸ்மிதே, கோபத்தை விடு. தலை வணங்கி உன்னை வணங்குகிறேன்; உன் முன் கைகூப்பி நிற்கிறேன்.

Verse 74

दीनेनाप्यपमानेन निंदिता नमि विक्रियाम् । वरमस्मि विनम्रोऽपि न त्वं देवि गुणान्विता

தாழ்ந்தவரின் அவமதிப்பாலும் நிந்திக்கப்பட்டாலும் நான் என் நிலைப்பாட்டை மாற்றேன். நான் தாழ்மையாய் இருப்பதே மேல்; ஆனால் ஹே தேவி, நீ நற்குணங்களுக்கு ஏற்றவாறு நடக்கவில்லை.

Verse 75

इत्यनेकैश्चाटुवाक्यैः सूक्तैर्देवेन बोधिता । कोपं तीव्रं न तत्याज सती मर्मणि घट्टिता

இவ்வாறு தேவன் பல புகழ்ச்சிச் சொற்களாலும் நல்வாக்குகளாலும் அறிவுறுத்தினான்; ஆயினும் மर्मம் குத்தப்பட்டதால் சதி தன் கடும் கோபத்தை விடவில்லை.

Verse 76

अवष्टब्धावथ क्षिप्त्वा पादौ शंकरपाणिना । विपर्यस्तालका वेगाद्गन्तुमैच्छत शैलजा

அப்போது அவள் தன்னைத் தாங்கிக்கொண்டு, சங்கரனின் கையைத் தன் பாதங்களிலிருந்து தள்ளிவிட்டாள். அவசர வேகத்தில் அவள் கூந்தல் சிதறியது; மலைமகள் உடனே புறப்பட விரும்பினாள்.

Verse 77

तस्यां व्रजन्त्यां कोपेन पुनराह पुरांतकः । सत्यं सर्वैरवयवैः सुतेति सदृशी पितुः

அவள் கோபத்துடன் புறப்படும்போது புராந்தகனும் கோபித்து மீண்டும் கூறினான்— “உண்மையே, மகளே! உன் எல்லா அங்கங்களிலும் நீ தந்தையைப் போலவே இருக்கிறாய்.”

Verse 78

हिमाचलस्य श्रृंगैस्तैर्मेघमालाकुलैर्मनः । तथा दुरवागाह्योऽसौ हृदयेभ्यस्तवाशयः

மேகமாலைகளால் சூழப்பட்ட ஹிமாசலத்தின் சிகரங்கள் போல, உன் உள்ளக் கருத்து இதயங்கள் நுழைய முயன்றாலும் அறிதற்கரியதாகவே உள்ளது।

Verse 79

काठिन्यं कष्टमस्मिंस्ते वनेभ्यो बहुधा गतम् । कुटिलत्वं नदीभ्यस्ते दुःसेव्यत्वं हिमादपि

உன் கடினம் பலமுறை காடுகளிலிருந்து சேகரித்ததுபோல்; உன் வளைவு நதிகளிலிருந்து; உன் அணுகற்கரிய தன்மை பனியும் உறையும் பனிக்கட்டியிலிருந்தும் வந்ததுபோல் உள்ளது।

Verse 80

संक्रांतं सर्वमेवैतत्तव देवी हिमाचलात् । इत्युक्ता सा पुनः प्राह गिरिशं सैलजा तदा

“தேவி! இவை அனைத்தும் ஹிமாசலஜா தேவியிடமிருந்து உன்னுள் வந்தடைந்தவை” என்று கூறப்பட்டபோது, சைலஜை அப்போது கிரீசனிடம் மீண்டும் பேசினாள்।

Verse 81

कोपकंपितधूम्रास्या प्रस्फुरद्दशनच्छदा । मा शर्वात्मोपमानेन निंद त्वं गुणिनो जनान्

கோபத்தால் நடுங்கி முகம் கருமை பட, பற்கள்மேல் உதடுகள் துடிக்க அவள் கூறினாள்— “சர்வா! உன்னைச் சர்வாத்மா என அளந்து நல்லோரைக் குறை கூறாதே.”

Verse 82

तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रांतं सर्वमेवहि । व्यालेभ्योऽनेकजिह्वत्वं भस्मनः स्नेहवन्ध्यता

உன்னுள்ளும் நிச்சயமாக அசுத்தச் சேர்க்கையால் அனைத்தும் பரவியுள்ளது—பாம்புகளால் பலநாவுத்தன்மை; சாம்பலால் அன்பின் வறட்சித் தன்மை।

Verse 83

हृत्कालुष्यं शशांकात्ते दुर्बोधत्वं वृषादपि । अथवा बहुनोक्तेन अलं वाचा श्रमेण मे

சந்திரனிடமிருந்து நீ இதயத்தின் களங்கத்தை எடுத்தாய்; காளையிடமிருந்து மந்தப் புரிதலை. இனி போதும்—பல சொற்களால் என் வாக்குச் சோர்வு வேண்டாம்.

Verse 84

श्मशानवास आसीस्त्वं नग्नत्वान्न तव त्रपा । निर्घृणत्वं कपालित्वादेवं कः शक्नुयात्तवं

நீ சுடுகாட்டில் வாசம் செய்தாய்; நிர்வாணத்தால் உனக்கு வெட்கம் இல்லை. கபாலம் தாங்குதலால் இரக்கமின்மை—இப்படிப்பட்ட உன்னை யார் அடக்க முடியும்?