Adhyaya 5

Verse 1

नारद उवाच । ततोऽहं धर्मवर्माणं प्रोच्य तिष्ठेद्धनं त्वयि । कृत्यकाले ग्रहीष्यामीत्यागमं रैवतं गिरिम्

நாரதர் கூறினார்—அப்போது நான் தர்மவர்மனை அறிவுறுத்தி, “செல்வம் உன்னிடமே இருக்கட்டும்; தேவைக்காலத்தில் நான் பெற்றுக்கொள்வேன்” என்று சொல்லி, ரைவத மலைக்குச் சென்றேன்.

Verse 2

आसं प्रमुदितश्चाहं पश्यंस्तं गिरिसत्तमम् । आह्वयानं नरान्साधून्भूमेर्भुजमिवोच्छ्रितम्

அந்த சிறந்த மலையைக் கண்ட நான் பேரானந்தம் அடைந்தேன்—அது பூமியின் உயர்த்திய கைபோல் உயர்ந்து, சான்றோரை அழைப்பதுபோல் தோன்றியது.

Verse 3

यस्मिन्नानाविधा वृक्षाः प्रकाशंते समंततः । साधुं गृहपतिं प्राप्य पुत्रभार्यादयो यथा

அங்கே பலவகை மரங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளிர்ந்து விளங்குகின்றன—நல்லொழுக்கமுள்ள இல்லத்தலைவனை அடைந்தால் மகன், மனைவி முதலிய சார்ந்தோர் செழிப்பதுபோல।

Verse 4

मुदिता यत्र संतृप्ता वाशंते कोकिलादयः । सद्गुरोर्ज्ञानसंपन्ना यथा शिष्यगणा भुवि

அங்கே மகிழ்ந்து நிறைவு பெற்றுக் குயில் முதலிய பறவைகள் இனிய குரலில் பாடுகின்றன—உண்மைக் குருவால் ஞானம் பெற்ற சீடர்கள் உலகில் மகிழ்வதுபோல।

Verse 5

यत्र तप्त्वा तपो मर्त्या यथेप्सितमवाप्नुयुः । श्रीमहादेवमासाद्य भक्तो यद्वन्मनोरथम्

அங்கே மனிதர் தவம் செய்து விரும்பியதை அடைகிறார்கள்—அதுபோல பக்தன் ஸ்ரீமஹாதேவரை அணுகி இதயத்தின் இனிய விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்கிறான்।

Verse 6

तस्याहं च गिरेः पार्थ समासाद्य महाशिलाम् । शीतसौरभ्यमंदेन प्रीणीतोऽचिंतयं हृदि

அப்போது, ஓ பார்த்தா, நான் அந்த மலையின் பெரிய பாறைத்தட்டினை அணைந்தேன். குளிர்ந்த நறுமணமுள்ள மெல்லிய காற்றால் மகிழ்ந்து, உள்ளத்தில் சிந்தித்தேன்।

Verse 7

तावन्मया स्थानमाप्तं यदतीव सुदुर्लभम् । इदानीं ब्राह्मणार्थेऽहं कुर्वे तावदुपक्रमम्

இவ்வாறு நான் மிக அரிதாகக் கிடைக்கும் அந்த இடத்தை அடைந்தேன். இப்போது பிராமணர்களின் நலனுக்காக வேண்டிய முயற்சியைத் தொடங்குவேன்।

Verse 8

ब्राह्मणाश्च विलोक्य मे ये हि पात्रतमा मताः । तथा हि चात्र श्रूयंते वचांसि श्रुतिवादिनाम्

பிராமணர்களை நோக்கி, அவர்களையே மிகச் சிறந்த தானப் பாத்திரர் என நான் கருதினேன். இவ்விஷயத்தில் வேதவாதிகளான ஆசாரியர்களின் வாக்குகளும் இங்கே கேட்கப்படுகின்றன.

Verse 9

न जलोत्तरणे शक्ता यद्वन्नौः कर्णवर्जिता । तद्वच्छ्रेष्ठोऽप्यनाचारो विप्रो नोद्धरणक्षमः

துடுப்பில்லா படகு நீரைத் தாண்ட இயலாததுபோல், உயர்ந்தவராயினும் நன்னடத்தை அற்ற பிராமணன் பிறரை மீட்க வல்லவன் அல்லன்.

Verse 10

ब्राह्मणो ह्यनधीयानस्तृणाग्निरिव शाम्यति । तस्मै हव्यं न दातव्यं न हि भस्मनि हूयते

வேதம் பயிலாத பிராமணன் புல்மீது எழும் தீ போல அணைந்து விடுகிறான். அவனுக்கு ஹவ்யம் (யாக ஆஹுதி) அளிக்கக் கூடாது; சாம்பலில் ஆஹுதி ஊற்றப்படுவதில்லை.

Verse 11

दानपात्रमतिक्रम्य यदपात्रे प्रदीयते । तद्दत्तं गामतिक्रम्य गर्दभस्य गवाह्निकम्

தானத்திற்கு உரிய பாத்திரரைத் தாண்டி அப்பாத்திரருக்கு அளிப்பது, பால் தரும் பசுவை விட்டுவிட்டு கழுதைக்கு தீனி போடுவதுபோல் ஆகும்.

Verse 12

ऊषरे वापितं बीजं भिन्नभांडे च गोदुहम् । भस्मनीव हुतं हव्यं मूर्खे दानमशाश्वतम्

உவர்நிலத்தில் விதைத்த விதை, உடைந்த பாத்திரத்தில் ஊற்றிய பால், சாம்பலில் செய்த ஆஹுதி—அதுபோல் மூடனுக்குக் கொடுத்த தானம் நிலையான பயன் தராது.

Verse 13

विधिहीने तथाऽपात्रे यो ददाति प्रतिग्रहम् । न केवलं हि तद्याति शेषं पुण्यं प्रणश्यति

விதியற்றும் அபாத்திரனுக்கும் தானம் அளிப்பவன், அந்தத் தானத்தின் புண்ணியமட்டுமல்ல; மீதமுள்ள புண்ணியச் சேமிப்பும் அழிந்து போகும்।

Verse 14

भूराप्ता गौस्तथा भोगाः सुवर्णं देहमेव च । अश्वश्चक्षुस्तथा वासो घृतं तेजस्तिलाः प्रजाः

நிலம், நீர், பசுக்கள், இன்பங்கள், பொன், தன் உடலே கூட; குதிரைகள், பார்வை, ஆடை, நெய், ஒளி, எள், சந்ததி—தவறான பெறுதலும் தவறான தானமும் இவற்றை எல்லாம் பாதிக்கும்।

Verse 15

घ्नंति तस्मादविद्वांस्तु बिभियाच्च प्रतिग्रहात् । स्वल्पक केनाप्यविद्वांस्तु पंके गौरिव सीदति

ஆகையால் கல்வியற்றவன் தானம் பெறுதலை அஞ்ச வேண்டும்; அது அவனை அழிக்கும். சிறிதளவு தானத்தால்கூட அறியாதவன் சேற்றில் மூழ்கும் பசுபோல் மூழ்கிவிடுவான்।

Verse 16

तस्माद्ये गूढतपसो गूढस्वाध्यायसाधकाः । स्वदारनिरताः शांतास्तेषु दत्तं सदाऽक्षयम्

ஆகையால் மறைந்த தவமும் மறைந்த சுவாத்யாயமும் மேற்கொண்டு, தம் தர்மபத்னியிலே நிறைவு கொண்டு, அமைதியாய் இருப்போர்க்கு அளிக்கப்படும் தானம் எப்போதும் அழியாப் பலன் தரும்।

Verse 17

देशे काल उपायेन द्रव्यं श्रद्धासमन्वितम् । पात्रे प्रदीयते यत्तत्सकलं धर्मलक्षणम्

உகந்த இடம், காலம், முறையுடன், श्रद्धையோடு தகுதியான பாத்திரனுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானமே முழுமையாக தர்மத்தின் இலக்கணம் ஆகும்।

Verse 18

न विद्यया केवलया तपसा वापि पात्रता । यत्र वृत्तिमिमे चोभे तद्वि पात्रं प्रचक्षते

வெறும் கல்வியாலோ, வெறும் தவத்தாலோ மட்டும் தானம் பெறத் தகுதி உண்டாகாது. எவரிடத்தில் நல்லொழுக்கமும் இக்குணங்களும் இரண்டும் ஒன்றாக உள்ளனவோ, அவரே உண்மையான பாத்திரன் எனப்படுகிறார்.

Verse 19

तेषां त्रयाणां मध्ये च विद्या मुख्यो महागुणः । विद्यां विनांधवद्विप्राश्चक्षुष्मंतो हि ते मताः

இந்த மூன்றிலும் கல்வியே முதன்மையான மகாகுணம். கல்வியின்றி பிராமணர்களும் குருடரைப் போலவே கருதப்படுவர்—பெயருக்கு ‘கண்கள் உடையவர்’ எனப்பட்டாலும்.

Verse 20

तस्माच्चक्षुष्मतो विद्वान्देशे देशे परीक्षयेत् । प्रश्रान्ये मम वक्ष्यंति तेभ्यो दास्याम्यहं ततः

ஆகையால் உண்மையான விவேகம் உடைய அறிஞன் இடமிடமாக (பாத்திரரை) சோதிக்க வேண்டும். என் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறுவோருக்கே பின்னர் நான் தானம் அளிப்பேன்.

Verse 21

इति संचिंत्य मनसा तस्माद्देशात्समुत्थितः । आश्रमेषु महर्षीणां विचराम्यस्मि फाल्गुन

இவ்வாறு மனத்தில் எண்ணி அவர் அந்த இடத்திலிருந்து எழுந்தார். பால்குன மாதத்தில் மகரிஷிகளின் ஆசிரமங்களிலெல்லாம் அவர் சுற்றித் திரிந்தார்.

Verse 22

इमाञ्छ्लोकान्गायमानः प्रश्ररूपाञ्छृणुष्व तान् । मातृकां को विजानाति कतिधा कीदृशाक्षराम्

கேள்வி வடிவில் நான் பாடும் இச்சுலோகங்களை கேளுங்கள். மாத்ரிகை (எழுத்துமாலை) யை உண்மையில் யார் அறிவார்—அது எத்தனை, எத்தகைய எழுத்துகளை உடையது?

Verse 23

पंचपंचाद्भुतं गेहं को विजानाति वा द्विजः । बहुरूपां स्त्रियं कर्तुमेकरूपां च वत्ति कः

ஐந்து-ஐந்து அதிசயங்களால் ஆன இந்த ‘இல்லம்’ யார் இருபிறப்பர் உண்மையில் அறிவார்? பலரூபமுடைய பெண்ணை ஒருரூபமாக, நிலையாக ஆக்குவது யாருக்குத் தெரியும்?

Verse 24

को वा चित्रकथाबंधं वेत्ति संसारगोचरः । को वार्णवमहाग्राहं वेत्ति विद्यापरायणः

உலகவாழ்வின் எல்லைக்குள் நடமாடுபவன் யார் இந்த நுண்ணிய, வண்ணமயமான கதைத்தொடர்பை உணர்வான்? கல்வியில் பராயணன் யார் கடலினுள் உள்ள அந்த மகாக்ராஹத்தை (மகாபல கிராஹி) அறிவான்?

Verse 25

को वाष्टविधं ब्राह्मण्यं वेत्ति ब्राह्मणसत्तमः । युगानां च चतुर्णां वा को मूलदिवसान्वदेत्

பிராமணர்களில் சிறந்தவர் யார் பிராமண்யத்தின் எட்டுவகை இயல்பை அறிவார்? மேலும் நான்கு யுகங்களின் மூல நாட்கள்—அடிப்படை அளவு—யார் கூற வல்லார்?

Verse 26

चतुर्दशमनूनां वा मूलवासरं वेत्ति कः । कस्मिंश्चैव दिने प्राप पूर्वं वा भास्करो रथम्

பதினான்கு மனுக்களின் மூல வாசரம் (முதல் நாள்) யார் அறிவார்? மேலும் எந்த நாளில் பாஸ்கரன் முதன்முதலாக தன் ரதத்தைப் பெற்றான்—யார் அறிவார்?

Verse 27

उद्वेजयति भूतानि कृष्णाहिरिववेत्ति कः । को वास्मिन्घोरसंसारे दक्षदक्षतमो भवेत्

கருஞ்சர்ப்பம் போல உயிர்களை அச்சுறுத்தி கலங்கச் செய்வது எது என்பதை யார் அறிவார்? இந்தக் கொடிய சம்சாரச் சுழலில் மிகத் திறமையாளர்களிலும் உச்சத் திறமையாளர் யார் ஆக முடியும்?

Verse 28

पंथानावपि द्वौ कश्चिद्वेत्ति वक्ति च ब्राह्मणः । इति मे द्वादश प्रश्रान्ये विदुर्ब्राह्मणोत्तमाः

அந்த இரு பாதைகளையும் சில பிராமணரே அறிந்து விளக்க வல்லார். இவை என் பன்னிரண்டு கேள்விகள்; அவற்றை பிராமணோத்தமர்களே உணர்வர்.

Verse 29

ते मे पूज्यतमास्तेषामहामाराधकश्चिरम् । इत्यहं गायमानो वै भ्रमितः सकलां महीम्

அவர்களே எனக்கு மிகப் பூஜ்யமானோர்; நீண்ட காலமாக நான் அவர்களின் மகா ஆராதகன். இவ்வாறு சொல்லி பாடிக்கொண்டே நான் முழு பூமியையும் சுற்றித் திரிந்தேன்.

Verse 30

ते चाहुर्दुःखदाः ख्याताः प्रश्रास्ते कुर्महे नमः । इत्यहं सकलां पृथ्वीं विचिंत्यालब्धब्राह्मणः

அவர்கள் கூறினர்—‘இக் கேள்விகள் துயரம் தருவன எனப் புகழ்பெற்றவை; அந்தக் கேள்விகளுக்கே நாங்கள் வணங்குகிறோம்.’ இவ்வாறு முழு பூமியையும் ஆராய்ந்தும் எனக்கு அத்தகைய பிராமணர் கிடைக்கவில்லை.

Verse 31

हिमाद्रिशिखरासीनो भूयश्चिंतामवाप्तवान् । सर्वे विलोकिता विप्राः किमतः कर्तुमुत्सहे

இமயத்தின் சிகரத்தில் அமர்ந்து நான் மீண்டும் கவலையில் ஆழ்ந்தேன்—‘எல்லாப் பிராமணர்களையும் பார்த்துவிட்டேன்; இனி நான் என்ன செய்யத் துணிவேன்?’

Verse 32

ततो मे चिंतयानस्य पुनर्जातामतिस्त्वियम् । अद्यापि न गतश्चाहं कलापग्राममुत्तमम्

அப்போது நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் என் உள்ளத்தில் மீண்டும் இந்த எண்ணம் எழுந்தது—‘இன்றும் நான் கலாபம் எனப்படும் சிறந்த கிராமத்திற்குச் செல்லவில்லை.’

Verse 33

यस्मिन्विप्राः संवसंति मूर्तानीव तपांसि च । चतुराशीतिसाहस्राः श्रुताध्ययनशालिनः

அந்த இடத்தில் பிராமணர்கள் வாசிக்கின்றனர்—தவமே உருவெடுத்ததுபோல்; அவர்கள் எண்பத்துநான்கு ஆயிரம், ஸ்ருதி ஞானமும் வேதஅಧ್ಯயனமும் நிறைந்தோர்।

Verse 34

स्थाने तस्मिन्गमिष्यामीत्युक्त्वाहं चलितस्तदा । खेचरो हिममाक्रम्य परं पारं गतस्ततः

‘அந்த இடத்திற்குச் செல்வேன்’ என்று கூறி நான் அப்போது புறப்பட்டேன்; ஆகாய வழியாக பனிமலைத் தொடர்களைக் கடந்து, அப்புறத் தூரக் கரையை அடைந்தேன்।

Verse 35

अद्राक्षं पुण्यभूमिस्थं ग्रामरत्नमहं महत् । शतयोजनविस्तीर्णं नानावृक्षसमाकुलम्

புண்ணிய நிலத்தில் அமைந்த ஒரு மாபெரும் கிராமரத்தினத்தை நான் கண்டேன்—அது நூறு யோஜனை பரந்து, பலவகை மரங்களால் அடர்ந்திருந்தது।

Verse 36

यत्र पुण्यवतां संति शतशः प्रवराश्रमाः । सर्वेषामपि जीवानां यत्रान्योन्यं न दुष्टता

எங்கே புண்ணியவானோரின் நூற்றுக்கணக்கான சிறந்த ஆசிரமங்கள் உள்ளனவோ, அங்கே எல்லா உயிர்களிடமும் பரஸ்பரத் தீமை எதுவும் இல்லை।

Verse 37

यज्ञभाजां मुनीनां यदुपकारकरं सदा । सतां धर्मवतां यद्वदुपकारो न शाम्यति

யாகப் பங்குபெறும் முனிவர்களுக்கு அது எப்போதும் நன்மை தருவது; அதுபோல சத்புருஷரும் தர்மநிஷ்டரும் செய்யும் உதவி ஒருபோதும் குறையாது।

Verse 38

मुनीनां यत्र परमं स्थानं चाप्यविनाशकृत् । स्वाहास्वधावषट्कारहन्तकारो न नश्यति

முனிகளின் பரம வாசஸ்தலம், அழிவைத் தடுக்கும் புனித இடம் எங்கேயோ; அங்கே ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’ எனும் புனித உச்சரிப்புகளும், விக்னஹந்தனும் ஒருபோதும் அழியார்।

Verse 39

यत्र कृतयुगस्तार्थं बीजं पार्थावशिष्यते । सूर्यस्य सोमवंशस्य ब्राह्मणानां तथैव च

கிருதயுகத்தின் உண்மைப் பொருளின் விதை பூமியில் எங்கே நிலைத்திருக்கிறதோ; அங்கேயே சூரியவம்சம், சோமவம்சம் மற்றும் பிராமணர்களின் விதையும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 40

स्थानकं तत्समासाद्य प्रविष्टोऽहं द्विजाश्रमान् । तत्र ते विविधान्वादान्विवदंते द्विजोत्तमाः

அந்தப் புனித இடத்தை அடைந்து நான் இருமுறை பிறந்தோரின் ஆசிரமங்களில் நுழைந்தேன். அங்கே சிறந்த பிராமணர்கள் பலவகை வாதங்களில் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 41

परस्परं चिंतयाना वेदा मूर्तिधरा यथा । तत्र मेधाविनः केचिदर्थमन्यैः प्रपूरितम्

அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது, வேதங்களே உருவம் எடுத்ததுபோல் தோன்றியது. அங்கே சில மேதாவிகள் மற்றவர்கள் நிரப்பாமல் விட்ட பொருளை நிறைவு செய்தனர்।

Verse 42

विचिक्षिपुर्महात्मानो नभोगतमिवामिषम् । तत्रा हं करमुद्यम्य प्रावोचं पूर्यतां द्विजाः

அந்த மகாத்மாக்கள் வாதங்களை வானில் எறியப்பட்ட மாம்சம்போல் சிதறவிட்டனர். அப்போது நான் கை உயர்த்தி, ‘இது தீர்மானிக்கப்படுக, ஓ இருமுறை பிறந்தோரே!’ என்று கூறினேன்.

Verse 43

काकारावैः किमतैर्वो यद्यस्ति ज्ञानशालिता । व्याकुरुध्वं ततः प्रश्रान्मम दुर्विषहान्बहून्

உங்களில் உண்மையான ஞானநிலை இருந்தால், இக்காகம் போன்ற கூச்சலும் சண்டையும் எதற்காக? ஆகவே என் பலவும் தாங்கக் கடினமான கேள்விகளுக்கு விளக்கம் கூறுங்கள்।

Verse 44

ब्राह्मणा ऊचुः । वद ब्राह्मण प्रश्रान्स्वाञ्छ्रुत्वाऽधास्यामहे वयम् । परमो ह्येष नो लाभः प्रक्षान्पृच्छति यद्भवान्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ பிராமணரே, உங்கள் கேள்விகளைச் சொல்லுங்கள்; அவற்றைக் கேட்டு நாங்கள் விடை அளிப்போம். நீங்கள் கேள்வி கேட்பதே எங்களுக்குப் பரம லாபம்।

Verse 45

अहं पूर्विकया ते वै न्यषेधंत परस्परम् । अहं पूर्वमहं पूर्वमिति वीरा यथा रणे

‘நான் முதலில்’ என்ற அகந்தையால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தடுத்தனர்; ‘நான் முதலில், நான் முதலில்’ என்று போர்க்கள வீரர்கள் போல।

Verse 46

ततस्तान्ब्रवं प्रश्रानहं द्वादश पूर्वकान् । श्रुत्वा ते मामवो चंत लीलायंतो मुनीश्वराः

அப்போது அந்த பன்னிரண்டு மூத்தோரிடம் என் கேள்விகளைச் சொன்னேன். என்னைக் கேட்ட முனிவர்தலைவர்கள் அதை எளிதெனக் கருதி விளையாட்டுபோல் பதிலளித்தனர்।

Verse 47

किं ते द्विज बालप्रश्नैरमीभिः स्वल्पकैरपि । अस्माकं यन्निहीनं त्वं मन्यसे स ब्रवीत्वमून्

ஓ த்விஜரே, இச்சிறு சிறு குழந்தைபோன்ற கேள்விகளால் உமக்கு என்ன பயன்? எங்களில் குறை உள்ளது என நினைத்தால், அதைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 48

ततोति विस्मितश्चाहं मन्यमानः कृतार्थताम् । तेषां निहीनं संचिंत्य प्रावोचं प्रब्रवीत्वयम्

அப்போது நான் வியப்புற்றேன்; என் நோக்கம் நிறைவேறியது என எண்ணினேன். அவர்களில் ஏதேனும் குறை உள்ளதோ என சிந்தித்து நான் பேசித் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்தினேன்.

Verse 49

ततः सुतनुनामा स बालोऽबालोऽभ्युवाच माम् । मम मंदायते वाणी प्रश्नैः स्वल्पैस्तव द्विज । तथापि वच्मि मां यस्मान्निहीनं मन्यते भवान्

அப்போது சுதனு என்னும் அந்தச் சிறுவன்—வயதில் இளையனாயினும் குழந்தைபோல் அல்ல—என்னை நோக்கி: “ஓ த்விஜா, உன் சிறு கேள்விகள் என் வாக்கை மந்தமாக்குகின்றன; ஆயினும் நீ என்னை குறைவானவன் என எண்ணுவதால் நான் கூறுகிறேன்” என்றான்.

Verse 50

सुतनुरुवाच । अक्षरास्तु द्विपं चाशन्मातृकायाः प्रकीर्तिताः

சுதனு கூறினான்—மாத்ருகையின் எழுத்துகள் எண்ணிக்கையில் ஐம்பத்து இரண்டு (52) எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 51

ओंकारः प्रथमस्तत्र चतुर्दश स्वरास्तथा । स्पर्शाश्चैव त्रयस्त्रिं शदनुस्वारस्तथैव च

அதில் முதலில் ஓங்காரம்; பின்னர் பதினான்கு உயிரெழுத்துகள். ‘ஸ்பர்ஷ’ வகை மெய்யெழுத்துகள் முப்பத்துமூன்று; அதோடு அனுஸ்வாரமும் உள்ளது.

Verse 52

विसर्ज्जनीयश्च परो जिह्वामूलीय एव च । उपध्मानीय एवापि द्विपंचाशदमी स्मृताः

மேலும் விசர்கம், ‘பர’ ஒலி, ஜிஹ்வாமூலீயம், உபத்மானீயம் ஆகியவையும் சேர்ந்து—இவை ஐம்பத்து இரண்டு (52) என நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன.

Verse 53

इति ते कथिता संख्या अर्थं चैषां श्रृणु द्विज । अस्मिन्नर्थे चेति हासं तव वक्ष्यामि यः पुरा

இவ்வாறு அவர்களின் எண்ணிக்கையை உனக்குச் சொன்னேன்; இப்போது ஓ த்விஜா, அவர்களின் பொருளை கேள். இதே பொருளைச் சார்ந்து, ஒருகாலத்தில் நகைச்சுவையையும் உபதேசத்தையும் அளித்த பழங்கதையை உனக்குச் சொல்வேன்.

Verse 54

मिथिलायां प्रवृत्तोऽभूद्ब्राह्मणस्य निवेशने । मिथिलायां पुरा पुर्यां ब्राह्मणः कौथुमाभिधः

முன்னொரு காலத்தில் மிதிலா நகரில், கௌதுமன் என்னும் ஒரு பிராமணன் தன் இல்லத்தில் தங்கி வாழ்ந்தான்.

Verse 55

येन विद्याः प्रपठिता वर्तंते भुवि या द्विज । एकत्रिंशत्सहस्राणि वर्षाणां स कृतादरः

ஓ த்விஜா, உலகில் நடைமுறையில் உள்ள எல்லா வித்யைகளையும் அவன் முறையாகக் கற்றான். பக்தியுடனும் அக்கறையுடனும் முப்பத்தொன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவற்றில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

Verse 56

क्षणमप्यनवच्छिन्नं पठित्वा गेहवानभूत् । ततः केनापि कालेन कौथुमस्याभवत्सुतः

ஒரு கணமும் இடைவிடாது படித்து அவன் இல்லறத்திற்குள் நுழைந்தான். பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின் கௌதுமனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்.

Verse 57

जडवद्वर्त्तमानः स मातृकां प्रत्यपद्यत । पठित्वा मातृकामन्यन्नाध्येति स कथंचन

மந்த புத்தியுடையவனாய் நடந்து, அவன் எழுத்துமாலையையே மட்டும் கற்றான். எழுத்துகளை கற்றபின்பும், எவ்விதத்திலும் மேலதிகப் படிப்பில் முன்னேற இயலவில்லை.

Verse 58

ततः पिता खिन्नरूपी जडं तं समभाषत । अधीष्व पुत्रकाधीष्व तव दास्यामि मोदकान्

அப்போது தந்தை மனம் தளர்ந்த முகத்துடன் அந்த மந்தபுத்தி மகனை நோக்கி— “மகனே, படி, படி; உனக்கு மோதகங்களை அளிப்பேன்” என்றார்.

Verse 59

अथान्यस्मै प्रदास्यामि कर्णावुत्पाटयामि ते

இல்லையெனில் அவற்றை வேறொருவருக்குக் கொடுத்துவிடுவேன்; உன் காதுகளைப் பிய்த்தெடுப்பேன்।

Verse 60

पुत्र उवाच । तात किं मोदकार्थाय पठ्यते लोभहेतवे । पठनंनाम यत्पुंसां परामार्थं हि तत्स्मृतम्

மகன் கூறினான்— “தந்தையே, மோதகத்திற்காக ஆசையால் படிப்பார்களா? மனிதர்க்கு கல்வி என்பது பரமார்த்தத்திற்கே என்று நினைவில் கூறப்பட்டுள்ளது।”

Verse 61

कौथुम उवाच । एवं ते वदमानस्य आयुर्भवतु ब्रह्मणः । साध्वी बुद्धिरियं तेऽस्तु कुतो नाध्येष्यतः परम्

கௌதுமர் கூறினார்— “இவ்வாறு பேசும் உனக்கு பிரம்மாவின் ஆயுள் உண்டாகுக. உனக்கு இந்நல்ல புத்தி நிலைக்க; அப்படியிருக்க உயர்ந்த கல்வியை நீ ஏன் தொடரமாட்டாய்?”

Verse 62

पुत्र उवाच । तात सर्वं परिज्ञेयं ज्ञानमत्रैव वै यतः । ततः परं कंठशोषः किमर्थं क्रियते वद

மகன் கூறினான்— “தந்தையே, அறியத்தக்க அறிவு அனைத்தும் இங்கேயே இருக்கையில், அதன் பின் தொண்டை வறளும் அளவிற்கு ஓதுதல் ஏன்? அதன் பயன் என்ன, சொல்லுங்கள்।”

Verse 63

पितोवाच । विचित्रं भाषसे बाल ज्ञातोऽत्रार्थश्च कस्त्वया । ब्रूहि ब्रूहि पुनर्वत्स श्रोतुमिच्छामि ते गिरम्

தந்தை கூறினார்—குழந்தையே, நீ வியப்புறும் விதமாகப் பேசுகிறாய். இங்கே நீ எந்தப் பொருளை உணர்ந்தாய்? சொல், மீண்டும் சொல், வத்சா; உன் சொற்களை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 64

पुत्र उवाच । एकत्रिंशत्सहस्राणि पठित्वापि त्वया पितः । नानातर्कान्भ्रांतिरेव संधिता मनसिस्वके

மகன் கூறினான்—தந்தையே, முப்பத்தொன்று ஆயிரம் (பாடங்கள்/உபதேசங்கள்) படித்தும், பலவிதத் தர்க்கங்களால் உன் மனத்தில் குழப்பமே தைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்.

Verse 65

अयमयं चायमिति धर्मो यो दर्शनोदितः । तेषु वातायते चेतस्तव तन्नाशयामि ते

‘இது, அது, இதுவும்’ என்று பல தத்துவங்கள் கூறும் தர்மங்களில் உன் மனம் காற்றுபோல் அலைகிறது; அந்த மயக்கத்தை நான் உனக்காக அழிப்பேன்.

Verse 66

उपदेशं पठस्येव नैवार्थज्ञोऽसि तत्त्वतः । पाठमात्रा हि ये विप्रा द्विपदाः पशवो हि ते

நீ உபதேசத்தை மட்டும் ஓதுகிறாய்; ஆனால் உண்மையில் அதன் பொருளை அறியவில்லை. வெறும் பாடமட்டுமே உடைய பிராமணர்கள் இருகால மிருகங்களே.

Verse 67

तत्ते ब्रवीमि तद्वाक्यं मोहमार्तंडमद्भुतम्

ஆகையால் நான் உனக்கு அந்த வாக்கைச் சொல்கிறேன்—மயக்கத்தை அழிக்கும், சூரியனைப் போல அதிசயமானது.

Verse 68

अकारः कथितो ब्रह्मा उकारो विष्णुरुच्यते । मकारश्च स्मृतो रुद्रस्त्रयश्चैते गुणाः स्मृताः

‘அ’ எனும் ஒலி பிரம்மா என அறிவிக்கப்பட்டது; ‘உ’ எனும் ஒலி விஷ்ணு எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘ம’ எனும் ஒலி ருத்ரன் என நினைவுகூரப்படுகிறது; இம்மூன்றும் திரிகுணங்களாகவும் ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 69

अर्धमात्रा च या मूर्ध्नि परमः स सदाशिवः । एवमोंकारमाहात्म्यं श्रुतिरेषा सनातनी

முடியின் உச்சியில் நிலையும் அரைமாத்திரை பரமன்—சதாசிவன். இவ்வாறு ஓங்காரத்தின் மஹிமை; இதுவே ஸ்ருதியின் சனாதன உபதேசம்.

Verse 70

ओंकारस्य च माहात्म्यं याथात्म्येन न शक्यते । वर्षाणामयुतेनापि ग्रंथकोटिभिरेव वा

ஓங்காரத்தின் மஹிமையை அதன் உண்மைபடி முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது—பத்தாயிரம் ஆண்டுகளாலும் அல்ல, கோடிக்கணக்கான நூல்களாலும் அல்ல.

Verse 71

पुनर्यत्सारसर्वस्वं प्रोक्तं तच्छ्रूयतां परम् । अःकारांता अकाराद्या मनवस्ते चतुर्दश

இப்போது உரைக்கப்பட்டதின் பரம சாரத்தை மீண்டும் கேளுங்கள். ‘அ’ எனத் தொடங்கி ‘அஃ’ என முடியும் அந்த பதினான்கு மனுக்கள் இவர்கள்.

Verse 72

स्वायंभुवश्च स्वारोचिरौत्तमो रैवतस्तथा । तामसश्चाक्षुषः षष्ठस्तथा वैवस्वतोऽधुना

ஸ்வாயம்புவ, ஸ்வாரோசிஷ, உத்தம, ரைவத; பின்னர் தாமச, ஆறாவது சாக்ஷுஷ; இப்போது வைவர்ஸ்வத (மனு) ஆவார்.

Verse 73

सावर्णिर्ब्रह्मसावर्णी रुद्रसावर्णिरेव च । दक्षसावर्णिरेवापि धर्मसावर्णिरेव च

சாவர்ணி, பிரஹ்ம-சாவர்ணி, ருத்ர-சாவர்ணி; மேலும் தக்ஷ-சாவர்ணி மற்றும் தர்ம-சாவர்ணியும் (எனக் கூறப்படுகின்றனர்).

Verse 74

रौच्यो भौत्यस्तथा चापि मनवोऽमी चतुर्दश । श्वेतः पांडुस्तथा रक्तस्ताम्रः पीतश्च कापिलः

ரௌச்யன், பௌத்யனும் கூட—இவர்களே பதினான்கு மனுக்கள். (அவர்களின்) நிறங்கள்: வெள்ளை, வெளிறு, சிவப்பு, செம்பு, மஞ்சள், கபிலம்.

Verse 75

कृष्णः श्यामस्तथा धूम्रः सुपिशंगः पिशंगकः । त्रिवर्णः शबलो वर्णैः कर्कंधुर इति क्रमात्

பின்பு கருப்பு (கிருஷ்ண), கருநிறம் (ஷ்யாம), புகைநிறம் (தூம்ர), ஒளிர்-கபிலம் (சுபிஷங்க), கபிலம் (பிஷங்க); அதன் பின் மும்மணி நிறம் (திரிவர்ண) மற்றும் பலநிறச் சபலன்—இவ்வரிசையில் (இறுதியில்) கர்கந்துரன்.

Verse 76

वैवस्वतः क्षकारश्च तात कृष्णः प्रदृश्यते । ककाराद्य हकारांतास्त्रयस्त्रिंशच्च देवताः

‘வைவஸ்வத’ன் ‘க்ஷ’ எழுத்தால் குறிக்கப்படுகின்றான்; அன்பனே, ‘கிருஷ்ண’னும் (அதில்) தென்படுகின்றான். ‘க’ முதல் ‘ஹ’ வரை—இவை முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் என அறியப்படுகின்றனர்.

Verse 77

ककाराद्याष्ठकारांता आदित्या द्वादश स्मृताः । धाता मित्रोऽर्यमा शक्रो वरुणाश्चांशुरेव च

‘க’ முதல் ‘ட்ஹ’ (ठ) வரை—இவர்கள் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றனர்: தாதா, மித்ர, அர்யமா, சக்ர, வருணன், மேலும் அம்‌ஷு.

Verse 78

भगो विवस्वान्पूषा च सविता दशमस्तथा । एकादशस्तथा त्वष्टा विष्णुर्द्वादश उच्यते

ஆதித்யர்களில் பகன், விவஸ்வான், பூஷன்; பத்தாவதாக சவிதா; பதினொன்றாவதாக த்வஷ்டா; பன்னிரண்டாவதாக விஷ்ணு என்று கூறப்படுகிறார்.

Verse 79

जघन्यजः स सर्वेषामादित्यानां गुणाधिकः । डकाराद्या बकारांता रुद्राश्चैकादशैव तु

கடைசியாகப் பிறந்தவர் எல்லா ஆதித்யர்களிலும் குணத்தில் மேலானவர். டகாரத்தால் தொடங்கி பகாரத்தில் முடிவுறுபவர்கள்—அவர்களே பதினொரு ருத்ரர்கள்.

Verse 80

कपाली पिंगलो भीमो विरुपाक्षो विलोहितः । अजकः शासनः शास्ता शंभुश्चण्डो भवस्तथा

கபாலி, பிங்கலன், பீமன், விரூபாக்ஷன், விலோஹிதன், அஜகன், சாசனன், சாஸ்தா, சம்பு, சண்டன், மேலும் பவ—இவர்களே ருத்ரர்கள்.

Verse 81

भकाराद्याः षकारांता अष्टौ हि वसवो मताः । ध्रुवो घोरश्च सोमश्च आपश्चैव नलोऽनिलः

பகாரத்தால் தொடங்கி ஷகாரத்தில் முடிவுறுபவர்கள்—இவர்கள் எட்டு வசுக்கள்: துருவன், கோரன், சோமன், ஆபம், நலன், அனிலன்.

Verse 82

प्रत्यूषश्च प्रभासश्च अष्टौ ते वसवः स्मृताः । सौ हश्चेत्यश्विनौ ख्यातौ त्रयस्त्रिंशदिमे स्मृताः

பிரத்யூஷன் மற்றும் பிரபாசன்—இவ்வாறு அந்த எட்டு வசுக்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர். ‘சௌ’ மற்றும் ‘ஹ’ எனும் இரு அஸ்வின்கள் புகழ்பெற்றவர்கள். இவ்விதம் இவர்கள் முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 83

अनुस्वारो विसर्गश्च जिह्वामूलीय एव च । उपध्मानीय इत्येते जरायुजास्तथांडजाः

அனுஸ்வாரம், விசர்கம், ஜிஹ்வாமூலீயம், உபத்மானீயம்—இவையே (குறிகள்) என உரைக்கப்பட்டன; இங்கு அவை கர்ப்பஜரும் அண்டஜரும் ஆகிய உயிர்களோடும் தொடர்புபடுத்தப்பட்டன.

Verse 84

स्वेदजाश्चोद्भिजाश्चेति तत जीवाः प्रकीर्तिताः । भावार्थः कथितश्चायं तत्त्वार्थं श्रृणु सांप्रतम्

வியர்வையால் பிறப்போர் (ஸ்வேதஜர்) மற்றும் முளைத்தெழுவோர் (உத்பிஜர்) என உயிர்களும் கூறப்பட்டன. இது பாவார்த்தம்; இப்போது தத்துவார்த்தத்தை கேள்.

Verse 85

ये पुमांसस्त्वमून्देवान्समाश्रित्य क्रियापराः । अर्धमात्रात्मके नित्ये पदे लीनास्त एव हि

இத்தேவர்களைச் சரணடைந்து கர்மநிஷ்டையாய் இருப்போர், ‘அர்த்தமாத்ரா’ சாரமுடைய நித்திய பதத்தில் லயமடைவோர் அவர்களே.

Verse 86

चतुर्णां जीवयोनीनां तदैव परिमुच्यते । यदाभून्मनसा वाचा कर्मणा च यजेत्सुरान्

நான்கு உயிர்-யோனிகளின் பந்தத்திலிருந்து அப்போதே விடுதலை உண்டாகும்; மனம், வாக்கு, செயல் ஆகியவற்றால் தேவர்களை யஜித்து வழிபடும்போது.

Verse 87

यस्मिञ्छास्त्रे त्वमी देवा मानिता नैव पापिभिः । तच्छास्त्रं हि न मंतव्यं यदि ब्रह्मा स्वयं वदेत्

எந்த சாஸ்திரத்தில் இத்தேவர்களுக்கு மரியாதை இல்லையோ, பாவிகள் அதை ஆதரிக்கிறார்களோ, அதைச் சாஸ்திரம் என ஏற்காதே—பிரம்மா தாமே சொன்னாலும் கூட.

Verse 88

अमी च देवाः सर्वत्र श्रौते मार्गे प्रतिष्ठिताः । पाषण्डशास्त्रे सर्वत्र निषिद्धाः पापकर्मभिः

இத்தேவர்கள் எங்கும் ஸ்ரௌத (வேத) மார்க்கத்தில் நிலைபெற்றவர்கள்; ஆனால் பாஷண்ட சாஸ்திரங்களில் பாபகர்மங்களால் எங்கும் தடைசெய்யப்பட்டவர்களெனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 89

तदमून्ये व्यतिक्रम्य तपो दानमथो जपम् । प्रकुर्वंति दुरात्मानो वेपते मरुतः पथि

அந்த தேவர்களை மீறி துராத்மர்கள் தவம், தானம், ஜபம் செய்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களின் செயலால் மருதின் பாதை—தர்ம ஒழுங்கு—கூட நடுங்குகிறது।

Verse 90

अहो मोहस्य माहात्म्यं पश्यताविजितात्मनाम् । पठंति मातृकां पापा मन्यंते न सुरानिह

அஹோ! தம்மை வெல்லாதவர்களில் மோகத்தின் மகிமை எத்தகையது—பாவிகள் ‘மாத்ரிகா’வை ஓதுகின்றனர்; ஆனால் இங்கே தேவர்களைச் சிறிதும் ஏற்கவில்லை।

Verse 91

सुतनुरुवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा पिताभूदतिविस्मितः । पप्रच्छ च बहून्प्रश्रान्सोप्य वादीत्तथातथा

சுதனு கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்ட தந்தை மிகுந்த வியப்புற்றார். அவர் பல கேள்விகளை கேட்டார்; மற்றவனும் ஒவ்வொன்றுக்கும் அதற்கேற்றபடி பதிலளித்தான்।

Verse 92

मयापि तव प्रोक्तोऽयं मातृकाप्रश्र उत्तमः । द्वितीयं श्रृणु तं प्रश्नं पंचपंचाद्भुतं गृहम्

இந்த சிறந்த ‘மாத்ரிகா’ தொடர்பான கேள்வியை நானும் உனக்கு விளக்கியுள்ளேன். இப்போது இரண்டாவது கேள்வியை கேள்—ஐந்து மற்றும் ஐந்தால் உருவான அந்த அதிசய ‘இல்லம்’ பற்றி।

Verse 93

पंचभूतानि पञ्चैव कर्मज्ञानेंद्रियाणि च । पंच पंचापि विषया मनोबुद्ध्यहमेव च

ஐந்து மகாபூதங்கள் உள்ளன; மேலும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் உள்ளன. அதுபோல ஐந்து விஷயங்கள்; மனம், புத்தி, அகங்காரம் ஆகியவையும் சேர்கின்றன.

Verse 94

प्रकृतिः पुरुषश्चैव पञ्चविंशः सदाशिवः । पञ्चपञ्चभिरेततैस्तु निष्पन्नं गृहमुच्यते

பிரக்ருதி, புருஷன்—மேலும் இருபத்தைந்தாம் தத்துவமாகிய சதாசிவன்—இவ்வாறு ஐந்து-ஐந்து தொகுதிகளால் இந்த ‘கிருஹம்’ எனப்படும் உடல் அமைப்பு உருவாகிறது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 95

देहमेतदिदं वेद तत्त्वतो यात्यसौ शिवम् । बहुरूपां स्त्रियं प्राहुर्बुद्धिं वेदांतवादिनः

இந்த உடலைத் தத்துவமாக அறிந்தவன் சிவனை அடைகிறான். வேதாந்தவாதிகள் புத்தியை பலவடிவம் கொள்ளும் ‘ஸ்த்ரீ’ என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 96

सा हि नानार्थभजनान्नानारूपं प्रपद्यते । धर्मस्यैकस्य संयोगाद्बहुधाप्येकिकैव सा

அது (புத்தி) பல நோக்கங்களுக்காக நாடப்படுவதால் பல வடிவங்களை அடைகிறது; ஆனால் ஒரே தர்மத்துடன் இணைவு காரணமாக, பலவாறு தோன்றினாலும் இயல்பில் ஒன்றே ஆகும்.

Verse 97

इति यो वेदे तत्त्वार्थं नासौ नरकमाप्नुयात् । मुनिभिर्यश्च न प्रोक्तं यन्न मन्येत दैवतान्

இத்தத்துவார்த்தத்தை அறிந்தவன் நரகத்தை அடையான். முனிவர்கள் கூறாததை தெய்வமென எண்ணக் கூடாது.

Verse 98

वचनं तद्बुधाः प्रहुर्बंधं चित्रकथं त्विति । यच्च कामान्वितं वाक्यं पंचमं वाप्यतः श्रुणु

அத்தகைய சொல்லை ஞானிகள் பந்தம் எனக் கூறுவர்—வண்ணக் கதையளவே. இப்போது ஐந்தாம் வகை வாக்கை கேள்—காமத்தால் உந்தப்பட்ட உரை.

Verse 99

एको लोभो महान्ग्राहो लोभात्पापं प्रवर्तते । लोभात्क्रोधः प्रभवति लोभात्कामः प्रवर्तते

பேராசை ஒன்றே பெரும் பிடியாளன். பேராசையால் பாவம் எழுகிறது; பேராசையால் கோபம் பிறக்கிறது; பேராசையால் காமம் மேலும் பெருகுகிறது.

Verse 100

लोभान्मोहश्च माया च मानः स्तम्भः परेष्सुता । अविद्याऽप्रज्ञता चैव सर्वं लोभात्प्रवर्तते

பேராசையால் மயக்கம், மாயை, அகந்தை, பிடிவாதத் திமிர், பிறர்மேல் பகை; அறியாமை, விவேகமின்மை—இவை அனைத்தும் பேராசையிலிருந்து உண்டாகின்றன.

Verse 101

हरणं परवित्तानां परदाराभिमर्शनम् । साहसानां च सर्वेषामकार्याणआं क्रियास्तथा

பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தல், பிறருடைய மனைவியை அவமதித்து தீண்டுதல், மேலும் எல்லா வகையான வன்முறைத் துனிச்சல் தீச்செயல்கள்—இத்தகைய தடைசெயல்கள் (அதே குற்றத்திலிருந்து) எழுகின்றன.

Verse 102

स लोभः सह मोहेन विजेतव्यो जितात्मना । दम्भो द्रोहश्च निंदा च पैशुन्यं मत्सरस्तथा

அந்த பேராசை—மயக்கத்துடன் கூடியது—தன்னடக்கம் பெற்றவன் வெல்ல வேண்டியது. அதிலிருந்து வஞ்சகப் பாசாங்கு, துரோகம், பழிச்சொல், புறங்கூறு, பொறாமை ஆகியனவும் தோன்றும்.

Verse 103

भवन्त्येतानि सर्वाणि लुब्धानामकृतात्मनाम् । सुमहां त्यपि सास्त्राणि धारयंति बहुश्रुताः

பேராசையும் தன்னடக்கமின்மையும் உடையவர்களிடத்தில் இவ்வெல்லா குற்றங்களும் தோன்றுகின்றன. பல சாஸ்திரங்களை கேட்டும், மாபெரும் நூல்களை மனத்தில் தாங்கியும் இருப்பவர்களும் இதிலேயே வீழ்கின்றனர்.

Verse 104

छेत्तारः संशयानां च लोभग्रस्ता व्रजंत्यधः । लोभक्रोधप्रसक्ताश्च शिष्टाचारबहिष्कृताः

சந்தேகங்களை வெட்டித் தீர்ப்பவர்களாயினும், பேராசை பிடித்தால் அவர்கள் கீழ்நிலைக்குச் செல்கின்றனர். பேராசை மற்றும் கோபத்தில் பற்றுடையவர்களாய், நற்பண்புடையோரின் ஒழுக்கத்திலிருந்து நீக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 105

अन्तःक्षुरा वाङ्मधुराः कूपाश्धन्नास्तृणौरिव । कुर्वते ये बहून्मार्गांस्तांस्तान्हेतुबलन्विताः

உள்ளத்தில் அவர்கள் கத்தியைப் போல கூர்மையுடையோர்; ஆனால் பேச்சு இனிமை. புல்லால் மூடப்பட்ட கிணறு போல. பல (ஏமாற்று) வழிகளை உருவாக்குவோர், காரணவாதமும் வலிமையும் கொண்டு ஒவ்வொருவராக அதனைச் செய்கின்றனர்.

Verse 106

सर्वमार्गं विलुंमपंति लोभाज्जातिषु निष्ठुराः । धर्मावतंसकाः क्षुद्रा मुष्णंति ध्वजिनो जगत्

பேராசையால் கடினமனத்தோர் பல சமூகக் குழுக்களில் தோன்றி எல்லா வழிகளையும் கொள்ளையடிக்கின்றனர். சிறுமக்கள் ‘தர்மம்’ என்பதை அலங்காரமாக அணிந்து, கொடிகளை ஏந்தி உலகையே கொள்ளையடிக்கின்றனர்.

Verse 107

एतेऽतिपापिनो ज्ञेया नित्यं लोभसमन्विताः । जनको युवनाश्वश्च वृषादर्भिः प्रसेनजित्

இவர்கள் மிகப் பாவிகள் என அறியப்பட வேண்டும்; எப்போதும் பேராசையுடன் இணைந்தவர்கள்—ஜனகன், யுவநாஷ்வன், வ்ருஷாதர்பி, பிரசேனஜித்.

Verse 108

लोभक्षयाद्दिवं प्राप्तास्तथैवान्ये जनाधिपाः । तस्मात्त्यजंति ये लोभं तेऽतिक्रामंति सागरम्

பேராசை அழிந்ததால் அரசர்கள் விண்ணுலகம் அடைந்தனர்; மற்றவர்களும் அதுபோல. ஆகவே பேராசையைத் துறப்போர் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கின்றனர்.

Verse 109

संसाराख्यमतोऽनये ये ग्राहग्रस्ता न संशयः । अथ ब्राह्मणभेदांस्त्वमष्टो विप्रावधारय

இந்த ‘சம்சாரம்’ எனப்படும் ஓட்டத்தில் அகப்பட்டோர், ஐயமின்றி முதலைப் பிடியில் சிக்கியவரைப் போன்றோர். இப்போது, ஓ பிராமணரே, என்னிடமிருந்து பிராமணர்களின் எட்டு வகைகளை அறிந்துகொள்.

Verse 110

मात्रश्च ब्राह्मणश्चैव श्रोत्रियश्च ततः परम् । अनूचानस्तथा भ्रूण ऋषिकल्प ऋषिर्मुनिः

அவர்கள்—மாத்ர, பிராமணன், ச்ரோத்ரியன்; அதன் பின் அனூசானன்; மேலும் ப்ரூணன், ரிஷிகல்பன், ரிஷி, முனி.

Verse 111

एते ह्यष्टौ समुद्दिष्टा ब्राह्मणाः प्रथमं श्रुतौ । तेषां परः परः श्रेष्ठो विद्यावृत्तविशेषतः

ச்ருதி மரபில் இவ்வெட்டு வகை பிராமணர்கள் முதலில் கூறப்பட்டுள்ளனர். இவர்களில் கல்வி மற்றும் ஒழுக்கத்தின் சிறப்பால் ஒவ்வொரு அடுத்தவரும் முந்தையவரை விட உயர்ந்தவர்.

Verse 112

ब्राह्मणानां कुले जातो जातिमात्रो यदा भवेत् । अनुपेतः क्रियाहीनो मात्र इत्यभिधीयते

பிராமண குலத்தில் பிறந்தும் பிறப்பினால் மட்டுமே பிராமணனாய் இருந்து—உபநயனம் இன்றி, விதிக்கிரியைகள் இன்றியவனாக இருப்பவன்—‘மாத்ர’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 113

एकोद्देश्यमतिक्रम्य वेदस्याचारवानृजुः । स ब्राह्मण इति प्रोक्तो निभृतः सत्यवाग्घृणी

வேதத்தின் ஒரு பாடப்பகுதியிலேயே நின்றுவிடாமல் அதைக் கடந்தவன், நல்லொழுக்கமுடையவன், நேர்மையானவன்—அமைதியான இயல்பும், உண்மை பேசும் வாக்கும், கருணை உள்ளமும் உடையவன்—அவனே ‘பிராமணன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 114

एकां शाखां सकल्पां च षड्भिरंगैरधीत्य च । षट्कर्मनिरतो विप्रः श्रोत्रियोनाम धर्मवित्

ஒரு வேதசாகையை கல்பத்துடன், ஆறு அங்கங்களுடனும் சேர்ந்து கற்றுத், ஆறு கர்மங்களில் இடையறாது ஈடுபடும் விப்ரன் ‘ச்ரோத்ரியன்’—தர்மத்தை அறிந்தவன்—என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 115

वेदवेदांगतत्त्वज्ञः शुद्धात्मा पापवर्जितः । श्रेष्ठः श्रोत्रियवान्प्राज्ञः सोऽनूचान इति स्मृतः

வேதமும் வேதாங்கங்களும் கூறும் தத்துவார்த்தத்தை அறிந்து, உள்ளம் தூய்மையாய் பாவமற்றவனாய்—மேன்மையுடையவன், ச்ரோத்ரியக் கல்வியால் நிறைந்தவன், ஞானி—அவனே ‘அனூசானன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 116

अनूचानगुणोपेतो यज्ञस्वाध्याययंत्रितः । भ्रूण इत्युच्यते शिष्टैः शेषभोजी जितेंद्रियः

அனூசானனின் நற்குணங்களுடன் கூடி, யாகமும் சுவாத்யாயமும் கொண்டு கட்டுப்பட்டவனாய், ஹவிசின் மீதமுள்ளதையே உண்ணும், இந்திரியங்களை வென்றவன்—இத்தகையவன் அறிஞர்களால் ‘ப்ரூணன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 117

वैदिकं लौकिकं चैव सर्वज्ञानमवाप्य यः । आश्रमस्थो वशी नित्यमृषिकल्प इति स्मृतः

வேதமும் உலகியலும் ஆகிய எல்லா அறிவையும் பெற்றுத், தன் ஆசிரமத்தில் நிலைத்து எப்போதும் தன்னடக்கத்துடன் இருப்பவன் ‘ரிஷிகல்பன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 118

ऊर्ध्वरेता भवत्यग्र्यो नियताशी नसंश यी । शापानुग्रहयोः शक्तः सत्यसंधो भवेदृषिः

ஊர்த்வரேதஸாக இருந்து, கட்டுப்பட்ட உணவு கொண்டு, ஐயமின்றி உயர்ந்தவனாகிறான்; சாபமும் அனுக்ரஹமும் அளிக்க வல்லவன், சத்தியசங்கல்பத்தில் நிலைத்தவன்—அவனே ரிஷி ஆவான்.

Verse 119

निवृत्तः सर्वतत्त्वज्ञः कामक्रोधविवर्जितः । ध्यानस्थानिष्क्रियो दांतस्तुल्यमृत्कांचनो मुनिः

உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விலகி, எல்லாத் தத்துவங்களையும் அறிந்து, காமம்-கோபம் அற்றவனாய்; தியானத்தில் நிலைத்து, செயல் பற்றற்றவனாய், அடக்கமுடையவனாய், மண்ணும் பொன்னும் சமமெனக் காண்பவனே முனி.

Verse 120

एवमन्वयविद्याभ्यां वृत्तेन च समुच्छ्रिताः । त्रिशुक्लानाम विप्रेंद्राः पूज्यन्ते सवनादिषु

இவ்வாறு குலமரபும் கல்வியும், மேலும் சிறந்த ஒழுக்கமும் கொண்டு உயர்ந்த திரிசுக்லக் குலத்தின் தலைசிறந்த பிராமணர்கள் சவன முதலிய யாகச் சேவைகளில் போற்றப்படுவர்.

Verse 121

इत्येवंविधविप्रत्वमुक्तं श्रृणु युगादयः । नवमी कार्तिके शुक्ला कृतादिः परिकीर्तिता

இவ்வாறு இத்தகைய பிராமணச் சிறப்பின் இயல்பு கூறப்பட்டது. இப்போது யுகாதிகளை கேள்—கார்த்திக மாத சுக்ல நவமி க்ருதயுகத்தின் தொடக்கம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 122

वैशाखस्य तृतीया या शुक्ला त्रेतादिरुच्यते । माघे पञ्चदशीनाम द्वापरादिः स्मृता बुधैः

வைசாக மாத சுக்ல த்ருதியை த்ரேதாயுகத்தின் தொடக்கம் எனக் கூறுவர்; மாக மாத பௌர்ணமி (பஞ்சதசி)யை ஞானிகள் த்வாபரயுகத் தொடக்கம் என நினைவுகூர்வர்.

Verse 123

त्रयोदशी नभस्ये च कृष्णा सा हि कलेः स्मृता । युगादयः स्मृता ह्येता दत्तस्याक्षयकारकाः

நபஸ்ய மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத் திரயோதசி கலியுகத்தின் தொடக்கம் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. இவை ‘யுகாதி’ திதிகள்; இந்நாள்களில் செய்யும் தானம் அక్షய பலன் தரும்.

Verse 124

एताश्चतस्रस्तिथयो युगाद्या दत्तं हुतं चाक्षयमाशु विद्यात् । युगेयुगे वर्षशतेन दानं युगादिकाले दिवसेन तत्फलम्

இந்த நான்கு திதிகளே யுகாதிகள்; இவற்றில் செய்யும் தானமும் ஹோமமும் விரைவில் அక్షயமாகும் என்று அறிக. ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நூறு ஆண்டுகள் செய்த தானத்தின் பலன், யுகாதிக் காலத்தில் ஒரே நாளில் கிடைக்கும்.

Verse 125

युगाद्याः कथिता ह्येता मन्वाद्याः श्रृणु सांप्रतम् । अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्तिके तथा

யுகாதி திதிகள் கூறப்பட்டன; இப்போது மன்வாதிகளை கேள்—ஆஸ்வயுஜ மாதத்தின் சுக்ல நவமி, மேலும் கார்த்திக மாதத்தின் த்வாதசி.

Verse 126

तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च । फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी तथा

சைத்ர மாதத்தின் திருதியை, மேலும் பாத்ரபத மாதத்தின் திருதியையும்; பால்குண அமாவாசை, மேலும் பௌஷ மாத ஏகாதசியும் (புனித திதிகள்).

Verse 127

आषाढस्यापि दशमी माघमासस्य सप्तमी । श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढी च पूर्णिमा

ஆஷாட மாதத்தின் தசமி, மாக மாதத்தின் சப்தமி, ஸ்ராவணத்தின் கிருஷ்ண அஷ்டமி, மேலும் ஆஷாடி பௌர்ணமியும் (மிகப் புண்ணிய திதிகள்).

Verse 128

कार्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्येष्ठे पञ्चदशी सिता । मन्वंतरादयश्चैता दत्तस्याक्षयकारकाः

கார்த்திகை, பால்குன, சைத்ர பௌர்ணமிகள், மேலும் ஜ்யேஷ்ட சுக்லபக்ஷ பஞ்சதசி; மன்வந்தராதி நாட்கள்—இவை தானத்தின் பலனை அక్షயமாக்கும் என கூறப்பட்டன.

Verse 129

यस्यां तिथौ रथं पूर्वं प्राप देवो दिवाकरः । सा तिथिः कथिता विप्रैर्माघे या रथसप्तमी

எந்த திதியில் பழங்காலத்தில் தேவன் திவாகரன் (சூரியன்) தன் ரதத்தைப் பெற்றானோ, அந்தத் திதியே மாக மாதத்தின் ரதசப்தமி எனப் பிராமணர்கள் கூறினர்.

Verse 130

तस्यां दत्तं हुतं चेष्टं सर्वमेवाक्षयं मतम् । सर्वदारिद्र्यशमनं भास्करप्रीतये मतम्

அந்தத் திதியில் அளிக்கும் தானம், ஹோமத்தில் அர்ப்பணிக்கும் ஆஹுதி, செய்யும் எந்த தர்மச் செயலும்—அனைத்தும் பலனில் அక్షயமெனக் கருதப்படுகிறது. பாஸ்கரன் திருப்திக்காகச் செய்யப்படுவது எல்லா வறுமையையும் நீக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 131

नित्योद्वेजकमाहुर्यं बुधास्तं श्रृणु तत्त्वतः । यश्च याचनिको नित्यं न स स्वर्गस्य भाजनम्

ஞானிகள் அவனை ‘நித்திய உத்்வேககரன்’ என அழைப்பர்—அந்த உண்மையை கேள்: எப்போதும் யாசகனாய் பிறரைத் தொந்தரவு செய்து கேட்பவன் சொர்க்கத்திற்குப் பாத்திரன் அல்லன்.

Verse 132

उद्वेजयति भूतानि यथा चौरास्तथैव सः । नरकं याति पापात्मा नित्योद्वेगकरस्त्वसौ

திருடர்கள் உயிர்களை அச்சுறுத்துவது போல அவனும் அச்சுறுத்துகிறான். ஆகவே அந்தப் பாபாத்மா—நித்திய உத்்வேகம் செய்பவன்—நரகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 133

इहोपपत्तिर्मम केन कर्मणा क्व च प्रयातव्यमितो मयेति । विचार्य चैवं प्रतिकारकारी बुधैः स चोक्तो द्विज दक्षदक्षः

“எந்த கர்மத்தால் எனக்கு இந்நிலை வந்தது? இங்கிருந்து நான் எங்கே செல்ல வேண்டும்?”—இவ்வாறு சிந்தித்து உரிய பரிகாரத்தைச் செய்பவனை, ஞானிகள் உண்மையில் கடமைநிபுணனான திறமையுடைய இருபிறப்பன் எனப் புகழ்வர்।

Verse 134

मासैरष्टभिरह्ना च पूर्वेण वयसायुषा । तत्कर्म पुरुषः कुर्याद्येनांते सुखमेधते

ஆயுளின் முன்ன்பகுதியில்—மாதங்களாலும் நாட்களாலும், இளமைத் தொடக்க நிலையிலும்கூட—வாழ்க்கையின் முடிவில் இன்பம் பெருகுமாறு செய்யும் கர்மத்தையே மனிதன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 135

अर्चिर्धूमश्च मार्गौ द्वावाहुर्वेदांतवादिनः । अर्चिषा याति मोक्षं च धूमेनावर्तते पुनः

வேதாந்த ஆசிரியர்கள் இரண்டு பாதைகளைச் சொல்கிறார்கள்—அர்சி (ஒளி) பாதை, தூம (புகை) பாதை. அர்சி வழி மோட்சம்; தூம வழி மீண்டும் பிறவி.

Verse 136

यज्ञैरासाद्यते धूमो नैष्कर्म्येणार्चिराप्यते । एतयोरपरो मार्गः पाखंड इति कीर्त्यते

யாகங்களால் ‘தூமம்’ (புகை) மட்டுமே அடையப்படும்; நைஷ்கர்ம்யத்தால் (நிஷ்காம/அகார்ம நிலை) ‘அர்சி’ (ஒளி) பெறப்படும். இவ்விரண்டைத் தவிர்ந்த பாதை ‘பாகண்டம்’ எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 137

यो देवान्मन्यते नैव धर्मांश्च मनुसूचितान् । नैतौ स याति पंथानौ तत्त्वार्थोऽयं निरूपितः

தேவர்களை ஏற்காதவனும், மனு போதித்த தர்மங்களையும் ஒப்புக்கொள்ளாதவனும்—இந்த இரு பாதைகளிலும் எதிலும் செல்லான்; இதுவே உண்மைப் பொருள் தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது।

Verse 138

इते ते कीर्तिताः प्रश्राः शक्त्या ब्राह्मणसत्तम । साधु वाऽसाधु वा ब्रूही ख्यापयात्मानमेव च

ஓ பிராமணசிறந்தவரே! என் இயன்ற அளவில் இக் கேள்விகளை உரைத்தேன். இவை நன்று அல்லது நன்று அல்லவா என்று கூறி, உமது அடையாளத்தையும் வெளிப்படுத்துவீராக.