Adhyaya 4
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதரின் நடைமுறைத் தர்மச் சிக்கல் கூறப்படுகிறது—பாதுகாப்பான இடம்/நிலம் பெற வேண்டுமென்றாலும், பிரதிக்ரஹம் (தோஷமுள்ள ஏற்றுக்கொள்வது) மூலம் அறநெறி கெடாமல் எப்படி நடப்பது என்பதே கேள்வி. தொடக்கத்தில் செல்வம் நெறியியல் அடிப்படையில் மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது—சுக்ல (தூய), சபல (கலப்பு), கிருஷ்ண (இருள்/அசுத்த); இவற்றை தர்மத்தில் பயன்படுத்தினால் முறையே தேவத்வம், மனிதத்வம், திர்யக்த்வம் எனக் கர்மபலன் அமையும் என்று விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் சௌராஷ்டிரத்தில் ஒரு பொதுநிகழ்வு: அரசன் தர்மவர்மன் தானதத்துவம் குறித்த மர்மமான செய்யுளைக் கேட்கிறான்—இரண்டு காரணங்கள், ஆறு ஆதாரங்கள், ஆறு அங்கங்கள், இரண்டு ‘விபாகங்கள்’, நான்கு வகைகள், மும்மடங்கு வகைப்பாடு, மேலும் தானத்தை அழிக்கும் மூன்று—இதற்குச் சரியான விளக்கம் அளிப்பவர்க்கு பெரும் பரிசு என அறிவிக்கிறான். முதிய பிராமணர் வேடத்தில் நாரதர் முறையாக விளக்குகிறார்: காரணங்கள்—ஸ்ரத்தா, சக்தி; ஆதாரங்கள்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், வ்ரீடா (லஜ்ஜை), ஹர்ஷம், பயம்; அங்கங்கள்—தானம் செய்பவர், பெறுபவர்/பாத்திரம், தூய்மை, தானப் பொருள், தர்ம நோக்கம், உரிய இடம்-காலம்; விபாகம்—பாத்திரத்தின் தகுதிக்கேற்ப பரலோக/இஹலோக பலன்; வகைகள்—த்ருவ, த்ரிக, காம்ய, நைமித்திக; தரம்—உத்தம/மத்தியம/அதம; நாசகங்கள்—தானத்திற்குப் பின் வருத்தம், ஸ்ரத்தையின்றி தானம், அவமதிப்புடன் தானம். முடிவில் அரசன் நன்றியுடன் நாரதரின் அடையாளத்தை அறிந்து, அவர் கூறிய நோக்கத்திற்காக நிலமும் செல்வமும் வழங்கத் தயாராகிறான்.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । ततस्त्वहं चिंतयामि कथं स्थानमिदं भवेत् । ममायत्तं यतो राज्ञां भूमिरेषा सदा वशे
நாரதர் கூறினார்—அப்போது நான் சிந்தித்தேன்: ‘இந்த இடம் எவ்வாறு புனிதப் பிரதிஷ்டையாக அமையும்? ஏனெனில் இந்த நிலம் என் கட்டுப்பாட்டிலேயே உள்ளது; அரசர்களும் எப்போதும் என் தாக்கத்தால் அடக்கத்தில் இருக்கின்றனர்.’
Verse 2
यत्त्वहं धर्मवर्णाणं गत्वा याचे ह मेदिनीम् । अर्पयत्येव स च मे याचितो न पुनः परः
நான் அந்த தர்மநிஷ்டையுடைய அரசனிடம் சென்று நிலத்தை வேண்டினால், கேட்டவுடனே அவன் நிச்சயமாக அதை எனக்கு அளிப்பான்; பின்னர் மறுப்பதில்லை.
Verse 3
तथा हि मुनिभिः प्रोक्तं द्रव्यं त्रिविधमुत्तमम् । शुक्लं मध्यं च शबलमधमं गृष्णमुच्यते
முனிவர்கள் உரைத்தபடி—செல்வம் (அல்லது தானம்) உயர்ந்த வகையில் மூன்று: சுக்லம் (தூய்மை), மத்தியம், சபலம் (கலப்பு); ஆனால் தாழ்ந்தது ‘கிருஷ்ணம்’ (களங்கம்) எனப்படுகிறது.
Verse 4
श्रुतेः संपादनाच्छिष्यात्प्राप्तं शुक्लं च क्न्ययया । तथा कुसीदवाणिज्यकृषियाचितमेव च
ஸ்ருதியை பாதுகாத்து போதிப்பதனால் கிடைக்கும், சீடர்களிடமிருந்து பெறப்படும், மேலும் கன்னியால் விதிப்படி அளிக்கப்படும் செல்வம் ‘சுக்லம்’ (தூய்மை) எனப்படுகிறது. அதுபோல வட்டி, வாணிகம், வேளாண்மை, யாசனை மூலம் வரும் லாபமும் தூயதாகக் கருதப்படுகிறது.
Verse 5
शबलं प्रोच्यते सद्भिर्द्यूतचौर्येण साहसैः । व्याजेनोपार्जितं यच्च तत्कृष्णं समुदाहृतम्
நல்லோர் சூதாட்டம், திருட்டு, மற்றும் துணிச்சலான/வன்முறையான செயல்களால் பெறும் செல்வத்தை ‘சபலம்’ (கலப்பு) என்கிறார்கள். ஆனால் வஞ்சகம், பொய்முனைவு, மோசடி மூலம் ஈட்டிய செல்வம் ‘கிருஷ்ணம்’ (அசுத்தம்) என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 6
शुक्लवित्तेन यो धर्मं प्रकुर्याच्छ्रद्धयान्वितः । तीर्थं पात्रं समासाद्य देवत्वे तत्समश्नुते
தூய செல்வத்தால் நம்பிக்கையுடன் தர்மத்தைச் செய்து, தீர்த்தத்தில் தகுதியான பாத்திரர்க்கு தானம் அளிப்பவன், அதன் பயனாக தேவநிலையை அடைகிறான்।
Verse 7
राजसेन च भावेन वित्तेन शबलेन च । प्रदद्याद्दानमर्थिभ्यो मानुष्यत्वे तदश्नुते
ஆனால் ரஜஸ்சார்ந்த மனநிலையுடன் கலந்த (களங்கமான) செல்வத்தால் வேண்டுவோர்க்கு தானம் செய்பவன், அதன் பயனாக மனிதப் பிறவியையே அடைகிறான்।
Verse 8
तमोवृतस्तु यो दद्यात्कृष्णवित्तेन मानवः । तिर्यक्त्वे तत्फलं प्रेत्य समश्राति नराधमः
தமஸால் மூடப்பட்ட மனிதன் கருப்பு (அசுத்த) செல்வத்தால் தானம் செய்தால், அந்தத் தாழ்ந்தவன் இறந்தபின் அதன் பயனை விலங்கு யோனியில் அடைகிறான்।
Verse 9
तत्तु याचितद्रव्यं मे राजसं हि स्फुटं भवेत् । अथ ब्राह्मणभावेन नृपं याचे प्रतिग्रहम्
யாசனையால் எனக்குக் கிடைக்கும் செல்வம் தெளிவாக ராஜஸ இயல்புடையதே; மேலும் பிராமணப் பாவத்துடன் அரசனிடம் தானம் கேட்பது ‘பிரதிக்ரஹம்’ (தானம் ஏற்றல்) ஆகும்।
Verse 10
तदप्यहो चातिकष्ट हेतुना तेन मे मतम् । अयं प्रतिग्रहो घोरो मध्वास्वादो विषोपमः
ஆயினும், அய்யோ, அதுவும் மிகுந்த துன்பத்திற்குக் காரணமே—எனது கருத்து இதுவே. இந்த பிரதிக்ரஹம் கொடியது: சுவையில் தேன் போல, விளைவில் விஷம் போன்றது।
Verse 11
प्रतीग्रहेण संयुक्तं ह्यमीवमाविशोद्द्विजम् । तस्मादहं निवृत्तश्च पापादस्मात्प्रतिग्रहात्
பரிசு ஏற்றலோடு இணைந்த நோய் அந்தத் த்விஜனுள் புகுந்தது. ஆகவே நான் இப்பாவத்திலிருந்து—இந்தப் பிரதிக்ரஹ வழக்கிலிருந்து—விலகினேன்.
Verse 12
ततः केनाप्युपायेन द्वयोरन्यतरेण तु । स्वायत्तं स्थानक कुर्म एतत्सञ्चिंतये मुहुः
ஆகவே ஏதோ ஒரு வழியால்—அந்த இரு முறைகளில் ஒன்றினால்—என் கட்டுப்பாட்டில் நிலையான வாழ்வாதாரத்தை அமைக்க வேண்டும்; இதையே நான் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கிறேன்.
Verse 13
यथा कुभार्यः पुरुषश्चिन्तांतं न प्रपद्यते । तथैव विमृशंश्चाहं चिंतांतं न लभाम्यणु
தீய மனைவியுடையவன் தன் கவலைகளின் முடிவை அடையாததுபோல், நானும்—ஆழ்ந்து ஆராய்ந்தாலும்—என் கவலைக்கு அணுவளவும் முடிவைக் காணவில்லை.
Verse 14
एतस्मिन्नन्तरे पार्थ स्नातुं तत्र समागताः । बहवो मुनयः पुण्ये महीसागरसंगमे
அந்த வேளையில், ஓ பார்த்தா, அங்கே நீராடுவதற்காக பல முனிவர்கள் வந்தனர்—நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் அந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தில்.
Verse 15
अहं तानब्रवं सर्वान्कुतो यूयं समागताः । ते मामूचुः प्रणम्याथ सौराष्ट्रविषये मुने
நான் அவர்களையெல்லாம் கேட்டேன், “நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள்?” அவர்கள் எனக்கு வணங்கி, “ஓ முனிவரே, சௌராஷ்டிர நாட்டிலிருந்து” என்று சொன்னார்கள்.
Verse 16
धर्मवर्मेति नृपतिर्योऽस्य देशस्य भूपतिः । स तु दानस्य तत्त्वार्थी तेपे वर्षगणान्बहून्
இந்த நாட்டின் அரசனான தர்மவர்மன், தானத்தின் தத்துவத்தை அறிய விரும்பி பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்।
Verse 17
ततस्तं प्राह खे वाणी श्लोकमेकं नृप श्रृणु । द्विहेतु षडधिष्ठानं षडंगं च द्विपाकयुक्
அப்போது ஆகாசவாணி அவனை நோக்கி—“அரசே, ஒரு ச்லோகத்தை கேள்: தானத்திற்கு இரண்டு காரணங்கள், ஆறு ஆதாரங்கள், ஆறு அங்கங்கள் உண்டு; அதன் பலன் இருவகை” என்று கூறியது।
Verse 18
चतुःप्रकारं त्रिविधं त्रिनाशं दानमुच्यते । इत्येकं श्लोकमाभाष्य खे वाणी विरराम ह
“தானம் நான்கு வகை, மூவகை, மேலும் மூன்று நாசங்களால் (புண்ணியத்தை அழிப்பவைகளால்) குறியிடப்பட்டது” என்று கூறி ஆகாசவாணி அமைதியானது।
Verse 19
श्लोकस्यार्थं नावभाषे पृच्छमानापि नारद । ततो राजा धर्मवर्मा पटहेनान्वघोषयत्
நாரதரே, கேட்டபோதும் அந்தச் ச்லோகத்தின் பொருள் விளக்கப்படவில்லை. அப்போது அரசன் தர்மவர்மன் முரசடித்து அறிவிப்பு செய்யச் செய்தான்।
Verse 20
यस्तु श्लोकस्य चैवास्य लब्धस्य तपसा मया । करोति सम्यगव्याख्यानं तस्य चैतद्ददाम्यहम्
“என் தவத்தால் பெற்ற இந்தச் ச்லோகத்திற்கு யார் சரியான விளக்கம் அளிக்கிறாரோ, அவருக்கு இதை நான் பரிசாக அளிப்பேன்।”
Verse 21
गवां च सप्त नियुतं सुवर्णं तावदेव तु । सप्तग्रामान्प्रयच्छामि श्लोकव्याख्यां करोति यः
இந்தச் சுலோகத்திற்குப் பொருள் விளக்கமளிப்பவனுக்கு நான் ஏழு நியுதம் பசுக்கள், அதே அளவு பொன், மேலும் ஏழு கிராமங்களைத் தானமாக அளிப்பேன்।
Verse 22
पटहेनेति नृपतेः श्रुत्वा राज्ञो वचो महत् । आजग्मुर्बहुदेशीया ब्राह्मणाः कोटिशो मुने
அரசன் நற்பதியின் மகத்தான அறிவிப்பை முரசொலி மூலம் கேட்டவுடன், ஓ முனிவரே, பல தேசங்களிலிருந்த பிராமணர்கள் கோடிக்கணக்காக வந்தனர்।
Verse 23
पुनर्दुर्बोधविन्यासः श्लोकस्तैर्विप्रपुंगवैः । आख्यातुं शक्यते नैव गुडो मूकैर्यथा मुने
ஓ முனிவரே, இந்தச் சுலோகம் புரிதற்கரிய அமைப்புடையது; பிராமணர்களில் தலைசிறந்தவர்களாலும் இதை விளக்க இயலவில்லை—ஊமையால் வெல்லத்தின் சுவை சொல்ல முடியாததுபோல்।
Verse 24
वयं च तत्र याताः स्मो धनलोभेन नारद । दुर्बोधत्वान्नमस्कृत्य श्लोकं चात्र समागताः
ஓ நாரதா, செல்வ ஆசையால் நாங்கள் அங்கே சென்றோம்; ஆனால் சுலோகம் புரியக் கடினமாதலால் அதற்கு வணங்கி, அதே சுலோகத்துடன் இங்கே வந்தோம்।
Verse 25
दुर्व्याख्येयस्त्वयं श्लोको धनं लभ्यं न चैव नः । तीर्थयात्रां कथं यामीत्येवाचिंत्यात्र चागताः
இந்தச் சுலோகம் உண்மையிலேயே விளக்க இயலாதது; எங்களுக்குச் செல்வமும் கிடைக்கவில்லை. ‘அப்படியெனில் தீர்த்தயாத்திரை எவ்வாறு செய்வோம்?’ என்ற கவலையுடன் இங்கே வந்தோம்।
Verse 26
एवं फाल्गुन तेषां तु वचः श्रुत्वा महात्मनाम् । अतीव संप्रहृष्टोऽहं तान्विसृज्येत्यचिंतयम्
ஓ பால்குணா! அந்த மகாத்மர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; ‘இவர்களுக்கு உதவி செய்து, இவர்களை முன்னே அனுப்புவேன்’ என்று மனத்தில் எண்ணினேன்.
Verse 27
अहो प्राप्त उपायो मे स्थानप्राप्तौ न संशयः । श्लोकं व्याख्याय नृपतेर्लप्स्ये स्थानं धनं तथा
அஹோ! எனக்கு ஒரு வழி கிடைத்தது; பதவி பெறுவதில் ஐயமில்லை. அரசனுக்கு இந்தச் சுலோகத்தை விளக்கி நான் பதவியும் செல்வமும் பெறுவேன்.
Verse 28
विद्यामूल्येन नैवं च याचितः स्यात्प्रतिग्रहः । सत्यमाह पुराणार्षिर्वासुदेवो जगद्गुरुः
கல்வியின் விலையென இவ்வாறு கேட்டுப் பெறும் தானம் முறையல்ல. புராணரிஷி, உலககுரு வாசுதேவர் உண்மையையே உரைத்தார்.
Verse 29
धर्मस्य यस्य श्रद्धा स्यान्न च सा नैव पूर्यते । पापस्य यस्य श्रद्धास्यान्न च सापि न पूर्यते
தர்மத்தில் ஒருவனுக்கு நம்பிக்கை இருந்தும் அது நிறைவேறாது; பாவத்தில் நம்பிக்கை இருந்தும் அதுவும் நிறைவேறாது—அவன் இருபுறமும் ஏமாற்றமடைகிறான்.
Verse 30
एवं विचिंत्य विद्वांसः प्रकुर्वंति यथारुचि । सत्यमेतद्विभोर्वाक्यं दुर्लभोऽपि यथा हि मे
இவ்வாறு சிந்தித்து அறிஞர்கள் தம் விருப்பத்திற்கேற்ப நடக்கின்றனர். ஆண்டவரின் இந்த வாக்கு உண்மை; எனக்கும் அது அரிதாகவே கிடைத்தது.
Verse 31
मनोरथोऽयं सफलः संभूतोंकुरितः स्फुटम् । एनं च दुर्विदं श्लोकमहं जानामि सुस्फुटम्
என் இந்த மனோரதம் நிறைவேறியது—உண்மையிலேயே அது தெளிவாக எழுந்து முளைத்தது. மேலும் அறிதற்கு அரிய இந்தச் சுலோகத்தையும் நான் முழுத் தெளிவுடன் அறிகிறேன்.
Verse 32
अमूर्तैः पितृभिः पूर्वमेव ख्यातो हि मे पुरा । एवं हर्षान्वितः पार्थ संचिंत्याऽहं ततो मुहुः
உருவமற்ற பித்ருக்கள் இதை முன்பே எனக்குத் தெரிவித்திருந்தனர். ஆகவே, ஓ பார்தா, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து நான் இதை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தேன்.
Verse 33
प्रणम्य तीर्थं चलितो महीसागरसंगमम् । वृद्धब्राह्मणरूपेण ततोहं यातवान्नृपम्
தீர்த்தத்தை வணங்கி நான் நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்திற்குப் புறப்பட்டேன். பின்னர் முதிய பிராமணன் வடிவம் கொண்டு அரசனை அணைந்தேன்.
Verse 34
इदं भणितवानस्मि श्लोकव्याख्यां नृप श्रृणु । यत्ते पटहविख्यातं दानं च प्रगुणीकुरु
நான் இவ்வாறு கூறினேன்; இப்போது, ஓ அரசே, இந்தச் சுலோகத்தின் தெளிவான விளக்கத்தை கேள். மேலும் முரசொலி மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட உன் தானத்தை முறையாகத் தயாராக்கு.
Verse 35
एवमुक्ते नृपः प्राह प्रोचुरेवं हि कोटिशः । द्विजोत्तमाः पुनर्नस्यं प्रोक्तुमर्थो हि शक्यते
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அரசன் சொன்னான்—“இதேபடி இது கோடிக்கணக்கான முறை முன்பே சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஓ த்விஜோத்தமா, இதை மீண்டும் புதிய அர்த்தத்தோடு எவ்வாறு கூற இயலும்?”
Verse 36
के द्विहेतू षडाख्यातान्यधिष्ठानानि कानि च । कानि चैव षडंगानि कौ द्वौ पाकौ तथा स्मृतौ
தானத்தின் இரண்டு காரணங்கள் யாவை? அறிவிக்கப்பட்ட ஆறு ஆதாரங்கள் (அதிஷ்டானங்கள்) யாவை? ஆறு அங்கங்கள் யாவை? மேலும் ஸ்மிருதியில் கூறப்படும் இரண்டு ‘பாகங்கள்’ (பலன்-பரிணாமம்) யாவை?
Verse 37
के च प्रकाराश्चत्वारः किंस्वित्तत्त्रिविधं द्विज । पयो नाशाश्च के प्रोक्ता दानस्यैतत्स्फुटं वद
தானத்தின் நான்கு வகைகள் யாவை? ஓ த்விஜா, மூவகை என்று சொல்லப்படுவது எது? மேலும் தானத்திற்கு உரிய ‘நாசங்கள்’ (இழப்பு/சிதைவு) யாவை என்று போதிக்கப்பட்டுள்ளது? இதைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।
Verse 38
स्फुटान्प्रश्नानिमान्सप्त यदि वक्ष्यसि ब्राह्मण । ततो गवां सप्तनियुतं सुवर्णं तावदेव तु
ஓ பிராமணரே, இந்தத் தெளிவான ஏழு கேள்விகளுக்கும் நீங்கள் விடை கூறினால், நான் ஏழாயிரம் பசுக்களையும் அதே அளவு பொன்னையும் அளிப்பேன்।
Verse 39
सप्त ग्रामांश्च दास्यामि नो चेद्यास्यसि स्वं गृहम् । इत्युक्त्वा वचनं पार्थ सौराष्ट्रस्वामिनं नृपम्
“நான் ஏழு கிராமங்களையும் அளிப்பேன்; இல்லையெனில் நீ உன் இல்லத்திற்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்படமாட்டாய்।” ஓ பார்த்தா, சௌராஷ்டிரத்தின் அதிபதியான அரசனிடம் இவ்வாறு சொல்லி…
Verse 40
धर्मवर्माणमस्त्वेवं प्रावोचमवधारय । श्लोकव्याख्यां स्फुटां वक्ष्ये दानहेतू च तौ श्रृणु
அப்படியே, தர்மவர்மனே—நான் கூறுவதை நன்கு மனத்தில் கொள்ளு. இந்தச் சுலோகத்தின் விளக்கத்தைத் தெளிவாகச் சொல்வேன்; தானத்தின் அந்த இரண்டு காரணங்களையும் கேள்।
Verse 41
अल्पत्वं वा बहुत्वं वा दानस्याभ्युदयावहम् । श्रद्धा शक्तिश्च दानानां वृद्ध्यक्षयकरेहि ते
தானம் சிறிதாயினும் பெரிதாயினும் அது நல்வளர்ச்சியை அளிக்கும். தானத்தின் பெருக்கமும் பயன் குறைதலும் சிரத்தையும் ஆற்றலும் காரணம்.
Verse 42
तत्र श्रद्धाविषये श्लोका भवन्ति । कायक्लेशैश्च बहुभिर्न चैवारथस्य राशिभिः
அங்கு சிரத்தை பற்றிய பாடல்கள் கூறுகின்றன—பல உடல் வருத்தங்களாலும் அல்ல, வெறும் செல்வக் குவியல்களாலும் அல்ல, தர்மம் பெறப்படுகிறது.
Verse 43
धर्मः संप्राप्यते सूक्ष्मः श्रद्धा धर्मोऽद्भुतं तपः । श्रद्धा स्वर्गश्च मोक्षश्च श्रद्धा सर्वमिदं जगत्
சிரத்தையால் தர்மத்தின் நுண்ணிய சாரம் அடையப்படுகிறது. சிரத்தையே தர்மம்; அதுவே அதிசயத் தவம். சிரத்தையே சொர்க்கமும் மோட்சமும்; இவ்வுலகம் முழுதும் சிரத்தையே.
Verse 44
सर्वस्वं जीवितं चापि दद्यादश्रद्धया यदि । नाप्नुयात्स फलं किंचिच्छ्रद्दधानस्ततो भवेत्
ஒருவன் சிரத்தை இன்றி தன் அனைத்தையும், உயிரையும் கூட தானம் செய்தாலும், அவனுக்கு எந்தப் பயனும் கிடையாது. ஆகவே சிரத்தையுடன் தானம் செய்பவனாக வேண்டும்.
Verse 45
श्रद्धया साध्यते धर्मो महद्भिर्नार्थराशिभिः । अकिंचना हि मुनयः श्रद्धावंतो दिवं गताः
தர்மம் சிரத்தையால் நிறைவேறுகிறது; பெரும் செல்வக் குவியல்களால் அல்ல. ஏனெனில் எதுவும் இல்லாத முனிவர்களும் சிரத்தையால் சொர்க்கத்தை அடைந்தனர்.
Verse 46
त्रिविधा भवति श्रद्धा देहिनां सा स्वभावजा । सात्त्विकी राजसी चैव तामसी चेति तां श्रृणु
உடலுடைய உயிர்களின் நம்பிக்கை இயல்பால் பிறந்த மூன்று வகை—சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம்; அதை கேள்।
Verse 47
यजंते सात्त्विका देवान्यक्षरक्षांसि राजसाः । प्रेतान्भूतपिशाचांश्च यजंते तामसा जनाः
சாத்த்விகர்கள் தேவர்களை வழிபடுவர்; ராஜசர்கள் யக்ஷர், ராக்ஷசரை; தாமசர்கள் பிரேதம், பூதம், பிசாசுகளை வழிபடுவர்।
Verse 48
तस्माच्छ्रद्धावता पात्रे दत्तं न्यायार्जितं हि यत् । तेनैव भगवान्रुद्रः स्वल्पकेनापि तुष्यति
ஆகையால் நம்பிக்கையுடன் தகுதியான பாத்திரத்திற்கு நீதியால் ஈட்டியதைத் தானமாக அளித்தால்—அதனால் பகவான் ருத்ரன் சிறிதளவினாலும் திருப்தியடைவான்।
Verse 49
शक्तिविषये च श्लोका भवंति । कुटुंबभुक्तवसनाद्देयं यदतिरिच्यते । मध्वास्वादो विषं पश्चाद्दातुर्धर्मोऽन्यथा भवेत्
திறன் பற்றிக் கூறப்படுகிறது—குடும்பத்தின் உணவு, உடை ஆகியவற்றுக்குப் பின் மீதமிருப்பதையே தானமாக அளிக்க வேண்டும்; முதலில் தேன் போல இனித்து பின்னர் விஷமாகும் தானம் தானதர்மத்தைத் தவறாக்கும்।
Verse 50
शक्ते परजने दाता स्वजने दुःखजीविनि । मध्वापानविषादः स धर्माणां प्रतिरूपकः
உதவ வல்லவனாய் இருந்தும் பிறர்க்குத் தானம் செய்து, தன் உறவினரைத் துயரில் வாழ விடுவது—தேன் குடித்து பின்னர் விஷ வேதனை அடைவதுபோல்; அது தர்மத்தின் போலி வடிவமே।
Verse 51
भृत्यानामुपरोधेन यत्करोत्यौर्ध्वदैहिकम् । तद्भवत्यसुखोदकं जीवतोऽस्य मृतस्य च
பணியாளர்களைத் தடுத்து ஒடுக்கி செய்யப்படும் ஔர்த்வதேஹிகச் சடங்கு ‘துக்கநீர்’ ஆகி, உயிரோடு இருக்கும்போதும் இறந்தபின்பும் துயரமே தரும்.
Verse 52
सामान्यं याचितं न्यासमाधिर्दाराश्च दर्शनम् । अन्वाहितं च निक्षेपः सर्वस्वं चान्वये सति
பொதுச் சொத்து, யாசித்து பெற்றது, வைப்பு/அடகு, மனைவி, மேலும் நம்பிக்கையால் ஒப்படைக்கப்பட்ட அல்லது வைப்பு செய்யப்பட்ட பொருள்—வாரிசர் இருப்பின் முழுச் சொத்தும்—இவை தானமாக அளிக்கத் தகாதவை.
Verse 53
आपत्स्वपि न देयानि नववस्तूनि पंडितैः । यो ददाति स मूढात्मा प्रायाश्चित्तीयते नरः
ஆபத்திலும் பண்டிதர்கள் ‘புதிய பொருட்களை’ தானமாக அளிக்கக் கூடாது. அளிப்பவன் மயக்கமுற்றவன்; அவனுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியதாகும்.
Verse 54
इति ते गदितौ राजन्द्वौ हेतू श्रूयतामतः । अधिष्ठानानि वक्ष्यामि षडेव श्रृणु तान्यपि
அரசே, இவ்விரு காரணங்களும் உமக்குச் சொல்லப்பட்டன. இனி கேளும்—தானத்தின் ஆறு ஆதாரங்களை நான் உரைப்பேன்; அவற்றையும் செவிமடுக்கவும்.
Verse 55
धर्ममर्थं च कामं च व्रीडाहर्षभयानि च । अधिष्ठानानि दानानां षडेतानि प्रचक्षते
தர்மம், பொருள், காமம், மேலும் வெட்கம், மகிழ்ச்சி, அச்சம்—இவ்வாறு ஆறும் தானத்தின் ஆதாரங்கள் (தூண்டுகோல்கள்) எனக் கூறப்படுகின்றன.
Verse 56
पात्रेभ्यो दीयते नित्यमनपेक्ष्य प्रयोजनम् । केवलं धर्मबुद्ध्या यद्धर्मदानं तदुच्यते
தகுதியான பாத்திரங்களுக்கு எந்நாளும், தனிப்பட்ட பயனை எதிர்பாராமல், தூய தர்மபுத்தியால் அளிக்கப்படும் தானமே ‘தர்மதானம்’ எனப்படுகிறது।
Verse 57
धनिनं धनलोभेन लोभयित्वार्थमाहरेत् । तदर्थदानमित्याहुः कामदानमतः श्रृणु
செல்வத்தின் ஆசையைத் தூண்டி செல்வவானை மயக்கி அவனிடமிருந்து பொருள்/வளத்தைப் பெறுவது ‘அர்த்ததானம்’ எனப்படுகிறது; இனி ‘காமதானம்’ கேள்।
Verse 58
प्रयोजनमपेक्ष्यैव प्रसंगाद्यत्प्रदीयते । अनर्हेषु सरागेण कामदानं तदुच्यते
ஒரு நோக்கத்தை எதிர்பார்த்து, பற்றுடனும் தற்செயல் உந்துதலாலும், தகுதியில்லாதவர்களுக்குக் கூட அளிக்கப்படும் தானம் ‘காமதானம்’ எனப்படுகிறது।
Verse 59
संसदि व्रीडयाऽश्रुत्य आर्थिभ्यः प्रददाति च । प्रतिदीयते च यद्दानं व्रीडादानमिति श्रुतम्
சபையில் வெட்கத்தாலும் பழிச்சொல் பயத்தாலும் வேண்டுவோர்க்கு அளிக்கப்படும் தானமும், அதற்குப் பதிலாக மீண்டும் கொடுக்கப் பெறப்படும் பிரதிதானமும்—இது ‘வ்ரீடாதானம்’ என அறியப்படுகிறது।
Verse 60
दृष्ट्वा प्रियाणि श्रुत्वा वा हर्षवद्यत्प्रदीयते । हर्षदानमिति प्रोक्तं दानं तद्धर्मचिंतकैः
இன்பமளிக்கும் ஒன்றைக் கண்டு அல்லது கேட்டு மகிழ்ச்சியுடன் அளிக்கப்படும் தானத்தை தர்மத்தை சிந்திப்போர் ‘ஹர்ஷதானம்’ எனக் கூறுகின்றனர்।
Verse 61
आक्रोशानर्थहिंसानां प्रतीकाराय यद्भवेत् । दीयतेऽनुपकर्तृभ्यो भयदानं तदुच्यते
அவமதிப்பு, துன்பம், வன்முறை ஆகியவற்றின் எதிர்வினையாக அளிக்கப்படும் தானம்—உதவி செய்யாதவர்களுக்குக் கூட அச்சநிவாரணத்திற்காக அளித்தால்—அது ‘பயதானம்’ எனப்படுகிறது।
Verse 62
प्रोक्तानि षडधिष्ठानान्यंगान्यपि च षट्च्छ्रुणु । दाता प्रतिग्रहीता च शुद्धिर्देयं च धर्मयुक्
ஆறு ஆதாரங்கள் கூறப்பட்டன; இப்போது தானத்தின் ஆறு அங்கங்களையும் கேள்—தானம் அளிப்பவன், பெறுபவன், தூய்மை, அளிக்கப்படும் பொருள், மேலும் தர்மத்தோடு ஒத்தமை (தர்மயுக்தம்)।
Verse 63
देशकालौ च दानानामंगान्येतानि षड्विदुः । अपरोगी च धर्मात्मा दित्सुरव्यसनः शुचिः
இடமும் காலமும் தானத்தின் அங்கங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன—இவையே ஆறு அங்கங்கள். தகுந்த தானியன் நோயற்றவன், தர்மநெறியன், தானம் செய்ய ஆவலன், தீவினை-வழக்கமற்றவன், தூயவன்.
Verse 64
अनिंद्याजीवकर्मा च षड्भिर्दाता प्रशस्यते । अनृजुश्चाश्रद्दधानोऽशांतात्मा धृष्टभीरुकः
குற்றமற்ற வாழ்வாதாரச் செயலால் வாழ்பவன்—இவ்வாறு ஆறு குணங்களுடன் கூடிய தானியன் புகழப்படுவான். ஆனால் வஞ்சகன், நம்பிக்கையற்றவன், உள்ளம் அமைதியற்றவன், மேலும் துணிச்சலுடன் அச்சமுடையவனும் புகழத்தக்கவன் அல்ல.
Verse 65
असत्यसंधो निद्रालुर्दातायं तामसोऽधमः । त्रिशुक्लः कृशवृत्तिश्च घृणालुः सकलेंद्रियः
பொய்யில் கட்டுப்பட்டவன், தூக்கச்சோம்பலன், தமோகுணத்தில் மூழ்கிய தானியன் கீழ்மையானவன் எனக் கூறப்படுகிறான். அத்தகையவன்—மூவகைத் தூய்மையின் வெளிப்புறத் தோற்றம் இருந்தாலும்—இழிந்த வாழ்வுடையவன், கொடூரன், புலன்களின் அடிமை.
Verse 66
विमुक्तो योनिदोषेभ्यो ब्राह्मः पात्रमुच्यते । सौमुख्यादभिसंप्रीतिरर्थिनां दर्शने सदा । सत्कृतिश्चानसूया च तदा शुद्धिरिति स्मृता
பிறப்பு மற்றும் நடத்தைக் குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவன் ‘பிராஹ்ம’—தானத்திற்கு உரிய பாத்திரம் எனப்படுகிறான். அவன் இன்முகத்துடன் உதவி நாடுவோரைக் கண்டால் எப்போதும் மகிழ்ந்து, அவர்களைச் சிறப்பித்து, பொறாமையின்றி இருப்பான்—இதுவே தூய்மை என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.
Verse 67
अपराबाधमक्लेशं स्वयत्नेनार्जितं धनम् । स्वल्पं वा विपुलं वापि देयमित्यभिधीयते
மற்றவர்களுக்கு துன்பம் அளிக்காமல், மிகுந்த வருத்தமின்றி, தன் முயற்சியால் ஈட்டிய செல்வம்—சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—தானத்திற்குரிய ‘தேயம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 68
तेनापि किल धर्मेण उद्दिश्य किल किंचन । देयं तद्धर्मयुगिति शून्ये शून्यं फलं मतम्
அத்தகைய தர்மமான வழியில்கூட, உரிய அர்ப்பணிப்பு-நோக்கத்துடன் தர்மபுத்தியால் ஏதாவது ஒன்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; நோக்கம் வெறுமையாயின் பலனும் வெறுமை எனக் கருதப்படுகிறது.
Verse 69
न्यायेन दुर्लभं द्रव्यं देशे कालेपि वा पुनः । दानार्हौ देशकालौ तौ स्यातां श्रेष्ठौ न चान्यथा
நியாயமான முறையில் பெறுவதற்கு அரிதான செல்வம்—இடத்தினாலோ காலத்தினாலோ—அதைத் தானமாக அளித்தால், அந்த இடமும் அந்த காலமும் தானத்திற்குச் சிறந்ததாகவும் தகுதியானதாகவும் ஆகும்; வேறல்ல.
Verse 70
षंडगानीति चोक्तानि द्वौ च पाकावतः श्रृणु । द्वौ पाकौ दानजौ प्राहुः परत्राथ त्विहोच्यते
இவ்வாறு ‘ஆறு அங்கங்கள்’ கூறப்பட்டன; இப்போது ‘இரண்டு பாகங்கள்’ (பலன் பழுத்தல்) கேளுங்கள். முனிவர்கள் கூறுவது: தானத்தால் இரண்டு விதமான பலன் உண்டாகும்—ஒன்று பரலோகத்தில், மற்றொன்று இவ்வுலகிலேயே.
Verse 71
सद्भ्यो यद्दीयते किंचित्तत्परत्रोपतिष्ठति । असत्सु दीयते किंचित्तद्दानमिह भुज्यते
நல்லோர்க்கு அளிக்கப்படும் எதுவாயினும் அது மறுலோகத்தில் புண்ணியமாக நிலைத்திருக்கும். தகுதியற்றோர்க்கு அளித்த தானம் இவ்வுலகிலேயே நுகரப்பட்டு விடும்; அதன் பயன் உலகியலே ஆகும்.
Verse 72
द्वौ पाकाविति निर्दिष्टौ प्रकारांश्चतुरः श्रृणु । ध्रुवमाहुस्त्रिकं काम्यं नैमित्तिकमिति क्रमात्
இரண்டு ‘பாகங்கள்’ (பலன் பரிபாகம்) கூறப்பட்டன; இப்போது நான்கு முறைகளைக் கேள். வரிசையாக—துருவம், த்ரிகம், காம்யம், நைமித்திகம் எனப் போதிக்கப்படுகிறது.
Verse 73
वैदिको दानमार्गोऽयं चतुर्धा वर्ण्यते द्विजैः । प्रपारामतडागादिसर्वकामफलं ध्रुवम्
இந்த வைதிக தானமார்க்கம் இருபிறப்போரால் நான்கு வகையாக விளக்கப்படுகிறது. அவற்றில் ‘துருவ’ தானம்—தண்ணீர்ப்பந்தல், ஓய்வுமனை, குளம்/தடாகம் முதலியவற்றை அமைத்தல்—அனைத்து நற்காமங்களுக்கும் நிலையான பயனை அளிக்கும்.
Verse 74
तदाहुस्त्रिकामित्याहुर्दीयते यद्दिनेदिने । अपत्यविजयैश्वर्यस्त्रीबालार्थं प्रदीयते
நாள்தோறும் அளிக்கப்படும் தானம் ‘த்ரிகாம’ எனப்படுகிறது. அது சந்ததி, வெற்றி, ஐஸ்வரியம் என்ற மூன்று விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்திற்கும், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் நலத்திற்கும் வழங்கப்படுகிறது.
Verse 75
इच्छासंस्थं च यद्दानं काम्यमित्यभिधीयते । कालापेक्षं क्रियापेक्षं गुणापेक्षमिति स्मृतौ
தனிப்பட்ட விருப்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட தானம் ‘காம்யம்’ எனப்படுகிறது. ஸ்மிருதியில் அது காலத்தைச் சார்ந்தது, முறையான கிரியையைச் சார்ந்தது, மேலும் பெறுபவரின் குணத்தைச் சார்ந்தது எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 76
त्रिधा नौमित्तिकं प्रोक्तं सदा होमविवर्जितम् । इति प्रोक्ताः प्रकारास्ते त्रैविध्यमभिधीयते
நைமித்திக தானம் மூவகை என உரைக்கப்பட்டது; அது எப்போதும் ஹோமம் இன்றியும் செய்யப்படுவதாகச் சொல்லப்பட்டது. இவ்வாறு கூறப்பட்ட முறைகளே ‘மூவகைப் பிரிவு’ என அழைக்கப்படும்.
Verse 77
अष्टोत्तमानि चत्वारि मध्यमानि विधानतः । कानीयसानि शेषाणि त्रिविधत्वमिदं विदुः
விதிப்படி எட்டு தானங்கள் ‘உத்தமம்’, நான்கு ‘மத்தியம்’; மீதியவை ‘கனிஷ்டம்’. இவ்வாறு ஞானிகள் இதை மூவகைத் தரமாக அறிகின்றனர்.
Verse 78
गृहप्रासादविद्याभूगोकूपप्राणहाटकम् । एतान्युत्तमदानानि उत्तमद्रव्यदानतः
வீடு, மாளிகை, கல்வி-தானம், நிலம், பசுக்கள், கிணறு, உயிர் காப்பு, பொன்—இவை ‘உத்தம தானங்கள்’; ஏனெனில் இவை உயர்ந்த பொருள்களையும் வாழ்வாதாரங்களையும் அளிக்கும் தானம்.
Verse 79
अन्नारामं च वासांसि हयप्रभृतिवाहनम् । दानानि मध्यमानीति मध्यमद्रव्यदानतः
அன்னம் மற்றும் தோட்டம், ஆடைகள், குதிரை முதலிய வாகனங்கள்—இத்தானங்கள் ‘மத்தியம்’ எனக் கூறப்படுகின்றன; ஏனெனில் இவை நடுத்தர வளங்களின் தானம்.
Verse 80
उपानच्छत्रपात्रादिदधिमध्वासनानि च
பாதரட்சை, குடை, பாத்திரம் முதலியனவும், தயிர், தேன், ஆசனங்களும்—இவையும் ‘கனிஷ்ட தானங்கள்’ எனக் கணிக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் இவை குறைந்த வளங்களின் தானம்.
Verse 81
दीपकाष्ठोपलादीनि चरमं बहुवार्षिकम् । इति कानीयसान्याहुर्दाननाशत्रयं श्रृणु
விளக்கு, விறகு, கல் முதலியவற்றின் தானம் மிகக் கீழ்மையானதாகக் கூறப்படுகிறது; பல ஆண்டுகளிலும் அதன் பலன் குறுகிய காலமே நிலைக்கும். ஆகவே அவை ‘கனீய’ எனப்படும்; இப்போது தானம் வீணாகும் மூன்று வழிகளை கேள்.
Verse 82
यद्दत्त्वा तप्यते पश्चादासुरं तद्धृथा मतम् । अश्रद्धया यद्ददाति राक्षसं स्याद्वृथैव तत्
தானம் செய்த பின் பின்னர் வருந்தி எரிகிறவன் செய்த தானம் ‘ஆசுரம்’ எனக் கருதப்பட்டு வீணாகும். நம்பிக்கையின்றி (அश्रத்தையால்) அளிக்கும் தானம் ‘ராக்ஷசம்’; அதுவும் பலனற்றதே.
Verse 83
यच्चाक्रुश्य ददात्यंग दत्त्वा वाक्रोशति द्विजम् । पैशाचं तद्वृथा दानंदाननाशास्त्रयस्त्वमी
அன்பனே, திட்டிக்கொண்டு அளிக்கும் தானமும், தானம் செய்த பின் பிராமணனை இகழ்ந்து பேசுவதும்—அது ‘பைசாச’ தானம்; அது வீணாகும். இவையே தானம் நாசமாவதற்கான மூன்று வழிகள்.
Verse 84
इति सप्तपदैर्बद्धं दानमाहात्म्य मुत्तमम् । शक्त्या ते कीर्तितं राजन्साधु वाऽसाधु वा वद
இவ்வாறு ஏழு பதங்களில் (சுலோகங்களில்) தானத்தின் உத்தமமான மகிமை தொகுத்துச் சொல்லப்பட்டது. அரசே, என் ஆற்றலுக்கேற்ப உமக்கு உரைத்தேன்—இது நன்றாகச் சொல்லப்பட்டதா, அல்லதா கூறுக.
Verse 85
धर्मवर्मोवाच । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं तपः । अद्य ते कृतकृत्योऽस्मि कृतः कृतिमतां वर
தர்மவர்மன் கூறினான்—இன்று என் பிறவி பலித்தது; இன்று என் தவம் பலித்தது. சாதித்தோரில் சிறந்தவனே, இன்று உன்னால் நான் கೃತகೃತ்யனாக (நிறைவேற்றப்பட்டவனாக) ஆனேன்.
Verse 86
पठित्वा सकलं जन्म ब्रह्मचारि यथा वृथा । बहुक्लेशात्प्राप्तभार्यः सावृथाऽप्रियवादिनी
முழு வாழ்வையும் வெறும் படிப்பிலேயே கழித்தால், அது பிரம்மச்சாரியைப் போல வீணாகும். மேலும் மிகுந்த துன்பத்தால் பெற்ற மனைவியும், அவள் கடுமையாக அன்பில்லாத சொற்கள் பேசினால் வீணே.
Verse 87
क्लेशेन कृत्वा कूपं वा स च क्षारोदको वृथा । बहुक्लेशैर्जन्म नीतं विना धर्मं तथा वृथा
மிகுந்த முயற்சியால் கிணறு தோண்டியும் அதன் நீர் உவர்நீராக இருந்தால் அந்த உழைப்பு வீண். அதுபோல பல துன்பங்களில் சென்ற வாழ்வும், தர்மமின்றி இருந்தால் வீணே.
Verse 88
एवं मे यद्वृथा नाम जातं तत्सफलं त्वया । कृतं तस्मान्नमस्तुभ्यं द्विजेभ्यश्च नमोनमः
இவ்வாறு என் வாழ்வில் ‘வீணானது’ என ஆனதெல்லாம் நீங்கள் பயனுள்ளதாக ஆக்கினீர். ஆகவே உமக்கு வணக்கம்; இருபிறப்பாளர்களான (பிராமணர்களான) த்விஜர்களுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 89
सत्यमाह पुरा विष्णुः कुमारान्विष्णुसद्भनि
உண்மையே; முற்காலத்தில் விஷ்ணு தமது சபையில் குமாரர்களிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.
Verse 90
नाहं तथाद्भि यजमानहविर्वितानश्चयोतद्घृतप्लुतमदन्हुतभुङ्मुखेन । यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोनुघासं तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकैः
யஜமானனின் விரிவான யாகச் சடங்குகள்—ஹவிஸ், நெய் நனைந்த ஆஹுதிகள், அவை அக்னி எனும் வாயால் உண்டாக்கப்பட்டாலும்—அவற்றால் நான் அத்தகைய அளவு மகிழ்வதில்லை. ஆனால் திருப்தியடைந்த பிராமணனின் வாயிலிருந்து வந்த சிறு ஒரு கவ்வளம், தன் கர்மப் பயன் பரிபாகமாகக் கவனமிகு பக்தியுடன் எனக்கு அர்ப்பணிக்கப்படின்—அதனால் நான் மிகுந்த திருப்தி அடைகிறேன்.
Verse 91
तन्मयाऽशर्मणा वापि यद्विप्रेष्वप्रियं कृतम् । सर्वस्य प्रभवो विप्रास्तत्क्षमतां प्रसादये
என்னால் அலட்சியத்தாலோ அறிவின்மையாலோ பிராமணர்களுக்கு எதிராக ஏதேனும் மனவருத்தம் தரும் செயல் நடந்திருந்தால், அனைத்தின் ஆதியாய பிராமணர்கள் அதை மன்னிப்பாராக; அவர்களின் அருள் மன்னிப்பை நான் வேண்டுகிறேன்.
Verse 92
त्वं च कोसि न सामान्यः प्रणम्याहं प्रसादये । आत्मानं ख्यापय मुने प्रोक्तश्चेत्यब्रवं तदा
நீங்கள் யார்? நிச்சயமாக சாதாரணர் அல்ல. நான் வணங்கி உங்கள் அருளை வேண்டுகிறேன். ‘முனிவரே, உம்மை வெளிப்படுத்துங்கள்’ என்று, அது கூறப்பட்டபோது, நான் அப்போது சொன்னேன்.
Verse 93
नारद उवाच । नारदोऽस्मि नृपश्रेष्ठ स्थानकार्थी समागतः । प्रोक्तं च देहि मे द्रव्यं भूमिं च स्थानहेतवे
நாரதர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவரே, நான் நாரதன்; ஒரு தகுந்த இடத்தை நாடி வந்தேன். ஆகவே அந்த இடத்தை நிறுவுவதற்காக எனக்கு செல்வமும் நிலமும் அளியுங்கள்.
Verse 94
यद्यपीयं देवतानां भूमिर्द्रव्यं च पार्थिव । तथापि यस्मिन्यः काले राजा प्रार्थ्यः स निश्चितम्
அரசே, இந்த நிலமும் அதன் செல்வமும் தேவர்களுக்கே உரியது என்றாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட காலமும் சூழலும் உண்டு; அப்போது அரசனையே வேண்டுதல் செய்ய வேண்டும் என்பது உறுதியாக நிலைபெற்றது.
Verse 95
सहीश्वरस्यावतारो भर्त्ता दाताऽभयस्य सः । तथैव त्वामहं याचे द्रव्यशुद्धिप्सया । पूर्व ममालयं देहि देयार्थे प्रार्थनापरः
அரசன் ஈசுவரனின் அவதாரமெனப் போல்—காப்பவனும் அச்சமின்மை அளிப்பவனும். அதே உணர்வோடு, தானத்திற்குரிய செல்வத்தின் தூய்மையை நாடி, நான் உம்மை வேண்டுகிறேன். முதலில் எனக்கு ஒரு வாசஸ்தலத்தை அளியுங்கள்; ஏனெனில் நான் தானத்திற்காக வேண்டுதலில் உறுதியாக இருக்கிறேன்.
Verse 96
राजोवाच । यदि त्वं नारदो विप्र राज्यमस्त्वखिलं तव । अहं हि ब्राह्मणानां ते दास्यं कर्ता न संशयः
அரசன் கூறினான்—ஓ விப்ர நாரதரே! நீரே என்றால், இந்த முழு அரசும் உமதே ஆகுக. நான் உமக்கும் பிராமணர்களுக்கும் பணிவிடை செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 97
नारद उवाच । यद्यस्माकं भवान्भक्तस्तत्ते कार्यं च नो वचः
நாரதர் கூறினார்—நீ உண்மையிலே எங்களிடம் பக்தியுடையவனாயின், எங்கள் வாக்கே உன் கடமை; எங்கள் ஆணையை நிறைவேற்று.
Verse 98
सर्वं यत्तद्देहि मे द्रव्यमुक्तं भुवं च मे सप्तगव्यूतिमात्राम् । भूयात्त्वत्तोप्यस्य रक्षेति सोऽपि मेने त्वहं चिंतये चार्थशेषम्
“சொல்லப்பட்ட அந்தச் செல்வமெல்லாம் எனக்கு அளி; மேலும் ஏழு கவ்யூதி அளவுள்ள நிலத்தையும் எனக்கு வழங்கு.” அவனும் “இதன் காவல் உம்மிடமிருந்தே உண்டாகுக” என்று எண்ணி ஒப்புக்கொண்டான்; ஆனால் நான் மீதமுள்ள காரியத்தை மேலும் சிந்தித்தேன்.