Adhyaya 8

Verse 1

नारद उवाच । नाडीजंघबकेनोक्तां वाचमाकर्ण्यभूपतिः । मार्कंडेयेन संयुक्तो बभूवातीव दुःखितः

நாரதர் கூறினார்—நாடீஜங்க-பகன் சொன்ன சொற்களை கேட்ட அரசன், மார்கண்டேய முனிவருடன் சேர்ந்து, மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 2

तं निशम्य मुनिर्भूपं दुःखितं साश्रुलोचनम् । समानव्यसनः प्राह तदर्थं स पुनर्बकम्

கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் துயருற்ற அரசனைப் பார்த்த முனிவர், அதே துயரத்தைப் பகிர்ந்தவராய், பொருளைத் தெளிவுபடுத்த மீண்டும் அந்தப் பகனிடம் பேசினார்।

Verse 3

विधायाशां महाभाग त्वदंतिकमुपागतौ । आवां चिरायुर्ज्ञातांशाविन्द्रद्युम्नमिति द्विज

மகாபாகனே! உம்மீது நம்பிக்கை வைத்து உமது அருகே வந்தோம். இருபிறப்பாளனே! நாங்கள் இருவரும்—நானும் சிராயுவும்—உம்மை இந்திரத்யும்னனென அறிகிறோம்।

Verse 4

निष्पन्नं नास्य तत्कार्यं प्राणानेष मुमुक्षति । वह्निप्रवेशेन परं वैराग्यं समुपागतः

அவனுடைய நோக்கம் நிறைவேறவில்லை; இப்போது அவன் உயிரைத் துறக்க விரும்புகிறான். தீயில் புகுதலால் அவன் உச்ச வைராக்யத்தை அடைந்தான்।

Verse 5

तन्मामुपागतोऽहं च त्वां सिद्धं नास्य वांछितम् । तदेनमनुयास्यामि मरणेन त्वया शपे

ஆகையால், சித்தனே! நானும் உம்மிடம் வந்தேன்; அவனுடைய விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. எனவே அவன் மரணத்திலும் நான் அவனைத் தொடர்வேன்—உம்மைச் சாட்சியாகச் சபதம் செய்கிறேன்।

Verse 6

आशां कृत्वाभ्युपायातं निराशं नेक्षितुं क्षमाः । भवंति साधवस्तस्माज्जीवितान्मरणं वरम्

ஆசையுடன் வந்து பின்னர் நம்பிக்கை இழந்தவனைப் பார்க்க நல்லோர் இயலார்; ஆகவே அவர்களுக்கு வாழ்வினும் மரணமே மேன்மை.

Verse 7

प्रार्थितं चामुना हृत्स्थं मया चास्मै प्रतिश्रुतम् । त्वां मित्रं तत्परिज्ञाने धृत्वा हृदि चिरायुषम्

அவன் உள்ளத்திலிருந்து வேண்டியதை நான் அவனுக்கு வாக்குறுதி அளித்தேன். அந்தப் பொருளை அறிய உன்னை நண்பனாக என் இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு நான்—சிராயு—வந்தேன்.

Verse 8

असंपादयतो नार्थं प्रतिज्ञातं ममायुषा । कलुषेणार्थिना माशापूरकेण सखेधुना

நான் வாக்குறுதியளித்த நோக்கத்தை நிறைவேற்ற இயலாவிட்டால் என் உயிரே வீண்—இந்தக் களங்கமுற்ற வேண்டுபவரால், ஆசையை நிரப்பிய இந்தத் தோழனால், இப்போது துயர்க்காரணமானவனால்.

Verse 9

प्रतिश्रुतं कृतं श्लाघ्या दासतांत्यजपक्वणे । हरिश्चंद्रस्येव नृणां न श्लाघ्या सत्यसंधता

ஒருமுறை அளித்த வாக்கை நிறைவேற்றுதல் நிச்சயமாகப் புகழத்தக்கது—அடிமைச் சார்பைத் துறந்து முதிர்ந்தவரிடத்திலும். ஆனால் மனிதர்களிடையே ஹரிச்சந்திரன் போன்ற சத்தியநிலைத்தன்மை உரிய அளவு போற்றப்படுவதில்லை.

Verse 10

मित्रस्नेहस्य पर्यायस्तच्च साप्तपदं स्मृतम् । स्नेहः स कीदृशो मित्रे दुःखितो यो न दृश्यते

நண்பர்ச் சினேகத்தின் பெயராக ‘சாப்தபதம்’ என்று சொல்லப்படுகிறது. நண்பன் துயரில் இருக்கையில் அவனுடன் காணப்படாத அன்பு எத்தகையது?

Verse 11

तदवश्यमहं साकमधुना वह्निसाधनम् । करिष्ये कीर्तिवपुषः कृते सत्यमिदं सखे

ஆகையால், ஓ நண்பா, நான் இப்போது நிச்சயமாக உன்னுடன் சேர்ந்து அக்னி-சோதனையைச் செய்வேன்; புகழே உடலான அவனுடைய மரியாதைக்காக—இது உண்மை.

Verse 12

अनुजानीहि मामेतद्दर्शनं तव पश्चिमम् । त्वया सह महाभाग नाडीजंघ द्विजोत्तम

எனக்கு அனுமதி அளி—உன் இந்த தரிசனமே எனக்கு இறுதியானது. ஓ மகாபாக்யன் நாடீஜங்கா, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, நான் உன்னுடன் (புறப்பட விரும்புகிறேன்).

Verse 13

नारद उवाच । वज्रवद्दुःसहां वाचं मार्कंडेयसमीरिताम् । शुश्रुवान्स क्षणं ध्यात्वा प्रतीतः प्राह तावुभौ

நாரதர் கூறினார்—மார்கண்டேயர் உரைத்த இடிமின்னைப் போன்ற தாங்கமுடியாத சொற்களை கேட்ட அவன் ஒரு கணம் சிந்தித்து; திருப்தியடைந்து அவர்கள் இருவரிடமும் பேசினான்.

Verse 14

नाडीजंघ उवाच । यद्येवं तदिदं मित्रं विशंतं ज्वलनेऽधुना । निवारय मुनिश्रेष्ठ मत्तोऽस्ति चिरजीवितः

நாடீஜங்கன் கூறினான்—அப்படியானால், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது எரியும் தீயில் நுழையப் போகும் இந்த நண்பனைத் தடுக்கவும்; இவனுக்கு எனைவிட நீண்ட ஆயுள் உள்ளது.

Verse 15

प्राकारकर्णनामासावुलूकः शिवपर्वते । स ज्ञास्यति महीपालमिंद्रद्युम्नं न संशयः

சிவமலையில் ‘பிராகாரகர்ண’ என்ற பெயருடைய ஒரு ஆந்தை உள்ளது; அது அரசன் இந்திரத்யும்னனை அறிந்துகாட்டும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 16

तस्मादहं त्वया सार्धममुना च शिवालयम् । व्रजामि तं शिखरिणं मित्रकार्यप्रसिद्धये

ஆகையால் நான் உன்னோடும் அவனோடும் சேர்ந்து சிவாலயம் எனும் அந்த மலைச் சிகரத்திற்குச் செல்கிறேன்; நண்பனின் காரியம் வெற்றியுடன் நிறைவேறும்படியாக.

Verse 17

इत्येव मुक्त्वा ते जग्मुस्त्रयोऽपि द्विजपुंगवाः । कैलासं ददृशुस्तत्र तमुलूकं स्वनीडगम्

இவ்வாறு கூறி அந்த மூன்று தலைசிறந்த பிராமணர்கள் புறப்பட்டனர். அங்கே அவர்கள் கைலாசத்தையும், தன் கூண்டிலிருந்த அந்த ஆந்தையையும் கண்டனர்.

Verse 18

कृतसंविदसौ तेन बकः स्वागतपूजया । पृष्टश्च तावुभौ प्राह तत्सर्वमभिवांछितम्

வரவேற்பும் பூஜையும் செய்து அவர்களுடன் உடன்பாடு ஏற்படுத்திய பின் அந்த பகப் பறவையிடம் கேட்டனர்; அவன் அவர்கள் இருவரும் விரும்பிய அனைத்தையும் முறையாகச் சொன்னான்.

Verse 19

चिरायुरसि जानीषे यदीन्द्रद्युम्नभूपतिम् । तद्ब्रूहि तेन ज्ञानेन कार्यं जीवामहे वयम्

நீ நீண்ட ஆயுளுடையவன். நீ இந்திரத்யும்ன மன்னனை அறிந்திருந்தால் கூறு; அந்த அறிவால் எங்கள் காரியம் நிறைவேறும், நாங்களும் உயிர்வாழ்வோம்.

Verse 20

इति पृष्टः स विमना मित्रकार्यप्रसाधनात् । कौशिकः प्राह जानामि नेन्द्रद्युम्नमहं नृपम्

இவ்வாறு கேட்டபோது நண்பனின் காரியத்தை நிறைவேற்ற இயலாததால் அவன் மனம் தளர்ந்தான். கௌசிகன் கூறினான்—“இந்திரத்யும்ன மன்னனை நான் அறியேன்.”

Verse 21

अष्टाविंशत्प्रमाणा मे कल्पा जातस्य भूतले । न दृष्टो न श्रुतो वासाविंद्रद्युम्नो नृपः क्षितौ

நான் பூமியில் இருபத்தெட்டு கல்ப அளவிற்கு வாழ்ந்தேன்; ஆயினும் இப்பூமியில் ‘இந்திரத்யும்னன்’ என்னும் அரசனை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை।

Verse 22

तच्छ्रुत्वा विस्मितो भूपस्तस्यायुरतिमात्रतः । दुःखितोऽपि तदा हेतुं पप्रच्छासौ तदायुषः

அதைக் கேட்ட அரசன் அவனுடைய அளவற்ற நீண்ட ஆயுளைக் கண்டு வியந்தான்; துயருற்றிருந்தாலும் அப்போது அந்த நீண்ட ஆயுளின் காரணத்தை அவனிடம் கேட்டான்।

Verse 23

एवमायुर्यदि तव कथं प्राप्तं ब्रवीहि तत् । उलूकत्वं कथमिदं जुगुप्सितमतीव च

உன் ஆயுள் இவ்வளவு என்றால், அது உனக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது என்று சொல். மேலும் இந்த மிக அருவருப்பான ஆந்தை நிலையைக் (ஆந்தை உருவை) நீ எவ்வாறு அடைந்தாய்?

Verse 24

प्राकारकर्ण उवाच । श्रृणु भद्र यथा दीर्घमायुर्मेशिवपूजनात् । जुगुप्सितमुलूकत्वं शापेन च महामुनेः

பிராகாரகர்ணன் கூறினான்—நல்லவனே, கேள்; சிவபூஜையால் எனக்கு நீண்ட ஆயுள் எவ்வாறு கிடைத்தது, மேலும் மகாமுனியின் சாபத்தால் இந்த அருவருப்பான ஆந்தை நிலை எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்பதைக் கூறுகிறேன்।

Verse 25

वसिष्ठकुलसंभूतः पुराहमभवं द्विजः । घंट इत्यभिविख्यातो वाराणस्यां शिवेरतः

முன்னொரு காலத்தில் நான் வசிஷ்ட குலத்தில் பிறந்த ஒரு த்விஜன்; ‘கண்டன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன், வாராணசியில் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டிருந்தேன்।

Verse 26

धर्मश्रवणनिष्ठस्य साधूनां संसदि स्वयम् । श्रुत्वास्मि पूजयामीशं बिल्वपत्रैरखंडितैः

தர்மம் கேட்பதில் உறுதியான சான்றோர் சபையில், அவர்களின் உபதேசத்தை கேட்டபின் நான் தானே குறையாத பில்வ இலைகளால் ஈசனை வழிபட்டேன்.

Verse 27

न मालती न मंदारः शतपत्रं न मल्लिका । तथा प्रियाणि श्रीवृक्षो यथा मदनविद्विषः

மாலதி அல்ல, மந்தாரம் அல்ல, நூறு இதழ் தாமரை அல்ல, மல்லிகையும் அல்ல—மதனனை வென்ற சிவனுக்கு ஸ்ரீவிருட்சம் (பில்வ மரம்) போல் பிரியமானது வேறில்லை.

Verse 28

अखंडबिल्वपत्रेण एकेन शिवमूर्धनि । निहितेन नरैः पुण्यं प्राप्यते लक्षपुष्पजम्

சிவன் திருமுடியில் ஒரு குறையாத பில்வ இலை ஒன்றை வைத்தாலே, இலட்சம் மலர்கள் அர்ப்பணித்ததற்குச் சமமான புண்ணியம் மனிதனுக்கு கிடைக்கும்.

Verse 29

अखंडितैर्बिल्वपत्रैः श्रद्धया स्वयमाहृतैः । लिंगप्रपूजनं कृत्वा वर्षलक्षं वसेद्दिवि

நம்பிக்கையுடன் தானே கொண்டு வந்த குறையாத பில்வ இலைகளால் சிவலிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்தால், மனிதன் சொர்க்கத்தில் இலட்சம் ஆண்டுகள் வாசம் செய்வான்.

Verse 30

सच्छास्त्रेभ्य इति श्रुत्वा पूजयाम्यहमीश्वरम् । त्रिकालं श्रद्धया पत्रैः श्रीवृक्षस्य त्रिभिस्त्रिभिः

சத்ஶாஸ்திரங்களில் இதைக் கேட்டு, நான் நம்பிக்கையுடன் ஈசனை வழிபடுகிறேன்—நாள்தோறும் மூன்று காலங்களிலும், ஸ்ரீவிருட்சம் (பில்வம்) இன் மூன்று மூன்று இலைகளால்.

Verse 31

ततो वर्षशतस्यांते तुतोष शशिशेखरः । प्रत्यक्षीभूय मामाह मेघगंभीरया गिरा

அப்போது நூறு ஆண்டுகள் முடிவில் சசிசேகரர் (சிவன்) திருப்தியடைந்தார். நேரில் தோன்றி மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் என்னிடம் உரைத்தார்.

Verse 32

ईश्वर उवाच । तुष्टोस्मि तव विप्रेंद्राखंडबिल्वदलार्चनात् । वृणीष्वाभिमतं यत्ते दास्यम्यपि च दुर्लभम्

ஈசுவரன் உரைத்தான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே! துண்டிக்காத பில்வ இலைகளால் செய்த உன் அர்ச்சனையால் நான் மகிழ்ந்தேன். உனக்குப் பிடித்த வரத்தை வேண்டு; அரிதானதையும் அளிப்பேன்.

Verse 33

अखंडबिल्वपत्रेण महातुष्टिः प्रजायते । एकनापि यथान्येषां तथा न मम कोटिभिः

ஒரே துண்டிக்காத பில்வ இலைக்கே (எனக்கு) பேரானந்தத் திருப்தி உண்டாகிறது. பிறருக்கு பல காணிக்கைகள் அளிப்பதுபோல், எனக்கு ஒன்றே போதும்; கோடிகளாலும் அதுபோல் அல்ல.

Verse 34

इत्युक्तोऽहं भगवता शंभुना स्वमनः स्थितम् । वृणोमि स्म वरं देव कुरु मामजरामरम्

பகவான் சம்பு இவ்வாறு கூறியபோது, என் உள்ளத்தில் இருந்த வரத்தையே தேர்ந்தெடுத்தேன்—ஓ தேவா! என்னை முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாக்கு.

Verse 35

अथ लीलाविलासो मां तथेत्युक्त्वाऽविचारितम् । ययावदर्शनं प्रीतिमहं च महतीं गतः

அப்போது லீலாவிலாசமான ஆண்டவன் ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி தயக்கமின்றி மறைந்தான்; நானும் பேரானந்தத்தை அடைந்தேன்.

Verse 36

कृतकृत्यं तदात्मानमज्ञासिपमहं क्षितौ । एतस्मिन्नेव काले तु भृगुवंश्योऽभवद्द्विजः

அப்போது பூமியில் நான் என்னை கೃತக்ருத்யன், நோக்கம் நிறைவேற்றியவன் என அறிந்தேன்; அதே நேரத்தில் ப்ருகுவம்சத்தில் ஒரு த்விஜ பிராமணன் பிறந்தான்।

Verse 37

अवदातत्रिजन्मासवक्षविच्चाक्षरार्थवित् । सुदर्शनेति प्रथिता प्रिया तस्याभवत्सती

அவன் தூய ஒழுக்கமுடைய த்விஜன்; வாக்கியவித்தும் எழுத்தர்த்தவித்தும் ஆனவன். அவனுடைய பிரியமான பத்தினி சதி ‘சுதர்ஶனா’ எனப் புகழ்பெற்று, தூயவளாய் ஒளிவீசுவளாய், வேதவாக்கின் சாரத்தில் நிபுணையாய் இருந்தாள்।

Verse 38

अतीव मुदिता पत्युर्मुखं प्रेक्ष्यास्य दर्शनात् । तनया देवलस्यैपा रूपेणाप्रतिमा भुवि

கணவனின் முகத்தை நோக்கி அவள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டாள்; அப்போது தேவலனுடைய இந்த மகள் பிறந்தாள்—பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவள்।

Verse 39

तस्यां तस्मादभूत्कन्या निर्विशेषा निजारणेः । निवृत्तबालभावाभूत्कुमारी यौवनोन्मुखी

அவர்களிருவரிடமிருந்து ஒரு மகள் பிறந்தாள்—தன் குலத்தில் ஒப்பற்ற, சிறப்புமிக்கவள். குழந்தைப் பருவத்தைத் தாண்டி அந்த குமாரி யௌவனத்தை நோக்கி நின்றாள்।

Verse 40

नालं बभूव तां दातुं तनयां गुणशालिनीम् । कस्यापि जनकः सा च वयःसंधौ मयेक्षिता

குணநிறைந்த அந்த மகளைக் கொடுக்கத் தகுந்த வரன் எவரும் தந்தைக்கு கிடைக்கவில்லை; மேலும் வயஸ்ஸந்தி—யௌவனத் துவக்கத் தருணத்தில்—நான் அவளை கண்டேன்।

Verse 41

प्रविश्द्यौवनाभोगभावैरतिमनोहरा । निर्वास्यमानैरपरैस्तिलतंदुलिताकृतिः

இளமை இன்பங்களும் உணர்வுகளும் நிறைந்து அவள் மிக மனோகரியாக ஆனாள். பிற மலர்ந்த அழகுக் குறிகள் வெளிப்பட, அவளுடைய உருவம் காற்றில் அசையும் எள்ளுக் கொடிபோல் மெலிந்தும் மென்மையுமாகத் தோன்றியது.

Verse 42

क्रीडमाना वयस्याभिर्लावण्यप्रतिमेव सा । व्यचिंतयमहं विप्र तां निरीक्ष्य सुमध्यमाम्

தோழிகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவள் அழகின் உருவமே போலத் தோன்றினாள். அந்த சுமத்தியைக் கண்டு, ஓ விப்ரரே, நான் சிந்திக்கத் தொடங்கினேன்.

Verse 43

अनन्याकृतिमन्योऽसौ विधिर्येनेति निर्मिता । ततः सात्त्विकभावानां तत्क्षणादस्मि गोचरम्

நான் மனத்தில் எண்ணினேன்—“இத்தகைய ஒப்பற்ற உருவத்தை வேறு ஒரு விதாதாவே படைத்திருக்க வேண்டும்.” அந்தக் கணமே நான் சாத்த்விக உணர்வுகளின்—மென்மையும் உள்ளக் கிளர்ச்சியும்—வசப்பட்டேன்.

Verse 44

प्रापितो लीलयाहत्य बाणैः कुसुमधन्विना । ततो मया स्खलद्वालं पृष्टा कस्येति तत्सखी

மலர்வில்லன் காமதேவன் அம்புகளால் விளையாட்டாகத் தாக்கப்பட்டவன் போல நான் கலங்கினேன். பின்னர் தடுமாறும் சொற்களுடன் அவளின் தோழியிடம் கேட்டேன்—“இவள் யாருடைய மகள்?”

Verse 45

प्राहेति भृगुवंश्यस्य कन्येयं द्विजजन्मनः । अनूढाद्यापि केनापि समायातात्र खेलितुम्

அவளின் தோழி கூறினாள்—“இவள் ப்ருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு த்விஜரின் மகள். இன்னும் யாருடனும் திருமணம் ஆகவில்லை; தோழிகளுடன் விளையாட இங்கே வந்தாள்.”

Verse 46

ततः कुसुमबाणेन शरव्रातैर्भृशं हतः । पितरं प्रणतो गत्वा ययाचे तां भृगूद्वहम्

பின்னர் மலரம்புகளின் அம்புமழையால் மிகுந்த வேதனை அடைந்த நான், அவளது தந்தையிடம் சென்று வணங்கி, ப்ருகுகுலத்தில் முதன்மையானவரான அவரிடம் அவளை மணமுடிக்க வேண்டி வேண்டினேன்।

Verse 47

स च मां सदृशं ज्ञात्वा शीलेन च कुलेन च । अतीव चार्थिनं मह्यं ददौ वाचा पुरः क्रमात्

அவர் என் ஒழுக்கமும் குலமும் பார்த்து என்னைத் தகுதியானவன் என அறிந்து, என் ஆவலான வேண்டுதலைக் கண்டு, முறையான விதிப்படி உரிய வரிசையில் வாக்கால் அவளை எனக்குத் தந்தார்।

Verse 48

ततः सा तनया तस्य भार्गवस्या श्रृणोदिति । दत्तास्मि तस्मै विप्राय विरूपायेति जल्पताम्

அப்போது அந்த பார்கவனின் மகள் அவர்கள் பேசுவதை கேட்டாள்—“என்னை அந்தப் பிராமணனுக்குத் தந்துவிட்டார்கள்; அவன் வடிவழகற்றவன்” என்று துயரத்துடன் முணுமுணுத்தாள்।

Verse 49

रोरूयमाणा जननीमाह पश्य यथा कृतम् । अतीवानुचितं दत्त्वा जनकेन तथा वरे

அவள் அழுதபடி தாயிடம் சொன்னாள்—“பார், என்ன செய்தார்கள்! தந்தை என்னை அத்தகைய மணமகனுக்குத் தந்து மிகுந்த அநுசிதம் செய்தார்.”

Verse 50

विषमालोड्य पास्यामि प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । वरं न तु विरूपस्योद्वोढुर्भार्या कथंचन

“நான் விஷம் கலக்கிக் குடிப்பேன், அல்லது தீயில் புகுவேன்; ஆனால் எவ்விதத்திலும் அந்த வடிவழகற்ற மணமகனின் மனைவியாக மாறமாட்டேன்.”

Verse 51

ततः संबोध्य जननी तां सुतामाह भार्गवम् । न देयास्मै त्वया कन्या विरूपायेति चाग्रहात्

அப்போது தாய் மகளைக் தேற்றிக் கொண்டு பார்கவனை உறுதியாகக் கூறினாள்— “அந்த விரூபனுக்கு இந்தக் கன்னியை அளிக்காதே.”

Verse 52

स वल्लभावचः श्रुत्वा धर्मशास्त्राण्यवेक्ष्य च । दत्तामपि हरेत्पूर्वां श्रेयांश्चेद्वर आव्रजेत्

அன்புடையவளின் சொற்களை கேட்டும் தர்மசாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்தும் அவன் தீர்மானித்தான்— “மேலான வரன் வந்தால், முன் அளிக்கப்பட்டவளையும் மீட்டுக் கொள்ளலாம்.”

Verse 53

अर्वाक्छिलाक्रमणतो निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे । इति व्यवस्य प्रददावन्यस्मै तां द्विजः सुताम्

அவன் இவ்வாறு முடிவு செய்தான்— “சிலாக்ரமணத்திற்கு முன்; ஏனெனில் ஏழாம் அடியிலே பந்தம் உறுதியாகிறது.” என்று தீர்மானித்து அந்த அந்தணன் மகளை மற்றொருவர்க்கு அளித்தான்.

Verse 54

श्वोभाविनि विवाहे तु तच्च सर्वं मया श्रुतम् । ततोतीव विलक्ष्योहं वयस्यानां पुरस्तदा

அடுத்த நாள் நடைபெறவிருந்த திருமணத்தைப் பற்றிய அனைத்தையும் நான் கேட்டேன். அப்போது நண்பர்கள் முன்னிலையில் நான் மிகுந்த வெட்கமும் சங்கோசமும் அடைந்தேன்.

Verse 55

नाशकं वदनं भद्र तथा दर्शयितुं निजम् । कामार्तोतीव तां सुप्तामर्वाग्निशि तदाहरम्

அம்மை, அப்படியே என் முகத்தை காட்ட இயலவில்லை. காமத்தால் துடித்தவனாய், இரவின் முதல் யாமத்தில், உறங்கிக் கொண்டிருந்த அவளை நான் தூக்கிச் சென்றேன்.

Verse 56

नीत्वा दुर्गतमैकांतेऽकार्षमौद्वाहिकं विधिम् । गांधर्वेण विवाहेन ततोऽकार्षं हृदीप्सितम्

அவளை தனிமையான கடின இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று நான் திருமணச் சடங்கை நிறைவேற்றினேன்; பின்னர் காந்தர்வத் திருமணத்தால் என் உள்ளம் விரும்பியதை நிறைவேற்றினேன்.

Verse 57

अनिच्छंतीं तदा बालां बलात्सुरतसेवनम् । अथानुपदमागत्य तत्पिता प्रातरेव माम्

அப்போது விருப்பமில்லாத அந்த இளம்பெண்ணுடன் நான் வலுக்கட்டாயமாக ரதி-சேர்க்கை செய்தேன். உடனே பின்னர் அவளது தந்தை காலைவேளையில் என்னிடம் வந்தார்.

Verse 58

निश्वस्य संवृतो विप्रास्तां वीक्ष्योद्वाहितां सुताम् । शशाप कुपितो भद्र मां तदानीं स भार्गवः

ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட்ட அந்தப் பிராமணன் ‘திருமணமான’ தன் மகளைக் கண்டு கோபமுற்றான்; ஓ நல்வனே, அந்நேரமே அந்த பார்கவன் என்னைச் சபித்தான்.

Verse 59

भार्गव उवाच । निशाचरस्य धर्मेण यत्त्वयोद्वाहिता सुता । तस्मान्निशाचरः पाप भव त्वमविलंबितम्

பார்கவன் கூறினான்—‘இரவில் அலைவோரின் வழக்கப்படி நீ மகளைக் கல்யாணம் செய்தாய்; ஆகவே, ஓ பாவியே, தாமதமின்றி நீயும் நிசாசரனாக ஆகிவிடு.’

Verse 60

इति शप्तः प्रण्म्यैनं पादोपग्रहपूर्वकम् । हाहेति च ब्रुवन्गाढं साश्रुनेत्रं सगद्गदम्

இவ்வாறு சபிக்கப்பட்டவன் முதலில் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு வணங்கினான்; ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று கதறி, மிகுந்த துயரத்தில் பேசினான்—கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்து குரல் தடுக்கப்பட்டது.

Verse 61

ततोहमब्रवं कस्माददोषं मां भवानिति । शपते भवता दत्ता मम वाचा पुरा सुता

அப்போது நான் கூறினேன்—“நான் குற்றமற்றவன்; ஆயினும் நீர் என்னை ஏன் சபிக்கிறீர்? முன்பு உங்கள் வாக்கினால் உங்கள் மகள் எனக்கே அளிக்கப்படும் என்று வாக்குறுதி செய்யப்பட்டது.”

Verse 62

सोद्वाहिता मया कन्या दानं सकृदिति स्मृतिः । सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति पण्डिताः

“அந்த கன்னி எனால் திருமணம் செய்யப்பட்டாள்; தானம் ஒருமுறையே என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அரசர்கள் ஒருமுறைதான் பேசுவர்; பண்டிதரும் ஒருமுறைதான் பேசுவர்।”

Verse 63

सकृत्कन्याः प्रदीयंते त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् । किं च प्रतिश्रुतार्थस्य निर्वाहस्तत्सतां व्रतम्

“கன்னி ஒருமுறையே அளிக்கப்படுகிறாள்; இம்மூன்றும் ‘ஒருமுறை’ செய்யப்படும் காரியங்கள். மேலும், வாக்குறுதியானதை நிறைவேற்றுதல் சத்புருஷர்களின் விரதம்.”

Verse 64

भवादृशानां साधूनां साधूनां तस्य त्यागो विगर्हितः । प्रतिश्रुता त्वया लब्धा तदा कालमियं मया

“உம்மைப் போன்ற சாது-புருஷருக்கு இத்தகைய கைவிடுதல் கண்டிக்கத்தக்கது. அப்போது உங்கள் வாக்குறுதியால் அவள் எனக்கெனப் பெற்றாள்; இப்போது காலம் வந்ததால் நான் அதை கோர வந்தேன்।”

Verse 65

उद्वोढा चाधुना नाहमुचितः शापभाजनम् । वृथा शपन्ति मह्यं च भवंतस्तद्विचार्यताम्

“இப்போது அவள் திருமணமானாள்; நான் சாபத்திற்குரியவன் அல்ல. நீங்கள் வீணாக என்னைச் சபிக்கிறீர்கள்—இதனைச் சிந்தியுங்கள்।”

Verse 66

यो दत्त्वा कन्यकां वाचा पश्चाद्धरति दुर्मतिः । स याति नरकं चेति धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्

வாக்குறுதி செய்து கன்னியைக் கொடுத்து, பின்னர் தீய மனத்தால் அவளை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்பவன்—தர்மசாஸ்திரத் தீர்மானப்படி நரகத்திற்கே செல்கிறான்।

Verse 67

तदाकर्ण्य व्यवस्यासौ तथ्यं मद्वचनं हृदा । पश्चात्तापसमोपेतो मुनिर्मामित्यथाब्रवीत्

அதை கேட்ட அந்த முனிவர் என் சொற்கள் உண்மையென உள்ளத்தில் உறுதி செய்தார்; பின்னர் வருத்தம் நிறைந்து என்னிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 68

न मे स्यादन्यथा वाणी उलूकस्त्वं भविष्यति । निशाचरो ह्युलूकोऽपि प्रोच्यते द्विजसत्तम

என் வாக்கு வேறாகாது; நீ ஆந்தையாக ஆகுவாய். ஆந்தையும் ‘நிசாசரன்’ என அழைக்கப்படுகிறது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே।

Verse 69

यदेंद्रद्युम्नविज्ञाने सहायस्तंव भविष्यसि । तदा त्वं प्रकृतिं विप्र प्राप्स्यसीत्यब्रवीत्स माम्

அவன் என்னிடம் கூறினான்—இந்திரத்யும்னனை அறிதல் என்னும் காரியத்தில் நீ உதவியாளனாகும்போது, ஓ விப்ரா, நீ உன் இயல்புநிலையை மீண்டும் அடைவாய்।

Verse 70

तद्वाक्यसमकालं च कौशिकत्वमिदं मम । एतावंति दिनान्यासीदष्टाविंशद्दिनं विधेः

அந்த வாக்குகள் கூறப்பட்ட அதே நேரத்திலிருந்து எனக்கு இந்த ‘கௌசிக’ நிலை ஏற்பட்டது; அது அவ்வளவு நாட்களே நீடித்தது—ஓ விதியே, இருபத்தெட்டு நாட்கள்।

Verse 71

बिल्वीदलौरिति पुरा शशिशेखरस्य संपूजनेन मम दीर्घतरं किलायुः । संजातमत्र च जुगुप्सितमस्य शापात्कैलासरोधसि निशाचररूपमासीत्

முன்னொரு காலத்தில் நான் பில்வ இலைகளால் சசிசேகரன் (சிவன்) அவரை முறையாகப் பூஜித்ததால் என் ஆயுள் நிச்சயமாக நீண்டது. ஆனால் அவருடைய சாபத்தால் இங்கே அருவருப்பான நிலை ஏற்பட்டது—கைலாசத்தின் சரிவில் நான் நிசாசர ரூபம் (அசுர உடல்) ஆனேன்.