Adhyaya 49

Verse 1

अर्जुन उवाच । अत्यद्भुतानि तीर्थानि लिंगानि च महामुने । श्रुत्वा तव मुखांभोजाद्भृशं मे हृष्यते मनः

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ மகாமுனியே! இத்தீர்த்தங்களும் லிங்கங்களும் மிக அதிசயமானவை. உங்கள் தாமரைமுகத்திலிருந்து இவற்றைக் கேட்டு என் மனம் பேரானந்தம் அடைகிறது.

Verse 2

महीनगरकस्यापि स्थापितस्य त्वया मुने । यानि तीर्थानि मुख्यानि तानि वर्णय मे प्रभो

முனிவரே! நீங்கள் நிறுவிய மஹீநகரகத்திலும் உள்ள முதன்மையான தீர்த்தங்களை, பிரபோ, எனக்குச் சொல்லி வர்ணியுங்கள்.

Verse 3

नारद उवाच । श्रीमन्महीनगरके यानि तीर्थानि फाल्गुन । तानि वक्ष्यामि यत्रास्ते जया दित्यो रविः प्रभुः

நாரதர் கூறினார்—ஓ பால்குணா! சிறப்புமிக்க மஹீநகரகத்தில் உள்ள தீர்த்தங்களை நான் கூறுவேன்; அங்கு ஆண்டவன் சூரியன் ‘ஜயாதித்யன்’ எனத் திகழ்கிறான்.

Verse 4

जयादित्यस्य यो नाम कीर्तयेदिह मानवः । सर्वरोगविनिर्मुक्तो लभेत्सोऽपि हृदीप्सितम्

இங்கே ஜயாதித்யரின் நாமத்தை கீர்த்தித்து அல்லது ஜபிக்கும் மனிதன், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, உள்ளத்தின் விருப்பத்தையும் பெறுவான்।

Verse 5

यस्य संदर्शनादेव कल्याणैरपि पूर्यते । मुच्यते चाप्यकल्याणैः श्रद्धावान्पार्थ मानवः

ஓ பார்த்தா! அவரை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தாலும், பக்தியுள்ள மனிதன் மங்களத்தால் நிறைந்து, அமங்களமும் துன்பங்களும் விட்டு விடுபடுவான்।

Verse 6

तस्य देवस्य चोत्पत्तिं शृणु पार्थ वदामि ते । शृण्वन्वा कीर्तयन्वापि प्रसादं भास्कराल्लभेत्

ஓ பார்த்தா! அந்த தேவனின் தோற்றத்தை கேள்; நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். இதைக் கேட்பதாலோ கீர்த்திப்பதாலோ பாஸ்கரன் (சூரியன்) அருள் கிடைக்கும்।

Verse 7

अहं संस्थाप्य संस्थानमेतत्कालेन केनचित् । प्रयातो भास्करं लोकं दर्शनार्थी यदृच्छया

காலப்போக்கில் இந்தப் புனித ஆசனத்தை நிறுவி, தற்செயலாகவும் அவரைத் தரிசிக்க விரும்பியும் நான் பாஸ்கரலோகம் (சூரியலோகம்) சென்றேன்।

Verse 8

स मां प्रणतमासीनमभ्यर्च्यार्घेण भास्करः । प्रहसन्निव प्राहेदं देवो मधुरया गिरा

நான் வணங்கி அமர்ந்திருந்தபோது, பாஸ்கரன் அர்க்யம் அளித்து என்னை வழிபட்டான்; தேவர் மென்முறுவலுடன் இனிய சொற்களால் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 9

कुत आगम्यते विप्र क्व च वा प्रतिगम्यते । क्व चायं नारदमुने कालस्ते विहृतोऽभवत्

ஓ விப்ரரே, நீ எங்கிருந்து வந்தாய், எங்கே செல்வாய்? ஓ நாரத முனிவரே, உன் காலம் எங்கே எங்கே அலைந்து கழிந்தது?

Verse 10

नारद उवाच । एवमुक्तो भास्करेण तं तदा प्राब्रवं वचः । भारते विहृतः खण्डे महीनगरकादपि । दर्शनार्थं तव विभो समायातोऽस्मि भास्कर

நாரதர் கூறினார்—பாஸ்கரன் இவ்வாறு கேட்டபோது நான் அப்போது பதிலுரைத்தேன்: ‘நான் பாரதவர்ஷத்தில், “மஹீநகரக” எனப்படும் பகுதியிலும் உலாவினேன்; ஓ ஆண்டவனே பாஸ்கரா, உமது தரிசனத்திற்காகவே இங்கு வந்தேன்.’

Verse 11

रविरुवाच । यत्त्वया स्थापितं स्थानं तत्र ये संति ब्राह्मणाः । तेषां गुणान्मम ब्रूहि किंगुणा ननु ते द्विजाः

ரவி கூறினார்—நீ நிறுவிய அந்தப் புனிதத் தலத்தில் வாழும் பிராமணர்களின் குணங்களை எனக்குச் சொல். அந்தத் த்விஜர்கள் எந்தெந்த நற்குணங்களால் விளங்குகின்றனர்?

Verse 12

नारद उवाच । एवं पृष्टो भगवता पुनरेवाब्रवं वचः

நாரதர் கூறினார்—பகவான் இவ்வாறு கேட்டபோது நான் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தேன்.

Verse 13

यदि तान्भोः प्रशंसामि स्वीयान्स्तौतीति वाच्यता । निंदाम्यनर्हान्कस्माद्वा कष्टमेवोभयत्र च

நான் அவர்களைப் புகழ்ந்தால் ‘தன் சொந்தவர்களையே போற்றுகிறான்’ என்று மக்கள் சொல்வார்கள். பழிக்கத் தகாதவர்களை நான் ஏன் பழிப்பேன்? இரு வழியிலும் துன்பமே.

Verse 14

अथवा पारमाहात्म्ये सति तेषां महात्मनाम् । अल्पे कृते वर्णने स्याद्दोष एव महान्मम

அல்லது அந்த மகாத்மாக்களின் பரம மகிமை அளவற்றது; நான் அவர்களைச் சுருக்கமாகவே வர்ணித்தால், அந்தப் பெரும் குற்றம் நிச்சயமாக என்னிடமே சேரும்।

Verse 15

मदर्चितद्विजेंद्राणां यदि स्याच्छ्रवणेप्सुता । ततः स्वयं विलोक्यास्ते गत्वेदं मे मतं रवे

என்னால் வணங்கப்பட்ட அந்தத் த்விஜேந்திரர்களைப் பற்றி கேட்க உனக்கு உண்மையிலே ஆசை இருந்தால், நீயே சென்று அவர்களைத் தரிசி; ஓ ரவி, இதுவே என் உறுதியான கருத்து।

Verse 16

इति श्रुत्वा मम वचो रविरासीत्सुविस्मितः । स्वयं द्रक्ष्यामि चोवाच पुनःपुनरहर्पतिः

என் சொற்களை கேட்ட ரவி மிகுந்த வியப்புற்றான். அப்போது அஹர்பதி மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்— “நானே (அவர்களை) நேரில் காண்பேன்।”

Verse 17

सोऽथ विप्रतनुं कृत्वा मां विसर्ज्यैव भास्करः । प्रतपन्दिवि योगाच्च प्रयातोर्णवरोधसि

அப்போது பாஸ்கரன் பிராமண உடலை ஏற்று என்னை விடைபெறச் செய்து, வானில் ஒளிர்ந்து யோக வலத்தால் கடற்கரைக்கு புறப்பட்டான்।

Verse 18

जटां त्रिषवणस्नानपिंगलां धारयन्नथ । वृद्धद्विजो महातेजा ददृशे ब्राह्मणैर्मम

மூன்று கால ஸ்நானங்களால் செம்மஞ்சள் நிறம் பெற்ற ஜடைகளைத் தாங்கிய அந்தப் பெருந்தேஜஸ்வி முதிய த்விஜன், அப்போது என் பிராமணர்களால் காணப்பட்டான்।

Verse 19

ततो हारीतप्रमुखाः प्रहर्षोत्फुल्ललोचनाः । उत्थाय ब्रह्मशालायास्ते द्विजा द्विजमाद्रवन्

அப்போது ஹாரீத முதலிய இருவிஜர்கள் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன் பிராமணசாலையிலிருந்து எழுந்து, அந்தப் பிராமண அதிதியை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 20

नमस्कृत्य द्विजाग्र्यं ते प्रहर्षादिदमब्रुवन्

அந்த முதன்மை பிராமணருக்கு வணங்கி, அவர்கள் பேரானந்தத்துடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்।

Verse 21

अद्य नो दिवसः पुण्यः स्थानमद्योत्तमं त्विदम् । यत्त्वया विप्रप्रवर स्वयमागमनं कृतम्

இன்று எங்கள் நாள் புண்ணியமாயிற்று; இன்று இவ்விடம் மிகச் சிறந்ததாயிற்று; ஏனெனில், ஓ விப்ரப்ரவரா, நீங்கள் தாமே இங்கு வந்தீர்கள்।

Verse 22

धन्यस्य हि गृहस्थस्य कृपयैव द्विजोत्तमाः । आतिथ्यवेषेणायांति पावनार्थं न संशयः

பாக்கியமுள்ள இல்லறத்தார்க்கு, இருவிஜோத்தமர்கள் கருணையாலேயே அதிதி வேடத்தில் வந்து, அவரைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்கே—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 23

तत्त्वं गेहानि चास्माकं पादचंक्रमणेन च । दर्शनाद्भोजनात्स्थानादस्माभिः सह पावय

ஆகையால் எங்கள் இல்லங்களையும் தூய்மைப்படுத்துங்கள்—உங்கள் திருப்பாதங்கள் இங்கு நடப்பதால், உங்கள் தரிசனத்தால், உணவு ஏற்றுக்கொள்வதால், மேலும் எங்களுடன் இங்கு தங்குவதால்।

Verse 24

अतिथिरुवाच । भोजनं द्विविधं विप्रा प्राकृतं परमं तथा । तदहं सम्यगिच्छामि दत्तं परमभोजनम्

அதிதி கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, உணவு இருவகை: பிராக்ருதம் (சாதாரணம்) மற்றும் பரமம். ஆகவே அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டிய அந்த பரம-போஜனத்தையே நான் உண்மையாய் விரும்புகிறேன்.

Verse 25

इत्येतदतिथेः श्रुत्वा हारीतः पुत्रमब्रवीत् । अष्टवर्षं तु कमठं वेत्सि पुत्र द्विजोदितम्

அதிதியின் சொற்களை கேட்ட ஹாரீதன் தன் மகனிடம் கூறினான்—மகனே, அந்த விப்ரன் சொன்ன எட்டு வயதான ‘கமட’னை நீ அறிவாயா?

Verse 26

कमठ उवात्र । तात प्रणम्य त्वां वक्ष्ये तादृक्परमभोजनम् । द्विजं च तर्पयिष्यामि दत्त्वा परमभोजनम्

கமடன் கூறினான்—தந்தையே, உமக்கு வணங்கி அந்த பரம-போஜனம் என்னவென்று விளக்குவேன்; அதை அர்ப்பணித்து அந்த விப்ரனைத் திருப்திப்படுத்துவேன்.

Verse 27

सुतेन किल जातेन जायते चानृणः पिता । सत्यं करिष्ये तद्वाक्यं संतर्प्यातिथिमुत्तमम्

உண்மையாகவே, மகன் பிறந்தால் தந்தை கடனிலிருந்து விடுபடுகிறான். அந்த சொல்லை நான் உண்மையாக்குவேன்—இந்த உயர்ந்த அதிதியை முறையாகத் திருப்திப்படுத்தி.

Verse 28

भोजनं द्विप्रकारं च प्रविभागस्तयोरयम् । प्राकृतं प्रोच्यते त्वेवमन्यत्परमभोजनम्

உணவு இருவகை; அவற்றின் பகுப்பு இதுவே—ஒன்று ‘பிராக்ருதம்’ எனப்படும், மற்றொன்று ‘பரம-போஜனம்’ எனப்படும்.

Verse 29

तत्र यत्प्राकृतं नाम प्रकृतिप्रमुखस्य तत् । चतुर्विंशतितत्त्वानां गणस्योक्तं हि तर्पणम्

அங்கே ‘பிராக்ருதம்’ என அழைக்கப்படுவது பிரக்ருதி மற்றும் பிரக்ருதி-முதன்மை தத்துவங்களைச் சார்ந்தது; அதுவே இருபத்துநான்கு தத்துவக் குழுவின் ‘தர்ப்பணம்’ எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 30

षड्रसं भोजनं तच्च पंचभेदं वदंति च । येन भुक्तेन तृप्तं स्यात्क्षेत्रं यद्देहलक्षणम्

அந்த உணவு ஆறு சுவைகளுடையது; மேலும் அது ஐந்து வகைகளாகவும் கூறப்படுகிறது; அதை உண்டால் உடல்-லட்சணமுடைய ‘க்ஷேத்ரம்’ திருப்தியடையும்।

Verse 31

यथापरं परंनाम प्रोक्तं परमभोजनम् । परमः प्रोच्यते चात्मा तस्य तद्भोजनं भवेत्

‘பரம்’ என்பதற்கு ‘பரமம்’ எனப் பெயர் கூறப்படுவது போல, ‘பரம உணவு’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆத்மா ‘பரமன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆகவே அந்த பரம உணவு அவனுக்கே உரியது।

Verse 32

ततो नानाप्रकारस्य धर्मस्य श्रवणं हि यत् । तदन्नं प्रोच्यते भोक्ता क्षेत्रज्ञः श्रवणौ मुखम्

ஆகவே பலவகை தர்மத்தைச் செவியால் கேட்பதே ‘அன்னம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அனுபவிப்பவன் க்ஷேத்ரஜ்ஞன்; அவனுடைய வாயாக இரு காதுகளும் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 33

तद्दास्यामि द्विजाग्र्याय पृच्छ विप्र यदिच्छसि । शक्तितस्तर्पयिष्यामि त्वामहं विप्रसंसदि

அதை நான் சிறந்த த்விஜருக்குக் அர்ப்பணிப்பேன். ஓ விப்ரரே, உமக்கு விருப்பமானதை கேளுங்கள்; பிராமணர் சபையில் என் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப உம்மைத் திருப்திப்படுத்துவேன்।

Verse 34

नारद उवाच । कमठस्यैतदाकर्ण्य सोऽतिथिर्वचनं महत् । मनसैव प्रशस्यामुं प्रश्नमेनमथाकरोत्

நாரதர் கூறினார்—கமடனின் மகத்தான சொற்களை கேட்ட அந்த விருந்தினர் மனத்திலேயே அவரை புகழ்ந்து, பின்னர் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பினார்।

Verse 35

कथं संजायते जंतुः कथं चापि प्रलीयते । भस्मतामथ संप्राप्य क्व चायं प्रति पद्यते

உயிர் எவ்வாறு பிறக்கிறது, எவ்வாறு லயமடைகிறது? மேலும் சாம்பல்நிலையை அடைந்த பின் அது எங்கே செல்கிறது—அடுத்த கதியை எங்கே அடைகிறது?

Verse 36

कमठ उवाच । गुरवे प्राङ्नमस्कृत्य धर्माय तदनंतरम् । छंदोगीतममुं प्रश्नं शक्त्या वक्ष्यामि ते द्विज

கமடன் கூறினான்—முதலில் குருவுக்கு வணங்கி, அதன் பின் தர்மத்திற்கும் நமஸ்காரம் செய்து, சந்தத்தில் பாடப்பட்ட இந்தக் கேள்விக்கு என் ஆற்றலுக்கு ஏற்றவாறு விடை கூறுவேன், ஓ த்விஜா।

Verse 37

जनने त्रिविधं कर्म हेतुर्जंतोर्भवेत्किल । पुण्यं पापं च मिश्रं च सत्त्वराजसतामसम्

பிறப்பின் போது உயிரின் வழியை நிர்ணயிக்கும் காரணம் மூவகை கர்மம் எனக் கூறப்படுகிறது—புண்ணியம், பாவம், கலப்பு; அவை முறையே சத்த்வ, ரஜஸ், தமஸ் குணங்களோடு தொடர்புடையவை।

Verse 38

तत्र यः सात्त्विको नाम स स्वर्गं प्रतिपद्यते । स्वर्गात्कालपरिभ्रष्टो धनी धर्मी सुखी भवेत्

அவற்றில் ‘சாத்த்விகன்’ எனப்படுபவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான். காலநியமத்தால் ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து, செல்வமிக்கவனாகவும் தர்மநெறியுடையவனாகவும் மகிழ்ச்சியுடன் பிறக்கிறான்।

Verse 39

तथा यस्तामसो नाम नरकं प्रतिपद्यते । भुक्त्वा बह्वीर्यातनाश्च स्थावरत्वं प्रपद्यते

அதேபோல் ‘தாமஸன்’ எனப்படுபவன் நரகத்தை அடைகிறான். பல துன்பயாதனைகளை அனுபவித்த பின், நிலைபெற்ற உயிர்நிலை (தாவரம் முதலிய) பெறுகிறான்.

Verse 40

महतां दर्शनस्पर्शैरुपभोगसहासनैः । महता कालयोगेन संसरन्मानवो भवेत्

மகாத்மர்களின் தரிசனமும் ஸ்பரிசமும், அவர்களின் சங்கமும் அவர்களுடன் ஆசன-உபபோகத்தில் பங்குபெறுதலும், மேலும் காலத்தின் மாபெரும் சேர்க்கையாலும், அலைந்து திரியும் உயிர் மீண்டும் மனிதனாகிறது.

Verse 41

सोऽपि दुःखदरिद्राद्यैर्वेष्टितो विकलेंद्रियः । प्रत्यक्षः सर्व लोकानां पापस्यैतद्धि लक्षणम्

அவனும் துயரம், வறுமை முதலியவற்றால் சூழப்பட்டு, இந்திரியங்கள் குறைபடுகிறான். இதுவே பாவத்தின் வெளிப்படையான இலக்கணம்; எல்லோருக்கும் தெளிவாகத் தெரியும்.

Verse 42

अथ यो मिश्रकर्मा स्यात्तिर्यक्त्वं प्रतिपद्यते । महतामेव संसर्गात्संसरन्मानवो भवेत्

இப்போது கலந்த கர்மம் உடையவன் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) அடைகிறான். ஆனால் அலைந்து திரிந்தாலும், மகாத்மர்களின் சங்கத்தினாலேயே அவன் மீண்டும் மனிதனாகிறான்.

Verse 43

यस्य पुण्यं पृथुतरं पापमल्पं हि जायते । स पूर्वं दुःखितो भूत्वा पश्चात्सौख्यान्वितो भवेत्

யாருடைய புண்ணியம் பெரிதும் பாவம் சிறிதுமாக இருக்கிறதோ, அவன் முதலில் துயருற்ந்து பின்னர் சுகம் உடையவனாகிறான்.

Verse 44

पापं पृथुतरं यस्य पुण्यमल्पतरं भवेत् । पूर्वं सुखी ततो दुःखी मिश्रस्यैतद्धि लक्षणम्

யாருடைய பாபம் மிகுதியாய் புண்ணியம் சிறிதாயிருக்கிறதோ, அவன் முதலில் சுகம் அனுபவித்து பின்னர் துக்கம் அடைவான்—இதுவே கலந்த கர்மத்தின் இலக்கணம்.

Verse 45

तत्र मानुषसंभूतिं शृणु यादृगसौ भवेत् । पुरुषस्य स्त्रियाश्चैव शुक्रशोणितसंगमे

இப்போது கேள்—மனிதக் கருவுறுதல் எவ்வாறு நிகழ்கிறது; ஆண்-பெண் சேர்க்கையில் விந்து மற்றும் இரத்தம் (சோணிதம்) சங்கமிக்கும் போது அது உண்டாகிறது.

Verse 46

सर्वदोषविनिर्मुक्तो जीवः संसरते स्फुटम् । गुणान्वितमनोबुद्धिशुभाशुभसमन्वितः

ஜீவன் இயல்பில் எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாயினும், அவன் தெளிவாகச் சம்சாரத்தில் அலைகிறான்—குணங்களுடன், மனம்-புத்தியுடன், சுப-அசுப வாசனைகளோடு கூடி.

Verse 47

जीवः प्रविष्टो गर्भं तु कलले प्रतितिष्ठति । मूढश्च कलले तत्र मासमात्रं च तिष्ठति

ஜீவன் கருப்பையில் நுழைந்தபோது, கலலம் (கருவின் திரவக் கட்டி) என்பதில் நிலைபெறுகிறது. அங்கே அந்தக் கலலத்தில் மயங்கியவனாய் சுமார் ஒரு மாதம் தங்குகிறது.

Verse 48

द्वितीयं तु तथा मासं घनीभूतः स तिष्ठति । तस्यावयवनिर्माणं तृतीये मासि जायते

இரண்டாம் மாதத்தில் அது அடர்த்தியாகி நிலைத்திருக்கும். மூன்றாம் மாதத்தில் அதன் அங்கங்கள் மற்றும் உறுப்புகளின் உருவாக்கம் தொடங்கும்.

Verse 49

अस्थीनि च तथा मासि जायंते च चतुर्थके । त्वग्जन्म पंचमे मासि पष्ठे रोम्णां समुद्भवः

நான்காம் மாதத்தில் எலும்புகளும் உண்டாகின்றன. ஐந்தாம் மாதத்தில் தோல் உருவாகிறது; ஆறாம் மாதத்தில் உடல் ரோமங்கள் தோன்றுகின்றன.

Verse 50

सप्तमे च तथा मासि प्रबोधश्चास्य जायते । मातुराहारपीतं च सप्तमे मास्युपाश्नुते

ஏழாம் மாதத்தில் அதில் விழிப்புணர்வு எழுகிறது. அதே ஏழாம் மாதத்தில் தாய் உண்ணும், பருகும் உணவின் பங்கையும் அது பெறுகிறது.

Verse 51

अष्टमे नवमे मासि भृशमुद्विजते ततः । जरायुणा वेष्टितांगो मुखे बद्धकरांगुलिः

எட்டாம், ஒன்பதாம் மாதங்களில் அது மிகுந்த துயரத்துடன் கலங்குகிறது. ஜராயுவால் சுற்றப்பட்டு, அங்கங்கள் அடைக்கப்பட்டு, விரல்கள் வாயருகே கட்டப்பட்டிருக்கும்.

Verse 52

मध्ये क्लीबस्तु वामे स्त्री दक्षिणे पुरुषस्तथा । तिष्ठत्युदरभागे च पृष्ठेरग्निमुखः किल

நடுவில் இருந்தால் அது நபுஞ்சகமாகும்; இடப்புறம் இருந்தால் பெண், வலப்புறம் இருந்தால் ஆண். அது வயிற்றுப் பகுதியில் தங்கி, (என்று கூறப்படுகிறது) தாயின் ஜடராக்னியை நோக்கி முகம் வைத்திருக்கும்.

Verse 53

यस्यां तिष्ठत्यसौ योनौ तां च वेत्ति न संशयः । सर्वं स्मरति वृत्तांतं बहूनां जन्मनामपि

எந்த யோனியில் அது தங்குகிறதோ, அந்த (தாயை) அது ஐயமின்றி அறிகிறது. பல பிறவிகளின் முழு நிகழ்வுகளையும் அது நினைவுகூர்கிறது.

Verse 54

अंधे तमसि किं दृश्यो गंधान्मोहं दृढं लभेत् । शीते मात्रा जले पीते शीतमुष्णं तथोष्णके

கடும் இருளில் அது என்ன காண முடியும்? மணங்களால் அது உறுதியான மயக்கத்தில் வீழ்கிறது. தாய் குளிர்ந்த நீர் குடித்தால் குளிர் உணர்கிறது; அதுபோல தாய் சூடானவற்றை எடுத்தால் கருவிலிருப்பவனும் வெப்பத்தை உணர்கிறான்.

Verse 55

व्यायामे लभते मातुः क्लेशं व्याधेश्च वेदनाम् । अलक्ष्याः पितृमातृभ्यां जायंते व्याधयः पराः

தாய் உடற்பயிற்சி செய்தால் அவளுடைய களைப்பையும் அது உணர்கிறது; நோயின் வேதனையையும் அனுபவிக்கிறது. மேலும் தந்தை-தாயிடமிருந்து நுண்ணிய, கண்களுக்கு புலப்படாத பல நோய்களும் தோன்றுகின்றன.

Verse 56

सौकुमार्याद्रुजं तीव्रां जनयंति च तस्य ते । स्वल्पमप्यथ तं कालं वेत्ति वर्षशतोपमम्

அதன் மிகுந்த நுண்மையால் அந்தத் துன்பங்கள் அதற்கு கடும் வலியை உண்டாக்குகின்றன. அங்கே சிறிது நேரம்கூட நூறு ஆண்டுகள் போலவே நீளமாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 57

संतप्यते भृशं गर्भे कर्मभिश्च पुरातनैः । मनोरथांश्च कुरुते सुकृतार्थं पुनःपुनः

கருவில் அந்த ஜீவன் பழங்காலக் கர்மங்களின் பாரத்தால் மிகுந்த துன்புறுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் சுக்ருதம் நிறைவேற வேண்டும் என்று மனத்தில் தீர்மானங்களையும் விருப்பங்களையும் உருவாக்குகிறது.

Verse 58

जन्म चेदहमाप्स्यामि मानुष्ये जीवितं तथा । ततस्तत्प्रकरिष्यामि येन मोक्षो भवेत्स्फुटम्

எனக்கு மனிதப் பிறப்பும் மனித வாழ்வும் கிடைத்தால், மோட்சம் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் அமையச் செய்யும் அந்தச் சாதனை வழியையே நான் மேற்கொள்வேன்.

Verse 59

एवं तु चिंतयानस्य सीमंतोन्नयनादनु । मासद्वयं तद्व्रजति पीडतस्त्रियुगाकृति

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், சீமந்தோன்னயனச் சடங்குக்குப் பின் மேலும் இரண்டு மாதங்கள் கழிகின்றன; அந்த ஜீவன் மூன்று மடங்காகச் சுருண்டு நெருக்கப்பட்டு வேதனை அடைகிறது।

Verse 60

ततः स्वकाले संपूर्णे सूतिमारुतचालितः । भवत्यवाङ्मुखो जंतुः पीडामनुभवन्पराम्

பின்னர் உரிய காலம் நிறைவுற்றபோது, பிரசவக் காற்றுகளால் உந்தப்பட்டு அந்த ஜீவன் கீழ்நோக்கி திரும்பி மிகுந்த வேதனையை அனுபவிக்கிறது।

Verse 61

अधोमुखः संकटेन योनिद्वारेण निःसरेत् । पीडया पीडमानोऽपि चर्मोत्कर्तनतुल्यया

கீழ்நோக்கியவனாய், கருப்பையின் குறுகிய வாயில்வழி வெளியேறுகிறான்; தோல் உரித்தெடுப்பதற்கு ஒப்பான வேதனையால் துன்புறுகிறான்।

Verse 62

करपत्रसमस्पर्शं करसंस्पर्शनादिकम् । असौ जातो विजानाति मासमात्रं विमोहितः

பிறந்தவுடன் கை அல்லது இலைத் தழுவல் போன்ற தொடுதலையும் தொடர்பையும் உணர்கிறது; ஆனால் சுமார் ஒரு மாதம் மயக்கநிலையில் தங்குகிறது।

Verse 63

प्राक्कर्मवशगस्यास्य गर्भज्ञानं च नश्यति । ततः करोति कर्माणि श्वेतरक्तासितानि च

முன்கர்மத்தின் ஆட்சிக்குட்பட்ட இந்த ஜீவனுக்கு கருவில் பெற்ற அறிவு அழிகிறது; பின்னர் அது வெள்ளை, செம்மை, கருமை எனப் பலவகைச் செயல்களைச் செய்கிறது।

Verse 64

अस्थिपट्टतुलास्तंभस्नायुबंधेन यंत्रितम् । रक्तमांसमृदालिप्तं विण्मूत्रद्रव्यभाजनम्

இந்த உடல் நரம்புக் கட்டுகளால் கட்டப்பட்ட இயந்திரம்; எலும்புப் பலகை, தூண் போன்ற அமைப்புடையது. இரத்தமும் மாமிசமும் எனும் சேற்றால் பூசப்பட்டு, மலம்-மூத்திரம் முதலியவற்றின் பாத்திரமாக உள்ளது॥

Verse 65

सप्तभित्तिसुसंबद्धं छन्नं रोम तृणैरपि । वदनैकमहाद्वारं गवाक्षाष्टविभूषितम्

இந்த உடல் ஏழு சுவர்களால் நன்கு இணைக்கப்பட்ட இல்லம்போல்; முடிகள் புல்லைப் போல கூரையாக மூடியுள்ளன. வாய் ஒன்றே அதன் பெரிய வாசல்; எட்டு ஜன்னல்கள் (கவ்வாக்ஷங்கள்) அதனை அலங்கரிக்கின்றன॥

Verse 66

ओष्ठद्वयकपाटं च दंतार्गलविमुद्रितम् । नाडीस्वेदप्रवाहं च कफपित्तपरिप्लुतम्

இரு உதடுகள் கதவுப் பலகைகள் போல; பற்கள் எனும் தாழ்ப்பாளால் மூடப்பட்டவை. நாடிகளில் வியர்வை ஓட்டம் ஓடுகிறது; கபம்-பித்தம் நிறைந்து பெருகியுள்ளது॥

Verse 67

जराशोकसमाविष्टं कालवक्त्रानलस्थितम् । रागद्वेषादिभिर्ध्वस्तं षट्कौशिकसमुद्भवम्

இந்த உடல் முதுமை மற்றும் துயரால் சூழப்பட்டுள்ளது; காலத்தின் பிளந்த வாயின் தீயில் நிலைத்துள்ளது. ஆசை-வெறுப்பு முதலியவற்றால் சிதைக்கப்படுகிறது; ஆறு கோசங்களிலிருந்து தோன்றியது॥

Verse 68

एवं संजायते पुंसो देहगेहमिदं द्विज । यस्मिन्वसति क्षेत्रज्ञो गृहस्थो बुद्धिगेहिनी

ஓ இருபிறப்பாளனே! இவ்வாறு மனிதனுக்குப் ‘தேக-இல்லம்’ உருவாகிறது; அதில் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (ஆத்மா) புத்தி எனும் இல்லத்தரசியின் இல்லத்தில் இல்லறத்தான் போலத் தங்குகின்றான்॥

Verse 69

मोक्षं स्वर्गं च नरकमास्ते संसाधयन्नपि

அவன் தன் கர்மபலனை நிறைவேற்ற முயன்றபோதும், மோட்சம், ஸ்வர்க்கம் அல்லது நரகம்—இவற்றில் ஒன்றை அடைகிறான்।