Adhyaya 47

Verse 1

नारद उवाच । ततो मयास्य तीर्थस्य रक्षणाय पुनर्जय । समाराध्य यथा देव्यः स्थापितास्तच्छृणुष्व भोः

நாரதர் கூறினார்—பின்னர், ஓ வெற்றியாளனே, இந்த தீர்த்தத்தின் பாதுகாப்பிற்காக நான் தேவியை முறையாக ஆராதித்தேன். ஐயா, இங்கே தேவியர்கள் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டார்கள் என்பதை கேளுங்கள்।

Verse 2

यथात्मा सर्वभूतेषु व्यापकः परमेश्वरः । तथैव प्रकृतिर्नित्या व्यापका परमेश्वरी

எவ்வாறு பரமேஸ்வரனான ஆத்மா எல்லா உயிர்களிலும் வியாபித்திருக்கிறானோ, அவ்வாறே நித்தியப் பிரகிருதி எனும் பரமேஸ்வரியும் அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கிறாள்।

Verse 3

शक्ति प्रसादादाप्नोति वीर्यं सर्वाश्च संपदः । ईश्वरी सर्वभूतेषु सा चैवं पार्थ संस्थिता

சக்தியின் அருளால் வீரியமும் எல்லாச் செல்வங்களும் கிடைக்கின்றன. ஓ பார்த்தா, அந்த ஈஸ்வரி எல்லா உயிர்களிலும் உறைகிறாள்; இவ்வாறு அவள் எங்கும் நிலைத்திருக்கிறாள்।

Verse 4

बुद्धिह्रीपुष्टिलज्जेति तुष्टिः शांतिः क्षमा स्पृहा । श्रद्धा च चेतना शक्तिर्मंत्रोत्साहप्रभूद्भवा

புத்தி, ஹ்ரீ, புஷ்டி, லஜ்ஜை; திருப்தி, அமைதி, பொறுமை, ஆசை; மேலும் நம்பிக்கை, சைதன்யம்—மந்திரமும் சாதன உற்சாகமும் வலுப்பெறச் செய்யும் சக்தியே இவ்வாறு வெளிப்படுகிறது।

Verse 5

इयमेव च बंधाय मोक्षायेयं च सर्वदा । एनामाराध्य चैश्वर्यमिन्द्राद्याः समवाप्नुयुः

அவளே எப்போதும் பந்தத்திற்குக் காரணம்; அவளே மோக்ஷத்திற்கும் காரணம். அவளை ஆராதித்தால் இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் ஐஸ்வர்யம் பெறுவர்।

Verse 6

ये च शक्तिं न मन्यंते तिरस्कुर्वंति चाधमाः । योगीन्द्रा अपि ते व्यक्तं भ्रश्यंते काशिजा यथा

சக்தியை ஏற்காமல் அவளை இகழும் கீழ்மக்கள், ‘யோகீந்திரர்’ என்றாலும் நிச்சயமாக வீழ்வர்; காசியில் ஒருகாலத்தில் நடந்ததுபோல்।

Verse 7

वाराणस्यां किल पुरा सिद्धयोगीश्वराः पुनः । अवमन्य च ते शक्तिं पुनर्भ्रंशमुपागताः

முன்னொரு காலத்தில் வாராணசியில் சில সিদ্ধ யோகீஸ்வரர்கள் சக்தியை அவமதித்து மீண்டும் வீழ்ச்சியடைந்தனர் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 8

तस्मात्सदा देहिनेयं शक्तिः पूज्यैव नित्यदा । तुष्टा ददाति सा कामान्रुष्टा संहरते क्षणात्

ஆகையால் உடலுடையோர் இந்த சக்தியை எப்போதும் நித்தியமாகப் பூஜிக்க வேண்டும். அவள் திருப்தியுற்றால் விருப்பங்களை அளிப்பாள்; சினமுற்றால் கணத்தில் அனைத்தையும் அகற்றுவாள்.

Verse 9

परमा प्रकृतिः सा च बहुभेदैर्व्यवस्थिता । तासां मध्ये महादेव्यो ह्यत्र संस्थापिताः शृणु

அவள் பரமப் பிரகృతి; பல்வேறு வேறுபாடுகளாக அமைந்துள்ளாள். அவற்றின் நடுவே இங்கு மகாதேவியர் நிறுவப்பட்டுள்ளனர்—கேள்.

Verse 10

चतस्रस्तु महाशक्त्यश्चतुर्दिक्षु व्यवस्थिताः । सिद्धांबिका तु पूर्वस्यां स्थापिता सा गुहेन च

நான்கு திசைகளிலும் நான்கு மகாசக்திகள் நிறுவப்பட்டன. அவற்றில் கிழக்குத் திசையில் சித்தாம்பிகையை குகன் (ஸ்கந்தன்) தானே நிறுவினான்.

Verse 11

जगदादौ मूलूप्रकृतेरुत्पन्ना सा प्रकीर्त्यते । आराधिता यतः सिद्धैस्तस्मात्सिद्धांबिका च सा

உலகத்தின் ஆதியில் அவள் மூலப் பிரகுதியிலிருந்து தோன்றினாள் என்று போற்றப்படுகிறது. சித்தர்கள் அவளை ஆராதித்ததால் அவள் ‘சித்தாம்பிகை’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 12

दक्षिणस्यां तथा तारा संस्थिता स्थापिता मया । तारणार्थाय देवानां यस्मात्कूर्मं समाश्रिता

அதேபோல் தென் திசையில் தாராதேவியை நான் நிறுவினேன்; தேவர்களின் தாரணைக்காக அவள் கூர்மனைச் சரணடைந்ததால்।

Verse 13

ययाविष्टः समुज्जह्रे वेदान्कूर्मो जगद्गुरुः । अनयाविष्टदेहश्च बुधो बौद्धान्हनिष्यति

அச்சக்தியால் ஆவிஷ்டனான உலககுரு கூர்மன் வேதங்களை உயர்த்தி மீண்டும் நிலைநாட்டினான். அதே சக்தி உடலில் புகுந்தபோது புத்தன் காலப்போக்கில் பௌத்தர்களை அடக்குவான்.

Verse 14

कोटिशो वेदमार्गस्य ध्वंसकान्पापकर्मिणः । इयं मया समाराध्य समानीता गिरेः सुता

வேதமார்க்கத்தை அழிக்கும் பாவகர்மிகள் எண்ணற்ற கோடிகளில் தோன்றுகின்றனர். ஆகையால் முறையாக ஆராதித்து இந்த கிரிசுதையைப் பாதுகாப்பிற்காக இங்கே கொண்டு வந்தேன்.

Verse 15

कोटिसंख्याभिरत्युग्रदेवीभिः संवृता च सा । दक्षिणां दिशमाश्रित्य संस्थिता मम गौरवात्

அவள் கோடிக்கணக்கான மிகக் கடுமையான தேவியரால் சூழப்பட்டவள். என் மகிமையின் காரணமாக தென் திசையைச் சார்ந்து அங்கே நிலைபெற்றிருக்கிறாள்.

Verse 16

पश्चिमायां तथा देवी संस्थिता भास्करा शुभा । ययाविष्टानि भासंते भास्करप्रमुखानि च

அதேபோல் மேற்கு திசையில் மங்களகரமான பாஸ்கராதேவி நிலைபெற்றிருக்கிறாள். அவளது சக்தியால் ஆவிஷ்டமாய் சூரியன் முதலிய ஒளிமிக்கோர் பிரகாசிக்கின்றனர்.

Verse 17

बिंबानि सर्वताराणां गच्छन्त्यायांति च द्रुतम् । सैषा महाबला शक्तिर्भास्वरा कुरुनन्दन

எல்லா நட்சத்திரங்களின் பிம்பங்களும் விரைவாக வந்து போகின்றன. ஓ குருநந்தனே, இதுவே ஒளிமிகு மகாபல சக்தி.

Verse 18

मयाराध्य समानीता कटाहादत्र संस्थिता । कोटिकोटिवृता नित्यं त्रायते पश्चिमां दिशम्

நான் ஆராதித்து அவளை கடாஹத்திலிருந்து இங்கு கொண்டு வந்து நிறுவினேன். கோடி கோடி பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டவள் எப்போதும் மேற்கு திசையை காக்கிறாள்.

Verse 19

उत्तरस्यां तथा देवी संस्थिता योगनंदिनी । परमप्रकृतेर्देहात्पूर्वं निःसृतया यया

வட திசையில் யோகநந்தினி தேவி நிறுவப்பட்டிருக்கிறாள்—முன்னே பரமப் பிரகிருதியின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த சக்தியால்.

Verse 20

दृष्ट्या दृष्टा निर्मलया योगमापुश्चतुःसनाः । योगीश्वरी च सा देवी सनकाद्यैः सुतोषिता

தூய, களங்கமற்ற பார்வையால் அவளைத் தரிசித்த நான்கு குமாரர்கள் சமாதியை அடைந்தனர். யோகிகளின் ஈஸ்வரியான அந்த தேவி சனக முதலியோரால் மிக மகிழ்ந்தாள்.

Verse 21

सैव चांडकटाहान्मे समाराध्यात्र प्रापिता । योगिनीभिः परिवृता संस्थिता चोत्तरां दिशम्

அதே தேவியை நான் முறையாக ஆராதித்து சாண்டகடாஹத்திலிருந்து இங்கு கொண்டு வந்தேன். யோகினிகளால் சூழப்பட்டவள் வட திசை நோக்கி நிலைகொண்டிருக்கிறாள்.

Verse 22

एवमेता महाशक्त्यश्चतस्रः संस्थिताः सदा । पूजिताः कामदा नित्यं रुष्टाः संहरणक्षमाः

இவ்வாறு இந்த நான்கு மகாசக்திகள் எப்போதும் நிலைபெற்றுள்ளன. வழிபட்டால் எந்நாளும் வேண்டிய வரங்களை அளிப்பர்; கோபித்தால் அழிவை நிகழ்த்த வல்லவர்.

Verse 23

ततश्च नव मे दुर्गाः समानीताः शृणुध्व ताः

அதன்பின் என் ஒன்பது துர்கைகள் இங்கே கொண்டு வரப்பட்டனர்; அவற்றை நீங்கள் கேளுங்கள்.

Verse 24

त्रिपुरानाम परमा देवी स्थाणुर्यया पुरा । आविष्टस्त्रिपुरं निन्ये भस्मत्वं जगदीश्वरः

‘திரிபுரா’ எனப்படும் பரம தேவியுள்ளார்; பழங்காலத்தில் அவளால் ஸ்தாணு (சிவன்) ஆவேசம்/ஆற்றல் பெற்றார்; உலகீசன் திரிபுரத்தைச் சாம்பலாக்கினான்.

Verse 25

त्रिपुरेति ततस्तां तु प्रोक्तवान्भगवान्हरः । तुष्टाव च स्वयं तस्मात्पूज्या सा जगतामपि

ஆகவே பகவான் ஹரன் அவளை ‘திரிபுரா’ என்று அழைத்தான்; தானே அவளைப் போற்றினான். எனவே அவள் எல்லா உலகங்களாலும் வழிபடத்தக்கவள்.

Verse 26

सा चाराध्य समानीता मयामरेश्वरपर्वतात् । भक्तानां कामदा सास्ति भट्टादित्यसमीपतः

அவளை ஆராதித்து நான் மरेஸ்வர மலைத்திலிருந்து இங்கே கொண்டு வந்தேன். அவள் பக்தர்களுக்கு வேண்டிய வரங்களை அளிப்பவளாய், பட்டாதித்யன் அருகில் வீற்றிருக்கிறாள்.

Verse 27

अपरा चापि कोलंबा महाशक्तिः सनातनी । कोलरूपी ययाविष्टः केशवश्चोज्जहार गाम्

மேலும் ‘கோலம்பா’ எனும் சனாதன மகாசக்தி உளாள். அவள் அருள்சக்தியால் ஆவிஷ்டனான கேசவன் வராஹரூபம் கொண்டு பூமியை உயர்த்தி மீட்டான்.

Verse 28

तस्मात्सा विष्णुना चोक्ता कोलंबेति स्तुतार्चिता । सा च देवी मया पार्थ भक्तियोगेन तोषिता

ஆகவே விஷ்ணு அவளை ‘கோலம்பா’ என்று அழைத்து ஸ்துதி செய்து ஆராதித்தான். ஓ பார்த்தா, பக்தியோகத்தால் நான் அந்த தேவியைப் பிரசன்னமாக்கினேன்.

Verse 29

वाराहगिरिसंस्था मां समानीता च साब्रवीत् । यत्राहं नारद सदा तिष्ठामि कृपयार्थिनाम्

வராஹகிரியில் நிலைபெற்ற அவளை நான் அழைத்து வந்தபோது அவள் கூறினாள்— ‘ஓ நாரதா, நான் எங்கு எப்போதும் தங்குகிறேனோ, அது கருணை நாடுவோர்க்காகவே.’

Verse 30

तत्र कूपेन संस्थेयं रुद्राणीसंस्थितेन वै । तं हि कूपं विना मह्यं न रतिर्जायते क्वचित्

‘அங்கே ருத்ராணி நிறுவப்பட்டுள்ள அந்தக் கிணற்றருகே நான் நிச்சயமாகத் தங்க வேண்டும். அந்தக் கிணறு இன்றேல் எனக்கு எங்கும் ரதி-ஆனந்தம் எழாது.’

Verse 31

तस्माद्भवान्कूपवरं स्वयमत्र खन द्विज । एवमुक्ते पार्थ देव्या दर्भमूलेन मे तदा

‘ஆகவே, ஓ த்விஜா, நீயே இங்கே சிறந்த கிணற்றைத் தோண்டு.’ தேவியின் இவ்வாக்கியத்தின்பின், ஓ பார்த்தா, நான் தர்ப்பைப் புல்லின் வேரால் தோண்டத் தொடங்கினேன்.

Verse 32

कूपोऽखनि यत्र साक्षाद्रुद्राणी कूप आबभौ । ततो मया तत्र देवाः स्नात्वा जप्त्वा च तर्पिताः

அங்கே கிணறு தோண்டப்பட்டது; அந்தக் கிணற்றிலேயே சாக்ஷாத் ருத்ராணி நேரடியாக வெளிப்பட்டாள். பின்னர் நான் அங்கே நீராடி, ஜபம் செய்து, தர்ப்பண நீரால் தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினேன்.

Verse 33

पूजिता च ततो दैवी कोलंबा जगदीश्वरी । परितुष्टा तदा देवी प्रणतं मा ततोऽब्रवीत्

பின்னர் உலகாதிபதியான தெய்வீக கோலம்பா தேவியை வழிபட்டனர். மகிழ்ந்த தேவியார், வணங்கி நின்ற என்னிடம் அப்போது உரைத்தாள்.

Verse 34

सदात्र चाहं स्थास्यामि प्रसादं प्रापिता त्वया । ये च कूपेत्र संस्नात्वा माघाष्टम्यां विशेषतः

“நான் எப்போதும் இங்கேயே தங்குவேன்; நீ என் அருளைப் பெறச் செய்தாய். மேலும் இந்தக் கிணற்றில் நீராடுபவர்கள்—மிகவும் மாக மாத அஷ்டமி நாளில்—”

Verse 35

पूजयिष्यंति मां मर्त्यास्तेषां छेत्स्यामि दुष्कृतम् । सर्वतीर्थमयी यश्च सर्वर्तुकवनेस्थितः

“மனிதர்கள் என்னை வழிபட்டால், அவர்களின் தீவினைகளை நான் அறுத்தெறிவேன். மேலும் சர்வர்துக-வனத்தில் நிலைத்துள்ள இவ்விடம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சக்தியையும் கொண்டது.”

Verse 36

मेरोः समीपे रुद्राण्याः कूप एष स एव च

ருத்ராணியின் இந்தக் கிணறு நிச்சயமாக மேரு மலையின் அருகிலேயே அமைந்துள்ளது.

Verse 37

प्रयागादपि गंगाया गयायाश्च विशेषतः । कूपेस्मिन्नधिकं स्नानं मया नारद कीर्तितम्

பிரயாகம், கங்கை, குறிப்பாக கயாவை விடவும்—இந்தக் கிணற்றில் நீராடுதல் மிகச் சிறந்தது; ஓ நாரதா, இதையே நான் உனக்குக் கூறினேன்.

Verse 38

तदहं तव वाक्येन संस्थितात्र तपोधन । गुहेनाथ सरः पुण्यं पालयिष्याम्यतंद्रिता

ஆகவே உன் சொல்லினால், ஓ தவநிதியே, நான் இங்கேயே தங்குவேன்; குகனை ஆண்டவனாகக் கொண்டு இந்தப் புனித ஏரியை இடையறாது காப்பேன்.

Verse 39

कुमारेशं पूजयित्वा पूजयिष्यंति ये च माम् । देवीभिः षष्टिकोटीभिर्युता तेषामभीष्टदा

குமாரேசனை வழிபட்டு பின்னர் என்னையும் வழிபடுவோர்க்கு, அறுபது கோடி தேவியருடன் கூடி நான் அவர்களுக்குப் வேண்டிய வரங்களை அளிப்பேன்.

Verse 40

नारद उवाच । इत्युक्तोऽहं पार्थ देव्या तदानीं प्रीयमाणया । प्रत्यब्रवं प्रमुदितः कोलंबां विश्वमातरम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா, அப்போது மகிழ்ந்த தேவியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, நான் ஆனந்தமுடன் உலகமாதா கோலம்பாவுக்கு மறுமொழி கூறினேன்.

Verse 41

अत्रास्य माता त्वं देवि गुप्तक्षेत्रस्यकारणम् । तीर्थयात्रा वृथा तेषां नार्च्चयंतीह त्वां च ये

தேவி, இங்கே நீயே இத்தலத்தின் தாய்; இந்த மறைபுனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் காரணமும் நீயே; இங்கே உன்னை வழிபடாதோரின் தீர்த்தயாத்திரை வீணாகும்.

Verse 42

इदं च यत्सरः पुण्यं त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति । ईश्वरी सरसोऽस्य त्वं तीर्थस्यास्य तथेश्वरी

இந்தப் புண்ணியத் தடாகம் உன் திருநாமத்தாலேயே உலகில் புகழ் பெறும். இந்தச் சரஸின் அதிஷ்டாத்ரி தேவியும் நீயே; இந்தத் தீர்த்தத்தின் ஈஸ்வரியும் நீயே.

Verse 43

एवं दीर्घं तपस्तत्वा स्थापिता मयका शुभा । महादुर्गा नरैस्तस्मात्पूज्येयं सततं बुधैः

இவ்வாறு நீண்ட தவம் செய்து நான் இந்தச் சுபமான தேவீஸ்வரூபத்தை நிறுவினேன். ஆகையால் மகாதுர்கையாக அவள் எப்போதும் மக்களாலும், குறிப்பாக ஞானிகளாலும், வழிபடப்பட வேண்டும்.

Verse 44

तृतीया च दिशि तस्यां स्थिता संस्थापिता मया । गुहेन च कपालेश्याः प्रभावोस्याः पुरेरितः

மூன்றாவது தேவீஸ்வரூபம் அந்தத் திசையில் நான் நிறுவி வைத்தேன். மேலும் குஹன் (ஸ்கந்தன்) இந்தக் கபாலேசியின் மகிமையை நகரத்தில் பிரகடனம் செய்தான்.

Verse 45

धन्यास्ते ये प्रपश्यंति नित्यमेनां नरोत्तमाः । कपालेश्वरमभ्यर्च्य विश्वशक्तिरियं यतः

நாள்தோறும் அவளைக் காணும் அந்தச் சிறந்த மனிதர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள். ஏனெனில் கபாலேஸ்வரனை வழிபட்ட பின் இத்தேவி இங்கே விஸ்வசக்தியாக விளங்குகிறாள்.

Verse 46

एवमेतास्तिस्रो दुर्गाः पूर्वस्यां दिशि संस्थिताः । पश्चिमायां प्रवक्ष्यामि तिस्रो दुर्गा महोत्तमा

இவ்வாறு இந்த மூன்று துர்கைகள் கிழக்குத் திசையில் அமைந்துள்ளன. இனி மேற்குத் திசையில் உள்ள மூன்று மிகச் சிறந்த துர்கைகளை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 47

सुवर्णाक्षी तु या देवी ब्रह्मांडपरिपालिनी । सा मयात्र समाराध्य तीर्थे देवी निवेशिता

முழு பிரபஞ்சத்தையும் காக்கும் ‘சுவர்ணாக்ஷீ’ எனப் புகழ்பெற்ற தேவியை நான் இங்கு இந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் ஆராதித்து தேவியாக நிறுவினேன்।

Verse 48

ये चैनां प्रणमिष्यंति पूजयिष्यंति भक्तितः । त्रयस्त्रिंशद्भिः कोटीभिर्देवीभिः पूजिता च तैः

யார் பக்தியுடன் அவளுக்கு வணங்கி பூஜை செய்கிறார்களோ, அவர்களால் அவள் முப்பத்துமூன்று கோடி தேவியரால் பூஜிக்கப்பட்டதுபோல் ஆகிறாள்।

Verse 49

अपरा च महादुर्गा चर्चिता चेति संस्थिता । रसातलतलात्तत्र मयानीता सुभक्तितः

அங்கே ‘சர்சிதா’ எனப் புகழ்பெற்ற மற்றொரு மகாதுர்கையும் நிறுவப்பட்டிருக்கிறாள்; அவளை நான் ரசாதலத் தளத்திலிருந்து ஆழ்ந்த பக்தியால் இங்கு கொண்டு வந்தேன்।

Verse 50

इयमर्च्या च चिंत्या च वीरत्वं समभीप्सुभिः । बहुभिर्देवदैतेयैर्ददौ तेभ्यश्च वीरताम्

வீரத்தைக் நாடுவோர் இந்த தேவியைப் பூஜித்து தியானிக்க வேண்டும்; பல தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள் அவளை வழிபட்டு அவளிடமிருந்தே வீரமும் பராக்கிரமமும் பெற்றனர்।

Verse 51

इयमेव महादुर्गा शूद्रकं वीरसत्तमम् । चौरैर्बद्धं कलौ चाग्रे मोक्षयिष्यति विक्रमात्

இதே மகாதுர்கா தன் மாபெரும் பராக்கிரமத்தால், கலியுகத்தின் வருங்காலத்தில், திருடர்களால் கட்டப்பட்ட வீரசிறந்த சூத்ரகனை விடுவிப்பாள்।

Verse 52

ततस्त्वेतां स चाराध्य वीरेंद्रत्वमवाप्स्यति । निहनिष्यति चाक्रम्य कालसेनमुखान्रिपून्

அதன்பின் அவன் இத்தேவியை முறையாக ஆராதித்து வீரர்களில் தலைமைப் பதவியை அடைவான். பின்னர் முன்னேறி காலசேனன் முதலான பகை அரசர்களை அழித்திடுவான்.

Verse 53

तस्मादियं समाराध्या वीर्यकामैर्नरैः सदा । चर्चिता या महादुर्गा पश्चिमायां दिशि स्थिता

ஆகையால் வலமும் வீரமும் விரும்பும் மனிதர்கள் எப்போதும் இத்தேவியை முறையாகப் பிரார்த்தித்து ஆராதிக்க வேண்டும்—‘மஹாதுர்கா’ எனப் புகழ்பெற்று மேற்கு திசையில் நிலைபெற்றவள் அவள்.

Verse 54

तथा त्रैलोक्यविजया तृतीयस्यां दिशि स्थिता । यामाराध्य जयं प्राप्तस्त्रिलोक्यां रोहिणीपतिः । सोमलोकान्मयानीता पूजिता जयदा सदा

அதேபோல் ‘த்ரைலோக்யவிஜயா’ மூன்றாம் திசையில் நிலைபெற்றவள். அவளை ஆராதித்ததால் ரோஹிணியின் கணவன் மூன்று உலகங்களிலும் வெற்றியைப் பெற்றான். சோமலோகத்திலிருந்து நான் கொண்டு வந்த அவள் எப்போதும் பூஜிக்கப்படுகிறாள்; என்றும் ஜயத்தை அருள்கிறாள்.

Verse 55

एवमेताः पश्चिमायामुत्तरस्यामतः शृणु । तिस्रो देव्यश्चोत्तरस्यामेकवीरामुखाः स्थिताः

இவ்வாறு இவர்கள் மேற்கு திசையில் உள்ளனர்; இனி வடதிசையைப் பற்றி கேள். வடதிசையில் ஏகவீரை முதலான மூன்று தேவியர் நிலைபெற்றுள்ளனர்.

Verse 56

एकवीरेति या देवी साक्षात्सा शिवपूजिता । ययाविष्टो जगत्सर्वं संहरत्येष भूतराट्

‘ஏகவீரா’ எனப்படும் அந்த தேவி, சாக்ஷாத் சிவனால் பூஜிக்கப்படுபவள். அவளின் சக்தியால் ஆவிஷ்டனாகி இந்த பூதராஜன் முழு உலகையும் லயப்படுத்துகிறான்.

Verse 57

वीर्येणाद्येकवीरायाः कृत्वा लोकांश्च भस्मसात् । युगैकादशपूर्णत्वे विलक्षोऽभूत्स भस्मनि

ஆதிய ஏகவீரா தேவியின் வீரியத்தால் எல்லா உலகங்களும் சாம்பலாயின. பதினொன்று யுகங்கள் நிறைவுற்றபின் அவன் அந்தச் சாம்பலிலேயே தனிச்சிறப்புடன் குறியிடப்பட்டவனாய் இருந்தான்.

Verse 58

एवंविधा त्वेकवीरा शक्तिरेषा सनातनी । पूजिताराधिता चैव सर्वाभीप्सितदा नृणाम्

இவ்வாறே ஏகவீரா—இவள் சனாதன சக்தி. பக்தியுடன் பூஜித்து ஆராதித்தால் மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வாள்.

Verse 59

ब्रह्मलोकात्समानीता मयाराध्यात्र भारत । नामकीर्तनमप्यस्या दुष्टानां घातनं विदुः

ஓ பாரதா, பிரம்மலோகத்திலிருந்து அவளை அழைத்து வந்து இங்கே நான் ஆராதிக்கிறேன். அவளது நாமகீர்த்தனமே கூட தீயோரின் அழிவென அறிந்துள்ளனர்.

Verse 60

द्वितीया हरसिद्ध्याख्या देवी दुर्गा महाबला । शीकोत्तरात्समाराध्य मयानीतात्र पांडव

இரண்டாவது தேவியாக மகாபலமுடைய துர்கை, ‘ஹரசித்தி’ எனப் புகழ்பெற்றவள். ஓ பாண்டவா, சீகோத்தரத்தில் முறையாக ஆராதித்து அவளை இங்கே கொண்டு வந்தேன்.

Verse 61

यदा शीकोत्तरस्थेन पार्वत्या प्रार्थितेन च । रुद्रेण डाकिनीमंत्रः प्रोक्तो देव्याः कृपालुना

சீகோத்தரத்தில் பார்வதி வேண்டியபோது, தேவியின்மேல் கருணையுடைய ருத்ரன் தேவிக்காக டாகினீ-மந்திரத்தை உபதேசித்தான்.

Verse 62

तदा मंत्रप्रभावेण मोहिता गिरिजा सती । तमेवाक्रम्य मांसं च शोणितं च भवं पपौ

அப்போது மந்திரத்தின் வலிமையால் மயங்கிய சதீ கிரிஜை, பவனாகிய சிவனையே அடக்கி, அவரது மாம்சமும் இரத்தமும் அருந்தினாள்।

Verse 63

ततो रुद्रशरीरात्तु विनिष्क्रांतार्तिनाशिनी । हरसिद्धिर्महादुर्गा महामंत्रविशारदा

பின்பு ருத்ரனின் உடலிலிருந்து துயரநாசினியான ஹரசித்தி வெளிப்பட்டாள்—அவள் மகாதுர்கை, மகாமந்திரங்களில் தேர்ந்தவள்।

Verse 64

सा सहस्रभुजा देवी समाक्रम्याभिपीड्य च । मोक्षयामास गिरिशमशापयत तां तथा

அந்த ஆயிரம் கரங்களுடைய தேவி அவனைப் பிடித்து அழுத்தி, கிரீசனாகிய சிவனை விடுவித்தாள்; அதேபோல் அவளையும் (மற்றவளையும்) சாபத்திலிருந்து விடுவித்தாள்।

Verse 65

ततः प्रभृति सा लोके हरसिद्धिः प्रकीर्त्यते । देवीनां षष्टिकोटीभिरावृता पूज्यते सुरैः

அந்த நாள்முதல் அவள் உலகில் ‘ஹரசித்தி’ எனப் புகழப்படுகிறாள். அறுபது கோடி தேவியரால் சூழப்பட்டு, தேவர்களால் வழிபடப்படுகிறாள்।

Verse 66

एतामाराध्य सुग्रीवप्रमुखा दोषनाशिनीम् । अभूवन्त्सुमहावीर्या डाकिनीसंघनाशनाः

அந்த குற்றநாசினி தேவியை ஆராதித்ததால், சுக்ரீவன் முதலியோர் மிகுந்த மகாவீரர்களாய், டாகினி கூட்டங்களை அழிப்பவர்களானார்கள்।

Verse 67

तस्मादेतां पूजयेत्तु मनोवाक्कायकर्मभिः । डाकिन्याद्या न सर्पंति हरसिद्धेरनंतरम्

ஆகையால் மனம், வாக்கு, உடல், செயல் ஆகியவற்றால் பக்தியுடன் அவளைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஹரசித்தியின் சன்னிதியில் டாகினி முதலியோர் அணுகார்।

Verse 68

तृतीयेशानकोणस्था चंडिका नवमी स्थिता । वागीशोऽपि लभेत्पारं नैव यस्याः प्रवर्णने

மூன்றாம் தேவியான சண்டிகை ஈசான மூலையில் இருந்து நவமி ரூபமாக நிலைபெற்றாள். அவளின் வர்ணனையின் எல்லையை வாகீசனும் அடையான்।

Verse 69

या पुरा पार्वतीदेहाद्विनिःसृत्य महासुरौ । चंडमुंडौ निहत्यैव भक्षयामास क्रोधतः

அவள் ஒருகாலத்தில் பார்வதியின் தேகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, கோபத்தால் மகாதேவர்கள் சண்டன், முண்டன் ஆகியோரை வதைத்து அவர்களை உண்டாள்।

Verse 70

अक्षौहिणीशतं त्वेकं चंडमुंडौ च तावुभौ । नापूर्यतैकग्रासोऽस्याः किंलक्ष्या यात्वियं हि सा

நூறு அக்ஷௌஹிணி படைகளும், அந்த இருவரும்—சண்டன், முண்டன்—அவளின் ஒரு வாய்க்கரண்டியையும் நிரப்ப இயலவில்லை. அவளுக்கு என்ன அளவைக் கூறுவது? அவள் உண்மையிலே அளவிலாதவள்।

Verse 71

इयमेवांधकानां च तृषिता शोणितं पुनः । पपौ ततो निजग्राह चांधकं भगवान्भवः

அவளே தாகமுற்று அந்தகர்களின் இரத்தத்தை மீண்டும் குடித்தாள்; பின்னர் பகவான் பவனாகிய சிவன் அந்தகனைப் பற்றிக் கொண்டான்।

Verse 72

इयं च रक्तबीजानां कृत्वा पानं च रक्तजम् । अर्पयामास तं देव्याश्चामुण्डापीतशोणितम्

அவள் ரக்தபீஜர்களில் இருந்து உண்டான ரத்தத்தை அருந்தி, சாமுண்டை அருந்திய அதே சோணிதத்தை தேவிக்குச் சமர்ப்பித்தாள்।

Verse 73

एषा तृप्यति भक्तानां प्रणामेनापि भारत । अर्बुदानां च कोटीभिर्दैत्यानां पापकर्मिणाम्

ஓ பாரதா! பக்தனின் ஒரே ஒரு பணிவான வணக்கத்தாலேயே அவள் திருப்தியடைகிறாள்; ஆனால் பாவகர்மம் செய்த தைத்யர்களின் அர்புத-கோடிகளாலும் திருப்தியடையாள்।

Verse 74

कुण्डं चास्या मया देव्याः पुण्यं निष्पादितं शुभम् । यत्र वै स्पर्शमात्रेण सर्वतीर्थफलं लभेत्

இந்த தேவிக்காக நான் புண்ணியமும் மங்களமும் நிறைந்த ஒரு குண்டத்தை அமைத்தேன்; அங்கே நீரைத் தொடுவதுமட்டுமே எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிக்கும்।

Verse 75

हरसिद्धिर्देवसिद्धिर्धर्मसिद्धिश्च भारत । विविधा प्राप्यते सिद्धिस्तीर्थेऽस्मिंश्चंडिकारतैः

ஓ பாரதா! இந்த தீர்த்தத்தில் சண்டிகை பக்தர்கள் பலவகைச் சித்திகளை அடைகிறார்கள்—ஹரன் (சிவன்) அருள்-சித்தி, தேவர்-சித்தி, தர்ம-சித்தி।

Verse 76

यश्च पूजयते देवीं स्वल्पेन बहुनापि वा । कात्यायनी कोटिशतैर्वृता तस्य विभूतिदा

யார் சிறிதாகவோ பெரிதாகவோ தேவியை வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு கோடி-சதங்களால் சூழப்பட்ட காத்தியாயனி திருவளமும் தெய்வீக மகிமையும் அருள்கிறாள்।

Verse 77

एवमेता महादुर्गा नवतीर्थेऽत्र संस्थिताः । चतस्रश्चापि दिग्देव्यो नित्यमर्च्याः शुभेप्सुभिः

இவ்வாறு மகாதுர்கையின் இவ்வுருவங்கள் இங்கு ஒன்பது தீர்த்தங்களில் நிறுவப்பட்டுள்ளன. மேலும் நான்கு திசைகளின் திக் தேவியரும் நன்மை நாடுவோர் தினமும் வழிபடத்தக்கவர்கள்.

Verse 78

आश्विनस्य च मासस्य नवरात्रे विशेषतः । उपोष्य चैकभक्तैर्वा देवीस्त्वेताः प्रपूजयेत्

குறிப்பாக ஆஸ்வின மாத நவராத்திரிகளில், உபவாசம் இருந்து அல்லது ஏகபக்தம் (ஒருமுறை உணவு) கடைப்பிடித்து, இத்தேவியரை விசேஷ பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 79

बलिपूपकनैवेद्यैस्तर्पणैर्धूपगंधिभिः । तस्य रक्षां चरंत्येता रथ्यासु त्रिकचत्वरे

பலியுடன், பூபம் (அப்பம்), நைவேத்யம், தர்ப்பணம், தூப-நறுமணங்கள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தால், இத்தேவியர் அவனைக் காக்கும் பொருட்டு வீதிகளில், சந்திப்புகளில், மூன்று-நான்கு வழிச்சந்திகளில் உலாவுவர்.

Verse 80

भूतप्रेतपिशाचाद्या नोपकुर्युः प्रपीडनम् । आपदो विद्रवंत्याशु योगिन्यो नंदयंति तम्

பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியவை அவனைத் துன்புறுத்த இயலாது. ஆபத்துகள் விரைவில் விலகி ஓடும்; யோகினியர் அவன்மேல் மகிழ்வர்.

Verse 81

पुत्रार्थी लभते पुत्रान्धनार्थी धनमाप्नुयात् । रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात्

மகன் வேண்டுபவன் மகன்களைப் பெறுவான்; செல்வம் நாடுபவன் செல்வம் அடைவான். நோயுற்றவன் நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; கட்டுப்பட்டவன் கட்டிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 82

आसां यः कुरुते भक्तिं नरो नारी च श्रद्धया । सर्वान्कामानवाप्नोति यांश्चिंतयति चेतसि

இத் தேவீசக்திகளிடம் யார் ஆணோ பெண்ணோ நம்பிக்கையுடன் பக்தி செய்கிறாரோ, அவர் உள்ளத்தில் நினைக்கும் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவார்।

Verse 83

कामगव्य इमा देव्यश्चिन्तामणिनिभास्तथा । कल्पवल्ल्योऽथ भक्तानां प्रतिच्छन्दोऽत्र नव हि

இந்த தேவியர் காமதேனுவைப் போலவும், சிந்தாமணியைப் போலவும் வரங்களை அளிப்பவர்கள். பக்தர்களுக்கு இவர்கள் கல்பவல்லி போல் பலன் தருவோர்; இங்கு இவர்களின் ஒன்பது வெளிப்பாடுகள் உள்ளன।

Verse 84

तथात्र भूतमातास्ति हरसिद्धेस्तु दक्षिणे । तस्या माहात्म्यमतुलं संक्षेपात्प्रब्रवीमि ते

அதேபோல் இங்கு ஹரசித்தியின் தெற்கில் பூதமாதா அருள்புரிகிறார். அவளுடைய ஒப்பற்ற மகிமையை நான் உனக்கு சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்।

Verse 85

पूर्वं किल गुहो विद्वान्पुण्ये सारस्वते तटे । भूतप्रेतपिशाचानामाधिराज्येऽभ्यषिच्यत

முன்னொரு காலத்தில் புனிதமான சரஸ்வதி கரையில், ஞானமிகு குகன் பூதம், பிரேதம், பிசாசுகள் ஆகியோரின் மேலாதிக்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான்।

Verse 86

स च सर्वाणि भूतानि मर्यादायामधारयत् । एतदन्नं प्रदायैव कृपया भगवान्गुहः

அவர் அந்த எல்லா பூதங்களையும் ஒழுங்கின் எல்லைக்குள் கட்டுப்படுத்தினார். கருணையால் பகவான் குகன் அவர்களுக்கு இந்த அன்னத்தை அளித்தான்।

Verse 88

ततस्त्वनेन भोगेन तानि नंदंति कृत्स्नशः । ततः केनापि कालेन श्रद्धयाऽश्रद्धया कृतम्

பின்னர் அந்த நைவேத்யத்தை அனுபவித்ததால் அவர்கள் அனைவரும் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தனர். அதன் பின் எப்போதோ அது பக்தியோடு அல்லது பக்தியின்றியும் செய்யப்பட்டது.

Verse 89

पुण्यं तान्येव भूतानि ग्रसंत्याक्रम्य देवताः । ततो देवाः क्षुधार्त्तास्ते गुहायैतन्न्यवेदयन्

அதே பூதகணங்கள் தேவர்களின் புண்ணியத்தை மிதித்து விழுங்கத் தொடங்கின. அப்போது பசியால் வாடிய தேவர்கள் இந்த நிகழ்வை குகனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 90

स वै तदाकर्ण्य क्रुद्धो गुहः काल इवाभवत् । तस्य क्रुद्धस्य भ्रूपद्ममध्यात्काचिद्विनिर्गता

அதை கேட்ட குகன் கோபத்தில் காலனே போன்றான். அவன் சினத்தால் புருவத் தாமரையின் நடுவிலிருந்து ஒரு சக்தி வெளிப்பட்டது.

Verse 91

ज्वालामाला सुदुर्दर्शा नारी द्वादशलोचना । सा च प्रणम्य तं प्राह तव शक्तिरहं प्रभो । शीघ्रमादिश मां कृत्ये किं करोमि तवेप्सितम्

தீமாலையால் சூழப்பட்டு, காண இயலாத அளவு பயங்கரமாக, பன்னிரண்டு கண்களுடைய ஒரு பெண் தோன்றினாள். அவள் வணங்கி கூறினாள்—“பிரபோ, நான் உமது சக்தி; இக்காரியத்தில் விரைவாக ஆணையிடுங்கள், உமது விருப்பப்படி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 92

स्कन्द उवाच । एतैर्भूतगणैः पापैरुल्लंघ्य मम शासनम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—“இந்தப் பாவமிகு பூதகணங்கள் என் ஆணையை மீறின.”

Verse 93

मनुष्यदत्तं सकलं भुज्यते स्वेच्छयाधमैः । शीघ्रमेतानि त्वं तस्मान्मर्यादायामुपानय

மனிதர்கள் அர்ப்பித்த அனைத்தையும் இவ்வதமர்கள் தம் இச்சைப்படி அனுபவிக்கின்றனர். ஆகவே நீ விரைவாக இவர்களை மரியாதை எல்லைக்குள் கொண்டு வா.

Verse 94

एतास्त्वानुव्रजिष्यंति देव्यः कोटिशतं शुभे । ततस्तथेति सा चोक्ता देवीभिः संवृता तदा

ஓ சுபமே! கோடிசதம் தேவியர் உன்னைத் தொடர்ந்து வருவர். அப்படிச் சொல்லப்பட்டதும் அவள் “ததாஸ்து” எனக் கூறி, அப்போது தேவியரால் சூழப்பட்டாள்.

Verse 95

मयूरं समुपास्थाय गुहशक्तिः समागता । सरोजवनमासाद्य भूतसंघानपश्यत

மயூரத்தை ஏறி குஹசக்தி புறப்பட்டாள்; தாமரை வனத்தை அடைந்து, அங்கு கூடியிருந்த பூதக் கூட்டங்களை கண்டாள்.

Verse 96

जघान च समासाद्य देवी नानाविधायुधैः । ततः प्रेतपिशाचाद्या हन्यमाना महारणे

அணுகிய தேவியானவள் பலவகை ஆயுதங்களால் அவர்களைத் தகர்த்தாள். அப்பெரும் போரில் பிரேதம், பிசாசு முதலியோர் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 97

प्रसादयंति तां देवीं नानावेषैः सुदीनवत् । केचिद्ब्राह्मणवेषैश्च तापसानां तथो क्तिभिः

மிகுந்த துயரத்தில் அவர்கள் பல வேடங்கள் கொண்டு தேவியைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றனர்—சிலர் பிராமண வேடத்தில், சிலர் தபஸ்விகளின் பேச்சும் ஒழுக்கமும் போல.

Verse 98

नृत्यंति देवि पद्माक्षि प्रसीदेति पुनःपुनः । ततः प्रसन्ना सा देवी व्रियतां स्वेच्छयाऽह तान्

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஆடிக்கொண்டே—“தேவி, தாமரைநேத்திரி, அருள்புரிவாயாக!” என்று வேண்டினர். அப்போது மகிழ்ந்த தேவி—“உங்கள் விருப்பப்படி வரம் தேர்ந்தெடுங்கள்” என்றாள்.

Verse 99

तां ते प्रोचुस्त्राहि नस्त्वं भूतमाता भवेश्वरि । मर्यादां नैव त्यक्ष्यामो वयं स्कन्दविनिर्मिताम्

அவர்கள் அவளிடம் கூறினர்—“பூதமாதா, பவேஸ்வரி, எங்களை காத்தருள்வாயாக. ஸ்கந்தன் நிறுவிய மரியாதை-நியமத்தை நாங்கள் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டோம்.”

Verse 100

ये चैवं त्वां तोषयन्ति तेषां देहि वरान्सदा

இவ்வாறு உன்னை மகிழ்விப்பவர்களுக்கு நீ எப்போதும் வரங்களை அருள்வாயாக.

Verse 101

श्रीदेव्युवाच । वैशाखे दर्शदिवसे ये चैवं तोषयंति माम् । अरिष्टाभरणैः पुष्पैर्दधिभक्तैश्च पूजनैः । तेषां सर्वोपसर्गा वै यास्यंति विलयं स्फुटम्

திருமகள் போன்ற தேவி கூறினாள்—“வைசாக மாத அமாவாசை நாளில், அரிஷ்டநிவாரகமான மங்கள ஆபரணங்கள்/காப்புகள், மலர்கள், தயிர்சாத நைவேத்யம் ஆகியவற்றால் வழிபட்டு என்னை இவ்வாறு மகிழ்விப்போரின் எல்லா துன்பங்களும் இடையூறுகளும் தெளிவாக முற்றிலும் அழிந்துவிடும்.”

Verse 102

एवं दत्त्वा वरं देवी मुमुदे भूतसंवृता । एवंप्रभावा सा देवी मयानीतात्र भारत

இவ்வாறு வரம் அளித்தபின், பூதகணங்கள் சூழ்ந்திருந்த தேவி பேரானந்தம் கொண்டாள். பாரதா, அந்த தேவியின் ஆற்றல் இத்தகையது—இதனை நான் இங்கே உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 103

य एनां प्रणमेन्मर्त्यः सर्वारिष्टैर्विमुच्यते

எவன் இந்த தேவியை பக்தியுடன் வணங்குகிறானோ, அவன் எல்லா அரிஷ்டங்களும் அனிஷ்டத் தடைகளும் நீங்கி விடுதலை பெறுவான்।

Verse 104

एवं प्रभावाः परिकीर्तिता मया समासतस्तीर्थवरेऽत्र देव्यः । चतुर्दशैवार्जुन पूजिता याश्चतुर्दशस्थानवरैर्नृमुख्यैः

இவ்வாறு இச்சிறந்த தீர்த்தத்தில் உள்ள தேவியரின் மகிமைகளை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன். அர்ஜுனா, அவர்கள் பதினான்கு தேவியர்; முதன்மை மனிதர்கள் வணங்கும் பதினான்கு சிறந்த ஸ்தலங்களோடு இணைந்தவர்கள்.