Adhyaya 14

Verse 1

अर्जुन उवाच । कुमारनाथमाहात्म्यं यत्त्वयोक्तं कथांतरे । तदहं श्रोतुमिच्छामि विस्तरेण महामुने

அர்ஜுனன் கூறினான்—மகாமுனியே! வேறு ஒரு கதையிடையே நீங்கள் கூறிய குமாரநாதரின் மகிமையை நான் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 2

नारद उवाच । तारकं विनिहत्यैव वज्रांगतनयं प्रभुः । गुहः संस्थापयामास लिंगमेतच्च फाल्गुन

நாரதர் கூறினார்—ஓ பால்குணா! வஜ்ராங்கனின் மகன் தாரகனை வதைத்த பின், ஆண்டவன் குகன் இந்த லிங்கத்தையே நிறுவினான்।

Verse 3

दर्शनाच्छ्रवणाद्ध्यानात्पूजया श्रुतिवंदनैः । सर्वपापापहः पार्थ कुमारेशो न संशयः

ஓ பார்த்தா! தரிசனம், கேள்வி, தியானம், பூஜை மற்றும் வேதவந்தனையால் குமாரேசர் ஐயமின்றி எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவார்।

Verse 4

अर्जुन उवाच । अत्याश्चर्यमयी रम्या कथेयं पापनाशिनी । विस्तरेण च मे ब्रूहि याथातथ्येन नारद

அர்ஜுனன் கூறினான்—இந்தக் கதை மிக அற்புதமானது, இனிமையானது, பாவநாசினி. நாரதரே! நடந்ததுபோலவே விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

वज्रांगः कोप्यसौ दैत्यः किंप्रभावश्च तारकः । कथं स निहतश्चैव जातश्चैव कथं गुहः

வஜ்ராங்கன் எனும் அந்த அசுரன் யார்? தாரகனுக்கு எத்தகைய வல்லமை இருந்தது? அவன் எவ்வாறு வதைக்கப்பட்டான், மேலும் குஹன் (குமாரன்) எவ்வாறு பிறந்தான்?

Verse 6

कथं संस्थापितं लिंगं कुमारेश्वरसंज्ञितम् । किं फलं चास्य लिंगस्य ब्रूहि तद्विस्तरान्मम

குமாரேஸ்வரன் என அழைக்கப்படும் லிங்கம் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது? இந்த லிங்கத்தை வழிபடுவதால் கிடைக்கும் பலன் என்ன? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 7

नारद उवाच । प्रणिपत्य कुमाराय सेनान्ये चेश्वराय च । श्रृणु चैकमनाः पार्थ कुमारचरितं महत्

நாரதர் கூறினார்—குமாரனாகிய தேவர்சேனாபதிக்கும் ஈஸ்வரனுக்கும் வணங்கி, ஓ பார்த்தா, ஒருமனத்துடன் குமாரனின் மகத்தான சரிதத்தை கேள்.

Verse 8

मानसो ब्रह्मणः पुत्रो दक्षो नाम प्रजापतिः । षष्टिं सोऽजनयत्कन्या वीरिण्यां नाम फाल्गुन

பிரம்மாவின் மனப்புதல்வனும் பிரஜாபதியுமான தக்ஷன், ஓ பால்குணா, வீரிணியின் கர்ப்பத்தில் அறுபது மகள்களைப் பெற்றான்.

Verse 9

ददो स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । सप्तविंशतिं सोमाय चतस्रोरिष्टनेमिने

அவன் பத்து மகள்களை தர்மனுக்கும், பதின்மூன்றை கஷ்யபனுக்கும், இருபத்தேழை சோமனுக்கும், நான்கை அரிஷ்டநேமிக்கும் அளித்தான்.

Verse 10

भूतांगिरः कृशाश्वेभ्यो द्वेद्वे चैव ददौ प्रभुः । नामधेयान्यमूषां च सपत्नीनां च मे श्रृणु

அந்த பரமன் பூதன், அங்கிரஸ், கிருஷாஷ்வன் ஆகியோருக்கும் தலா இரு (பத்தினிகளை) அளித்தான். இப்போது அந்த இணைப் பத்தினிகளின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 11

यासां प्रसूतिप्रभवा लोका आपूरितास्त्रयः । भानुर्लम्बा ककुद्भूमिर्विश्वा साध्या मरुत्वती

அவர்களின் சந்ததி தோற்றத்தால் மூன்று உலகங்களும் நிரம்பின—அவர்கள் பானு, லம்பா, ககுத்பூமி, விஷ்வா, சாத்யா, மருத்வதி.

Verse 12

वसुर्सुहूर्ता संकल्पा धर्मपत्न्यः सुताञ्छृणु । भानोस्तु देवऋषभ सुतोऽभवत्

வசு, சுஹூர்த்தா, சங்கல்பா—இவர்கள் தர்மனின் பத்தினிகள்; அவர்களின் புதல்வரை கேள். பானுவிடமிருந்து தேவऋஷபன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 13

विद्योत आसील्लंबायां ततश्च स्तनयित्नवः । ककुदः शकटः पुत्रः कीकटस्तनयो यतः

லம்பாவிடமிருந்து வித்யோதன் பிறந்தான்; அதன் பின் ஸ்தனயித்னவர்கள் (மேககர்ஜனத் தெய்வங்கள்) தோன்றினர். ககுதன், சகடன் ஆகியோரும் புதல்வர்கள்; அவனிடமிருந்து கீகடன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 14

भुवो दुर्गस्तथा स्वर्गो नंदश्चैव ततोऽभवत् । विश्वेदेवाश्च विश्वाया अप्रजांस्तान्प्रचक्षते

பூவிடமிருந்து துர்கனும் ஸ்வர்கனும் பிறந்தனர்; அவளிடமிருந்து நந்தனும் தோன்றினான். விஷ்வாவிடமிருந்து விஷ்வேதேவர்கள் பிறந்தனர்—அவர்கள் சந்ததியற்றவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 15

साध्या द्वादश साध्याया अर्थसिद्धिस्तु तत्सुतः । मरुत्वान्सुजयंतश्च मरुत्वत्या बभूवतुः

சாத்யாவிலிருந்து பன்னிரண்டு சாத்யர்கள் தோன்றினர்; அவளுடைய மகன் அர்த்தசித்தி ஆனான். மருத்வதியிலிருந்து மருத்வான், சுஜயந்தன் பிறந்தனர்.

Verse 16

नरनारायणौ प्राहुर्यौ तौ ज्ञानविदो जनाः । वसोश्च वसवश्चाष्टौ मुहूर्तायां मुहूर्तकाः

உண்மையை அறிந்தோர் அந்த இருவரையும் நரன், நாராயணன் என அழைப்பர். வசுவிலிருந்து எட்டு வசுக்கள் பிறந்தனர்; முஹூர்த்தாவிலிருந்து முஹூர்த்தகர்கள் தோன்றினர்.

Verse 17

ये वै फलं प्रयच्छंति भूतानां स्वं स्वकालजम् । संकल्पायाश्च संकल्पः कामः संकल्पजः सुतः

யார் உயிர்களுக்கு அவரவர் காலத்தில் விளையும் பலனை அருளுகிறார்களோ. சங்கல்பாவிலிருந்து சங்கல்பன் பிறந்தான்; சங்கல்பத்திலிருந்து பிறந்த மகன் காமன் ஆனான்.

Verse 18

सुरूपासूत तनयान्रुद्रानेकादशैव तु । कपाली पिंगलो भीमो विरुपाक्षो विलोहितः

சுரூபா மக்களைப் பெற்றாள்—அவர்கள் உண்மையில் பதினொன்று ருத்ரர்கள்: கபாலி, பிங்கலன், பீமன், விரூபாக்ஷன், விலோஹிதன்.

Verse 19

अजकः शासनः शास्ता शंभुश्चांत्यो भवस्तथा । रुद्रस्य पार्षदाश्चान्ये विरूपायाः सुताः स्मृताः

அஜகன், சாசனன், சாஸ்தா, சம்பு, அந்த்யன், பவனும்—இவர்களும் ருத்ரனின் பிற பர்ஷதர்களும் விரூபாவின் மக்களென நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 20

प्रजापतेरंगिरसः स्वधा पत्नी पितॄनथ । जज्ञे सनी तथा पुत्रमथर्वागिरसं प्रभुम्

பிரஜாபதி அங்கிரஸரின் மனைவி ஸ்வதா, பித்ருக்களுடன் தொடர்புடையவள்; அவள் சனீயை பெற்றாள்; பின்னர் ஆண்டவனாகிய புதல்வன் அதர்வாங்கிரஸனையும் பெற்றாள்.

Verse 21

कृशाश्वस्य च द्वे भार्ये अर्चिश्च दिषणा तथा । अस्त्रगामो ययोः पुत्रः ससंहारः प्रकीर्तितः

கிருஷாஷ்வனுக்கு இரண்டு மனைவியர்—அர்ச்சிஸ் மற்றும் திஷணா. அவர்களுடைய மகன் அஸ்த்ரகாமன்; அவன் ‘ஸஸம்ஹார’ எனப் புகழப்பட்டான்.

Verse 22

पतंगी यामिनी ताम्रा तिमिश्चारिष्टनेमिनः । पतंग्यसूत पतगान्यामिनी शलभानथ

பதங்கீ, யாமினீ, தாம்ரா, திமி—இவர்கள் அரிஷ்டநேமியின் மனைவியர். பதங்கீ பறவைகளைப் பெற்றாள்; யாமினீ பின்னர் சலபங்களை (வெட்டுக்கிளிகளை) பெற்றாள்.

Verse 23

ताम्रायाः श्येनगृध्राद्यास्तिमेर्यादोगणास्तथा । अथ कश्यपपत्नीनां यत्प्रसूदमिदं जगत्

தாம்ராவிலிருந்து சேனன், கழுகு முதலிய பறவைகள் பிறந்தன; திமியிலிருந்து திமிர்யாதி நீர்வாழ் கூட்டங்கள் தோன்றின. இவ்வாறு இந்த உலகம் கஷ்யபரின் மனைவியரின் சந்ததி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 24

श्रृणु नामानि लोकानां मातॄणां शंकराणि च । अदितिर्दितिर्दनुः सिंही दनायुः सुरभिस्तथा

இப்போது உலகங்களின் தாய்மார்களின் பெயர்களையும், சங்கரனுடன் தொடர்புடைய மங்களமான பரம்பரைகளையும் கேளுங்கள்—அதிதி, திதி, தனு, சிம்ஹீ, தனாயு, மேலும் சுரபி.

Verse 25

अरिष्टा विनता ग्रावा दया क्रोधवशा इरा । कद्रुर्मुनिश्च ते चोभे मातरस्ताः प्रकीर्तिताः

அரிஷ்டா, வினதா, கிராவா, தயா, க்ரோதவசா, இரா; மேலும் கத்‌ரு மற்றும் முனி—இவ்விருவரும் கூட—தாய்மாரெனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 26

आदित्याश्चादितेः पुत्रा दितेर्दैत्याः प्रकीर्तिताः । दनोश्च दानवाः प्रोक्ता राहुः सिंहीसुतो ग्रहः

ஆதித்யர்கள் அதிதியின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; தைத்யர்கள் திதியின் புதல்வர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர். தனுவிலிருந்து தானவர்கள் தோன்றினர்; கிரகமான ராகு சிம்ஹிகையின் மகன்.

Verse 27

दनायुषस्तथा जातो दनायुश्च गणो बली । गावश्च सुरभेर्जातारिष्टापुत्रा युगंधराः

தனாயுவிலிருந்து அதுபோல தனாயுஷ் எனும் வலிமைமிக்க கணம் பிறந்தது. சுரபியிலிருந்து பசுக்கள் தோன்றின; யுகந்தரர்கள் அரிஷ்டாவின் புதல்வர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 28

विनतासूत अरुणं गरुडं च महाबलम् । ग्रावायाः श्वापदाः पुत्रा गणः क्रोधवशस्तथा

வினதா அருணனையும் மகாபலமுடைய கருடனையும் பெற்றாள். கிராவாவிலிருந்து சுவாபதங்கள் (கொடுமையான மிருகங்கள்) புதல்வர்களாகப் பிறந்தன; க்ரோதவசாவிலிருந்தும் ஒரு கணம் தோன்றியது.

Verse 29

जातः क्रोधवशायाश्च इराया भूरुहाः स्मृताः । कद्रूसुताः स्मृता नागा मुनेरप्सरसां गणाः

க்ரோதவசாவிலிருந்து (பல உயிர்கள்) பிறந்தன; இராவிலிருந்து மரம்-செடி கொடிகள் என நினைக்கப்படுகின்றன. கத்‌ருவின் புதல்வர்கள் நாகர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்; முனியிலிருந்து அப்சரஸ்களின் கணங்கள் தோன்றின.

Verse 30

तत्र द्वौ तनयौ यौ च दितेस्तौ विष्णुना हतौ । हिरण्यकशिपुर्वीरो हिरण्याक्षस्तथाऽपरः

அங்கே திதியின் இரு புதல்வர்கள் விஷ்ணுவால் வதைக்கப்பட்டனர்—வீரன் ஹிரண்யகசிபு, மற்றவன் ஹிரண்யாக்ஷன்।

Verse 31

ततो निहतपुत्रा सा दितिराराध्य कश्यपम् । अयाचत वरं देवी पुत्रमन्यं महाबलम्

பின்னர் புதல்வர்கள் வதைக்கப்பட்ட திதி, கச்யபரை ஆராதித்து, தேவி வரம் வேண்டினாள்—மிகுந்த வலமுடைய இன்னொரு மகனை।

Verse 32

समरे शक्रहंतारं स तस्या अददात्प्रभुः । नियमे चापि वर्तस्व वर्षाणां च सहस्रकम्

ஆண்டவன் அவளுக்கு வரம் அளித்தான்—போரில் சக்ரனை வதைக்கும் மகன்; மேலும் கூறினான்—“ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடும் நியமத்தில் நிலைத்திரு।”

Verse 33

इत्युक्ता सा तथा चक्रे पुष्करस्था समाहिता । वर्तंत्या नियमे तस्याः सहस्राक्षः समाहितः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவள் அதேபடி செய்தாள்—புஷ்கரத்தில் நிலைத்த மனத்துடன் தங்கினாள்; அவளின் நியமம் தொடர்ந்தபோது ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) கூட விழிப்புடன் ஒருமுகமாக இருந்தான்।

Verse 34

उपासामाचरद्भक्त्या सा चैनमन्वमन्यत । दशवत्सरशेषस्य सहस्रस्य तदा दितिः

அவள் பக்தியுடன் உபாசனை செய்து, மனத்தில் அவரை இடையறாது மதித்து நினைத்தாள்; அப்போது திதியின் ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பத்து ஆண்டுகள் மட்டுமே மீதமிருந்தன।

Verse 35

उवाच शक्रं सुप्रीता भक्त्या शक्रस्य तोषिता । दितिरुवाच । अत्रोत्तीर्णव्रतप्रायां विद्धि देवसत्तम

பக்தியால் சக்ரனை மகிழ்வித்து, அவனால் திருப்தியடைந்தவள் பேசினாள். திதி கூறினாள்—“தேவர்களில் சிறந்தவனே! இங்கே என் விரதம் ஏறத்தாழ நிறைவு பெற்றதை அறிந்துகொள்.”

Verse 36

भविष्यति तव भ्राता तेन सार्धमिमां श्रियम् । भोक्ष्यसे त्वं यथानयायं त्रैलोक्यं हतकंटकम्

“உன் சகோதரன் பிறப்பான்; அவனுடன் சேர்ந்து நீ இந்த அரசாட்சிச் செல்வமும் வைபவமும் அனுபவிப்பாய்—அப்பொழுது இந்தத் திரிலோகம் நீதியோடு ஆளப்பட்டு, அதன் முள்ளுகள் போன்ற துன்பங்கள் அகலும்.”

Verse 37

इत्युक्त्वा निद्रयाविष्टा चरणाक्रांतमूर्धजा । दिवा सुप्ता दितिर्देवी भाव्यर्थबलनोदिता

இவ்வாறு கூறியதும் தேவி திதி நித்திரையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள்; அவளது கூந்தல் பாதத்தால் அழுத்தப்பட்டது. நிகழவிருக்கும் விதியின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டு அவள் பகலில் உறங்கினாள்।

Verse 38

तत्तु रंध्रमवेक्ष्यैव योगमूर्तिस्तदाविशत् । जठरस्थं दितेर्गर्भं चक्रे वज्रेण सप्तधा

அந்தத் திறப்பைக் கண்டவுடனே சக்ரன் யோகமூர்த்தியாகி அப்பொழுதே உள்ளே புகுந்தான். வஜ்ரத்தால் திதியின் வயிற்றில் இருந்த கருவை ஏழு பகுதிகளாகப் பிளந்தான்।

Verse 39

एकैकं च पुनः खण्डं चकार मघवा ततः । सप्तधा सप्तधा कोपादुद्बुध्य च ततो दितिः

பின்னர் மகவான் ஒவ்வொரு துண்டையும் மீண்டும் பிளந்தான்—ஏழாக, மீண்டும் ஏழாக. அப்போது திதி கோபத்துடன் விழித்தெழுந்தாள்।

Verse 40

न हंतव्यो न हंतव्य इति सा शक्रमब्रवीत् । वज्रेण कृत्त्यमानानां बुद्धा सा रोदनेन च

"கொல்லாதே, கொல்லாதே" என்று அவள் இந்திரனிடம் கூறினாள். வஜ்ராயுதத்தால் வெட்டப்படும்போது அவர்கள் அழுததைக் கொண்டு அவள் அதை உணர்ந்தாள்.

Verse 41

ततः शक्रश्च मा रोदीरिति तांस्तान्यथाऽवदत् । निर्गत्य जठरात्तस्मात्ततः प्रांजलिरग्रतः

பிறகு இந்திரன் அவர்களிடம் "அழாதீர்கள்" என்று கூறினான். அந்தக் கர்ப்பத்திலிருந்து வெளியே வந்து அவர்கள் கைகூப்பியபடி அவன் முன் நின்றனர்.

Verse 42

उवाच वाक्यं चात्रस्तो मातरं रिषपूरिताम् । दिवास्वापं कृथा मातः पादाक्रांतशिरोरुहा

பிறகு பயந்தவனாய், கோபத்திலிருந்த தாயிடம் அவன் கூறினான்: "தாயே, நீங்கள் பகலில் உறங்கினீர்கள், உங்கள் கூந்தல் காலில் பட்டிருந்தது."

Verse 43

सुप्ताथ सुचिरं वाते धिन्नो गर्भो मया तव । कृता एकोनपंचाशद्भागा वज्रेण ते सुताः

"நீ நீண்ட நேரம் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, காற்றாக நுழைந்து நான் உன் கர்ப்பத்தை அழித்தேன்; வஜ்ராயுதத்தால் உன் மகன்கள் நாற்பத்தொன்பது பாகங்களாக ஆக்கப்பட்டனர்."

Verse 44

सत्यं भवतु ते वाक्यं सार्धं भोक्ष्यामि तैः श्रियम् । दास्यामि तेषां स्थानानि दिवि यावदहं दिते

"உன் வாக்கு உண்மையாகட்டும். அவர்களுடன் இணைந்து நான் செல்வத்தை அனுபவிப்பேன். ஓ திதி, நான் இருக்கும் வரை அவர்களுக்குச் சொர்க்கத்தில் இடங்களை அளிப்பேன்."

Verse 45

मा रोदीरिति मे प्रोक्ताः ख्याताश्च मरुतस्त्विति । इत्युक्ता सा च सव्रीडा दितिर्जाता निरुत्तरा

“அழாதீர்” என்று நான் அவர்களிடம் கூறினேன்; அதனால் அவர்கள் ‘மருத்துகள்’ எனப் புகழ்பெற்றனர். இதைக் கேட்ட திதி வெட்கத்தால் வாக்கிழந்து நின்றாள்.

Verse 46

सार्धं तैर्गतवानिंद्रो दिगंते वायवः स्मृताः । ततः पुनश्च भर्तारं दितिः प्रोवाच दुःखिता

அவர்களுடன் இந்திரனும் புறப்பட்டான்; அவர்கள் திசைகளின் எல்லைகளில் உலாவும் வாயுக்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். பின்னர் துயருற்ற திதி மீண்டும் கணவரிடம் கூறினாள்.

Verse 47

पुत्रं मे भगवन्देहि शक्रहंतारमूर्जितम् । यो नास्त्रशस्त्रैर्वध्यत्वं गच्छेत्त्रिदिववासिनाम्

ஓ பகவான், எனக்கு ஒரு மகனை அருள்வாயாக—வல்லமைமிக்கவன், சக்ரனை வதைக்கும் வீரன்—வானுலக வாசிகள் ஆயுதங்களால் கொல்ல இயலாதவன்.

Verse 48

न ददास्युत्तरं विद्धि मृतामेव प्रजापते । इत्युक्तः स तदोवाच तां पत्नीमतिदुःखिताम्

“நான் பதில் அளிக்கமாட்டேன்; ஓ பிரஜாபதே, அவள் இறந்தவளே போன்றாள்” என்று. இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அவர் மிகுந்த துயருற்ற மனைவியிடம் பேசினார்.

Verse 49

दशवर्षसहस्राणि तपोनिष्ठा तु तप्स्यसे । वज्रसारमयैरंगैरच्छेद्यैरायसैर्दृढैः

நீ தவத்தில் நிலைத்து பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்வாய்; அப்போது (மகன்) வஜ்ரத்தின் சாரமெனும் அங்கங்களுடன், வெட்ட இயலாத, இரும்புபோல் கடினமும் உறுதியும் உடையவனாக இருப்பான்.

Verse 50

वज्रांगोनाम पुत्रस्ते भविता धर्मवत्सलः । सा तु लब्धवरा देवी जगाम तपसे वनम्

உன் மகன் ‘வஜ்ராங்க’ எனப் பெயர்பெற்று தர்மத்தில் அன்புடையவனாக இருப்பான். வரம் பெற்ற அந்த தேவி தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 51

दशवर्षसहस्राणि तपो घोरं समाचरत् । तपसोंऽते भगवती जनयामास दुर्जयम्

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவள் கடும் தவம் செய்தாள். அந்த தவத்தின் முடிவில் பகவதி வெல்ல இயலாத ஒருவனைப் பெற்றாள்.

Verse 52

पुत्रमप्रतिकर्माणमजेयं वज्रदुश्छिदम् । स जातामात्र एवाभूत्सर्वशा स्त्रार्थपारगः

அவள் எதிர்செயலுக்கு அப்பாற்பட்ட, வெல்ல முடியாத, வஜ்ரம்போல் வெட்ட இயலாத மகனைப் பெற்றாள். பிறந்த உடனே அவன் எல்லா ஆயுதங்களின் பொருளும் பயிற்சியும் முழுதும் அறிந்தவனானான்.

Verse 53

उवाच मातरं भक्त्या मातः किं करवाण्यहम् । तमुवाच ततो हृष्टा दितिर्दैत्याधिपं सुतम्

பக்தியுடன் அவன் தாயிடம்—“அம்மா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான். அப்போது மகிழ்ந்த திதி, தன் மகனாகிய தைத்யாதிபதியிடம் கூறினாள்.

Verse 54

बहवो मे हताः पुत्राः सहस्राक्षेण पुत्रक । तेषआमपचितिं कर्तुमिच्छे शक्रवधादहम्

மகனே, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) என் பல மகன்களை கொன்றான். அவர்களுக்கான பழிவாங்குதலாக நான் சக்ரனை வதம் செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 55

बाढमित्येव सं प्रोच्य जगाम त्रिदिवं बली । ससैन्यं समरे शक्रं स च बाह्वायुधोऽजयत्

“பாடம்” எனச் சொல்லி அந்த வல்லவன் திரிதிவத்திற்குச் சென்றான். போரில் சேனையுடன் சக்ரனை வென்று, பாஹ்வாயுதனே வெற்றி பெற்றான்.

Verse 56

पादेनाकृष्य देवेंद्रं सिंहः क्षुद्रमृगं यथा । मातुरंतिकमागच्छद्याचमानं भयातुरम्

சிங்கம் சிறு மிருகத்தை இழுப்பதுபோல், அவன் பாதத்தால் தேவேந்திரனை இழுத்தான். அச்சத்தால் நடுங்கி இரக்கம் வேண்டிய இந்திரனுடன், அவன் தாயின் அருகே வந்தான்.

Verse 57

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा कश्यपश्च महातपाः । आगता तत्र संत्रस्तावथो ब्रह्मा जगाद तम्

அந்த வேளையில் பிரம்மாவும் மகாதபஸ்வி கச்யபரும் அச்சமுற்று அங்கே வந்தனர். பின்னர் பிரம்மா அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 58

मुंचामुं पुत्र याचंतं किमनेन प्रयोजनम् । अवमानो वधः प्रोक्तो वीरसंभावितस्य च

“மகனே, வேண்டிக் கொண்டிருக்கும் இவனை விடுவி; இதனால் என்ன பயன்? வீரனென மதிக்கப்படுபவனுக்கு அவமானமே மரணத்திற்குச் சமம் என்று கூறப்படுகிறது.”

Verse 59

अस्मद्वाक्येन यो मुक्तो जीवन्नपि मृतो हि सः । शत्रुं ये घ्नंति समरे न ते वीराः प्रकीर्तिताः

“எங்கள் சொல்லால் விடுவிக்கப்படுபவன் உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்தவனே. அப்படிச் சலுகை பெற்ற பகைவரை போரில் கொல்வோர் வீரர் எனப் புகழப்படார்.”

Verse 60

कृत्वा मानपरिग्लनिं ये मुंचंति वरा हि ते । यतामान्यतमं मत्वा त्वया मातुर्वचः कृतम्

மரியாதைக்கு காயம் விளைத்தபின்பும் பகைவனை விடுவிப்பவர்களே உண்மையில் சிறந்தோர். நீ தாயின் சொல்லை மிக உயர்ந்த மரியாதைக்குரியது எனக் கருதி அதை நிறைவேற்றினாய்.

Verse 61

तथा पितुर्वचः कार्यं मुंचामुं पुत्र वासवम् । एतच्छ्रुत्वा तु वज्रांगः प्रणतो वाक्यमब्रवीत्

அதேபோல், மகனே, தந்தையின் சொல்லும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்—வாசவனை (இந்திரனை) விடுவி. இதைக் கேட்ட வஜ்ராங்கன் வணங்கி உரைத்தான்.

Verse 62

न मे कृत्यमनेनास्ति मातुराज्ञा कृता मया । त्वं सुरासुरनाथो वै मम च प्रपितामहः

எனக்கு இனி இவனுடன் வேலை இல்லை; தாயின் ஆணையை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன். நீர் தேவரும் அசுரரும் ஆகியோரின் நாதர்; மேலும் என் ப்ரபிதாமகரும் ஆவீர்.

Verse 63

करिष्ये त्वद्वचो देव एष मुक्तः शतक्रतुः । न च कांक्षे शक्रभुक्तामिमां त्रैलोक्यराजताम्

தேவனே, உமது வாக்கின்படியே செய்வேன்; இச் சதக்ரது (இந்திரன்) விடுவிக்கப்பட்டான். சக்கிரன் அனுபவித்த இந்தத் திரிலோக அரசாட்சியை நான் விரும்பேன்.

Verse 64

परभुक्ता यथा नारी परभुक्तामिवस्रजम् । यच्च त्रिभुवनेष्वस्ति सारं तन्मम कथ्यताम्

மற்றொருவன் அனுபவித்த பெண் எவ்வாறு (விலக்கத்தக்கதோ), மற்றொருவன் அணிந்த மாலை எவ்வாறோ—அவ்வாறே இந்த (அரசாட்சி). திரிபுவனங்களில் உள்ள உண்மைச் சாரம் என்னவென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 65

ब्रह्मोवाच । तपसो न परं किंचित्तपो हि महतां धनम् । तपसा प्राप्यते सर्वं तपोयोग्योऽसि पुत्रक

பிரம்மா கூறினார்—தவத்திற்கும் மேலானது எதுவுமில்லை; தவமே மகாத்மர்களின் செல்வம். தவத்தால் அனைத்தும் பெறப்படும். மகனே, நீ தவத்திற்கு தகுதியானவன்.

Verse 66

वज्रांग उवाच । तपसे मे रतिर्देव न विघ्नं तत्र मे भवेत् । त्वत्प्रसादेन भगवन्नित्युक्त्वा विरराम सः

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—தேவா, தவத்திலே எனது இன்பம்; அதில் எனக்கு இடையூறு ஏற்படாதிருக்கட்டும். பகவனே, உமது அருளால்—இவ்வாறு சொல்லி அவன் அமைந்தான்.

Verse 67

ब्रह्मोवाच । क्रूरभावं परित्यज्य यदीच्छसि तपः सुत । अनया चित्तबुद्ध्या तत्त्वयाप्तं जन्मनः फलम्

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, நீ தவம் விரும்பினால் கொடூர மனப்பான்மையை விட்டு விடு. இத்தகைய உண்மைச் சித்தமும் தெளிந்த புத்தியும் பிறவியின் பயனை அளிக்கும்.

Verse 68

इत्युक्त्वा पद्मजः कन्यां ससर्ज्जयतलोचनाम् । तामस्मै प्रददौ देवः पत्न्यर्थं पद्मसंभवः

இவ்வாறு கூறி தாமரையில் பிறந்தவர் (பிரம்மா) வெட்கத்தால் தாழ்ந்த பார்வையுடைய ஒரு கன்னியைப் படைத்தார். தாமரையில் தோன்றிய அந்த தேவன் அவளை மனைவியாக அவனுக்கு அளித்தார்.

Verse 69

वरांगीति च नामास्याः कृतवांश्च पितामहः । जगाम च ततो ब्रह्मा कश्यपेन समं दिवम्

பிதாமகர் (பிரம்மா) அவளுக்கு ‘வராங்கி’ என்று பெயரிட்டார். பின்னர் பிரம்மா கஷ்யபருடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 70

वज्रांगोऽपि तया सार्धं जगाम तपसे वनम् । ऊर्द्धूबाहुः स दैत्येंद्रोऽतिष्ठदब्दसहस्रकम्

வஜ்ராங்கனும் அவளுடன் சேர்ந்து தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான். அந்த தைத்யேந்திரன் கரங்களை உயர்த்தி ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிலைத்து நின்றான்.

Verse 71

कालं कमलपत्राक्षः शुद्धबुद्धिर्महातपाः । तावानधोमुखः कालं तावत्पंचाग्निसाधकः

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் தூய அறிவும் கொண்ட மகாதபஸ்வி சில காலம் தலைகுனிந்து இருந்தான்; அதே காலம் பஞ்சாக்னி சாதனையும் செய்தான்.

Verse 72

निराहारो घोरतपास्तपोराशिरजायत । ततः सोंऽतर्जले चक्रे कालं वर्षसहस्रकम्

உணவின்றி கடுந்தவம் செய்து அவன் தவத்தின் மலைபோல் ஆனான். பின்னர் நீருக்குள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் காலம் தங்கினான்.

Verse 73

जलांतरप्रविष्टस्य तस्य पत्नी महाव्रता । तस्यैव तीरे सरसस्तत्परा मौनमाश्रिता

அவன் நீரில் புகுந்தபோது, அவனுடைய மகாவிரதம் கொண்ட மனைவி அதே ஏரிக்கரையில் அவனையே நினைத்து, மௌன விரதம் மேற்கொண்டு இருந்தாள்.

Verse 74

निराहारं पतिं मत्वा तपस्तेपे पतिव्रता । तस्यास्तपसि वर्तंत्या इंद्रश्चक्रे विभीषिकाम्

கணவன் நிராகாரமாக இருப்பதாக எண்ணி அந்த பதிவிரதை தவம் செய்தாள். அவள் தவத்தில் நிலைத்திருந்தபோது, இந்திரன் அவளை கலங்கச் செய்ய அச்சத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 75

भूत्वा तु मर्कटाकारस्तस्याअभ्याशमागतः । अपविध्य दृशं तस्या मूत्रविष्ठे चकार सः

குரங்கு உருவம் கொண்டு அவன் அவள் அருகில் வந்தான். அவள் பார்வையைத் தவிர்த்து, அவளது விரதத்தைக் கலைக்கும் நோக்கில் அங்கு மலஜலம் கழித்தான்.

Verse 76

तथा विलोलवसनां विलोलवदनां तथा । विलोलकेशां तां चक्रे विधित्सुस्तपसः क्षतिम्

அவளது தவத்தைக் கலைக்கும் நோக்கில், அவன் அவளது ஆடைகளையும், முகத்தையும், கூந்தலையும் நிலைகுலையச் செய்தான்.

Verse 77

ततश्च मेषरूपेण क्लेशं तस्याश्चकार सः । ततो भुजंगरूपेण बद्धा चरणयोर्द्वयोः

பின்னர் ஆட்டுக்கடா வடிவில் அவன் அவளுக்குத் துன்பம் இழைத்தான். அதன்பின் பாம்பின் வடிவெடுத்து அவளது இரு கால்களையும் சுற்றிக்கொண்டான்.

Verse 78

अपाकर्षत दूरं स तस्माद्देवभृतस्तथा । तपोबालाच्च सा तस्य न वध्यत्वं जगाम ह

தேவேந்திரன் அவளை அவ்விடத்திலிருந்து வெகுதூரத்திற்கு இழுத்துச் சென்றான்; ஆயினும் தவவலிமையால் அவள் அவனுக்கு வசப்படவில்லை, அவனால் கொல்லப்படவும் இல்லை.

Verse 79

क्षमया च महाभागा क्रोधमण्वपि नाकरोत् । ततो गोमायुरूपेण तमदूषयदाश्रमम्

அந்தப் பெருந்தகை பெண்மணி பொறுமையினால் சிறிதும் சினம் கொள்ளவில்லை. பின்னர் அவன் நரியின் வடிவெடுத்து அந்த ஆசிரமத்தை அசுத்தப்படுத்தினான்.

Verse 80

अग्निरूपेण तस्याश्च स ददाह महाश्रमम् । चकर्ष वायुरूपेण महोग्रेण च तां शुभाम् । एवं सिहवृकाद्याभिर्भीषिकाभिः पुनःपुनः

அக்னி ரூபம் கொண்டு அவன் அவளுடைய மகா ஆசிரமத்தை எரித்தான்; மிகக் கொடூரமான வாயு ரூபமாகி அந்தச் சுபமான பெண்ணை இழுத்துச் சென்றான். இவ்வாறு சிங்கம், ஓநாய் முதலிய பயங்கரத் தோற்றங்களால் மீண்டும் மீண்டும் அவளுடைய உறுதியை அசைக்க முயன்றான்।

Verse 81

विरराम यदा नैव वज्रांगमहिषी तदा । शैलस्य दुष्टतां मत्वा शापं दातुं व्यवस्यत

வஜ்ராங்கனின் மஹிஷி சிறிதும் நிறுத்தாமல் இருந்தபோது, ஷைலனின் தீய நடத்தை எனக் கருதி அவள் சாபம் அளிக்கத் தீர்மானித்தாள்।

Verse 82

तां शापाभिमुखीं दृष्ट्वा शैलः पुरुषाविग्रहः । उवाच तां वरारोहां त्वरयाथ सुलोचनाम्

அவள் சாபம் சொல்லத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டு, ஷைலன் மனித வடிவம் கொண்டு அந்த வராரோஹை, சுலோசனைக்கு—“விரைந்து (அல்லது) உடனே தணிந்து கொள்” என்று கூறினான்।

Verse 83

शैल उवाच । नाहं महाव्रते दुष्टः सेव्योऽहं सर्वदेहिनाम् । अतिखेदं करोत्येष ततः क्रुद्धस्तु वृत्रहा

ஷைலன் கூறினான்—“இந்த மகாவிரதத்தில் நான் தீயவன் அல்லன்; எல்லா உடலுடையோராலும் சேவிக்கத் தக்கவன் நான். ஆனால் இவன் (இந்திரன்) மிகுந்த துன்பம் செய்கிறான்; ஆகவே வ்ருத்ரஹா கோபித்து இவ்வாறு செய்கிறான்।”

Verse 84

एतस्मिन्नंतरे जातः कालो वर्षसहस्रिकः । तस्मिन्याते स भगवान्काले कमलसंभवः

இதற்கிடையில் ஆயிரம் ஆண்டுகளான காலம் கடந்தது. அந்தக் காலம் நிறைவுற்றபோது, கமலசம்பவனாகிய பகவான் (பிரம்மா) வெளிப்பட்டான்।

Verse 85

तुष्टः प्रोवाच वज्रांगं तमागम्य जलाशये

மகிழ்ந்து அவர் நீர்நிலையின் கரையில் அங்கே வஜ்ராங்கனை அணுகி அவனிடம் உரைத்தார்।

Verse 86

ब्रह्मोवाच । ददामि सर्वकामांस्ते उत्तिष्ठ दितिनन्दन । एवमुक्तस्तदोत्थाय दैत्येंद्रस्तपसो निधिः । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं सर्वलोकपितामहम्

பிரம்மா கூறினார்—“உனக்கு எல்லா விரும்பிய வரங்களையும் அளிக்கிறேன்; எழுந்திரு, திதியின் புதல்வனே.” இவ்வாறு கேட்ட தவநிதியான தைத்யேந்திரன் எழுந்து, கைகூப்பி, உலகங்களின் பிதாமகனிடம் உரைத்தான்।

Verse 87

वज्रांग उवाच । आसुरो मेऽस्तु मा भावः शक्रराज्ये च मा रतिः । तपोधर्मरतिश्चास्तु वृणोम्येतत्पितामह

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—“எனக்குள் அசுரப் பண்பு தோன்றாதிருக்கட்டும்; இந்திரராஜ்யத்திலும் எனக்கு ஆசை இல்லாதிருக்கட்டும். தவமும் தர்மமும் என்பவற்றிலே என் விருப்பம் நிலைக்கட்டும்—பிதாமகனே, இதையே நான் தேர்கிறேன்।”

Verse 88

एवमस्त्विति तं ब्रह्मा प्राह विस्मितमानसः । उपेक्षते च शक्रं स भाव्यर्थं कोऽतिवर्तते

பிரம்மா மனம் வியந்து, “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றார். மேலும் அவர் சக்கிரனைப் பொருட்படுத்தவில்லை; ஏனெனில் விதியாக வருவதை யார் மீற முடியும்?

Verse 89

ऋषयो मनुजा देवाः शिवब्रह्ममुखा अपि । भाव्यर्थं नाति वर्तंते वेलामिव महोदधिः

ரிஷிகள், மனிதர்கள், தேவர்கள்—சிவன், பிரம்மன் முதலியவர்களும் கூட—விதியாக இருப்பதை மீறார்; பேர்கடல் தன் கரையைத் தாண்டாததுபோல்।

Verse 90

इति चिंत्य विरिंचोऽपि तत्रैवांतरधीयत । वज्रांगोऽपि समाप्ते तु तपसि स्थिरसंयमः

இவ்வாறு எண்ணி விரிஞ்சன் (பிரம்மா) அங்கேயே மறைந்தான். வஜ்ராங்கனின் தவம் நிறைவுற்றபின் அவன் தன்னடக்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்தான்.

Verse 91

आहारमिच्छन्स्वां भार्यां न ददर्शाश्रमे स्वके । भार्याहीनोऽफलश्चेति स संचिंत्य इतस्ततः

உணவு வேண்டி தன் ஆசிரமத்தில் தன் மனைவியை அவன் காணவில்லை. ‘மனைவி இன்றேல் நான் பயனற்றவன்’ என்று எண்ணி அவன் இங்கும் அங்கும் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்.

Verse 92

विलोकयन्स्वकां भार्यां विधित्सुः कर्म नैत्यकम् । विलोकयन्ददर्शाथ इहामुत्र सहयिनीम्

நித்திய கர்மங்களைச் செய்ய விரும்பி அவன் தன் மனைவியைத் தேடினான்; தேடித் தேடி இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துணை நிற்பவளான அவளை அவன் கண்டான்.

Verse 93

रुदन्तीं स्वां प्रियां दीनां तरुप्रच्छादिताननाम् । तां विलोक्य ततो दैत्यः प्रोवाच परिसांत्वयन्

அவன் தன் பிரியமானவளை கண்டான்—துயருற்று அழுதவளாய், மரங்களின் மறைவால் முகம் மூடப்பட்டவளாய். அவளைப் பார்த்த தைத்யன் ஆறுதல் கூறி பேசினான்.

Verse 94

वज्रांग उवाच । केन तेऽपकृतं भीरु वर्तंत्यास्तपसि स्वके । कथं रोदिषि वा बाले मयि जीवति भर्तरि । कं वा कामं प्रयच्छामि शीघ्रं प्रब्रूहि भामिनि

வஜ்ராங்கன் கூறினான்—அஞ்சுபவளே! நீ உன் தவத்தில் நிலைத்திருக்கையில் உனக்கு தீங்கு செய்தவன் யார்? சிறுமியே! நான் உன் கணவன் உயிருடன் இருக்க, நீ ஏன் அழுகிறாய்? கோபமுடையவளே! உன் விருப்பம் எது? விரைவில் சொல்; அதை நான் அருள்வேன்.

Verse 95

गृहेश्वरीं सद्गुणभूषितां शुभां पंग्वंधयोगेन पतिं समेताम् । न लालयेत्पूरयेन्नैव कामं स किं पुमान्न पुमान्मे मतोस्ति

நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளும், மங்களகரமானவளும், முடவன்-குருடன் நியாயப்படி கணவனை அடைந்தவளுமான இல்லத்தரசியை எவன் போற்றுவதில்லையோ, அவள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதில்லையோ, அவன் என்ன ஆண்மகன்? என் கருத்துப்படி அவன் ஆண்மகனே அல்ல.