Adhyaya 36

Verse 1

नारद उवाच । एवं दृष्ट्वा क्षितौ तानि लिंगानि हरसूनुना । हरिब्रह्मेंद्रप्रमुखा देवाः प्रोचुः परस्परम्

நாரதர் கூறினார்—பூமியில் ஹரனின் புதல்வன் நிறுவிய அந்த லிங்கங்களைப் பார்த்து, ஹரி, பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்।

Verse 2

अहो धन्यः कुमारोऽयं महीसागरसंगमे । येन चत्वारी लिंगानि स्तापितानि सुदुर्लभे

அஹோ! மஹீ–சாகர சங்கமத்தில் இக் குமாரன் பாக்கியவான்; மிக அரிதான நான்கு லிங்கங்களை அவன் பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 3

वयमप्यत्र शुद्ध्यर्थं तोषार्थं स्कन्दरुद्रयोः । साध्वर्थे चात्मलाभाय कुर्मो लिंगपरंपराम्

நாமும் இங்கே தூய்மைக்காக, ஸ்கந்தன்–ருத்ரன் திருப்திக்காக, நற்காரியத்திற்காகவும் ஆத்மலாபத்திற்காகவும் லிங்கப் பரம்பரையை நிறுவுவோம்।

Verse 4

अथवा कोटिशो देवा मुनयो नैव संख्यया । सर्वे चेत्स्थापयिष्यंति लिंगान्यत्र महीतटे

அல்லது கோடிக்கணக்கான தேவர்கள், எண்ணிலடங்கா முனிவர்கள்—அனைவரும் இங்கே இந்தத் துறையில் லிங்கங்களை பிரதிஷ்டை செய்தால்—(இடம் மிகப் புனிதமாகும்)।

Verse 5

पूजा तेषां कतं भावि बहुत्वाच्चात्र पठ्यते । यस्य राष्ट्रे रुद्रलिंगं पूज्यते नैव शक्तितः

அவர்களின் பூஜை எவ்வாறு முறையாக நடைபெறும்? ஏனெனில் அவை பல—இங்கே இப்படியே சொல்லப்படுகிறது. எந்த நாட்டில் ருத்ரலிங்கம் யதாசக்தி பூஜிக்கப்படாததோ,

Verse 6

तस्य सीदति तद्राष्ट्रं दुर्भिक्षव्याधितस्करैः । संभूय स्थापयिष्यामो लिंगमेकं ततः शुभम्

அந்த நாடு பஞ்சம், நோய், திருடர்கள் ஆகியவற்றால் துன்புற்று சீர்குலையும். ஆகவே நாம் அனைவரும் கூடி ஒரு மங்கள லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்வோம்।

Verse 7

इति कृत्वा मतिं सर्वे प्राप्यानुज्ञां महेश्वरात् । प्रहर्षिता सुहश्चैव हरिब्रह्ममुखाः सुराः

இவ்வாறு தீர்மானித்து மகேஸ்வரரிடமிருந்து அனுமதி பெற்றபின், ஹரி–பிரம்மா தலைமையிலான தேவர்கள் அனைவரும் பேரானந்தமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர்।

Verse 8

भूमिभागं शुभं वीक्ष्य विजने लिंगमुत्तमम् । स्थापयामासुरथ ते स्वयं ब्रह्मविनिर्मितम्

பின்னர் அவர்கள் தனிமையான இடத்தில் நல்வாய்ந்த நிலப்பகுதியைக் கண்டு, பிரம்மா தாமே உருவாக்கிய அந்த உத்தம லிங்கத்தை அங்கே நிறுவினர்।

Verse 9

सिद्धार्थैः स्तापितं यस्मा द्देवैर्ब्रह्मादिभिः स्वयम् । सिद्धेश्वरमिति प्राह नाम लिंगस्य वै गुहः

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தாமே தெய்வீக நோக்கங்கள் நிறைவேறுவதற்காக அதை நிறுவியதால், குகன் (ஸ்கந்தன்) அந்த லிங்கத்தின் பெயரை ‘சித்தேஸ்வரன்’ என்று அறிவித்தான்।

Verse 10

सर्वैर्देवैस्तत्र लिंगे खानितं सर उत्तमम् । सर्वतीर्थोदकैः शुभ्रैः पूरितं च महात्मभिः

அங்கே அந்த லிங்கத்தின் அருகில் எல்லாத் தேவர்களும் ஒரு சிறந்த குளத்தைத் தோண்டினர்; மகாத்மாக்கள் அதை எல்லா தீர்த்தங்களின் தூய நீரால் நிரப்பினர்।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे पार्थ पातालाच्छेषनंदनः । कुमुदोनाम आगत्य प्राह शेषाहिपन्नगान्

அந்நேரத்தில், ஓ பார்த்தா, பாதாளத்திலிருந்து சேஷனின் மகன் ‘குமுதன்’ எனும் நாகன் மேலே வந்து, சேஷகுல நாகர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 12

अस्मिंस्तारकयुद्धे तु प्रलंबोनाम दानवः । पलायित्वा स्कंदभीत्या पापः पातालमाविशत्

இந்த தாரகப் போரில் பிரலம்பன் என்னும் பாவி அசுரன் ஸ்கந்தனின் அச்சத்தால் ஓடிப் பாய்ந்து பாதாளத்தில் புகுந்தான்।

Verse 13

स वो वसूनि पुत्रांश्च भार्याः कन्या गृहाणि च । विध्वंसयति नागेंद्राः शीघ्रं धावतधावत

அவன் உங்கள் செல்வம், மகன்கள், மனைவிகள், மகள்கள், வீடுகள் அனைத்தையும் அழிக்கிறான். ஓ நாகேந்திரர்களே, விரைந்து ஓடுங்கள், ஓடுங்கள்!

Verse 14

शेषात्मजस्य तद्वाक्यं कुमदस्य निशम्यते । औत्सुक्यमापुर्नागेंद्रा यामयामेति वादिनः

சேஷனின் புதல்வன் குமுதன் கூறிய சொற்களை கேட்ட நாகேந்திரர்கள் பதறி, ‘போவோம், போவோம்’ என்று சொல்லி விரைந்தனர்।

Verse 15

तान्निवार्य ततः स्कंदः क्रुद्धः शक्तिमथाददे । पातालाय मुमोचाथ प्रोच्य दैत्यो निहन्यताम्

அவர்களைத் தடுத்து ஸ்கந்தன் கோபமுற்று சக்தி (வேல்) எடுத்தான். ‘அசுரன் வதம் பெறுக’ என்று கூறி அதை பாதாளம் நோக்கி எறிந்தான்।

Verse 16

ततः स्कंदभुजोत्सृष्टा भुवं निर्भिद्य वेगतः । प्रविष्टा सहसा शक्तिर्यथा दैवं नरं प्रति

அப்போது ஸ்கந்தனின் கரத்திலிருந்து விடப்பட்ட சக்தி வேகமாக பூமியைத் துளைத்து திடீரென உள்ளே புகுந்தது—விதி மனிதனை நோக்கி பாய்வதுபோல்।

Verse 17

सा तं हत्वा प्रलंबं च कोटिभिर्दशभिर्वृतम् । नंदयित्वा गता नागाञ्जलकल्लोपूर्विका

அந்த சக்தி அவனையும், பத்து கோடி பரிவாரத்தால் சூழப்பட்ட பிரலம்பனையும் கொன்றது. நாகர்களை மகிழ்வித்து அது ஜலகல்லோபூர்விகா நோக்கிச் சென்றது.

Verse 18

यांत्या शक्त्या तया पार्थ यत्कृतं विवरं भुवि । पातालगंगातोयेन पूरितं पापहारिणा

ஏ பார்தா! புறப்பட்டுச் சென்ற அந்த சக்தி பூமியில் செய்த பிளவு, பாவநாசினியான பாதாளகங்கையின் நீரால் நிரம்பியது.

Verse 19

तस्य नाम ददौ स्कंदः सिद्धकूप इति स्मृतः । कृष्माष्टम्यां चतुर्दश्यामुपवासी नरः स्वयम्

ஸ்கந்தன் அதற்கு பெயரிட்டான்; அது ‘சித்தகூபம்’ என நினைவில் நிலைக்கிறது. கிருஷ்ணாஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாளில் மனிதன் தானே உபவாசம் இருக்க வேண்டும்.

Verse 20

स्नात्वा कूपेऽर्चयेदीशं सिद्धेश्वरमनन्यधीः । प्रभूतभवसंभूतपापं तस्य विलीयते

கிணற்றில் நீராடி, ஒருமனத்துடன் சித்தேஸ்வரராகிய ஈசனை வழிபடுக. அவனுடைய உலகவாழ்வில் பிறந்த மிகுந்த பாவங்கள் கரைந்து போகும்.

Verse 21

सिद्धकुंडे च यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । सर्वकल्मषनिर्मुक्तो भक्तियोग्यो भवेभवे

விவேகமுள்ளவன் சித்தகுண்டத்தில் நீராடி ஸ்ராத்தம் செய்தால், அவன் எல்லா மாசுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு பிறவி பிறவியாக பக்தியோகத்திற்கு தகுதியானவனாகிறான்.

Verse 22

वृश्चाप्यक्षयस्तस्य तुष्टो रुद्रो वरं ददौ । प्रयाग वटतुल्योऽयमेतत्सत्यं न संशयः

அவனுடைய ஸ்ராத்தாதி பித்ருகர்மமும் அక్షயமாகும்; திருப்தியுற்ற ருத்ரன் வரம் அளித்தான்—“இவ்விடம் பிரயாகத்தின் அக்ஷயவட்டத்துக்கு ஒப்பானது; இது உண்மை, ஐயமில்லை।”

Verse 23

अत्रागत्य महाभागः क्षाद्धं कुर्यात्सुभक्तितः । पितॄणामक्षयं तच्च सर्वेषां पिंडपातनम्

ஓ மகாபாகா, இங்கு வந்து நல்ல பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்க. அது பித்ருக்களுக்கு அక్షய பலனாகி, எல்லாப் பித்ரர்களுக்கும் பிண்டதானமாக அமையும்.

Verse 24

ततो ब्रह्मादयो देवाः स्कंदेन सहितास्तदा । सिद्धांबिकां महाशक्तिं प्रार्थयामासुरीश्वरीम्

அப்போது ஸ்கந்தனுடன் கூடிய பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், மகாசக்தியான அதீஸ்வரி சித்தாம்பிகையை வேண்டினர்.

Verse 25

त्वयाविष्टो हि भगवान्मत्स्यरूपी जनार्दनः । जगदुद्धारणार्थाय चक्रे कर्माम्यनेकशः

தேவி, உன் தூண்டுதலால் பகவான் ஜனார்தனன் மத்ஸ்யரூபம் எடுத்தான்; உலகை உயர்த்தி காக்க பல மகத்தான செயல்களைச் செய்தான்.

Verse 26

इति तां प्रार्थयामासुरत्र त्याज्यं न ते शुभे । अत्र स्थिताः सर्व इमे क्षेत्रपाला महाबलाः

இவ்வாறு அவர்கள் வேண்டினர்—“ஓ சுபே, நீ இத்தலத்தை விட்டு நீங்காதே. இங்கு இவ்வெல்லா மகாபல க்ஷேத்ரபாலர்களும் நிற்கின்றனர்.”

Verse 27

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां बलिपुष्पैश्च त्वां शुभे । ये पूजयंति ते पाल्याः सर्वापत्सु च या सदा

ஓ சுபமே! அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி நாளில் பலி மற்றும் மலர்களால் உன்னை வழிபடுவோரை நீ எப்போதும் எல்லா ஆபத்துகளிலும் காக்க வேண்டும்.

Verse 28

एवमुक्ता सिद्धमाता तथेति प्रत्यपद्यत । स्थापयामासुरथ तां लिंगादुत्तरभागतः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சித்தமாதா ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக் கொண்டாள். பின்னர் அவளை லிங்கத்தின் வடபுறத்தில் நிறுவினர்.

Verse 29

ततः क्षेत्रपतीन्देवाश्चतुःषष्टिं महेश्वरम् । सिद्धेयं नाम क्षेत्रस्य रक्षार्थं निदधुः स्वयम्

பின்னர் தேவர்கள் தாமே ‘சித்தேயா’ எனப்படும் க்ஷேத்திரத்தின் பாதுகாப்பிற்காக அறுபத்துநான்கு மகேஸ்வரர்களை க்ஷேத்ரபதிகளாக நியமித்தனர்.

Verse 30

त्वां च ये पूजयिष्यंति कार्यारभेषु सर्वदा । वर्षे वर्षे राजमाषबलिना च विशेषतः

மேலும் தங்கள் செயல்களின் தொடக்கத்தில் எப்போதும் உன்னை வழிபடுவோர்—குறிப்பாக ஆண்டுதோறும் ராஜமாஷ (உளுந்து) பலி செலுத்தி—

Verse 31

तानसौ पालयेत्तुष्टः पिता लोकानिव स्वकान् । सिद्धिकृतो देवास्तत्र सिद्धिविनायकम्

அவர்களை அவன் மகிழ்ந்து, தந்தை தன் பிள்ளைகளைப் பாதுகாப்பதுபோல் காப்பான். அங்கே சித்தி அளிக்கும் தேவர்கள் சித்திவிநாயகரையும் நிறுவினர்.

Verse 32

कपर्दितनयं प्रार्थ्य स्थापयाचक्रिरे मुदा । तं च ये पूजयंत्यत्र कार्यारंभेषु सर्वदा

கபர்திதனின் புதல்வனை வேண்டி அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை பிரதிஷ்டை செய்தனர். மேலும் இங்கு எவர் எப்போதும் செயல்தொடக்கத்தில் அவரை வழிபடுகிறாரோ—

Verse 33

तेषां सिद्धिं ददात्येष प्रबलो विघ्नराड्भवः । यद्यत्र पूजयेद्यस्तु सततं सिद्धसप्तकम्

அவர்களுக்கு இந்த வல்லமையான வி஘்னராஜன் (கணபதி) வெற்றிச் சித்தியை அருள்கிறான். மேலும் இங்கு எவர் இடையறாது ‘சித்த-சப்தக’த்தை வழிபடுகிறாரோ—

Verse 34

पश्येद्वा स्मरते वापि सर्वदोषैर्विमुच्यते । सिद्धेश्वरः सिद्धवटश्च साक्षात्सिद्धांबिका सिद्धविनायकश्च । सिद्धेयक्षेत्राधिपतिश्च सिद्धसरस्तथा सिद्धकूपश्च सप्त

அவர்களைப் பார்த்தாலோ நினைத்தாலோ எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர். அந்த ஏழு: சித்தேஸ்வரர், சித்தவடம், சாட்சாத் சித்தாம்பிகை, சித்தவிநாயகர், சித்தேய-க்ஷேத்திரத்தின் அதிபதி, சித்தசரஸ் (புனித ஏரி), மற்றும் சித்தகூபம் (புண்ணிய கிணறு)।

Verse 35

अत्र तुष्टो ददौ रुद्रः सुराणां दुर्लभान्वरान् । वैशाखमासस्याष्टम्यां कृष्णायां सिद्धकूपके

இங்கு மகிழ்ந்த ருத்ரன் தேவர்களுக்கும் அரிதான வரங்களை அருளினார்—வைசாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமியில், சித்தகூபத்தில்।

Verse 36

स्नात्वा पिंडान्वटे कृत्वा पूजयन्मां च सिद्धभाक् । सदा योऽभ्यर्चयेन्मां च ब्रह्मचारी जितेंद्रियः

நீராடி, ஆலமரத்தடியில் பிண்டதானம் செய்து, என்னை வழிபட்டால் அவன் சித்தியின் பங்காளி ஆவான். எவர் எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்துடன், இந்திரியங்களை அடக்கி என்னை அர்ச்சிக்கிறாரோ, அவர் அந்த நிறைவை அடைவார்.

Verse 37

अष्टाविष्टकरा नित्यं भवेयुस्तस्य सिद्धयः । मंत्रजाप्यं बलिं होममत्र यः कुरुते नरः

அவனுடைய சித்திகள் எப்போதும் இருபத்தெட்டு மடங்கு பலனளிப்பவையாகின்றன. இத்தலத்தில் மந்திரஜபம், பலி-நைவேத்யம், ஹோமம் செய்பவன் அத்தகைய சித்திகளை அடைகிறான்.

Verse 38

एकचित्तः शुचिर्भूत्वा सोऽभूष्टां सिद्धिमाप्नुयात् । समाहितमनाश्चाथ सिद्धेशं यस्तु पश्यति

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் தூய்மையடைந்து அவன் விரும்பிய சித்தியை அடைகிறான். பின்னர் ஒருமித்த மனத்துடன் சித்தேசனை தரிசிப்பவன் பலனைப் பெறுகிறான்.

Verse 39

तस्य सिद्धिर्भवत्येव विघ्नैर्यदि न हन्यते । सिद्धांबिका महादेवी ह्यत्र संनिहितास्ति या

அவனுக்கு சித்தி நிச்சயமாக உண்டாகும்; அது தடைகளால் அழிக்கப்படாவிட்டால். ஏனெனில் இங்கே சித்தாம்பிகா மகாதேவி சன்னிதியாக இருக்கிறாள்.

Verse 40

सिद्धिदा साधकेंद्राणां महाविद्यां जपंति ये । धीरेभ्यो ब्रह्मचारिभ्यः सत्यचित्तेभ्य एव च

அவள் சாதகர்களில் முதன்மையோர்க்குச் சித்தி அளிப்பவள்—மகாவித்யையை ஜபிப்போர்க்கு. திடமுள்ளோர்க்கும், பிரம்மச்சாரிகள்க்கும், சத்தியத்தில் நிலைத்த மனத்தோர்க்கும் அவள் அருள்புரிகிறாள்.

Verse 41

मंत्रजाप्याद्ददात्येषा सर्वसिद्धीर्यथोप्सिताः । पातालस्य बिलं चैतद्गुहशक्त्या कृतं महत्

மந்திரஜபத்தின் மூலம் இத்தேவி விருப்பத்திற்கேற்ப எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்கிறாள். மேலும் இது பாதாளத்தின் மகத்தான குகை; குகன் (ஸ்கந்தன்) சக்தியால் உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 42

सिद्धां बिकाप्रसादेन विघ्नक्षेत्रपयोर्मम । प्रत्यक्षं भविता यत्र नानाश्चर्याणि भूरिशः

சித்தாம்பிகையின் அருளால் இவ்விக்னக்ஷேத்திரத்திலும் இப்புனித தீர்த்தநீரிலும் பலவகை மிகுந்த அதிசயங்கள் நேரடியாக வெளிப்படும்.

Verse 43

अत्र सिद्धिं प्रयास्यंति कोटिशः पुरुषाः सुराः । विद्याधरत्वं देवत्वं गंधर्वत्वं च नागता

இங்கே கோடிக்கணக்கான மனிதரும் தேவர்களும் சித்திக்காக முயன்று அதை அடைகின்றனர். இங்கே வித்யாதர நிலை, தேவநிலை, கந்தர்வநிலை, நாகபாவமும் பெறப்படுகிறது.

Verse 44

यक्षत्वं चामरत्वं च प्राप्स्यंत्यत्र च साधकाः । अत्र वै विजयोनाम स्थंडिलस्य प्रभावतः

இங்கே சாதகர்கள் யக்ஷநிலையும் அமரநிலையும் பெறுகின்றனர். ‘விஜய’ எனப்படும் ஸ்தண்டில (வேதி-நிலம்) இன் மகிமையால் இவை அனைத்தும் இங்கே நிகழ்கின்றன.

Verse 45

सिद्धांबिकां समाराध्य सिद्धिमाप्स्यति दुर्लभाम् । यो मां द्रक्ष्यति चात्रस्थं यश्च मां पूजयिष्यति । वादप्रचारतो वापि पुण्यावाप्तिर्भविष्यति

சித்தாம்பிகையை முறையாக ஆராதித்தால் அரிதான சித்தி கிடைக்கும். இங்கே நிலைபெற்ற என்னை தரிசிப்பவனும், என்னை பூஜிப்பவனும்—இதனைப் பேசிப் பரப்பினாலும்—புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 46

नारद उवाच । त्र्यंबकेण वरेष्वेवं दत्तेष्वपि सुरोत्तमाः

நாரதர் கூறினார்—திரியம்பகர் இவ்வாறு வரங்களை அளித்தபோதிலும், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே…

Verse 47

प्रहृष्टाः समपद्यंत गाथां चेमां जगुस्तदा । तेन यज्ञैर्जपैःस्तोत्रैस्तपो भिस्तोषिता वयम्

மகிழ்ந்து அவர்கள் அனைவரும் கூடிச் சென்று அப்போது இந்த கீதத்தைப் பாடினர்—“அந்த யாகங்கள், ஜபங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள், தவங்கள் ஆகியவற்றால் நாம் திருப்தியடைந்தோம்।”

Verse 48

सर्वे देवाः सिद्धिलिंगं यो नरः पूजयिष्यति । सर्वकामफलावाप्तिरित्येवं शंकरोऽब्रवीत्

சித்திலிங்கத்தை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு எல்லா விருப்பங்களின் பலனும் கிடைக்கும்—என்று சங்கரர் உரைத்தார்।

Verse 49

इत्युक्त्वा ते जयं प्राप्ताः स्कंदेन सहिताः सुराः । काराय्यं रम्यप्रासादान्रम्यैस्तारकसंभवैः

இவ்வாறு கூறி, ஸ்கந்தனுடன் கூடிய தேவர்கள் வெற்றியை அடைந்தனர். தாரக வம்சத்தின் வீழ்ச்சியால் கிடைத்த அழகிய செல்வங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகைகளை அவர்கள் கட்டுவித்தனர்।

Verse 50

चतुर्वर्गफलावाप्तिं दत्त्वा क्षेत्रस्य संययुः । केचित्स्कंदं प्रशंसंतस्तीर्थमन्ये हरिं परे

அந்த க்ஷேத்திரத்திற்கு தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தப் பலன்களையும் அளித்து அவர்கள் புறப்பட்டனர். சிலர் ஸ்கந்தனை, சிலர் தீர்த்தத்தை, சிலர் ஹரியைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 51

केचिल्लिंगानि पंचापि युद्धं केचिद्दिवं ययुः । ततोंऽतरिक्षे चालिंग्य महासेनं हरोऽब्रवीत्

சிலர் ஐந்து லிங்கங்களையும் எடுத்தனர்; சிலர் போருக்கு சென்றனர்; சிலர் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர். பின்னர் ஆகாயத்தில் மகாசேனனைத் தழுவி ஹரன் உரைத்தார்।

Verse 52

सप्तमे मारुतस्कंधे व स नित्यं प्रियात्मज । कार्येष्वहं त्वया पुत्र संप्रष्टव्यः सदैव हि

ஏழாம் பிரிவான மாருத-ஸ்கந்தத்தில் இவ்வுபதேசம் எப்போதும் சொல்லப்படும், அன்புக் குமாரா. எல்லா காரியங்களிலும், என் பிள்ளையே, நீ எந்நாளும் என்னிடம் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும்.

Verse 53

दर्शनान्मम भक्त्या च श्रेयः परमवाप्स्यसि । स्तंभतीर्थे च वत्स्येऽहं न विमोक्ष्यामि कर्हिचित्

என் தரிசனத்தாலும் என்மீது பக்தியாலும் நீ பரம நன்மையை அடைவாய். மேலும் ஸ்தம்ப-தீர்த்தத்தில் நான் வாசிப்பேன்; எந்நேரமும் அதை விட்டு நீங்கமாட்டேன்.

Verse 54

इत्युक्त्वा विससर्जैनं परिष्वज्य महेश्वरः । ब्रह्मविष्णुमुखांश्चैव भक्त्या तैरभिनंदितः

இவ்வாறு கூறி மகேஸ்வரன் அவனைத் தழுவி அனுப்பினார். பிரம்மா, விஷ்ணு முதலியோர் பக்தியுடன் அவனைப் போற்றி வாழ்த்தினர்.

Verse 55

विसर्जिताः सुराजग्मुः स्वानिस्वान्यालयानि च । शर्वो जगाम कैलासं स्कंधं वै सप्तमं गुहः

விடைபெற்ற தேவர்கள் தத்தம் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர். சர்வன் (சிவன்) கைலாசம் சென்றான்; குகன் (ஸ்கந்தன்) ஏழாம் ஸ்கந்தத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 56

इत्येतत्कथितं पार्थ लिंगपंचकसंभवम् । यः पठेत्स्कंदसंबद्धां कथां मर्त्यो महामतिः

ஓ பார்த்தா, இவ்வாறு ஐந்து லிங்கங்களின் தோற்றம் கூறப்பட்டது. ஸ்கந்தனுடன் தொடர்புடைய இக்கதையை மகாமதி மனிதன் பாராயணம் செய்தால்—

Verse 57

श्रृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः । बह्वायुः सुभगः श्रीमान्कांतिमाञ्छुभदर्शनः

இதைக் கேட்பவனும் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும் புகழ்மிக்கவன் ஆவான். அவனுக்கு நீண்ட ஆயுள், நல்வாழ்வு, திருமகள் அருள் போன்ற செல்வம், ஒளி, மங்களமான தோற்றம் கிடைக்கும்.

Verse 58

भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः । शुचिर्भूत्वा पुमान्यश्च कुमारेश्वरसन्निधौ

அவன் பூதப் பேய்களிடத்திலும் அஞ்சாதவனாகி, எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். மேலும் குமாரேஸ்வரன் சன்னிதியில் தூய்மையடைந்த எந்த மனிதனும்—

Verse 59

श्रृणुयात्स्कंदचरितं महाधनपतिर्भवेत् । बालानां व्याधिदुष्टानां राजद्वारोपसेविनाम्

ஸ்கந்தனின் சரிதத்தைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் பெரும் செல்வாதிபதியாகலாம். இந்நற்செய்தி குறிப்பாக குழந்தைகள், நோயால் வாடுவோர், அரசவைக் கதவுகளில் பணியாற்றுவோர்க்கு மிகப் பயனுடையது.

Verse 60

इदं तत्परमं धन्यं सर्वदोषहरं सदा । तनुक्षये च सायुज्यं षण्मुखस्य व्रजेन्नरः

இது மிகப் புனிதமானது; எப்போதும் எல்லா குற்றங்களையும் நீக்கும். உடல் வீழ்ந்தபின் மனிதன் ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) உடன் சாயுஜ்யம் அடைவான்.

Verse 61

वरमेनं ददुर्देवाः स्कंदस्याथ गता दिवम्

அப்போது தேவர்கள் ஸ்கந்தனுக்காக அவனுக்கு இவ்வரத்தை அருளி, பின்னர் அவர்கள் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர்.