Adhyaya 46

Verse 1

नारद उवाच । बहूदकस्य कुंडस्य तीरस्थं लिंगमुत्तमम् । कपिलेश्वरमभ्यर्च्य नंदभद्रस्ततः सुधी

நாரதர் கூறினார் - ஹூதக குண்டத்தின் கரையில் அமைந்துள்ள உத்தமமான கபிலேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபட்டு, அறிவுடைய நந்தபத்ரன் (மேலே சென்றான்).

Verse 2

प्रणम्य चाग्रतस्तस्थौ प्रबद्धकरसंपुटः । संसारचरितैः किंचिद्द्रुःखी गाथां व्यगायत

வணங்கி, கைகளைக் கூப்பியவாறு இறைவன் முன் நின்றான். சம்சார வாழ்க்கையினால் சற்றே வருத்தமுற்ற அவன், ஒரு துதிப் பாடலைப் பாடினான்.

Verse 3

स्रष्टारमस्य जगतश्चेत्पश्यामि सदाशिवम् । नानापृच्छाभिरथ तं कुर्यां नाथं विलज्जितम्

இவ்வுலகைப் படைத்த சதாசிவனை நான் காண்பேனாயின், பல கேள்விகளைக் கேட்டு அந்த இறைவனை வெட்கமடையச் செய்வேன்.

Verse 4

अपूर्यमाणं तव किं जगत्संसृजनं विना । निरीह बहुधा यत्ते सृष्टं भार्गववज्जगत्

ஆசைகளற்ற இறைவா! உலகைப் படைக்காவிடில் உமக்கு ஏதேனும் குறை இருக்குமா? பார்கவரைப் போல நீர் ஏன் இவ்வுலகைப் பல விதங்களில் படைத்தீர்?

Verse 5

सचेतनेन शुद्धेन रागादिरहितेन च । अथ कस्मादात्मसदृशं न सृष्टं निर्मितं जडम्

நீங்கள் சைதன்யமயர், தூயவர், ராகாதி குற்றமற்றவர்; அப்படியிருக்க, உம்மைப் போன்ற சைதன்யத் தத்துவம் ஏன் படைக்கப்படவில்லை? இந்த ஜட உலகம் ஏன் உருவாக்கப்பட்டது?

Verse 6

निर्वैरेण समेनाथ सुखदुःखभवाभवैः । ब्रह्मादिकीटपर्यन्तं किमेव क्लिश्यते जगत्

ஓ நாதா, நீங்கள் பகையற்றவர், சமநோக்குடையவர்; ஆனாலும் இன்பம்-துன்பம், பிறப்பு-பிறவியின்மை காரணமாக பிரம்மா முதல் சிறு பூச்சி வரை உலகம் ஏன் துன்புறுகிறது?

Verse 7

कांश्चित्स्वर्गेथ नरके पातयंस्त्वं सदाशिव । किं फलं समवाप्नोषि किमेवं कुरुषे वद

ஓ சதாசிவா, சிலரை சொர்க்கத்திலும் சிலரை நரகத்திலும் தள்ளி, நீங்கள் எந்தப் பயனை அடைகிறீர்? ஏன் இவ்வாறு செய்கிறீர்—சொல்லும்.

Verse 8

इष्टैः पुत्रादिभिर्नाथ वियुक्ता मानवा ह्यमी । क्रंदंति करुणासार किं घृणापि भवेन्न ते

ஓ நாதா, கருணையின் சாரமே! மகன் முதலிய அன்பினரிடமிருந்து பிரிந்த இம்மனிதர் இரங்கிக் கதறுகின்றனர்; உமக்குள் இரக்கத்தின் ஒரு சிறு துளியும் எழாதோ?

Verse 9

अतीव नोचितं सर्वमेतदीश्वर सर्वथा । यत्ते भक्ताः समं पापैर्मज्जंते दुःखसागरे

ஓ ஈஸ்வரா, இது முற்றிலும் மிக அசிங்கமானது; உமது பக்தரும் பாவிகளுடன் சேர்ந்து துயரக் கடலில் மூழ்குவது ஏற்றதல்ல.

Verse 10

एवंविधेन संसारचारित्रेण विमोहिताः । स्थानां तरं न यास्यामि भोक्ष्ये पास्यामि नोदकम्

உலக வாழ்வின் இத்தகைய நடத்தையால் மயங்கிய நான் இனி வேறு இடத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்; உணவும் உண்ணேன், நீரும் அருந்தேன்।

Verse 11

मरणांतमेव यास्यामि स्थास्ये संचिंतयन्नदः । स एवं विमृशन्नेव नंदभद्रः स्वयं स्थितः

‘மரணம் வரையிலே தான் போவேன்; இங்கேயே நிலைத்திருப்பேன்’ என்று எண்ணினான். இவ்வாறு சிந்தித்தபடியே நந்தபத்ரன் தனியே அங்கே நின்றான்।

Verse 12

ततश्चतुर्थे दिवसे बहूकतटे शुभे । कश्चिद्बालः सप्तवर्षः पीडापीडित आययौ

பின்னர் நான்காம் நாளில், பஹூகாவின் புனிதமான கரையில், ஏழு வயதுடைய ஒரு சிறுவன் கடும் வேதனையால் வாடி வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 13

कृशोतीव गलत्कुष्ठी प्रमुह्यंश्च पदेपेद । नंदभद्रमुवाचेदं कृच्छ्रात्संस्तभ्य बालकः

அச்சிறுவன் மிகுந்த ஒல்லியனாய், குஷ்டம் சீழ் வடிந்து, அடியெடுக்கும் போதெல்லாம் மயங்கி விழும் நிலையில் இருந்தான்; பெரும் சிரமத்துடன் தன்னைத் தாங்கி நந்தபத்ரனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 14

अहो सुरूपसर्वांग कस्माद्दुःखी भवानपि । ततोस्य कारणं सर्वं व्याचष्ट नंदभद्रकः

“ஆஹா! அழகிய, நன்கு அமைந்த அங்கங்களையுடையவரே, நீங்களும் ஏன் துயருறுகிறீர்கள்?” அப்போது நந்தபத்ரன் தன் துயரத்தின் முழுக் காரணத்தையும் அவனுக்கு விளக்கினான்।

Verse 15

श्रुत्वा तत्कारणं सर्वं बालो दीनमना ब्रवीत् । अहो हा कष्टमत्युग्रं बुधानां यदबुद्धिता

அக்காரணமெல்லாம் கேட்ட அந்தச் சிறுவன் மனம் தளர்ந்து கூறினான்—“அய்யோ! எத்தனை கொடிய துயரம்! அறிவுடையோர்க்கும் அறியாமை வந்து சேர்வது!”

Verse 16

संपूर्णोद्रियगात्रा यन्मर्तुमिच्छंति वै वृथा । मुहूर्ताद्ध्यत्र खट्वांगो मोक्षमार्गमुपागतः

உணர்வுகளும் அங்கங்களும் முழுமையாக இருந்தும் மக்கள் வீணாக மரணத்தை விரும்புகின்றனர். ஆனால் இங்கே காட்வாங்கன் ஒரு முஹூர்த்தத்திலேயே மோட்சப் பாதையை அடைந்தான்.

Verse 17

तदहो भारतं खंडं सत्यायुषि त्यजेद्धि कः । अहमेव दृढो मन्ये पितृभ्यां यो विवर्जितः

அப்படியிருக்க, உண்மையான ஆயுள் மீதமிருக்கையில் பாரதக் கண்டத்தை யார் விட்டு விடுவார்? நான் ஒருவனே உறுதியானவன் என நினைக்கிறேன்; ஏனெனில் நான் பெற்றோர் இருவரையும் இழந்தவன்.

Verse 18

अशक्तश्चलितुं वापि मर्तुमिच्छामि नापि च । सर्वे लाभाः सातिमाना इति सत्या बतश्रुतिः

நான் நகரவும் இயலாதவன்; ஆனால் இறக்கவும் விரும்பவில்லை. அய்யோ! பழமொழி உண்மை—ஒவ்வொரு லாபமும் தன்னுடன் அகந்தை, துயரின் சுமையையும் கொண்டே வருகிறது.

Verse 19

संतोषोऽप्युचितस्तुभ्यं देहं यस्य दृढं त्विदम् । शरीरं नीरुजं चेन्मे भवेदपि कथंचन

உனக்கு திருப்தி பொருத்தமானதே; ஏனெனில் உன் உடல் உறுதியானது. எப்படியாவது என் உடலும் நோயற்றதாக ஆக வேண்டும்—அதுவே என் ஆசை.

Verse 20

क्षणेक्षणे च तत्कुर्यां भुज्यते यद्युगेयुगे । इंद्रियाणि वशे यस्य शरीरं च दृढं भवेत्

கணந்தோறும் நான் அதையே செய்வேன்; அதனால் யுகம் யுகமாக வாழ்வின் இன்பம் பெறலாம்—என் இந்திரியங்கள் அடக்கத்தில் இருந்து உடல் உறுதியாகினால்.

Verse 21

सोऽप्यन्यदिच्छते चेच्च कोऽन्यस्तस्मादचेतनः । शोकस्थानसहस्राणि हर्षस्थानशतानि च

அத்தகையவனும் இன்னொன்றை விரும்பினால், அவனைவிட அறிவிலி யார்? துக்கத்திற்கான இடங்கள் ஆயிரம்; மகிழ்ச்சிக்கான இடங்கள் நூறு மட்டுமே.

Verse 22

दिवसे दिवसे मूढमावशंति न पंडितम् । न हि ज्ञानविरुद्धेषु बह्वबपायेषु कर्मसु

நாள்தோறும் பேரிடர்கள் மூடனை மட்டுமே ஆட்கொள்கின்றன; ஞானியை அல்ல. ஏனெனில் ஞானி அறிவுக்கு விரோதமான, பல அபாயமுள்ள செயல்களில் ஈடுபடான்.

Verse 23

मूलघातिषु सज्जंते बुद्धिमंतो भवद्विधाः । अष्टांगां बुद्धिमाहुर्यां सर्वाश्रेयोविघातिनीम

உம்மைப் போன்ற அறிவாளிகள் துன்பத்தின் வேரையே வெட்ட முயல்கிறார்கள். அவர்கள் ‘அஷ்டாங்க’ விவேகத்தைச் சொல்கிறார்கள்; அது எல்லா நன்மையையும் தடைகளிலிருந்து காக்கும்.

Verse 24

श्रुतिस्मृत्यविरुद्धा सा बुद्धिस्त्वय्यस्ति निर्मला । अथ कृच्छ्रेषु दुर्गेषु व्यापत्सु स्वजनस्य च

ச்ருதி-ஸ்மிருதிக்கு முரணில்லாத அந்தத் தூய விவேகம் உன்னுள் உள்ளது; அது துன்பங்களில், அபாயகரமான நிலைகளில், மேலும் சொந்தவர்களுக்கு வந்த பேரிடர்களிலும் உறுதியாக நிற்கிறது.

Verse 25

शारीरमानसैर्दुःखैर्न सीदंति भवद्विधाः । नाप्राप्यमभिवांछंति नष्टं नेच्छंति शोचितुम्

உங்களைப் போன்ற சான்றோர் உடல்‑மனத் துயரங்களில் தளரார். அடைய இயலாததை விரும்பார்; இழந்ததற்காக அழுது வருந்தவும் விரும்பார்.

Verse 26

आपत्सु च न मुह्यंति नराः पंडितबुद्धयः । मनोदेहसमुत्थाभ्यां दुःखाब्यामर्पितं जगत्

ஆபத்துகளில் பண்டிதப் புத்தியுடையோர் மயங்கார். இந்த உலகம் மனத்திலும் உடலிலும் எழும் இருவகைத் துயரங்களால் பீடிக்கப்படுகிறது.

Verse 27

तयोर्व्याससमासाभ्यां शमोपायमिमं श्रृणु । व्याधेरनिष्टसंस्पर्शाच्छ्रमादिष्टविसर्जनात्

அவ்விரு துயரங்களையும் தணிக்கும் வழியை விரிவாகவும் சுருக்கமாகவும் கேள்—நோய் தரும் தீய தொடர்பைத் தவிர்த்தல், மேலும் அறிவுறுத்தியபடி அயர்ச்சி‑உழைப்பு முதலியவற்றை விலக்குதல்.

Verse 28

चतुर्भिः कारणैर्दुःखं शीरिरं मानसं च यत् । मानसं चाप्यप्रियस्य संयोगः प्रियवर्जनम्

துயரம் இருவகை—உடல்துயரம், மனத்துயரம்—அது நான்கு காரணங்களால் உண்டாகிறது. மனத்துயரம் விரும்பாததுடன் சேர்வதாலும், விரும்பியதிலிருந்து பிரிவதாலும் உண்டாகும்.

Verse 29

द्विप्रकारं महाकष्टं द्वयोरेतदुदाहृतम् । मानसेन हि दुःखैन शरीरमुपतप्यते

இந்த மாபெரும் துன்பம் இருவகை என உரைக்கப்படுகிறது. மனத்துயரத்தால் உடலும் எரிந்து வேதனைப்படுகிறது.

Verse 30

अयःपिंडेन तप्तेन कुंभसंस्थमिवोदकम् । तदाशु प्रति काराच्च सततं च विवर्जनात्

சிவந்த சூடான இரும்புக் கட்டியால் குடத்தில் உள்ள நீர் காய்ந்தால், மருந்து/பரிகாரம் செய்தாலும் காரணத்தை இடையறாது விலக்கினாலும் அது விரைவில் தணிவதுபோல், இதுவும் சீக்கிரம் தணிகிறது.

Verse 31

व्याधेराधेश्च प्रशमः क्रियायोगद्वयेन तु । मानसं शमयेत्तस्माज्ज्ञानेनाग्निमिवांबुना

நோயும் உள்ளார்ந்த துயரும் இருவகைச் சாதனை-யோகத்தால் தணிகின்றன; ஆகவே நீரால் தீ அணைப்பதுபோல், ஞானமெனும் நீரால் மனத்தை அமைதிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 32

प्रशांते मानसे ह्यस्य शारीरमुपशाम्ति । मनसो दुःखमूलं तु स्नेह इत्युपलभ्यते

மனம் அமைதியடைந்தால் உடலின் துன்பமும் தணிகிறது; மனத் துயரத்தின் வேர் ‘ஸ்நேஹம்’ எனும் பற்றுதலே என்று அறியப்படுகிறது.

Verse 33

स्नेहाच्च सज्जनो नित्यं जन्तुर्दुःखमुपैति च । स्नेहमूलानि दुःखानि स्नेहजानि भायानि च

பற்றுதலால் நல்லவரும் எப்போதும் துயரத்தில் விழுகின்றார்; துயரங்கள் பற்றுதலையே வேர் கொண்டவை, அச்சங்களும் பற்றுதலிலிருந்தே பிறக்கின்றன.

Verse 34

शोकहर्षौ तथायासः सर्वं स्नेहात्प्रवर्तते

சோகம், மகிழ்ச்சி, அதுபோல் உழைப்பு-அயர்ச்சி—இவை அனைத்தும் பற்றுதலிலிருந்தே எழுகின்றன.

Verse 35

स्नेहात्करणरागश्च प्रजज्ञे वैषयस्तथा । अश्रेयस्कावुभावतौ पूर्वस्तत्र गुरुः स्मृतः

ஸ்நேஹத்தினால் இந்திரிய ராகம் உண்டாகிறது; அதனாலேயே விஷயக் காமமும் எழுகிறது. இவ்விரண்டும் அச்ரேயத்தின் காரணங்கள்; இதில் முதன்மைத் தூண்டியாக ஸ்நேஹமே நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 36

त्यागी तस्मान्न दुःखी स्यान्नर्वैरो निरवग्रहः । अत्यागी जन्ममरणे प्राप्नोतीह पुनःपुनः

ஆகையால் தியாகி துயருறான் அல்லன்—பகை அற்றவனாய், பற்றுகொள்ளாமையுடன் இருப்பான். தியாகம் செய்யாதவன் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு-இறப்பை அடைகிறான்.

Verse 37

तस्मात्स्नेहं न लिप्सेन मित्रेभ्यो धनसंचयात् । स्वशरीरसमुत्थं च ज्ञानेन विनिर्वतयेत्

ஆகையால் நண்பர்களாலோ செல்வச் சேமிப்பாலோ உண்டாகும் ஸ்நேஹப் பற்றை நாடாதே. தன் உடலிலிருந்து எழும் பந்தத் துயரை ஞானத்தால் நீக்க வேண்டும்.

Verse 38

ज्ञानान्वितेषु सिद्धेषु शास्त्रूज्ञेषु कृतात्मसु । न तेषु सज्जते स्नेहः पद्मपत्रेष्विवोदकम्

ஞானம் உடைய, சாஸ்திரம் அறிந்த, தம்மை அடக்கிய சித்தர்களிடத்தில் ஸ்நேஹப் பற்று ஒட்டாது; அது தாமரை இலைமேல் நீர் போல வழிந்தோடும்.

Verse 39

रागाभिभूतः पुरुषः कामेन परिकृष्यते । इच्छा संजायते चास्य ततस्तृष्णा प्रवर्धते

ராகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனிதனை காமம் இழுத்துச் செல்கிறது. அதனால் அவனுக்கு இச்சை பிறக்கிறது; பின்னர் த்ருஷ்ணை தொடர்ந்து பெருகுகிறது.

Verse 40

तृष्णा हि सर्वपापिष्ठा नित्योद्वेगकरी मता । अधर्मबहुला चैव घोररूपानुबंधिनी

தೃಷ்ணை எல்லாப் பாவங்களிலும் மிகப் பாவமிகுந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அது எப்போதும் கலக்கத்தை உண்டாக்கும். அது அதர்மம் நிறைந்தது; அதன் பின்பு கொடிய விளைவுகள் தொடரும்.

Verse 41

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यतः । यासौ प्राणांतिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

தீய புத்தியுடையோர் விட்டு விடக் கடினமென எண்ணும், ஒருபோதும் பழுதடையாத, உயிரை முடிக்கும் நோயான அந்தத் தೃಷ்ணையைத் துறந்தால் சுகம் கிடைக்கும்.

Verse 42

अनाद्यंता तु सा तृष्णा ह्यंतर्देहगता नृणाम् । विनाशयति संभूता लोहं लोहमलो यथा

அந்தத் தृष்ணைக்கு தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை; அது மனிதரின் உடலுக்குள் உறைகிறது. அது எழுந்தவுடன் அவர்களை அழிக்கிறது—இரும்பைத் துரு அரித்தழிப்பதுபோல்.

Verse 43

यथैवैधः समुत्थेन वह्निना नाशमृच्छति । तथाऽकृतात्मा लोबेन स्वोत्पन्नेन विनश्यति

எரிவிறகிலிருந்து எழும் தீ அந்த எரிவிறகையே அழிப்பதுபோல், அடக்கமற்ற மனத்தையுடையவன் தன்னுள் எழும் லோபத்தால் அழிகிறான்.

Verse 44

तस्माल्लोभो न कर्तव्यः शरीरे चात्मबंधुषु । प्राप्तेषु व न हृष्येत नाशो वापि न शोचयेत्

ஆகையால் லோபத்தைச் செய்யக்கூடாது—தன் உடலின்மேலும், தன் உறவினர்மேலும். கிடைத்தால் மிக மகிழ்ச்சியடையாதே; இழந்தால் துயரப்படாதே.

Verse 45

नंदभद्र उवाच । अहो बाल न बालस्त्वं मतो मे त्वां नमाम्यहम् । त्वद्वाक्यैरतितृप्तोऽहं त्वां तु प्रक्ष्यामि किंचन

நந்தபத்ரர் கூறினார்—அஹோ பாலா! என் எண்ணத்தில் நீ பாலன் அல்ல; உனக்கு நான் வணங்குகிறேன். உன் வாக்குகளால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; இன்னும் உன்னிடம் சிறிது கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 46

कामक्रोधावहंकारमिंद्रियाणि च मानवाः । निंदंति तत्र मे नित्यं विवक्षेयं प्रजायते

மனிதர்கள் காமம், கோபம், அகங்காரம், மேலும் இந்திரியங்களை நிந்திக்கிறார்கள்; ஆனால் அவற்றைப் பற்றியே எனக்குள் எப்போதும் பேசவேண்டும் என்ற வேட்கை எழுகிறது.

Verse 47

अहमेष ममेदं च कार्यमीदृशकस्त्वहम् । इत्यादि चात्मविज्ञानमहंकार इति स्मृतः

“நான் இதுவே, இது என்னுடையது, இந்தச் செயல் செய்யப்பட வேண்டும், நான் இப்படிப்பட்டவன்”—இத்தகைய தன்னைச் சார்ந்த எண்ணங்களே ‘அகங்காரம்’ என நினைவில் கூறப்படுகின்றன.

Verse 48

परिहार्यः य चेत्तं च विनोन्मत्तः प्रकीर्यते । कामोऽभिलाष इत्युक्तः सं चेत्पुंसा विवर्ज्यते

எந்த மனத் தூண்டுதல் எழுந்தவுடன் சித்தத்தை அலைக்கழித்து மனத்தை இங்கும் அங்கும் சிதறடிக்கிறதோ, அது விலக்கத்தக்கது. அதுவே ‘காமம்’ எனப்படும் ஆசை; நன்மை நாடும் மனிதன் அதைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 49

कथं स्वर्गो मुमुक्षा वा साध्यते दृषदा यथा । क्रोधो वा यदि संत्याज्यस्ततः शत्रुक्षयः कथम्

சுவர்க்கமோ அல்லது மோக்ஷ விருப்பமோ—ஒரு கல்லால் மட்டும் சாதிப்பதுபோல் எப்படிச் சாத்தியமாகும்? மேலும் கோபம் உண்மையிலேயே துறக்க வேண்டியதெனில், பகைவர்களின் அழிவு எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 50

बाह्यानामांतराणां वा विना तं तृणवद्विदुः । इंद्रियाणि निगृह्यैव दुष्टानीति निपीडयेत्

அத்தத்துவத்தை அடக்காமல் இருந்தால் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் உள்ள அனைத்தும் புல்லைப் போலத் துச்சமென அறியப்படும். ஆகவே இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்தி தீய வృத்திகளை வலியுடன் அடக்க வேண்டும்.

Verse 51

कथं स्याद्धर्मश्रवणं कथं वा जीवनं भवेत् । एतस्मिन्मे मनो विद्धंखिद्यतेऽज्ञानसंकटे

தர்மத்தைச் செவிமடுக்குவது எவ்வாறு, வாழ்க்கை எவ்வாறு நிலைக்கும்? இந்த அஞ்ஞானச் சிக்கலில் என் மனம் காயமுற்றதுபோல் துயருறுகிறது.

Verse 52

तथा कस्मादिदं सृष्टं जडं विश्वं चिदात्मना । एवं यद्बहुधा क्लेशः पीड्यते हा कुतस्त्विदम्

அப்படியெனில் சித்-ஆத்மா ஏன் இந்த ஜடமான உலகை உருவாக்கினான்? இவ்வாறு பலவகைத் துன்பங்கள் ஏன் ஏற்படுகின்றன—அய்யோ, இவை எங்கிருந்து தோன்றின?

Verse 53

बाल उवाच । सम्यगेतद्यथा पृष्टं यत्र मुह्यंति जंतवः । श्रृण्वेकाग्रमना भूत्वा ज्ञातं द्वैपायनान्मया

பாலன் கூறினான்—நீ சரியாகவே கேட்டாய்; இதிலேயே உயிர்கள் மயங்குகின்றன. ஒருமுக மனத்துடன் கேள்; இதை நான் த்வைபாயனன் (வ்யாசன்) மூலம் அறிந்தேன்.

Verse 54

प्रकृतिः पुरुषश्चैव अनादी श्रृणुमः पुरा । साधर्म्येणावतिष्ठेते सृष्टेः प्रागजरामरौ

பிரகிருதியும் புருஷனும் இருவரும் அனாதிகள் என்று பழமையிலிருந்து கேட்டுள்ளோம். படைப்பிற்கு முன் அவர்கள் சாதர்மியமாக ஒன்றாய் நிலைபெறுவர்; இருவரும் முதுமையற்றும் மரணமற்றும் ஆவர்.

Verse 55

ततः कालस्वबावाभ्यां प्रेरिता प्रकृतिः पुरा । पुंसः संयोगमैच्छत्सा तदभावात्प्रकुप्यत

அப்போது பண்டைக் காலத்தில் காலமும் இயல்பும் தூண்ட, பிரகృతి புருஷனுடன் சங்கமத்தை விரும்பினாள்; அந்தச் சங்கமம் இல்லாததால் அவள் கலங்கி கொந்தளித்தாள்।

Verse 56

ततस्तमोमयी सा च लीलया देववीक्षिता । राजसी समभूद्दूष्टा सात्त्विकी समजायत

பின்னர் தமோமயமான அவள், தேவனின் லீலையான பார்வையால் நோக்கப்பட்டாள்; அவள் கலங்கிய ராஜஸிகமாகி, அதேவேளை சாத்த்விகமும் வெளிப்பட்டது।

Verse 57

एवं त्रिगुणतां याता प्रकृतिर्देवदर्शनात् । तां समास्थाय परमस्त्रिमूर्तिः समजायत

இவ்வாறு தேவதரிசனத்தால் (பார்வையால்) பிரகுதி முக்குண நிலையை அடைந்தாள்; அவளையே ஆதாரமாகக் கொண்டு பரமத் திரிமூர்த்தி வெளிப்பட்டது।

Verse 58

तस्याः प्रोच्चारणार्थं च प्रवृत्तः स्वांशतस्ततः । असूयत महत्तत्त्वं त्रिगुणं तद्विदुर्बुधाः

அவளின் வெளிப்படையான உச்சரிப்பு/வெளிப்பாட்டிற்காக அவர் தம் சொந்த அங்கத்திலிருந்து செயல்பட்டார்; அப்போது முக்குணமுடைய ‘மஹத் தத்துவம்’ தோன்றியது என்று ஞானிகள் கூறுவர்।

Verse 59

अहंकार स्ततो जातः सत्त्वराजसतामसः । तमो रजस्त्वमापद्य रजः सत्त्वगुणं नयेत्

அதன்பின் சத்த்வ-ரஜஸ்-தமஸ் இயல்புடைய அகங்காரம் தோன்றியது; தமஸ் ரஜஸை நோக்கிச் செல்லும், ரஜஸ் மீண்டும் சத்த்வகுணத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்லும்।

Verse 60

शुद्धसत्त्वे ततो मोक्षं प्रवदंति मनीषिणः । तमसो रजसस्त स्मात्संशुद्ध्यर्थं च सर्वशः

ஞானிகள் கூறுகின்றனர்: தூய சத்துவத்திலிருந்தே மோட்சம் உண்டாகிறது. ஆகையால் முழுப் பரிசுத்திக்காக தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவற்றை எல்லாவிதமாகவும் சுத்திகரிக்க வேண்டும்.

Verse 61

जीवात्मसंज्ञान्स्वीयांशान्व्यभजत्परमेश्वरः । तावंतस्ते च क्षेत्र्ज्ञा देहा यावंत एव हि

பரமேஸ்வரன் தன் சொந்த அங்கங்களை ‘ஜீவாத்மா’ எனப் பகுத்தான். எத்தனை க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஆத்மாக்கள் உள்ளனவோ, அத்தனைதே உடல்களும் உண்மையில் உள்ளன.

Verse 62

निःसरंति यथा लोहात्तप्तल्लिंगात्स्फुलिंगकाः । तन्मात्रभूतसर्गोयमहंकारात्तु तामसात्

சூடேறிய இரும்புக் கட்டிலிருந்து சினுக்குகள் பறப்பதுபோல், தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து தன்மாத்திரங்களும் பூதத் தத்துவங்களும் வெளிப்படும் இந்தச் சிருஷ்டி நிகழ்கிறது.

Verse 63

इंद्रियाणां सात्त्विकाच्च त्रिगुणानि च तान्यपि । एतैः संसिद्धयंत्रेण सच्चिदानन्दवीक्षणात्

சாத்த்விகப் பகுதியிலிருந்து ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் தோன்றுகின்றன; அவையும் முக்குணங்களுக்குட்பட்டவையே. இந்தச் சாதன-யந்திரத்தின் மூலம் சச்சிதானந்த தரிசனத்தால் நிறைவு பெறப்படுகிறது.

Verse 64

रजस्तमश्च शोध्यंते सत्त्वेनैव मुमुक्षुभिः । तस्मात्कामं च क्रोधं च इंद्रियाणां प्रवर्तनम्

மோட்சம் நாடுவோர் சத்துவத்தின் மூலமே ரஜஸ், தமஸைச் சுத்திகரிக்கின்றனர். ஆகையால் இంద్రியங்கள் காமம், கோபம் நோக்கி ஓடும் தூண்டுதலை அடக்கி நன்னெறிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 65

अहंकारं च संसेव्य सात्त्विकीं सिद्धिमश्नुते । राजसास्तामसाश्चैव त्याज्याः कामादयस्त्वमी

சாத்த்விகமான அகங்காரத்தைப் பயின்றால் சாதகன் சாத்த்விக சித்தியை அடைவான். ஆனால் ரஜஸ்-தமஸ் உந்துதல்களான காமம் முதலியவை நீ முற்றிலும் துறக்கவேண்டும்.

Verse 66

सात्त्विकाः सर्वदा सेव्याः संसारविजिगीषुभिः । गुणत्रयस्य वक्ष्यामि संक्षेपाल्लक्षणं तव

சம்சாரத்தை வெல்ல விரும்புவோர் எப்போதும் சாத்த்விகமானவற்றையே பயில வேண்டும். இப்போது மூன்று குணங்களின் இலக்கணத்தைச் சுருக்கமாக உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 67

सास्त्राभ्यासस्ततो ज्ञानं शौचमिंद्रियनिग्रहः । धर्मक्रियात्मचिंता च सात्त्विकं गुण लक्षणम्

சாஸ்திரப் பயிற்சி, அதனால் ஞான உதயம், தூய்மை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, தர்மக் கிரியைகளின் ஆக்கம், ஆத்ம சிந்தனை—இவையே சாத்த்விக குணத்தின் இலக்கணங்கள்.

Verse 68

अन्यायेन धनादानं तंद्री नास्तिक्यमेव च । क्रौर्यं च याचकाद्यं च तामसं गुणलक्षणम्

அநியாய வழியில் செல்வத்தைத் தானமாக்குதல், சோம்பல், நாஸ்திகம், கொடுமை, பிச்சை கேட்கும் பழக்கம் முதலியவை—இவையே தாமஸ குணத்தின் இலக்கணங்கள்.

Verse 69

तस्माद्बुद्धिमुकैस्त्वतैः सात्त्विकैर्देवतां भजेत् । राजसैर्मानवत्वं च तामसैः स्थाणुयोनिता

ஆகவே விழித்துணர்வு கொண்ட சாத்த்விகப் பண்புகளால் தேவநிலை அடையப்படும்; ராஜஸப் பண்புகளால் மனிதப் பிறவி; தாமஸப் பண்புகளால் அசைவற்ற (ஸ்தாவர) யோனியில் வீழ்ச்சி ஏற்படும்.

Verse 70

बुद्ध्याद्यैरेव मुक्तिः स्यादेतैरेव च यातना

புத்தி முதலிய இத்தத்துவங்களாலேயே நிச்சயமாக முக்தி உண்டாகிறது; அதே தத்துவங்கள் மாறுபட்டால் வேதனைவும் துன்பமும் தோன்றுகின்றன.

Verse 71

अमीषां चाप्य भावे वै न किंचिदुपपद्यते । कलादो हि कलादीनां सुवर्णं शोधयेद्यथा

இவை இல்லையெனில் உண்மையில் எதுவும் முறையாக நிறைவேறாது. எவ்வாறு பரிசோதனை (கசௌடி) மற்றும் சுத்திகரிப்பு செயல் பொன்னையும் அதன் கலவையையும் தூய்மைப்படுத்துகிறதோ, அவ்வாறே உயர்தத்துவம் கீழ்தத்துவங்களைச் சீர்செய்கிறது.

Verse 72

तथा रजस्तमश्चैव संशोध्ये सात्त्विकैर्गुणैः । अस्मादेव गुणानां च समवायादनादिजात्

அவ்வாறே ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவை சத்த்வ குணங்களால் நன்கு சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில் இந்த அனாதி சமவாயம் (இணைவு) மூலமே குணங்களின் கலப்பு தோன்றுகிறது.

Verse 73

सुखिनो दुःखिनश्चैव प्राणिनः शास्त्रदर्शिनः । अष्टाविंशतिलक्षैश्च गुणमेकैकमीश्वरः

உயிர்கள் சுகமுடையவர்களாகவும் துஃഖமுடையவர்களாகவும், மேலும் சாஸ்திர உபதேசத்தை உணர்வோராகவும் காணப்படுகின்றனர். மேலும் ஈச்வரன் ஒவ்வொரு குணத்தையும் இருபத்தெட்டு லட்சம் அளவாக (விரிவாக) பகிர்ந்தான்.

Verse 74

व्यभजच्चतुरा शीतिलक्षास्ता जीवयोनयः । सकाशान्मनसस्तद्वदात्मनः प्रभवंति हि

பின்னர் அவர் அந்த ஜீவயோனிகளை எண்பத்திநான்கு லட்சமாகப் பிரித்தார். அவை மனத்தின் சன்னிதியிலிருந்து—அதேபோல் ஆத்மாவிலிருந்தும்—நிச்சயமாக உண்டாகின்றன.

Verse 75

ईश्वरांशाश्च ते सर्वे मोहिताः प्राकृतैर्गुणैः । क्लेशानासादयंत्येव यथैवाधिकृता विभोः

அவர்கள் அனைவரும் ஈசுவரனின் அங்கங்களே; ஆயினும் பிரகிருதியின் குணங்களால் மயங்குகின்றனர். வல்லமைமிகு விபுவின் ஆணைப்படி அவர்கள் நிச்சயமாகத் துன்பங்களை அடைகின்றனர்.

Verse 76

अन्नानां पयसां चापि जीवानां चाथ श्रेयसे । मानुष्यमाहुस्तत्त्वज्ञाः शिवभावेन भावितम्

அன்னம், பால், உயிர்கள் அனைத்தின் நலனுக்காகத் தத்துவஞானிகள் கூறுவர்—சிவபாவத்தால் நிறைந்த மனிதப் பிறவியே மிகச் சிறந்த நன்மை தருவது.

Verse 77

नंदभद्र उवाच । एवमेतत्किं तु भूयः प्रक्ष्याम्येतन्महामते । ईश्वराः सर्वदातारः पूज्यंते यैश्च देवताः

நந்தபத்ரன் கூறினான்—அப்படியே; ஆனால், ஓ மகாமதி, மேலும் கேட்கிறேன். ஈசுவரர்கள் அனைத்தையும் அளிப்பவர்கள் என்றால், தேவர்களை யார் வழிபடுகின்றனர்?

Verse 78

स्वभक्तांस्तान्न दुःखेभ्यः कस्माद्रक्षंति मानवान् । विशेषात्केपि दृश्यंते दुःखमग्नाः सुरान्रताः

தம் பக்தர்களான மனிதர்களை தேவர்கள் துன்பங்களிலிருந்து ஏன் காக்கவில்லை? குறிப்பாக, சிலர் தேவர்விரதங்களில் ஈடுபட்டிருந்தும் துன்பத்தில் மூழ்கியவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 79

इति मे मुह्यते बुद्धिस्त्वं वा किं बाल मन्यसे

இவ்வாறு என் புத்தி மயங்குகிறது; சொல்லு, ஓ சிறுவனே, இதைப்பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?

Verse 80

बाल उवाच । अशुचिश्च शुचिश्चापि देवभक्तो द्विधा स्मृतः । कर्मणा मनसा वाचा तद्रतो भक्त उच्यते

பாலன் கூறினான்—தேவபக்தன் இருவகை என நினைக்கப்படுகிறான்: அசுசி மற்றும் சுசி. செயல், மனம், வாக்கு மூலமாக அவனிடமே பற்றுடன் இருப்பவன் உண்மைப் பக்தன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 81

अशुचिर्देवताश्चैव यदा पुजयते नरः । तदा भूतान्या विशंति स च मुह्यति तत्क्षणात्

அசுசியான மனிதன் தேவதைகளைப் பூஜிக்கும்போது, பூதங்கள் அவனுள் புகுகின்றன; அவன் அக்கணமே மயங்கிவிடுகிறான்.

Verse 82

विमूढश्चाप्टयकार्याणि तानि तानि निषेवते । ततो विनश्यति क्षिप्रं नाशुचिः पूजयेत्ततः । शुचिर्वाभ्यर्चयेद्यश्च तस्य चेदशुभं भवेत्

மயக்கமுற்றவன் பல தவறான செயல்களில் ஈடுபடுகிறான்; அதனால் அவன் விரைவில் அழிவடைகிறான். ஆகவே அசுசியன் பூஜை செய்யக்கூடாது. ஆனால் சுசியாக இருந்து முறையாக அர்ச்சனை செய்பவனுக்கும் ஏதேனும் அசுபம் நேர்ந்தால்—

Verse 83

तस्य पूर्वकृतं व्यक्तं कर्मणां कोटि मुच्यते । महेश्वरो ब्रह्महत्याभयाद्यत्र ततस्ततः

அவனுடைய முன்செய்த கர்மங்களின் வெளிப்பட்ட பலன்கள்—கோடிக்கணக்கான கர்மங்களுக்குச் சமமாக—அழிந்தொழிகின்றன. மேலும் மகேஸ்வரன் அங்கேயே அக்கணத்தில் பிரம்மஹத்தி முதலிய அச்சங்களிலிருந்து விடுவிக்கிறார்.

Verse 84

सस्नौ तीर्थेषु कस्माच्च इतरो मुच्यते कथम् । अम्बरीषसुतां हृत्वा पर्वतान्नारदात्तथा

தீர்த்தங்களில் நீராடினாலும் துயரம் ஏன் நீங்கவில்லை? மற்றொருவன் எவ்வாறு விடுதலை பெறுகிறான்? அம்பரீஷனின் மகளைக் மலையிலிருந்து கடத்திச் சென்று, மேலும் நாரதரிடமிருந்தும் கேட்டதுபோல—

Verse 85

सीतापहारमापेदे रामोऽन्यो मुच्यते कथम् । ब्रह्मापि शिरसश्छेदं कामयित्वा सुतामगात्

சீதாபஹரணத்துடன் தொடர்புடைய துன்பத்தை ராமனே அனுபவித்தான்; அப்படியிருக்க மற்றவன் எவ்வாறு விடுதலை பெறுவான்? பிரம்மனும் தலை வெட்டப்பட வேண்டும் என்ற ஆசையால் தன் மகளையே பின்தொடர்ந்தான்.

Verse 86

इंद्रचंद्ररविविष्णुप्रमुखाः प्राप्नुयुः कृतम् । तस्मादवश्यं च कृतं भोज्यमेव नरैः सदा

இந்திரன், சந்திரன், ரவி (சூரியன்), விஷ்ணு முதலிய முதன்மையோர் கூட தம் செய்த கர்மத்தின் பலனை அடைகின்றனர்; ஆகவே மனிதர்கள் செய்தது நிச்சயமாக எப்போதும் அனுபவிக்கப்படவேண்டும்.

Verse 87

मुच्यते कोऽपि स्वकृतान्नैवेति श्रुतिनिर्णयः । किं तु देवप्रसादेन लभ्यमेकं सुरव्रतैः

தன் செய்த கர்மத்திலிருந்து யாரும் விடுபடார்—இதுவே ஸ்ருதியின் தீர்மானம்; ஆனால் தேவனின் அருளால் ஒரு நன்மை (உத்தாரம்/சிறப்பு) தெய்வவிரதத்தில் நிலைத்தோர்க்கு கிடைக்கும்.

Verse 88

बहुभिर्जन्मभिर्भोज्यं भुज्येतैकेन जन्मना । तच्च भुक्त्वात तस्त्वर्थो भवेदिति विनिश्चयः

பல பிறவிகளில் அனுபவிக்க வேண்டியது ஒரே பிறவியிலேயே அனுபவிக்கப்படலாம்; அதை அனுபவித்து கர்மபல அனுபவம் தீர்ந்தபின், உண்மையான நோக்கம் தெளிவாகிறது—இதுவே உறுதியான முடிவு.

Verse 89

ये तप्यंते गतैः पापैः शुचयो देवताव्रताः । इह ते पुत्रपौत्रैश्च मोदंतेऽमुत्र चेह च

பாவங்கள் நீங்கி தூய்மையடைந்து, தேவவிரதங்களில் நிலைத்து தவம் செய்பவர்கள்—இங்கே மகன், பேரன் முதலியோருடன் மகிழ்வர்; அப்புற உலகிலும், அங்கேயும் இங்கேயும் இரண்டிடத்திலும் ஆனந்திப்பர்.

Verse 90

तस्माद्देवाः सदा पूज्याः शुचिभिः श्रद्धयान्वितैः । प्रकृतिः शोधनीया च स्ववर्णोदितकर्मभिः

ஆகையால் தூய்மையும் பக்திச் சிரத்தையும் உடையோர் எப்போதும் தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; மேலும் தம் வர்ணத்திற்குரிய விதிக்கப்பட்ட கடமைகளால் தம் இயல்பைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 91

स्वनुष्ठितोऽपि धर्मः स्यात्क्लेशायैव विनाशिवम् । दुराचारस्य देवोपि प्राहेति भगवान्हरः

தீயொழுக்கமுடையவனுக்கு ஆற்றப்பட்ட தர்மமும் துன்பத்திற்கே காரணமாகி, நல்விளைவு தராது—என்று பகவான் ஹரன் உரைத்தான்.

Verse 92

भोक्तव्यं स्वकृतं तस्मात्पूजनीयः सदाशिवः । स्वाचारेण परित्याज्यौ रागद्वेषाविदं परम्

ஆகையால் தாம் செய்த கர்மத்தின் பலனை நிச்சயமாக அனுபவிக்க வேண்டும்; சதாசிவன் வழிபடத்தக்கவன். தம் ஒழுக்கத்தால் ஆசை-வெறுப்பைத் துறக்க வேண்டும்—இதுவே பரம உபதேசம்.

Verse 93

नन्दभद्र उवाच । शुद्धप्रज्ञ किमेतच्च पापिनोऽपि नरा यदा । मोदमानाः प्रदृश्यन्ते दारैरपि धनैरपि

நந்தபத்ரன் கூறினான்—ஓ தூய அறிவுடையவனே! இது என்ன? பாவிகளான மனிதர்களும் சிலவேளை மனைவியுடனும் செல்வத்துடனும் மகிழ்ந்து காணப்படுகிறார்களே?

Verse 94

बाल उवाच । व्यक्तं तैस्तमसा दत्तं दानं पूर्वेषु जन्मसु । रजसा पूजितः शंभुस्तत्प्राप्तं स्वकृतं च तैः

பாலன் கூறினான்—தெளிவாக, அவர்கள் முன் பிறவிகளில் தமோகுணத்தின் தாக்கத்தினாலும் தானம் செய்தனர்; ரஜோகுணத்தின் தாக்கத்தினாலும் சம்புவை வழிபட்டனர். ஆகவே தம் செய்த கர்மத்தின் பலனையே அவர்கள் பெற்றனர்.

Verse 95

किं तु यत्तमसा कर्म कृतं तस्य प्रभावतः । धर्माय न रतिर्भूयात्ततस्तेषां विदांवर

ஆனால் தமோகுணத்தின் ஆற்றலால் செய்யப்பட்ட செயல்களின் விளைவினால், அவர்களின் உள்ளத்தில் தர்மத்தில் மீண்டும் விருப்பம் உண்டாகாது; ஆகையால், ஓ ஞானிகளில் சிறந்தவரே।

Verse 96

भुक्त्वा पुण्यफलं याति नरकं संशयः । अस्मिंश्च संशये प्रोक्तं मार्कंडेयेन श्रूयते

புண்ணியத்தின் பலனை அனுபவித்த பின் அவன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்—இதுவே சந்தேகம். இச்சந்தேகத்தின்பற்றி மார்கண்டேயர் உரைத்தது அதிகாரமாகக் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 97

इहैवैकस्य नामुत्र अमुत्रैकस्य नो इह । इह चामुत्र चैकस्य नामुत्रैकस्य नो इह

ஒருவருக்கு பலன் இவ்வுலகிலேயே, மறுலகில் இல்லை; மற்றொருவருக்கு மறுலகிலேயே, இவ்வுலகில் இல்லை. ஒருவருக்கு இங்கும் அங்கும் இரண்டிலும்; மற்றொருவருக்கு அங்கும் இங்கும் எதுவும் இல்லை.

Verse 98

पूर्वोपात्तं भवेत्पुण्यं भुक्तिर्नैवार्जयन्त्यपि । इह भोगः स वै प्रोक्तो दुर्भगस्याल्पमेधसः

முன்னர் சேர்த்த புண்ணியமே அனுபவிக்கப்படுவது; வெறும் அனுபவத்தால் புதிய புண்ணியம் உண்டாகாது. இவ்வுலக இன்ப அனுபவம் துர்பாக்கியனுக்கும் குறைமதியனுக்கும் உரியது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 99

पूर्वोपात्तं यस्य नास्ति तपोभिश्चार्जयत्यपि । परलोके तस्य भोगो धीमतः स क्रियात्स्फुटम्

யாரிடமும் முன்சேர்ந்த புண்ணியம் இல்லையோ, ஆனால் தவத்தால் அதை ஈட்டுகிறாரோ—அந்த ஞானியின் அனுபவம் மறுலகில் அவரது செயல்விளைவாகத் தெளிவாக வெளிப்படும்.

Verse 100

पूर्वोपात्तं यस्य नास्ति पुण्यं चेहापि नार्जयेत् । ततश्चोहामुत्र वापि भो धिक्तं च नराधमम्

முன்னர்ச் சேர்த்த புண்ணியம் இல்லாதவனும், இவ்வுலகிலும் புண்ணியம் ஈட்டாதவனும்—இவ்வுலகிலோ மறுவுலகிலோ—நிச்சயமாகத் திக்க்கரிக்கத் தக்க நராதமன் ஆவான்.

Verse 101

इति ज्ञात्वा महाभागत्यक्त्वा शल्यानि कृत्स्नशः । भज रुद्रं वर्णधर्मं पालयास्मात्परं न हि

மகாபாகனே! இதை அறிந்து, உள்ளத்தின் எல்லா ‘சல்ய’ங்களையும் (முள்ளுகளையும்) முழுதாகக் களை. ருத்ரனைப் பக்தியுடன் வழிபட்டு, உன் வர்ணத்திற்குரிய தர்மத்தைப் பேணி நட—இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.

Verse 102

योहि नष्टेष्वभीष्टेषु प्राप्तेष्वपि च शोचति । तृप्येत वा भवेद्बन्धो निश्चितं सोऽन्यजन्मनः

விரும்பியவை இழந்தபோது வருந்துவோனும், பெற்றபோதும் வருந்துவோனும்—திருப்தியடைந்தாலும் கட்டுப்பட்டாலும்—நிச்சயமாக மறுபிறவிக்குக் கட்டுப்பட்டவனே.

Verse 103

नन्दभद्र उवाच । नमस्तुभ्यमबालाय बालरूपाय धीमते । को भवांस्तत्त्वतो वेत्तुमिच्छामि त्वां शुचिस्मितम्

நந்தபத்ரன் கூறினான்—உமக்கு நமஸ்காரம்! நீர் குழந்தையல்ல; ஆயினும் குழந்தை வடிவில் விளங்குகிறீர்; மேலும் ஞானமுடையவர். நீர் உண்மையில் யார்? தூய புன்னகையுடையவரே, உம்மைத் தத்துவமாக அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 104

बहवोऽपि मया वृद्धा दृष्टाश्चोपासिताः सदा । तेषामीदृशका बुद्धिर्न दृष्टा न श्रुतामया

நான் பல முதியவர்களைப் பார்த்துள்ளேன்; எப்போதும் அவர்களைச் சேவித்தும் வந்துள்ளேன். ஆனால் அவர்களிடத்தில் இத்தகைய ஞானத்தை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை.

Verse 105

येन मे जन्मसंदेहा नाशिता लीलयैव च । तस्मात्सामान्यरूपस्त्वं निश्चितं न मतं मम

என் பிறப்பைப் பற்றிய சந்தேகங்களை நீ எளிதில் நீக்கினாய்; ஆகவே நீ சாதாரண இயல்புடையவன் அல்ல—இதுவே என் உறுதியான முடிவு.

Verse 106

बाल उवाच । महदेतत्समाख्येयमेकाग्रः श्रृणु तत्त्वतः । इतः सप्ताधिके चापि सप्तमे जन्मनि त्वहम्

பாலன் கூறினான்—இது சொல்லத்தக்க மிகப் பெரிய செய்தி; ஒருமுக மனத்துடன் உண்மைத்தத்துவமாகக் கேள். இதற்கு அப்பால் எண்ணினால் ஏழாம் பிறவியில் நான்…

Verse 107

वैदिशे नगरे विप्रो नाम्नाऽसं धर्मजालिकः । वेदवेदांगतत्त्वत्रः स्मृतिशास्त्रार्थविद्वरः

வைதீச நகரில் நான் ‘தர்மஜாலிக’ என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணன்; வேதம்-வேதாங்கங்களின் தத்துவம் அறிந்தவன், ஸ்மிருதி-சாஸ்திர அர்த்தங்களில் சிறந்த பண்டிதன்.

Verse 108

व्याख्याता धर्मशास्त्राणां यथा साक्षाद्बृहस्पतिः । किं त्वहं विविधान्धर्माल्लोंकानां वर्णये भृशम्

நான் தர்மசாஸ்திரங்களின் உரையாளர் என, நேரில் பிருஹஸ்பதியைப் போலவே காட்டிக்கொண்டேன்; ஆனாலும் மக்களிடம் பலவகை ‘தர்மங்களை’ உரக்கப் பிரசாரம் செய்தேன்.

Verse 109

स्वयं चातिदुराचारः पापिनामपि पापराट् । मंसाशी मद्यसेवी च परदाररतः सदा

உண்மையில் நான் மிகுந்த துராசாரன்—பாவிகளிலும் பாவராஜன். நான் மாம்சம் உண்டவன், மதுபானம் அருந்துபவன், எப்போதும் பிறர் மனைவியரிடம் ஆசை கொண்டவன்.

Verse 110

असत्यभाषी दम्भीच सदा धर्मध्वजी खलः । लोभी दुरात्मा कथको न कर्ता कर्हिचित्क्वचित्

நான் பொய்யுரைப்பவனும் வஞ்சகனும்—என்றும் ‘தர்ம’க் கொடியை ஏந்திய தீயவன். பேராசையும் தீய மனமும் கொண்ட நான், சொற்பொழிவாளர் மட்டுமே; எந்நேரமும் எங்கும் செய்பவன் அல்லேன்.

Verse 111

यस्माज्जालिकवज्जालं लोकेभ्योऽहं क्षिपामि च । तत्त्वज्ञा मां ततः प्राहुर्धर्मजालिक इत्युत

வலைவீசுபவன் போல நான் மக்கள்மேல் வலை வீசியதால், தத்துவம் அறிந்தோர் என்னை ‘தர்மஜாலிகன்’—தர்மத்தின் பெயரில் வலை நெய்பவன்—என்று கூறினர்.

Verse 112

सोऽहं तैर्बहुभिश्चीर्णैः पातकैरंत आगते । मृतो गतो यमस्थानं पातितः कूटशाल्मलीम्

இவ்வாறு பல பாவங்களைச் செய்து, இறுதிக்காலம் வந்தபோது நான் இறந்து யமலோகம் சென்று ‘கூடசால்மலீ’ எனும் நரகத்தில் தள்ளப்பட்டேன்.

Verse 113

यमदुतैस्ततः कृष्टः स्मार्यमामः स्वचेष्टितम् । खड्गैश्च कृत्यमानोऽहं जीवामि प्रमियामि च

அப்போது யமதூதர்கள் என்னை இழுத்துச் சென்று, என் செயல்களை நினைவூட்டினர்; வாள்களால் வெட்டப்படும்போது நான் இறந்தும் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தும்—மீண்டும் மீண்டும்.

Verse 114

आत्मानं बहुधा निंदञ्छाश्वतीर्न्यवसं समाः । नरके या मतिर्भूयाद्धर्मं प्रति प्रपीडतः

என்னை நான் பலவிதமாக நிந்தித்துக்கொண்டு நரகத்தில் முடிவில்லா ஆண்டுகள் தங்கினேன்; தர்மத்தை ஒடுக்குவோர்க்கு இத்தகைய கதியே மீண்டும் மீண்டும் வரும்.

Verse 115

सा चेन्मुहूर्तमात्रं स्यादपि धन्यस्ततः पुमान् । नमोनमः कर्मभूम्यै सुकृतं दुष्कृतं च वा

தர்மத்தை நோக்கிய விழிப்பு ஒரு முஹூர்த்தமட்டும் ஏற்பட்டாலும், அந்த மனிதன் நிச்சயமாக பாக்கியவான். புண்ணியமும் பாவமும் செய்ய இயலும் இந்த கர்மபூமிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 116

यस्यां मुहूर्तमात्रेण युगैरपि न नश्यति । ततो विपश्चिज्जनको मोक्षयामास नारकात्

அந்த கர்மபூமியில் ஒரு முஹூர்த்தத்தில் செய்த செயல் யுகங்கள் கடந்தாலும் அழியாது. ஆகவே ஞானமிகு ஜனகர் நரகத்திலிருந்து விடுதலை அளித்தார்।

Verse 117

तैः सहाहं प्रमुक्तश्च कथंचिदवपीडितः । स्थाणुत्वमनुभूयाथ क्लेशानासाद्य भूरिशः

அவர்களுடன் நானும் விடுபட்டேன்; ஆயினும் எப்படியோ இன்னும் துன்புற்றிருந்தேன். பின்னர் அசையாமை போன்ற நிலையை அனுபவித்து பலவிதக் கிளேசங்களை அடைந்தேன்।

Verse 118

कीटोहमभवं पश्चात्तीरे सारस्वते शुभे । तत्र मार्गे सुखमिव संसुप्तोहं यदृच्छया

அதன்பின் நான் சரஸ்வதியின் புனிதக் கரையில் ஒரு பூச்சியாக ஆனேன். அங்கே வழியில் தற்செயலாக, இன்பமாக உறங்குவது போல படுத்திருந்தேன்।

Verse 119

आगच्छतो रथस्यास्य शब्दमश्रौषमुन्नतम् । तं मेघनिनदं श्रुत्वा भीतोहं सहसा जवात्

அணுகி வந்த இந்த ரதத்தின் உயர்ந்த ஒலியை நான் கேட்டேன். மேகமுழக்கம் போன்ற அந்த நாதத்தை கேட்டவுடன் நான் திடீரென அஞ்சி விரைவாக ஓடினேன்।

Verse 120

मार्गमुत्सृज्य दूरेण प्रपलायनमाचरम् । एतस्मिन्नंतरे व्यासस्तत्र प्राप्तो यदृच्छया

வழியை விட்டுவிட்டு நான் வெகுதூரம் ஓடி தப்பினேன். அச்சமயத்தில் தற்செயலாக அங்கே வியாசர் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 121

स मामपश्यत्त्रस्तं च कृपया संयुतो मुनिः । यन्मया सर्वलोकानां नानाधर्माः प्रकीर्तिताः

அந்த முனிவர் கருணையுடன் என்னை அச்சமுற்றவனாகக் கண்டார்—அவரே எல்லா உலகங்களின் பலவகை தர்மங்களைப் பிரகடனம் செய்தவர்.

Verse 122

विप्रजन्मनि तस्यैव प्रभावाद्व्याससंगमः । ततः सर्वरुतज्ञो मां प्राहार्च्यः कीटभाषया

அதே பிராமணப் பிறவியின் புண்ணியப் பலனால் எனக்கு வியாசருடன் சந்திப்பு ஏற்பட்டது. பின்னர் எல்லா ஒலிகளையும் மொழிகளையும் அறிந்த அந்தப் பூஜ்யர் என்னை பூச்சிகளின் மொழியில் உரைத்தார்.

Verse 123

किमेवं नश्यसे कीट कस्मान्मृत्योर्बिभेषि च । अहो समुचिता भीतिर्मनुष्यस्य कुतस्तव

“ஓ பூச்சியே! நீ இவ்வாறு ஏன் அழிகிறாய், மரணத்தை ஏன் அஞ்சுகிறாய்? அஹோ, இத்தகைய அச்சம் மனிதனுக்கே உரியது—உனக்கெப்படி?”

Verse 124

इत्युक्तो मतिमान्पूर्वपुण्याद्व्यासं तदोचिवान् । न मे भयं जगद्वंद्य मृत्योरस्मात्कथंचन

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது நான்—முன்புண்ணியத்தால் தெளிவுற்றவனாய்—வியாசரிடம் சொன்னேன்: “ஓ உலகம் வணங்கும் பெருமகனே! இந்த மரணத்தால் எனக்கு எவ்வித அச்சமும் இல்லை.”

Verse 125

एतदेव भयं मान्य गच्छेयमधमां गतिम् । अस्या अपि कुयोनेश्च संत्यन्याः कोटिशोऽधमाः

மாண்புமிகு அவரே! எனக்கு இதுவே அச்சம்—நான் இன்னும் இழிந்த கதியை அடையக்கூடும். இந்தக் கீழ்மையான யோனிக்குக் கீழேயும் கோடிக்கணக்கான இன்னும் தாழ்ந்த பிறவிகள் உள்ளன.

Verse 126

तासु गर्भादिकक्लेशभीतस्त्रस्तोऽस्मि नान्यथा

அந்தப் பிறவிகளில் கர்ப்பவாசம் முதலான துன்பங்களால் நான் அஞ்சி நடுங்கி கலங்குகிறேன்; வேறு காரணமில்லை.

Verse 127

व्यास उवाच । मा भयं कुरु सर्वाभ्यो योनिभ्यश्च चिरादिव । मोक्षयिष्यामि ब्राह्मण्यं प्रापयिष्यामि निश्चितम्

வியாசர் கூறினார்—அஞ்சாதே; எல்லா யோனிகளிலிருந்தும், நீண்ட காலப் பயம் போலிருந்ததிலிருந்தும் அஞ்ச வேண்டாம். நான் உன்னை விடுவித்து, நிச்சயமாக பிராமணத்துவத்தை அடையச் செய்வேன்.

Verse 128

इत्युक्तोहं कालियेन तं प्रणम्य जगद्गुरुम् । मार्गमागत्य चक्रेण पीडितो मृत्युमागमम्

காலியன் இவ்வாறு கூறியபின், நான் அந்த ஜகத்குருவை வணங்கினேன்; பின்னர் வழியில் திரும்பும்போது சக்கரத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டு மரணத்தை அடைந்தேன்.

Verse 129

ततः काकश्रृगालादियोनिष्वस्मि यदाऽभवम् । तदातदा समागम्य व्यासो मां स्मारयच्च तत्

அதன்பின் நான் காகம், நரி முதலிய யோனிகளில் பிறந்தபோது, அவ்வப்போது வியாசர் வந்து அந்த (உய்வளிக்கும்) உண்மையை எனக்கு நினைவூட்டினார்.

Verse 130

ततो बहुविधा योनीः परिक्रम्यास्मि कर्षितः । ब्राह्मणस्य च गेहेस्यां योनौ जातोऽतिदुःखितः

அப்போது நான் பலவகை யோனிகளில் அலைந்து துயரால் சோர்ந்தேன்; பிராமணரின் வீட்டில் பிறந்தபோதும் அந்தப் பிறவியிலேயே மிகுந்த துன்பம் அடைந்தேன்।

Verse 131

ततो जन्मप्रभृत्यस्मि पितृभ्यां परिवर्जितः । गलत्कुष्ठी महापीडामेतां योऽनुभवामि च

பிறப்பிலிருந்தே பெற்றோரால் கைவிடப்பட்டேன்; உடலைக் கரைக்கும் குஷ்டநோயால் பாதிக்கப்பட்டு இந்தப் பெருந்துயரை அனுபவிக்கிறேன்।

Verse 132

ततो मां पंचमे वर्षे व्यास आगत्य जप्तवान् । कर्णे सारस्वतं मंत्रं तेनाहं संस्मरामि च

பின்னர் என் ஐந்தாம் ஆண்டில் வியாசர் வந்து என் காதில் சாரஸ்வத மந்திரத்தை ஜபித்தார்; அதனால் நான் (புனித உபதேசத்தை) நினைவுகூர இயல்கிறேன்।

Verse 133

अनधीतानि शास्त्राणि वेदान्धर्मांश्च कृत्स्नशः । उक्तं व्यासेन चेदं मे गच्छ क्षेत्रं गुहस्य च । तत्र त्वं नंदभद्रं च आश्वासयमहामतिम्

நான் சாஸ்திரங்களையும் வேத-தர்மங்களையும் முழுமையாகக் கற்றிருக்காவிட்டாலும், வியாசர் எனக்கு இவ்வாறு கூறினார்— “குகனின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்; அங்கே மகாமதி நந்தபத்ரனை ஆறுதல் கூறு।”

Verse 134

त्यत्क्वा बहूदके प्राणानस्थिक्षेपं महीजले । काराय्य त्वं ततो भावी मैत्रेय इति सन्मुनिः

“ஆழ்ந்த நீரில் உயிரைத் துறந்து, பூமியின் நீரில் எலும்புகளை விசர்ஜனம் செய்து, பின்னர் நீ ‘மைத்ரேயன்’ ஆவாய்”— என்று சன்முனி உரைத்தார்।

Verse 135

गमिष्यसि ततो मोक्षमिति मां व्यास उक्तवान् । आगतश्च ततश्चात्र वाहीकेभ्योऽयोऽतिक्लेशतः

“அதன்பின் நீ மோட்சத்தை அடைவாய்” என்று வியாசர் எனக்குச் சொன்னார். பின்னர் வாஹீகர்களால் மிகுந்த துன்பம் அடைந்து நான் இங்கே வந்தடைந்தேன்.

Verse 136

इति ते कथितं सर्वमात्मनश्चरितं मया । पापमेवंविधं कष्टं नंदभद्र सदा त्यज

இவ்வாறு என் முழு வாழ்க்கை வரலாற்றையும் உனக்குச் சொன்னேன். ஆகவே, நந்தபத்ரா, எப்போதும் பாவத்தை விட்டு விடு; இத்தகைய கடும் துன்பம் பாவத்திலிருந்தே பிறக்கிறது.

Verse 137

नंदभद्र उवाच । अहो महाद्भुतं तुभ्यं चरितं येन मे हृदि । भूयः शतगुणं जातं धर्मायदृढमानसम्

நந்தபத்ரன் கூறினான்—அஹோ! உமது வாழ்க்கை வரலாறு மிகப் பெரும் அதிசயம். அதை கேட்டவுடன் என் உள்ளத்தில் தர்மத்தின் மீது நூறு மடங்கு உறுதியான தீர்மானம் பிறந்தது.

Verse 138

किं तु त्वयोक्तधर्मस्य कर्तुकामोस्मि निष्कृतिम् । धर्मं स्मर भवांस्तस्मात्किंचिदादिश निश्चितम्

ஆனால் நீ கூறிய தர்மத்திற்கான பரிகாரத்தை நான் செய்ய விரும்புகிறேன். ஆகவே தர்மத்தை நினைத்து, நான் பின்பற்றத் தக்க ஒரு உறுதியான வழிமுறையை எனக்குக் கூறுவீராக.

Verse 139

बाल उवाच । अत्र तीर्थे च सप्ताहं निराहारस्त्वहं स्थितः । सूर्यमंत्राञ्जमिष्यामि त्यक्ष्यामि च ततस्त्वसून्

பாலன் கூறினான்—இத்தீர்த்தத்தில் நான் ஒரு வாரம் உணவின்றி இருப்பேன். சூரிய மந்திரங்களை ஜபிப்பேன்; அதன் பின் என் உயிர்மூச்சைத் துறப்பேன்.

Verse 140

ततो बर्करिकातीर्थे दग्धव्योहं त्वया तटे । अस्थीनि सागरे चापि मम क्षेप्याणि चात्र हि

அப்போது பர்கரிகா-தீர்த்தக் கரையில் நீ என் தகனச் சடங்கைச் செய். என் அஸ்திகளையும் கடலில் கரைக்க வேண்டும்—இதுவே இங்கு செய்ய வேண்டிய விதி.

Verse 141

यदि सापह्नवं चित्तं मय्यतीव तवास्ति चेत् । ततस्त्वां गुरुकार्यार्थमादेक्ष्यामि श्रृणुष्व तत्

என் மீது உன் உள்ளத்தில் உண்மையான சிரத்தையும் பக்தியும் மிகுந்திருந்தால், குருவின் ஆணையாகச் செய்ய வேண்டிய பணிக்காக உன்னை நியமிப்பேன்—அதை கேள்.

Verse 142

अस्मिन्बहूदके तीर्थे यत्र प्राणांस्त्यजाम्यहम् । तत्र मन्नामचिह्नस्ते संस्थाप्यो भास्करो विभुः

இந்த பஹூதக தீர்த்தத்தில், நான் உயிர் மூச்சை விடும் இடத்தில், என் பெயர்ச் சின்னமாக வல்லமைமிகு பாஸ்கரன் (சூரியன்) நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 143

आरोग्यं धनधान्यं च पुत्रदारादिसंपदः । भास्करो भगवांस्तुष्टो दद्यादेतच्छ्रुतेर्वचः

ஆரோக்கியம், செல்வமும் தானியமும், மேலும் மகன்-மனைவி முதலான செழிப்பு—பகவான் பாஸ்கரன் திருப்தியுற்றால் இவற்றை அருள்வான்; இது ஸ்ருதி வாக்கு.

Verse 144

सविता परमो देवः सर्वस्वं वा द्विजन्मनाम् । वेदवेदांगगीतश्च त्वमप्येनं सदा भज

சவிதா (சூரியன்) பரம தேவன்—இருமுறை பிறந்தோர்க்கு அவனே அனைத்தும். வேதமும் வேதாங்கமும் போற்றும் அவனை; ஆகவே நீயும் எப்போதும் அவனை வழிபடு.

Verse 145

बहूदकमिदं कुंडं संसेव्यं च सदा त्वया । माहात्म्यमस्य वक्ष्यामि संक्षेपाद्व्यास सूचितम्

இது ‘பஹூதக’ குண்டம்; நீ எப்போதும் இதனைச் சேவித்து அடைய வேண்டும். வியாசர் சுட்டிய இதன் மஹாத்மியத்தைச் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்.

Verse 146

बहूदके कुंडवरे स्नाति यो विधिवन्नरः । आरोग्यं धनधान्याद्यं तस्य स्यात्सर्वजन्मसु

மிகச் சிறந்த பஹூதக குண்டத்தில் விதிப்படி நீராடும் மனிதனுக்கு எல்லாப் பிறவிகளிலும் ஆரோக்கியம், செல்வம், தானியம் முதலிய நன்மைகள் உண்டாகும்.

Verse 147

बहूदके च यः स्नात्वा सप्तम्यां माघमासके । दद्यात्पिंडं पितॄणां च तेऽक्ष्यां तृप्तिमाप्नुयुः

மாசி (மா஘) மாதத்தின் சப்தமியில் பஹூதகத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கு பிண்டம் அளிப்பவன், அந்த முன்னோர்கள் அழியாத திருப்தியை அடைவர்.

Verse 148

बहूदकस्य तीरे यः शुचिर्यजति वै क्रतुम् । शतक्रतुफलं तस्य नास्ति काचिद्विचारणा

பஹூதகத்தின் கரையில் தூய்மையுடன் வேள்வி (க்ரது) செய்பவன், உறுதியாக சதக்ரது—நூறு யாகங்களின் பலனை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 149

अत्र यस्त्यजति प्राणान्बहूदकतटे नरः । मोदते सूर्यलोकेऽसौ धर्मिणां च सुतो भवेत्

இங்கே பஹூதகத் துறையில் உயிர் துறக்கும் மனிதன் சூர்யலோகத்தில் மகிழ்வான்; பின்னர் தர்மவான்களின் மகனாகப் பிறப்பான்.

Verse 150

बहूदकस्य तीरे च यः कुर्य्याज्जपसाधनम् । सर्वं लक्षगुणं प्रोक्तं जपो होमश्च पूजनम्

பஹூதகத்தின் கரையில் யார் ஜபசாதனையைச் செய்கிறாரோ, அங்கு செய்யப்படும் ஜபம், ஹோமம், பூஜை அனைத்தும் இலட்சமடங்கு பலன் தரும் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 151

बहूदकस्य तीरे च द्विजमेकं च भोजयेत् । यो मिष्टान्नेन तस्य स्याद्विप्रकोटिश्च भोजिता

பஹூதகக் கரையில் ஒருவர் ஒரு பிராமணருக்கே உணவளித்தாலும், இனிப்புணவால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தினால், அது கோடி பிராமணர்களுக்கு உணவளித்த பலனாகக் கணிக்கப்படுகிறது।

Verse 152

बहूदकस्य तीरे या नारी गौरिणिकाः शुभाः । संभोजयति तस्याश्च कुर्यात्सुस्वागतं ह्युमा

பஹூதகக் கரையில் கௌரியைப் பக்தியுடன் வழிபடும் நற்குணமுள்ள பெண் விருந்தோம்பலும் உணவளிப்பும் செய்தால், அவளுக்கு உமாதேவி தாமே இனிய வரவேற்பை அருள்கிறாள்।

Verse 153

बहूदकस्य तीरे च यः कुर्याद्योगसाधनम् । षण्मासाभ्यन्तरे सिद्धिर्भवेत्तस्य न संशयः

பஹூதகக் கரையில் யார் யோகசாதனையை மேற்கொள்கிறாரோ, அவருக்கு ஆறு மாதங்களுக்குள் சித்தி உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 154

बहूदकस्य तीरे च प्रेतानुद्दिश्य दीयते । यत्किंचिदक्षयं तेषामुपतिष्ठेन्न चान्यथा

பஹூதகக் கரையில் பிரேதர்களை நோக்கி எது தானமாக அளிக்கப்படுகிறதோ, அது அவர்களுக்கு அழியாததாகிறது; அது நிச்சயமாக அவர்களை அடையும், வேறுவிதமில்லை।

Verse 155

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायः पितृतर्पणम् । कृतं बहूदकतटे सर्वं स्यात्सुमहात्फलम्

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், பித்ருதர்ப்பணம்—பஹூதகக் கரையில் செய்யப்படும் எதுவும் அனைத்தும் மிகப் பெரிய பலனை அளிக்கும்।

Verse 156

त्वयैतद्धृदि संधार्य फलं व्यासेन सूचितम् । बहूदकस्य कुंडस्य नंदभद्र महामते

மகாமதி நந்தபத்ரா! இதை மனத்தில் உறுதியாகக் கொள்; பஹூதகக் குண்டத்தின் பலனை வியாசர் அறிவித்தார்।

Verse 157

इत्युक्त्वा सोऽभवन्मौनी स्नात्वा कुंडे ततः शुचिः । तीरे प्रस्तरमाश्रित्य स्वयं मंत्राञ्जाप ह

இவ்வாறு சொல்லி அவர் மௌனமானார்; பின்னர் குண்டத்தில் நீராடி தூய்மையடைந்து, கரையில் உள்ள கல்லின் மீது அமர்ந்து தானே மந்திரங்களை ஜபிக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 158

श्रीनारद उवाच । ततः स सप्तरात्रांते जहौ बालो निजानसून् । संस्कारितो यथोक्तं च नंदभद्रेण ब्राह्मणैः

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—பின்னர் ஏழு இரவுகளின் முடிவில் அந்தச் சிறுவன் தன் உயிர்வாயுவை விட்டான்; அதன் பின் நந்தபத்ரர் பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து விதிப்படி அவனுடைய அந்த்யேஷ்டி-சம்ஸ்காரங்களைச் செய்தார்।

Verse 159

यत्र बालः स च प्राणाञ्जहौ जपपरायणः । बालादित्यमिति ख्यातं तत्रास्थापयत प्रभुम्

அந்தச் சிறுவன் ஜபத்தில் நிலைத்து உயிர்வாயுவை விட்ட இடத்திலேயே அவர் இறைவனைப் பிரதிஷ்டை செய்தார்; அவர் ‘பாலாதித்யன்’ எனப் புகழ்பெற்றார்।

Verse 160

बहूदके च यः स्नात्वा बालादित्यं प्रपूजयेत् । तस्य स्याद्भास्करस्तुष्टो मोक्षोपायं च विंदति

பஹூதக தீர்த்தத்தில் நீராடி பாலாதித்யனை வழிபடுவோருக்கு பாஸ்கரன் மகிழ்வான்; அவர் மோட்சத்திற்கான வழியையும் பெறுவர்.

Verse 161

नंदभद्रो ऽप्यथान्यस्यां भार्यायामपरान्सुतान् । उत्पाद्यात्मसमन्धीमाञ्छिवसूर्यपरायणः

நந்தபத்ரனும் மற்றொரு மனைவியிடத்தில் தன் குலத்தாரான பிற புதல்வர்களை பெற்றான்; சிவன் மற்றும் சூரியனில் பரம பக்தியுடன் இருந்தான்.

Verse 162

रुद्रदेहं ययौ पार्थ पुनरावृत्तिदुर्लभम् । एवमेतन्महाकुंडं बहूदकमिति स्मृतम्

ஓ பார்த்தா! அவன் ருத்ரனுக்கு ஒப்பான தேகத்தை அடைந்தான்; அத்தகைய நிலையிலிருந்து சம்சாரத்திற்கு மீளுதல் அரிது. ஆகவே இம்மஹாகுண்டம் ‘பஹூதகம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 163

अस्य तीरे स्वमंशं च वल्लीनाथः प्रमेक्ष्यति । दत्तात्रेयस्य यो योगी ह्यवतारो भविष्यति

இந்த தீர்த்தத்தின் கரையில் வல்லீநாதர் தமது அंशத்தை வெளிப்படுத்துவார்; அந்த யோகி தத்தாத்ரேயரின் அவதாரமாக இருப்பான்.

Verse 164

अर्चयित्वा च तं देवं योगसिद्धि मवाप्नुयात् । पशूनामृद्धिमाप्नोति गोशरण्यो ह्यसौ प्रभुः

அந்த தேவனை அர்ச்சித்தால் யோகசித்தி கிடைக்கும்; மேலும் மாடுமந்தை உள்ளிட்ட பசுசம்பத்து பெருகும், ஏனெனில் அவர் கோசரண்யனான ஆண்டவன்.

Verse 165

पश्चिमायां बुधसुतस्तथा क्षेत्रं स भारत । पुरूरवादित्यमिति स्थापयामास पार्थिवः

ஓ பாரதா, மேற்குத் திசையில் புதன் புதல்வனான அரசன் ஒரு புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நிறுவி, அங்கே இறைவனை ‘புரூரவாதித்ய’ எனப் பெயரிட்டு பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 166

सर्वकामप्रदश्चासौ भट्टदित्यसमो रिवः । बहूदकक्षेत्रसमं तस्य क्षेत्रं च भारत

அந்த புரூரவாதித்யன் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவன்; பட்டாதித்யனுக்கு ஒப்பானவன். ஓ பாரதா, அவனுடைய க்ஷேத்திரமும் பஹூதகக் க்ஷேத்திரத்துக்கு சமமானதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 167

अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं जप्तव्यं कर्णमूलके । पुत्रस्य वापि शिष्यस्य न कथंचन नास्तिकः

இந்த தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை காதருகே மெதுவாக ஜபிக்க வேண்டும். மகனுக்கோ சீடனுக்கோ சொல்லலாம்; ஆனால் எவ்விதத்திலும் நாஸ்திகனுக்கு அல்ல।

Verse 168

श्रृणोतीदं श्रद्धया यस्तस्य तुष्येश्च भास्करः । धारयन्हृदये मोक्षंमुच्यते भवसागरात्

இதை பக்தியுடன் கேட்பவனிடம் பாஸ்கரன் மகிழ்வான். மோட்ச உபதேசத்தை இதயத்தில் தாங்கினால், பிறவிக் கடலிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।