Adhyaya 53

Verse 1

नारद उवाच । अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि शालामाहात्म्य मुत्तमम् । संस्थापिते पुरा स्थाने प्रोक्तोहं द्विजपुंगवैः

நாரதர் கூறினார்—இப்போது நான் இன்னொரு சிறந்த வரலாற்றை உரைப்பேன்—‘சாலா’வின் மஹாத்மியம். முற்காலத்தில் நிறுவப்பட்ட அந்தப் புனிதத் தலத்தில் உயர்ந்த பிராமணர்கள் இதை எனக்கு உபதேசித்தனர்।

Verse 2

स्थानस्य रक्षणार्थाय उपायं कुरु सुव्रत । ततो मया प्रतिज्ञातं करिष्ये स्थान रक्षणम्

“இந்தப் புனிதத் தலத்தின் பாதுகாப்பிற்காக ஒரு வழியைச் செய், நல்ல விரதம் உடையவனே.” அப்போது நான் உறுதி மொழிந்தேன்—“இந்தத் தலத்தை நான் காப்பேன்.”

Verse 3

आराधिता मया पश्चाद्ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । त्रयस्त्वेकाग्रचित्तेन ततस्तुष्टाः सुरोत्तमाः

பின்னர் நான் ஒருமுகச் சிந்தையுடன் பிரம்மா, விஷ்ணு, மஹேஸ்வரரை ஆராதித்தேன். அப்போது தேவர்களில் முதன்மையான அந்த மூவரும் திருப்தியடைந்தனர்।

Verse 4

समागम्याथ मां प्रोचुर्नारद व्रियतां वरः । प्रोक्तं तानार्च्य च मया क्रियतां स्थानरक्षणम्

அப்போது அவர்கள் என்னை அணுகி கூறினர்—“நாரதா, ஒரு வரம் வேண்டுக.” நான் அவர்களை வணங்கி கூறினேன்—“இந்தப் புனிதத் தலத்தின் பாதுகாப்பு நிகழுமாறு அருள வேண்டும்.”

Verse 5

अयमेव वरो मह्यं देयो देवैः सुतोषितैः । स्थानलोपो यथा न स्याद्यथा कीर्तिर्भवेन्मम

மிகவும் திருப்தியடைந்த தேவர்களால் எனக்கு அளிக்க வேண்டிய வரம் இதுவே—இந்தப் புனிதத் தலத்திற்கு அழிவு அல்லது குறைவு ஏற்படாதிருக்க, என் புகழ் நிலைத்திருப்பதாக.

Verse 6

एवमस्त्विति देवेशैः प्रतिज्ञातं तदा मुने । स्वांशेन प्रकरिप्याम द्विजानां तव रक्षणम्

அப்போது தேவேசர்கள், முனிவரே, “அப்படியே ஆகட்டும். எங்கள் சொந்த சக்தியின் ஒரு அங்கத்தால் உமது த்விஜ சமுதாயத்தை முறையாகக் காப்போம்” என்று உறுதி கூறினர்.

Verse 7

एवमुक्त्वा कला मुक्ता देवैस्त्रिपुरुषैः स्वयम् । अंतर्धानं ततः प्राप्ताः सर्वेऽपि सुरसत्तमाः

இவ்வாறு கூறி, அந்தத் திரிபுருஷ தேவர்கள் தாமே தங்கள் கலா (அங்கம்) விடுவித்தனர்; பின்னர் அந்தச் சிறந்த தேவர்கள் அனைவரும் கண்மறைந்தனர்.

Verse 8

ततो मया द्विजैः सार्धं शालाग्रे स्थानरक्षणम् । स्थापिताश्च पृथग्देवास्त्रयस्त्रिभुवनेश्वराः

பின்னர் நான் த்விஜர்களுடன் சேர்ந்து மண்டபத்தின் முன்புறத்தில் தலரட்சணத்தை நிறுவினேன்; மேலும் திரிபுவனத்தின் மூன்று ஈச்வர தேவர்களையும் அங்கே தனித்தனியாகப் பிரதிஷ்டை செய்தேன்.

Verse 9

पीड्यमाना यदा विप्राः केनापि च भवंति हि । पूर्वाह्ने चापि ऋग्वेदं मध्याह्ने च यजूं ष्यथ

எவராலும் த்விஜர்கள் துன்புறுத்தப்படும்போது, அவர்கள் முற்பகலில் ரிக் வேதத்தையும், மதியவேளையில் யஜுர் வேதத்தையும் பாராயணம் செய்கிறார்கள்.

Verse 10

यामे तृतीये सामानि तारस्वरमधीत्य च । शापं यस्य प्रदास्यंति शालाग्रे भृशरोषिताः

மூன்றாம் யாமத்தில் உயர்தாரஸ்வரத்தில் சாமகானம் ஓதி, அவர்கள் மிகக் கோபமுற்று மண்டபத்தின் முன்பகுதியில் குற்றவாளியின்மேல் சாபம் உரைக்கின்றனர்।

Verse 11

सप्ताहाद्वर्षमध्याद्वा त्रिवर्षाद्भस्मतां व्रजेत् । प्रतिज्ञाता स्थानरक्षा यदि वो नारदाग्रतः

ஒரு வாரத்திற்குள், அல்லது அரையாண்டிற்குள், அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் அவன் சாம்பலாகிவிடுவான்—நாரதர் முன்னிலையில் நீங்கள் அந்தப் புனிதத் தலத்தின் காவலை உறுதிமொழியாக எடுத்திருந்தால்।

Verse 12

सत्येन तेन नो वैरी भस्मीभवतु ह क्षणात् । अनेन शाप मंत्रेण भस्मीभवति निश्चितम्

அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் எங்கள் பகைவன் இக்கணமே சாம்பலாகுக. இந்தச் சாபமந்திரத்தால் அவன் நிச்சயமாகச் சாம்பலாகிறான்—இது உறுதி.

Verse 13

शालां त्रिपुरुषां तत्र यः पश्यति दिनेदिने । अर्चयेत्तोषयेच्चासौ स्वर्गलोके महीयते

அங்கே தினந்தோறும் திரிபுருஷ-மண்டபத்தை தரிசித்து, அதனை அர்ச்சித்து, திருப்தியளிக்கும் உபசாரங்களைச் செய்தவன் சுவர்க்கலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।

Verse 14

इति त्रिपुरुषशालामाहात्म्यम् । नारद उवाच । अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि मदीयसरसो महत्

இவ்வாறு திரிபுருஷ-மண்டபத்தின் மஹாத்மியம் நிறைவுற்றது. நாரதர் கூறினார்—இப்போது நான் இன்னொன்றை அறிவிப்பேன்: எனது ஏரியின் மகத்தான மஹிமை.

Verse 15

माहात्म्यमतुलं पार्थ देवानामपि दुर्लभम् । मया पूर्वं सरः खातं दर्भांकुरशलाकया

ஏ பார்தா, இம்மகிமை ஒப்பற்றது—தேவர்களுக்கும் அரிது. முன்பு நான் தானே தர்ப்பை முளையின் கூர்மையான குச்சியால் இந்தச் சரோவரத்தைத் தோண்டினேன்.

Verse 16

मृत्तिका ताम्रपात्रेण त्यक्ता बाह्ये ततः स्वयम् । सर्वेषामेव तीर्थानामाहृत्योदक मुत्तमम्

பின்னர் தோண்டிய மண்ணை செம்புப் பாத்திரத்தால் வெளியே அகற்றினர்; அதன் பின் நான் தானே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்தும் சேகரித்த சிறந்த நீரை கொண்டு வந்தேன்.

Verse 17

तत्तत्र सरसि क्षिप्तं तेन संपूरितं सरः । आश्विने मासि संप्राप्ते भानुवारे नरः शुचिः

அந்நீரை அங்கேயுள்ள சரஸ்ஸில் ஊற்றினர்; அதனால் சரோவர் நிரம்பியது. ஆஸ்வின மாதம் வந்தபோது, ஞாயிற்றுக்கிழமை, தூய மனிதன் (அங்கே விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்)…

Verse 18

श्राद्धं यः कुरुते तत्र स्नात्वा दानं विशेषतः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्

அங்கே நீராடி, சிறப்பாக தானம் செய்து, சிராத்தம் செய்பவன்—அவனுடைய பித்ருக்கள் பிரளயம் வரையிலும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 19

नारदीयं सरो ह्येतद्विख्यात जगतीतले । महता पुण्ययोगेन देवैरपि हि लभ्यते

இந்த நாரதீய சரோவர் உலகத் தரையில் புகழ்பெற்றது; மகத்தான புண்ணிய யோகத்தினாலே தான் இது தேவர்களுக்கும் கிடைக்கும்.

Verse 20

यदत्र दीयते दानं हूयते यच्च पावके । सर्वं तदक्षयं विद्याज्जपानशनसाधनात्

இங்கே வழங்கப்படும் தானமும், புனித அக்னியில் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஆஹுதியும்—ஜபமும் நோன்பு முதலான தர்மாசாரங்களின் வலிமையால் அவை அனைத்தும் அழியாத பலனாகும் என்று அறிக।

Verse 21

नारदीये सरःश्रेष्ठे स्नात्वा यो नारदेश्व रम् । पूजयेच्छ्रद्धया मर्त्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते

மிகச் சிறந்த நாரதீய சரஸில் நீராடி, பக்தியுடன் நாரதேஸ்வரரை வழிபடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 22

अत्र तीर्थे पुरा पार्थ सर्वनागैस्तपः कृतम् । कद्रूशापस्य मोक्षार्थमात्मनो हितका म्यया

ஓ பார்த்தா! இத்தீர்த்தத்தில் பழங்காலத்தில் எல்லா நாகர்களும் தங்கள் நலனை நாடி, கதிரூவின் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காகத் தவம் செய்தனர்।

Verse 23

ततः सिद्धिं परां प्राप्ता एतर्त्तार्थप्रभावतः । ततो नागेश्वरं लिंगं स्थापयामासुरूर्जितम्

பின்னர் இப்புனித வரலாற்றின் மகிமையால் அவர்கள் பரம சித்தியை அடைந்தனர்; அதன் பின் வல்லமைமிக்க நாகேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவினர்।

Verse 24

नारदादुत्तरे भागे सर्वे नागाः प्रहर्षिताः । नारदीये सरःश्रेष्ठे यः स्नात्वा पूजयेद्धरम्

நாரதருடன் தொடர்புடைய இடத்தின் வடபுறத்தில் எல்லா நாகர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பர். மிகச் சிறந்த நாரதீய சரஸில் நீராடி ஹரன் (சிவன்) வழிபடுகிறவன்…

Verse 25

नागेश्वरं महाभक्त्या तस्य पुण्यमनन्तकम् । तेषां सर्पभयं नास्ति नागानां वचनं यथा

மிகுந்த பக்தியுடன் நாகேஸ்வரரை வழிபடுபவனின் புண்ணியம் அளவற்றதாகும். அத்தகையோருக்கு பாம்புகளின் அச்சம் இல்லை—நாகர்களின் வாக்குப்படி.

Verse 26

इति नारदीयसरोमाहात्म्यम् । नारद उवाच । अपरद्वारकानाम देवी चात्रास्ति पांडव

இவ்வாறு நாரதீய சரோவரத்தின் மஹாத்மியம் நிறைவுற்றது. நாரதர் கூறினார்—ஓ பாண்டவா, இங்கேயும் ‘அபரத்வாரகா’ என்னும் தேவி இருக்கிறாள்.

Verse 27

सा च ब्रह्मांडद्वारे वै सदैव विहितालया । चतुर्विंशतिकोटीभिर्देवीभिः परिरक्षिता

அந்த தேவி ‘பிரஹ்மாண்ட-த்வாரம்’ எனும் இடத்தில் எந்நாளும் நியமிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலத்தில் உறைகிறாள். இருபத்திநான்கு கோடி தேவியர் எல்லாத் திசைகளிலும் அவளை காக்கின்றனர்.

Verse 28

ततो दीर्घं तपस्तप्त्वा मयानीतात्र तोषिता । अपरस्मिंस्ततो द्वारे स्था पिता परमेश्वरी

பின்னர் அவள் நீண்ட தவம் செய்து, நான் அவளை இங்கே கொண்டு வந்தபோது மகிழ்ந்தாள். அதன் பின் மற்றொரு வாயிலில் பரமேஸ்வரி நிறுவப்பட்டாள்.

Verse 29

पूर्वस्मिन्नगरद्वारे स्थापिता द्वारवासिनी । नवमी चैत्रमासस्य कृष्णपक्षे भवेत्तु या

நகரத்தின் கிழக்கு வாயிலில் ‘த்வாரவாசினி’ நிறுவப்பட்டாள். சைத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச நவமி திதியில் அவளுக்கான விரதம் நடைபெறும்.

Verse 30

कुण्डे स्नानं नरः कृत्वा तां च देवीं प्रपूजयेत् । बलिबाकुलनैवेद्यैर्गन्धधूपादिपूजनैः

குண்டத்தில் நீராடிய பின் மனிதன் அந்த தேவியை பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பலி, பகுல மலர்கள், நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து, கந்தம், தூபம் முதலியவற்றால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

सप्तजन्मकृतं पापं नाशमायाति तत्क्षणात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्ताना प्नोति मानवः

ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் அந்தக் கணமே அழிகின்றன. மனிதன் எவற்றை எவற்றாக வேண்டுகிறானோ, அவை அவையே அவனுக்கு கிடைக்கின்றன.

Verse 32

वन्ध्या च लभते पुत्रं स्नानमात्रेण तत्र वै । नवम्यां चैत्रमासस्य पुष्पधूपार्घ्यपूजया

அங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே கூட பிள்ளையில்லாத பெண்ணும் மகனைப் பெறுகிறாள். மேலும் சைத்ர மாத நவமியில் மலர், தூபம், அர்க்யம் கொண்டு பூஜித்தாலும் (பலன் உண்டாகும்).

Verse 33

विघ्नानि नाशयेद्देवी सर्व सिद्धिं प्रयच्छति । भक्तानां तत्क्षणादेव सत्यमेतन्न संशयः

தேவி தடைகளை அழித்து எல்லா சித்திகளையும் அருள்கிறாள். பக்தர்களுக்கு அது உடனே நிகழ்கிறது—இது உண்மை, ஐயமில்லை.

Verse 34

उत्तरद्वारकां चापि पूज्यैवं विधिवन्नरः । एतदेव फलं सोपि प्राप्नुयान्मान वोत्तमः

இதே முறையில் மனிதன் விதிப்படி உத்தரத்வாரகாவையும் பூஜிக்க வேண்டும். அந்த சிறந்த மனிதனும் இதே பலனைப் பெறுவான்.

Verse 35

पूर्वद्वारे तु वै देवी या स्थिता द्वारवासिनी । तस्याः पूजनमात्रेण प्राप्नुयाद्वांछितं फलम्

கிழக்கு வாயிலில் வாசற்பதி தேவியாம் அம்பிகை நிலைத்திருக்கிறாள். அவளைப் பூஜித்தல் மட்டுமே விரும்பிய பலனை அளிக்கும்.

Verse 36

आश्विने मासि संप्राप्ते नव रात्रे विशेषतः । उपोष्य नवरात्रं च स्नात्वा कुण्डे समाहितः

ஆச்வின மாதம் வந்தபோது, குறிப்பாக நவராத்திரி நாட்களில், நவராத்திர விரதமாக உபவாசித்து, குண்டத்தில் நீராடி, மனத்தை அமைதியாக ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 37

पूजयेद्देवतां भक्त्या पुष्पधूपान्नतर्पणैः । अपुत्रो लभते पुत्रान्निर्धनो लभते धनम्

மலர், தூபம், நைவேத்யம், தர்ப்பணம் முதலியவற்றால் பக்தியுடன் தெய்வத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். பிள்ளையில்லாதவன் பிள்ளை பெறுவான்; ஏழை செல்வம் பெறுவான்.

Verse 38

वन्ध्या प्रसूयते पार्थ नात्र कार्या विचारणा

ஓ பார்த்தா! இங்கே வന്ധ்யையும்கூடப் பிள்ளை பெறுவாள்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ தேவையில்லை.

Verse 53

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वर खण्डे कौमारिकाखंडे कोटितीर्थादिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், முதல் மாஹேஸ்வரக் கண்டத்தின் கௌமாரிகா கண்டத்தில் ‘கோடிதீர்த்தாதி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.