Adhyaya 33

Verse 1

नारद उवाच । ततस्तं गिरिवर्ष्माणं पतितं वसुधोपरि । आलिंगितमिव पृथ्व्या गुणिन्या गुणिनं यथा

நாரதர் கூறினார்—அப்போது அந்த மலை-உடலுடையவன் பூமியின் மேல் விழுந்தான்; குணமிக்க பூமி ஒரு குணவானை அணைத்தது போலத் தோன்றியது।

Verse 2

दृष्ट्वा देवा विस्मितास्ते जयं जगुस्तथा मुहुः । केचित्समीपमागंतुं बिभ्यति त्रिदिवौकसः

அதைக் கண்ட தேவர்கள் வியப்புற்று மீண்டும் மீண்டும் “ஜயம்” என்று முழங்கினர். ஆயினும் விண்ணுலக வாசிகளில் சிலர் அருகே வர அஞ்சினர்.

Verse 3

उत्थाय तारको दैत्यः कदा चिन्नो निहंति चेत् । तं तथा पतितं दृष्ट्वा वसुधामण्डले गुहः

“அசுரன் தாரகன் மீண்டும் எழுந்தால், நம்மை கொல்லாமல் விடுவானா?”—என்ற அச்சத்துடன், பூமிவட்டத்தில் அவன் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு குகன் (ஸ்கந்தன்) அவ்வாறு எண்ணினான்.

Verse 4

आसीद्दीनमनाः पार्थ शुशोच च महामतिः । स्तवनं चापि देवानां वारयित्वा वचोऽब्रवीत्

ஓ பார்த்தா, அந்த மகாமதி மனம் தளர்ந்து துயருற்றான். தேவர்களின் ஸ்தோத்திரத்தையும் தடுத்து வைத்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 5

शोच्यं पातकिनं मां च संस्तुवध्वं कथं सुराः । पंचानामपि यो भर्ता प्राकृतोऽसौ न कीर्त्यते

“ஓ தேவர்களே, இரங்கத்தக்க பாவியான என்னை நீங்கள் எவ்வாறு புகழ்கிறீர்கள்? ஐந்தின் (இந்திரியங்களின்) அதிபதியாயினும், உலகியலாக மாறினால் அவன் புகழத்தக்கவன் அல்ல.”

Verse 6

स तु रुद्रांशजः प्रोक्तस्तस्य द्रुह्यन्न रुद्रंवत् । स्वायंभुवेन गीतश्च श्लोकः संश्रूयते तथा

“அவர் ருத்ரனின் அಂசத்தால் பிறந்தவர் என்று கூறப்படுகிறார்; அவருக்கு துரோகம் செய்பவன் ருத்ரனுக்கே துரோகம் செய்தவனாகிறான். ஸ்வாயம்புவ (மனு) பாடிய இந்தச் ச்லோகமும் இவ்வாறே கேட்கப்படுகிறது.”

Verse 7

वीरं हि पुरुषं हत्वा गोसहस्रेण मुच्यते । यथाकथंचित्पुरुषो न हंतव्यस्ततो बुधैः

வீரமான ஆணை கொன்ற பாவமும் ஆயிரம் பசுக்களின் தானப் பிராயச்சித்தத்தால் நீங்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. ஆகையால் எவ்விதத்திலும் மனிதனை கொல்லக் கூடாது—என்று ஞானிகள் தீர்மானிக்கின்றனர்.

Verse 8

पापशीलस्य हनने दोषो यद्यपि नास्ति च । तथापि रुद्रभक्तोऽयं संस्मरन्निति शोचिमि

பாவச் செயலுடையவனை கொல்வதில் குற்றம் இல்லை என்றாலும், இவன் ருத்ரபக்தன் என்பதைக் நினைத்து நான் வருந்துகிறேன்.

Verse 9

तदहं श्रोतुमिच्छामि प्रायाश्चित्तं च किंचन । प्रायश्चित्तैरपैत्येनो यतोपि महदर्जितम्

ஆகையால் நான் ஏதாவது பிராயச்சித்தத்தை கேட்க விரும்புகிறேன்; பிராயச்சித்தச் செயல்களால் ஏற்பட்ட பெரும் பாவம் நீங்க வேண்டும்.

Verse 10

इति संशोचतस्तस्य शिवपुत्रस्य धीमतः । वासुदेवो गुरुः पुंसां देवमध्ये वचोऽब्रवीत्

இவ்வாறு வருந்திய அந்த ஞானமிக்க சிவபுத்திரனை நோக்கி, தேவர்களின் நடுவில் மனிதர்களின் குருவான வாசுதேவன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 11

श्रुतिः स्मृतिश्चेतिहासाः पुराणं च शिवात्मज । प्रमाणं चेत्ततो दुष्टवधे दोषो न विद्यते

சிவபுத்திரனே, ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, இதிஹாசங்கள், புராணங்கள் ஆகியவை பிரமாணம் என ஏற்றால், துஷ்டனை வதம் செய்வதில் குற்றம் இல்லை.

Verse 12

स्वप्राणान्यः परप्राणैः प्रपुष्णात्यघृणः पुमान् । तद्वधस्तस्य हि श्रेयो यद्दोषाद्यात्यधः पुमान्

பிறரின் உயிர்களைப் பறித்து தன் உயிரை வளர்க்கும் இரக்கமற்ற மனிதனுக்கு வதமே நன்மை; அவன் குற்றத்தால் மக்கள் கீழ்நிலைக்குச் சென்று அழிவடைகிறார்கள்।

Verse 13

अन्नादे भ्रूणहा मार्ष्टि पत्यौ भार्या पचारिणी । गुरौ शिष्यश्च याज्यश्च स्तेनो राजनि किल्बिषम्

கருவைக் கொன்றவன் தன் பாவத்தை அன்னதாதர்மேல் தள்ளுகிறான்; தவறிழைக்கும் மனைவி அதை கணவர்மேல்; சீடன் (அபராதத்தால்) குருவின்மேல்; யாஜகர் யஜமானின்மேல்; திருடன் தன் குற்றத்தை அரசன்மேல் ஏற்றுகிறான்।

Verse 14

पापिनं पुरुषं यो हि समर्थो न निहंति च । तस्य तावंति पापानि तदर्धं सोऽप्यवाश्रुते

செய்ய வல்லவனாக இருந்தும் பாவி மனிதனைத் தண்டிக்காதவனுக்கு, அந்தக் குற்றவாளியின் பாவங்கள் அவனுக்கும் சேரும்; அவற்றில் பாதியை அவனே ஏற்றுக்கொள்கிறான்।

Verse 15

पापिनो यदि वध्यंते नैव पालनसंस्थितैः । ततोऽयमक्षमो लोकः कं याति शरणं गुह

ஓ குகா! காப்பாற்றும் தர்மத்தில் நிலைத்த அரசரும் காவலரும் பாவிகளை அடக்காவிட்டால், இந்த உதவியற்ற உலகம் யாரிடம் சரணடையும்?

Verse 16

कथं यज्ञाश्च वेदाश्च वर्तते विश्वधारकाः । तस्मात्त्वया पुण्यमाप्तं न च पापं कथंचन

தீயோர் அடக்கப்படாவிட்டால், உலகைத் தாங்கும் யாகங்களும் வேதங்களும் எவ்வாறு நடைபெறும்? ஆகவே நீ புண்ணியமே பெற்றாய்; எவ்விதத்திலும் பாவமில்லை।

Verse 17

अथ चेद्रुद्रभक्तेषु बहुमानस्तव प्रभो । तत्र ते कीर्तयिष्यामि प्रायश्चित्तं महोत्तमम्

பிரபோ, ருத்ரபக்தர்களிடத்தில் உமக்கு மிகுந்த மதிப்பு இருந்தால், அதற்குரிய மிகச் சிறந்த பிராயச்சித்தத்தை நான் உமக்கு உரைப்பேன்।

Verse 18

आजन्मसंभवैः पापैः पुमान्येन विमुच्यते । आकल्पांत च वा येन रुद्रलोके प्रमोदते

இதனால் மனிதன் பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்; இதனால் அவன் கல்பாந்தம் வரை ருத்ரலோகத்தில் மகிழ்வுறுகிறான்।

Verse 19

कृते पापेऽनुतापो वै यस्य स्कन्द प्रजायते । रुद्राराधनतोऽन्यच्च प्रायश्तित्तं परं न हि

ஸ்கந்தா, பாவம் செய்த பின் உண்மையான மனவருத்தம் எழுபவர்க்கு, ருத்ராராதனைக்குப் மேலான பிராயச்சித்தம் இல்லை।

Verse 20

न यस्यालमपि ब्रह्मामहिमानं विवर्णितुम् । श्रुतिश्च भीता यं वक्ति किं तस्मात्परमं भवेत्

அவருடைய மகிமையை முழுமையாக வர்ணிக்க பிரம்மாவும் இயலான்; வேதமான ஸ்ருதியும் அச்சமிகு பக்தியால் கட்டுப்பட்ட சொற்களால் அவரைச் சொல்கிறது—அவரை விட உயர்ந்தது என்ன இருக்க முடியும்?

Verse 21

अकांडे यच्च ब्रह्मांडक्षयोद्युक्तं हलाहलम् । कण्ठे दधार श्रीकण्ठः कस्तस्मात्परमो भवेत्

திடீரென ஏற்பட்ட பேராபத்தில் பிரபஞ்சத்தை அழிக்கத் தயாரான ஹாலாஹல விஷம் எழுந்தபோது, ஸ்ரீகண்டன் அதைத் தன் கண்டத்தில் தாங்கினார்—அவரை விட உயர்ந்தவர் யார்?

Verse 22

दुःखतांडवदीनोऽभूदण्डसंकीर्णमानसः । मारमारश्च यो देवः कस्तस्मात्परमो भवेत्

துயரத் தாண்டவத்திற்கும் ஆண்டவனாய் விளங்கியவர், மனம் அண்டமெங்கும் பரவியவர், மாரனை வதைத்த தேவன்—அவரை விட உயர்ந்தவர் யார்?

Verse 23

वियद्व्यापी सुरसरित्प्रवाहो विप्रुषाकृतिः । बभूव यस्य शिरसि कस्तस्मात्परमो भवेत्

வானமெங்கும் பரவும் தெய்வ நதியின் பெருக்கே அவரின் சிரத்தில் ஒரு துளியாக ஆனது—அவரை விட உயர்ந்தவர் யார்?

Verse 24

यज्ञादिकाश्च ये धर्मा विना यस्यार्चनं वृथा । दक्षोऽत्र सत्यदृष्टांतः कस्तस्मात्परमो भवेत्

யாகம் முதலான எல்லா தர்மச் செயல்களும் அவரை வழிபடாமல் வீணாகின்றன; இதற்கு தக்ஷனே உண்மை எடுத்துக்காட்டு—அவரை விட உயர்ந்தவர் யார்?

Verse 25

क्षोणी रथो विधिर्यंता शरोऽहं मन्दरो धनुः । रथांगे चापि चंद्रार्कौ युद्धे यस्य च त्रैपुरे

திரிபுரப் போரில் பூமி அவரின் ரதமாகியது, பிரம்மா சாரதியாகினார், நான் (விஷ்ணு) அவரின் அம்பானேன், மந்தர மலை வில்லானது, சந்திரன்-சூரியன் ரதச் சக்கரங்களானார்கள்.

Verse 26

आराधनं तस्य केचिद्योगमार्गेण कुर्वते । दुःखसाध्यं हि तत्तेषां नित्यं शून्यमुपासताम्

சிலர் யோக மார்க்கத்தால் அவரை ஆராதிக்கின்றனர்; ஆனால் எப்போதும் சூன்யத்தைத் தியானிப்போர்க்கு அந்த சாதனை நிச்சயமாகக் கடினமும் துயரமுமாகும்.

Verse 27

तस्मात्तस्यार्चयेल्लिंगं भुक्तिमुक्ती य इच्छति । सृष्ट्यादौ लिंगरूपी स विवादो मम ब्रह्मणः

ஆகையால் இன்பமும் முக்தியும் விரும்புபவன் அவனுடைய லிங்கத்தை வழிபடுக. படைப்பின் தொடக்கத்தில், எனக்கும் பிரம்மாவுக்கும் ஏற்பட்ட வாதத்தின் போது, அவனே லிங்கரூபமாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 28

अभूद्यस्य परिच्छेदे नालमावां बभूविव । चराचरं जगत्सर्वं यतो लीनं सदात्र च

அவனுடைய எல்லையை அறிய முயன்றபோது நாங்கள் முற்றிலும் இயலாதவர்களாயினோம். அவனிடமிருந்தும் அவனுள்ளேயும் இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் எப்போதும் லயமடைந்து நிற்கிறது.

Verse 29

तस्माल्लिंगमिति प्रोक्तं देवै रुद्रस्य धीमतः । तोयेन स्नापयेल्लिंगं श्रद्धया शुचिना च यः

ஆகவே தேவர்கள் ஞானமிகு ருத்ரனுடைய அந்தத் திருவுருவை ‘லிங்கம்’ என்று கூறினர். யார் பக்தியுடனும் தூய்மையுடனும் நீரால் லிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்கிறாரோ—

Verse 30

ब्रह्मादितृणपर्यंतं तेनेदं तर्पितं जगत् । पंचामृतेन तल्लिंगं स्नापयेद्यश्च बुद्धिमान्

பிரம்மாவிலிருந்து புல்லின் நுனிவரை இந்த உலகமெல்லாம் அவனால் திருப்தியடைகிறது. மேலும் அறிவுடையவன் பஞ்சாமிருதத்தால் அந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்தால்—

Verse 31

तर्पितं तेन विश्वं स्यात्सुधया पितृभिः समम् । पुष्पैरभ्यर्चयेल्लिंगं यथाकालोद्भवैश्चयः

அவனால் பித்ருக்களுடன் கூடிய உலகமெல்லாம் அமுதமய தర్పணத்தால் திருப்தியடைகிறது. மேலும் தக்க காலத்தில் மலரும் மலர்களால் லிங்கத்தை அர்ச்சிப்பவன் உரிய வழிபாட்டை நிறைவேற்றுகிறான்.

Verse 32

तेन संपूजितं विश्वं सकलं नात्र संशयः । नैवेद्यं तत्र यो दद्याल्लिंगस्याग्रे विचक्षणः

அச்செயலால் முழு உலகமும் முற்றிலும் வழிபட்டதாகும்—இதில் ஐயமில்லை. அறிவுடைய பக்தன் அங்கே சிவலிங்கத்தின் முன் நைவேத்யம் அர்ப்பணித்தால், அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் வழிபாட்டின் பயனை அடைகிறான்.

Verse 33

भोजितं तेन विश्वं स्याल्लिंगस्यैवं फलं महत् । किमत्र बहुनोक्तेन स्वल्पं वा यदि व बहु

அவனால் உலகமெங்கும் உணவளித்ததுபோல் ஆகும்—லிங்க வழிபாட்டின் இதுவே மாபெரும் பலன். இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்—சிறிதாக இருந்தாலும் பெரிதாக இருந்தாலும் அர்ப்பணம் ஒன்றே.

Verse 34

लिंगस्य क्रियते यच्च तत्सर्वं विश्वप्रीतिदम् । तच्च लिगं स्थापयेद्यः शुचौ देशे सुभक्तितः

லிங்கத்திற்காக செய்யப்படும் எதுவும் முழு உலகிற்கும் மகிழ்ச்சியளிப்பதாகும். மேலும் தூய புனித இடத்தில் நல்ல பக்தியுடன் அந்த லிங்கத்தை நிறுவுபவனின் செயல் அனைவருக்கும் நன்மை தரும்.

Verse 35

स सर्वपापनिर्मुक्तो रुद्रलोके प्रमोदते । यन्नित्यं यजतो यज्ञैः फलमाहुर्मनीषिणः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தில் மகிழ்கிறான். தினமும் யாகங்கள் செய்பவனுக்குக் கூறப்படும் பலனை அறிவோர் சொல்வதுபோல, அதே பலன் அவனுக்கும் கிடைக்கும்.

Verse 36

तच्च स्थापयतो लिंगं शिवस्य शुभलक्षणम् । यथाग्निः सर्वदेवानां मुखं स्कन्द प्रकीर्त्यते

சிவனின் மங்களச் சின்னமான லிங்கத்தை நிறுவுபவனுக்கும் அத்தகைய மகிமை உண்டு; ஸ்கந்தா, அக்கினி எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ‘வாய்’ எனப் புகழப்படுவது போல.

Verse 37

तथैव सर्वजगतां मुखं लिंगं न संशयः । प्रारंभान्मुच्यते पापैः सर्वजन्मकृतैरपि

அதேபோல் ஐயமின்றி லிங்கமே எல்லா உலகங்களின் ‘வாய்’ ஆகும். இந்தச் செயல் தொடங்கியதுமே பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 38

अतीतं च तथागामि कुलानां तारयेच्छतम् । मृन्मयं काष्ठनिष्पन्नं पक्वेष्टं शैलमेव च

கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய குலங்களில் நூறு குலங்களை அவர் கரை சேர்க்கிறார். லிங்கம் மண்ணால் ஆனதாயினும், மரத்தால் செய்யப்பட்டதாயினும், சுட்ட செங்கலால் ஆனதாயினும், கல்லால் ஆனதாயினும் (அதே பலன்).

Verse 39

कृतमायतनं दद्यात्क्रमाच्छतगुणं फलम् । कलशं तत्र चारोप्य एकविंशत्कुलैर्युतः

முழுமையாக அமைந்த ஆயதனம் (திருக்கோவில்-மாளிகை) தானம் செய்தால், அதன் பலன் முறையே நூறுமடங்கு பெருகும். மேலும் அதில் கலசம் நிறுவினால், இருபத்தொன்று குலங்களுடன் (புண்ணியத் தொடர்பால்) இணைகிறான்.

Verse 40

आकल्पांतं रुद्रलोके मोदते रुद्रवत्सुखी । एवंविधफलं लिंगमतो भूयोऽप्यधो न हि

கல்ப முடிவுவரை அவர் ருத்ரலோகத்தில் ருத்ரனைப் போல இன்பமுற்று மகிழ்கிறார். இத்தகைய பலன் தருவது இந்த லிங்கம்; ஆகவே அவர் மீண்டும் கீழ்நிலைக்கு வீழ்வதில்லை.

Verse 41

तस्मादत्र महासेन लिंगं स्थापितुमर्हसि । यदुक्तमेतदश्लीलं यदि किंचन चात्र चेत्

ஆகவே, ஓ மஹாசேன, நீ இங்கே லிங்கத்தை நிறுவுதல் உகந்தது. இங்கே கூறப்பட்டவற்றில் ஏதேனும் எவ்விதத்திலும் ஒழுங்கற்றதாகத் தோன்றினால்—

Verse 42

तद्ब्रवीतु महा सेन स्वयं साक्षी महेश्वरः । एवं वदति गोविंदे साधुवादो महानभूत्

மகாசேனனே இதை அறிவிக்கட்டும்; மகேஸ்வரன் தாமே நேரடி சாட்சி. கோவிந்தன் இவ்வாறு கூறியவுடன் “சாது! சாது!” எனப் பெரும் பாராட்டொலி எழுந்தது.

Verse 43

महादेवो ह्यथालिंग्य स्कन्दं वचनब्रवीत् । यद्भवान्मम भक्तेषु प्रकरोति कृपां पराम्

அப்போது மகாதேவன் ஸ்கந்தனை அணைத்து கூறினான்— “நீ என் பக்தர்கள்மேல் உன்னத கருணை செலுத்துவதால்—”

Verse 44

तेनापि परमा प्रीतिर्मम जाता तवोपरि । किं तु यद्भगवानाह वासुदेवो जगद्गुरुः

அதனால் உன்மேல் எனக்கு உன்னதமான பாசம் ஏற்பட்டது. ஆனால் உலககுரு பகவான் வாசுதேவன் கூறியதோ—

Verse 45

तत्त्था नान्यथा किंचिदत्र प्रोक्तं हि विष्णुना । यो ह्यहं स हरिर्ज्ञेयो यो हरिः सोऽहमित्युता

அது அப்படியே; வேறல்ல. இங்கு விஷ்ணு கூறியது உண்மை. ‘நான் என்பதே ஹரி; ஹரி என்பதே நான்’— இதுவே உறுதி.

Verse 46

नावयोरंतरं किंचिद्दीपयोरिव सुव्रत । एनं द्वेष्टि स मां द्वेष्टियोन्वेत्येनं स माऽनुगः

நல்ல விரதனே! இரண்டு விளக்குகளின் தீப்பொறிகள் போல எங்களுக்குள் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை. அவரை வெறுப்பவன் என்னையும் வெறுப்பான்; அவரைத் தொடர்வவன் என் அனுசரனே.

Verse 47

इति स्कन्द विजानाति स मद्भक्तोन्यथा न हि

ஸ்கந்தன் இவ்விதமே அறிகிறான்; அவன் என் பக்தன், வேறில்லை.

Verse 48

स्कन्द उवाच । एवमेवास्मि जानामि त्वां च विष्णुं च शंकर

ஸ்கந்தன் கூறினான்: ஓ சங்கரா! உன்னையும் விஷ்ணுவையும் நான் இவ்விதமே அறிகிறேன்.

Verse 49

यच्च लिंगकृते प्राह हरिर्मां धर्मवत्सलः । खे वाणी तारकवधे एवमेव पुराह माम्

தர்மத்தில் பற்றுள்ள ஹரி லிங்கத்தைப் பற்றி என்னிடம் என்ன கூறினாரோ, அதையே தாரகாசுர வதத்தின் போது அசரீரியும் முன்பு என்னிடம் கூறியது.

Verse 50

लिंगं संस्थापयिष्यामि सर्वपापा पहं ततः । एकं यत्र प्रतिज्ञा मे गृहीतास्य वधाय च

அனைத்து பாவங்களையும் போக்கும் லிங்கத்தை நான் அங்கு நிறுவுவேன். அவனைக் கொல்வதற்காக நான் எங்கு சபதம் ஏற்றேனோ, அங்கு ஒரு லிங்கம் இருக்கும்.

Verse 51

द्वितीयं यत्र निःसत्त्वसत्यक्तः शक्त्याऽसुरोऽभवत् । तृतीयं यत्र निहतो हत्या पापोपशांतिदम्

இரண்டாவது, சக்தியால் அந்த அசுரன் வலிமையிழந்த இடத்தில் இருக்கும். மூன்றாவது, அவன் கொல்லப்பட்ட இடத்தில் இருக்கும்; அது கொலைப் பாவத்தை போக்கக்கூடியது.

Verse 52

इत्युक्त्वा विश्वकर्माणमाहूय प्राह पावकिः । त्रीणि लिंगानि शुद्धानि शीघ्रं त्वं कर्तुमर्हसि

இவ்வாறு சொல்லி பாவகி விஸ்வகர்மாவை அழைத்து கூறினார்— “நீ விரைவாக மூன்று தூய லிங்கங்களை உருவாக்க வேண்டும்.”

Verse 53

वचनाद्बाहुलेयस्य निर्ममे देववर्द्धकिः । त्रीणि लिंगानि शुद्धानि न्यवेदयत तानि च

பாஹுலேயனின் சொல்லின்படி தெய்வச் சிற்பி தேவவர்த்தகி மூன்று தூய லிங்கங்களை செய்து அவற்றையும் சமர்ப்பித்தான்.

Verse 54

ततो ब्रह्मादिभिः सार्धं विष्णुना शंकरेण च । पूर्वं संस्थापयामास पश्चिमायामदूरतः

பின்னர் பிரம்மா முதலிய தேவர்களுடன், விஷ்ணுவும் சங்கரனும் உடனாக, அந்தப் பகுதியின் மேற்கு எல்லையிலிருந்து அதிகத் தூரமின்றி, கிழக்குத் திசையில் முதலில் அதை நிறுவினார்.

Verse 55

प्रतिज्ञेश्वरमित्येव लिंगं परमशोभनम् । अष्टम्यां बहुले चात्र चैत्रे स्नात्वा उपोष्य च

அந்த மிகச் சிறப்பொளி கொண்ட லிங்கம் ‘பிரதிஜ்ஞேஸ்வரர்’ என அழைக்கப்படுகிறது. இங்கு சைத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமியில் நீராடி நோன்பிருந்து…

Verse 56

पूजां च जागरं कृत्वा मुच्येत्पारुष्यपापतः । इत्याह स्कंदप्रीत्यर्थं स्वयं तत्र महेश्वरः

…பூஜையும் இரவு விழிப்பும் செய்து, கடுமை/கொடுமை எனும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவர். ஸ்கந்தனை மகிழ்விப்பதற்காக அங்கே மகேஸ்வரர் தாமே இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 57

ततो द्वितीयं लिंगं तु वह्निकोणाश्रितं तथा । स्थापयामास सरसो यत्र शक्तिर्विनिर्ययौ

பின்னர் அவர் அக்னிகோணத்தில் (தென்-கிழக்கில்) அமைந்த இரண்டாம் லிங்கத்தையும் நிறுவினார். ஏரிக்கரையில், சக்தி வெளிப்பட்ட இடத்திலேயே அதை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

Verse 58

कपालेश्वरमित्येव लिंगं पापापहं शुभम् । शक्तिं च तामभिष्टूय स्थापयामास तत्र च

அந்த மங்களகரமும் பாபநாசகமும் ஆன லிங்கம் ‘கபாலேஸ்வர’ என அழைக்கப்படுகிறது. அந்த சக்தியைப் போற்றி, அவளின் சன்னிதியையும் அங்கே நிறுவினார்.

Verse 59

कपालेश्वरसांनिध्यं देवीं कापालिकेश्वरीम् । तत्र चोत्तरदिग्भागे शक्तिच्छिद्रं प्रचक्षते

கபாலேஸ்வரத்தின் சன்னிதியில் ‘காபாலிகேஸ்வரீ’ எனும் தேவி அருள்பாலிக்கிறாள். அங்கே அந்த இடத்தின் வடபகுதியில் ‘சக்திச்சித்ரம்’ என்று கூறப்படும் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவர்.

Verse 60

पातालगंगा यत्रास्तिं सर्वपापहरा शिवा । तत्र स्नात्वा ददौ स्कंदः कृपयाभिपरिप्लुतः

எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் சிவாரூபிணியான பாதாளகங்கை ஓடும் இடத்தில் ஸ்கந்தன் நீராடி, கருணையால் நிறைந்து புனித தானங்களை அளித்தான்.

Verse 61

तदा तोयं तारकाय सहितः सर्वदैवतैः

அப்போது அவர் எல்லாத் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து தாரகனுக்காக அந்த நீரை தர்ப்பணமாக அர்ப்பணித்தார்.

Verse 62

काश्यपेयाय वज्रांगतनयाय महात्मने । रुद्रभक्ताय सतिलमक्षय्योदकमस्त्विति

காஷ்யபேயருக்கும், வஜ்ராங்கனின் மகாத்மா புதல்வருக்கும், ருத்ரபக்தருக்கும்—எள்ளுடன் கூடிய இந்த அக்ஷய நீர்தர்ப்பணம் நிலைபெறுக என்று அவர் உரைத்தார்।

Verse 63

ततो महेश्वरः प्रीतः प्राह स्कंदस्य श्रृण्वतः । चतुर्दश्यां कृष्णपक्षे मधौ चैवात्र यो नरः । स्नात्वोपोष्य समभ्यर्च्य कपालेश्वरमीश्वरीम्

அப்போது மகிழ்ந்த மகேஸ்வரன், ஸ்கந்தன் கேட்கும்படி கூறினார்—மது மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியில் யார் இங்கு நீராடி, உபவாசமிருந்து, கபாலேஸ்வரனையும் தேவியையும் முறையாக வழிபடுகிறாரோ…

Verse 64

तेजोवधसमुद्भूतपातकेन स मुच्यते

அவன் தேஜோவதத்தால் உண்டான பாவத்திலிருந்து உறுதியாக விடுபடுகிறான்।

Verse 65

अस्यामेव तिथौ सोमः शिवयोगश्च तैतिलम् । षड्योगः शक्तिच्छिद्रेयो दिनं रुद्रं जपन्निशि । स्नात्वात्र सशरीरो वै रुद्रलोकं व्रजीष्यति

இத்திதியிலேயே சோமன்–சிவயோகம் கூடினால் எள்ள்விரதம் மங்களம்; சக்திச்சித்ரத்தில் ஷட்யோகம் நிகழும் போது பகலில் ருத்ரஜபம் செய்து, இரவில் பூஜை செய்து, இங்கு நீராடுவோர் உடலோடே ருத்ரலோகத்தை அடைவர்।

Verse 66

कपालेशस्य सांनिध्ये शक्तिच्छिद्रं हि कीर्त्यते । तस्य तुल्यं परं तीर्थं पृथिव्यां नैव विद्यते

கபாலேஸ்வரனின் சன்னிதியிலேயே ‘சக்திச்சித்ர’ எனும் தீர்த்தம் புகழ்பெற்றது; பூமியில் அதற்கு இணையான உத்தம தீர்த்தம் இல்லை।

Verse 67

इति श्रुत्वा रुद्रवाक्यं स्कंदः प्रीतोऽभवद्भृशम् । देवाश्च मुदिताः सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः

ருத்ரரின் வாக்கை கேட்ட ஸ்கந்தன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். எல்லா தேவர்களும் களிப்புற்று “சாது! சாது!” என்று முழங்கினர்.