Adhyaya 12

Verse 1

नारद उवाच । अथ ते ददृशुः पार्थ संयमस्थं महामुनिम् । कूर्माख्यानंनामैकादशोऽध्यायः

நாரதர் கூறினார்—அப்போது, ஹே ப்ருதாபுத்ரா, அவர்கள் தன்னடக்கத்தில் நிலைத்த அந்த மகாமுனியை கண்டனர். (இங்கு ‘கூர்மாக்யானம்’ எனும் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.)

Verse 2

जटास्त्रिषवणस्नानकपिलाः शिरसा तदा । धारयन्तं लोमशाख्यमाज्यसिक्तमिवानलम्

அப்போது அவர்கள் லோமசர் எனப்படும் முனிவரை கண்டனர்—மூன்று வேளைகளும் நீராடுவதால் செம்பொன் நிறம் பெற்ற ஜடைகளைத் தலையில் தாங்கி, நெய் ஊற்றிய தீ போல ஒளிர்ந்தார்.

Verse 3

सव्यहस्ते तृणौघं च च्छायार्थे विप्रसत्तमम् । दक्षिणे चाक्षमालां च बिभ्रतं मैत्रमार्गगम्

அந்த சிறந்த பிராமணர் நிழலுக்காக இடக்கையில் புல்கட்டினை ஏந்தி, வலக்கையில் அக்ஷமாலையைத் தாங்கி, மைத்ரீயும் நன்மையும் நிறைந்த பாதையில் நடந்தார்.

Verse 4

अहिंसयन्दुरुक्ताद्यैः प्राणिनो भूमिचारिणः । यः सिद्धिमेति जप्येन स मैत्रो मुनिरुच्यते

பூமியில் நடமாடும் உயிர்களை கடுஞ்சொல் முதலியவற்றாலும் காயப்படுத்தாதவன், ஜபத்தால் சித்தியை அடைவான்—அவனே ‘மைத்ர’ முனி என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 5

बकभूपद्विजोलूकगृध्रकूर्मा विलोक्य च । नेमुः कलापग्रामे तं चिरंतनतपोनिधिम्

அவரைக் கண்டதும் கொக்கு, மிருகராஜன் (சிங்கம்), பறவை, ஆந்தை, கழுகு, ஆமை—கலாப கிராமத்தில் அந்தப் பழம்பெரும் தவநிதிக்கு வணங்கின.

Verse 6

स्वागतासनसत्कारेणामुना तेऽति सत्कृताः । यथोचितं प्रतीतास्तमाहुः कार्यं हृदि स्थितम्

அவன் வரவேற்பு, ஆசனம், முறையான உபசாரத்தால் அவர்களை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றினான். அவர்கள் உரியவாறு திருப்தியடைந்து, உள்ளத்தில் இருந்த காரியத்தை அவனிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 7

कूर्म उवाच । इन्द्रद्युम्नोऽयमवनीपतिः सत्रिजनाग्रणीः । कीर्तिलोपान्निरस्तोऽयं वेधसा नाकपृष्ठतः

கூர்மன் கூறினான்—இவன் இந்திரத்யும்னன் என்னும் அரசன்; மனிதர்களில் முன்னணித் தலைவர். அவன் புகழ் குறைந்ததால் விதாதா பிரம்மா அவனை விண்ணுலக உச்சியிலிருந்து தள்ளிவிட்டார்.

Verse 8

मार्कंडेयादिभिः प्राप्य कीर्त्युद्धारंच सत्तम । नायं कामयते स्वर्गं पुनःपातादिभीषणम्

ஹே சத்தமனே! மார்கண்டேயர் முதலியோரிடம் சென்று புகழை மீட்டெடுத்தபின்பும், மீண்டும் வீழ்வதற்கான அச்சத்தால் பயங்கரமான சொர்க்கத்தை இவன் விரும்பவில்லை.

Verse 9

भवतानुगृहीतोऽयमिहेच्छति महोदयम् । प्रणोद्यस्तदयं भूपः शिष्यस्ते भगवन्मया । त्वत्सकाशमिहानीतो ब्रूहि साध्वस्य वांछितम्

உங்கள் அருளால் இவன் இவ்வாழ்விலேயே பெரிய உயர்வை நாடுகிறான். ஆகவே, ஓ பகவனே, நான் இவ்வரசனை—உங்கள் சீடனை—ஊக்குவித்து உங்கள் சன்னிதிக்கு கொண்டு வந்தேன். அவன் எதை விரும்ப வேண்டும் என்று நன்றாக அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 10

परोपकरणं नाम साधूनां व्रतमाहितम् । विशेषतः प्रणोद्यानां शिष्यवृत्तिमुपेयुषाम्

பிறருக்கு உதவுதல் என்பது சாதுக்களுக்கு நிறுவப்பட்ட விரத-தர்மம்; குறிப்பாக வழிநடத்தப்பட வேண்டியவர்களுக்கும், சீட ஒழுக்கத்தை ஏற்றவர்களுக்கும் அது மிகச் சிறப்பாக உரியது.

Verse 11

अप्रणोद्येषु पापेषु साधु प्रोक्तमसंशयम् । विद्वेषं मरणं चापि कुरुतेऽन्यतरस्य च

அறிவுறுத்தத் தகுதியில்லாத பாவிகள்பற்றி சாதுக்கள் ஐயமின்றி கூறினர்—அவர்களுடன் சேர்ந்திருத்தல் பகையை உண்டாக்கி, இரு தரப்பில் ஒருவருக்காவது மரணத்திற்கும் காரணமாகும்।

Verse 12

अप्रमत्तः प्रणोद्येषु मुनिरेष प्रयच्छति । तदेवेति भवानेवं धर्मं वेत्ति कुतो वयम्

இந்த முனிவர் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து அறிவுறுத்தத் தகுதியானவர்களுக்கு உதவி அளிக்கிறார். நீர் இவ்விதமே தர்மத்தை அறிந்துள்ளீர்; நாங்கள் வேறெப்படி அறிய முடியும்?

Verse 13

लोमश उवाच । कूर्म युक्तमिदं सर्वं त्वयाभिहितमद्य नः । धर्मशास्त्रोपनतं तत्स्मारिताः स्म पुरातनम्

லோமசர் கூறினார்—ஓ கூர்மா! இன்று நீர் எங்களிடம் சொன்ன அனைத்தும் பொருத்தமானதே. அது தர்மசாஸ்திரங்களுக்கு ஒத்ததாகவும், பழமையான போதனையை எங்களுக்கு நினைவூட்டுவதாகவும் உள்ளது।

Verse 14

ब्रूहि राजन्सुविश्रब्धं सन्देहं हृदयस्थितम् । कस्ते किमब्रवीच्छेषं वक्ष्याम्यहं न संशयः

ஓ அரசே! முழு நம்பிக்கையுடன் கூறு; இதயத்தில் உள்ள ஐயத்தை வெளிப்படுத்து. யார் உனக்கு என்ன சொன்னார்? மீதியையும் சொல்—நான் ஐயமின்றி விளக்குவேன்।

Verse 15

इन्द्रद्युम्न उवाच । भगवन्प्रथमः प्रश्रस्तावदेव ममोच्यताम् । ग्रीष्मकालेऽपि मध्यस्थै रवौ किं न तवाश्रमः

இந்திரத்யும்னன் கூறினார்—பகவனே! முதலில் என் ஆரம்பக் கேள்விக்கே பதில் அருளுங்கள். கோடைக்காலத்திலும் சூரியன் தலைமேல் நிற்கும் போது, உங்கள் ஆசிரமத்தில் குளிர்ந்த நிழல்-ஆதாரம் ஏன் இல்லை?

Verse 16

कुटीमात्रोऽपि यच्छाया तृणैः शिरसि पाणिगैः

தன் கைகளால் புல்லைப் பிடித்து தலைமேல் அமைத்த குடிசை அளவான நிழலும் போதுமானதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 17

लोमश उवाच । मर्तव्यमस्त्यवश्यं च काय एष पतिष्यति । कस्यार्थे क्रियते गेहमनित्यभवमध्यगैः

லோமசர் கூறினார்—மரணம் தவிர்க்க முடியாதது; இந்த உடல் நிச்சயமாக வீழும். நிலையற்ற வாழ்வின் நடுவில் நிற்பவர்கள் யாருக்காக வீடு கட்டுகின்றனர்?

Verse 18

यस्य मृत्युर्भवेन्मित्रं पीतं वाऽमृतमुत्तमम् । तस्यैतदुचितं वक्तुमिदं मे श्वो भविष्यति

மரணம் நண்பனாகிவிட்டவனுக்கோ, அல்லது உத்தம அமுதத்தை அருந்தியவனுக்கோ மட்டுமே ‘இது நாளை எனதாகும்’ என்று சொல்லுதல் பொருத்தம்.

Verse 19

इदं युगसहस्रेषु भविष्यमभविद्दिनम् । तदप्यद्यत्वमापन्नं का कथामरणावधेः

இந்த நாள் ஆயிரம் யுகங்களுக்குப் பின் வரும் எனத் தோன்றியது; ஆனால் அதுவே ‘இன்று’ என வந்து சேர்ந்தது. அப்படியிருக்க, மரணத்தின் எல்லை பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்?

Verse 20

कारणानुगतं कार्यमिदं शुक्रादभूद्वपुः । कथं विशुद्धिमायाति क्षालितांगारवद्वद

காரியம் காரணத்தைப் பின்பற்றும்; இந்த உடல் சுக்கிரத்திலிருந்தே தோன்றியது. சொல்லுங்கள்—கழுவிய கரியம்போல் இது எவ்வாறு தூய்மை அடையும்?

Verse 21

तदस्यापि कृते पापं शत्रुषड्वर्गनिर्जिताः । कथंकारं न लज्जन्ते कुर्वाणा नृपसत्तम

அதற்காகவும் பாவம் செய்யப்படுகிறது—காமம், கோபம் முதலிய ஆறு உள்ளார்ந்த பகைவரால் வெல்லப்பட்டவர்கள். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இத்தகைய செயலைச் செய்யும் போதே அவர்கள் வெட்கப்படாதது எவ்வாறு?

Verse 22

तद्ब्रह्मण इहोत्पन्नः सिकताद्वयसम्भवः । निगमोक्तं पठञ्छृण्वन्निदं जीविष्यते कथम्

அந்தப் பிரம்மத்திலிருந்து இங்கே தோன்றி, இரு ‘சிகதா’ (ஆண்-பெண்) சேர்க்கையால் பிறந்தவன்; ஆயினும் வேதவாக்கியங்களைப் படித்தும் கேட்டும், இவ்வுயிர் உண்மையில் (விவேகத்துடன்) எவ்வாறு வாழும்?

Verse 23

तथापि वैष्णवी माया मोहयत्यविवेकिनम् । हृदयस्थं न जानंति ह्यपि मृत्यु शतायुषः

இவ்வாறிருந்தும் வைஷ்ணவீ மாயை விவேகமற்றவரை மயக்குகிறது. நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவர்களும் தம் இதயத்தில் குடியிருக்கும் மரணத்தை அறியார்.

Verse 24

दन्ताश्चलाश्चला लक्ष्मीर्यौवनं जीवितं नृप । चलाचलमतीवेदं दानमेवं गृहं नृणाम्

அரசே, பற்கள் நிலைபெறாதவை; லக்ஷ்மி நிலையற்றாள்; இளமைவும் உயிர்வாழ்வும் நிலையற்றவை. இங்கு அனைத்தும் அசைவு-நிலையின்மை (க்ஷணபங்குரம்) என்று அறிந்து மனிதன் தானம் செய்ய வேண்டும்; மனிதரின் இல்லறமும் அத்தகைய நிலையற்றதே.

Verse 25

इति विज्ञाय संसारसारं च चलाचलम् । कस्यार्थे क्रियते राजन्कुटजादि परिग्रहः

இவ்வாறு உலகவாழ்வின் சாரம்கூட நிலையற்றது என்று அறிந்தபின், அரசே—குடஜம் முதலிய அற்பமான பொருட்கள்வரை சேர்த்துக் குவிப்பது யாருக்காக?

Verse 26

इन्द्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्भगवानेव श्रूयते भुवनत्रये । तदर्थमहमायातस्तत्किमेवं वचस्तव

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்: 'மூவுலகங்களிலும் இறைவன் மட்டுமே நீண்ட ஆயுள் கொண்டவர் என்று கேட்கப்படுகிறது. அதற்காகவே நான் வந்துள்ளேன், அப்படியிருக்க உங்கள் வார்த்தைகள் ஏன் இப்படி உள்ளன?'

Verse 27

लोमश उवाच । प्रतिकल्पं मच्छरीरादेकरोमपरिक्षयः । जायते सर्वनाशे च मम भावि प्रमापणम्

லோமசர் கூறினார்: 'ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் என் உடலில் இருந்து ஒரு முடி உதிர்கிறது. அனைத்தும் அழியும் போது, எனது மரணம் நிகழும்.'

Verse 28

पश्य जानुप्रदेशं मे द्व्यंगुलं रोमवर्जितम् । जातं वपुस्तद्बिभेमि मर्तव्ये सति किं गृहैः

'என் முழங்கால் பகுதியைப் பார், இரண்டு விரல் அளவு முடி இல்லாமல் போய்விட்டது. உடலின் இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு நான் பயப்படுகிறேன். மரணம் நிச்சயம் எனும் போது, வீடுகளால் என்ன பயன்?'

Verse 29

नारद उवाच । इत्थं निशम्य तद्वाक्यं स प्रहस्यातिविस्मितः । भूपालस्तस्य पप्रच्छ कारणं तादृशायुषः

நாரதர் கூறினார்: இவ்வாறு அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அந்த அரசன் சிரித்துக்கொண்டும் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடனும், அத்தகைய ஆயுளுக்கான காரணத்தைக் கேட்டான்.

Verse 30

इन्द्रद्युम्न उवाच । पृच्छामि त्वामहं ब्रह्मन्यदायुरिदमीदृशम् । तव दीर्घं प्रभावोऽसौ दानस्य तपसोऽथवा

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்: 'ஓ அந்தணரே! நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன், உங்கள் ஆயுள் இவ்வளவு நீண்டதாக இருப்பது எப்படி? இது தானத்தின் மகிமையா அல்லது தவத்தின் மகிமையா?'

Verse 31

लोमश उवाच । श्रृणु भूप प्रवक्ष्यामि पूर्वजन्मसमुद्भवाम् । शिवधर्मयुतां पुण्यां कथां पापप्रणाशनीम्

லோமசர் கூறினார்—அரசே, கேள்; முன்ஜன்மத்திலிருந்து எழுந்த, சிவதர்மம் நிறைந்த, புண்ணியமளிக்கும், பாவநாசினி கதையை நான் உரைப்பேன்.

Verse 32

अहमासं पुरा शूद्रो दरिद्रोऽतीवभूतले । भ्रमामि वसुधापृष्ठे ह्यशनपीडितो भृशम्

முன்பு நான் சூத்ரனாய், பூமியில் மிகுந்த ஏழையாக இருந்தேன். உணவுக் குறைவால் கடுமையாக வாடி, நிலமெங்கும் அலைந்தேன்.

Verse 33

ततो मया महल्लिंगं जालिमध्यगतं तदा । मध्याह्नेऽस्य जलाधारो दृष्टश्चैवा विदूरतः

அப்போது வலைப்போன்ற வேலிக்குள் அமைந்த ஒரு மகா லிங்கத்தை நான் கண்டேன். நண்பகலில் தொலைவிலிருந்தே அதன் நீர்த் தாங்கலும் (பூஜை நீரிடம்) தெரிந்தது.

Verse 34

ततः प्रविश्य तद्वारि पीत्वा स्नात्वा च शांभवम् । तल्लिंगं स्नापितं पूजा विहिता कमलैः शुभैः

பின்னர் உள்ளே சென்று அந்தப் புனித நீரை அருந்தி, சாம்பவ முறையில் நீராடினேன். அந்த லிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்து, நல்வாழ்த்துப் தாமரைகளால் பூஜை செய்தேன்.

Verse 35

अथ क्षुत्क्षामकंठोऽहं श्रीकंठं तं नमस्य च । पुनः प्रचलितो मार्गे प्रमीतो नृपसत्तम

பின்னர் பசி, களைப்பால் என் தொண்டை வறண்டது; அந்த ஸ்ரீகண்டனை வணங்கினேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, மீண்டும் வழியில் புறப்பட்டு வழியிலேயே உயிர்நீத்தேன்.

Verse 36

ततोऽहं ब्राह्मणगृहे जातो जातिस्मरः सुतः । स्नापनाच्छिवलिंगस्य सकृत्कमलपूजनात्

அதன்பின் நான் பிராமண இல்லத்தில் முன்ஜன்ம நினைவு கொண்ட மகனாகப் பிறந்தேன்; ஒருமுறை சிவலிங்கத்துக்கு அபிஷேகம் செய்து தாமரைகளால் பூஜித்ததினால்.

Verse 37

स्मरन्विलसितं मिथ्या सत्याभासमिदं जगत् । अविद्यामयमित्येवं ज्ञात्वा मूकत्वमास्थितः

முன்னைய அனுபவத்தை நினைத்து, இந்த உலகம் வெறும் விளையாட்டு—பொய், உண்மையின் தோற்றமட்டும், அவித்தியால் நெய்யப்பட்டது என்று அறிந்தேன்; அதனால் மௌனம் கொண்டேன்.

Verse 38

तेन विप्रेण वार्धक्ये समाराध्य महेश्वरम् । प्राप्तोऽहमिति मे नाम ईशान इति कल्पितम्

அந்த பிராமணர் முதுமையில் மகேஸ்வரனை முறையாக ஆராதித்தார்; ‘நான் அடைந்தேன்’ என்று கூறியதனால் என் பெயர் ‘ஈசானன்’ எனக் கருதப்பட்டது.

Verse 39

ततः स विप्रो वात्सल्यादगदान्सुबहून्मम । चकार व्यपनेष्यामि मूकत्वमिति निश्चयः

பின்னர் அந்த பிராமணர் அன்பினால் எனக்காக பல மருந்துகளைத் தயாரித்து, ‘இந்த ஊமையை நீக்குவேன்’ என்று உறுதி கொண்டார்.

Verse 40

मंत्रवादान्बहून्वैद्यानुपायानपरानपि । पित्रोस्तथा महामायासंबद्धमनसोस्तथा

அவர் பல மந்திரவாதிகளையும் வைத்தியர்களையும் மற்ற வழிகளையும் பயன்படுத்தினார்; மேலும் மகாமாயையால் கட்டுண்ட மனத்துடன் என் பெற்றோரும் அதேபோல் முயன்றனர்.

Verse 41

निरीक्ष्य मूढतां हास्यमासीन्मनसि मे तदा । तथा यौवनमासाद्य निशि हित्वा निजं गृहम्

அவர்களின் மூடத்தனத்தை நோக்கி அப்போது என் மனத்தில் நகைச்சுவை எழுந்தது. பின்னர் யௌவனத்தை அடைந்து இரவில் என் சொந்த வீட்டை விட்டுச் சென்றேன்।

Verse 42

संपूज्य कमलैः शंभुं ततः शयनमभ्यगाम् । ततः प्रमीते पितरि मूढैत्यहमुज्झितः

தாமரைகளால் சம்புவை முறையாகப் பூஜித்து நான் பின்னர் உறங்கச் சென்றேன். பின்னர் தந்தை இறந்தபோது, ‘மூடன்’ எனக் கருதி என்னை அவர்கள் ஒதுக்கினர்।

Verse 43

संबंधिभिः प्रतीतोऽथ फलाहारमवस्थितः । प्रतीतः पूजयामीशमब्जैर्बहुविधैस्तथा

பின்னர் உறவினரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நான் பழமுணவிலேயே நிலைத்தேன். அதிலே திருப்தியடைந்து பலவகைத் தாமரைகளால் ஈசனைப் பூஜித்துக் கொண்டிருந்தேன்।

Verse 44

अथ वर्षशतस्यांते वरदः शशिशेखरः । प्रत्यक्षो याचितो देहि जरामरणसंक्षयम्

பின்னர் நூறு ஆண்டுகளின் முடிவில் வரமளிக்கும் சந்திரசேகரன் (சசிசேகரன்) நேரில் தோன்றினான். நான் வேண்டினேன்—“மூப்பு மற்றும் மரணத்தின் ஒழிவை அருள்வாயாக.”

Verse 45

ईश्वर उवाच । अजरामरता नास्ति नामरूपभृतोयतः । ममापि देहपातः स्यादवधिं कुरु जीविते

ஈசுவரன் கூறினான்—“பெயரும் உருவமும் தாங்கிய உடலுடையோர்க்கு மூப்பும் மரணமும் அற்ற நிலை இல்லை. எனக்கும்கூட உடல் நீங்குதல் உண்டு; ஆகவே உன் வாழ்விற்கு ஒரு நிர்ணய எல்லையைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 46

इति शंभोर्वचः श्रुत्वा मया वृतिमिदं तदा । कल्पांते रोमपातोऽस्तु मरणं सर्वसंक्षये

சம்புவின் வாக்கைச் செவிமடுத்து நான் அப்போது விண்ணப்பித்தேன்—“கல்பாந்தத்தில் அனைத்தும் லயிக்கும் போது மட்டுமே எனக்கு மரணம் வருக; அதுவரை வெறும் ரோமவீழ்ச்சி மட்டும் நிகழ்க.”

Verse 47

ततस्तव गणो भूयामिति मेऽभीप्सितो वरः । तथेत्युक्त्वा स भगवान्हरश्चादर्शनं गतः

பின்பு எனக்கு விரும்பிய வரம் இதுவே—“உமது கணங்களில் ஒருவனாக நான் ஆகவேண்டும்.” “அப்படியே” என்று கூறி பகவான் ஹரன் மறைந்தார்.

Verse 48

अहं तपसिनिष्ठश्च ततः प्रभृति चाभवम् । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते शिवपूजनात्

அந்நாளிலிருந்து நான் தவத்தில் உறுதியாக நிலைத்தேன். சிவபூஜையால் பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 49

ब्रध्नाब्जैरितरैर्वपि कमलैर्नात्र संशयः । एवं कुरु महाराज त्वमप्याप्स्यसि वांछितम्

பிரத்நாப்ஜ தாமரைகளாலோ, அல்லது பிற தாமரைகளாலோ—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு செய், மகாராஜா; நீயும் விரும்பியதை அடைவாய்.

Verse 50

हरभक्तस्य लोकस्य त्रिलोक्यां नास्ति दुर्लभम् । बहिःप्रवृत्तिं सगृह्य ज्ञानकर्मेन्द्रियादि च

ஹரனைப் பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு மும்முலகிலும் அரிதானது எதுவுமில்லை. ஆயினும் வெளிப்புறச் செயல்பாடுகளையும், ஞான-கர்ம இந்திரியங்களையும் ஏற்று, அவற்றின் உரிய இடத்தை அறிதல் வேண்டும்.

Verse 51

लयः सदाशिवे नित्यमतर्यो गोऽयमुच्यते । दुष्करत्वाद्वहिर्योगं शिव एव स्वयं जगौ

சதாசிவனில் நித்திய லயம் அடைவதே ‘அமரப் பாதை’ எனப்படுகிறது. வெளிப்புற யோகம் கடினமாதலால் சிவன் தாமே அதை நேரடியாக உபதேசித்தார்.

Verse 52

पंचभिश्चार्चनं भूतैर्विशिष्टफलदं ध्रुवम् । क्लेशकर्मविपाकाद्यैराशयैश्चाप्य संयुतम्

ஐம்பூதங்களால் செய்யப்படும் அர்ச்சனை நிச்சயமாக விசேஷ பலன் தரும்; ஆயினும் அது கிளேசம், கர்மம், கர்மவிபாகம் முதலிய ஆசய-வாசனைகளுடன் இணைந்தே இருக்கும்.

Verse 53

ईशानमाराध्य जपन्प्रणवं मुक्तिपाप्नुयात् । सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना

ஈசானனை ஆராதித்து பிரணவம் (ஓம்) ஜபித்தால் முக்தி அடையலாம். எல்லாப் பாவங்களும் க்ஷயமானபின் சிவனில் தியான-பாவனை உறுதியாக நிலைபெறும்.

Verse 54

पापोपहतबुद्धीनां शिवे वार्तापि दुर्लभा । दुर्लभं भारते जन्म दुर्लभं शिवपूजनम्

பாவத்தால் கெடுந்த புத்தியுடையோருக்கு சிவனைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்பதுமே அரிது. பாரதத்தில் பிறப்பு அரிது; சிவபூஜையும் அரிது.

Verse 55

दुर्लभं जाह्नवीस्नानं शिवे भक्तिः सुदुर्लभा । दुर्लभं ब्राह्मणे दानं दुर्लभं वह्निपूजनम्

ஜாஹ்னவி (கங்கை) யில் ஸ்நானம் அரிது; சிவபக்தி அதைவிட மிக அரிது. பிராமணர்க்கு தானம் அரிது; அக்னி பூஜையும் அரிது.

Verse 56

अल्पपुण्यैश्च दुष्प्रापं पुरुषोत्तमपूजनम्

அற்ப புண்ணியம் உடையோர்க்கு புருஷோத்தமனை வழிபடுதல் அரிதும் பெறற்கரியதுமாம்.

Verse 57

लक्षेण धनुषां योगस्तदर्धेन हुताशनः । पात्रं शतसहस्रेण रेवा रुद्रश्च षष्टिभिः

ஒரு இலட்சம் வில்லுகளால் ‘யோகம்’ எனக் கணிக்கப்படும்; அதன் பாதியால் ‘ஹுதாசனன்’ (புனித அগ্নி) என. நூறு ஆயிரத்தில் ஒருவனே உண்மைப் ‘பாத்திரன்’; ரேவையும் ருத்ரனும் அறுபதில் ஒருவன்—மிக அரிது.

Verse 58

इति दमुक्तमखिलं मया तव महीपते । यथायुरभवद्दीर्घं समाराध्य महेश्वरम्

மகீபதே! அனைத்தையும் உமக்கு நான் உரைத்தேன். மகேஸ்வரனை முறையாக ஆராதித்தால் ஆயுள் நீளும் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 59

न दुर्लभं न दुष्प्रापं न चासाध्यं महात्मनाम् । शिवभक्तिकृतां पुंसां त्रिलोक्यामिति निश्चितम्

மகாத்மர்களுக்கு அரிதும் இல்லை, பெறற்கரியதும் இல்லை, சாதிக்க இயலாததும் இல்லை. சிவபக்தியை வளர்த்தோர்க்கு இது மூவுலகிலும் உறுதி.

Verse 60

नंदीश्वरस्य तेनैव वपुषा शिवपूजनात् । सिद्धिमालोक्य को राजञ्छंकरं न नमस्यति

நந்தீஸ்வரன் அதே உடலால் சிவபூஜை செய்து பெற்ற சித்தியைப் பார்த்து, அரசே! சங்கரனை வணங்காதவர் யார்?

Verse 61

श्वेतस्य च महीपस्य श्रीकंठं च नमस्यतः । कालोपि प्रलयं यातः कस्तमीशं न पूजयेत्

ஸ்ரீகண்டனை வணங்கிய ஸ்வேத மன்னனுக்காக காலமே அழிவை சந்தித்தது. அப்படியிருக்க, அந்த இறைவனை யார் தான் வழிபட மாட்டார்கள்?

Verse 62

यदिच्छया विश्वमिदं जायते व्यवतिष्ठते । तथा संलीयते चांते कस्तं न शरणं व्रजेत्

எவருடைய விருப்பத்தினால் இந்த உலகம் தோன்றி, நிலைபெற்று, இறுதியில் மறைகிறதோ, அவரை யார் தான் சரணடைய மாட்டார்கள்?

Verse 63

एतद्रहस्यमिदमेव नृणां प्रधानं कर्तव्यमत्र शिवपूजनमेव भूप । यस्यांतरायपदवीमुपयांति लोकाः सद्योः नरः शिवनतः शिवमेव सत्यम्

அரசே! மனிதர்களின் முதன்மையான கடமை சிவபூஜையே, இதுவே ரகசியம். சிவனை வணங்குபவர் தடைகளைத் தாண்டி, சத்தியமான சிவனையே அடைகிறார்.