Adhyaya 13

Verse 1

। नारद उवाच । इति तस्य मुनींद्रस्य भूपतिः शुश्रुवान्वचः । प्राह नाहं गमिष्यामि त्वां विहाय नरं क्वचित्

நாரதர் கூறினார்: அந்த முனிவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மன்னன், 'ஐயா! உங்களை விட்டுப் பிரிந்து நான் எங்கும் செல்ல மாட்டேன்' என்று கூறினான்.

Verse 2

लिंगमाराधयिष्येऽद्य सर्वसिद्धिप्रदं नृणाम् । त्वयैवानुगृहीतोऽद्य यांतु सर्वे यथागतम्

'இன்று நான் அனைத்து சித்திகளையும் அருளும் சிவலிங்கத்தை வழிபடுவேன். உங்களால் நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டேன், மற்றவர்கள் வந்தபடியே செல்லட்டும்.'

Verse 3

तद्भूपतिवचः श्रुत्वा बको गृध्रोऽथ कच्छपः । उलूकश्च तथैवोचुः प्रणता लोमशं मुनिम्

அரசனின் சொற்களை கேட்டதும் கொக்கு, கழுகு, ஆமை, ஆந்தையும் அதுபோலவே கூறின—லோமச முனிவரை வணங்கி தலை தாழ்த்தினர்.

Verse 4

स च सर्वसुहृद्विप्रस्तथेत्येवाह तांस्तदा । प्रणोद्यान्प्रणतान्सर्वाननुजग्राह शिष्यवत्

அனைவருக்கும் நல்வாழ்வு நாடும் அந்தப் பிராமணர் அப்போது “ததாஸ்து” என்றார். வணங்கிய அனைவரையும் ஏற்றுக்கொண்டு, சீடர்களைப் போல அன்புடன் அருளினார்.

Verse 5

शिवदीक्षाविधानेन लिंगपूजां समादिशत् । तेषामनुग्रहपरो मुनिः प्रमतवत्सलः । तीर्थादप्यधिकं स्थाने सतां साधुसमागमः

சிவதீட்சை முறையின்படி அவர் அவர்களுக்கு லிங்கபூஜையை உபதேசித்தார். அருளளிக்கத் துடிக்கும், பிரமத பக்தர்களிடம் பாசமுள்ள முனி கூறினார்—“எந்த இடத்திலும் சத்புருஷர்களின் சாதுசங்கம் தீர்த்தத்தைவிட உயர்ந்தது.”

Verse 6

पचेलिमफलः सद्यो दुरंतकलुपापहः । अपूर्वः कोऽपि सद्गोष्ठीसहस्रकिरणोदयः

இது உடனே பலன் தரும்; கடுமையானவும் நீண்டகாலமானவும் பாவங்களையும் அகற்றும்—சத்சங்கம் எனும் ஆயிரம் கதிர்களின் அபூர்வ உதயம் போல.

Verse 7

य एकांततयात्यंतमंतर्गततमोपहः । साधुगोष्ठीसमुद्भूतसुखामृतरसोर्मयः

இது ஒருமுகத் தியானத்தால் உள்ளத்தின் ஆழ்ந்த இருளை முற்றிலும் அகற்றும்; சாதுசபையிலிருந்து பிறக்கும் ஆனந்த அமுதரச அலைகளாய் எழும்.

Verse 8

सर्वे वराः सुधाकाराः शर्करामधुषड्रसाः । ततस्ते साधुसंसर्गं संप्राप्ताः शिवशासनात्

அனைத்து வரங்களும் அமுதம் போல் ஆகின்றன—சர்க்கரை, தேன் போன்ற இனிமையுடன், ஆறு சுவைகளாலும் நிறைந்தவை. ஆகவே சிவனின் ஆணையால் அவர்கள் சாதுசத்சங்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 9

आरेभिरे क्रियायोगं मार्कंडनृपपूर्वकाः । तेषां तपस्यतामेवं समाजग्मे कदाचन । तीर्थयात्रानुषंगेन लोमशालोकनोत्सुकः

மார்கண்ட அரசனை முன்னிட்டு அவர்கள் கிரியாயோக சாதனையைத் தொடங்கினர். அவர்கள் இவ்வாறு தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ஒருகாலத்தில் தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் லோமசர் அவர்களைப் பார்க்க ஆவலுடன் அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 10

मुख्या पुरुषयात्रा हि तीर्थयात्रानुषंगतः । सद्भिः समाश्रितो भूप भूमिभागस्तथोच्यते

உண்மையில் முதன்மையான ‘யாத்திரை’ என்பது சத்புருஷர்களை நாடிச் செல்லுதலே; தீர்த்தயாத்திரை அதற்குப் பின்வரும் துணை. அரசே, நல்லோர் தங்கும் நிலப்பகுதியே உண்மையாகப் பாக்கியமென சொல்லப்படுகிறது.

Verse 11

कृतार्हणातिथ्यविधिं विश्रांतं मां च फाल्गुन । प्रणम्य तेऽथ पप्रच्छुर्नाडीजंघपुरः सराः

ஓ பால்குணா, விருந்தோம்பல் முறையை முறையாகச் செய்து, நான் ஓய்வெடுத்த பின், நாடீஜங்கபுர வாசிகள் வணங்கி பின்னர் என்னைக் கேள்வி கேட்டனர்.

Verse 12

त उचुः । शापभ्रष्टा वयं ब्रह्मंश्चत्वारोऽपि स्वकर्मणा । तन्मुक्तिसाधनार्थाय स्थानं किंचित्समादिश

அவர்கள் கூறினர்—ஓ பிராமணரே, எங்கள் சொந்த கர்மத்தால் சாபத்தினால் நாங்கள் நால்வரும் முன்னைய நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தோம். ஆகவே அந்த நிலையிலிருந்து விடுதலை பெற உதவும் ஓர் இடத்தை எங்களுக்கு உபதேசியுங்கள்.

Verse 13

इयं हि निष्फला भूमिः शपलं भारतं मुने

முனிவரே! இந்த நிலம் எமக்கு பயனற்றதுபோல் தோன்றுகிறது; பாரதவர்ஷம் சாபமும் தோஷமும் சூழ்ந்ததுபோல் தெரிகிறது.

Verse 14

तत्रापि क्वचिदेकत्र सर्वतीर्थफलं वद । इति पृष्टस्त्वहं तैश्च तानब्रवमिदं तदा

‘அங்கேயும் எங்காவது ஒரே இடத்தில் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலன் கிடைக்கும் இடத்தைச் சொல்லுங்கள்’ என்று அவர்கள் கேட்டபோது, நான் அப்போது அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினேன்.

Verse 15

संवर्तं परिपृच्छध्वं स वो वक्ष्यति तत्त्वतः । सर्वतीर्थफलावाप्तिकारकं भूप्रदेशकम्

சம்வர்த்தரை விசாரியுங்கள்; அவர் உண்மையோடு கூறுவார்—எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனை அளிக்கும் அந்த நிலப்பகுதியை வெளிப்படுத்துவார்.

Verse 16

त उचुः । कुत्रासौ विद्यते योगी नाज्ञासिष्म वयं च तम् । संवर्तदर्शनान्मुक्तिरिति चास्मदनुग्रहः

அவர்கள் கூறினர்—‘அந்த யோகி எங்கே இருக்கிறார்? அவரை நாங்கள் அறியோம். மேலும் சம்வர்த்தரின் தரிசனத்தாலேயே முக்தி கிடைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது—இது எங்கள்மேல் உங்கள் அருளாகும்.’

Verse 17

यदि जानासि तं ब्रूहि सुहृत्संगो न निष्फलः । ततोऽहमब्रवं तांश्च विचार्येदं पुनःपुनः

‘நீங்கள் அவரை அறிந்திருந்தால் சொல்லுங்கள்; நல்வாழ்த்தும் நண்பரின் சங்கம் ஒருபோதும் பயனற்றதல்ல.’ பின்னர் நான் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினேன்.

Verse 18

वाराणस्यामसावास्ते संवर्तो गुप्तलिंगभृत् । मलदिग्धो विवसनो भिक्षाशी कुतपादनु

வாரணாசியில் ஸம்வர்த்த முனிவர் மறைவாக லிங்கத்தைத் தாங்கி வாழ்கிறார். அழுக்கால் பூசப்பட்டவர், ஆடையற்றவர், பிச்சையால் வாழ்பவர், குதபத்தை மூடையாகக் கொண்டு உலாவுகிறார்.

Verse 19

करपात्रकृताहारः सर्वथा निष्परिग्रहः । भावयन्ब्रह्म परमं प्रणवाभिधमीश्वरम्

அவர் கையையே பாத்திரமாகக் கொண்டு உணவு ஏற்கிறார்; முற்றிலும் பற்றற்றவர். ‘ஓம்’ எனும் பிரணவநாம ஈசுவரனாகிய பரம்பிரம்மத்தை இடையறாது தியானிக்கிறார்.

Verse 20

भुक्त्वा निर्याति सायाह्ने वनं न ज्ञायते जनैः । योगीश्वरोऽसौ तद्रूपाः सन्त्यन्ये लिंगधारिणः

உண்டு முடித்த பின் மாலையில் அவர் காட்டிற்குச் செல்கிறார்; மக்கள் அவரை அறியார். அவர் யோகிகளின் ஈசுவரன்; அவரைப் போன்ற வடிவமுடைய பிற லிங்கதாரிகளும் உள்ளனர்.

Verse 21

वक्ष्यामि लक्षणं तस्य ज्ञास्यथ तं मुनिम् । प्रतोल्या राजमार्गे तु निशि भूमौ शवं जनैः

அவனை அறியச் செய்யும் அடையாளங்களை நான் கூறுகிறேன். நகரவாயிலருகே அரசவீதியில் இரவில் மக்கள் தரையில் ஒரு சவத்தை வைத்து விட வேண்டும்.

Verse 22

अविज्ञातं स्थापनीयं स्थेयं तदविदूरतः । यस्तां भूमिमुपागम्य अकस्माद्विनिर्वतते

அது பிறர் அறியாதபடி அங்கே வைக்கப்பட வேண்டும்; நீங்கள் அதிலிருந்து அதிக தூரம் நிற்கக் கூடாது. அந்த இடத்துக்கு வந்து திடீரென திரும்பிச் செல்பவன்—

Verse 23

स संवर्तो न चाक्रामत्येष शल्यमसंशयम् । प्रष्टव्योऽभिमतं चासावुपाश्रित्य विनीतवत्

அவர் ஸம்வர்த்தர்; அவர் இதைத் தாண்டமாட்டார்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே பணிவுடன் அவரை அணுகி, உனக்கு விருப்பமானதை வேண்டிக் கேள்.

Verse 24

यदि पृच्छति केनाहमाख्यात इति मां ततः । निवेद्य चैतद्वक्तव्यं त्वामाख्यायाग्निमाविशत्

அவர் ‘என்னை உங்களுக்குக் காட்டியது யார்?’ என்று கேட்டால், முதலில் இதை எனக்கு அறிவித்து, பின்னர்—‘உங்களை அடையாளம் காட்டிய பின் அவர் அக்னியில் பிரவேசித்தார்’ என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 25

तच्छ्रुत्वा ते तथा चक्रुः सर्वेपि वचनं मम । प्राप्य वाराणसीं दृष्ट्वा संवर्तं ते तथा व्यधुः

இதைக் கேட்ட அவர்கள் அனைவரும் என் சொல்லின்படியே செய்தனர். வாராணசியை அடைந்து ஸம்வர்த்தரைப் பார்த்ததும், கூறியபடியே நடந்தனர்.

Verse 26

शवं दृष्ट्वा च तैर्न्यस्तं संवर्तो वै न्यवर्तत । क्षुत्परीतोऽपि तं ज्ञात्वा ययुस्तमनु शीघ्रगम्

அவர்கள் வைத்திருந்த சவத்தைப் பார்த்ததும் ஸம்வர்த்தர் உண்மையாகவே திரும்பினார். பசியால் வாடினாலும் அவரை அறிந்து, அவர் வேகமாகச் சென்றபோதும் அவர்கள் விரைந்து பின்தொடர்ந்தனர்.

Verse 27

तिष्ठ ब्रह्मन्क्षणमिति जल्पंतो राजमार्गगम् । याति निर्भर्त्सयत्येष निवर्तध्वमिति ब्रुवन्

‘ஓ பிராமணரே, ஒரு கணம் நில்லுங்கள்’ என்று அரசவழியில் அவர்கள் கூவினர். அவர் தொடர்ந்து சென்றார்; அவர்களை கண்டித்து ‘திரும்பிச் செல்லுங்கள்’ என்று கூறினார்.

Verse 28

समया मामरे भोऽद्य नागंतव्यं न वो हितम् । पलायनमसौ कृत्वा गत्वा दूरतरं सरः । कुपितः प्राह तान्सर्वान्केनाख्यातोऽहमित्युत

நீங்கள் என்னுடன் உடன்பாடு செய்தீர்கள்—இன்று இங்கே வரக்கூடாது; அது உங்கள் நலனுக்கல்ல. அவன் தப்பி ஓடி மேலும் தொலைவிலுள்ள ஏரிக்குச் சென்றான். கோபத்துடன் அனைவரிடமும்—“என்னை யார் அடையாளம் காட்டினார்?” என்று கூறினான்.

Verse 29

निवेदयत शीघ्रं मे यथा भस्म करोमि तम् । शापाग्निनाथ वा युष्मान्यदि सत्यं न वक्ष्यथ

விரைவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நான் அவனைச் சாம்பலாக்குவேன். இல்லையெனில் நீங்கள் உண்மை சொல்லாவிட்டால் என் சாபஅக்னியால் உங்களையே எரித்துவிடுவேன்.

Verse 30

अथ प्रकंपिताः प्राहुर्नारदेनेति तं मुनिम् । स तानाह पुनर्यातः पिशुनः क्व नु संप्रति

அப்போது நடுங்கியபடி அவர்கள் அந்த முனிவரிடம்—“நாரதராலே” என்றனர். அவன் மீண்டும்—“அந்த பழிசொல்லி மீண்டும் வந்தானா? இப்போது அவன் எங்கே?” என்று கேட்டான்.

Verse 31

लोकानां येन सापाग्नौ भस्मशेषं करोमि तम् । ब्रह्मबंधुमहं प्राहुर्भीतास्ते तं पुनर्मुनिम्

என் சாபஅக்னியால் உலகங்களையும் சாம்பலாக்க வல்ல சக்தியுடையவனை நான் ‘பிரஹ்மபந்து’—வம்சத்தால் மட்டும் பிராமணன்—என்று அறிவிக்கிறேன். அஞ்சியவர்கள் மீண்டும் அந்த முனிவரிடம் பேசினர்.

Verse 32

त ऊचुः । त्वं निवेद्य स चास्माकं प्रविष्टो हव्यवाहनम् । तत्कालमेव विप्रेंद्र न विद्मस्तत्र कारणम्

அவர்கள் கூறினர்—“விப்ரேந்திரரே! நீங்கள் அறிவித்தவுடன் அவன் எங்கள் கண்முன்னே ஹவ்யவாஹனமாகிய யஜ்ஞஅக்னியில் நுழைந்தான். அந்தக் கணமே அதன் காரணத்தை நாங்கள் அறியவில்லை.”

Verse 33

संवर्त उवाच । अहमप्येवमेवास्य कर्ता तेन स्वयं कृतम् । तद्ब्रूत कार्यं नैवात्र चिरं स्थास्यामि वः कृते

சம்வர்த்தன் கூறினான்—நானும் ‘இதன் கர்த்தா நானே’ என்று எண்ணினேன்; ஆனால் இது அவரே தாமே செய்தது. ஆகவே சொல்லுங்கள், என்ன செய்ய வேண்டும்; உங்கள் பொருட்டும் நான் இங்கு நீண்ட நேரம் தங்கமாட்டேன்।

Verse 34

अर्जुन उवाच । यदि नारद देवर्षे प्रविष्टोऽसि हुताशनम् । जीवितस्तत्कथं भूय आश्चर्यमिति मे वद

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ நாரத தேவರ್ಷியே! நீ ஹுதாசனத்தில் (அக்னியில்) புகுந்திருந்தால், எவ்வாறு உயிருடன் இருக்கிறாய்? இந்த அதிசயத்தை மீண்டும் எனக்குச் சொல்।

Verse 35

नारद उवाच । न हुताशः समुद्रो वा वायुर्वा वृक्षपर्वतः । आयुधं वा न मे शक्ता देहपाताय भारत

நாரதர் கூறினார்—ஓ பாரதா! அக்னி, சமுத்திரம், வாயு, மரங்கள்-மலைகள்—எதுவும், எந்த ஆயுதமும் கூட, என் தேக வீழ்ச்சியை உண்டாக்க வல்லதல்ல।

Verse 36

पुनरेतत्कृतं चापि संवर्तो मन्यते यथा । अहं सन्मानितश्चेति वह्निं प्राप्याप्यगामहम्

மீண்டும், இந்தச் செயல் தன்னாலே நடந்தது என்று சம்வர்த்தன் எண்ணியபடியே, நானும் ‘எனக்கு உரிய மரியாதை கிடைத்தது’ என்று நினைத்து, அக்னியை அடைந்தபின்பும் முன்னே சென்றேன்।

Verse 37

यथा पुष्पगृहे कश्चित्प्रविशत्यंग फाल्गुन । तथाहमग्निं संविश्य यातवानुत्तरं श्रृणु

அன்பு பால்குனா! ஒருவர் மலர்மாளிகையில் நுழைவதுபோல், நானும் அக்னியில் நுழைந்து அதைக் கடந்து சென்றேன். இனி அடுத்ததாக நடந்ததை கேள்।

Verse 38

संवर्तस्तान्पुनः प्राह मार्कंडेयमुखानिति । विशल्यः पंथाः क्षुधितोऽहं पुनः पुरीम् । भिक्षार्थं पर्यटिष्यामि प्रश्रं प्रब्रूत चैव मे

அப்போது ஸம்வர்த்தர் மார்கண்டேயர் முதலிய முனிவர்களிடம் மீண்டும் கூறினார்— “வழி அபாயமற்றது; நான் பசியுற்றேன், ஆகவே பிச்சைக்காக மீண்டும் நகரத்திற்குச் செல்வேன். உங்கள் கேள்வியையும் எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 39

त ऊचुः । शापभ्रष्टा वयं मोक्षं प्राप्स्यामस्तवदनुग्रहात् । प्रतीकारं तदाख्याहि प्रणतानां महामुने

அவர்கள் கூறினர்— “சாபத்தால் வீழ்ந்த நாங்கள், உங்கள் அருளால் மோட்சம் அடைவோம். ஓ மகாமுனியே, வணங்கிய எங்களுக்கு அதற்கான பரிகாரத்தை உரையுங்கள்।”

Verse 40

यत्र तीर्थे सर्वतीर्थफलं प्राप्नोति मानवः । तत्तीर्थं ब्रूहि संवर्त तिष्ठामो यत्र वै वयम्

“ஓ ஸம்வர்த்தா, எந்தத் தீர்த்தத்தில் மனிதன் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுகிறான்? அந்தத் தீர்த்தத்தைச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் அங்கே தங்க விரும்புகிறோம்।”

Verse 41

संवर्त उवाच । नमस्कृत्य कुमाराय दुर्गाभ्यश्च नरोत्तमाः । तीर्थं च संप्रवक्ष्यामि महीसागरसंगमम्

ஸம்வர்த்தர் கூறினார்— “ஓ நரோத்தமர்களே, குமாரனுக்கும் துர்கைகளுக்கும் வணங்கி, இப்போது தீர்த்தத்தை அறிவிக்கிறேன்— மஹீ நதி கடலுடன் சங்கமிக்கும் இடம்।”

Verse 42

अमुना राजसिंहेन इंद्रद्युम्नेन धीमता । यजनाद्द्व्यंगुलोत्सेधा कृतेयं वसुधायदा

அந்த ஞானமிக்க அரசசிங்கம் இந்திரத்யும்னன் யாகம் செய்தபோது, அப்போது இந்த வஸுதா இரண்டு விரல் அளவு உயர்ந்தது।

Verse 43

तदा संताप्यमानाया भुवः काष्ठस्य वै यथा । सुस्राव यो जलौघश्च सर्वदेवनमस्कृतः

அப்போது பூமி வெப்பமடைந்தபோது—எரியும் மரம்போல்—அனைத்து தேவர்களும் வணங்கும் மகா நீர்வெள்ளம் பெருகி ஓடியது।

Verse 44

महीनाम नदी च पृथिव्यां यानिकानिचित् । तीर्थानि तेषां सलिलसंभवं तज्जलं विदुः

பூமியில் உள்ள எந்தத் தீர்த்தங்களும், மேலும் ‘மஹீ’ எனும் நதியும்—அவற்றின் நீர் அனைத்தும் அந்தப் புனிதப் பெருக்கிலிருந்தே தோன்றியது என்று அறிக।

Verse 45

महीनाम समुत्पन्ना देशे मालवकाभिधे । दक्षिणं सागरं प्राप्ता पुण्योभयतटाशिवा

‘மாலவக’ எனப்படும் நாட்டில் ‘மஹீ’ நதி தோன்றினாள்; தென் கடலை அடைந்து, இரு கரைகளிலும் புனிதமும் சிவமங்களமும் நிறைந்தவளாய் விளங்குகிறாள்।

Verse 46

सर्वतीर्थमयी पूर्वं महीनाम महानदी । किं पुनर्यः समायोगस्तस्याश्च सरितां पतेः

‘மஹீ’ எனும் மகாநதி ஆதியிலிருந்தே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமாய் நிறைந்தவள்; அப்படியிருக்க, நதிகளின் தலைவன் (கடல்) உடன் அவளின் சங்கமம் எத்தனை மேன்மையான புண்ணியம்!

Verse 47

वाराणसी कुरुक्षेत्रं गंगा रेवा सरस्वती

வாரணாசி, குருக்ஷேத்திரம், கங்கை, ரேவா (நர்மதா) மற்றும் சரஸ்வதி।

Verse 48

तापी पयोष्णी निर्विध्या चन्द्रभागा इरावती । कावेरी शरयूश्चैव गंडकी नैमिषं तथा

தாபி, பயோஷ்ணீ, நிர்விந்த்யா, சந்திரபாகா, இராவதீ; மேலும் காவேரி, சரயூ, கந்தகீ மற்றும் நைமிஷம்—இவையெல்லாம் புனித தீர்த்த நதிகள்.

Verse 49

गया गोदावरी चैव अरुणा वरुणा तथा । एताः पुण्याः शतशोन्या याः काश्चित्सरितो भुवि

கயா, கோதாவரி, மேலும் அருணா, வருணா; இவையும் இவற்றைப் போல நூற்றுக்கணக்கான பிற புனித நதிகளும்—பூமியில் உள்ள எந்த நதிகளாயினும்—புண்ணியமே.

Verse 50

सहस्रविंशतिश्चैव षट्शतानि तथैव च । तासां सारसमुद्भुतं महीतोयं प्रकीर्तितम्

இருபத்தொன்று ஆயிரமும், மேலும் ஆறுநூறும்—அந்த (புனித நதி-தீர்த்தங்களின்) சாரம் உண்டாகி வெளிப்படுவது ‘மஹீ’யின் நீர் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 51

पृथिव्यां सर्वतीर्थेषु स्नात्वा यत्फलमाप्यते । तन्महीसागरे प्रोक्तं कुमारस्य वचो यथा

பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடினால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே புண்ணியம் மஹீசாகரத்தில் உண்டாகும் என்று—குமாரன் (ஸ்கந்தன்) வாக்கின்படி—சொல்லப்பட்டுள்ளது.

Verse 52

एकत्र सर्वतीर्थानां यदि संयोगमिच्छथ । तद्गच्छथ महापुण्यं महीसागरसंगमम्

ஒரே இடத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சங்கமத்தை விரும்பினால், அந்த மகாபுண்ணியமான ‘மஹீசாகர சங்கமம்’ நோக்கிச் செல்லுங்கள்.

Verse 53

अहं चापि च तत्रैव बहून्वर्षगणान्पुरा । अवसं चागतश्चात्र नारदस्य भयात्तथा

நானும் முன்பு அங்கேயே பல ஆண்டுகள் தங்கினேன்; பின்னர் நாரதரின் அச்சத்தினாலேயே இங்கேயும் வந்தேன்।

Verse 54

स हि तत्र समीपस्थः पिशुनश्च विशेषतः । मरुत्तः कुरुते यत्नं तस्मै ब्रूयादिदं भयम्

அவன் அங்கே அருகிலேயே இருக்கிறான்; குறிப்பாகப் புறங்கூறுபவன்; மன்னன் மருத்தன் முயல்கிறான்—அவனிடம் இந்த அச்சத்தைச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 55

अत्र दिग्वाससां मध्ये बहूनां तत्समस्त्वहम् । निवसाम्यतिप्रच्छन्नो मरुत्तादतिभीतवत्

இங்கே திகம்பரத் தவசிகளின் நடுவே நானும் அவர்களில் ஒருவனைப் போல இருக்கிறேன்; மருத்தனை மிக அஞ்சியவனாய் ஆழமாக மறைந்து வாழ்கிறேன்।

Verse 56

पुनरत्रापि मां नूनं कथयिष्यति नारदः । तथाविधा हि चेष्टास्य पिशुनस्य प्रदृश्यते

இங்கேயும் மீண்டும் நிச்சயமாக நாரதர் என்னைப்பற்றி சொல்லிவிடுவார்; ஏனெனில் அந்தப் புறங்கூறுபவனின் நடத்தை அப்படியே காணப்படுகிறது।

Verse 57

भवद्भिश्च न चाप्यत्र वक्तानां कस्यचित्क्वचित् । मरुत्तः कुरुते यत्नं भूपालो यज्ञसिद्धये

நீங்களும் இங்கே யாரிடமும் எங்கும் இதைச் சொல்லாதீர்கள்; பூபாலன் மருத்தன் யாகம் நிறைவேற முயல்கிறான்।

Verse 58

देवाचार्येण संत्यक्तो भ्रात्रा मे कारणां तरे । गुरुपुत्रं च मां ज्ञात्वा यज्ञार्त्विज्यस्य कारणात्

என் தாயின் காரணத்தால் தேவர்களின் குரு என்னைத் துறந்தார்; என் சகோதரனும் துறந்தான். நான் குருபுத்திரன் என அறிந்தும், யாகத்தில் ரித்விக் பதவி பெறுவதற்காக அவன் அப்படிச் செய்தான்.

Verse 59

अविद्यांतर्गतैर्यज्ञकर्मभिर्न प्रयोजनम् । मम हिंसात्मकैरस्ति निगमोक्तैरचेतनैः

அவித்தியால் மூடப்பட்ட யாகக் கர்மங்களில் எனக்கு பயன் இல்லை—வேதவாக்கால் சொல்லப்பட்ட, உணர்வற்ற, இயந்திரமாய் நடைபெறும், வன்முறையுடனான கிரியைகளிலும் இல்லை.

Verse 60

समित्पुष्पकुशप्रायैः साधनैर्यद्यचेतनैः । क्रियते तत्तथा भावि कार्यं कारणवन्नृणाम्

சமித்து, மலர், குசா போன்ற உணர்வற்ற சாதனங்களால் பெரும்பாலும் ஒரு செயல் செய்யப்படின், மனிதர்க்கு வரும் பலனும் காரணத்தைச் சார்ந்த காரியம் போல அதற்கேற்பவே தோன்றும்.

Verse 61

तद्यूयं तत्र गच्छध्वं शीघ्रमेव नृपानुगाः । अस्ति विप्रः स्वयं ब्रह्मा याज्ञवल्क्यश्च तत्र वै

ஆகையால், அரசனைத் தொடர்ந்து நிற்பவர்களே, நீங்கள் விரைவாக அங்கே செல்லுங்கள். அங்கே யாஜ்ஞவல்க்யர் என்னும் ஒரு பிராமணர் உள்ளார்—அவர் தாமே பிரம்மாவைப் போன்றவர்.

Verse 62

स हि पूर्वं मिथेः पुर्यां वसन्नाश्रममुत्तमम् । आगच्छमानं नकुलं दृष्ट्वा गार्गीं वचोऽब्रवीत्

அவர் முன்பு மிதா நகரில் சிறந்த ஆசிரமத்தில் வசித்தார். அணுகி வந்த நகுலத்தைப் பார்த்து, கார்கியிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 63

गार्गि रक्ष पयो भद्रे नकुलोऽयमुपेति च । पयः पातुं कृतिमतिं नकुलं तं निराकुरु

கார்கீ, அன்பே, பாலைப் பாதுகாப்பாய்—இந்த நகுலம் வருகின்றது. பால் குடிப்பதில் நுண்ணறிவுடைய அந்த நகுலத்தை விரட்டிவிடு.

Verse 64

इत्युक्तो नकुलः क्रुद्धः स हि क्रुद्धः पुराऽभवत् । जमदग्नेः पूर्वजैश्च शप्तः प्रोवाच तं मुनिम्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் நகுலம் கோபமுற்றது; அது முன்பும் கோபமுற்றிருந்தது. ஜமதக்னியின் முன்னோர்களின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்ட அது அந்த முனிவனிடம் பேசிற்று.

Verse 65

अहो वा धिग्धिगित्येव भूयो धिगिति चैव हि । निर्लज्जता मनुष्याणां दृश्यते पापकारिणाम्

அய்யோ! ச்சி ச்சி—மீண்டும் ச்சி! பாவம் செய்பவரான மனிதர்களில் வெட்கமின்மை காணப்படுகிறது.

Verse 66

कथं ते नाम पापानि प्रकुर्वंति नराधमाः । मरणांतरिता येषां नरके तीव्रवेदना

மரணத்திற்குப் பின் நரகத்தில் கடும் வேதனை காத்திருக்கும் போது, அத்தகைய கீழ்மக்கள் எவ்வாறு பாவங்களைச் செய்கிறார்கள்?

Verse 67

निमेषोऽपि न शक्येत जीविते यस्य निश्चितम् । तन्मात्रपरमायुर्यः पापं कुर्यात्कथं स च

ஒரு நிமிடத்திற்கும் (நிமேஷத்திற்கும்) உயிர் உறுதி இல்லாதபோது, ஆயுள் அதளவுதான் என அறிந்தவன் பாவம் எவ்வாறு செய்வான்?

Verse 68

त्वं मुने मन्यसे चेदं कुलीनोऽस्मीति बुद्धिमान् । ततः क्षिपसि मां मूढ नकुलोऽयमिति स्मयन्

ஓ முனிவரே! நீ உன்னை குலீனனும் புத்திமானும் என எண்ணினால், அப்படியிருக்க, ‘இது நகுலம்’ என்று சிரித்துக்கொண்டே என்னை ஏன் இகழ்கிறாய், மூடனே?

Verse 69

किमधीतं याज्ञवल्क्य का योगेश्वरता तव । निरपराधं क्षिपसि धिगधीतं हि तत्तव

யாஜ்ஞவல்க்யா! நீ உண்மையில் என்ன படித்தாய்? உன் யோகேஸ்வரத் தன்மை எங்கே? குற்றமற்றவனை நீ இகழ்கிறாய்—அத்தகைய உன் கல்விக்கு நிந்தை!

Verse 70

कस्मिन्वेदं स्मृतौ कस्यां प्रोक्तमेतद्ब्रवीहि मे । परुषैरिति वाक्यैर्मां नकुलेति ब्रवीषि यत्

எனக்குச் சொல்—எந்த வேதத்தில், எந்த ஸ்மிருதியில், கடுமையான சொற்களால் என்னை ‘நகுலம்’ என்று அழைக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது?

Verse 71

किमिदं नैव जानासि यावत्यः परुषा गिरः । परः संश्राव्यते तावच्छंकवः श्रोत्रतः पुनरा

இதை நீ அறியவில்லையா—ஒருவருக்குக் கேட்கச் செய்யும் கடுஞ்சொற்கள் எத்தனைவோ, அவ்வளவு முள்ளுகள் மீண்டும் மீண்டும் காதுகளில் குத்தப்படுகின்றன?

Verse 72

कंठे यमानुगाः पादं कृत्वा तस्य सुदुर्मतेः । अतीव रुदतो लोहशंकून्क्षेप्स्यंति कर्णयोः

அந்த தீயமதியுடையவனின் கழுத்தின் மீது யமதூதர்கள் பாதம் வைப்பார்கள்; அவன் மிகுந்து அழுதுகொண்டிருக்கையில், அவன் காதுகளில் இரும்புக் குத்துக்களைத் தள்ளுவார்கள்.

Verse 73

वावदूकाश्च ध्वजिनो मुष्णंति कृपणाञ्जनान् । स्वयं हस्तसहस्रेण धर्मस्यैवं भवद्विधाः

வாயாடிகளும் கொடியேந்தி ஆடம்பரிகளும் ஏழை எளியவர்களைப் பறிக்கின்றனர்; அதுபோல உம்மைப் போன்றோர் ஆயிரம் கைகளால் தர்மத்தையே கொள்ளையடிக்கின்றனர்।

Verse 74

वज्रस्य दिग्धशस्त्रस्य कालकूटस्य चाप्युत । समेन वचसा तुल्यं मृत्योरिति ममाभवत्

எனக்குத் தேன்சொல் போன்ற மென்மையான வார்த்தையும் மரணத்திற்குச் சமமெனத் தோன்றியது—வஜ்ரம் போல, விஷம் பூசப்பட்ட ஆயுதம் போல, உயிர்கொல்லும் காலகூடம் போல।

Verse 75

कर्णनासिकनाराचान्निर्हरंति शरीरतः । वाक्छल्यस्तु न निर्हर्तुं शक्यो हृदिशयो हि सः

காது அல்லது மூக்கில் பதிந்த அம்புகளை உடலிலிருந்து இழுத்தெடுக்கலாம்; ஆனால் சொல்லின் முள் அகற்ற முடியாது, அது இதயத்தில் பதிந்திருக்கும்.

Verse 76

यंत्रपीडैः समाक्रम्य वरमेष हतो नरः । न तु तं परुषैर्वाक्यैर्जिघांसेत कथंचन

கருவிகளின் நசுக்கும் வேதனைகளால் மனிதன் கொல்லப்படுவது கூட மேல்; ஆனால் கடுஞ்சொற்களால் அவனை கொல்ல முயல்வது எந்நாளும் வேண்டாம்.

Verse 77

त्वया त्वहं याज्ञवल्क्य नित्यं पंडितमानिना । नकुलोसीति तीव्रेण वचसा ताडितः कुतः

யாஜ்ஞவல்க்யா! நீ உன்னைப் பண்டிதன் என எண்ணிக்கொண்டு, ‘நீ நகுலன்’ என்ற கூர்சொல்லால் என்னை மீண்டும் மீண்டும் ஏன் தாக்குகிறாய்?

Verse 78

संवर्त उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य भृशं विस्मितमानसः । याज्ञवल्क्योऽब्रवीदेतत्प्रबद्धकरसंपुटः

சம்வர்த்தர் கூறினார்—அவரது சொற்களை கேட்ட யாஜ்ஞவல்க்யர் உள்ளம் மிகுந்த வியப்புற்றது. பின்னர் கைகளை கூப்பி மரியாதையுடன் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 79

नमोऽधर्माय महते न विद्मो यस्य वै भवम् । परमाणुमपि व्यक्तं कोत्र विद्यामदः सताम्

மிகுந்த அதர்மத்திற்கே நமஸ்காரம்—அதன் வல்லமை எமக்கு அறியப்படாது. அணுவின் உண்மையும் தெளிவாக அறியாதபோது, சான்றோர்க்கு கல்வி அகந்தை எங்கே?

Verse 80

विरंचिविष्णुप्रसमुखाः सोमेंद्रप्रमुखास्तथा । सर्वज्ञास्तेऽपि मुह्यति गणनास्मादृशं च का

பிரமா-விஷ்ணு முதலியோர், சோமன்-இந்திரன் முதலியோரும்—சர்வஞ்ஞர் எனப் புகழப்பட்டாலும்—மயக்கத்தில் அகப்படுகின்றனர்; அப்படியிருக்க நம்மைப் போன்றோரின் கணக்கு என்ன?

Verse 81

धर्मज्ञोऽस्मीति यो मोहादात्मानं प्रतिपद्यते । स वायुं मुष्टिना बद्धुमीहते कृपणो नरः

மயக்கத்தால் தன்னை ‘தர்மஞானி’ என எண்ணுபவன் கருணைக்குரிய மனிதன்; அவன் கையிறுக்கத்தால் காற்றை கட்ட முயல்கிறான்.

Verse 82

केचिदज्ञानतो नष्टाः केचिज्ज्ञानमदादपि । ज्ञानं प्राप्यापि नष्टाश्च केचिदालस्यतोऽधमाः

சிலர் அறியாமையால் அழிகிறார்கள்; சிலர் கல்வி மயக்கத்தாலும் அழிகிறார்கள். மேலும் சிலர் ஞானம் பெற்றும் சோம்பலால்—அந்த தாழ்ந்தோர்—அழிகிறார்கள்.

Verse 83

वेदस्मृतीतिहासेषु पुराणेषु प्रकल्पितम् । चतुःपादं तथा धर्मं नाचरत्यधमः पशुः

வேதம், ஸ்மிருதி, இதிகாசம், புராணங்களில் நிறுவப்பட்ட நான்குபாதத் தர்மத்தை, தாழ்ந்த பசுவினைப் போன்ற மனிதன் கடைப்பிடிக்கான்।

Verse 84

स पुरा शोचते व्यक्तं प्राप्य तच्चांतकं गृहम् । तथाहि गृह्यकारेण श्रुतौ प्रोक्तमिदं वचः

பின்னர் அவன் அந்த இறுதி இல்லமான மரணத்தை அடைந்து நிச்சயமாகத் துயருறுவான்; ஏனெனில் கிருஹ்ய மரபின் கர்த்தா ஸ்ருதியில் இவ்வசனத்தை இவ்வாறே உரைத்துள்ளார்।

Verse 85

नकुलं सकुलं ब्रूयान्न कंचिन्मर्मणि स्पृशेत् । प्रपठन्नपि चैवाहमिदं सर्वं तथा शुकः

தீங்கற்ற, பொருத்தமான சொற்களையே பேச வேண்டும்; யாருடைய மర్మ இடத்தையும் தொடக்கூடாது; நான் இதையெல்லாம் ஓதினாலும், நானும் ஒரு கிளிபோலவே.

Verse 86

आलस्येनाप्यनाचाराद्वृथाकार्येकमंग तत्

சோம்பலாலும், அநாசாரத்தாலும்—இது வீண்செயலின் ஒரே அங்கமாக ஆகிறது।

Verse 87

केवलं पाठ मात्रेण यश्च संतुष्यते नरः । तथा पंडितमानी च कोन्यस्तस्मात्पशुर्मतः

வெறும் ஓதுதலால் மட்டும் திருப்தியடைந்து, தன்னைப் பண்டிதன் என எண்ணுகிற மனிதனைவிட அதிகம் பசுவினைப் போன்றவன் வேறு யார்?

Verse 88

न च्छंदांसि वृजिनात्तारयंति मायाविनं माययाऽवर्तमानम् । नीडं शकुंता इव जातपक्षाश्छंदास्येनं प्रजहत्यंतकाले

மாயையால் வாழும் வஞ்சகனை வேதச் சந்தங்கள் பாவத்திலிருந்து கரை சேர்க்காது. இறக்கைகள் வளர்ந்த பறவைகள் கூண்டை விட்டு பறப்பதுபோல், மரண வேளையில் வேதமும் அவனை விட்டு விலகும்.

Verse 89

स्वार्गाय बद्धकक्षो यः पाठमात्रेण ब्राह्मणः । स बालो मातुरंकस्थो ग्रहीतुं सोममिच्छति

வெறும் பாராயணத்தால் மட்டும் சொர்க்கம் பெறக் கட்டுப்படும் பிராமணன், தாயின் மடியில் அமர்ந்து சோமத்தைப் பிடிக்க விரும்பும் குழந்தையைப் போன்றவன்.

Verse 90

तद्भवान्सर्वथा मह्यमनयं सोढुमर्हसि । सर्वः कोऽपि वदत्येवं तन्मयैवमुदाहृतम्

ஆகையால் என் இந்த அநுசிதமான சொல்லை முழுமையாகப் பொறுத்து மன்னிக்க வேண்டும். இப்படிப் பேசுவது யாரிடமும் நிகழும்; அதனால் நானும் அப்படியே சொன்னேன்.

Verse 91

नकुल उवाच । वृथेदं भाषितं तुभ्यं सर्वलोकेन यत्समम् । आत्मानं मन्यसे नैतद्वक्तुं योग्यं महात्मनाम्

நகுலன் கூறினான்—உன் பேச்சு வீண்; அது எங்கும் சாதாரண மக்களின் பேச்சைப் போலவே உள்ளது. நீ உன்னை உயர்ந்தவன் என எண்ணினால், மகாத்மர்கள் இப்படிச் சொல்வது தகாது.

Verse 92

वाजिवारणलोहानां काष्ठपाषाणवाससाम् । नारीपुरुषतोयानामंतरं महदंतरम्

குதிரை, யானை, உலோகங்கள் இடையே; மரம், கல், ஆடை இடையே; மேலும் பெண், ஆண், நீர் இடையே—மிகப் பெரிய, அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது.

Verse 93

अन्ये चेत्प्राकृता लोका बहुपापानि कुर्वते । प्रधानपुरुषेणापि कार्यं तत्पृष्ठतोनु किम्

மற்ற சாதாரண மக்கள் பல பாவங்களைச் செய்தால் அதனால் என்ன? முதன்மையானவர் கூட அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து அதையே செய்ய வேண்டுமா?

Verse 94

सर्वार्थं निर्मितं शास्त्रं मनोबुद्धी तथैव च । दत्ते विधात्रा सर्वेषां तथापि यदि पापिनः

அனைத்து நோக்கங்களுக்கும் சாஸ்திரம் அமைக்கப்பட்டது; மனமும் புத்தியும் படைத்தவன் அனைவருக்கும் அளித்தான்; இருந்தும் மக்கள் பாவிகளானால்…

Verse 95

ततो विधातुः को दोषस्त एव खलु दुर्भगाः । ब्राह्मणेन विशेषेण किं भाव्यं लोकवद्यतः

அப்படியெனில் படைத்தவனுக்கு என்ன குறை? அவர்களே உண்மையில் துர்பாக்கியர்கள். குறிப்பாக ஒரு பிராமணன் பொதுமக்களைப் போல ஏன் நடக்க வேண்டும்?

Verse 96

यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते

சிறந்தவர் எதை எதை நடைமுறையில் செய்கிறாரோ, மற்றவர்கள் அதையே செய்கிறார்கள்; அவர் நிறுவும் அளவுகோலை உலகம் பின்பற்றுகிறது.

Verse 97

तस्मात्सदा महद्भिश्च आत्मार्थं च परार्थतः । सतां धर्मो न संत्याज्यो न्याय्यं तच्छिक्षणं तव

ஆகையால் மகான்கள் எப்போதும்—தம்நலம் மற்றும் பிறர்நலம் கருதி—சத்புருஷர்களின் தர்மத்தை விட்டு விடக் கூடாது. இதிலுள்ள உமது போதனை நியாயமானது.

Verse 98

यस्मात्त्वया पीडितोऽहं घोरेण वचसा मुने । तस्माच्छीघ्रं त्वां शप्स्यामि शापयोग्यो हि मे मतः

முனிவரே! உமது கடுஞ்சொற்களால் நான் மிகுந்த துன்புற்றேன்; ஆகவே விரைவில் உமக்கு சாபம் அளிப்பேன், என் கருத்தில் நீர் சாபத்திற்குத் தகுதியானவர்.

Verse 99

नकुलोऽसीति मामाह भवांस्तस्मात्कुलाधमः । शीघ्रमुत्पत्स्यसे मोहात्त्वमेव नकुलो मुने

நீ என்னை ‘நகுலன்’ என்று அழைத்தாய்; ஆகவே நீ குலத்திற்குக் களங்கம். மயக்கத்தால் நீ விரைவில் பிறப்பெடுப்பாய்—முனியே, நீயே நகுலம் (கீரிப்பிள்ளை) ஆகுவாய்.

Verse 100

संवर्त उवाच । इति वाचं समाकर्ण्य भाव्यर्थकृतनिश्चयः । याज्ञवल्क्यो मरौ देशे विप्रस्याजायतात्मजः

சம்வர்த்தர் கூறினார்—இவ்வார்த்தைகளை கேட்டுத் திகழவிருக்கும் நிகழ்வை உறுதி செய்து, யாஜ்ஞவல்க்யர் மருநிலப் பகுதியில் ஒரு பிராமணனின் மகனாகப் பிறந்தார்.

Verse 101

दुराचारस्य पापस्य निघृणस्यातिवादिनः । दुष्कुलीनस्य जातोऽसौ तदा जातिस्मरः सुतः

அவன் தீயொழுக்கம் கொண்ட, பாவி, இரக்கமற்ற, கடுஞ்சொல் பேசும், இழிகுலத்தவனின் மகனாகப் பிறந்தான்; ஆயினும் அச்சமயமே அந்தக் குழந்தை ஜாதிஸ்மரன் (முன்பிறவி நினைவுடையவன்) ஆனான்.

Verse 102

सोऽथ ज्ञानात्समालोक्य भर्तृयज्ञ इति द्विजः । गुप्तक्षेत्रं समापन्नो महीसागरसंगमम्

பின்னர் உள்ளுணர்வால் தன் வழியை உணர்ந்து, ‘பர்த்ருயஜ்ஞ’ எனப்படும் அந்தப் பிராமணன் குப்தக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்—அங்கு மஹீ நதி கடலுடன் கூடும் புனித சங்கமத் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 103

तत्र पाशुपतो भूत्वा शिवाराधनतत्परः । स्वायंभुवं महाकालं पूजयन्वर्ततेऽधुना

அங்கே அவர் பாசுபத பக்தனாகி சிவாராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டார்; இன்றும் சுயம்பூ மகாகாலனை வழிபட்டு வருகின்றார்।

Verse 104

यो हि नित्यं महाकालं श्रद्धया पूजयेत्पुमान् । स दौष्कुलीनदोषेभ्यो मुच्यतेऽहिरिव त्वचः

யார் ஒருவர் பக்தியுடன் தினமும் மகாகாலனைப் பூஜிக்கிறாரோ, அவர் குலத்தாழ்வு சார்ந்த குற்றங்களிலிருந்து பாம்பு தோலை கழற்றுவது போல விடுபடுகிறார்।

Verse 105

यथायथा श्रद्धयासौ तल्लिंगं परिपश्यति । तथातथा विमुच्येत दोषैर्जन्मशतोद्भवैः

எவ்வளவு எவ்வளவு பக்தியுடன் அவர் அந்த லிங்கத்தை தரிசிக்கிறாரோ, அவ்வளவு அவ்வளவாக நூறு பிறவிகளால் உண்டான குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்।

Verse 106

भर्तृयज्ञस्तु तत्रैव लिंगस्याराधनात्क्रमात् । बीजदोषाद्विनिर्मुक्तस्तल्लिंगमहिमा त्वसौ

பர்த்ருயஜ்ஞன் அங்கேயே அந்த லிங்கத்தை முறையாக வழிபட்டதால், தன் ‘விதை’ (மூலக் காரண) குற்றத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டான்; இதுவே அந்த லிங்கத்தின் மகிமை.

Verse 107

बभ्रुं च नकुलं प्राह विमुक्तो दुष्टजन्मतः । यस्मात्तस्मादिदं तीर्थं ख्यातं वै बभ्रु पावनम्

அவர் பப்ரு மற்றும் நகுலனிடம்—‘நான் தீய பிறவியிலிருந்து விடுபட்டேன்’ என்று கூறினார். ஆகவே இந்த தீர்த்தம் ‘பப்ரு-பாவன’ என, பப்ருவைத் தூய்மைப்படுத்துவது என்று புகழ்பெற்றது।

Verse 108

तस्माद्व्रजध्वं तत्रैव महीसागरसंगमम् । पंच तीर्थानि सेवन्तो मुक्तिमाप्स्यथ निश्चितम्

ஆகையால் நீங்கள் அங்கேயே மஹீ நதி–கடல் சங்கமத்திற்குச் செல்லுங்கள். ஐந்து தீர்த்தங்களைச் சேவித்து வழிபட்டால் நிச்சயமாக முக்தி பெறுவீர்கள்.

Verse 109

इत्येवमुक्त्वा संवर्तो ययावभिमतं द्विजः । भर्तृयज्ञं मुनिं प्राप्य ते च तत्र स्थिताभवन्

இவ்வாறு கூறி த்விஜன் ஸம்வர்த்தன் தன் விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்றான். பர்த்ருயஜ்ஞ முனிவரைச் சந்தித்து அவர்களும் அங்கேயே தங்கினர்.

Verse 110

ततस्तानाह स ज्ञात्वा गणाञ्ज्ञानेन शांभवान् । महद्वो विमलं पुण्यं गुप्तक्षेत्रे यदत्र वै

பின்னர் சாம்பவ ஞானத்தால் அந்த கணங்களை அறிந்து அவர் கூறினார்—‘இந்த குப்தக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள புண்ணியம் உங்களுக்குப் பெரிதும் நிர்மலமும் ஆகும்.’

Verse 111

भवन्तोऽभ्यागता यत्र महीसागरसंगमः । स्नानं दानं जपो होमः पिंडदानं विशेषतः

நீங்கள் வந்த இடமே மஹீ நதி–கடல் சங்கமம். இங்கே ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், மேலும் சிறப்பாக பிண்டதானம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 112

अक्षयं जायते सर्वं महीसागर संगमे । कृतं तथाऽक्षयं सर्वं स्नानदानक्रियादिकम्

மஹீ நதி–கடல் சங்கமத்தில் செய்யப்படும் அனைத்தும் அக்‌ஷய பலனாகிறது. அங்கே ஸ்நானம், தானம் முதலிய எல்லா தர்மச் செயல்களும் அக்‌ஷய புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 113

यदात्र स्तानकं चक्रे देवर्षिर्नारदः पुरा । तदा ग्रहैर्वरा दत्ताः शनिना च वरस्त्वसौ

முன்னொரு காலத்தில் தேவर्षி நாரதர் இங்கே புனித விரதத்தை அனுஷ்டித்தபோது, கிரகங்கள் வரங்களை அளித்தன; குறிப்பாக சனி அவருக்கு ஒரு வரத்தை அருளினார்.

Verse 114

शनैश्चरेण संयुक्ता त्वमावास्या यदा भवेत् । श्राद्धं प्रकुर्वीत स्नानदानपुरः सरम्

அமாவாசை சனீஸ்வரனுடன் சேர்ந்து வரும் போது, முதலில் நீராடி தானம் செய்து பின் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 115

यदि श्रावणमासस्य शनैश्चरदिने शुभा । कुहूर्भवति तस्यां तु संक्रांतिं कुरुते रविः

ஸ்ராவண மாதத்தில் சனிக்கிழமையில் சுபமான குஹூ திதி வந்து, அதே திதியில் சூரியன் சங்க்ராந்தி நிகழ்த்தினால்…

Verse 116

तस्यामेव तिथौ योगो व्यतीपातो भवेद्यदि । पुष्करंनाम तत्पर्व सूर्यपर्वशताधिकम्

அதே திதியில் வ்யதீபாத யோகமும் ஏற்பட்டால், அந்தப் பண்டிகை ‘புஷ்கர’ எனப்படும்; அது நூறு சூரியப் பண்டிகைகளைவிட மேலான பலன் தரும்.

Verse 117

सर्वयोगसमावापः सथंचिदपि लभ्यते । तस्मिन्दिने शनिं लोहं कांचनं भास्करं तथा

அன்று பல யோகங்களின் சங்கமம் ஓரளவு கிடைக்கும்; ஆகவே அன்று சனியை இரும்பால் போற்றி, அதுபோல பாஸ்கரனை (சூரியனை) பொன்னால் போற்றி வழிபட வேண்டும்.

Verse 118

महीसागरसंसर्गे पूजयीत यथाविधि । शनिमंत्रैः शनिं ध्यात्वा सूर्यमंत्रैर्दिवाकरम्

மஹீ–கடல் சங்கமத்தில் விதிப்படி வழிபாடு செய்ய வேண்டும். சனி மந்திரங்களால் சனியைத் தியானித்து, சூரிய மந்திரங்களால் திவாகரனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 119

अर्घ्यं दद्याद्भाकरस्य सर्वपापप्रशांतये । प्रयागादिधिकं स्नानं दानं क्षेत्रात्कुरोरपि

அனைத்து பாவங்களும் அடங்குவதற்காக பாஸ்கரனுக்கு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். இங்குள்ள நீராடல் பிரயாகத்தை விட உயர்ந்தது; இங்குள்ள தானம் குருக்ஷேத்திரத்தையும் விட சிறந்தது என கூறப்படுகிறது।

Verse 120

पिंडदानं गयाक्षेत्रादधिकं पांडुनंदन । इदं संप्राप्यते पर्व महद्भिः पुण्यराशिभिः

ஓ பாண்டு நந்தனே, இங்குள்ள பிண்டதானம் கயாக்ஷேத்திரத்தையும் விட மேலானது. பெரும் புண்ணியச் சேர்க்கை உடையவர்களே இந்த மகத்தான பர்வத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 121

पितॄणामक्षया तृप्तिर्जायते दिवि निश्चितम् । यथा गयाशिरः पुण्यं पितॄणां तृप्तिदं परम्

நிச்சயமாக பித்ருக்கள் விண்ணுலகில் அழியாத திருப்தியை அடைகின்றனர். கயாசிரம் எவ்வாறு பரம புண்ணியமாய் பித்ருத் திருப்தி அளிக்கிறதோ, அவ்வாறே இதுவும் ஆகும்।

Verse 122

तथा समधिकः पुण्यो महीसागरसंगमः

அவ்வாறே மஹீ–கடல் சங்கமம் இன்னும் அதிகப் புண்ணியமளிப்பதாகும்।

Verse 123

अग्निश्च रेतो मृडया च देहे रेतोधा विष्णुरमृतस्य नाभिः । एवं ब्रुवञ्छ्रद्धया सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत महीसमुद्रम्

அக்னியே விதை; உடலில் ருத்ரரின் அருளால் அது நிலைபெறும். அந்த விதையைத் தாங்குபவன் விஷ்ணு; அவனே அமிர்தத்தின் நாபி. இவ்வாறு நம்பிக்கையுடன் உண்மைவாக்கு உரைத்து, பின்னர் மஹீ–சமுத்திரத்தில் நீராட வேண்டும்.

Verse 124

मुखं च यः सर्वनदीषु पुण्यः पाथोधिरंबा प्रवरा मही च । समस्ततीर्थाकृतिरेतयोश्च ददामि चार्घ्यं प्रणमामि नौमि

எல்லா நதிகளிலும் மிகப் புனிதமான ‘வாய்’ எனும் சங்கமத்திற்கும், நீர்களின் தாயான சமுத்திராம்பைக்கும், சிறந்த மஹீக்கும்—இவர்களின் வடிவமே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் உருவம்—நான் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, வணங்கி, போற்றுகிறேன்.

Verse 125

ताम्रा रस्याः पयोवाहाः पितृप्रीतिप्रदाः शभाः । सस्यमाला महासिन्धुर्दातुर्दात्री पृथुस्तुता । इन्द्रद्युम्नस्य कन्या च क्षितिजन्मा रावती

தாம்ரா, ரஸ்யா, பயோவாஹா, பித்ருப்ரீதிப்ரதா, ஷபா; ஸஸ்யமாலா, மஹாசிந்துஹ், தாத்ரு, தாத்ரீ, ப்ருதுஸ்துதா; இந்திரத்யும்னனின் கன்னி, க்ஷிதிஜன்மா, ராவதீ—இவை புனித நாமங்கள்; நினைவு கொள்ளத்தக்கவை.

Verse 126

महीपर्णा महीशृंगा गंगा पश्चिमवाहिनी । नदी राजनदी चेति नामाष्टाशमालिकाम्

மஹீபர்ணா, மஹீஶ்ருங்கா, கங்கை, பச்சிமவாஹினீ, நதி, ராஜநதி—இவ்வாறு புனித நாமங்களின் மாலை எண்பத்தெட்டு நாமங்கள் வரை தொடர்கிறது.

Verse 127

स्नानकाले च सर्वत्र श्राद्धकाले पठेन्नरः । पृथुनोक्तानि नामानि यज्ञमूर्तिपदं व्रजेत्

நீராடும் காலத்திலும்—எங்கும்—மேலும் ஸ்ராத்த காலத்திலும் மனிதன் ப்ருது உரைத்த நாமங்களைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் யஜ்ஞமூர்த்தியின் பதத்தை அடைவான்.

Verse 128

महीदोहे महानंदसंदोहे विश्वमोहिनि । जातासि सरितां राज्ञि पापं हर महीद्रवे । इत्यर्घ्यमंत्रः

பூமியின் பால்-பிழிவில் பிறந்தவளே, பேரானந்தக் களஞ்சியமே, உலகை மயக்கும் தேவியே! நதிகளின் அரசி மகீதேவி, நீ வெளிப்பட்டாய்; ஓடும் மகீயே, என் பாவத்தை அகற்று—இது அர்க்ய மந்திரம்.

Verse 129

कंकणं रजतस्यापि योऽत्र निक्षिपते नरः । स जायते महीपृष्ठे धनधान्ययुते कुले

இங்கே வெள்ளிக் கங்கணம்கூட சமர்ப்பிக்கும் மனிதன், பூமியில் மீண்டும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த குடும்பத்தில் பிறக்கிறான்.

Verse 130

महीं च सागरं चैव रौप्यकंकण पूजया । पूजयामि भवेन्मा मे द्रव्यानाशो दरिद्रता

வெள்ளிக் கங்கணப் பூஜையால் நான் மகீ நதியையும் கடலையும் இரண்டையும் வழிபடுகிறேன். எனக்கு செல்வநாசமும் வறுமையும் ஏற்படாதாக.

Verse 131

कंकणक्षेपणम् । यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञैश्च यत्फलम् । तत्फलं स्नानदानेन महीसागरसंगमे

‘கங்கண-க்ஷேபணம்’ எனும் விதி: எல்லா தீர்த்தங்களிலும் கிடைக்கும் புண்ணியமும், எல்லா யாகங்களின் பலனும்—அதே பலன் மகீ-கடல் சங்கமத்தில் நீராடி தானம் செய்வதால் பெறப்படும்.

Verse 132

विवादे च समुत्पन्ने अपराधी च यो मतः । जलहस्तः सदा वाच्यो महीसागरसंगमे

விவாதம் எழுந்து ஒருவன் குற்றவாளி எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டால், மகீ-கடல் சங்கமத்தில் அவனை எப்போதும் ‘ஜல-ஹஸ்த’ (நீர்சோதனை) செய்யச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 133

संस्नाप्याघोरमंत्रेण स्थाप्य नाभिप्रमाणके । जले करं समुद्धृत्य दक्षिणं वाचयेद्द्रुतम्

அகோர மந்திரத்தால் நீராட்டி, தொப்புள் அளவு நீரில் நிறுத்தி, வலது கையை நீரிலிருந்து உயர்த்தி விரைவாக மந்திரம் ஓத வேண்டும்.

Verse 134

यदि धर्मोऽत्र सत्योऽस्ति सत्यश्चेत्संगमस्त्वसौ । सत्याश्चेत्क्रतुद्रष्टारः सत्यं स्यान्मे शुभाशुभम्

இங்கு தர்மம் உண்மையானால், இந்த சங்கமம் உண்மையானால், வேள்வியின் சாட்சிகள் உண்மையானால், எனது நன்மை தீமை உண்மையாக வெளிப்படட்டும்.

Verse 135

एवमुक्त्वा करं क्षिप्य दक्षिणं सकलं ततः । निःसृतः पापकारी चेज्ज्वरेणापीड्यते क्षणात्

இவ்வாறு கூறி வலது கையை முழுமையாக நீட்டி, வெளியே வந்ததும் அவன் பாவியாக இருந்தால், ஒரு கணத்தில் காய்ச்சலால் பீடிக்கப்படுவான்.

Verse 136

सप्ताहाद्दृश्यते चापि तावन्निर्दोषवान्मतः । अत्र स्नात्वा च जप्त्वा च तपस्तप्त्वा तथैव च

ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகும் (பாதிப்பு) காணப்படாவிட்டால், அவன் குற்றமற்றவன் என்று கருதப்படுகிறான். இங்கு நீராடி, ஜபம் மற்றும் தவம் செய்து...

Verse 137

रुद्रलोकं सुबहवो गताः पुण्येन कर्मणा । सोमवारे विशेषेण स्नात्वा योत्र सुभक्तितः

புண்ணியச் செயல்களால் பலர் ருத்ர லோகத்தை அடைந்துள்ளனர். குறிப்பாக திங்கட்கிழமையன்று எவர் இங்கு மிகுந்த பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ...

Verse 138

पंच तीर्थानि कुरुते मुच्यते पंचपातकैः । इत्याद्युक्तं बहुविधं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

அவன் ஐந்து தீர்த்தங்களின் பலனை அடைந்து, ஐந்து மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். இவ்வாறு பலவிதமாக இந்த பரம தீர்த்தத்தின் உயர்ந்த மஹாத்மியம் உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 139

भर्तृयज्ञः शिवस्यो च तेषामाराधने क्रमम् । शिवागमोक्तमादिश्य पूजायोगं यथाविधि

அவர் ‘பர்த்ரு-யஜ்ஞம்’ மற்றும் சிவபூஜை, அவற்றின் ஆராதனைக்கான ஒழுங்குமுறையையும் விளக்கி; சிவாகமங்களில் கூறிய விதிப்படி முறையாகப் பூஜை யோகத்தை உபதேசித்தார்।

Verse 140

शिवभक्तिसमुद्रैकपूरितः प्राह तान्मुनिः । न शिवात्परमो देवः सत्यमेतच्छिवव्रताः

சிவபக்தியின் கடலால் நிரம்பிய முனிவர் அவர்களிடம் கூறினார்— ‘சிவனைவிட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை; ஓ சிவவிரதத்தாரே, இதுவே உண்மை।’

Verse 141

शिवं विहाय यो ह्यान्यदसत्किंचिदुपासते । करस्थं सोऽमृतं त्यक्त्वा मृगतृष्णां प्रधावति

சிவனை விட்டு வேறு ஏதோ பொய்யான ஒன்றை வழிபடுகிறவன், கையில் உள்ள அமிர்தத்தைத் துறந்து மிருகத்ருஷ்ணையைத் தேடி ஓடுகிறான்।

Verse 142

शिवशक्तिमयं ह्येतत्प्रत्यक्षं दृश्यते जगत् । लिंगांकं च भगांकं च नान्यदेवांकितं क्वचित्

இந்த உலகம் கண்முன்னே சிவ-சக்தியால் நிறைந்ததாகத் தெரிகிறது. எங்கும் லிங்கச் சின்னமும் பக (யோனி) சின்னமும் உள்ளது; வேறு தெய்வத்தின் முத்திரை எங்கும் இல்லை।

Verse 143

यश्च तं पितरं रुद्रं त्यक्त्वा मातरमं बिकाम् । वर्ततेऽसौ स्वपितरं त्यक्तोदपितृपिंडकः । यस्य रुद्रस्य माहात्म्यं शतरूद्रीयमुत्तमम्

யார் தந்தை ருத்ரனையும் தாய் அம்பிகையையும் விட்டு நடக்கிறாரோ, அவர் தம் தந்தையையே கைவிட்டவர்போல், பித்ருக்களுக்கு பிண்ட-தர்ப்பணம் செய்யாதவராவார். அந்த ருத்ரரின் மகிமையை உத்தம ‘சதருத்ரீயம்’ அறிவிக்கிறது.

Verse 144

श्रृणुध्वं यदि पापानामिच्छध्वं क्षालनं परम् । ब्रह्मा हाटकलिंगं च समाराध्य कपर्दिनः

பாவங்களின் உத்தமப் பிரக்ஷாலனத்தை விரும்பினால் கேளுங்கள். பிரம்மா பொன்-லிங்கத்தில் கபர்தின் (சிவன்) அவரை முறையாக ஆராதித்து தூய்மையை அடைந்தார்.

Verse 145

जगत्प्रधानमिति च नाम जप्त्वा विराजते । कृष्णमूले कृष्णलिंगं नाम चार्जितमेव च

‘ஜகத்ப்ரதான’ என்ற நாமத்தை ஜபித்தால் சாதகர் ஒளிர்வார். மேலும் கிருஷ்ணமூலத்தில் ‘கிருஷ்ண-லிங்கம்’ எனப்படும் லிங்கம் நிச்சயமாக நிறுவப்பட்டது/பெறப்பட்டது.

Verse 146

सनकाद्यैश्च तल्लिंगं पूज्याजयुर्जगद्गतिम् । दर्भांकुरमयं सप्त मुनयो विश्वयोनिकम्

சனக முதலியோர் அந்த லிங்கத்தைப் பூஜித்து உலகின் உத்தமக் கதியை அடைந்தனர். தர்பை முளைகளால் ஆன ‘விஷ்வயோனிக’ லிங்கத்தையும் ஏழு முனிவர்கள் ஆராதித்தனர்.

Verse 147

नारदस्त्वंतरिक्षे च जदद्बीजमिदं गृणन् । वज्रमिद्रो लिंगमेवं विश्वात्मानं च नाम च

நாரதர் ஆகாயமண்டலத்தில் இதனை ‘ஜகத்-பீஜம்’ என்று போற்றி பாடினார். இந்திரன் வைஜ்ர லிங்கத்தைப் பூஜித்து ‘விஷ்வாத்மா’ என்ற நாமத்தையும் ஜபித்தான்.

Verse 148

सूर्यस्ताम्रं तथा लिंगं नाम विश्वसृजं जपन् । चंद्रश्च मौक्तिकं लिंगं जपन्नाम जगत्पतिम्

சூரியன் செம்பு லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘வిశ்வஸೃஜ்’ என்ற நாமத்தை ஜபித்தான். சந்திரன் முத்து லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘ஜகத்பதி’ என்ற நாமத்தை ஜபித்தான்.

Verse 149

इंद्रनीलमयं वह्निर्नाम विश्वेश्वरं जपन् । पुष्परागं गुरुलिंगं विश्वयोनिं जपन्हरम्

அக்னி இந்திரநீல (நீலக்கல்) லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘வిశ்வேஸ்வர’ நாமத்தை ஜபித்தான். மேலும் புஷ்பராக (புக்ராஜ்) குரு-லிங்கத்தை வழிபட்டு ஹரனின் ‘வిశ்வயோனி’ நாமத்தை ஜபித்தான்.

Verse 150

पद्मरागमयं शुक्रो विश्वकर्मेति नाम च । हेमलिंगं च धनदो जपन्नाम्ना तथेश्वरम्

சுக்ரன் பத்மராக (மாணிக்கம்) லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘வిశ்வகர்மா’ நாமத்தை ஜபித்தான். தனதன் (குபேரன்) பொன் லிங்கத்தை வழிபட்டு அதுபோல ‘ஈஸ்வர’ நாமத்தை ஜபித்தான்.

Verse 151

रौप्यजं विश्वदेवाश्च नामापि जगतांपतिम् । वायवो रीतिजं लिंगं शंभुमित्येव नाम च

விஸ்வேதேவர்கள் வெள்ளியால் ஆன லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘ஜகதாம்பதி’ நாமத்தை ஜபித்தனர். வாயுக்கள் ரீதி உலோகக் கலவையால் ஆன லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘சம்பு’ நாமத்தை ஜபித்தனர்.

Verse 152

काशजं वसवो लिंगं स्वयंभुमिति नाम च । त्रिलोहं मातरो लिंगं नाम भूतेशमेव च

வசுக்கள் காசா புல்லால் ஆன லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘ஸ்வயம்பூ’ நாமத்தை ஜபித்தனர். மாத்ருகைகள் மூன்று உலோகங்களால் ஆன லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘பூதேஷ’ நாமத்தை ஜபித்தனர்.

Verse 153

लौहं च रक्षसां नाम भूतभव्यभवोद्भवम् । गुह्यकाः सीसजं लिंगं नाम योगं जपंति च

ராக்ஷஸர்கள் இரும்பு லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘பூதபவ்யபவோத்பவ’ என்ற நாமத்தை ஜபிக்கின்றனர். குஹ்யகர்கள் ஈய லிங்கத்தை ஆராதித்து ‘யோக’ நாமத்தையும் ஜபிக்கின்றனர்.

Verse 154

जैगीषव्यो ब्रह्मरंध्रं नाम योगेश्वरं जपन् । निमिर्नयनयोर्लिंगे जपञ्शर्वेति नाम च

ஜைகீஷவ்யர் ‘பிரஹ்மரந்த்ர’ எனப்படும் லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘யோகேஸ்வர’ நாமத்தை ஜபிக்கிறார். அரசன் நிமி கண்களில் உள்ள லிங்கத்தை ஆராதித்து ‘சர்வ’ நாமத்தை ஜபிக்கிறான்.

Verse 155

धन्वंतरिर्गोमयं च सर्वलोकेश्वरेश्वरम् । गंधर्वा दारुजं लिंगं सर्वश्रेष्ठेति नाम च

தன்வந்தரி கோமயத்தால் செய்யப்பட்ட லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘சர்வலோகேஸ்வரேஸ்வர’ நாமத்தை ஜபிக்கிறார். கந்தர்வர்கள் மரத்தால் ஆன லிங்கத்தை ஆராதித்து அதை ‘சர்வச்ரேஷ்ட’ என்று அழைக்கின்றனர்.

Verse 156

वैडूर्यं राघवो लिंगं जगज्ज्येष्ठेति नाम च । बाणो मारकतं लिंगं वसिष्ठमिति नाम च

ராகவா வைடூர்ய மணியால் ஆன லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘ஜகஜ்ஜ்யேஷ்ட’ நாமத்தை ஜபிக்கிறார். பாணன் மரகத மணியால் ஆன லிங்கத்தை ஆராதித்து ‘வசிஷ்ட’ நாமத்தை ஜபிக்கிறான்.

Verse 157

वरुणः स्फाटिकं लिंगं नाम्ना च परमेश्वरम् । नागा विद्रुमलिंगं च नाम लोकत्रयंकरम्

வருணன் ஸ்படிக லிங்கத்தை வழிபட்டு ‘பரமேஸ்வர’ நாமத்தை ஜபிக்கிறான். நாகர்கள் பவளம் (வித்ரும) லிங்கத்தை ஆராதித்து ‘லோகத்ரயங்கர’ நாமத்தை ஜபிக்கின்றனர்.

Verse 158

भारती तारलिंगं च नाम लोकत्रयाश्रितम् । शनिश्च संगमावर्ते जगन्नाथेति नाम च

பாரதி (சரஸ்வதி) தாரைபோன்ற லிங்கத்தை வழிபட்டு அதற்கு ‘லோகத்ரயாஶ்ரிதம்’ எனப் பெயரிட்டாள். சனியும் சங்கமத்தின் ஆவர்த்தத்தில் லிங்கத்தைப் பூஜித்து ‘ஜகந்நாதன்’ என அழைத்தான்.

Verse 159

शनिदेशे मध्यरात्रौ महीसागरसंगमे । जातीजं रावणो लिंगं जपन्नाम सुदुर्जयम्

சனியின் நாட்டில், நள்ளிரவில், நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் ராவணன் ஜாதி மரத்தால் ஆன லிங்கத்தைப் பூஜித்து ‘சுதுர்ஜயம்’ என்ற நாமத்தை ஜபிக்கிறான்.

Verse 160

सिद्धाश्च मानसं नाम काममृत्युजरातिगम् । उंछजं च बलिर्लिंगं ज्ञानात्मेत्यस्य नाम च

சித்தர்கள் மனத்திலிருந்து தோன்றிய லிங்கத்தை வழிபட்டு அதற்கு ‘காமம்ருத்யுஜராதிகம்’ எனப் பெயரிட்டனர். பலி உஞ்சஜ (சேகரித்த தானிய) லிங்கத்தைப் பூஜித்து ‘ஞானாத்மன்’ என அழைத்தான்.

Verse 161

मरीचिपाः पुष्पजं च ज्ञानगम्येति नाम च । शकृताः शकृतं लिंगं ज्ञानज्ञेयेति नाम च

மரீசிபர்கள் மலரால் தோன்றிய லிங்கத்தை உருவாக்கி அதற்கு ‘ஞானகம்யம்’ எனப் பெயரிட்டனர். சக்ருதர்கள் சாணத்தால் ஆன லிங்கத்தை அமைத்து ‘ஞானஞ்ஞேயம்’ என அறிவித்தனர்.

Verse 162

फेनपाः फेनजं लिंगं नाम चापि सुदुर्विदम् । कपिलो वालुकालिंगं वरदं च जपन्हरम्

ஃபேனபர்கள் நுரையால் தோன்றிய லிங்கத்தை உருவாக்கினர்—அதன் பெயரும் ‘சுதுர்விதம்’ (மிகவும் அறிதற்கரியது) எனக் கூறப்படுகிறது. கபிலர் மணல்-லிங்கத்தை அமைத்து ‘வரதம்’ ‘ஜபஹரம்’ என ஜபித்தார்.

Verse 163

सारस्वतो वाचिलंगं नाम वागीश्वरेति च । गणा मूर्तिमयं लिंगं नाम रुद्रेति चाब्रुवन्

சாரஸ்வதன் ‘வாசில’ எனும் லிங்கத்தை நிறுவி அதற்கு ‘வாகீஸ்வரன்’ என்று பெயரிட்டான். கணர்கள் உருவமய லிங்கத்தை செய்து அதன் நாமத்தை ‘ருத்ரன்’ என்று அறிவித்தனர்.

Verse 164

जांबूनदमयं देवाः शितिकण्ठेति नाम च । शंखलिंगं बुधो नाम कनिष्ठमिति संजपन्

தேவர்கள் ஜாம்பூநதத் தங்கத்தால் லிங்கம் செய்து அதற்கு ‘சிதிகண்டன்’ என்று பெயரிட்டனர். புதன் சங்கு-மய லிங்கம் செய்து ஜபித்தபடி அதற்கு ‘கனிஷ்டன்’ என்று நாமம் சொன்னான்.

Verse 165

अश्विनौ मृन्मयं लिंगं नाम्ना चैव सुवेधसम् । विनायकः पिष्टलिंगं नाम्ना चापि कपर्दिनम्

அஸ்வினி இரட்டையர் மண்ணால் லிங்கம் செய்து அதற்கு ‘சுவேதஸ்’ என்று பெயரிட்டனர். விநாயகர் மாவால் லிங்கம் செய்து அதற்கும் ‘கபர்தின்’ என்று நாமம் வைத்தார்.

Verse 166

नावनीतं कुजो लिंगं नाम चापि करालकम् । तार्क्ष्य ओदनलिंगं च हर्यक्षेति हि नाम च

குஜன் வெண்ணெயால் லிங்கம் செய்து அதற்கு ‘கராளகன்’ என்று பெயரிட்டான். தார்க்ஷ்யன் சாதம்-அர்ப்பண லிங்கம் செய்து அதன் நாமத்தை ‘ஹர்யக்ஷன்’ என்று உறுதியாக வைத்தான்.

Verse 167

गौडं कामस्तथा लिंगं रतिदं चेति नाम च । शची लवणलिंगं तु बभ्रुकेशेति नाम च

காமன் வெல்லத்தால் லிங்கம் செய்து அதற்கு ‘ரதிதன்’ என்று பெயரிட்டான். சசி உப்பால் லிங்கம் செய்து அதற்கு ‘பப்ருகேசன்’ என்று நாமம் வைத்தாள்.

Verse 168

विश्वकर्मा च प्रासादलिंगं याम्येति नाम च । विभीषणश्च पांसूत्थं सुहृत्तमेति नाम च । वंशांकुरोत्थं सगरो नाम संगतमेव च

விஸ்வகர்மா அரண்மனைப் போன்ற லிங்கத்தை உருவாக்கி அதற்கு ‘யாம்ய’ என்று பெயரிட்டார். விபீஷணன் தூளிலிருந்து தோன்றிய லிங்கத்தை நிறுவி அதை ‘ஸுஹ்ருத்தம’ (சிறந்த நண்பன்) என அழைத்தான். சகரன் மூங்கில் முளையிலிருந்து எழுந்த லிங்கத்தை செய்து அதற்கு ‘ஸங்கத’ (இணைந்த/ஒன்றான) என்று பெயரிட்டான்.

Verse 169

राहुश्च रामठं लिंगं नाम गम्येति कीर्तयन् । लेप्यलिंगं तथा लक्ष्मीर्हरिनेत्रेति नाम च

ராகு ‘ராமட’ எனும் லிங்கத்தை உருவாக்கி அதை ‘கம்ய’ (எளிதில் அணுகத்தக்க/அடையத்தக்க) என்று போற்றினான். அதுபோல லக்ஷ்மி பூசப்பட்ட/லேபிக்கப்பட்ட லிங்கத்தை நிறுவி அதற்கு ‘ஹரிநேத்ர’ என்று பெயரிட்டாள்.

Verse 170

योगिनः सर्वभूतस्थं स्थाणुरित्येव नाम च । नानाविधं मनुष्याश्च पुरुषंनाम नाम च

யோகிகள் எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் லிங்கத்தை அமைத்து அதற்கு ‘ஸ்தாணு’ (அசையாதவன்) என்று பெயரிட்டனர். மனிதர்களும் பலவிதமாக லிங்கங்களை உருவாக்கி அவற்றை ‘புருஷ’ (பரம புருஷன்) என்று அழைத்தனர்.

Verse 171

तेजोमयं च ऋक्षाणि भगं नाम च भास्वरम् । किंनरा धातुलिंगं च सुदीप्तमिति नाम च

ருக்ஷர்கள் தூய ஒளிமயமான லிங்கத்தை அமைத்தனர்; அது ‘பக’ எனும் பிரகாசமான நாமத்தால் புகழப்பட்டது. கின்னரர்கள் தாதுவால்/உலோகத்தால் லிங்கத்தை செய்து அதற்கு ‘ஸுதீப்த’ (மிகப் பிரகாசமான) என்று பெயரிட்டனர்.

Verse 172

देवदेवेति नामास्ति लिंगं च ब्रह्मराक्षसाः । दंतजं वारणा लिंगं नाम रंहसमेव च

பிரஹ்மராக்ஷஸர்களும் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதன் பெயர் ‘தேவதேவ’ (தேவர்களின் தேவன்). யானைகள் தந்தத்தால் ஆன லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து அதை ‘ரம்ஹஸ’ (வேகமுடையவன்/தூண்டுபவன்) என்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 173

सप्तलोकमयं साध्या बहूरूपेति नाम च । दूर्वांकुरमयं लिंगमृतवः सर्वनाम च

சாத்யர்கள் ஏழுலகமயமான லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதன் பெயர் ‘பஹுரூபம்’. ருதுக்கள் தூர்வையின் மென்மையான முளைகளால் ஆன லிங்கத்தை நிறுவினர்; அது ‘ஸர்வநாமன்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 174

कौंकुममप्सरसो लिंगं नाम शंभोः प्रियेति च । सिंदूरजं चोर्वशी च नाम च प्रियवासनम्

அப்ஸரஸ்கள் குங்குமமய லிங்கத்தை நிறுவி அதற்கு ‘ஶம்போஃ பிரியா’ என்று பெயரிட்டனர். ஊர்வசி சிந்தூரமய லிங்கத்தை நிறுவி அதை ‘ப்ரியவாஸனம்’ என அழைத்தாள்.

Verse 175

ब्रह्मचारि गुरुर्लिंगं नाम चोष्णीषिणं विदुः । अलक्तकं च योगिन्यो नाम चास्य सुबभ्रुकम्

பிரம்மச்சாரி குருக்கள் லிங்கத்தை நிறுவினர்; ஞானிகள் அதை ‘உஷ்ணீஷின்’ (மகுடதாரி) என அறிவர். யோகினிகள் அலக்தக (சிவப்பு லாக்)மய லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதன் பெயர் ‘ஸுபப்ருகன்’.

Verse 176

श्रीखंडं सिद्धयोगिन्यः सहस्राक्षेति नाम च । डाकिन्यो मांस लिंगं च नाम चास्य च मीढुषम्

சித்த-யோகினிகள் ஸ்ரீகண்டம் (சந்தனலேபம்)மய லிங்கத்தை நிறுவி அதற்கு ‘ஸஹஸ்ராக்ஷன்’ என்று பெயரிட்டனர். டாகினிகள் மாம்சமய லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதன் பெயர் ‘மீடுஷன்’.

Verse 177

अप्यन्नजं च मनवो गिरिशेति च नाम च । अगस्त्यो व्रीहिजं वापि सुशांतमिति नाम च

மனுக்கள் அன்னமய லிங்கத்தை நிறுவி அதற்கு ‘கிரீஷன்’ என்று பெயரிட்டனர். அகஸ்தியரும் வ்ரீஹி (அரிசி)மய லிங்கத்தை நிறுவி அதை ‘ஸுஶாந்தன்’ என அழைத்தார்.

Verse 178

यवजं देवलो लिंगं पतिमित्येव नाम च । वल्मीकजं च वाल्मीकिश्चिरवासीति नाम च

தேவலர் யவத்தால் ஆன லிங்கத்தை நிறுவினார்; அதற்கு ‘பதி’—ஆண்டவன்—என்று பெயர். வால்மீகி வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) சார்ந்த லிங்கத்தை நிறுவி, அதனை ‘சிரவாசி’—என்றும் தங்குபவன்—என்று அழைத்தார்.

Verse 179

प्रतर्दनो बाणलिंगं हिरण्यभुजनाम च । राजिकं च तथा दैत्या नाम उग्रेति कीर्तितम्

பிரதர்தனன் அம்புகளால் ஆன லிங்கத்தை நிறுவினார்; அதற்கு ‘ஹிரண்யபுஜ’—பொன்னிறக் கரம் உடையவன்—என்று பெயர். அதுபோல தைத்யர்கள் கடுகு விதைகளால் ஆன லிங்கத்தை நிறுவினர்; அது ‘உக்ர’—கடுமையானவன்—என்று புகழப்பட்டது.

Verse 180

निष्पावजं दानवाश्च लिंगनाम च दिक्पतिम् । मेघा नीरमयं लिंगं पर्जन्यपतिनाम च

தானவர்கள் நிஷ்பாவம் (ஒருவகை பயறு) கொண்டு ஆன லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதன் பெயர் ‘திக்பதி’—திசைகளின் அதிபதி. மேகங்கள் நீரால் உருவான லிங்கத்தை நிறுவி, அதனை ‘பர்ஜன்யபதி’—மழையின் அதிபதி—என்று அழைத்தன.

Verse 181

राजमाषमयं यक्षा नाम भूतपतिं स्मृतम् । तिलान्नजं च पितरो नाम वृषपतिस्तथा

யக்ஷர்கள் ராஜமாஷம் (ஒருவகை பயறு) கொண்டு ஆன லிங்கத்தை வழிபட்டு, அதை ‘பூதபதி’—உயிர்களின் அதிபதி—என்று நினைவுகூர்கிறார்கள். பித்ருக்கள் எள்ளன்னம் (எள்-சோறு நைவேத்யம்) மூலம் தோன்றிய லிங்கத்தை வழிபடுகின்றனர்; அது ‘விருஷபதி’ என்ற பெயராலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 182

गौतमो गोरजमयं नाम गोपतिरेव च । वानप्रस्थाः फलमयं नाम वृक्षावृतेति च

கௌதமர் கோரஜம் (பசு தூள்) கொண்டு ஆன லிங்கத்தை வழிபடுகிறார்; அதன் பெயர் ‘கோபதி’—மாடுகளின் அதிபதி. வானப்ரஸ்தர்கள் பழமயமான லிங்கத்தை வழிபடுகின்றனர்; அது ‘விருக்ஷாவ்ருத’—மரங்களால் சூழப்பட்டவன்—என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 183

स्कंदः पाषाणलिंगं च नाम सेनान्य एव च । नागश्चाश्वतरो धान्यं मध्यमेत्यस्य नाम च

ஸ்கந்தன் பாறைமய லிங்கத்தை வழிபடுகின்றான்; அதன் பெயர் ‘சேனானி’. மேலும் ‘அஷ்வதர’ எனும் நாகன் தானியமய லிங்கத்தைப் பூஜிக்கின்றான்; அதன் பெயர் ‘மத்தியம’.

Verse 184

पुरोडाशमयं यज्वा स्रुवहस्तेति नाम च । यमः कालायसमयं नाम प्राह च धन्विनम्

யஜ்வன் புரோடாசமய லிங்கத்தைப் பூஜிக்கிறான்; அதன் பெயர் ‘ஸ்ருவஹஸ்த’. யமன் கருமை இரும்புமய (காலாயசமய) லிங்கத்தை ஆராதித்து அதை ‘தன்வின்’ என அழைக்கிறான்.

Verse 185

यवांकुरं जामदग्न्यो भर्गदैत्येति नाम च । पुरूरवाश्चाश्चान्नमयं बहुरूपेति नाम च

ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) யவமுளைமய லிங்கத்தை ஆராதிக்கிறான்; அதன் பெயர் ‘பர்கதைத்ய’. புரூரவன் சமைத்த அன்னமய லிங்கத்தைப் பூஜிக்கிறான்; அதன் பெயர் ‘பஹுரூப’.

Verse 186

मांधाता शर्करालिंगं नाम बाहुयुगेति च । गावः पयोमयं लिंगं नाम नेत्रसहस्रकम्

மாந்தாதா சர்க்கரையமய லிங்கத்தை ஆராதிக்கிறான்; அதன் பெயர் ‘பாஹுயுக’. பசுக்கள் பாலமய லிங்கத்தைப் பூஜிக்கின்றன; அதன் பெயர் ‘நேத்ரஸஹஸ்ரக’.

Verse 187

साध्या भर्तृमयं लिंगं नाम विश्वपतिः स्मृतम् । नारायणो नरो मौंजं सहस्रशिरनाम च

சாத்யர்கள் கர்த்தா-ஸ்வாமி-ஸ்வரூபமான லிங்கத்தை ஆராதிக்கின்றனர்; அது ‘விஷ்வபதி’ என நினைக்கப்படுகிறது. நாராயணனும் நரனும் முஞ்ஜைப்புல்லமய லிங்கத்தைப் பூஜிக்கின்றனர்; அதன் பெயர் ‘ஸஹஸ்ரஷிரஸ்’.

Verse 188

तार्क्ष्यं पृथुस्तथा लिंगं सहस्रचरणाभिधम् । पक्षिणो व्योमलिंगं च नाम सर्वात्मकेति च

தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மற்றும் ப்ருது ‘ஸஹஸ்ரசரண’ எனப்படும் லிங்கத்தை ஆராதிக்கின்றனர். பறவைகள் ‘வ்யோமலிங்கம்’ வழிபடுகின்றன; அதன் பெயர் ‘ஸர்வாத்மன்’.

Verse 189

पृथिवी मेरुलिंगं च द्वितनुश्चास्य नाम च । भस्मलिंगं पशुपतिर्नाम चास्य महेश्वरः

பூமி ‘மேருலிங்கம்’ வழிபடுகிறது; அதன் பெயர் ‘த்விதனு’. பஸ்மலிங்கத்தை ஆராதிப்பவன் ‘பசுபதி’ என அழைக்கப்படுகிறான்; அவன் பெயர் ‘மஹேஸ்வரன்’.

Verse 190

ऋषयो ज्ञानलिंगं च चिरस्थानेति नाम च । ब्राह्मणा ब्रह्मलिंगं च नाम ज्येष्ठेति तं विदुः

ரிஷிகள் ‘ஞானலிங்கம்’ ஆராதிக்கின்றனர்; அதன் பெயர் ‘சிரஸ்தானம்’. பிராமணர்கள் ‘பிரஹ்மலிங்கம்’ வழிபடுகின்றனர்; அதை ‘ஜ்யேஷ்ட’ என்ற பெயரால் அறிகின்றனர்.

Verse 191

गोरोचनमयं शेषो नाम पशुपतिः स्मृतम् । वासुकिर्विषलिंगं च नाम वै शंकरेति च

சேஷனின் லிங்கம் கோரோசனாமயம்; அதன் பெயர் ‘பசுபதி’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. வாசுகியின் லிங்கம் விஷஸ்வரூபம்; அதன் பெயர் ‘சங்கரன்’ எனப்படுகிறது.

Verse 192

तक्षकः कालकूटाख्यं बहुरूपेति नाम च । हालाहलं च कर्कोट एकाक्ष इति नाम च

தக்ஷகனின் லிங்கம் ‘காலகூட’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதன் பெயர் ‘பஹுரூப’ என்றும் உள்ளது. கர்கோடனின் லிங்கம் ‘ஹாலாஹல’ எனப்படும்; அதன் பெயர் ‘ஏகாக்ஷ’ என்றும் உள்ளது.

Verse 193

श्रृंगी विषमयं पद्मो नाम धूर्जटिरेव च । पुत्रः पितृमयं लिंगं विश्वरूपेति नाम च

ஶ்ருங்கீ ‘விஷமய’ வடிவன் எனக் கூறப்படுகிறான்; பத்மன் ‘தூர்ஜடி’ என்ற நாமம் உடையவன். ‘புத்ர’ எனப்படும் லிங்கம் பித்ரு-ஸ்வரூபம்; அதுவே ‘விஶ்வரூபம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 194

पारदं च शिवा देवी नाम त्र्यम्बक एव च । मत्स्याद्याः शास्त्रलिंगं च नाम चापि वृषाकपिः

பாரதம் ‘ஶிவா தேவி’ எனப் பெயர்பெறும்; அது ‘த்ர்யம்பக’ என்றும் நினைக்கப்படுகிறது. மத்ஸ்ய முதலிய வடிவங்கள் ‘ஶாஸ்த்ர-லிங்கம்’; அதுவே ‘வ்ருஷாகபி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 195

एवं किं बहुनोक्तेन यद्यत्सत्त्वं विभूतिमत् । जगत्यामस्ति तज्जातं शिवाराधनयोगतः

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? உலகில் ஒளி, ஐஸ்வர்யம் உடைய எந்தச் சத்துவமும் சிவாராதனையின் யோகத்தினாலேயே தோன்றியது என்று அறிக.

Verse 196

भस्मनो यदि वृक्षत्वं ज्ञायते नीरसेवनात् । शिवभक्तिविहीनस्य ततोऽस्य फलमुच्यते

நீர் ஊற்றினால் சாம்பலுக்கே மரத்தன்மை உண்டாகும் என்று அறியப்பட்டாலும், சிவபக்தி இல்லாதவனின் பலன் அதற்கேற்பவே—நிஷ்பலமென—கூறப்படுகிறது.

Verse 197

धर्मार्थकाममोक्षाणां यदि प्राप्तौ भवेन्मतिः । ततो हरः समाराध्यस्त्रिजगत्याः प्रदो मतः

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அடைய எண்ணமிருந்தால், ஹரன் (சிவன்) முறையாக ஆராதிக்கப்பட வேண்டும்; அவர் மூன்று உலகங்களுக்கும் தாதா என மதிக்கப்படுகிறார்.

Verse 198

य इदं शतरुद्रीयं प्रातःप्रातः पठिष्यति । तस्य प्रीतः शिवो देवः प्रदास्यत्यखिलान्वरान्

எவன் தினந்தோறும் காலைவேளையில் இந்த சதருத்ரீயத்தைப் பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன்மேல் பிரசன்னமான பரமசிவன் எல்லா வரங்களையும் அருள்வான்।

Verse 199

नातः परं पुण्यतमं किंचिदस्ति महाफलम् । सर्ववेदरहस्यं च सूर्येणोक्तमिदं मम

இதற்கு மேல் மிகப் புண்ணியமானதும் இல்லை; இதற்கு மேல் மிகப் பெரும் பலன் தருவதும் இல்லை. இது எல்லா வேதங்களின் இரகசிய சாரம்; சூரியன் எனக்குச் சொன்னது.

Verse 200

वाचा च यत्कृतं पापं मनसा वाप्युपार्जितम् । पापं तन्नाशमायाति कीर्तिते शतरुद्रिये

வாக்கால் செய்த பாவமோ, மனத்தால் சேர்த்த பாவமோ—சதருத்ரீயம் பாடப்படும்போது அந்தப் பாவம் அழிகிறது.