Adhyaya 3

Verse 1

सू उवाच । एवं स्थानानि पुण्यानि यानियानीह वै भुवि । निरीक्षंस्तत्र तत्राहं नारदो वीरसत्तम

சூதர் கூறினார்—வீரசிறந்தவனே! இவ்வாறு பூமியில் உள்ள பல புண்ணியத் தலங்களைத் தத்தம் இடங்களில் ஆராய்ந்து, நான் நாரதன் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாகச் சென்றேன்.

Verse 2

विचरन्मेदिनीं सर्वां प्राप्तोऽहमाश्रमं भृगोः । यत्र रेवानदी पुण्या सप्तकल्पस्मरा वरा

முழு பூமியையும் சுற்றித் திரிந்து நான் ப்ருகு முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தேன்; அங்கே புனிதமான ரேவா நதி ஓடுகிறது—ஏழு கல்பங்களும் நினைவுறும் சிறந்தவள்.

Verse 3

महापुण्या पवित्रा च सर्वतीर्थमयी शुभा । पुनानि कीर्तनेनैव दर्शनेन विशेषतः

அவள் மிகப் புண்ணியமிக்கவள், தூய்மையளிப்பவள், மங்களமானவள், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வடிவம்; நினைவு-கீர்த்தனையாலேயே புனிதப்படுத்துவாள், தரிசனத்தால் மேலும் சிறப்பாக.

Verse 4

तत्रावगाहनात्पार्थ मुच्यते जंतुरंहसा । यथा सा पिङ्गला नाडी देहमध्ये व्यवस्थिता

ஓ பார்த்தா, அங்கே நீராடினால் உயிர் பாவக்குவியிலிருந்து விடுபடும்—உடலின் நடுவில் பிங்கலா நாடி நிலைபெற்றிருப்பதுபோல்.

Verse 5

इयं ब्रह्मांडपिण्डस्य स्थाने तस्मिन्प्रकीर्तिता । तत्रास्ते शुक्लतीर्थाख्यं रेवायां पापनाशनम्

அந்த இடம் ‘பிரஹ்மாண்டமும் பிண்டமும்’ எனும் நிலையெனப் புகழப்படுகிறது; அங்கே ரேவாவில் ‘சுக்ல தீர்த்தம்’ எனப்படும் பாபநாசக தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 6

यत्र वै स्नानमात्रेण ब्रह्महत्या प्रणश्यति । तस्यापि सन्निधौ पार्थ रेवाया उत्तरे तटे

எங்கே நீராடுதல் மட்டுமாலே பிரஹ்மஹத்தியா பாவமும் அழிகிறதோ—ஓ பார்த்தா, அந்த (சுக்ல தீர்த்தத்தின்) அருகே, ரேவா நதியின் வடகரையில்.

Verse 7

नानावृक्षसमाकीर्णं लतागुल्मोपशोभितम् । नानापुष्पफलो पेतं कदलीखंडमंडितम्

அது பலவகை மரங்களால் நிறைந்ததும், கொடிகள் புதர்களால் அழகுபெற்றதும், பலவித மலர்-கனிகளால் செழித்ததும், வாழைத் தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது।

Verse 8

अनेकाश्वापदाकीर्णं विहगैरनुनादितम् । सुगंधपुष्पशोभाढ्यं मयूररवनादितम्

அது பல வனவிலங்குகளால் நிறைந்ததும், பறவைகளின் குரலால் ஒலித்ததும்; மணமிகு மலர்களின் அழகால் செழித்ததும், மயில்களின் கூவலால் எதிரொலித்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 9

भ्रमरैः सर्वमुत्सृज्य निलीनं रावसंयुतम् । यथा संसारमुत्सृज्य भक्तेन हरपादयोः

அங்கே வண்டுகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு மெல்லிய ஓசையுடன் நிலைத்து தங்கின; அதுபோல பக்தன் உலகப் பந்தங்களைத் துறந்து ஹரன் (சிவன்) திருவடிகளில் லயிக்கிறான்।

Verse 10

कोकिला मधुरैः स्वानैर्नादयंति तथा मुनीन् । यथा कथामृताख्यानैर्ब्राह्मणा भवभीरुकान्

அங்கே குயில்கள் இனிய குரலால் முனிவர்களை மகிழ்விக்கின்றன; அதுபோல பிராமணர்கள் அமுதமெனும் கதைகளை உரைத்து, பிறவிப் பயம் கொண்டவர்களை ஆனந்தப்படுத்துகின்றனர்।

Verse 11

यत्र वृक्षा ह्लादयंति फलैः पुष्पैश्च पत्रकैः । छायाभिरपि काष्ठैश्च लोकानिव हरव्रताः

அங்கே மரங்கள் கனிகள், மலர்கள், இலைகள் மட்டுமல்லாது, தம் நிழலாலும், தம் மரக்கட்டையாலும் கூட மக்களுக்கு இன்பம் தருகின்றன—ஹரன் மீது விரதமுடைய பக்தர்கள் எல்லாவிதத்திலும் உலகிற்கு நன்மை செய்வதுபோல்।

Verse 12

पुत्रपुत्रेति वाशंते यत्र पुत्रप्रियाः खगाः । यथा शिवप्रियाः शैवा नित्यं शिवशिवेति च

எங்கே தம் குஞ்சுகளை நேசிக்கும் பறவைகள் ‘புத்திரா, புத்திரா’ என்று கூவுகின்றனவோ, அங்கேயே சிவபிரியரான சைவர்கள் எப்போதும் ‘சிவா, சிவா’ என்று ஜபிக்கின்றனர்।

Verse 13

एवंविधं मुनेस्तस्य भृगोराश्रममंडलम् । विप्रैस्त्रैविद्यसंयुक्तैः सर्वतः समलंकृतम्

இவ்வாறானது அந்த முனிவர் ப்ருகுவின் ஆசிரமப் பரிமண்டலம்; மூன்று வேதங்களின் அறிவால் நிறைந்த பிராமணர்களால் எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 14

ऋग्यजुः सामनिर्घोपैरारूरितदिगन्तरम् । रुद्रभक्तेन धीरेण यथैव भुवनत्रयम्

ரிக், யஜுஸ், சாமன் ஆகிய வேத ஒலிகளால் திசைகள் முழங்கின; ருத்ரபக்தனான திடமுடைய முனிவனால்—மூவுலகமும் புனித நாதத்தால் நிறைந்ததுபோல।

Verse 15

तत्राहं पार्थ संप्राप्तो यत्रास्ते मुनिसत्तमः । भृगुः परमधर्मात्मातपसा द्योतितप्रभः

ஓ பார்த்தா, நான் அங்கே சென்றடைந்தேன்; அங்கே முனிவர்களில் சிறந்த ப்ருகு வசித்தார்—உயர்ந்த தர்மாத்மா, தவத்தால் ஒளிரும் பிரகாசம் உடையவர்।

Verse 16

आगच्छंतं तु मां दृष्ट्वा दीनं च मुदितं तथा । अभ्युत्थआनं कृतं सर्वैर्विप्रैर्भृगुपुरोगमैः

என்னை வருவதைக் கண்டு—சோர்வுடனும் ஆனந்தத்துடனும்—ப்ருகுவை முன்னிலைப்படுத்தி எல்லா பிராமணர்களும் எழுந்து வரவேற்றனர்।

Verse 17

कृत्वा सुस्वागतं दत्त्वा अर्घाद्यं भृगुणा सह । आसनेषूपविष्टास्ते मुनींद्रा ग्राहिता मया

நான் அவர்களுக்கு இனிய வரவேற்பு செய்து, ப்ருகுவுடன் சேர்ந்து அர்க்யம் முதலிய மரியாதைகளை அர்ப்பணித்தேன். பின்னர் அந்த முனிவர்தலைவர்கள் ஆசனங்களில் அமர, நான் அவர்களைப் பணிவுடன் உபசரித்தேன்।

Verse 18

विश्रांतं तु ततो ज्ञात्वा भृगुर्मामप्युवाचह । क्व गंतव्यं मुनिश्रेष्ठ कस्मादिह समागतः

பின்னர் நான் ஓய்வடைந்ததை அறிந்த ப்ருகு என்னிடம் கூறினார்— “முனிவரே, நீ எங்கு செல்ல இருக்கிறாய்? எந்த காரணத்தால் இங்கு வந்தாய்?”

Verse 19

आगमनकारणं सर्वं समाचक्ष्व परिस्फुटम् । ततस्तं चिंतयाविष्टो भृगुं पार्थाहमब्रुवम्

“உன் வருகையின் முழுக் காரணத்தையும் தெளிவாகச் சொல்.” அப்போது, பார்தா, நான் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து ப்ருகுவிடம் கூறினேன்।

Verse 20

श्रूयतामभिधास्यामि यदर्थमहामागतः । मया पर्यटिता सर्वा समुद्रांता च मेदिनी

கேளுங்கள்; நான் எந்த நோக்கத்திற்காக வந்தேன் என்பதை இப்போது சொல்கிறேன். கடலோரம் வரை பரந்த இந்த முழு பூமியையும் நான் சுற்றிப் பயணித்தேன்।

Verse 21

द्विजानां भूमिदानार्थं मार्गमाणः पदेपदे । निर्दोषां च पवित्रां च तीर्थेष्वपि समन्विताम्

இருமுறை பிறந்தோருக்கு (த்விஜர்) பூமிதானம் செய்யும் பொருட்டு, நான் அடியடியாகக் குற்றமற்றதும், மிகப் புனிதமானதும், தீர்த்தப் புண்ணியத்தையும் உடையதுமான நிலத்தைத் தேடினேன்।

Verse 22

रम्यां मनोरमां भूमिं न पश्यामि कथंचन । भृगुरुवाच । विप्राणां स्थापनार्थाय मयापि भ्रमता पुरा

“எவ்விதத்திலும் உண்மையிலே ரம்யமும் மங்களகரமும் ஆன நிலத்தை நான் காணவில்லை.” என்று; ப்ருகு கூறினார்—“முன்னொரு காலத்தில் நானும் பிராமணர்களை நிறுவுவதற்காக இடம் தேடி அலைந்தேன்.”

Verse 23

पृथ्वी सागरपर्यंता दृष्टा सर्वा तदानघ । महीनाम नदी पुण्या सर्वतीर्थमयी शुभा

ஓ பாவமற்றவரே! கடல் எல்லை வரை முழு பூமியையும் நான் கண்டேன். அங்கே ‘மஹீ’ எனப்படும் ஒரு புனித நதி உள்ளது—மங்களகரம், தூய்மை நிறைந்தது, எல்லா தீர்த்தங்களின் சக்தியும் கொண்டது.

Verse 24

दिव्या मनोरमा सौम्या महापापप्रणाशिनी । नदीरूपेण तत्रैव पृथ्वी सा नात्र संशयः

அது தெய்வீகமானது, மனம்கவரும், மென்மையானது, மகாபாபங்களை அழிப்பது. அங்கே நிச்சயமாக பூமியே நதியின் வடிவில் தங்கியுள்ளது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 25

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दृष्टादृष्टानि नारद । तानि सर्वाणि तत्रैव निवसंति महीजले

ஓ நாரதரே! பூமியில் உள்ள தீர்த்தங்கள்—காணப்படுபவையோ காணப்படாதவையோ—அவை அனைத்தும் அங்கேயே, மஹீயின் நீரில் தங்குகின்றன.

Verse 26

सा समुद्रेण संप्राप्ता पुण्यतोया महानदी । संजातस्तत्र देवर्षे महीसागरसंगमः

அந்த புனித நீருடைய மகாநதி கடலை அடைகிறது. ஓ தேவ ரிஷியே! அங்கே மஹீ-சாகர சங்கமம் உண்டாகிறது.

Verse 27

स्तंभाख्यं तत्र तीर्थं तु त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तत्र ये मनुजाः स्नानं प्रकुर्वंति विपश्चितः

அங்கே ‘ஸ்தம்ப’ எனப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அங்கே ஞானமுடைய மனிதர் நீராடினால்—

Verse 28

सर्वपापविनिर्मुक्ता नोपसर्पंति वै यमम् । तत्राद्भुतं हि दृष्टं मे पुरा स्नातुं गतेन वै

அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு யமனை அணுகவே மாட்டார்கள். நான் ஒருமுறை அங்கே நீராடச் சென்றபோது ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்.

Verse 29

तदहं कीर्तयिष्यामि मुने श्रृणु महाद्भुतम् । यावत्स्नातुं व्रजाम्यस्मिन्महीसागरसंगमे

அந்த மாபெரும் அதிசயத்தை இப்போது நான் உரைப்பேன்—முனிவரே, கேளுங்கள்—மஹீ நதியும் கடலும் சங்கமிக்கும் இவ்விடத்தில் நான் நீராடச் சென்றபோது.

Verse 30

तीरे स्थितं प्रपश्यामि मुनींद्रं पावकोपमम् । प्रांशुं वृद्धं चास्थिशेषं तपोलक्ष्म्या विभूषितम्

கரையில் நான் ஒரு முனிவரின் தலைவரைக் கண்டேன்; அவர் தீயைப் போல ஒளிர்ந்தார்—உயரமானவர், முதியவர், தவத்தால் எலும்பே மிஞ்சியவர்; ஆயினும் தவஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 31

भुजावूर्ध्वौ ततः कृत्वा प्ररुदंतं मुहुर्मुहुः । तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा दुःखितोऽहमथाभवम्

பின்னர் அவர் இரு கரங்களையும் மேலே உயர்த்தி மீண்டும் மீண்டும் அழுதார். அவரை அப்படித் துயருற்றவராகக் கண்டு நானும் துயருற்றேன்.

Verse 32

सतां लक्षणमेतद्धि यद्दृष्ट्वा दुःखितं जनम् । शतसंख्य तस्य भवेत्तथाहं विललाप ह

நல்லோரின் இலக்கணம் இதுவே—துயருற்றவரைக் கண்டவுடன் அவர்களின் துயரம் நூறுமடங்கு பெருகும்; அவ்வாறே நானும் புலம்பினேன்।

Verse 33

अहिंसा सत्यमस्तेयं मानुष्ये सति दुर्लभम् । ततस्तमुपसंगम्य पर्यपृच्छमहं तदा

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம்—இவை மனிதரிடத்திலும் அரிது; ஆகவே அவனிடம் சென்று அப்போது நான் வினவினேன்।

Verse 34

किमर्थं रोदिशि मुने शोके किं कारणं तव । सुगुह्यमपि चेद्बूहि जिज्ञासा महती हि मे

முனிவரே, ஏன் அழுகின்றீர்? உங்கள் துயரத்தின் காரணம் என்ன? மிக இரகசியமானதாயினும் கூறுங்கள்—என் அறியவேண்டுதல் மிகப் பெரிது।

Verse 35

मुनिस्ततो मामवदद्भृगो निर्भाग्यवानहम् । तेन रोदिमि मा पृच्छ दुर्भाग्यं चालपेद्धि कः

அப்போது முனி என்னிடம் கூறினார்—‘பிருகுவே, நான் துர்பாக்கியவன்; அதனால் அழுகின்றேன். கேட்காதே—தன் துர்பாக்கியத்தை யார் உரக்கச் சொல்வார்?’

Verse 36

तमहं विस्मयाविष्टः पुनरेवेदमब्रुवम् । दुर्लभं भारते जन्म तत्रापि च मनुष्यता

நான் வியப்பால் நிறைந்து மீண்டும் கூறினேன்—‘பாரதத்தில் பிறப்பு அரிது; அதிலும் உண்மையான மனிதத்தன்மை இன்னும் அரிது.’

Verse 37

मनुष्यत्वे ब्राह्मणत्वं मुनित्वं तत्र दुर्लभम् । तत्रापि च तपःसिद्धिः प्राप्यैतत्पंचकं परम्

மனிதர்களில் மனிதப் பிறவி, அதில் பிராமணத்துவம்; அதிலும் முனித்துவம் அரிது. அதிலும் அரிது தவத்தின் சித்தி. இப் பரம ஐந்துவகை நற்பேற்றைப் பெற்றபின்…

Verse 38

किमर्थं रोदिषि मुने विस्मयोऽत्र महान्मम । एवं संपृच्छते मह्यमेतस्मिन्नेव चांतरे

முனிவரே, ஏன் அழுகின்றீர்? இங்கு எனக்கு மிகுந்த வியப்பு உண்டாகிறது. நான் இவ்வாறு கேட்டுக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில்…

Verse 39

सुभद्रोनाम नाम्ना च मुनिस्तत्राभ्युपाययौ । स हि मेरुं परित्यज्य ज्ञात्वा तीर्थस्य सारताम्

அப்போது சுபத்ரன் என்னும் பெயருடைய முனிவர் அங்கே வந்தார். அந்தத் தீர்த்தத்தின் உண்மையான சிறப்பை அறிந்து, மேரு மலையையும் விட்டு வந்தார்.

Verse 40

कृताश्रमः पूजयति सदा स्तंभेश्वरं मुनिः । सोऽप्येवं मामि वापृच्छन्मुनिं रोदनकारणम्

அந்த முனிவர் ஆசிரமக் கடமைகளை நிறைவேற்றி எப்போதும் ஸ்தம்பேஸ்வரரை வழிபட்டார். என்னை அந்நிலையில் கண்டு, தவசகனாகிய தோழன் போல என் அழுகையின் காரணத்தை கேட்டார்.

Verse 41

अथाहाचम्य स मुनिः श्रूयतां कारणं मुनी । अहं हि देवशर्माख्यो मुनिः संयतवाङ्मनाः

பின்னர் அந்த முனிவர் ஆச்சமனம் செய்து கூறினார்—“முனிவர்களே, காரணத்தை கேளுங்கள். நான் தேவசர்மா என்னும் முனி; வாக்கும் மனமும் அடக்கமுடையவன்.”

Verse 42

निवसामि कृतस्थानो गंगासागरसंगमे । तत्र दर्शेतर्पयामि सदैव च पितॄनहम्

கங்கை–சாகர சங்கமத்தில் நான் வாசஸ்தலம் அமைத்து வாழ்கிறேன். அங்கே தர்ஶத் திதியில் நான் எப்போதும் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறேன்.

Verse 43

श्राद्धांते ते च प्रत्यक्षा ह्याशिषो मे वदंति च । ततः कदाचित्पितरः प्रहृष्टा मामथाब्रवन्

ஸ்ராத்தம் முடிவில் அவர்கள் கண்முன் தோன்றி எனக்கு ஆசீர்வாத வார்த்தைகளையும் கூறுவர். பின்னர் ஒருமுறை என் பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள்.

Verse 44

वयं सदात्र चायामो देवशर्मंस्तवांतिके । स्थानेऽस्माकं कदाचित्त्वं न चायासि कुतः सुतः

“தேவசர்மா, நாங்கள் எப்போதும் இங்கே உன்னிடம் வருகிறோம். ஆனால் எங்கள் சொந்த இருப்பிடத்திற்கு நீ ஒருபோதும் வருவதில்லை—அன்புப் புதல்வா, ஏன்?”

Verse 45

स्थानं दिदृक्षुस्तच्चाहं न शक्तोऽस्मि निवोदितुम् । ततः परममित्युक्त्वा गतवान्पितृभिः सह

அவர்களின் இருப்பிடத்தை காண விரும்பி நான் மறுக்க இயலவில்லை. “அப்படியெனில் பரம இடத்திற்குச் செல்வோம்,” என்று கூறி பித்ருக்களுடன் சென்றேன்.

Verse 46

पितॄणां मंदिरं पुण्यं भौमलोकसमास्थितम् । तत्रतत्र स्थितश्चाहं तेजोमण्डलदुर्दृशान्

பித்ருக்களின் புனித மாளிகை பூமிலோகத்தில் அமைந்திருந்தது. அங்கங்கே நான் ஒளிவட்டங்களால் சூழப்பட்ட, நோக்க இயலாத தெய்வீக இருப்புகளை கண்டேன்.

Verse 47

दृष्ट्वाग्रतः पूजयाढ्यानपृच्छं स्वान्पितॄनिति । के ह्यमी समुपायांति भृशं तृप्ता भृशार्चिताः । भृशंप्रमुदिता नैव तथा यूयं यथा ह्यमी

அவர்களை முன்னே கண்ட நான் அந்த மகாத்மர்களை வழிபட்டு, என் பித்ருக்களை நோக்கி கேட்டேன்—“இவர்கள் யார்? மிகுந்த திருப்தியுடன், மிகுந்த பூஜையுடன், பேரானந்தத்துடன்—உங்களை விடவும் அதிகமாக—இவ்வாறு அணுகி வருகின்றவர்கள்?”

Verse 48

पितर ऊचुः । भद्रं ते पितरः पुण्याः सुभद्रस्य महामुनेः । तर्पितास्तेन मुनिना महीसागरसंगमे

பித்ருக்கள் கூறினர்—“உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. இவர்கள் மகரிஷி சுபத்ரரின் புண்ணிய பித்ருக்கள்; நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் அந்த முனிவர் இவர்களை தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தினார்.”

Verse 49

सर्वतीर्थमयी यत्र निलीना ह्युदधौ मही । तत्र दर्शे तर्पयति सुभद्रस्तानमून्सुत

“எல்லா தீர்த்தங்களின் சாரமாய் உள்ள பூமி கடலில் மறைந்திருக்கும் இடத்தில்—மகனே—தர்ச திதியில் சுபத்ரர் அந்தப் பித்ருக்களுக்கே தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்துகிறார்.”

Verse 50

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां लज्जितोऽहं भृशंतदा । विस्मितश्च प्रणम्यैतान्पितॄन्स्वं स्थानमागतः

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் அப்போது நான் மிகுந்த வெட்கமடைந்தேன்; வியப்புடன் அந்தப் பித்ருக்களுக்கு வணங்கி என் இடத்திற்குத் திரும்பினேன்.

Verse 51

यथा तथा चिंतितं च तत्र यास्याम्यहं श्फुटम् । पुण्यो यत्रापि विख्यातो महीसागरसंगमः

எல்லா விதமாகவும் சிந்தித்து நான் தெளிவாக முடிவு செய்தேன்—“மகீ நதி கடலுடன் சேரும் அந்தப் புனிதமும் புகழ்பெற்ற சங்கமத்திற்கே நான் செல்வேன்.”

Verse 52

कृताश्रमश्च तत्रैव तर्पयिष्ये निजान्पितॄन् । दर्शेदर्शे यथा चासौ स्तुत्यनामा सुभद्रकः

அங்கேயே நான் முறையாக ஆச்ரமதர்மத்தை நிறுவி என் பித்ருக்களைத் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்துவேன்; ஒவ்வொரு தர்ஶ (அமாவாசை) கர்மத்திலும் ‘சுபத்ரகன்’—புகழத்தக்க நாமம் உடையவன்—செய்வதுபோல்।

Verse 53

किं तेन ननु जातेन कुलांगारेण पापिना । यस्मिञ्जीवत्यवि निजाः पितरोऽन्यस्पृहाकराः

அந்த பாவியான ‘குலாங்காரன்’ பிறந்ததில் என்ன பயன்? அவன் உயிரோடு இருக்கும்போதே அவன் பித்ருக்கள் பிறரின் உதவியை நாட வேண்டுமெனில்!

Verse 54

इति संचिंत्य मुदितो रुचिं भार्यामथाब्रवुम् । रुचे त्वया समायुक्तो महीसागगरसंगमम्

இவ்வாறு சிந்தித்து மகிழ்ந்து, மனைவி ருசியிடம் கூறினேன்—‘ருசி, உன்னுடன் சேர்ந்து நான் மகீ–கடல் சங்கமத்திற்குச் செல்வேன்।’

Verse 55

गत्वा स्थास्यामि तत्रैव शीघ्रं त्वं सम्मुखीभव । पतिव्रतासि शुद्धासिकुलीनासि यशस्विनि । तस्मादेतन्मम शुभे कर्तुमर्हसि चिंतितम्

‘அங்கே சென்று அங்கேயே நான் தங்குவேன்; நீ விரைவில் என்னுடன் வரத் தயாராகு. யசஸ்வினியே, நீ பதிவ்ரதை, தூயவள், குலீனவள்; ஆகவே, சுபையே, என் இந்தத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற உதவுதல் உனக்குத் தகும்।’

Verse 56

रुचिरुवाच । हता तस्य जनिर्नाभूत्कथं पाप दुरात्मना

ருசி கூறினாள்—‘அவனுடைய பிறப்பே அழிந்ததல்லவா? எப்படி, ஓ பாவி, அந்த துராத்மனால்?’

Verse 57

श्मशानस्तंभ येनाहं दत्ता तुभ्यं कृतंत्वाय । इह कंदफलाहारैर्यत्किं तेन न पूर्यते

எந்த சுடுகாட்டு தூணின் மூலம் நான் உனக்கு க்ருதாந்தனுக்காக அளிக்கப்பட்டேனோ, இங்கு கிழங்கு-வேர், பழம் உணவாக வாழ்வோர்க்கு அவனால் நிறைவேறாதது எது?

Verse 58

नेतुमिच्छसि मां तत्र यत्र क्षारोदकं सदा । त्वमेव तत्र संयाहि नंदंतु तव पूर्वजाः

எங்கு நீர் எப்போதும் உவர்ப்பாக இருக்கிறதோ, அங்கே என்னை அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறாய்; நீயே அங்கே செல்—உன் முன்னோர் மகிழ்வாராக!

Verse 59

गच्छ वा तिष्ठ वा वृद्ध वस वा काकवच्चिरम् । तथा ब्रुवन्त्यां तस्यां तु कर्णावस्मि पिधाय च

‘போ அல்லது நில், முதியவரே! அல்லது காகம் போல நீண்ட நாள் வாழ்.’ அவள் இப்படிச் சொன்னபோது நான் என் காதுகளை மூடிக்கொண்டேன்.

Verse 60

विपुलं शिष्यमादिश्य गृह एकोऽत्र आगतः । सोऽहं स्नात्वात्र संतर्प्य पितॄञ्छ्रद्धापरायणः

சிஷ்யன் விபுலனுக்கு ஆணையிட்டு நான் தனியாக இங்கு என் இல்லத்துக்கு வந்தேன். இங்கு நீராடி, பித்ருக்களுக்கு श्रद्धையுடன் தர்ப்பணம் செய்து, நான் சிராத்தத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.

Verse 61

चिंतां सुविपुलां प्राप्तो नरके दुष्कृती यथा । यदि तिष्ठामि चात्रैव अर्धदेहधरो ह्यहम्

எனக்கு மிகப் பெரும் கவலை வந்தடைந்தது—நரகத்தில் பாவிக்கு ஏற்படுவது போல—நான் இங்கேயே ‘அரை உடல்’ தாங்கி இருக்க வேண்டுமெனில்.

Verse 62

नरो हि गृहिणीहीनो अर्धदेह इति स्मृतः । यथात्मना विना देहे कार्यं किंचिन्न सिध्यति

மனைவியில்லாத ஆண் ‘அர்த்ததேஹி’ என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறான். ஆத்மா இன்றித் தேகத்தில் எந்தக் காரியமும் நிறைவேறாதது போல, இவ்வபூரணத்தில் வாழ்வின் தர்மங்கள் முழுமை பெறாது.

Verse 63

अनयोर्हि फलं ग्राह्यं सारता नात्र काचन । अर्धदेही च मनुजस्त्वसंस्पृश्यः सतांमतः

இவ்விரண்டிலும் வெளிப்புறப் பலனே பெறத்தக்கது; இங்கு உண்மையான சாரம் இல்லை. மேலும் ‘அர்த்ததேஹி’ மனிதன் நல்லோரின் கருத்தில் அஸ்ப்ருஷ்யன்—ஆசாரதர்மத்தில் விலக்கத்தக்கவன்—என்று கருதப்படுகிறான்.

Verse 64

अनयोर्हिफलं ग्राह्यं सारता नात्र काचन । अर्धदेही च मनुजस्त्वसंस्पृश्यः सतांमतः

இவ்விரண்டிலும் வெளிப்புறப் பலனே பெறத்தக்கது; இங்கு உண்மையான சாரம் இல்லை. மேலும் ‘அர்த்ததேஹி’ மனிதன் நல்லோரின் கருத்தில் அஸ்ப்ருஷ்யன்—ஆசாரதர்மத்தில் விலக்கத்தக்கவன்—என்று கருதப்படுகிறான்.

Verse 65

औत्तानपादिरस्पृश्य उत्तमो हि सुरैः कृतः । अथ चेत्तत्र संयामि न महीसागरस्ततः

ஔத்தானபாதி துருவனும், ஒருகாலத்தில் அஸ்ப்ருஷ்யன் எனக் கருதப்பட்டாலும், தேவர்களால் பரம உயர்நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டான். ஆனால் நான் அங்கே சென்றால், இந்த பூமி-கடல் சங்கமம் எனக்கு இனி (அர்த்தமாய்/அணுகத்தக்கதாய்) இருக்காது.

Verse 66

यामि वा तत्कथं पादौ चलतो मे कथंचन । एतस्मिन्मे मनो विद्धं खिद्यतेऽज्ञानसंकटे

அல்லது நான் செல்லவேண்டுமென்றாலும் எப்படி—என் பாதங்கள் எப்படியாவது நகருமா? இதே எண்ணம் என் மனத்தைத் துளைத்து, அறியாமைச் சிக்கலில் வருத்தமடையச் செய்கிறது.

Verse 67

अतोऽहमतिमुह्यामि भृशं शोचामि रोदिमि । इतिश्रुत्वा वचस्तस्य भृशं रोमांचपूरितम्

ஆகையால் நான் மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, கடும் துயருற்று அழுகின்றேன். அவன் இவ்வாறு கூறிய சொற்களை கேட்டதும் மற்றவரும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு ரோமாஞ்சம் நிறைந்தவரானார்.

Verse 68

साधुसाध्वित्यथोवाच तं सुभद्रोऽप्यहं तथा । दण्डवच्च प्रणमितो महीसागरसङ्गमम्

அப்போது சுபத்ரன்—“சாது, சாது” என்று கூறினான்; நானும் அதையே ஒப்புக்கொண்டேன். பின்னர் தண்டவத் प्रणாமம் செய்து, பூமி-கடல் புனித சங்கமத்தை வணங்கினோம்.

Verse 69

चिन्तयावश्च मनसि प्रतीकारं मुनेरुभौ । यो हि मानुष्यमासाद्य जलबुद्बुदभंगुरम्

கவலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நாங்கள் இருவரும் முனிவர் கூறிய தீர்வை மனத்தில் சிந்தித்தோம். ஏனெனில் மனித வாழ்வு கிடைத்தாலும் அது நீர்க்குமிழிபோல் நிலையற்றது.

Verse 70

परार्थाय भवत्येष पुरुषोऽन्ये पुरीषकाः । ततः संचिंत्य प्राहेदं सुभद्रो मुनिसत्तमम्

இந்த மனித வாழ்வு பிறர்நலத்திற்கே உரியது; வேறுவிதமாக வாழ்பவர்கள் கழிவினைப் போன்றவர்கள். இவ்வாறு சிந்தித்து சுபத்ரன் முனிவருள் சிறந்தவரிடம் இச்சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 71

मा मुने परिखिद्यस्व देवशर्मन्स्थिरो भव । अहं ते नाशयिष्यामि शोकं सूर्यस्तमो यथा

முனிவரே தேவசர்மனே, துயரப்படாதீர்; உறுதியாக இருங்கள். சூரியன் இருளை அகற்றுவது போல நான் உங்கள் சோகத்தை அழித்துவிடுவேன்.

Verse 72

गमिष्याम्याश्रमं त्वं च नात्रापि परिहास्यते । श्रृणु तत्कारणं तुभ्यं तर्पयिष्ये पितॄनहम्

நான் ஆசிரமத்திற்குச் செல்வேன்; நீயும் வா; அங்கேயும் அலட்சியம் இல்லை. காரணம் கேள்—நான் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவேன்.

Verse 73

देवशर्मोवाच । एवं ते वदमानस्य आयुरस्तु शतं समाः । यदशक्यं महत्कर्म कर्तुमिच्छसि मत्कृते

தேவசர்மன் கூறினார்—நீ இவ்வாறு பேசுகின்றாய்; உனக்கு நூறு ஆண்டுகள் ஆயுள் உண்டாகுக. ஆனால் என் பொருட்டு இயலாததுபோல் தோன்றும் ஒரு மகத்தான காரியத்தைச் செய்ய விரும்புகிறாய்.

Verse 74

हर्षस्थाने विषादश्च पुनर्मां बाधते श्रृणु । अपि वाक्यं शुभं सन्तो न गृह्णन्ति मुधा मुने

மகிழ்ச்சிக்குரிய தருணத்திலும் துக்கம் மீண்டும் என்னை வாட்டுகிறது—கேள். முனிவரே, நல்லோர் வீணாக வழங்கப்படும் சுபவாக்கியத்தையும் ஏற்கமாட்டார்கள்.

Verse 75

कथमेतन्महत्कर्म कारयामि मुधावद । पुनः किंचित्प्रवक्ष्यामि यथा मे निष्कृतिर्भवेत्

வீணாகப் பேசிக்கொண்டு இந்த மகத்தான செயலை நான் எவ்வாறு செய்யச் சொல்ல முடியும்? எனக்கு உண்மையான நிவாரணமும் தீர்வும் உண்டாகும்படி இன்னும் சிலவற்றைச் சொல்கிறேன்.

Verse 76

शापितोऽसि मया प्राणैर्यथा वच्मि तथा कुरु । अहं सदा करिष्यामि दर्शे चोद्दिश्यते पितॄन्

என் உயிர்மூச்சின் சத்தியமாக நீ கட்டுப்பட்டவன்—நான் சொல்வதுபோலவே செய். நான் எப்போதும் இந்தச் சடங்கைச் செய்வேன்; அமாவாசையில் பித்ருக்களை நோக்கி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 77

श्राद्धं गंगार्णवे चात्र मत्पितॄणां त्वमाचर । अहं चैवापि तपसः संचितस्यापि जन्मना । चतुर्भागं प्रदास्यामि एवमेवैतदाचर

இங்கே கங்கார்ணவத்தில் என் பித்ருக்களுக்கான சிராத்தத்தை நீ செய். நான் வாழ்நாள் முழுதும் தவத்தால் சேர்த்த புண்ணியத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கை உனக்குத் தருவேன். ஆகவே இதையே முறையாக நிறைவேற்று.

Verse 78

सुभद्र उवाच । यद्येवं तव संतोषस्त्वेवमस्तु मुनीश्वर । साधूनां च यथा हर्षस्तथा कार्यं विजानता

சுபத்ரன் கூறினான்—இதுவே உமக்கு திருப்தியெனில், முனீஸ்வரரே, அப்படியே ஆகட்டும். விவேகமுள்ளவன் சாதுக்கள் மகிழும் வகையில் செயல்பட வேண்டும்.

Verse 79

भृगुरुवाच । देवशर्मा ततो हृष्टो दत्त्वा पुण्यं त्रिवाचिकम् । चतुर्थाशं ययौ धाम स्वं सुभद्रोऽपि च स्थितः

பிருகு கூறினார்—அப்போது தேவசர்மன் மகிழ்ந்து, திரிவாசிகமாக (மூன்று முறை புனித உச்சரிப்பால்) புண்ணியத்தை அளித்து, நான்கில் ஒரு பங்கையும் வழங்கி, தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்; சுபத்ரனும் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 80

एवंविधो नारदासौ मही सागरसंगमः । यमनुस्मरतो मह्यं रोमांचोऽद्यापि वर्तते

நாரதரே, மகீ நதியும் கடலும் கூடும் சங்கமம் இப்படிப்பட்டதே. அதை நினைத்தாலே இன்றும் என் உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுகிறது.

Verse 81

नारद उवाच । इति श्रुत्वा फाल्गुनाहं हर्षगद्गदया गिरा । मृतोमृत इवा वोचं साधुसाध्विति तंभृगुम्

நாரதர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட நான், பால்குனன், ஆனந்தத்தால் குரல் தடுக்க, மரணத்திலிருந்து மீண்டவனைப் போல, பிருகுவை நோக்கி சொன்னேன்—“சாது, சாது!”

Verse 82

यूयं वयं गमिष्यामो महीतीरं सुशोभनम् । आवामीक्षावहे सर्वं स्थानकं तदनुत्तमम्

வா, நீயும் நானும் மகீ நதியின் மிக அழகிய கரைக்கு செல்வோம்; அங்கே அந்த ஒப்பற்ற புனிதத் தலத்தை முழுமையாகக் காண்போம்.

Verse 83

मम चैवं वचः श्रुत्वा भृगुः सह मयययौ । समस्तं तु महापुण्यं महीकूलं निरीक्षितम्

என் சொற்களை கேட்ட பின் ப்ருகுவும் என்னுடன் வந்தார்; அப்போது மகீ நதியின் முழு மகாபுண்ணிய கரையும் காணப்பட்டது.

Verse 84

तद्दृष्ट्वा चातिहृष्टोहमासं रोमांचकंचुकः । अब्रवं मुनिशार्दूलं हर्षगद्गदया गिरा

அதை கண்டவுடன் நான் பேரானந்தம் அடைந்தேன்; உடல் முழுதும் மெய்சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது; மகிழ்ச்சியால் நடுங்கும் குரலில் அந்த முனிசார்தூலரிடம் சொன்னேன்.

Verse 85

त्वत्प्रसादात्करिष्यामि भृगो स्थानमनुत्तमम् । स्वस्थानं गम्यतां ब्रह्मन्नतः कृत्यं विचिंतये

ஓ ப்ருகுவே! உன் அருளால் நான் இந்த ஒப்பற்ற புனிதத் தலத்தை நிறுவுவேன். ஓ பிராமணரே! நீர் தம் இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்; இனி செய்யவேண்டியதை நான் சிந்திப்பேன்.

Verse 86

एवं भृगुं चास्मिविसर्जयित्वा कल्लोलकोलाहलकौतुकीतटे । अथोपविश्येदमचिंतयं तदा किं कृत्यमात्मानमिवैकयोगी

இவ்வாறு ப்ருகுவை விடைபெறச் செய்து, அலைகளின் ஆரவாரத்தால் வியப்பூட்டும் அந்தக் கரையில் நான் அமர்ந்து, அப்போது சிந்தித்தேன்—“இனி என்ன கடமை மீதமுள்ளது?” என்று; தனியொரு யோகி ஆத்மாவைத் தியானிப்பதுபோல்.