Adhyaya 34

Verse 1

नारद उवाच । ततस्तृतीयलिंगस्य चिकीर्षु स्थापनं गुहम् । ब्रह्मा प्राहास्य प्रीत्यर्थं स्वयमन्यं प्रकुर्महे

நாரதர் கூறினார்—அப்போது குகன் (ஸ்கந்தன்) மூன்றாவது லிங்கத்தை நிறுவ விரும்பினான். அவன் மகிழ்விற்காக பிரம்மா, “நாமே இன்னொரு லிங்கத்தை நிறுவுவோம்” என்று சொன்னார்.

Verse 2

यद्यप्येतच्छुभं लिंगं सर्वदोषविवर्जितम् । तथाप्यन्यत्करिष्येऽहं सर्वश्रेष्ठतमं हि यत्

இந்த மங்கள லிங்கம் எல்லா குறைகளும் அற்றதாயினும், நான் இன்னொன்றை உருவாக்குவேன்—அது அனைத்திலும் மிகச் சிறந்ததாக இருக்கும்.

Verse 3

ततो ब्रह्मा सर्वदोषविमुक्तं निर्ममे स्वयम् । दृष्टिकांतं मनःकांतं फलकांतं सुलिंगकम्

பின்னர் பிரம்மா தாமே குறையற்ற மங்களமான சிவலிங்கத்தை உருவாக்கினார்—காணக் கவர்ச்சியானது, மனத்திற்கு இனிமையானது, அருள்பலன் தருவதில் அழகுடையது.

Verse 4

तत्र स्कंदस्य प्रीत्यर्थं सर्वदेवैर्निनिर्मितम् । सरः सुरम्यं तीर्थानि तत्र ते निदधुस्तथा

அங்கே ஸ்கந்தனின் மகிழ்விற்காக எல்லா தேவர்களும் மிக அழகிய ஏரியை உருவாக்கினர்; அதே இடத்தில் தீர்த்தங்களையும் நிறுவினர்.

Verse 5

गंगादिकानि तीर्थानि यानि प्रोचुर्दिवौकसः । इदं यावत्सरस्तावत्सर्वैरत्र समुष्यताम्

தேவர்கள் புகழ்ந்த கங்கை முதலான எல்லாத் தீர்த்தங்களும், இந்தச் சரோவரம் நிலைக்கும் வரையில் இங்கேயே ஒன்றுகூடி தங்கட்டும்।

Verse 6

एवमस्त्विति तान्यूचुः प्रीत्यर्थं शरजन्मनः । ततो ब्रह्मा स्वयं तत्र रौद्रैर्मंत्रैर्हुताशनम् । गाधिपुत्रादिभिर्विप्रैस्तर्पयामास संयुतः

‘அவ்வாறே ஆகுக’ என்று அவர்கள், சரஜன்மனான ஸ்கந்தப் பெருமானை மகிழ்விக்க எண்ணி கூறினர். பின்னர் பிரம்மா தாமே அங்கே ரௌத்ர மந்திரங்களால் ஹுதாசனனைத் திருப்திப்படுத்தி, காதிபுத்திரன் முதலிய விப்ரர்களுடன் சேர்ந்து தர்ப்பணம் செய்தார்।

Verse 7

ततो वैशाखमासस्य चतुर्द्दश्यां शुभे दिने । प्रतिष्ठां चक्रिरे लिंगे चिरं विप्रमुका द्विजाः

பின்னர் வைசாக மாதத்தின் புனித சதுர்தசியன்று, விப்ரர்கள் முன்னணியில் இருமுறை பிறந்தோர் லிங்கத்தின் பிரதிஷ்டையை முறையாகவும் பெருமையுடனும் செய்தனர்।

Verse 8

जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ततः स्कंदः प्रीतियुक्तः स्नात्वा सरसि शोभने

கந்தர்வர்களின் தலைவர்கள் பாடினர்; அப்சரக் கூட்டங்கள் நடனமாடின. பின்னர் மகிழ்ச்சி நிறைந்த ஸ்கந்தன் அந்த அழகிய சரோவரத்தில் நீராடினான்।

Verse 9

सर्वतीर्थोदकैः स्नाप्य तल्लिंगं भक्तिसंयुतः । विविधैः पूजयामास पुष्पैर्मंत्रैश्च पंचभिः

பக்தியுடன் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நீரால் அந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, பலவிதமாகப் பூக்களை அர்ப்பணித்து ஐந்து மந்திரங்களை உச்சரித்து வழிபட்டான்।

Verse 10

पूजाकाले स्वयं तत्र लिंगमध्येस्थितो हरः । जंगमा जंगमैः सार्धं स्वयं जग्राह पूजनम्

பூஜைக்காலத்தில் அங்கே லிங்கத்தின் நடுவில் ஸ்வயமாக ஹரன் நிலைத்திருந்தான். ஜங்கம பக்தர்களுடன் சேர்ந்து அவன் தானே பூஜையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 11

ततस्तं पूजयन्प्राह स्कंदो भक्तिपरिप्लुतः । केन केनोपहारेण त्वयि दत्तेन किं फलम्

அப்போது பக்தியில் மூழ்கிய ஸ்கந்தன் அவரை வழிபடும்போது கேட்டான்— “உமக்கு எந்த எந்த காணிக்கையை அளித்தால் என்ன பலன் கிடைக்கும்?”

Verse 12

श्रीमहादेव उवाच । मम यः स्थापयेल्लिंगं शुभं सद्म च कारयेत् । मल्लोके वसतेऽसौ च वावच्चंद्रदिवाकरौ

ஸ்ரீமஹாதேவன் கூறினார்— “எவன் என் லிங்கத்தை நிறுவி, புனிதமான ஆலயத்தை அமைக்கச் செய்கிறானோ, அவன் சந்திரன் சூரியன் நிலைக்கும் வரை என் லோகத்தில் வாசிப்பான்.”

Verse 13

मम सद्म सुधाशुभ्रं यावत्संख्यं करोति यः । तावंत्येव च जन्मानि यशसासौ विराजते

எவன் என் அமுதம்போல் வெண்மையும் ஒளியும் கொண்ட திருத்தலத்தை எத்தனை அளவு அமைக்கச் செய்கிறானோ, அதே எண்ணிக்கையிலான பிறவிகளில் அவன் புகழால் பிரகாசிப்பான்.

Verse 14

ध्वजभूतो ध्वजं दत्त्वा विपापः स्यात्पताकया । विधाय चित्रविन्यास गंधर्वैः सह मोदते

கொடியை அர்ப்பணித்தால் அவன் கொடியைப் போல கௌரவச் சின்னமாகிறான்; பதாகையை அளித்தால் பாவமற்றவனாகிறான். அலங்கார வடிவமைப்புகளைச் செய்து கந்தர்வர்களுடன் மகிழ்வான்.

Verse 15

रजःसंशोधनं कृत्वा नरो रोगैः प्रमुच्यते । प्राप्नोति देहं हार्दं च सुरसद्मानुलेपनात्

தூசியும் மாசும் நீக்கி சுத்தம் செய்தால் மனிதன் நோய்களிலிருந்து விடுபடுவான். மேலும் தேவாலயத்திற்கு லேபனம்/அனுலேபனம் செய்தால் இனியதும் அன்பிற்குரியதுமான உடலையும் பெறுவான்.

Verse 16

पुष्पक्षीरादि भिर्दत्तैस्तिलाभोऽक्षतदर्भकैः । शंभोः शिरसि दत्त्वार्घ्य दिवि वर्षायुतं वसेत्

மலர்கள், பால் முதலியவற்றுடன் எள், அக்ஷதை, தர்ப்பை ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து, சம்புவின் சிரத்தில் அர்க்யம் வைத்தால் பக்தன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் ஸ்வர்க்கத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 17

घृतेन हतपापः स्यान्मधुना सुभगो भवेत् । विरोगो दधिदुग्धाभ्यां लिंगं संस्नाप्य जायते

நெய்யால் லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்தால் பாவங்கள் நீங்கும்; தேனால்செய்தால் சௌபாக்கியமும் காந்தியும் பெறும்; தயிரும் பாலுமால் அபிஷேகம் செய்தால் நோயற்றவனாகிறான்.

Verse 18

पानीयदधिदुग्धाद्यैः क्रमाद्दशगुणं फलम् । मासं संस्नाप्य वै भक्त्या पिष्टाद्यैश्च विरूक्षयेत्

நீர், தயிர், பால் முதலியவற்றால் வரிசையாக அபிஷேகம் செய்தால் பலன் பத்துமடங்கு ஆகும். ஒரு மாதம் பக்தியுடன் ஸ்நாபனம் செய்து, பின்னர் மாவு முதலியவற்றாலும் தூவல்/லேபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

कपिलापंचगव्येन सुरसिंधुजलेन वा । मां च संस्नाप्य चाभ्यच्च मल्लोकमधिगच्छति

கபிலா பசுவின் பஞ்சகவ்வியத்தாலோ, அல்லது தெய்வ நதியின் நீராலோ, என்னை (லிங்க ரூபமாக) ஸ்நாபனம் செய்து வழிபட்டால் பக்தன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 20

कुशोदकाद्गंधजलं तस्मात्तीर्थोदकं वरम् । तीर्थेभ्यश्च जलं दर्शे महीसागरसंभवम्

குசநீரைவிட மணமுள்ள நீர் மேன்மை; அதைவிட தீர்த்தநீர் சிறப்பு. மேலும் தீர்த்தநீரைவிடவும் அமாவாசை நாளில் தோன்றும், பூமி–கடல் சம்பவமான நீர் மிகச் சிறந்தது.

Verse 21

कपिलां दत्त्वा यदाप्नोति तत्फलं कलशे पृथक् । मृत्ताम्ररौप्यसौवर्णैः क्रमाच्छतगुणं फलम्

கபிலா பசுவைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், அதே பலன் தனியாக கலசதானத்தாலும் கிடைக்கும். மண், செம்பு, வெள்ளி, பொன் கலசங்களால் முறையே பலன் நூறுமடங்கு பெருகும்.

Verse 22

श्रीखंडागरुकाश्मीरशशिनः क्रमशोऽधिकाः । मां च तैश्च समालभ्य स्याच्छ्रीमान्सुभगः सुखी

சந்தனம், அகறு, காஷ்மீர குங்குமம், கற்பூரம்—இவை முறையே மேலும் மேலும் சிறந்தவை. இவற்றால் என்னைத் திருநீற்றல்/அபிஷேகம் செய்தால் மனிதன் செல்வவான், நற்பேறு உடையவன், மகிழ்வான் ஆவான்.

Verse 23

प्रशस्तो गुग्लुलो धूपस्तस्माच्चंद्रोऽगरुर्वरः । धूपानेतान्नरो दत्त्वा सुखं स्वर्गमवाप्नुयात्

குக்குலு தூபம் புகழத்தக்கது; அதைவிட சந்தனத் தூபமும் சிறந்த அகறு தூபமும் மேன்மை. இத்தகைய தூபங்களை அர்ப்பணிப்பவன் எளிதில் ஸ்வர்க சுகத்தை அடைவான்.

Verse 24

दीपदः कीर्तिमाप्नोति चक्षुरुत्तममेव च । नैवेद्यस्य प्रदानेन नरो मृष्टाशनो भवेत्

தீபம் அர்ப்பணிப்பவன் புகழையும் சிறந்த பார்வையையும் பெறுவான். நைவேத்யம் அளிப்பதால் மனிதன் சுத்தமான, சுவையான, நலமளிக்கும் உணவை அனுபவிப்பவனாகிறான்.

Verse 25

पुष्पेण हेमकर्णस्य प्रबद्धेन द्विसंगुणम् । फलमाप्नोति पुरुषः सत्यसंधश्च जायते

ஹேமகர்ணருக்கு ஒழுங்காகக் கட்டிய மலரை அர்ப்பணித்தால் மனிதன் இரட்டிப்பு பலன் பெறுவான்; சத்தியநிஷ்டனாகவும் ஆவான்.

Verse 26

अखंडैर्बिल्वपत्रैश्च पुष्पैर्वा विविधैरपि । लिंगं प्रपूरणं कृत्वा लक्ष्मेकं वसेद्दिवि

முறியாத பில்வ இலைகளாலோ பலவகை மலர்களாலோ லிங்கத்தை முழுமையாக அலங்கரிப்பவன், பெரும் லக்ஷ்மீச் செல்வத்துடன் சுவர்க்கத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 27

यस्तु पुष्पगृहं कुर्यान्नरः शुद्धाशयो भवेत् । पुष्पकेण विमानेन दिवि संक्रीडते चिरम्

வழிபாட்டிற்காக மலர்மண்டபம் (புஷ்பக்ருஹம்) அமைப்பவன் உள்ளம் தூய்மையடைவான்; சுவர்க்கத்தில் புஷ்பக விமானத்தில் நீண்ட காலம் விளையாடுவான்.

Verse 28

भूषणांबरदानेन नरो भवति भोगभाक् । सच्चामरप्रदानेन जायते पार्थिवो नरः

ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் தானம் செய்தால் மனிதன் போகச் செல்வம் அனுபவிப்பான்; சிறந்த சாமரம் அர்ப்பணித்தால் பூமியில் அரசனாகப் பிறப்பான்.

Verse 29

रम्यं वितानं यो दद्याच्छत्रुभिर्नाभूयते । गीतं वाद्यं प्रनृत्यं च कृत्वा शुद्धो व्रजेत्स माम्

அழகிய விதானம் (குடை/மண்டபத் திரை) தானம் செய்பவன் பகைவரால் வெல்லப்படான்; பாடல், வாத்தியம், நடனம் அர்ப்பணித்து தூய்மையடைந்து என்னை அடைவான்.

Verse 30

शंखघंटाप्रदानेन विद्वान्भवति शब्दवान् । विधाय रथयात्रां च चिरं शोकैः प्रमुच्यते

சங்கு மற்றும் மணி தானம் செய்தால் மனிதன் பண்டிதனாகவும் வலிமையான குரல்வளத்துடனும் விளங்குவான். ரதயாத்திரையை நடத்தினால் நீண்ட காலம் துயரங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 31

नमस्कारं प्रणामं च कृत्वा जायेन्महाकुले । वाचयंश्चाग्रतः शास्त्रं मम ज्ञानी प्रजायते

வணக்கமும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரமும் செய்தால் மனிதன் உயர்குலத்தில் பிறப்பான். என் முன்னிலையில் சாஸ்திரத்தை உரக்கப் பாராயணம் செய்தால் அவன் என் ஞானி—ஞானமிக்க பக்தன்—ஆவான்.

Verse 32

विमुच्यते मनोमोहैर्भक्त्या स्तुत्वा च मां नरः । गोदानफलमाप्नोति निर्माल्यस्फेटनान्मम

பக்தியுடன் என்னைத் துதிப்பவன் மன மயக்கங்களிலிருந்து விடுபடுவான். என் நிர்மால்யம் (பயன்பட்ட மாலைகள், அர்ப்பணிப்புகள்) அகற்றினால் கோதானத்துக்கு இணையான புண்ணியப் பயன் பெறுவான்.

Verse 33

आरार्तिकं भ्रामयित्वा अर्तिहीनः प्रजायते । कृत्वा शीतलिकां तापैर्मुच्यते दोष संभवैः

ஆரார்த்திகம் (தீப ஆரதி) சுழற்றினால் மனிதன் துன்பமற்றவனாகிறான். சீதலிகா விதியைச் செய்தால் எரியும் தாபங்களிலும் துயரத்தை உண்டாக்கும் குற்றங்களிலும் இருந்து விடுபடுவான்.

Verse 34

नत्वा दत्त्वाथ शक्त्या च दानं लिंगस्य संनिधौ । फलं शतगुणं प्राप्य इह चामुत्र मोदते

லிங்கத்தின் சன்னிதியில் வணங்கி, பின்னர் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் செய்தால் மனிதன் நூற்றுமடங்கு பலன் பெறுவான்; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மகிழ்வான்.

Verse 35

प्रणामात्पंचदश च स्नानाद्विंशतिं पूजया । शतं यथाप्रोक्तविधेरपराधानहं क्षमे

வணக்கவிழுதலால் பதினைந்து, நீராடலால் இருபது, பூஜையால் நூறு (அபராதங்கள்)—சாஸ்திர விதிப்படி செயல் நிகழின் அவற்றை நான் மன்னிக்கிறேன்।

Verse 36

एतत्सर्वं यथोद्दिष्टं कुमारात्र भविष्यति । ये मां प्रपूजयिष्यंति कुमारेश्वर संस्थितम्

சொல்லப்பட்டபடியே இக் குமார-க்ஷேத்திரத்தில் இவை அனைத்தும் நிகழும்—குமாரேஸ்வரத்தில் உறைந்த என்னை பக்தியுடன் பூஜிப்போர்க்கு।

Verse 37

वाराणस्यां यथा वत्स विश्वनाथोऽस्मि संस्थितः

அன்புக் குழந்தையே! நான் வாராணசியில் விஸ்வநாதராக எவ்வாறு நிலைபெற்றுள்ளேனோ,

Verse 38

गुप्तक्षेत्रे तथा स्थास्ये कुमारेश्वरमध्यतः

அதேபோல் குப்தக்ஷேத்திரத்தில் குமாரேஸ்வரத்தின் நடுவே நான் வாசம் செய்வேன்।

Verse 39

श्रुत्वेति वचनं रुद्राद्देवानां श्रृण्वतां गुहः । विस्मितः प्रणिपत्यैनं तुष्टाव गिरिजापतिम्

தேவர்கள் கேட்க ருத்ரனின் இவ்வசனங்களை கேட்ட குகன் வியந்தான்; வணங்கி கிரிஜாபதி (சிவன்) அவரைத் துதித்தான்।

Verse 40

नमः शिवायास्तु निरामयाय नमः शिवायास्तु मनोमयाय । नमः शिवायास्तु सुरार्चिताय तुभ्यं सदा भक्तकृपापराय

நோயை நீக்கும் சிவனுக்கு வணக்கம்; மனமெங்கும் நிறைந்த சிவனுக்கு வணக்கம். தேவர்களால் அர்ச்சிக்கப்படும் சிவனுக்கு வணக்கம்—பக்தர்கள்மேல் எப்போதும் கருணை கொண்ட உமக்கே வணக்கம்।

Verse 41

नमो भवायास्तु भवोद्भवाय नमोस्तु ते ध्वस्तमनोभवाय । नमोऽस्तु ते गूढमहाव्रताय नमोऽस्तु मायगहनाश्रयाय

பவனே, எல்லா பவத்திற்கும் மூலமான உமக்கு வணக்கம்; மனோபவனாகிய காமனை அழித்த உமக்கு வணக்கம். மறைந்த மகாவிரதம் கொண்ட உமக்கு வணக்கம்; மாயையின் ஆழ்ந்த மர்மத்திற்குத் தாங்கலான உமக்கு வணக்கம்।

Verse 42

नमोस्तु शर्वाय नमः शिवाय नमोस्तु सिद्धाय पुरातनाय । नमोस्तु कालाय नमः कलाय नमोऽस्तु ते कालकलातिगाय

சர்வனுக்கு வணக்கம், சிவனுக்கு வணக்கம்; சித்தனும் ஆதிபுராதனனுமான இறைவனுக்கு வணக்கம். காலத்துக்கு வணக்கம், கலைக்கு (சக்தி/அம்சம்) வணக்கம்; காலமும் கலையும் கடந்த உமக்கே வணக்கம்।

Verse 43

नमो निसर्गात्मकभूतिकाय नमोऽस्त्वमेयोक्षमहर्द्धिकाय । नमः शरण्याय नमोऽगुणाय नमोऽस्तु ते भीमगुणानुगाय

இயற்கையின் வெளிப்பட்ட ஒழுங்கே உடலாகக் கொண்ட உமக்கு வணக்கம்; அளவிட முடியாத, ரிஷபத்வஜன், மாபெரும் மகிமையுடைய இறைவனுக்கு வணக்கம். சரணமளிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்; நிர்குண பரம்பொருளே, உமக்கு வணக்கம்; ஆயினும் அச்சமூட்டும் தெய்வீக குணங்களுக்கு இசைந்து லீலை செய்பவனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 44

नमोऽस्तु नानाभुवनाधिकर्त्रे नमोऽस्तु भक्ताभिमतप्रदात्रे । नमोऽस्तु कर्मप्रसावाय धात्रे नमः सदा ते भगवन्सुकर्त्रे

பல உலகங்களின் அதிபதியும் படைப்பாளியும் ஆன உமக்கு வணக்கம்; பக்தர்கள் விரும்பியதை அருள்பவனே, உமக்கு வணக்கம். கர்மத்தின் பலனை வெளிப்படுத்தும் தாதாவே, உமக்கு வணக்கம்; பகவனே, எல்லாச் செயல்களிலும் நற்கர்த்தா, உமக்கே எப்போதும் வணக்கம்।

Verse 45

अनंतरूपाय सदैव तुभ्यमसह्यकोपाय सदैव तुभ्यम् । अमेयमानाय नमोस्तु तुभ्यं वृषेंद्रयानाय नमोऽस्तु तुभ्यम्

அனந்த ரூபமுடைய உமக்கு எப்போதும் வணக்கம்; தீயோர்க்கு சகிக்கமுடியாத கோபமுடைய உமக்கு எப்போதும் வணக்கம். அளவிலா மகிமையுடைய உமக்கு நமோऽஸ்து; வृषபராஜன் மீது ஏறும் இறைவனுக்கு நமோऽஸ்து.

Verse 46

नमः प्रसिद्धाय महौषधाय नमोऽस्तु ते व्याधिगणापहाय । चराचरायाथ विचारदाय कुमारनाथाय नमः शिवाय

புகழ்பெற்ற மஹௌஷதியாகிய உமக்கு வணக்கம்; நோய்களின் கூட்டத்தை அகற்றுபவரே, உமக்கு நமோऽஸ்து. அசையும் அசையாத அனைத்தின் ஆண்டவனே, விவேகம் அருள்வோனே; குமாரநாதன் சிவனுக்கு நமः.

Verse 47

ममेश भूतेश महेश्वरोसि कामेश वागीश बलेश धीश । क्रोधेश मोहेश परापरेश नमोस्तु मोक्षेश गुहशयेश

நீயே என் ஆண்டவன்—பூதேஷன், மகேஸ்வரன். நீயே காமேஷன், வாகீஷன், பலேஷன், தீஷன். நீயே க்ரோதேஷன், மோஹேஷன், பராபரேஷன்; ஹே மோக்ஷேஷா, இதயக் குகையில் உறைவோனே, உமக்கு நமோऽஸ்து.

Verse 48

इति संस्तूय वरदं शूलपाणिमुमापतिम् । प्रणिपत्य उमापुत्रो नमोनम उवाच ह

இவ்வாறு வரமளிக்கும் உமாபதி, சூலபாணி இறைவனைப் போற்றி, உமையின் புதல்வன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி மீண்டும் மீண்டும்—“நமோ நமः” என்று உரைத்தான்.

Verse 49

एवं भक्तिपराक्रांतमात्मयोग्यं स्तवं शिवः । अभिनन्द्य चिरं कालमिदं वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு பக்தியின் வலிமையால் நிறைந்ததும் தமக்கே உரியதுமான அந்த ஸ்தவத்தை சிவன் நீண்ட நேரம் பாராட்டி மகிழ்ந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 50

त्वया दुःखं न संचिंत्यं मम भक्तवधात्मकम् । कर्मणानेन श्लाघ्योऽसि मुनीनामपि पुत्रक

என் இந்தச் செயல்—பக்தனை வதைத்ததோடு தொடர்புடையது—என்று நீ துயரத்தில் மூழ்க வேண்டாம். மகனே, இச்செயலால் நீ முனிவர்களிடையிலும் புகழத்தக்கவன்.

Verse 51

ये च सायं तथा प्रातस्त्वत्कृतेन स्तवेन माम् । स्तोष्यंति परया भक्त्या श्रुणु तेषां च यत्फलम्

மேலும் மாலையும் விடியற்காலமும், நீ இயற்றிய இந்த ஸ்தவத்தால் பரம பக்தியுடன் என்னைத் துதிப்போர்—அவர்களுக்கு வரும் பலனைச் செவி கொடு.

Verse 52

न व्याधिर्न च दारिद्र्यं न चैवेष्टवियोजनम् । भुक्त्वा भोगान्दुर्लभांश्च मम यास्यंति सद्म ते

அவர்களுக்கு நோயும் இல்லை, வறுமையும் இல்லை, அன்பானவற்றிலிருந்து பிரிவும் இல்லை. அரிதான இன்பங்களையும் அனுபவித்து அவர்கள் என் திருத்தலத்தை அடைவார்கள்.

Verse 53

तथान्यानपि दास्यामि वरान्परमदुर्लभान् । भक्त्या तवातितुष्टोऽहं प्रीत्यर्थं तव पुत्रक

மேலும் நான் உனக்கு பிற வரங்களையும் அளிப்பேன்—மிக அரிதான வரங்கள். மகனே, உன் பக்தியால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; உன் மகிழ்ச்சிக்காகவே அவற்றை அருள்கிறேன்.

Verse 54

महीसा गरकूले तु ये मां स्तोष्यंति पूजया । तेषां दतक्षयं सर्वं वैशाख्यां दानपूजनम्

மஹீ நதிக்கரையில் உள்ள கரகூலத்தில் பூஜையால் என்னை மகிழ்விப்போர்க்கு, வைசாக மாதத்தில் செய்யும் எல்லா தானமும் பூஜையும் அక్షய பலனாகும்.

Verse 55

सरस्यत्र च ये स्नानं प्रकरिष्यंति मानवाः । सर्वतीर्थफला वाप्तिर्वैशाख्यां प्रभविष्यति

இங்கே இந்த ஏரியில் நீராடும் மனிதர்கள் வைசாக மாதத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களில் நீராடிய பலனை அடைவார்கள்.

Verse 56

कुमारेशं तु मां भक्त्या महीसागरसंगमे । स्नात्वा संपूजयेन्नित्यं तस्य जातिस्मृतिर्भवेत्

பக்தியுடன் மகீ–கடல் சங்கமத்தில் நீராடி, என்னை குமாரேஸ்வரராக தினமும் வழிபடுவோருக்கு ஜாதிஸ்ம்ருதி—முன் பிறவிகளின் நினைவு—உண்டாகும்.

Verse 57

जातिस्मृतिरियं पुत्र यस्यां जातौ प्रजायते । स्मरतेऽस्याः प्रकर्तव्यं श्रेयोरूपं सुदुर्लभम्

மகனே! இந்த ஜாதிஸ்ம்ருதி எந்தப் பிறவியிலேனும் தோன்றினால், அதை நினைத்து மிக அரிதான பரம நன்மை தரும் வழியில் ஒருவர் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 58

यस्मिन्काले ह्यनावृष्टिर्जायते कृत्तिकासुत । स्नापयेद्विधिवन्मां च कलशैर्विविधैः शुभैः

கிருத்திகைகளின் புதல்வனே! மழையின்மை ஏற்பட்டால், விதிப்படி பலவகை மங்கள கலசங்களால் எனக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

एकरात्रं त्रिरात्रं वा पञ्चरात्रं च सप्त वा । स्नापयेद्गंधतोयेन कुंकुमेन विलेपयेत्

ஒரு இரவு, மூன்று இரவு, ஐந்து அல்லது ஏழு இரவு வரை—மணமுள்ள நீரால் தெய்வத்திற்கு ஸ்நானம் செய்து, குங்குமத்தால் பூச வேண்டும்.

Verse 60

करवीरै रक्तपुष्पैर्जपापुष्पैस्तथैव च । अर्चयेत्पुष्पमालाभिः परिधायारुणवाससी

கரவீரத்தின் செந்நிற மலர்களாலும், ஜபா (செம்பருத்தி) மலர்களாலும் முறையாக வழிபட வேண்டும். மலர்மாலைகள் அணிந்து, அருண (சிவப்பு) ஆடைகள் தரித்து அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

भोजयेद्ब्रह्णांश्चैव तापसाञ्छंसिवव्रतान् । लक्षहोमं प्रकुर्वीत शिवहोमं ग्रहादिकम्

விரதநிஷ்டையுடைய பிராமணர்களையும் தவசிகளையும் போஜனம் செய்ய வேண்டும். லக்ஷஹோமம் செய்து, சிவஹோமமும் கிரஹாதி சாந்தி விதிகளும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 62

भूमिदानं ततः कुर्यात्तत्तो दद्याद्गवाह्निकम् । आघोषयेच्छिवां शांतिं रुद्रजाप्यं हि कारयेत्

அதன்பின் பூமிதானம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் கோதானம் (நித்ய தான/விதி) அளிக்க வேண்டும். சிவமயமான சாந்தியைப் பிரகடனம் செய்து, ருத்ரஜபம் நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 63

अनेनैव विधानेन कृतेन तु द्विजोत्तमैः । आगर्भितास्तदा मेघा वर्षते नात्र संशयः

இதே விதிமுறையின்படி சிறந்த த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) முறையாகச் செய்தால், அப்போது மேகங்கள் கருவுற்றதுபோல் கனத்து, நிச்சயமாக மழை பெய்யும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 64

विविधैः पूर्यते धान्यः शाद्वलैश्च वसुन्धरा । आरोग्यं हि भवेच्चैव जने गोपकुले तथा

பலவகைத் தானியங்கள் நிறைந்து களஞ்சியங்கள் நிரம்பும்; பூமி புதுப் பசுமைத் தர்ப்பைகளால் மூடப்படும். மக்களிடமும், கோபகுலங்களிடமும் ஆரோக்கியம் உண்டாகும்.

Verse 65

धर्मयुक्तो भवेद्राजा परचक्रैर्न पीड्यते । गृतेन स्नापयेन्मां च अर्कक्रांतौ नरोऽत्र यः

தர்மத்தில் நிலைபெற்ற அரசன் பகைவர் படைகளால் துன்புறான். இங்கு சூரியன் சங்கிராந்தி நேரத்தில் நெய்யால் என்னை அபிஷேகம் செய்பவன் அந்தப் பலனை அடைவான்.

Verse 66

कन्यादान फलं तस्य नात्र कार्या विचारणा । क्षीरेण स्नापयेद्देवं तथा पंचामृतेन यः

அவனுக்கு கன்யாதானத்தின் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயம் வேண்டாம். பாலும், அதுபோல பஞ்சாமிருதமும் கொண்டு இறைவனை அபிஷேகம் செய்பவன் அந்தப் புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 67

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं तस्योपजायते । कुमारेश्वरतीर्थेयः प्राणत्यागं करोति हि

குமாரேஸ்வர தீர்த்தத்தில் உண்மையாக உயிர் துறப்பவனுக்கு அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலன் உண்டாகும்.

Verse 68

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवम् । अयने विषुवे चैव ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः

அவன் பேரழிவு வரைக்கும் ருத்ரலோகத்தில் வாசிப்பான்—குறிப்பாக அயன காலங்களில், விஷுவத்தில், மேலும் சந்திர-சூரிய கிரகணங்களில்.

Verse 69

पौर्णमास्याममावास्यां संक्रांतौ वैधृते तथा । कुमारेशं नरः स्नात्वा महीसागरसंगमे

பௌர்ணமி, அமாவாசை, சங்கிராந்தி, மேலும் வைத்ருதி யோக நாள்களில்—நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் குமாரேசத்தில் நீராடுபவன் மகாபுண்ணியம் அடைவான்.

Verse 70

भक्त्या योभ्यर्चयेन्मां च तस्य पुण्यफलं श्रृणु । यन्महीतलतीर्थेषु स्नाने स्यात्तु महत्फलम्

பக்தியுடன் என்னை வழிபடுவோரின் புண்ணியப் பயனை கேள்; பூமியிலுள்ள தீர்த்தங்களில் நீராடினால் கிடைக்கும் மகத்தான பலன் அதேபோலவே அவர்க்கு உண்டாகும்।

Verse 71

यच्चर्चितेषु लिंगेषु सर्वेषु स्यात्फलं च तत् । आरोग्यं पुत्रलाभं च धनलाभं सुखंसुतम्

பூஜிக்கப்பட்ட எல்லா லிங்கங்களையும் வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலன் இங்கேயே கிடைக்கும்—ஆரோக்கியம், புத்திரப் பேறு, செல்வப் பேறு, மற்றும் இன்பம், மகனே।

Verse 72

निश्चितं लभते मर्त्यः कुमारेश्वरसेवया । ब्रह्मचारी शुचिर्भूत्वा यस्तिष्ठेदत्र तापसः

குமாரேஸ்வரரின் சேவையால் மனிதன் நிச்சயமாக (உயர்ந்த பலனை) அடைகிறான்; இங்கே பிரம்மச்சாரியாகத் தூய்மையுடன் தங்கும் தவசி அதைத் தவறாது பெறுவான்।

Verse 73

परं पाशुपतं योगं प्राप्य याति लयं मयि । पापात्मनां च मर्त्यानां सद्योऽस्मि फलदर्शकः

உயர்ந்த பாசுபத யோகத்தை அடைந்து அவன் என்னுள் லயமடைகிறான்; பாவ இயல்புடைய மானிடர்க்கும் நான் உடனே பலனை வெளிப்படுத்துவேன்।

Verse 74

दिव्येनाष्टविधेनात्र कोशः साधारणोऽत्र च । अघोराद्यैः पंचमंत्रैः स्नाप्य लिंगं महोज्जवलम्

இங்கே தெய்வீகமான அஷ்டவிதப் பொருட்களால் வழக்கப்படி கோஷம் (கலசம்/பாத்திரம்) அமைக்கப்படுகிறது; பின்னர் அ஘ோர முதலான பஞ்சமந்திரங்களால் மகா ஒளிவீசும் லிங்கத்திற்கு ஸ்நாபனம் (அபிஷேகம்) செய்து விதி நிறைவேறும்।

Verse 75

अघोरेणैव तत्तोयं दद्याद्दिव्यस्य कारणे । पिबेदेतदुदीर्या प्रसृतित्रयमेव च

அகோர மந்திரத்தினாலேயே அந்த நீரை தெய்வீக கிரியைக்காக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மந்திரம் உச்சரித்து அதையே துல்லியமாக மூன்று பிரஸ்ருதி (மூன்று அஞ்சலி) அளவு பருக வேண்டும்.

Verse 76

यदि धर्मस्तथा सत्यमीश्वरोऽत्र जगत्त्रये । कोशपानात्फलं सद्यो द्रक्ष्याम्यस्मि शुभा शुभम्

தர்மமும் சத்தியமும் உண்மையாக நிலைத்திருந்தால், மூன்று உலகங்களிலும் இங்கே ஈசன் ஆட்சி செய்கிறான் என்றால்—இந்த கோஷ (கலச) நீரைப் பருகியவுடன் நான் உடனே சுபமோ அசுபமோ பலனை காண்பேன்.

Verse 77

यास्ये चेति कुलं हन्याद्गमने च कुटुम्बकम् । दर्शने च शुभं पाने हन्याद्देहं च मिथ्यया

‘நான் போவேன்’ என்று பொய் கூறினால் குலம் அழியும்; போகும் விஷயத்தில் வஞ்சித்தால் குடும்பமும் பாதிக்கப்படும். ‘நான் கண்டேன்’ என்று அசத்தியால் சுபபாக்கியம் கெடும்; மேலும் பருகுதலில் பொய் செய்தால் தன் உடலே அழியும்.

Verse 78

त्रिभिर्दिनैस्त्रिभिः पक्षैस्त्रिभिर्मासैस्त्रिभिः समैः । अत्युग्रपुण्यपापानां मानेन फलमश्नुते

மூன்று நாட்கள், மூன்று பக்ஷங்கள், மூன்று மாதங்கள் அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்குள்—மிகக் கடுமையான புண்ணியம் அல்லது பாபத்தின் அளவின்படி—மனிதன் அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 79

एते वरामया लिंगे दत्तात्रं स्थापिते त्वया । तव प्रीत्यभिवृद्ध्यर्थं ब्रूहि भूयोऽप्युमात्मज

நீ லிங்கத்தை நிறுவிய இவ்விடத்தில் நான் இவ்வரங்களை அளித்தேன். இப்போது மீண்டும் கூறு, உமையின் புதல்வனே, உன் மகிழ்ச்சி மேலும் பெருகும்படியாக.

Verse 80

स्कन्द उवाच । कृतकृत्यो वरैर्दत्तैस्त्वया चैतैर्महेश्वर । नमोनमो नमस्तेस्तु नात्र त्याज्यं त्वया विभो

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஹே மகேஸ்வரா! நீ அளித்த இவ்வரங்களால் நான் கृतகೃತ்யனானேன். உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; ஹே விபோ, இங்கிருந்து நீங்காதீர்।

Verse 81

एवं प्रणम्य देवं स मातरं प्रणतोऽब्रवीत् । त्वयापि मातर्नैवात्र त्याज्यं मम प्रियेप्सया

இவ்வாறு தேவனை வணங்கி, பணிவுடன் தாயிடம் கூறினான்—அம்மா, என்மேல் உள்ள அன்பினால் நீயும் இவ்விடத்தை விட்டு நீங்காதே।

Verse 82

त्वामप्यत्र स्थापयिष्ये वरदा भव पर्वति

உன்னையும் இங்கே நிறுவுவேன்; ஹே பார்வதி, வரம் அருள்பவளாக இரு।

Verse 83

श्रीदेव्युवाच । यत्र शर्वः स्वभावेन तत्र तिष्ठाम्यहं सुत

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—மகனே, சர்வன் (சிவன்) தன் இயல்பினால் எங்கே தங்குகிறானோ அங்கே நானும் தங்கியிருப்பேன்।

Verse 84

तव भक्त्या विशेषेण स्थास्ये स्त्रीणां वरप्रदा । युद्धेषु तवकर्माणि रुद्रभक्तेषु ते कृपाम्

உன் பக்தியின் சிறப்பால் நான் பெண்களுக்கு வரம் அருள்பவளாக இங்கே நிலைத்திருப்பேன். போர்களில் உன் செயல்கள் வெற்றி பெறும்; ருத்ரபக்தர்கள்மேல் என் கருணை தங்கும்।

Verse 85

पश्यंति पुत्रिणां मुख्या प्रीणिता च भृशं त्वया । गर्भक्लेशः स्त्रियो मन्ये साफल्यं भजते तदा

உன்னால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்த பிள்ளையுள்ள உயர்ந்த தாய்மார்கள் தம் குழந்தைகளின் முகங்களைப் பார்க்கின்றனர்; அப்போது கர்ப்பத்தின் துன்பம், எனக்குத் தோன்றுவதுபோல், பலன் கிடைத்ததால் நிறைவு பெறுகிறது।

Verse 86

सुतो यदा रुद्रभक्तः सानंदं सद्भिरीर्यते । भव तस्मात्प्रियार्थाय तिष्ठाम्यत्र षडानन

மகன் ருத்ரபக்தனாக இருந்து நல்லோர் மகிழ்ச்சியுடன் புகழும்போது, பிரியமானது நிறைவேறுவதற்காக நான் இங்கே தங்குகிறேன், ஓ ஷடானனே।

Verse 87

स्त्रीभिराराधिता दास्ये सौभाग्यं सुपतिं सुतान् । चैत्रे चापि तृतीयायां स्नात्वा शीतेन वारिणा

பெண்கள் என்னை ஆராதித்தால் நான் சௌபாக்யம்—சிறந்த கணவன் மற்றும் மகன்கள்—அருள்வேன்; மேலும் சைத்ர மாதத்தின் த்ருதியை அன்று குளிர்ந்த நீரால் நீராடி…

Verse 88

अर्चयिष्यंति मां याश्च पुष्पैर्धूपैर्विलेपनैः । दास्यामि चाष्टसौभाग्यं या नारी भक्तितत्परा

மலர்கள், தூபம், பூச்சுகள் கொண்டு என்னை அர்ச்சிக்கும் பெண்கள்—பக்தியில் நிலைத்த எந்தப் பெண்ணுக்கும்—நான் அஷ்ட-சௌபாக்யத்தை அருள்வேன்।

Verse 89

पितरौ श्वशुरौ पुत्रान्पतिं सौभाग्यसंपदः । कुंकुमं पुष्पश्रीखंडं तांबूलांजनमिक्षवः

அவள் பெற்றோர், மாமனார்-மாமியார், மகன்கள், கணவன் மற்றும் சௌபாக்யச் செல்வம் பெறுவாள்; மேலும் குங்குமம், மலர்கள், மணமிகு ஸ்ரீகண்டம், தாம்பூலம், அஞ்சனம், கரும்பும் பெறுவாள்।

Verse 90

सप्तमं लवणं प्रोक्तमष्टमं च सुजीरकम् । तोलयेत्तुलया वापि सांघ्रिश्च तुलिता भवेत्

ஏழாவது பொருள் உப்பு எனக் கூறப்பட்டது; எட்டாவது நறுஞ்சீரகம். தராசில் முறையாக எடையிட வேண்டும்; அப்பொழுது அந்த இரண்டும் சரியாக அளக்கப்படும்.

Verse 91

सुवर्मेनाथ सौगन्ध्यद्रव्यैः शुभफलैरपि । भुंक्ते वा लवणं पश्चान्नासौ वै विधवा भवेत्

ஓ நாதா! பொன், நறுமணப் பொருட்கள், மங்கலப் பழங்கள் ஆகியவற்றுடன்—பின்னர் அவள் உப்பை உண்டால், அவள் நிச்சயமாக விதவையாவதில்லை.

Verse 92

माघे वा कार्तिके वापि चैत्रे स्नात्वार्चयेत् माम् । दौर्भाग्यदुःखदारिद्र्यैर्न सा संयोगमाप्नुयात्

மாசி (மாஹ) ஆகட்டும், கார்த்திகை ஆகட்டும், சித்திரை ஆகட்டும்—நீராடி என்னை வழிபட வேண்டும். அப்பொழுது அவள் துர்பாக்கியம், துயரம், வறுமை ஆகியவற்றுடன் சேர்வதில்லை.

Verse 93

श्रुत्वेति गिरिजावाचं सानंदः पार्वतीसुतः । स्थापयित्वा गिरिसुतां कपर्दिनमथाब्रवीत्

கிரிஜா (பார்வதி) கூறிய சொற்களை கேட்டுப் பார்வதியின் புதல்வன் மகிழ்ந்தான். கிரிசுதையை முறையாக பிரதிஷ்டை செய்து, பின்னர் கபர்தின் (சிவன்) அவரை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 94

पुष्पैर्धूपैर्मोदकैश्च पूर्वमभ्यर्च्य त्वां प्रभो । पुजयंति कुमारेशं तेषां विघ्नहरो भव

ஓ பிரபோ! மலர்கள், தூபம், மோதகம் முதலியவற்றால் முதலில் உம்மை வழிபட்டு, பின்னர் அவர்கள் குமாரேசனைப் பூஜிக்கின்றனர். அவர்களுக்காக நீர் விக்னஹரனாக இருப்பீராக.

Verse 95

कपर्द्युवाच । भ्रातस्त्वया स्थापितेऽस्मिंल्लिंगे भक्ताश्च ये नराः । न तेषां मम विघ्नानि मम वागनुगामिनी

கபர்தி (சிவன்) கூறினார்—அண்ணனே! நீ நிறுவிய இந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபடும் மனிதர்களுக்கு என் பக்கத்திலிருந்து எந்தத் தடையும் வராது; என் வாக்கு உறுதியாக அவர்களைத் தொடர்ந்து நிறைவேறும்।

Verse 96

एवमुक्ते विघ्नराज्ञा प्रतीतेऽस्थापयच्च तम् । तस्मादसौ सदाभ्यर्च्यश्चतुर्थ्यां च विशेषतः

விக்னராஜன் இவ்வாறு கூறி மனமகிழ்ந்து ஒப்புதல் அளித்தபின், அவர் அந்தத் தெய்வத்தை நிறுவினார். ஆகவே அதனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்—சிறப்பாக சதுர்த்தி திதியில்।

Verse 97

एवं स्थाप्य कुमारेशं लब्ध्वा चैतान्वराञ्छिवात् । मनसा कृतकृत्यं चात्मानं मेने षडाननः

இவ்வாறு குமாரேசனை நிறுவி, சிவனிடமிருந்து இவ்வரங்களைப் பெற்ற பின், ஷடானனன் தன் உள்ளத்தில் தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவன் என எண்ணினான்।

Verse 98

तस्थावंशेन तत्रैव कुमारेश्वरसंनिधौ । अत्र स्थितं कुमारं ये पश्यन्ति स्वामियात्रिमः

அவன் அங்கேயே குமாரேஸ்வரரின் சன்னிதியில் தன் அம்சத்துடன் நிலைத்திருந்தான். இங்கே தங்கியுள்ள குமாரனை ஸ்வாமியாத்திரை யாத்திரிகர்கள் தரிசித்தால்—

Verse 99

सफला स्वामियात्रा च तेषां भवति भारत । कार्तिक्यां च विशेषेण कार्तिकेयं समर्चयेत्

ஓ பாரதா! அவர்களின் ஸ்வாமியாத்திரை பலனளிக்கும். மேலும் கார்த்திக மாதத்தில் சிறப்பாக கார்த்திகேயனை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 100

यत्फलं स्वामियात्रायां तत्फलं समावाप्नुयात् । एवंविधमिदं पार्थ महीसागरसंगमम्

ஸ்வாமியாத்திரையில் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் இங்கே முழுமையாகக் கிடைக்கும். ஓ பார்த்தா, இது நிலமும் கடலும் கூடும் இத்தகைய புனிதச் சங்கமம்.

Verse 101

निमित्तीकृत्य चात्मानं साध्वर्थे लिंगमर्चितम् । रोगाभिभूतो रोगैर्वा नाम्नामष्टोत्तरं शतम्

தன்னை நிமித்தமாகக் கொண்டு, புனித நோக்கத்திற்காக லிங்கத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும். நோயால் பீடிக்கப்பட்டவர் (சிவனின்) அஷ்டோத்தர சதநாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 102

जप्त्वा शुचिर्ब्रह्मचारी मासं मुच्येत पातकात् । एतदाराध्य संजाता रजिरामादयः पुरा

ஜபம் செய்து, தூய்மையுடன் இருந்து, பிரம்மச்சரியத்தைப் பின்பற்றினால் ஒரு மாதத்திற்குள் பாவமோசனம் கிடைக்கும். இதை ஆராதித்ததால் பழங்காலத்தில் ரஜிராமர் முதலியோர் தோன்றினர்.

Verse 103

शतसंख्याबलं राज्यं रुद्रलोक च भेजिरे । जामदग्न्यस्त्विदं लिंगमाराध्य च समायुतम्

அவர்கள் நூறுமடங்கு வலிமை பெற்ற அரசையும் அடைந்து, ருத்ரலோகத்தையும் சென்றடைந்தனர். ஆனால் ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) இந்த லிங்கத்தை ஆராதித்து முழு வல்லமையும் ஐஸ்வரியமும் பெற்றார்.

Verse 104

लेभे कुठारमुज्जह्ने येनार्जुनभुजान्युधि । अग्रतो देवदेवस्य ज्ञात्वा तीर्थे महागुणान्

அவர் அந்தக் குத்தாரத்தை (பரசுவை) பெற்றார்; அதனால் போரில் அர்ஜுனனின் கரங்களை வெட்டினார். தேவர்களின் தேவனின் முன்னிலையில் முதலில் சென்று, அந்தத் தீர்த்தத்தின் மாபெரும் சிறப்புகளை அறிந்து (இச்சித்தியைப் பெற்றார்).

Verse 105

रामेश्वरमिति ख्यातं स्थापितं लिंगमुत्तमम् । तच्च योऽभ्यर्चयेद्भक्त्या रुद्रलोकं स गच्छति

அந்த உத்தம லிங்கம் நிறுவப்பட்டு ‘ராமேஸ்வரம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. அதை பக்தியுடன் அர்ச்சிப்பவன் ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 106

प्रीतः स्यात्तस्य रामश्च कुमारेशश्च फाल्गुन । इति संक्षेपतः प्रोक्तं कुमारेशस्य वर्णनम्

ஓ பால்குணா! அவன்மேல் ராமனும் குமாரேசனும் மகிழ்வர். இவ்வாறு சுருக்கமாக குமாரேசனின் வர்ணனை கூறப்பட்டது.

Verse 107

कुमारेशस्य माहात्म्यं कीर्तयेद्यस्तदग्रतः । ये च श्रृण्वंत्यनुदिनं रुद्रलोके वसंति ते

குமாரேசன் முன்னிலையில் அவன் மகிமையைப் பாடுபவன், மேலும் அதை தினமும் கேட்பவர்கள்—அவர்கள் நிச்சயமாக ருத்ரலோகத்தில் வாசிப்பர்.

Verse 108

अस्य लिंगस्य माहात्म्यं श्राद्धकाले तु यः पठेत् । पितॄणामक्षयं जायते नात्र संशयः

ஸ்ராத்த காலத்தில் இந்த லிங்கத்தின் மகிமையைப் பாராயணம் செய்பவனுக்கு, பித்ருக்களுக்கு அழியாத பயன் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 109

अस्य लिंगस्य माहात्म्यं गुर्विणीं श्रावयेद्यदि । गुणवाञ्जायते पुत्रः कन्या चापि पतिव्रता

யாரேனும் கர்ப்பிணிப் பெண்ணுக்கு இந்த லிங்கத்தின் மகிமையைச் செவியுறச் செய்தால், குணமிக்க மகன் பிறப்பான்; மகளும் பதி-விரதையாக நிலைப்பாள்.

Verse 110

एतत्पुण्यं पापहरं धर्म्यं चाह्लादकारकम् । पठतां चापि सर्वाभीष्टफल प्रदम्

இது மிகப் புண்ணியமானது, பாபங்களைப் போக்குவது, தர்மத்திற்கேற்றது, ஆனந்தம் தருவது. இதை ஓதுவோர்க்கு எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அருள்கிறது.