Adhyaya 40

Verse 1

अर्जुन उवाच । महाकालस्त्वसौ कश्च कथं सिद्धिमुपागतः । अस्मिंस्तीर्थे मुनिश्रेष्ठ महदाश्चर्य मत्र मे

அர்ஜுனன் கூறினான்—இந்த மகாகாலன் யார்? அவர் எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தார்? ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த தீர்த்தத்தில் எனக்கு மிகுந்த வியப்பு உண்டாகிறது.

Verse 2

सर्वमेतत्समाख्याहि श्रद्दधानाय पृच्छते

நான் பக்தியுடன் கேட்கிறேன்; தயவுசெய்து இவை அனைத்தையும் எனக்கு முழுமையாக விரிவாக விளக்குங்கள்।

Verse 3

नारद उवाच । नमस्कृत्य महाकालं वरदं स्थाणुमव्ययम् । शक्तितश्चरितं तस्य वक्ष्ये पांडुकुलोद्वह

நாரதர் கூறினார்—வரம் அருளும், நிலைத்த, அழிவிலா மகாகாலனை வணங்கி, ஓ பாண்டு குலத்தின் சிறந்தவனே, என் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அவன் திருச்சரிதத்தை உரைப்பேன்।

Verse 4

वाराणस्यां पुरि पुरा बभूव जपतां वरः । रुद्रजापी महाभागो मांटिर्नाम महायशाः

முன்னொரு காலத்தில் வாராணசீ நகரில் ஜபம் செய்வோரில் சிறந்தவன், ருத்ர ஜபத்தில் ஈடுபட்ட பெரும் பாக்கியவான், ‘மாண்டி’ எனும் பெரும் புகழுடையவன் இருந்தான்।

Verse 5

तस्यापुत्रस्य पुत्रार्थे रुद्रान्संजपतः किल । गतं वर्षशतं तुष्टस्ततस्तं प्राह शंकरः

அவன் மகன் இல்லாதவன்; புத்திரப் பெறுதற்காக ருத்ரனைத் தீவிரமாக ஜபித்தான். நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின் மகிழ்ந்த சங்கரன் அவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 6

मांटे तव सुतो धीमान्मत्प्रभावपराक्रमः । वंशस्य तव सर्वस्य समुद्धर्ता भविष्यति

ஓ மாண்டி, உனக்கு ஒரு ஞானமிக்க மகன் பிறப்பான்; என் அருள்பலத்தால் அவன் வீரமிக்கவனாவான்; உன் முழு வம்சத்தையும் அவன் உயர்த்தி காப்பான்।

Verse 7

इति श्रुत्वा रुद्रवचो मांटिर्हर्षं परं गतः । ततः काले कियन्मात्रे पत्नी मांटेर्महात्मनः

ருத்ரரின் வாக்கைக் கேட்ட மாந்தி பேரானந்தத்தில் மூழ்கினான். பின்னர் சிறிது காலம் கடந்தபின் அந்த மகாத்மா மாந்தியின் மனைவி…

Verse 8

दधार गर्भं चटिका तपोमूर्तिधरा यथा । तस्य गर्भस्य वर्षाणि चत्वारि किल संययुः

சடிகா தவத்தின் உருவமே தாங்கியதுபோல் கருவுற்றாள். அந்த கர்ப்பத்திற்கு நான்கு ஆண்டுகள் கடந்தன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 9

न पुनर्मातुरुदरंत्यक्त्वा निर्गच्छते बहिः । ततो मांटिरुपामंत्र्य सामभिस्तमवोचत

ஆனால் தாயின் கருப்பையை விட்டும் அவன் வெளியில் வரவில்லை. அப்போது மாந்தி சாமவேதப் பாடல்களால் அவனை அழைத்து உரைத்தான்.

Verse 10

वत्स सामान्यपुत्रोऽपि पित्रोः सुखकरः सदा । शुद्धायां मातरी भवोमत्तः किं पीडयस्यलम्

குழந்தையே, சாதாரண மகனும் பெற்றோர்க்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சி தருவான். தாய் தூயவளாக இருக்க, நீ உள்ளிருந்து அவளை ஏன் இவ்வளவு வதைக்கிறாய்?

Verse 11

वत्स मानुष्यवासस्य स्पृहा तुभ्यं कथं न हि । यत्र धर्मार्थकामानां मोक्षस्यापि च संततिः

குழந்தையே, மனித வாழ்வை விரும்பாமல் நீ எப்படி இருப்பாய்? அங்கே தர்மம், அர்த்தம், காமம், மேலும் மோட்சமும் பெற இயலும்.

Verse 12

कदामनुष्या जायेम पूजा यत्र महाफला । पितॄणां देवतानां च नानाधर्माश्च यत्र हि

பூஜை மகாபலன் தரும் இடத்தில்—பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, பலவகை தர்மங்களை உண்மையாய் அனுஷ்டிக்க இயலும் இடத்தில்—நாம் எப்போது மனிதராகப் பிறப்போம்?

Verse 13

इति भूतानि शोचंति नानायोनिगतान्यपि । तत्त्वं मानुष्यमतुलं स्पृहणीयं दिवौकसाम् । अनादृत्य कथं ब्रूहि स्थितश्चोदर एव च

இவ்வாறு பல யோனிகளில் பிறந்த உயிர்களும் புலம்புகின்றன—‘உண்மையில் மனிதவாழ்வு ஒப்பற்றது; தேவர்களும் அதனை விரும்புவர். அதனை நீ மதியாமல், சொல்லு—எப்படி நீ வயிற்றுக்குள் மட்டும் தங்கி இருக்கிறாய்?’

Verse 14

गर्भ उवाच । तात जानाम्यहं सर्वमेतत्परम दुर्लभम् । किं तु बिभेमि चातिमात्रं कालमार्गस्य नित्यशः

கருவு கூறியது—‘தந்தையே, இவை அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்; இது மிக அரிதானது. ஆனால் காலத்தின் பாதையை நான் எப்போதும் மிகுந்த அச்சத்துடன் நினைக்கிறேன்.’

Verse 15

द्वौ मार्गौ किल वेदेषु प्रोक्तौ कालोऽर्चिरेव च । अर्चिषा मोक्षमायांति कालमार्गेण कर्मणि

வேதங்களில் உண்மையாக இரண்டு பாதைகள் கூறப்பட்டுள்ளன—காலப் பாதை மற்றும் அర్చி (ஒளி) பாதை. அర్చிப் பாதையால் மோட்சம் அடைவர்; காலப் பாதையால் மீண்டும் கர்மத்தில் திரும்புவர்.

Verse 16

स्वर्गे वा नरके वापि कालमार्गगतो ह्ययम् । न शर्म लभते क्वापि व्याधविद्धमृगो यथा

சுவர்க்கமாயினும் நரகமாயினும், காலப் பாதையில் சென்றவன் எங்கும் அமைதி பெறான்—வேடனின் அம்பால் குத்தப்பட்ட மான் போல.

Verse 17

तस्यैव हेतोः प्रयतेत्कोविदो यन्न दुःखवित् । कालेन घोररुपेण गंभीरेण समाहितः

அதனால், துயரத்தை அறிந்தவனாக ஆகாத ஞானி, பயங்கரமும் அளவிடமுடியாத ஆழமுமுள்ள காலத்தின் உருவத்தை நினைந்து முழு ஒருமைப்பாட்டுடன் முயல வேண்டும்।

Verse 18

तच्चेन्मम मनस्तात नानादोषैर्न मोह्यते । ततोऽहं दुर्लभं जन्म मानुष्यं शीघ्रमाप्नुयाम्

அப்பா, என் மனம் பலவிதக் குறைகளால் மயங்காமல் இருந்தால், நான் விரைவில் அரிதான மனிதப் பிறவியை அடைவேனாக।

Verse 19

ततस्तस्य पिता पार्थ कांदिशीको महेश्वरम् । जगाम शरणं देवं त्राहित्राहि महेश्वर

அப்போது, ஓ பார்த்தா, அவனுடைய தந்தை காந்திசீகன் தேவனாகிய மகேஸ்வரனிடம் சரணடைந்து, “காப்பாற்று காப்பாற்று, மகேஸ்வரா!” என்று கதறினான்।

Verse 20

त्वां विना कोऽपरो देव पुत्रस्याभीष्टदोऽस्ति मे । त्वयैव दत्तस्त्वं चामुं जन्म प्रापय मे सुतम्

தேவா, உம்மைத் தவிர என் மகனுக்கு வேண்டியதை அளிப்பவர் யார்? இம்மகனை நீரே அருளினீர்; ஆகவே நீரே என் சுதனை இவ்வுலகில் பிறப்பைச் சீராக அடையச் செய்வீராக।

Verse 21

ततस्तस्यातिभक्त्यासौ प्राह तुष्टो महेश्वरः । विभूतीः स्वाधर्मज्ञानवैराग्यैश्वर्यमेव च

அப்போது அவனுடைய மிகுந்த பக்தியால் மகிழ்ந்த மகேஸ்வரர் கூறினார்—“விபூதிகள், ச்வதர்ம ஞானம், வைராக்யம், மேலும் உண்மையான ஐஸ்வர்யம் ஆகியவற்றை நான் அருள்கிறேன்।”

Verse 22

विपरीतश्च शीघ्रं भो मांटिपुत्रः प्रबोध्यताम् । ततस्ता द्योतयंत्यश्च विभूत्यो गर्भमूचिंरे

“ஓ இறைவா! மாந்தியின் மகனை விரைவில் விழித்தெழச் செய்; இந்த எதிர்நிலை மாற்றப்படுக.” அப்போது ஒளிவீசும் விபூதிகள் பிரகாசித்து கருவை நோக்கி உரைத்தன।

Verse 23

महामते मांडिपुत्र न धार्यं ते भयं हृदि । चत्वारस्त्वां हि धर्माद्या मनस्त्यक्ष्यामहे न ते

ஓ மகாமதி மாந்தியின் மகனே! உள்ளத்தில் அச்சம் கொள்ளாதே. நாங்கள் நால்வர்—தர்மம் முதலியோர்—உன் மன உறுதியை விட்டு விலகமாட்டோம்.

Verse 24

ततोऽपरास्त्वधर्माद्याः प्रोचुर्नैव तथा वयम् । भविष्यामो मनस्तुभ्यमस्मत्तव भयं न हि

அப்போது அதர்மம் முதலியோர் கூறினர்—“அப்படியல்ல; நாங்கள் உன் மனத்தில் பற்றிக் கொண்டே இருப்போம். எங்களாலேயே உனக்கு அச்சம் உண்டாகும்.”

Verse 25

इत्युक्ते स विभूतीभिः शीघ्रमेव कुमारकः । निःससार बहिर्जातश्चकंपेतिरुरोद च

விபூதிகள் இவ்வாறு சொன்னதும் அந்தக் குழந்தை விரைவில் வெளியே வந்தது; வெளியே பிறந்தவுடன் நடுங்கி அழுதது.

Verse 26

ततो विभूतयः प्राहुर्मांटे तव सुतस्त्वसौ । अद्यापि कालमार्गस्य भीतः कम्पति रोदिति

அப்போது விபூதிகள் கூறின—“ஓ மாந்தி! இவனே உன் மகன். இப்போதும் காலத்தின் பாதையை அஞ்சி நடுங்கி அழுகிறான்.”

Verse 27

कालभीतिरिति ख्यातस्तस्मादेष भविष्यति । इति दत्त्वा वरं ताश्च महादेवांतिकं ययुः

ஆகையால் அவன் ‘காலபீதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவான். இவ்வாறு வரம் அளித்து அவர்கள் மகாதேவரின் சன்னிதிக்குச் சென்றனர்.

Verse 28

सोऽपि बालः प्रववृधे शुक्लपक्ष इवोडुपः । संस्कृतः स च संस्कारैर्धीमान्पशुपतिव्रती

அந்தக் குழந்தையும் வளர்பிறை நிலவைப் போல நாள்தோறும் வளர்ந்தான். முறையான ஸம்ஸ்காரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்டு, அறிவுடையவனாய், பாசுபத விரதத்தைப் பின்பற்றுவனானான்.

Verse 29

पंचमंत्राञ्जपञ्छुद्धस्तीर्थयात्रापरोऽभवत् । रुद्रक्षेत्रेषु सस्नौ स जपन्मन्त्रांश्च भारत

ஐந்து மந்திரங்களை ஜபித்து தூய்மையடைந்து, அவன் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டான். ஓ பாரதா, ருத்ரக் க்ஷேத்திரங்களில் நீராடி, இடையறாது மந்திரங்களை ஜபித்தான்.

Verse 30

कालभीतिगुप्तक्षेत्रगुणाञ्छ्रुत्वाभ्युपाययौ । स्नात्वा ततो महीतोये जप्त्वा मन्त्रांश्च कोटिशः

மறைந்த புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமைகளை கேட்டுக் காலபீதி அங்கு சென்றான். பின்னர் அங்கே நிலத்திலிருந்து எழும் புனித நீரில் நீராடி, கோடிக்கணக்காக மந்திரங்களை ஜபித்தான்.

Verse 31

निवृत्तो नातिदूरेथ बिल्ववृक्षं ददर्श सः । दृष्ट्वा तं तस्य चाधस्तल्लक्षमेकं जजाप सः

திரும்பிச் சென்றபோது அதிக தூரம் செல்லுமுன் அவன் ஒரு வில்வ மரத்தை கண்டான். அதை கண்டதும் அதன் கீழ் அமர்ந்து ஒரு லட்சம் ஜபத்தை நிறைவேற்றினான்.

Verse 32

जपतस्तस्य विप्रस्य इंद्रियाणि लयं ययुः । केवलं परमानंदस्वरूपोऽसावभूत्क्षणात्

அந்த அந்தணன் ஜபம் செய்து கொண்டிருக்கையில் அவன் இந்திரியங்கள் லயமடைந்து அமைதியுற்றன. ஒரு கணத்தில் அவன் பரமானந்த-ஸ்வரூபமாகவே ஆனான்.

Verse 33

तस्यानंदस्य नौपम्यं स्वर्गादीनां भवेत्क्वचित् । गंगोदकस्येव मानं केवलं सोऽप्यसावपि

அந்த பரமானந்தத்திற்கு ஸ்வர்க்கம் முதலியவற்றோடு எங்கும் உண்மையான ஒப்புமை இல்லை. அதன் ‘அளவு’ அதனால் அதுவே அறியப்படும்—கங்காஜலத்தின் உண்மை அளவு கங்காஜலத்தாலேயே உணரப்படுவது போல.

Verse 34

तत्र लीनो मुहुर्तेन पुनश्चाभूद्यथा पुरा । ततो विसिष्मिये पार्थ कालभीतिरुवाच ह

அங்கே சிறிதுநேரம் லயமடைந்து, மீண்டும் முன்புபோல ஆனான். அப்போது வியப்புற்ற காலபீதி—ஓ பார்த்தா—என்று கூறினான்.

Verse 35

नायं मम महानन्दो वाराणस्यां न नमिषे । न प्रभासे न केदारे न चाप्यमरकण्टके

என் இந்த மகானந்தம் வாராணசியில் இல்லை, நைமிஷத்தில் இல்லை; பிரபாசத்தில் இல்லை, கேதாரத்தில் இல்லை, அமரகண்டகத்திலும் இல்லை.

Verse 36

श्रीपर्वते न चान्यत्र यादृशोद्यप्रवर्त्तते । निर्विकाराणि स्वच्छानि गंगांबांसीवखानि मे

இன்று என்னுள் எழுந்த இந்த நிலை ஸ்ரீபர்வதத்திலும் இல்லை, வேறெங்கும் இல்லை. என் உள்ளக்கருவிகள் மாற்றமின்றி மிகத் தூய்மையடைந்தன—கங்காஜலத்தால் நிரம்பிய கால்வாய்கள் போல.

Verse 37

भूतेषु परमा प्रीतिस्त्रिजगद्द्योतते स्फुटम् । धर्ममेकं परं मह्यं चेतश्चाप्यवगच्छति

எல்லா உயிர்களிடமும் எனக்குள் பரம அன்பு எழுந்தது; மூன்று உலகங்களும் எனக்கு தெளிவாக ஒளிர்கின்றன. என் மனமும் ஒரே பரம தர்மமே உச்சமானது என்று உறுதியாக உணர்கிறது.

Verse 38

अहो स्थानप्रभावोऽयं स्फुटं चाप्यत्र प्रोच्यते । निर्दोषं यच्छुचि स्तान सर्वोपद्रववर्जितम्

அஹோ! இவ்விடத்தின் மகிமை இங்கே தெளிவாகப் பிரகடனமாகிறது. இது குற்றமற்ற, தூய திருத்தலம்; எல்லா துன்பமும் கலக்கமும் அற்றது.

Verse 39

तत्र स्थितस्य धर्मार्थस्तद्वद्भूयात्सहस्रधा । तदस्माच्च प्रभावाद्धि जानामीतः स्वचेतसि

அங்கே தங்கியிருப்பவருக்கு தர்மமும் அர்த்தமும் அதேபோல் ஆயிரமடங்கு பெருகும். அந்தப் பிரபாவத்தாலேயே இதை நான் என் உள்ளத்தில் நேரடியாக அறிகிறேன்.

Verse 40

विशिष्टं काशिमुख्येभ्यस्तीर्थेभ्यः स्थानकं त्विदम् । तस्मादत्रैव संस्थोहं तपस्तप्स्यामि पुष्कलम्

இந்தப் புனித இடம் காசி முதலான முதன்மை தீர்த்தங்களிலும் சிறப்புடையது. ஆகவே நான் இங்கேயே தங்கி மிகுந்த தவம் செய்வேன்.

Verse 41

इदं चेदं तीर्थमिति सदा यस्तृषितश्चरेत् । न स सिद्धिमवाप्नोति क्लेशेनैव म्रियेत सः

ஆசையால் உந்தப்பட்டு எப்போதும் அலைந்து—‘இதுதான் தீர்த்தம், அதுதான் தீர்த்தம்’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பவன்—சித்தியை அடையான்; அவன் துன்பத்திலேயே இறந்து போவான்.

Verse 42

इति संचिंत्य बिल्वस्य वृक्षस्याधो व्यवस्थितः । जजाप मन्त्रान्रुद्रस्य अंगुष्ठाग्रेण धिष्ठितः

இவ்வாறு சிந்தித்து அவர் வில்வமரத்தின் கீழ் நிலைபெற்றார். பெருவிரல் நுனியை ஆதாரமாகக் கொண்டு ஒருமுகமாக இருந்து ருத்ர மந்திரங்களை ஜபித்தார்.

Verse 43

गृहीत्वा नियमं तोयबिंदुं वर्षशतेऽग्निवत् । ततो वर्षशते याते जपतस्तस्य भारत

நீரின் ஒரு துளி மட்டுமே ஏற்று அவர் கடும் நியமத்தை மேற்கொண்டார். அக்கினிபோல் திகழ்ந்து நூறு ஆண்டுகள் ஜபத்தில் நிலைத்திருந்தார், ஓ பாரதா.

Verse 44

कश्चित्तो यभृतं कुम्भं गृहीत्वा नर आव्रजत् । सतं प्रणम्य प्राहेदं कालभीतिं प्रहर्षतः

அப்போது நீரால் நிரம்பிய குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு மனிதன் வந்தான். அந்த சாது தபஸ்வியை வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் காலபீதியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 45

अद्य ते नियमः पूर्णस्तोयमेतन्महामते । गृहाण सफलं मह्यं श्रमं कर्तुमिहार्हसि

இன்று உமது நியமம் நிறைவேறியது, ஓ மகாமதி; இதோ இந்த நீர். இதை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அப்பொழுது இங்கு என் முயற்சி பலனடையும்.

Verse 46

कालभीतिरुवाच । को भवान्वर्णतो ब्रूहि किमाचारश्च तत्त्वतः । जन्माचारौ विदित्वा ते ग्रहीष्याम्यन्यथा न हि

காலபீதி கூறினார்: நீ யார்? உன் வர்ணத்தைச் சொல்; உண்மையில் உன் ஆச்சாரம் என்ன? உன் பிறப்பும் நடத்தையும் அறிந்த பின்னரே இதை ஏற்றுக் கொள்வேன்; இல்லையெனில் இல்லை.

Verse 47

नर उवाच । न जाने पितरौ स्वीयौ नष्टौ वा सर्वथा न हि । एवमेवापि पश्यामि सर्वदाऽहं स एव च

அந்த மனிதன் கூறினான்—என் பெற்றோரை நான் அறியேன்; அவர்கள் முற்றிலும் அழிந்தார்களா என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. நான் எப்போதும் இதையே காண்கிறேன்—நான் எப்படியோ அப்படியே இருக்கிறேன்; அவனும் அப்படியே இருக்கிறான்.

Verse 48

आचारैश्चापि धर्मैश्च न कार्यं मम किंचन । तस्माद्वक्ष्यामि नाप्येतन्न चाप्यस्मि समाचरे

ஆசாரங்களும் தர்மக் கடமைகளும்—அவற்றுடன் எனக்கு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. ஆகவே நான் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்—அத்தகைய தகுதிகள் என்னில் இல்லை; நல்வழி ஆசாரத்தையும் நான் கடைப்பிடிப்பதில்லை.

Verse 49

कालभीतिरुवाच । यद्येवं नोदकं तुभ्यं ग्रहीष्याम्यस्मि कर्हिचित् । श्रृणुष्वात्र वचो यन्मे गुरुराह श्रुतीरितम्

காலபீதி கூறினாள்—அப்படியானால் நான் உன்னிடமிருந்து எப்போதும் நீரை ஏற்கமாட்டேன். இங்கே என் சொற்களை கேள்—ச்ருதியில் கூறப்பட்டதை என் குரு எனக்குப் போதித்தார்.

Verse 50

न ज्ञायते कुलं यस्य बीजशुद्धिं विना ततः । तस्य खादन्पिबन्वापि साधुः सीदति तत्क्षणात्

விதை-சுத்தியை உறுதிசெய்யாமல் யாருடைய குலம் அறியப்படாததோ, அவனுடைய அன்னம் அல்லது நீரை உண்டு குடித்தால், சாதுவானவரும் உடனே துன்பத்தில் வீழ்வார்.

Verse 51

यश्च रुद्रं न जानाति रुद्रभक्तश्च यो नहि । अन्नोदकं तस्य भुञ्जन्पातकी स्यान्न संशयः

ருத்ரனை அறியாதவனும், ருத்ரபக்தன் அல்லாதவனும்—அவனுடைய அன்னம் நீரை உண்டவன், ஐயமின்றி பாவியாகிறான்.

Verse 52

अज्ञात्वा यः शिवं भुक्ते कथ्यते सोऽत्र ब्रह्महा । मार्ष्टि च ब्रह्महान्नादे तस्मात्तस्य न भक्षयेत्

சிவனை அறியாமல் உணவு உண்ணுபவன் இங்கே ‘பிரம்மஹா’ எனக் கூறப்படுகிறான். பிரம்மஹாவின் அன்னத்தை உண்ணுபவனும் மாசடைவான்; ஆகவே அவனது அன்னத்தை உண்ண வேண்டாம்.

Verse 53

गंगोदकुम्भः स्याद्यद्वत्तन्मध्ये मद्य बिंदुना । अशिवज्ञस्य यो भुंक्ते शिवज्ञोऽपि तथैव सः

கங்கைநீர் குடத்தில் ஒரு மதுப்துளி கலந்தால் அது கெடுவது போல, சிவனை அறியாதவனின் அன்னத்தை உண்ணுபவன் சிவஞானியாயினும் அதேபோல ஆகிவிடுவான்.

Verse 54

हीनवर्णश्च यः स्याद्धि शिवभक्तोऽपि नैव सः । प्रतिगृह्यौ गुणौ तस्माद्विलोक्यौ द्वौ प्रतिग्रहे

தாழ்ந்த ஒழுக்கம்/நிலை உடையவன் சிவபக்தன் எனச் சொன்னாலும் உண்மையில் சிவபக்தன் அல்ல. ஆகவே தானம் அல்லது விருந்தோம்பலை ஏற்கும் போது இரண்டு குணங்களை ஆராய வேண்டும்.

Verse 55

नर उवाच । एतेन तव वाक्येन हास्यं संजायते मम । अहो मुग्धोऽसि मिथ्या त्वमपस्मारी जडोऽपि च

நரன் கூறினான்—உன் இவ்வார்த்தைகளால் எனக்கு சிரிப்பு வருகிறது. அய்யோ, நீ மயங்கியவன்; பொய் பேசுகிறாய்—நீ அபஸ்மார நோயுடையவனும் மந்தனும் ஆவாய்.

Verse 56

सदा सर्वेषु भूतेषु शिवो वसति नित्यशः । साध्वसाधु ततो वाक्यं नैव निन्दा शिवस्य सा

சிவன் எப்போதும் நித்தியமாக எல்லா உயிர்களிலும் வாசம் செய்கிறான். ஆகவே நல்லது-கெட்டது பற்றிய சொல் உண்மையில் சிவநிந்தை அல்ல.

Verse 57

आत्मनश्च परस्यापि यः करोत्यंतरो हरम् । तस्य भिन्नदृशो मृत्युर्विदधे भयमुल्बणम्

தன்னிடமும் பிறரிடமும் ஹரன் (சிவன்) பற்றிப் பிளவு செய்பவனுக்கு, பிளந்த பார்வையுடைய அவனுக்கு, மரணம் கொடிய அச்சத்தை ஏற்படுத்தும்।

Verse 58

अथवा का हि पानीये भवेदशुचिता वद । मृत्तिकोद्भवकुम्भोऽयं पावकेनापि पाचितः

அல்லது சொல்—நீரில் எவ்வாறு அசுத்தம் இருக்க முடியும்? இந்தக் குடம் மண்ணிலிருந்து பிறந்தது; தீயாலும் சுடப்பட்டதே.

Verse 59

पूर्णश्च पयसा कस्मिन्नेषामसुचिता कुतः

இது பாலால் நிரம்பியிருக்கையில், இவற்றில் அசுத்தம் எங்கிருந்து—எப்படி வர முடியும்?

Verse 60

अथ चेन्मम संसर्गादशुचित्वं च मीयते । तदस्यां संस्थितः पृथ्व्यामहंत्वं च कुतो वद

என் தொடர்பால் அசுத்தம் உண்டாகும் எனக் கருதினால், சொல்—இதே பூமியில் நிலைத்திருப்பவனுக்கு ‘நான்’ என்ற அகந்தை எங்கிருந்து வரும்?

Verse 61

कुतः पृथिव्यां चरसि खे त्वं नैव चरस्युत । एवं विचार्यमाणे ते भाषितं मुग्धवद्भवेत्

நீ பூமியில் நடக்கிறாய்; ஆனால் ஆகாயத்தில் நடக்கவில்லை—எப்படி? இவ்வாறு ஆராய்ந்தால், உன் சொல் மயங்கியவனின் பேச்சுபோல் தோன்றும்।

Verse 62

कालभीतिरुवाच । सर्वभूतेषु चेदेवं शिव एवेति चोच्यते । नास्तिकां मृत्तिका कस्माद्भक्षयंति नभस्यके

காலபீதி கூறினாள்—எல்லா உயிர்களிலும் ‘சிவனே மட்டுமே’ என்று சொல்லப்படுகிறதெனில், நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தில் மண் ஏன் நாஸ்திகனை ‘உண்ணுகிறது’ போலத் துன்புறுத்துகிறது?

Verse 63

शुद्ध्यर्थं तेन विश्वस्य स्थापिता संस्थितिर्यथा । फलेन पालिता सा च नान्यथा तां श्रृणुष्व च

தூய்மைக்காக அவர் உலகத்தின் ஒழுங்கான நிலைமை-ஒழுங்கை நிறுவினார்; அது அதன் ‘பலன்’ (கர்மபலன்) மூலமே காக்கப்படுகிறது, வேறு விதமல்ல—இதைக் கேள்.

Verse 64

ससर्जेति पुरा धाता रूपात्मकमिदं जगत् । तच्च नामप्रपञ्चेन बद्धं दाम्ना च गौर्यथा

முன்னொரு காலத்தில் படைப்பாளர் இந்த உலகை ரூபமயமாகப் படைத்தார்; அது பெயர்களின் விரிவெனும் கயிற்றால், கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பசுவைப் போலக் கட்டப்பட்டுள்ளது.

Verse 65

स च नामप्रपञ्चस्तु चतुर्द्धा भिद्यते किल । ध्वनिर्वर्णाः पदं वाक्यमित्यास्पदचतुष्टयम्

அந்த நாமப் பரப்பும் உண்மையில் நான்கு வகையாகப் பிரிகிறது—த்வனி, வர்ணம், பதம், வாக்கியம்; இவையே நான்கு ஆதாரங்கள்.

Verse 66

तत्र ध्वनिर्नादमयो वर्णाश्चाकारपूर्वकाः । पदं शा वमि ति प्रोक्तं वाक्यं चेति शिवं भजेत्

அங்கே த்வனி நாதமயமானது; வர்ணங்கள் ‘அ’ எனும் எழுத்தால் தொடங்குகின்றன. ‘ஶா–வ–மி’ என்று பதம் சொல்லப்படுகிறது; வாக்கியமும் அப்படியே—இவ்வாறு அறிந்து சிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 67

तच्चापि वाक्यं त्रिविधं भवेदिति श्रुतेर्मतम् । प्रभुसम्मतमेकं च सुहृत्संमतमेव च

ஸ்ருதியின் கருத்தின்படி அந்த வாக்கியமும் மூவகை: ஒன்று பிரபு/ஸ்வாமிக்கு உகந்தது; மற்றொன்று சுஹ்ருத் (நல்வாழ்த்தும் நண்பன்) உகந்தது.

Verse 68

कांतासंमतमेवापि वाक्यं हि त्रिविधं विदुः । प्रभुः स्वामी यथा भृत्यमादिशत्येतदाचर

காந்தா (பிரியாள்) ஒப்புதல் பெற்ற சொலும் இதில் சேரும்; ஆகவே வாக்கு மூவகை என அறிகின்றனர். ஸ்வாமி பணியாளனிடம் ‘இதைச் செய்’ என்று ஆணையிடுவது போல, அது பிரபு-உகந்த வாக்கு.

Verse 69

तथा श्रुतिस्मृती चोभे प्राहतुः प्रभुसंमतम् । इतिहासपुराणादि सुहृत्संमतमुच्यते

அவ்வாறே ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி இரண்டும் ‘பிரபு-உகந்த’ வாக்கை அறிவிக்கின்றன. இதிகாசம், புராணம் முதலியவை ‘சுஹ்ருத்-உகந்த’ எனப்படும்.

Verse 70

सुहृद्वत्प्रतिबोध्यैनं प्रवर्तयति तत्त्वतः । काव्यालापादिकं यच्च कांतासंमतमुच्यते

உண்மையான சுஹ்ருத் போல அறிவுறுத்தி, அவனைத் தத்துவப் பாதையில் நடத்த வேண்டும். கவியுரையாடல் முதலியவை (காந்தா/பிரியாள்) ஒப்புதல் பெற்றால் ‘காந்தா-உகந்தது’ எனப்படும்.

Verse 71

प्रभुवाक्यं स्मृतं यच्च सबाह्याभ्यंतरं शुचि । सुहृद्वाक्यं तथा शौचं पालयेत्स्वर्गकांक्षया

ஸ்வாமியின் வாக்கை நினைத்து, வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்தும் தூய்மையைப் பேண வேண்டும். அதுபோல சுஹ்ருத் வாக்கையும் கடைப்பிடித்து, ஸ்வர்க விருப்பத்தால் சௌசத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 72

तदेतत्पालनीयं स्याद्भूमिजानां श्रुतिर्वदेत् । त्वया नास्तिक्यवाक्येन चेदेतदभिधीयते

இது நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது—என்று பூமியில் பிறந்தோரின் பரம்பரைச் ‘ஸ்ருதி’ கூறுகிறது. ஆனால் நீ இதை நாத்திகச் சொற்களால் உரைத்தால், அந்த முறையில் அது ஏற்கத்தக்கதல்ல.

Verse 73

एतेन श्रुतिशास्त्राणि पुराणं च वृतैव किम् । अग्रे सप्तर्षिपूर्वा ये ब्राह्मणाः क्षत्रिया भवन्

அப்படியானால் வேத-ஸ்ருதி, சாஸ்திரங்கள், புராணங்கள்—இவற்றின் தேவை என்ன? பழங்காலத்தில் சப்தரிஷிகளுக்கு முன் இருந்த பிராமணர்கள், பின்னர் செயல்-பாத்திரத்தில் க்ஷத்திரியர்களாக ஆனார்கள்.

Verse 74

मुग्धाः सर्वेऽभवन्दक्षा ये हि वेदं गता ह्यनु । तथा वेदांतवचनं सत्त्वस्था ह्यूर्ध्वगामिनः

வேதத்தைப் பின்பற்றியவர்கள் அனைவரும், முன்பு மயக்கத்தில் இருந்தாலும், திறமையுடனும் நுட்பமுடனும் ஆனார்கள். அதுபோலவே வேதாந்த வாக்கு—சத்த்வத்தில் நிலைத்தவர்களே உண்மையில் உயர்நோக்கிச் செல்பவர்கள்.

Verse 75

तिष्ठंति राजसा मध्ये ह्यधो गच्छंति तामसाः । सत्त्वाहारैः सत्त्ववृत्त्या स्वर्गगामी भवेत्ततः

ரஜஸால் இயக்கப்படுவோர் நடுநிலையில் நிற்கின்றனர்; தமஸால் ஆட்பட்டோர் கீழ்நோக்கிச் செல்கின்றனர். ஆனால் சாத்த்விக உணவும் சாத்த்விக வாழ்வுமால் மனிதன் உயருலகப் பயணியாகிறான்.

Verse 76

न चैतदप्य सूयामो यद्भूतेषु शिवो न हि । अस्त्येव सर्वभूतेषु श्रृण्वत्राप्युपमानकम्

இதில் நாம் பொறாமையோ வெறுப்போ கொள்ள வேண்டாம்; ஏனெனில் உயிர்களில் சிவன் இல்லை என்பது அல்ல. அவர் நிச்சயமாக எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்—இங்கே ஒரு உவமையையும் கேள்.

Verse 77

यथा सुवर्णजातानि भूषणानि बहूनि च । कानिचिच्छ्रद्धरूपाणि हीनरूपाणि कानिचित्

பொன்னால் பல அணிகலன்கள் செய்யப்படுகின்றன; அவற்றில் சில சிறந்த, பக்தியுணர்வைத் தரும் அழகிய வடிவமுடையவை; சில தாழ்ந்த வடிவமுடையவை.

Verse 78

स्वर्णं सर्वेषु चास्त्येव तथैव स सदाशिवः । हीनरूपं शोधितं सच्छुद्धिमेति न चैकताम्

எல்லா அணிகலன்களிலும் பொன் நிச்சயமாக உள்ளது; அதுபோல எல்லா உயிர்களிலும் அந்த சதாக்ஷிவன் உள்ளான். தாழ்ந்த வடிவம் சுத்திகரிக்கப்படின் உண்மையான தூய்மையை அடையும்; ஆனால் அனைத்துடனும் ஒரே வடிவமாக மாறாது.

Verse 79

तथेदं शोधितं देहं शुद्धं दिवि व्रजेत्स्फुटम् । तस्मात्सर्वात्मना हीनान्न ग्राह्यं बत धीमता

அவ்வாறே இந்த உடல் சுத்திகரிக்கப்பட்டால் தூய்மையடைந்து தெளிவாக விண்ணுலகை அடையும். ஆகவே ஞானி முழுமையாகத் தாழ்ந்ததை ஏற்கக் கூடாது.

Verse 80

चेदिदं शोधयेद्देहं नैव ग्राह्यं समंततः । सर्वतो यः प्रति ग्राही निहाराहारयोर्न च

இந்த உடல் சுத்திகரிக்கப்பட்டாலும் எல்லாவிதத்திலும், எல்லா நடத்தைகளிலும் அது ஏற்கத்தக்கதல்ல; ஏனெனில் எவரிடமிருந்தும் வேறுபாடு இன்றி ஏற்றுக்கொள்வவன் நடத்தையிலும் உணவிலும் தூயவன் அல்லன்.

Verse 81

शुचिः स्यादल्पदिवसात्पाषाणोऽसौ भवेत्स्फुटम् । तस्मात्सर्वात्मना नैव ग्रहीष्येहं जलं स्फुटम्

சில நாட்களில் அவன் ‘தூயவன்’ ஆனாலும், அவனுடைய கல்லைப் போன்ற இயல்பு தெளிவாகவே நிலைத்திருக்கும். ஆகவே நான் முழு உறுதியுடன் இங்கே இந்த நீரை நிச்சயமாக ஏற்கமாட்டேன்.

Verse 82

साधुवाप्यथवाऽसाधु प्रमाणं नः श्रुतिः परा । एवमुक्ते स च नरः प्रहसन्दक्षिणेन च

அது முறையானதாகத் தோன்றினாலும் முறையற்றதாகத் தோன்றினாலும், எங்களுக்கு உச்சப் பிரமாணம் ஸ்ருதியே. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த மனிதன் சிரித்து, வலக்கையாலும் சைகை செய்தான்.

Verse 83

अंगुष्ठेन लिखन्भूमिं चक्रे गर्तं महोत्तमम् । तत्र चिक्षेप तत्तोयं तेन गर्तः स्म पूरितः

பெருவிரலால் நிலத்தைச் சுரண்டி அவன் மிகச் சிறந்த குழியை உருவாக்கினான். அந்த நீரை அதில் ஊற்றியதும், அந்தக் குழி நீரால் நிரம்பியது.

Verse 84

अत्यरिच्यत तोयं च चक्रे पादेन संलिखन् । चक्रे सरः पूरितं चाप्यतिरिक्तजलेन तत्

நீர் பெருகி வழிந்தது; அப்போது அவன் காலால் நிலத்தைச் சுரண்டி ஒரு ஏரியை உருவாக்கினான். அந்த ஏரியும் அதிகமான நீரால் நிரம்பியது.

Verse 85

तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा नैव विप्रो विसिष्मिये । यतो बहुविधं चित्रं भवेद्भूताद्युपासिषु

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்தும் அந்தப் பிராமணன் சிறிதும் வியக்கவில்லை; ஏனெனில் பூதாதி போன்றவற்றை வழிபடுவோரிடத்தில் பலவகை விசித்திரமான அற்புதங்கள் நிகழலாம்.

Verse 86

तच्चित्रेण न जह्याच्च श्रुतिमार्गं सनातनम्

இத்தகைய விசித்திர அற்புதங்களால் கூட ஸ்ருதி போதித்த சனாதன மார்க்கத்தை கைவிடக் கூடாது.

Verse 87

नर उवाच । अतिमूर्खोसि विप्रत्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे । किं न श्रुतस्त्वया श्लोकः पुराविद्भिरुदीरितः । कूपोन्यस्य घटोऽन्यस्य रज्जुरन्यस्य भारत

அந்த மனிதன் கூறினான்—நீ மிக மூடன்; ஆயினும் பிராமணத்துவமும் பாண்டித்யமும் பேசுகிறாய். பழங்கால ஞானிகள் உரைத்த சுலோகம் கேளாதாயா—‘கிணறு ஒருவருக்கு, குடம் மற்றொருவருக்கு, கயிறு இன்னொருவருக்கு, ஓ பாரதா’॥

Verse 88

पायंत्यन्ये पिबंत्यन्ये सर्वे ते समभागिनः । तज्जलं मम कस्मात्त्वं धर्मज्ञो न पिबस्यसि

சிலர் பிறருக்குப் பருகச் செய்கிறார்கள், சிலர் தாமே பருகுகிறார்கள்—ஆயினும் அனைவரும் சம பங்காளிகள். இந்த நீர் எனதே; அப்படியிருக்க, தர்மம் அறிந்தவன் எனும் நீ ஏன் பருகவில்லை?

Verse 89

नारद उवाच । ततो विममृशे श्लोको बहुधा समभागिनाम् । अनिश्चयाद्विचार्यासौ घटाद्यैः समभागिता

நாரதர் கூறினார்—அப்போது அவன் ‘சம பங்காளிகள்’ பற்றிய அந்தச் சுலோகத்தை பலவிதமாக சிந்தித்தான். உறுதி இல்லாததால், குடம் முதலிய கருவிகளால் கூட சம பங்கீடு உண்டா என ஆராய்ந்தான்.

Verse 90

बहुपोतद्रव्यक्षेपः सर्वैः सा समभागिता । एवं कर्तुः फलैः सर्वैः समं स्याच्च पुनःपुनः

பல படகுகள் நிறையப் பொருட்களை அனைவரும் சேர்த்து அளித்தால், அந்தச் செயல்-புண்ணியம் அனைவருக்கும் சமமாகப் பகிரப்படும். அதுபோல முதன்மை செய்பவருக்குக் கிடைக்கும் பலனும் மீண்டும் மீண்டும் அனைவருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கும்.

Verse 91

यः शुचिश्च शिवं ध्यायन्प्रासादकूपकर्तरि । जलप्रतिग्रहाभावात्पिबतोऽस्य समं फलम्

தூய மனத்துடன் சிவனைத் தியானித்து, கோயிலும் கிணறும் அமைத்தவரின் கிணற்றுநீரை பருகுபவன்—நீரில் ‘பிரதிக்ரஹம்’ (தானம் ஏற்றல்) இல்லை என்பதால்—அவருக்குச் சமமான பலனை அடைகிறான்.

Verse 92

इति निश्चित्य प्रोवाच कालभीतिर्नरं च तम् । सत्यमेत्किं तु कुंभपयसा गर्तपूरणे

இவ்வாறு தீர்மானித்து காலபீதி அந்த மனிதனிடம் கூறினான்—“இது உண்மை; ஆனால் ஒரு குடம் நீரால் குழியை எவ்வாறு நிரப்ப முடியும்?”

Verse 93

दृष्ट्वा प्रत्यक्षतो मादृक्कथं पिबति भो वद । साधु वाप्यथवाऽसाधु न पिबेयं कथंचन

“என் கண்முன்னே இது நேரில் தெரிந்திருக்க, என்னைப் போன்றவன் எவ்வாறு குடிப்பான்? சொல்லு. அது நன்று அல்லது தீது எதுவாயினும், நான் எப்படியும் குடிக்கமாட்டேன்.”

Verse 94

एवं विनिश्चयं दृष्ट्वास्य स्थिरं कुरुनंदन । पुरुषोऽसौ प्रहस्यैव क्षणादंतर्दधे ततः

அவனுடைய உறுதி இவ்வாறு நிலைத்திருப்பதைப் பார்த்து, குருநந்தனே, அந்த மனிதன் சிரித்தவாறே ஒரு கணத்தில் அங்கிருந்து மறைந்தான்.

Verse 95

कालभीतिश्च परमं विस्मयं समुपागतः । वृत्तांतः कोयमित्येव चिंतयामास भूयसा

காலபீதி பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து மிகுந்து சிந்தித்தான்—“இது என்ன நிகழ்வு? இது என்ன விஷயம்?”

Verse 96

ततश्चिंतयतस्तस्य बिल्वाधस्तात्सुशोभनम् । उच्छ्रितं सुमहालिंगं पृथिव्या द्योतयद्दिशः

அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், வில்வமரத்தின் கீழே மிக அழகிய, உயர்ந்த மகாலிங்கம் தோன்றி, பூமியில் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது.

Verse 97

प्रादुर्भावे ततस्तस्य महालिंगस्य भारत । ननर्त खेप्सरोवृंदं गधर्वा ललितं जगुः

அந்த மகாலிங்கம் வெளிப்பட்டபோது, ஓ பாரதா, வானில் அப்சரைகள் கூட்டம் நடனமாடியது; கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர்.

Verse 98

पारिजातमयीं पुष्पवृष्टिमिंद्रो मुमोच ह । जयेति देवा मुनयस्तुष्टुवुर्विविधैः स्तवैः

இந்திரன் பாரிஜாத மலர்களின் மழையைப் பொழிந்தான்; தேவரும் முனிவரும் ‘ஜயம்’ என்று முழங்கி, பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் இறைவனைப் போற்றினர்.

Verse 99

तस्मिन्महति कौरव्य वर्तमाने महोत्सवे । कालभीतिः प्रमुदितः प्रणम्य स्तोत्रमैरयत्

அந்த மாபெரும் மகோৎসவம் நடைபெறுகையில், ஓ கௌரவ்யா, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த காலபீதி வணங்கி ஸ்தோத்திரத்தை உரைக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 100

पापस्य कालं भवपंककालं कलाकलं कालमार्गस्य कालम् । देवं महाकालमहं प्रपद्ये श्रीकालकंठं भवकालरूपम्

பாவத்தின் மரணமாகவும், பவமெனும் சேற்றை அழிப்பவனாகவும், கலகல நாதமாய் விளங்குபவனாகவும், காலத்தின் பாதைக்கே காலனாகவும் உள்ள தேவன் மகாகாலன்—ஸ்ரீ காலகண்டன், பவச்சக்கரத்தை முடிக்கும் காலரூபன்—உம்மை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 101

ईशानवक्त्रं प्रणमामि त्वाहं स्तौति श्रुतिः सर्वविद्येश्वरस्त्वम् । भूतेश्वरस्त्वं प्रपितामहस्त्वं तस्मै नमस्तेस्तु महेश्वराय

உமது ஈசான முகத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன். ஸ்ருதி—வேதமே உம்மைப் போற்றுகிறது; நீர் எல்லா வித்யைகளின் ஈசன், பூதங்களின் ஈசன், ஆதிப் பிதாமகன். ஆகவே, ஓ மகேஸ்வரா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 102

यं स्तौति वेदस्तमहं प्रपद्ये तत्पुरुषसंज्ञं शरणं द्वितीयम् । त्वां विद्महे तच् नस्त्वं प्रदेहि श्रीरुद्र देवेश नमोनमस्ते

வேதங்கள் போற்றும் அவனையே நான் சரணடைகிறேன்—‘தத்புருஷ’ எனப்படும் இரண்டாம் சரணம். உம்மை நாம் அறிந்தோம்; அந்த அருளையே எமக்கு அருள்வாயாக. ஸ்ரீ ருத்ரா, தேவேசா, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 103

अघोरवक्त्रं त्रितयं प्रपद्ये अथर्वजुष्टं तव रूपकाणि । अघोरघोराणि च घोरघोराण्यहं सदानौमि भूतानि तुभ्यम्

உமது மூன்றாம் முகமான ‘அகோர’த்தை நான் சரணடைகிறேன்; அதர்வ மரபில் போற்றப்படும் உமது இவ்வுருவங்கள். அவை மென்மையானவையாக இருந்தாலும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தாலும், உமக்குரிய எல்லா பூத-உயிர்களுக்கும் நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

Verse 104

चतुर्थवक्त्रं च सदा प्रपद्ये सद्योभिजाताय नमोनमस्ते । भवेभवेनादिभवो भवस्व भवोद्भवो मां शिव तत्रतत्र

நான் எப்போதும் உமது நான்காம் முகமான ‘சத்யோஜாத’த்தைச் சரணடைகிறேன்; உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். பிறவி தோறும் நீயே என் ஆதிக் காரணமாக இரு; ஓ சிவா, பவத்தைத் தாண்டி உதித்தவனே, அங்கங்கே என்னைக் காத்து வழிநடத்துவாயாக.

Verse 105

नमोस्तु ते वामदेवाय ज्येष्ठरुद्राय कालाय कलाविकारिणे । बलंकरायापि बलप्रमाथिने भूतानि हंत्रे च मनोन्मनाय

வாமதேவனாகவும், ஜ்யேஷ்ட ருத்ரனாகவும், காலனாகவும்—கலைகளின் மாற்றத்தை நிகழ்த்துபவனாகவும்—உமக்கு வணக்கம். வலத்தை அளிப்பவனே, எல்லா வலத்தையும் அடக்குபவனே, பகைமை கொண்ட பூதங்களை அழிப்பவனே, மனத்திற்கப்பாற்பட்ட ‘மனோன்மனா’வனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 106

त्रियंबकं त्वां च यजामहे वयं सुपुण्यगंधैः शिवपुष्टिवर्धनम् । उर्वारुकं पक्वमिवोग्रबंधनाद्रक्षस्व मां त्र्यंबक मृत्युमार्गात्

மிகப் புனிதமான நறுமணங்களால், சிவமய நலமும் புஷ்டியும் வளர்ப்பவனாகிய திர்யம்பகனை நாம் வழிபடுகிறோம். பழுத்த உर्वாருகம் (வெள்ளரிக்காய்) கடும் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவது போல, ஓ திர்யம்பகா, என்னை மரணப் பாதையிலிருந்து விடுவித்து காத்தருள்வாயாக.

Verse 107

षडक्षरं मंत्रवरं तवेश जपंति ये मुनयो वीतरागाः । तेषां प्रसन्नोऽसि जपामहेतं त्वोंकारपूर्वं च नमः शिवाय

ஏ ஈசா! பற்றற்ற முனிவர்கள் உமது உயர்ந்த ஷடாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்கின்றனர்; அவர்கள்மேல் நீர் அருள்புரிகிறீர். நாமும் அதையே ஜபிக்கிறோம்—ஓங்காரமுன்னிட்டு ‘நமः சிவாய’ என்று.

Verse 108

एवं स्तुतो महादेवो लिंगान्निःसृत्य भारत । त्रिजगद्द्योतयन्मभासा प्रत्यक्षः प्राह च द्विजम्

ஏ பாரதா! இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட மகாதேவர் லிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, தமது மாபெரும் பிரகாசத்தால் மூவுலகையும் ஒளிரச் செய்து, கண்முன் தோன்றி அந்தத் த்விஜனிடம் உரைத்தார்.

Verse 109

यत्त्वयात्र महातीर्थे भृशमाराधितो द्विज । तेनाति तुष्टस्ते वत्स नेशः कालः कथंचन

ஏ த்விஜா! இம்மகாதீர்த்தத்தில் நீ மிகுந்த பக்தியுடன் என்னை ஆராதித்தாய்; அதனால், வத்ஸா, நான் உன்மேல் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன். இனி எந்த வகையிலும் காலன் உன்னை ஆட்கொள்ள முடியாது.

Verse 110

अहं च नररूपी यो दृष्ट्वा ते धर्मसंस्थितिम् । धन्यस्तद्धर्ममार्गोऽयं पाल्यते यद्भवद्विधैः

நானும்—மனித வடிவில் இருந்தாலும்—உன் தர்மநிலைத்தன்மையைப் பார்த்து கூறுகிறேன்: பாக்கியமுள்ளது இந்த தர்மமார்க்கம்; உன்னைப் போன்ற சஜ்ஜனர்கள் இதை காத்து நிலைநிறுத்துகின்றனர்.

Verse 111

सर्वतीर्थोदकैर्गरतः पूरितो मे सरस्तथा । जलमेतन्महापुण्यं त्वदर्थं मे समाहृतम्

என் குளமும் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நீரால் நிரம்பியுள்ளது. இந்த நீர் மகாபுண்ணியமானது; உன் பொருட்டே நான் இதைச் சேகரித்தேன்.

Verse 112

सप्तमंत्ररहस्यं च यत्कृतं स्तवनं मम । अनेन पठ्यमानेन सप्तमंत्रफलं भवेत्

ஏழு மந்திரங்களின் மறைபொருள் என் இஸ்தோத்திரத்தில் நெசவாயுள்ளது. இதை பாராயணம் செய்தால் ஏழு-மந்திர சாதனையின் பலனே கிடைக்கும்.

Verse 113

अभीष्टं च वरं मत्तो वृणीष्व मनसेप्सितम् । त्वयातितोषितो ह्यस्मिनादेयं विद्यते तव

என்னிடமிருந்து உன் உள்ளம் விரும்பும் இஷ்டவரத்தைத் தேர்ந்தெடு. நீ என்னை மிகுந்த மகிழ்வுறச் செய்தாய்; இங்கு உனக்குத் தடுக்கப்பட வேண்டியது எதுவும் இல்லை.

Verse 114

कालभीतिरुवाच । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यत्त्वं तुष्टोऽसि शंकर । त्वत्तोषात्सफला धर्माः श्रमायैवान्यतामताः

காலபீதி கூறினார்—நான் பாக்கியவான், அருள்பெற்றவன்; ஏனெனில், ஓ சங்கரா, நீர் प्रसன்னமாக இருக்கிறீர். உமது திருப்தியால் தர்மச் செயல்கள் பலன் தரும்; இல்லையேல் அவை வெறும் உழைப்பே எனக் கருதப்படும்.

Verse 115

यदि तुष्टोऽसि सांनिद्यं लिंगेऽत्र क्रियतां सदा । अक्षयं तत्कृतं चास्तु यल्लिंगे क्रियतेऽत्र च

நீர் प्रसன்னமாக இருந்தால், இந்த லிங்கத்தில் உமது சான்னித்யம் என்றும் நிலைபெறட்டும். இந்த லிங்கத்திற்காக இங்கு செய்யப்படும் எதுவும் அழியாத பலன் தருவதாகட்டும்.

Verse 116

जपतो यत्फलं देवपंचमंत्रायुतेन च । तत्फलं जायतां नणामस्य लिंगस्य दर्शने

தெய்வப் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் இந்த லிங்கத்தின் தரிசனமும் பக்தியுடன் நமஸ்கரிப்பதாலும் உண்டாகட்டும்.

Verse 117

कालमार्गादहं यस्मान्मोचितोऽहं महेश्वर । महाकालमिति ख्यातं लिंगं तस्माद्भवत्विदम्

ஓ மகேஸ்வரா! நான் காலமார்க்கம் (மரணப் பாதை) இலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதால், இந்த லிங்கம் ‘மஹாகால’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுக.

Verse 118

अस्मिंश्च कूपे यो मर्त्यः स्नात्वा तर्पयते पितॄन् । सर्वतीर्थफलं चास्तु पितॄणामक्षया गतिः

மேலும் யார் இந்த கிணற்றில் நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ—அவருக்கு எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கட்டும்; பித்ருக்கள் அழியாத நற்கதியை அடையட்டும்.

Verse 119

इति तस्यवचः श्रुत्वा प्रीतस्तं शंकरोऽब्रवीत् । स्वायंभुवं यत्र लिंगं तत्र नित्यं वसाम्यहम्

அவன் சொற்களை கேட்டுப் பரம மகிழ்ந்த சங்கரன் கூறினார்: எங்கு ஸ்வயம்பூ லிங்கம் உள்ளதோ, அங்கே நான் எந்நாளும் வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 120

स्वयंभुबाणरत्नोत्थदातुपाषाणलोहजम् । लिंगं क्रमेण फलदमंत्यात्पूर्वं दशोत्तरम्

ஸ்வயம்பூ, அம்பால் செய்யப்பட்ட, ரத்தினத்தில் தோன்றிய, தாது/கல்/உலோகத்தால் ஆன—இவ்வகை லிங்கங்கள் வரிசைப்படி பலன் தரும்; முன்புள்ளவை பின்புள்ளவற்றை விட பத்துமடங்கு பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 121

आकाशे तारकालिंगं पाताले हाटकेश्वरम् । स्वायंभुवं धारपृष्ठे तदेतत्त्रितयं समम्

ஆகாயத்தில் தாரகா-லிங்கம், பாதாளத்தில் ஹாடகேஸ்வரம், தாரா நிலத்தின் மேற்பரப்பில் ஸ்வயம்பூ (லிங்கம்)—இந்த மூன்றும் புனிதத்திலும் வல்லமையிலும் சமம்.

Verse 122

विशेषात्प्रार्थितं यच्च तच्च भविष्यति । अत्र पुष्पं फलं पूजा नैवेद्यं स्तवनक्रिया

இங்கே விசேஷமாக மனமுருக வேண்டப்படுவது நிச்சயமாக நிறைவேறும். இங்கே மலர்-கனி அர்ப்பணம், பூஜை, நைவேத்யம், ஸ்தோத்திரச் செயல் அனைத்தும் விசேஷ பலன் தரும்.

Verse 123

दानं वान्यश्च यत्किंचिदक्षयं तद्भविष्यति । माघासितचतुर्दश्यां शिवयोगे च पुत्रक

தானமோ அல்லது வேறு எந்தப் புண்ணியச் செயலும்—அதன் பலன் அక్షயமாகும்; குறிப்பாக மாக மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று, சிவயோகம் நிலவும் போது, மகனே.

Verse 124

लिंगाच्च पूर्वतः कूपेस्नात्वा यस्तर्पयेत्पितॄन् । सर्वतीर्थफलावाप्तिः पितॄणां चाक्षया गतिः

லிங்கத்தின் கிழக்கிலுள்ள கிணற்றில் நீராடி யார் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் அடைகிறார்; பித்ருக்களுக்கு அక్షயமான நிலை உண்டாகிறது.

Verse 125

तस्यां रात्रौ महाकालं यामेयामे प्रपूजयेत् । यः क्षिपेत्सर्वलिंगेषु स जागरफलं लभेत्

அந்த இரவில் ஒவ்வொரு யாமத்திலும் மகாகாலனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். யார் எல்லா லிங்கங்களிலும் அர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் ஜாகரணத்தின் முழுப் பலனை அடைவார்.

Verse 126

जितेंद्रियश्च यो नित्यं मां लिंगेत्र प्रपूजयेत् । भुक्तिमुक्ती न दूरस्थे तस्य नित्यं द्विजोत्तम

ஹே த்விஜோத்தமா! இவ்விலிங்கக் க்ஷேத்திரத்தில் தன்னடக்கம் கொண்ட பக்தன் தினமும் என்னை வழிபட்டால், அவனுக்கு போகமும் மோட்சமும் தூரமல்ல—என்றும் அருகிலேயே இருக்கும்.

Verse 127

माघे चतुर्दश्यष्टम्यां सोमवारे च पर्वणि । स्नात्वा सरसि योऽभ्यर्च्य लिंगमेतच्छिवं व्रजेत्

மாசி (மா஘) மாதத்தில் சதுர்தசி அல்லது அஷ்டமி நாளிலும், பண்டிகைச் சேர்ந்த திங்கட்கிழமையிலும், யார் ஏரியில் நீராடி இந்த சிவலிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ, அவர் சிவபதத்தை அடைவார்।

Verse 128

दानं तपो रुद्रजापः सर्वमक्षयमेव च । त्वं च नन्दी द्वितीयो मे प्रतीहारो भविष्यसि

தானம், தவம், ருத்ர நாமஜபம்—இவை அனைத்தும் உண்மையிலே அழியாத பலனாகும். மேலும் நந்தி, நீ என் இரண்டாம் வாயில்காவலனாக இருப்பாய்।

Verse 129

कालमार्गजयाद्वत्स महाकाला भिधश्चिरम् । करंधमोऽत्र राजर्षिरचिरादागमिष्यति

குழந்தையே, காலத்தின் பாதையை வென்றதால் அவன் நீண்ட காலமாக ‘மஹாகாலன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். மேலும் இங்கு கரந்தமன் என்னும் ராஜரிஷியும் விரைவில் வருவான்।

Verse 130

तस्य प्रोच्य भवान्धर्मांस्ततो मल्लोकमाव्रज । इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रो लिंगमध्ये न्यलीयत

அவனுக்கு தர்மங்களை உபதேசித்து பகவான் ருத்ரர், “பின் என் உலகிற்கு வா” என்று கூறினார். இவ்வாறு சொல்லி ஆண்டவர் அந்த லிங்கத்தின் நடுவிலேயே லயித்தார்।

Verse 131

महाकालोऽपि मुदितस्तत्र तेपे महत्तपः

மஹாகாலனும் அங்கே மகிழ்ந்து மிகுந்த தவத்தை மேற்கொண்டான்।

Verse 132

इति महाकालप्रादुर्भावः । नारद उवाच । अथ केनापि कालेन पार्थ राजा करंधमः । विशेषमिच्छुर्धर्मेषु श्रुत्वा तीर्थमहागुणान्

இவ்வாறு மகாகாலனின் பிராதுர்பாவம். நாரதர் கூறினார்—ஒரு காலத்தில் பார்த்த அரசன் கரந்தமன், தர்மத்தில் சிறப்பை விரும்பி, தீர்த்தங்களின் மகத்தான குணங்களைச் செவிமடுத்தான்.

Verse 133

महाकालचरित्रं च तत्रैव समुपाययौ । महीसागर तोयेऽसौ स्नात्वा लिंगान्यथार्चयत्

மகாகாலச் சரிதத்தால் புகழ்பெற்ற அதே தலத்திற்கே அவர் சென்றடைந்தார். பூமி-சமுத்திரத்தின் நீரில் நீராடி, பின்னர் முறையாக லிங்கங்களை வழிபட்டார்.

Verse 134

महाकालमनुप्राप्य परमां प्रीतिमागतः । स पश्यन्सुमहालिंगं नातृप्यत जनेस्वरः

மகாகாலனை அடைந்து அவர் பரம ஆனந்தத்தில் நிறைந்தார். அந்த மிகப் பெரும் லிங்கத்தை நோக்கி நோக்கி, மனிதர்களின் தலைவன் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 135

यथा दरिद्रः कृपणो निधिकुम्भमवाप्य च । सफलं जीवितं मेने महाकालं निरीक्ष्य सः

எப்படி ஒரு ஏழையும் கஞ்சனும் செல்வக் குடத்தைப் பெற்றால் தன் வாழ்வு பயனடைந்ததாக எண்ணுகிறானோ, அதுபோல மகாகாலனைத் தரிசித்து அவர் தம் வாழ்வை நிறைவேறியதாகக் கருதினார்.

Verse 136

पंचमंत्रायुतजपफलं यस्येह दर्शनात् । ततः सपर्ययाक्ष्यर्च्य महत्यासौ प्रणम्य च

இங்கே அவரைத் தரிசிப்பதாலேயே பஞ்சமந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்த பலன் கிடைக்கும்; அதன்பின் அவர் முறையாக உபசாரங்களுடன் பூஜை செய்து, பக்தியுடன் அர்ச்சனை செய்து, மிகுந்த பக்தியால் வணங்கினார்.

Verse 137

श्रुत्वा च लिंगप्रवरं महाकालमुपासदत् । ततो रुद्रवचः स्मृत्वा महाकालः स्मयन्निव

லிங்கங்களில் முதன்மையான மகாகாலனின் பெருமையை கேட்டவுடன் அவன் வழிபட அணுகினான். அப்போது ருத்ரரின் வாக்கை நினைத்து மகாகாலன் மெல்லப் புன்னகைத்தான் போலத் தோன்றினான்.

Verse 138

प्रत्युद्गम्य नृपं पूजामर्घं च प्रत्यपादयत् । ततः कुशलप्रश्रादि कृत्वा शांतमुखं नृपः

அரசனை வரவேற்க முன்சென்று அவனுக்கு பூஜையும் அர்க்யமும் அளித்தான். பின்னர் நலன் விசாரித்தல் முதலிய மரியாதைகளை முடித்ததும் அரசன் முகம் அமைதியடைந்தது.

Verse 139

महाकालमुपामंत्र्य कथांते वाक्यमब्रवीत् । भगवन्संशयो मह्यं सदाऽयं परिवर्तते

உரையாடல் முடிவில் மகாகாலனை வணங்கி அவன் கூறினான்—“பகவனே, எனக்குள்ள இந்த ஐயம் எப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறது.”

Verse 140

यदिदं तर्पणंनाम पितॄणां क्रियते नृभिः । जलमध्ये जलं याति कथं तृप्यंति पूर्वजाः

மனிதர்கள் பித்ருக்களுக்காக ‘தர்ப்பணம்’ செய்கிறார்கள்; ஆனால் அந்த நீர் நீரிலேயே கலந்து விடுகிறது—அப்படியிருக்க முன்னோர்கள் எவ்வாறு திருப்தியடைகிறார்கள்?

Verse 141

एवं पिंडादिपूजा च सर्वमत्रैव दृश्यते । कथमेवं स्म मन्यामः पित्राद्यैरुपभुज्यते

அதேபோல் பிண்டம் முதலிய பூஜையும் அனைத்தும் இங்கேயே காணப்படுகிறது; அப்படியிருக்க பித்ருக்கள் முதலியோர் அதை உண்மையில் அனுபவிக்கிறார்கள் என்று எவ்வாறு எண்ணுவது?

Verse 142

न चैतदस्ति यत्तेषां नोपतिष्ठति किंचन । स्वप्ने यथाक्रम्य नरं दृश्यंते याचकाश्च ते

அவர்களிடம் எதுவும் சேராது என்பதல்ல; அவர்கள் கனவிலும் ஒழுங்காக மனிதனை அணுகி, தானம் வேண்டி நிற்கும் யாசகர்களைப் போலத் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 143

देवानां चापि दृश्यंते प्रत्यक्षाः प्रत्ययाः सदा । तत्कथं प्रतिगृह्णन्ति मनो मेऽत्र प्रमुह्यति

தேவர்களுக்குக் கூட எப்போதும் நேரடியான குறியீடுகளும் சான்றுகளும் காணப்படுகின்றன; அப்படியிருக்க, அவர்கள் இவ்வர்ப்பணங்களை எவ்வாறு ‘ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்’? இங்கே என் மனம் குழம்புகிறது।

Verse 144

महाकाल उवाच । योनिरेवंविदा तेषां पितॄणां च दिवौकसाम् । दूरोक्तं दूरपूजा च दूरस्तुतिरथापि यत्

மகாகாலன் கூறினான்—பித்ருக்களுக்கும் விண்ணுலக வாசிகளுக்கும் இத்தகைய நிலையே; தொலைவில் இருந்து சொல்லப்படும் சொல், தொலைவில் இருந்து செய்யப்படும் பூஜை, தொலைவில் இருந்து செய்யப்படும் ஸ்துதி கூட அவர்களை அடைகிறது।

Verse 145

भव्यं भूतं भविष्यच्च सर्वं जानंति यांति च । पंचतन्मात्ररूपं च मनोबुद्धिरहंजडाः

அவர்கள் கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது—எல்லாவற்றையும் அறிந்து, (சுதந்திரமாக) செல்வதுமுண்டு. அவர்களின் உருவம் பஞ்ச தன்மாத்திரைகளாகவும், மனம், புத்தி, அகங்காரத் தத்துவங்களுடன் கூடியதாகவும் உள்ளது।

Verse 146

नवतत्तवमयं देहं दशमः पुरुषो मतः । तस्माद्गंधेन तृप्यंति रसतत्त्वेन ते तथा

உடல் ஒன்பது தத்துவங்களால் ஆனது என்றும், புருஷன் பத்தாவதாகக் கருதப்படுகிறான் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஆகவே அவர்கள் மணத்தால் திருப்தியடைகின்றனர்; அதுபோல ரசத் தத்துவத்தாலும் (சுவையின் நுண் சாரத்தாலும்) திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 147

शब्दतत्त्वेन तुष्यंति स्पर्शतत्त्वं च गृह्णते । शुचि दृष्ट्वा त तुष्यंति नात्र राजन्भवेन्मृषा

அவர்கள் சப்தத் தத்துவத்தால் மகிழ்ந்து, ஸ்பரிசத் தத்துவத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். தூய்மையைப் பார்த்து திருப்தியடைகிறார்கள்—அரசே, இதில் பொய் இல்லை.

Verse 148

यता तृणं पशूनां च नराणामन्नमुच्यते । एवं दैवतयोनीनामन्नसारस्य भोजनम्

மிருகங்களுக்கு புல் உணவெனவும், மனிதர்களுக்கு அன்னம் உணவெனவும் சொல்லப்படுவது போல, தெய்வ யோனியினருக்கு அன்னத்தின் சாரமே உணவாகும்.

Verse 149

शक्तयः सर्वभावानामचिंत्या ज्ञानगोचराः । तस्मात्तत्त्वं प्रगृह्णन्ति शेषमत्रैवदृश्यते

எல்லாப் பொருள்களிலும் உள்ள சக்திகள் சிந்திக்க முடியாதவை; ஆயினும் ஞானக் கண்ணுக்கு புலப்படும். ஆகவே அவர்கள் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; மீதமுள்ளது இங்கேயே தங்கியிருப்பதாகத் தெரிகிறது.

Verse 150

करंधम उवाच । पितृभ्यो दीयते श्राद्धं स्वकर्मवशगाश्च ते । स्वर्गस्था नरकस्था वा कथं तैरुपभुज्यते

கரந்தமன் கூறினான்—பித்ருக்களுக்கு சிராத்தம் அளிக்கப்படுகிறது; ஆனால் அவர்கள் தம் கர்மத்தின் வசப்படுபவர்கள். அவர்கள் ஸ்வர்கத்தில் இருந்தாலும் நரகத்தில் இருந்தாலும்—நாம் அளித்ததை அவர்கள் எவ்வாறு அனுபவிப்பர்?

Verse 151

अथ स्वर्गेऽथ नरेक स्थिताः कर्माभियंत्रिताः । शक्नुवंति वरानेतान्दातुं ते चेश्वराः कथम्

அவர்கள் ஸ்வர்கத்திலோ நரகத்திலோ இருந்து, கர்மத்தால் கட்டுப்பட்டவர்களாக இருந்தால்—‘ஈச்வரர்’ எனக் கூறப்படுபவர்கள் இத்தகைய வரங்களை எவ்வாறு அளிக்க இயலும்?

Verse 152

आयुः प्रजां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुकानि च । प्रयच्छन्तु तथा राज्यं प्रीता नॄणां पितामहाः

மனிதரின் பிதாமகர்கள் பிரீதியுற்றால் நீண்ட ஆயுள், சந்ததி, செல்வம், கல்வி, சுவர்க்கம், மோக்ஷம், இன்பங்கள் மற்றும் அரசாட்சி ஆகியவற்றையும் அருள்வாராக।

Verse 153

महाकाल उवाच । सत्यमेततस्वकर्मस्थाः पितरो यन्नृपोत्तम । किं तु देवासुराणां च यक्षादीनाममूर्तकाः

மகாகாலன் கூறினான்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, இது உண்மை; பித்ருக்கள் தம் தம் கர்மத்தின்படி நிலைபெறுகின்றனர். ஆனால் தேவர், அசுரர், யக்ஷர் முதலியோரிடமும் அமூர்த்த (நுண்ணிய) உயிர்கள் உள்ளன.

Verse 154

मूर्ताश्चतुर्णां वर्णानां पितरः सप्तधा स्मृताः । ते हि सर्वे प्रयच्छंति दातुं सर्वं यतोप्सितम्

நான்கு வர்ணங்களுக்குரிய பித்ருக்கள் மூர்த்தியுடையவர்களாகவும் ஏழு வகையாகவும் நினைக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் விரும்பிய அனைத்தையும் அளிக்க வல்லவர்கள்.

Verse 155

एकत्रिंशद्गणा येषां पितॄणां प्रबला नृप । कृतं च तदिदं श्राद्धं तर्पयेत्तान्परान्पितॄन्

அரசே, முப்பத்தொன்று கணங்களைக் கொண்ட பித்ருக்கள் மிக வலிமைமிக்கவர்கள்; இவ்வாறு செய்யப்படும் இந்த ஸ்ராத்தம் அந்த பரம பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தட்டும்.

Verse 156

ते तृप्तास्तर्पयन्त्यस्य पूर्वजान्यत्र संस्थितान् । एवं स्वानां चोपतिष्ठेच्छ्राद्धं यच्छंति ते वरान्

அவர்கள் திருப்தியடைந்தால், அவனுடைய முன்னோர்கள் தத்தம் உலகங்களில் எங்கு இருப்பினும் அவர்களையும் திருப்திப்படுத்துவர்; ஆகவே தன் குலத்திற்காக முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்—அப்பொழுது அவர்கள் வரங்களை அருள்வர்.

Verse 157

राजोवाच । भूतादिभ्यो यथा विप्र नाम्ना वोद्दिश्य दीयते । सुरादीनां कथं चैव संक्षेपेण न दीयते

அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! பூதாதிகளுக்கு பெயர் சொல்லி பலி/அர்ப்பணம் அளிப்பதுபோல், தேவர்களுக்கும் பிறருக்கும் சுருக்கமாக பெயர்கூறி ஏன் அர்ப்பணம் அளிக்கப்படுவதில்லை?

Verse 158

इदं पितृभ्यो देवेभ्यो द्विजेभ्यः पावकाय च । एवं कस्माद्विस्तराः स्युर्मनः कायादिकष्टदाः

‘இது பித்ருக்களுக்கு, இது தேவர்களுக்கு, இது இருமுறை பிறந்தோருக்கு, இது அக்னிக்காக’—இவ்வாறு சொல்ல இயன்றால், மனமும் உடலும் சிரமப்படும் விரிவான விதிமுறைகள் ஏன்?

Verse 159

महाकाल उवाच । उचिता प्रतिपत्तिश्च कार्या सर्वेषु नित्यशः । प्रतिपत्तिं चोचितां ते विना गृह्णन्ति नैव च

மஹாகாலன் கூறினான்—எல்லா காரியங்களிலும் எப்போதும் உரிய முறையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தகுந்த அனுஷ்டானமின்றி அவர்கள் (தேவாதிகள்) அர்ப்பணத்தை எவ்விதமும் ஏற்கார்.

Verse 160

यथा श्वा गृहद्वारस्थोबलिं गृह्णाति किं तथा । प्रधानपुरुषो राजन्गृह्णाति च शुना समः

வீட்டு வாசலில் நின்ற நாய் வைக்கப்பட்ட பலியைப் பறித்துக் கொள்வதுபோல், ஓ அரசே, முறையற்ற தானத்தை ஏற்கும் ‘முதன்மை மனிதன்’ கூட நாய்க்குச் சமனாகிறான்.

Verse 161

एवं ते भूतवद्देवा न हि गृह्णन्ति कर्हिचित् । शुचि कामं जुषंते न हविरश्रद्दधानतः

இவ்வாறு தேவர்கள் அதை எந்நேரமும் ஏற்கார்; அது பூதங்களுக்கு அளித்ததுபோல் ஆகும். அர்ப்பணம் தூயதாக இருந்தாலும், நம்பிக்கையின்றி செலுத்திய ஹவியை அவர்கள் உண்ணார்.

Verse 162

विना मंत्रैश्च यद्दत्तं न तद्गृह्णन्ति तेऽमलाः । श्रुतिरप्यत्र प्राहेदं मंत्राणां विषये नृप

மந்திரமின்றி அளிக்கப்படும் தானத்தை அந்த நிர்மலர்கள் ஏற்கார். ஓ அரசே! மந்திரங்களின் விஷயத்தில் ஸ்ருதியும் இங்கே இதையே கூறுகிறது.

Verse 163

मंत्रा दैवता यद्यद्विद्वान्मन्त्रवत्करोति देवताभिरेव तत्करोति यद्ददानि देवतभिरेव तद्ददाति यत्प्रतिगृह्णाति देवताभिरेव तत्प्रतिगृह्णाति तस्मान्नामन्त्रवत्प्रतिगृह्णीयात् नामन्त्रवत्प्रतिपद्यते इति

மந்திரங்களே தேவதைகள். அறிஞன் மந்திரத்துடன் எதைச் செய்கிறானோ, அதைத் தேவதைகளின் வழியே செய்கிறான்; எதைத் தருகிறானோ, அதைத் தேவதைகளின் வழியே தருகிறான்; எதை ஏற்கிறானோ, அதைத் தேவதைகளின் வழியே ஏற்கிறான். ஆகவே மந்திரமின்றி ஏற்கக் கூடாது; மந்திரமின்றி கர்மத்தில் ஈடுபடக் கூடாது—என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 164

तस्मान्मंत्रैः सदा देयं पौराणैर्वैदिकैरपि । अन्यथा ते न गृह्णन्ति भूतानामुपतिष्ठति

ஆகையால் தானம் எப்போதும் மந்திரங்களுடன் அளிக்கப்பட வேண்டும்—பௌராணிகமாயினும் வைதிகமாயினும். இல்லையெனில் அவர்கள் அதை ஏற்கார்; அந்த அர்ப்பணம் பூதகணங்களிடம் சென்று சேரும்.

Verse 165

राजोवाच । दर्भांस्तिलानक्षतांश्च तोयं चैतैः सुसंयुतम् । कस्मात्प्रदीयते दानं ज्ञातुमिच्छामि कारणम्

அரசன் கூறினான்—தர்பை, எள், அக்ஷதை மற்றும் நீர்—இவற்றுடன் சேர்த்து ஏன் தானம் அளிக்கப்படுகிறது? அதன் காரணத்தை அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 166

महाकाल उवाच । पुरा किल प्रदत्तानि भूमेर्दानानि भूरिशः । प्रत्यगृह्णन्त दैत्याश्च प्रविश्याभ्यंतरं बलात्

மஹாகாலன் கூறினான்—ஓ வலிய தோளுடைய அரசே! பழங்காலத்தில் நிலதானங்கள் பல அளிக்கப்பட்டன; ஆனால் தைத்யர்கள் வலுக்கட்டாயமாக உள்ளே புகுந்து அவற்றை மீண்டும் பறித்துக் கொண்டனர்.

Verse 167

ततो देवाश्च पितरः प्रत्यूचुः पद्मसंभवम्

அப்போது தேவர்களும் பித்ருக்களும் பத்மசம்பவனாகிய பிரம்மனை நோக்கி மறுமொழி கூறினர்।

Verse 168

स्वामिन्नः पश्यतामेव सर्वं दैत्यैः प्रगृह्यते । विधेहि रक्षां तेषां त्वं न नष्टः स्मो यथा वयम्

ஸ்வாமியே! எங்கள் கண்முன்னே தைத்யர்கள் அனைத்தையும் பறித்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதிராகக் காவலை ஏற்படுத்துங்கள்; நாங்கள் அழியாதபடி.

Verse 169

ततो विमृश्यैव विधी रक्षो पायमचीकरत् । तिलैर्युक्तं पितॄणां च देवानामक्षतैः सह

பின்னர் விதாதா பிரம்மன் நன்கு சிந்தித்து ஒரு காவல் உபாயத்தை அமைத்தான்—பித்ருக்களுக்கு எள்ளுடன் கூடியது; தேவர்களுக்கு அக்ஷதத்துடன் கூடியது।

Verse 170

तोयं दर्भांश्च सर्वत्र एवं गृह्णन्ति नासुराः । एतान्विना प्रदत्तं यत्फलं दैत्यैः प्रगृह्यते

நீர் மற்றும் தர்ப்பை எங்கும் இவ்விதமே ஏற்கப்படுகின்றன—அசுரர்கள் அல்ல. இவையின்றி அர்ப்பணிக்கப்படும் பலன் (புண்ணியம்) தைத்யர்களால் பறிக்கப்படுகிறது।

Verse 171

निःश्वस्य पितरो देवा यांति दातुः फलं न हि । तस्माद्युगेषु सर्वेषु दानमेव प्रदीयते

ஆழ்ந்த மூச்சுடன் பித்ருக்களும் தேவர்களும் புறப்படுகின்றனர்; தானம் செய்தவர்க்கு எண்ணிய பலன் உண்டாகாது. ஆகவே எல்லா யுகங்களிலும் விதிப்படி தானமே அளிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 172

करंधम उवाच । चतुर्युगव्यवस्थानं श्रोतुमिच्छमि तत्त्वतः । महतीयं विवित्सा मे सदैव परिवर्तते

கரந்தமன் கூறினான்—நான்கு யுகங்களின் முழு அமைப்பைத் தத்துவமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். அதை அறிய வேண்டிய பெரும் ஆவல் என் உள்ளத்தில் எப்போதும் எழுகிறது.

Verse 173

महाकाल उवाच । आद्यं कृतयुगं विद्धिततस्त्रेतायुगं स्मृतम् । द्वापरं च कलिश्चेति चत्वारश्च समासतः

மகாகாலன் கூறினான்—முதலாவது க்ருதயுகம் என்று அறிக; அதன் பின் த்ரேதாயுகம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் த்வாபரம், கலி—சுருக்கமாக இவை நான்கு யுகங்கள்.

Verse 174

सत्त्वं कृतं रजस्त्रेता द्वापरं च रजस्तमः । कलिस्तमस्तु विज्ञेयं युगवृत्तं युगेषु च

க்ருதயுகம் சத்துவமயம்; த்ரேதா ரஜோமயம். த்வாபரம் ரஜஸ்-தமஸ் கலவை; கலியுகம் தமஸே என்று அறிய வேண்டும். யுகங்களின் நடத்தையின் இயல்பு இதுவே.

Verse 175

ध्यानं परं कृकयुगे त्रेतायां यज्ञ उच्यते । वृत्तं च द्वापरे सत्यं दानमेव कलौ युगे

க்ருதயுகத்தில் பரம தியானமே உயர்ந்தது; த்ரேதாவில் யாகம் கூறப்படுகிறது. த்வாபரத்தில் சத்திய நடத்தை முதன்மை; கலியுகத்தில் தானமே பரம சாதனை.

Verse 176

कृते तु मानसी सृष्टिर्वृत्तिः साक्षाद्रसोल्लसा । तेजोमय्यः प्रजास्तृप्ताः सदानंदाश्च भोगिनः

க்ருதயுகத்தில் படைப்பு மனத்திலிருந்து பிறந்ததுபோல் இருந்தது; வாழ்வியல் நேரடியாக ரசம் நிறைந்து ஒளிர்ந்தது. உயிர்கள் தேஜோமயமாக, திருப்தியுடன், எப்போதும் ஆனந்தமுடன், குறையின்றி அனுபவிக்க வல்லவர்களாக இருந்தனர்.

Verse 177

अधमोत्तमो न तासां ता निर्विशेषाः प्रजाः शुभाः । तुल्यमायुः सुखं रूपं तासां तस्मिन्कृते युगे

அவர்களிடையே ‘அதமன்’ என்றும் ‘உத்தமன்’ என்றும் இல்லை; அந்த நல்வாழ் மக்கள் வேறுபாடற்றவர்கள். அந்த க்ருதயுகத்தில் அனைவருக்கும் ஆயுள், இன்பம், உருவம் சமமாயிருந்தது.

Verse 178

न चाप्रीतिर्न च द्वंद्वो न द्वेषो नापि च क्लमः । पर्वतोदधिवासिन्यो ह्यनुक्रोशप्रियास्तु ताः

அதிருப்தியும் இல்லை, முரண்பாடும் இல்லை; வெறுப்பும் இல்லை, சோர்வும் இல்லை. மலைகளிலும் கடற்கரையிலும் வாழ்ந்த அவர்கள் கருணையை நேசித்தவர்கள்.

Verse 179

वर्णाश्रमव्यवस्था च तदासीन्न हि संकरः । एकमन्यं न ध्यायंति परमं ते सदा शिवम्

அப்போது வர்ண-ஆச்ரம ஒழுங்கு இருந்தது; கடமைகளில் கலக்கம் இல்லை. அவர்கள் வேறெதையும் தியானிக்கவில்லை; எப்போதும் பரம சிவனையே தியானித்தனர்.

Verse 180

चतुर्थे च ततः पादे नष्ट साऽभूद्रसोल्लसा । प्रादुरासंस्ततस्तासां वृक्षाश्वगृहसंज्ञिताः

பின்னர் நான்காம் பாதத்தில் முன்பிருந்த ருசி-மகிழ்ச்சி அழிந்தது. அப்போது அவர்களுக்காக ‘மரம்’, ‘குதிரை’, ‘வீடு’ என அழைக்கப்படும் பொருள்கள் தோன்றின.

Verse 181

वस्त्राणि च प्रसूयंते फलान्याभरणानि च । तेष्वेव जायते तासां गंधवर्णरसान्वितम्

ஆடைகள் தோன்றின; பழங்களும், ஆபரணங்களும் தோன்றின. அவற்றிலேயே அவர்களுக்காக மணம், நிறம், சுவை உடைய தன்மை வெளிப்பட்டது.

Verse 182

सुमाक्षिकं महावीर्यं पुटके पुटके मधु । तेन ता वर्तयंति स्म कृतस्यांते प्रजास्तदा

பானை பானையாகச் சிறந்த தேன் இருந்தது—தேனீகள் செய்ததும், மிகுந்த வலிமை உடையதும். அதனால் க்ருதயுக முடிவில் உயிர்கள் தம்மைத் தாங்கிக் கொண்டன.

Verse 183

हृष्टपुष्टास्तथा वृद्धाः प्रजा वै विगतज्वराः । ततः कालेन केनापि तासां वृद्धे रसेंद्रिये

மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன், நன்கு ஊட்டமடைந்து, நீண்ட ஆயுளுடன்—உண்மையிலே காய்ச்சலின்றி இருந்தனர். பின்னர் காலம் சென்றபோது அவர்களின் ருசி உணர்வு அதிகரித்தது.

Verse 184

युगभावात्तथा ध्याने स्वल्पीभूते शिवस्य च । वृक्षांस्तान्पर्यगृह्णंत मधु वा माक्षिकं बलात्

யுகத்தின் இயல்பினாலும், சிவனின் தியானப் பிரசன்னம் குறைந்ததாலும், அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக அந்த மரங்களைப் பிடித்து, தேனீகள் செய்த தேனை எடுத்துச் சென்றனர்.

Verse 185

तासां तेनोपचारेण लोभदोषकृतेन वै । प्रनष्टा मधुना सार्धं कल्पवृक्षाः क्वचित्क्वचित्

அவர்களின் அந்த நடத்தை பேராசைத் தோஷத்தால் உண்டானது; அதனால் சில இடங்களில் கற்பவிருட்சங்கள் தேனுடன் கூட மறைந்து போயின.

Verse 186

तस्यां चाप्यल्पशिष्टायां द्वंद्वान्यभ्युत्थितानि वै । शीतातपैर्मनोदुःखैस्ततस्ता दुःखिता भृशम्

அந்த வளத்தில் சிறிதளவே மீதமிருந்தபோது, இருமைகள் (த்வந்த்வங்கள்) எழுந்தன. குளிர்-வெப்பம் மற்றும் மனத் துயரங்களால் அவர்கள் மிகுந்த துன்பமுற்றனர்.

Verse 187

चक्रुरावरणार्थं हि केतनानि ततस्ततः । ततः प्रदुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे पुनः

தம்மைத் தாமே காக்கும் பொருட்டு அவர்கள் இடமிடமாக வாசஸ்தலங்களை அமைத்தனர். பின்னர் திரேதா யுகத்தில் அவர்களுக்கான வாழ்வாதார வழியும் சித்தியும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது.

Verse 188

वृष्ट्या बभूवुरौषध्यो ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश । अकृष्टपच्यानूप्तास्तोयभूमिसमागमात्

மழையால் பதினான்கு வகை மூலிகைகள் தோன்றின—ஊரிலும் காடிலும் பிறந்தவை. நீரும் நிலமும் சேர்ந்ததனால் அவை உழுதும் விதைத்தும் இல்லாமல் தானே பழுத்தன.

Verse 189

ऋतु पुष्पफलैश्चैव वृक्षगुल्माश्च जज्ञिरे । तैश्च वृत्तिरभूत्तासां धान्यैः पुष्पैः फलैस्तथा

பருவத்திற்கேற்ற மலரும் கனியும் தோன்றின; மரங்களும் புதர்களும் பிறந்தன. அவற்றினாலே அவர்களின் வாழ்வு நிலைத்தது—தானியங்களாலும், அதுபோல மலர்களாலும் கனிகளாலும்.

Verse 190

ततः पुनरभूत्तासां रागो लोभश्च सर्वतः । कालवीर्येण वा गृह्य नदीक्षेत्राणि पर्वतान्

பின்னர் அவர்களிடையே எங்கும் ஆசையும் பேராசையும் எழுந்தது. காலத்தின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டு அவர்கள் நதிகளையும் தீர்த்தத் தலங்களையும் மலைகளையும் கைப்பற்றினர்.

Verse 191

वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्याशु यथाबलम् । विपर्ययेण चौषध्यः प्रनष्टाश्च चतुर्दश

மரங்களும் புதர்களும் மூலிகைகளும் தத்தம் வலிமைக்கேற்ப விரைவில் வலுக்கட்டாயமாக அடக்கப்பட்டன. மேலும் எதிர்மாறான மாற்றத்தால் பதினான்கு வகை மூலிகைகள் அழிந்தன.

Verse 192

नत्वा धरां प्रविष्टास्ता ओषध्यः पीडिताः प्रजाः । दुदोह गां पृथुर्वैन्यः सर्वभूतहिताय वै

பூமியை வணங்கி அந்த மூலிகைகள் அவளுள் புகுந்தன; மக்கள் துன்புற்றனர். அப்போது ப்ருது வைன்யன் எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காகப் பூமியை ‘பால்கறந்தான்’.

Verse 193

तदाप्रभृति चौषध्यः फालकृष्टाः प्रजास्ततः । वार्त्तया वर्तयंति स्म पाल्यमानाश्च क्षत्रियैः

அந்நாள்முதல் உழவால் உழுத நிலத்தில் மூலிகைகளும் பயிர்களும் விளைந்தன; பின்னர் மக்கள் வேளாண்மை மற்றும் வாணிபத்தால் வாழ்ந்தனர், க்ஷத்திரியரால் காக்கப்பட்டு.

Verse 194

वर्णाश्रमप्रतिष्ठा च यज्ञस्त्रेतासु चोच्यते । सदाशिवध्यानमयं त्यक्त्वा मोक्षमचेतनाः

த்ரேதா யுகத்தில் வர்ண-ஆச்ரம நிறுவலும் யாகமும் கூறப்படுகின்றன; ஆனால் சதாசிவ தியானமய நிலையை விட்டுவிட்டு, அறிவிலார் வேறு வழிகளில் மோட்சத்தை நாடுகின்றனர்.

Verse 195

पुष्पितां वाचमाश्रित्य रागात्स्वर्गमसाधयन् । द्वापरे च प्रवर्तंते मतिभेदास्ततो नृणाम्

மலர்மொழி போன்ற அலங்காரச் சொற்களைச் சார்ந்து, ஆசையால் சொர்க்கத்தை நாடி சாதனை செய்வதால், த்வாபர யுகத்தில் மனிதர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் எழுகின்றன.

Verse 196

मनसा कर्मणा वाचा कृच्छ्राद्वार्ता प्रसिध्यति । लोभोऽधृतिः शिवं त्यक्त्वा धर्माणां संकरस्तथा

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் வாழ்வாதாரம் மிகக் கடினமாகவே கிடைக்கிறது. பேராசையும் நிலைத்தன்மையின்மையும்—சிவனை விட்டு—தர்மங்களில் கலப்பும் குழப்பமும் உண்டாக்குகின்றன.

Verse 197

वर्णाश्रमपरिध्वंसाः प्रवर्तंते च द्वापरे । तदा व्यासैश्चतुर्द्धा च व्यस्यते द्वापरात्ततः

த்வாபர யுகத்தில் வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தின் சிதைவு தொடங்குகிறது. அப்போது வ்யாசர்கள் அந்த ஒரே வேதத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கின்றனர்—த்வாபரத்திலிருந்து அப்படியே நடைபெறுகிறது.

Verse 198

एको वेदश्चतुष्पादैः क्रियते द्विजहेतवे । इतिहासपुराणानि भिद्यंते लोकगौरवात्

இருமுறை பிறந்தோரின் நலனுக்காக ஒரே வேதம் நான்கு பாதங்களாக (நான்கு பகுதிகளாக) அமைக்கப்படுகிறது. உலகத்தின் மரியாதை மற்றும் வழிகாட்டுதலுக்காக இதிகாசங்களும் புராணங்களும் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 199

ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा । तथान्यन्नारदीय च मार्कंडेयं च सप्तमम

பிராஹ்மம், பாத்மம், வைஷ்ணவம், ஷைவம், மேலும் பாகவதம்—இவை (புராணங்கள்) எனப் பெயரிடப்பட்டவை. அதற்கு அடுத்ததாக நாரதீயம், ஏழாவதாக மார்கண்டேயம்.

Verse 200

आग्नेयमष्टमं प्रोक्तं भविष्यं नवमं स्मृतम् । दशमं ब्रह्मवैवर्तं लैंगमेकादशं तथा

ஆக்னேயப் புராணம் எட்டாவதாகக் கூறப்படுகிறது; பவிஷ்யம் ஒன்பதாவதாக நினைவுகூரப்படுகிறது. பத்தாவதாக பிரஹ்மவைவர்த்தம், பதினொன்றாவதாக லைங்கம் (லிங்கப் புராணம்).