Adhyaya 65

Verse 1

सूत उवाच । उषित्वा सप्तरात्राणि तीर्थेस्मिन्भ्रातृभिः सह । युधिष्ठिरो महातेजा गमनायोपचक्रमे

சூதர் கூறினார்—இந்தத் தீர்த்தத்தில் சகோதரர்களுடன் ஏழு இரவுகள் தங்கி, மகாதேஜஸ்வியான யுதிஷ்டிரன் புறப்படத் தயாரானான்।

Verse 2

प्रभाते विमले स्नात्वा देवीर्लिंगान्यथार्च्य च । कृत्वा प्रदक्षिणं क्षेत्रं देवीस्तोत्रं जजाप सः । प्रयाणकालेषु सदा जप्यं कृष्णेन कीर्तितम्

தூய காலை வேளையில் நீராடி, தேவியரையும் லிங்கங்களையும் முறையாக வழிபட்டு, திருத்தலத்தை வலம் வந்து, தேவீஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தான்—புறப்படும் நேரங்களில் எப்போதும் ஜபிக்க வேண்டுமென கிருஷ்ணன் கூறியது அது।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । देवि पूज्ये महाशक्ते कृष्णस्य भगिनि प्रिये । नत्वा त्वां शरणं यामि मनोवाक्कायकर्मभिः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தேவி, வணங்கத்தக்கவளே, மகாசக்தியே, கிருஷ்ணனின் அன்புச் சகோதரியே! உமக்கு வணங்கி, மனம்-வாக்கு-உடல்-செயல் அனைத்தாலும் உமது சரணை அடைகிறேன்।

Verse 4

संकर्षणाभयदाने कृष्णच्छविसमप्रभे । एकानंशे महादेवि पुत्रवत्त्राहि मां शिव

சங்கர்ஷணனுக்கு அபயம் அளிப்பவளே, கிருஷ்ணனின் நிறத்துக்கு ஒப்பான ஒளியுடையவளே, ஏகானம்சா மகாதேவியே, சிவையே! என்னை மகனெனக் காத்தருள்வாயாக।

Verse 5

त्वया ततमिदं विश्वं जगदव्यक्तरूपया । इति मत्वा त्वां गतोऽस्मि शरणं त्राहि मां शुभे

சுபமே! உலகின் அவ்யக்த ரூபமாக நீயே இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபித்துள்ளாய்—என்று அறிந்து உன் சரணடைந்தேன்; என்னைக் காத்தருள்வாயாக।

Verse 6

कार्यारम्भेषु सर्वेषु सानुगेन मया तव । स्व आत्मा कल्पितो भद्रे ज्ञात्वैतदनुकंप्यताम

அருள்மிகு பெண்ணே! எல்லா காரியங்களின் தொடக்கத்திலும் நான் என் அனுசரர்களுடன் உன்னை என் சொந்த ஆத்மாவெனக் கருதி அழைத்தேன். இதை அறிந்து என்மேல் கருணை செய்.

Verse 7

सूत उवाच । इति ब्रुवाणं राजानं शिरोबद्धाजलिं तदा । वायुपुत्रः प्रहस्यैव सासूयमिदमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அரசன் இவ்வாறு சொல்லி, தலையின் மேல் கைகளைச் சேர்த்து வணங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, வாயுபுத்திரன் சிரித்து, சிறு பரிகாசத்துடன் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 8

ये त्वां राजन्वदंत्येवं सर्वज्ञोऽयं युधिष्ठिरः । वृथैव वचनं तेषां यतस्त्वं वेत्सि नाण्वपि

அரசே! ‘இந்த யுதிஷ்டிரன் அனைத்தும் அறிந்தவன்’ என்று உன்னைப் பற்றி சொல்வோரின் சொற்கள் வீணே; ஏனெனில் நீ சிறிதளவும் அறியவில்லை.

Verse 9

को हि प्रज्ञावतां मुख्यः सर्वशास्त्रविदांवरः । स्त्रीणां शरणमापद्येदृजुर्बुद्धिर्यथा भवान्

ஞானிகளில் முதன்மையும், எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தோரில் சிறந்தவனுமாக இருப்பவன் யார் பெண்களைச் சரணடைவான்—நேர்மையான புத்தியுடையவன் எனப் புகழப்படும் நீ செய்ததுபோல்?

Verse 10

यतस्त्वमेव वेत्सीदं सर्वशास्त्रेषु कीर्त्यते । जडेयं प्रकृतिर्मूढा यया संमोह्यते जगत्

ஏனெனில் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் கூறப்படுவது இதுவே என்று நீயே அறிவாய்—இந்தப் பிரகృతి ஜடமும் மயக்கமூட்டுவதும்; அவளாலே உலகமெல்லாம் மயங்குகிறது.

Verse 11

सचेतनं च पुरुषं प्रकृतिं च विचेतनाम् । प्राहुर्बुधा नराध्यक्ष पुंसश्चप्रकृतिः प्रिया

ஞானிகள் கூறுவர்—புருஷன் சைதன்யமுடையவன்; பிரக்ருதி அசைதன்யம். ஓ நராதிபா, உடலுடையோர்க்கு பிரக்ருதி பிரியமானதென்றும் சொல்வர்.

Verse 12

तत्स्वयं पुरुषो भूत्वा युधिष्ठिर वृथामते । प्रकृतिं नौषि नत्वा तां हासो मेऽतीव जायते

ஆகையால், ஓ யுதிஷ்டிரா, நீயே புருஷனாக இருந்தும்—வீண்மதியனே—பிரக்ருதியை வணங்கி அவளிடமே சரணடைவது எனக்கு மிகுந்த நகைப்பை உண்டாக்குகிறது.

Verse 13

आरोहयेच्छिरो नैव क्वचिद्धित्वा उपानहौ । यथा स मूढो भवति देवीभक्तिरतस्तथा

எப்படி முறையை விட்டுவிட்டு செருப்பைத் தலையில் எவரும் ஏற்றமாட்டாரோ, அதுபோல பிரக்ருதி-ரூப தேவியிலேயே மட்டும் பற்றுள்ள பக்தியும் மூடத்தனமாகிறது.

Verse 14

यदि ते बन्दिवत्पार्थ तिष्ठेद्वाण्यनिवारिता । तत्किमर्थं महादेवं न स्तौषि त्रिपुरान्तकम्

ஓ பார்த்தா, உன் வாக்கு பண்டிகன் போலத் தடையின்றி நிற்குமாயின், திரிபுராந்தக மகாதேவனை ஏன் துதிக்கவில்லை?

Verse 15

अलक्ष्यमिति वा मत्वा महेशानं महामते । ततः किमर्थ दाशार्हं न स्तौषि पुरुषोत्तमम्

அல்லது, ஓ மகாமதியே, மகேசானன் கண்காணாதவன் என எண்ணினால், தாசார்ஹனான புருஷோத்தமனை ஏன் துதிக்கவில்லை?

Verse 16

यस्य प्रसादादस्माभिः प्राप्ता द्रुपदनंदिनी । इन्द्रप्रस्थे तथा राज्यं राजसूयस्त्वया कृतः

யாருடைய அருளால் நாங்கள் த்ருபதநந்தினி (த்ரௌபதி) பெற்றோம்; மேலும் இந்திரப்ரஸ்தத்தில் நீ அரசாட்சியை அடைந்தாய்; ராஜசூய யாகமும் நீயே நிறைவேற்றினாய்.

Verse 17

विजयेन धनुर्लब्धं जरासन्धो मया हतः । प्रत्याहर्तुं तथेच्छामः कौरवेभ्यः स्वकां श्रियम्

வெற்றியால் வில் கிடைத்தது; ஜராசந்தனை நான் வதைத்தேன். ஆகவே கௌரவர்களிடமிருந்து எங்களுக்குரிய நியாயமான செல்வத்தை மீட்டெடுக்க விரும்புகிறோம்.

Verse 18

यस्य प्रसादात्तं मुक्त्वा कृष्णं हा स्तौषि यज्जयी । अथ स्वयं कौरवाणामुत्पन्नं कुलसत्तमे

யாருடைய அருளால் நீ வெற்றியாளன் ஆனாயோ, அவரை விட்டுவிட்டு அய்யோ! கிருஷ்ணனைப் புகழ்கிறாய். ஆகவே, குலச்சிறந்தவனே, கௌரவர்களால் எழுந்த இந்தத் துன்பம் நிச்சயமாக ஏற்பட்டது.

Verse 19

जानन्नात्मानमल्पत्वाद्बुद्धेर्न स्तौषि यादवम् । तत्किमर्थं महावीर्यं न स्तौष्यर्जुनमुत्तमम्

தன் அறிவு குறைவு என அறிந்தும் நீ யாதவனை (கிருஷ்ணனை)ப் புகழவில்லை; அப்படியானால் ஏன் மாபெரும் வீரத்துடன் விளங்கும் பரமோத்தம அர்ஜுனனையும் புகழவில்லை?

Verse 20

येन विद्धं पुरा लक्ष्यं येन कर्णादयो जिताः । येन तत्खांडवं दग्धं यज्ञे येन नृपा जिताः

யார் முன்பு இலக்கைத் துளைத்தாரோ; யார் கர்ணன் முதலியவர்களை வென்றாரோ; யார் அந்த காண்டவ வனத்தை எரித்தாரோ; யாகத்தில் யார் அரசர்களை வென்றாரோ—

Verse 21

श्रूयते येन विक्रम्य महेशानोऽपि निर्जितः । स्वर्लोकसंस्थितस्यास्य शरणं याहि स्तौषि च

அவனுடைய மகாவிக்ரமத்தால் மகேசானனும் (சிவனும்) கூட வெல்லப்பட்டான் எனக் கேட்கப்படுகிறது. ஆகவே ஸ்வர்கத்தில் இருப்பவனாகிய அவனிடமே சரணடைந்து, பக்தியுடன் அவனைப் புகழ்ந்து பாடு.

Verse 22

अथवा तेन शक्रेण राज्यं मे नार्पितं कुतः । इति मत्वा वृथैव त्वं न स्तौषि भ्रातरं मम

அல்லது சக்ரன் (இந்திரன்) எனக்கு அரசாட்சியை அளிக்கவில்லை என்று நீ நினைக்கிறாயா? அப்படிச் சிந்தித்து நீ வீணாகவே என் சகோதரனைப் புகழாமல் இருக்கிறாய்.

Verse 23

ततो मां वा कथं वीरं न स्तौषि त्वं युधिष्ठिर । येन त्वं रक्षितः पूर्वं लाक्षागेहाग्निमध्यतः

அப்படியெனில் வீர யுதிஷ்டிரா, என்னையும் நீ ஏன் புகழவில்லை? முன்பு லாக்ஷாகிரகத்தின் தீ நடுவிலிருந்து உன்னை காத்த வீரன் நானே அல்லவா.

Verse 24

वृक्षेणाहत्य मद्रेशो नदीं शुष्कां प्रसारितः । राजराजस्तथा येन जरासंधो निपातितः

மரத்தால் அடித்து மத்ரேசன் வீழ்த்தப்பட்டான்; வறண்ட நதியும் ஓடச் செய்யப்பட்டது; அதுபோல அரசரசன் ஜராசந்தனும் அவனால் வீழ்த்தப்பட்டான்.

Verse 25

पूर्वा दिङ्निर्जिता येन येन पूर्वं बको हतः । हिडम्बश्च महावीरः किर्मीरश्चाधुना वने

அவனால் கிழக்கு திசை வெல்லப்பட்டது; முன்பு பாகன் கொல்லப்பட்டான்; மேலும் காட்டில் மகாவீரன் ஹிடம்பனும், இப்போது கீர்மீரனும் கூட (வீழ்த்தப்பட்டனர்).

Verse 26

कालेकाले च रक्षामि त्वामेवाहं सदानुगः । न तां पश्यामि रक्षंतीं नत्वा यां स्तौषि भारत

ஓ பாரதா! காலந்தோறும் நான் உன்னைப் பாதுகாக்கிறேன்; எப்போதும் உன் அருகில் தொடர்வனாக இருக்கிறேன். ஆனால் நீ வணங்கி புகழும் அவள் உன்னைப் பாதுகாக்கிறாள் என நான் காணவில்லை.

Verse 27

अथ क्षुधाबलं ज्ञात्वा मामौदरिकसत्तमम् । क्रूरं साहसिकं चैव न स्तौषि क्षमिणां वरः

அல்லது என் பசியால் எழும் வலிமையை அறிந்து—உண்ணுதலில் ஆசை கொண்டோரில் முதன்மையான என்னை—கொடுமையானவன், துணிச்சலானவன் என எண்ணியும், பொறுமையாளர்களில் சிறந்தவனே, நீ என்னைத் துதிக்கவில்லை.

Verse 28

ततः सुसंयतो भूत्वा प्रणवं समुदीरयन् । कथं न यासि मार्गे त्वं वृथालापो हि दोषभाक्

ஆகையால் நன்கு அடக்கமுற்று, பிரணவமான ‘ஓம்’ என்பதை உச்சரித்து, நீ ஏன் நல்வழியில் செல்லவில்லை? வீணான பேச்சே குற்றத்தைச் சுமக்கும்.

Verse 29

प्रेताः पिशाचा रक्षांसि वृथालापरतं नरम् । आविशंति तदाविष्टो वक्ताबद्धं पुनः पुनः

பிரேதங்கள், பிசாசுகள், ராட்சசர்கள் வீணும் அர்த்தமற்ற பேச்சில் மூழ்கிய மனிதனுள் புகுகின்றனர்; அவர்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் மீண்டும் மீண்டும் கட்டுப்பாடின்றி குழப்பமாகப் பேசுவான்.

Verse 30

वृथालापी यदश्नाति यत्करोति शुभं क्वचित् । प्रेतादितृप्तये सर्वमिति शास्त्रविनिश्चयः

வீணாகப் பேசுபவன் எதை உண்டாலும், எப்போதாவது செய்யும் நற்கருமமாயினும்—சாஸ்திரத் தீர்மானப்படி அவையெல்லாம் பிரேதாதிகளின் திருப்திக்கே செல்கின்றன.

Verse 31

नायं तस्यास्ति वै लोकः कुत एव परो भवेत् । तस्माद्विजानता यत्नात्त्याज्यमेव वृथा वचः

அத்தகையவனுக்கு இவ்வுலக நன்மையும் இல்லை; அப்படியிருக்கப் பரலோகம் எவ்வாறு உண்டாகும்? ஆகவே அறிந்தவன் முயன்று வீண்சொல்லை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 32

एवं संस्मारितोऽपि त्वं यदि भूयः प्रवर्तसे । भूताविष्टश्चिकित्स्यो नो विविधैरौषधैर्भवान्

இவ்வாறு எச்சரித்தபின்பும் நீ மீண்டும் அதையே செய்கிறாயெனில், உன்னை பேய்பிடித்தவன் போலக் கருதி பலவகை மருந்துகளால் சிகிச்சை செய்வோம்।

Verse 33

सूत उवाच । इति प्रवर्णितां श्रुत्वा भीमसेनेन भारतीम् । पटीमिव प्रविततां विहस्याह युधिष्ठिरः

சூதர் கூறினார்—பீமசேனன் இவ்வாறு விரிவாகச் சொன்ன, துணிபோல் விரிந்த வாக்கை கேட்ட யுதிஷ்டிரன் புன்னகையுடன் கூறினான்।

Verse 34

नूनं त्वमल्पविज्ञानो वेदाधीतास्त्वया वृथा । मातरं सर्वभूतानामंबिकां यन्न मन्यसे

உன் அறிவு நிச்சயமாகச் சிறியது; உன் வேதப் பயிலும் வீணாயிற்று—ஏனெனில் எல்லா உயிர்களின் தாயான அம்பிகையை நீ தாயென ஏற்கவில்லை।

Verse 35

स्त्रीपक्ष इति मत्वा तामवजानासि भोः कथम् । स्त्री सती न प्रणम्या किं त्वया कुन्ती वृकोदर

‘அவள் பெண்களின் பக்கம்’ என்று எண்ணி நீ அவளை எவ்வாறு இகழ்கிறாய்? வ்ருகோதரா! பத்தினி பெண்ணுக்கு நீ வணங்க வேண்டாமா—அப்படியெனில் குந்தி என்ன?

Verse 36

यदि न स्यान्महामाया ब्रह्मविष्णुशिवार्चिता । तव देहोद्भवः पार्थ कथं स्यात्तत्त्वतो वद

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் வணங்கும் மகாமாயை இல்லையெனில், ஓ பார்த்தா, உன் உடல்-பிறப்பு எவ்வாறு நிகழும்? தத்துவமாக உண்மை சொல்।

Verse 37

ईश्वरः परमात्मा तां त्यक्तुं शक्तः कथं न हि । पुनर्भेजे यतो देवीं तेन मन्ये महोर्जिताम्

ஈசன், பரமாத்மா, அவளை விட்டு விட இயலாதவன் எவ்வாறு? ஆயினும் அவர் மீண்டும் தேவியையே ஏற்றதால், அவளை நான் உச்சமான வல்லமையுடையவள் எனக் கருதுகிறேன்।

Verse 38

वासुदेवोऽपि नित्यं तां स्तौति शक्तिं परात्पराम् । अहं यदि चिकित्स्यः स्यां चिकित्स्यः सोऽपि किं भवान्

வாசுதேவரும் நித்தமும் அந்த பராத்பர சக்தியைப் போற்றுகிறார். நான் ‘சிகிச்சைக்குரியவன்’ என்றால், அவரும் அப்படியே; அப்படியெனில் நீ என்ன ஆவாய்?

Verse 39

नैवं भूयः प्रवक्तव्यं मौर्ख्यात्प्रति महेश्वरीम् । भूमौ निपत्य शरणं याहि चेत्सुखमिच्छसि

மகேஸ்வரியை எதிர்த்து அறியாமையால் இனி இப்படிப் பேசாதே. நலம் வேண்டுமெனில், தரையில் விழுந்து வணங்கி அவள் சரணடை।

Verse 40

भीम उवाच । सर्वोपायैर्बोधयंति चाटा हस्तगतं नरम् । इदमेवौषधं तत्र तैः सार्धं जल्पनं न हि

பீமன் கூறினான்—சூழ்ச்சிப் புகழ்ச்சியாளர்கள் தங்கள் கைப்பிடியில் உள்ள மனிதனை எல்லா வழிகளிலும் ‘அறிவுறுத்த’ முயல்வார்கள். அப்போது இதுவே மருந்து—அவர்களுடன் பேசாதிருத்தல்।

Verse 41

मुण्डे मुण्डे मतिर्भिन्ना सत्यमेतन्नृप स्फुटम् । स्वाभीष्टं कुरुते सर्वः कुर्मोऽभीष्टं वयं तथा

அரசே, இது வெளிப்படையான உண்மை—ஒவ்வொரு தலையிலும் கருத்து வேறுபடும். அனைவரும் தமக்குப் பிடித்ததைச் செய்கிறார்கள்; நாமும் நமக்கு இஷ்டமானதையே செய்வோம்.

Verse 42

नागायुतसमप्राणो वायुपुत्रो वृकोदरः । न स्त्रियं शरणं गच्छेद्वाङ्मात्रेण कथंचन

பத்தாயிரம் யானைகளின் வலத்துக்கு ஒப்பான வலமுடைய வாயுபுத்திரன் வ்ருகோதரன், எந்தப் பெண்ணிடமும் அடைக்கலம் நாடக் கூடாது—வாக்கினால்கூட அல்ல.

Verse 43

इत्युक्त्वा वचनं भीमो ह्यनुवव्राज तं नृपम् । राजापि सानुगो यातो न साध्विति मुहुर्ब्रुवन्

இவ்வாறு சொல்லி பீமன் அந்த அரசனைத் தொடர்ந்து சென்றான். அரசனும் தன் பரிவாரத்துடன் சென்றபடியே, “இது நன்று அல்ல” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்.

Verse 44

ततः क्षणेन विकलस्त्वितश्चेतश्च प्रस्खलत् । उवाच वचनं भीमः सुसंभ्रांतो नृपं प्रति

அப்போது ஒரு கணத்தில் அவன் கலங்கினான்; அவன் மனம் தடுமாறத் தொடங்கியது. மிகுந்த பதற்றத்துடன் பீமன் அரசனை நோக்கி பேசினான்.

Verse 45

धर्मराज महाबुद्धे पश्य मां नृपसत्तम । चक्षुर्भ्यां नैव पश्यामि वैकल्यं किमिदं मम

தர்மராஜா, மகாபுத்தியுடைய அரசர்களில் சிறந்தவரே, என்னைப் பாருங்கள்! என் கண்களால் ஒன்றும் காண இயலவில்லை; எனக்கு ஏற்பட்ட இந்தக் குறை என்ன?

Verse 46

राजोवाच । भीमभीम ध्रुवं देवी कुपिता ते महेश्वरी । तेन नष्टे चक्षुषी ते महासाहसवल्लभ

அரசன் கூறினான்—ஏ பீமா, நிச்சயமாக மகேஸ்வரீ தேவி உன்மேல் கோபித்தாள்; அதனால், ஏ மாபெரும் துணிச்சலின் பிரியனே, உன் இரு கண்களும் அழிந்தன।

Verse 47

तत्सांप्रतमभिप्रैहि शरणं परमेश्वरीम् । पुनः प्रसन्ना ते दद्यात्कदाचिन्नयने पुनः

ஆகையால் உடனே பரமேஸ்வரியின் சரணத்தை அடை; அவள் மீண்டும் प्रसன்னமாகின், ஒருநாள் உனக்கு கண்களை மீண்டும் அருளலாம்।

Verse 48

भीम उवाच । अहमप्यंग जानामि समो देव्या न कश्चन । प्रभावप्रत्ययार्थं हि सदा निन्दामि तां पुनः

பீமன் கூறினான்—நண்பனே, தேவிக்கு நிகர் யாருமில்லை என்பதை நானும் அறிவேன்; ஆனால் அவளின் வல்லமையைச் சோதித்து உறுதிப்படுத்தவே நான் மீண்டும் மீண்டும் அவளை நிந்திக்கிறேன்।

Verse 49

तस्मात्प्रभावं दृष्ट्वैवं निपत्य वसुधातले । मनोवाग्बुद्धिभिर्नत्वा शरणं स्तौमि मातरम्

ஆகையால் அவளின் பேராற்றலைக் கண்டு நான் பூமியில் விழுகிறேன்; மனம், வாக்கு, புத்தியால் வணங்கி, தாயின் சரணடைந்து அவளைப் போற்றுகிறேன்।

Verse 50

सूत उवाच । इत्युक्त्वा भ्रातरं ज्येष्ठं साष्टांगं प्रणिपत्य च । गत्वैव देव्याः शरणं भीमस्तुष्टाव मातरम्

சூதன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி பீமன் தன் மூத்த சகோதரனுக்கு சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான்; பின்னர் உடனே தேவியின் சரணமடைந்து தாயைத் துதித்தான்।

Verse 51

भीम उवाच । सर्वभूतांबिके देवि ब्रह्मांडशतपूरके । बालिशं बालकं स्वीयं त्राहित्राहि नमोऽस्तु ते

பீமன் கூறினான்—ஹே தேவி, எல்லா உயிர்களின் அம்பிகையே, நூறு பிரபஞ்சங்களை நிறைக்கும் தாயே! உன் சொந்தமான இந்த மடையன் குழந்தையை காப்பாற்று, காப்பாற்று; உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 52

त्वं ब्राह्मी ब्रह्मणः शक्तिर्वैष्णवी त्वं च शांभवी । त्रिमूर्तिः शक्तिरूपा त्वं रक्षरक्ष नमोऽस्तु ते

நீ பிராஹ்மி—பிரம்மாவின் சக்தி; நீ வைஷ்ணவி, சாம்பவியும். நீ திரிமூர்த்தியின் சக்தி-வடிவமே—காப்பாற்று, காப்பாற்று; உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 53

त्वमैन्द्री च त्वमाग्नेयी त्वं याम्या त्वं च नैरृती । त्वं वारुणी त्वं वायव्या त्वं कौबेरी नमोऽस्तु ते

நீ ஐந்த்ரீ, நீ ஆக்நேயி; நீ யாம்யா, நைர்ருதி. நீ வாருணி, நீ வாயவ்யா, நீ கௌபேரி—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 54

ऐशानि देवि वाराहि नारसिंहि जयप्रदे । कौमारि कुलकल्याणि कृपेश्वरि नमोऽस्तु ते

ஹே தேவி ஐசானி, வாராஹி, நாரசிம்ஹி—வெற்றியளிப்பவளே! ஹே கௌமாரி, குலநலமளிப்பவளே, கருணையின் ஈஸ்வரி—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 55

त्वं सूर्ये त्वं तथा सोमे त्वं भौमे त्वं बुधे गुरौ । त्वं शुक्रे त्वं स्थिता राहौ त्वं केतुषु नमोऽस्तु ते

நீ சூரியனில், அதுபோல சோமனிலும்; நீ செவ்வாய், புதன், குருவிலும். நீ சுக்கிரனிலும்; நீ ராகுவில் நிலைத்து, கேது சக்திகளிலும் இருக்கிறாய்—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 56

वससि ध्रुवचक्रे त्वं मुनिचक्रे च ते स्थितिः । भचक्रेषु खचक्रेषु भूचक्रे च नमोऽस्तु ते

தேவி! நீ துருவச் சக்கரத்தில் வாசம் செய்கிறாய்; முனிவர் சக்கரத்திலும் உன் நிலை உள்ளது. நட்சத்திரச் சக்கரங்களிலும், ஆகாய மண்டலங்களிலும், பூமிச் சக்கரத்திலும் உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 57

सप्तद्वीपेषु त्वं देवि समुद्रेषु च सप्तसु । सप्तस्वपि च पातालेष्ववसंस्थे नमोऽस्तु ते

தேவி! நீ ஏழு தீவுகளிலும், ஏழு சமுத்திரங்களிலும் பரவி நிற்கிறாய். ஏழு பாதாளங்களிலும் நீ உறைகிறாய்—உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 58

त्वं देवि चावतारेषु विष्णोः साहाय्यकारिणी । विष्णुनाभ्यर्थ्यसे तस्मात्त्राहि मातर्नमोऽस्तु ते

தேவி! விஷ்ணுவின் அவதாரங்களில் நீ துணைபுரியும் சக்தியாக இருக்கிறாய். ஆகவே விஷ்ணுவே உன்னை வேண்டுகின்றான்; எனவே அம்மையே, என்னைக் காப்பாற்று—உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 59

चतुर्भुजे चतुर्वक्त्रे फलदे चत्वरप्रिये । चराचरस्तुते देवि चरणौ प्रणमामि ते

நான்கு கரங்களும் நான்கு முகங்களும் உடையவளே, பலன் அளிப்பவளே, சத்வரப் பிரியையான தேவியே! அசையும் அசையாத அனைத்தாலும் போற்றப்படும் உன் திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 60

महाघोरे कालरात्रि घंटालि विकटोज्वले । सततं सप्तमीपूज्ये नेत्रदे शरणं भव

மிகக் கொடியவளே காலராத்திரியே, மணி மாலையணிந்தவளே, தீவிரமாக ஒளிர்பவளே! எப்போதும் சப்தமியில் பூஜிக்கப்படுபவளே, கண்களை அருள்பவளே—எனக்கு சரணமாக இரு.

Verse 61

मेरुवासिनि पिंगाक्षि नेत्रत्राणैककारिणि । हुंहुंकारध्वस्तदैत्ये शरण्ये शरणं भव

மேருவாசினி, பிங்கக் கண்களையுடையவளே, கண்-காப்பே உன் ஒரே பணியாகியவளே! ‘ஹும் ஹும்’ நாதத்தால் அசுரரைச் சிதைத்தவளே, சரண்யே—நீயே எனக்குச் சரணமாவாயாக।

Verse 62

महानादे महावीर्ये महा मोहविनाशिनि । महाबन्धापहे देवि देहि नेत्रत्रयं मम

மகாநாதினி, மகாவீர்யவதியே, மகாமோஹத்தை அழிப்பவளே! மகாபந்தங்களை அகற்றும் தேவியே—எனக்கு நேத்ரத்ரயம் (மூவகைத் தெய்வத் தெளிவு) அருள்வாயாக।

Verse 63

सर्वमंगलमंगल्या यदि त्वं सत्यतोंबिके । ततो मे मंगलं देहि नेत्रदानान्नमोस्तु ते

அம்பிகையே, எல்லா மங்களங்களிலும் மங்களமாயிருப்பவளே; நீ உண்மையிலே தாயானால் எனக்கு மங்களத்தை அருள்வாயாக. கண்-தானத்திற்காக உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 64

यदि सर्वकृपालुभ्यः सत्यतस्त्वं कृपावती । ततः कृपां कुरु मयि देहि नेत्रे नमोऽस्तु ते

நீ உண்மையிலே எல்லா துயருற்றோர்மேலும் கருணை கொண்ட கருணாமூர்த்தியாயிருந்தால், என்மேல் அருள் செய்—எனக்கு கண்களை அருள்வாயாக. உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 65

पापोयमिति यद्देवि प्रकुप्यसि वृथैव तत् । त्वं मां मोहयसि त्वेवं न ते तत्किं नमोऽस्तु ते

தேவி, ‘இவன் பாவி’ என்று எண்ணி நீ கோபித்தால் அந்தக் கோபம் வீணே; அப்படிச் செய்தால் நீ என்னை மோகத்தில் குழப்புகிறாய்—அது உன் இயல்பு அல்ல. உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 66

स्वयमुत्पाद्य यो रेणुं वेष्टितस्तेन कुप्यति । तथा कुप्यसि मे मातरनाथस्यास्य दर्शय

தானே தூசியை எழுப்பி, அதே தூசியில் மூடப்பட்டு கோபம்கொள்பவனைப் போல, அம்மையே, நீ என்மேல் சினங்கொள்கிறாய். ஆகவே என் நாதனின் இந்த தரிசனத்தை எனக்குக் காட்டுவாயாக।

Verse 67

इति स्तुता पांडवेन देवी कृष्णच्छविच्छविः । रामा रामाभिवदना प्रत्यक्षा समजायत

பாண்டவன் இவ்வாறு துதித்தபோது, கருநிறத்துடன் ஒளிவீசும் தேவி, லக்ஷ்மியைப் போல அழகியவளாய், இனிய முகத்துடன், கண்முன்னே வெளிப்பட்டாள்।

Verse 68

विद्युत्कोटिसमाभास मुकुटेनातिशोभिता । सूर्यबिंबप्रभाभ्यां च कुण्डलाभ्यां विभूषिता

கோடிக்கணக்கான மின்னலின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் மகுடத்தால் அவள் மிகுந்து ஒளிர்ந்தாள்; சூரியவட்டத்தின் பிரகாசம் போன்ற இரு குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 69

प्रवाहेनेव हारेण सुरनद्या विराजिता । कल्पद्रुमप्रसूनैश्च पूर्णावतंसमंडिता

வானநதிபோல் அவள் ஒளிர்ந்தாள்; ஓடையெனப் பாயும் மாலையை அணிந்ததுபோல் தோன்றினாள்; மேலும் கற்பகமரப் பூக்களால் நிறைந்த காதணிப் பூஅலங்காரங்களால் சிறந்தாள்।

Verse 70

दन्तेन्दुकांतिविध्वस्तभक्तमोहमहाभया । खड्गचर्मशूलपात्रचतुर्भुजविराजिता

அவளது பற்களின் நிலவொத்த ஒளியால் பக்தர்களின் மயக்கத்தால் எழுந்த பேரச்சம் நீங்கியது. வாள், தோல், சூலம், பாத்திரம் ஏந்திய நான்கு கரங்களுடன் அவள் ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 71

वाससा तडिदाभेन मेघलेखेव वेष्टिता । मालया सुममालिन्या भ्राजिता सालिमालया

மின்னலைப் போன்ற ஒளிவீசும் ஆடையால் அவள் ஆவரிக்கப்பட்டாள்; மேகவரிசை போலச் சுற்றப்பட்டவளாய் தோன்றினாள். மணமிகு மலர்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிரும் குசுமமாலையின் காந்தியால் அவள் பிரகாசித்தாள்.

Verse 72

सतां शरणदाभ्यां च पद्भ्यां नूपुरराजिता । जयेति पुष्पवर्षैश्च शक्राद्यैरभिपूजिता

நல்லோர்க்கு அடைக்கலம் அளிக்கும் அவளது திருவடிகள் ஒளிவீசும் நூபுரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. ‘ஜயம்’ என்று முழங்கிய இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மலர்மழை பொழிந்து அவளை வழிபட்டனர்.

Verse 73

गणैर्देवीभिराकीर्णा शतपद्मैर्महामलैः । तां तादृशीं व्योम्नि दृष्ट्वा मातरं व्योमवाहिनीम्

தேவியரின் கணங்களால் சூழப்பட்டு, மிகத் தூய்மையான பெரிய நூறு தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—வானில் செல்கின்ற அந்த அன்னையை அப்படியே ஆகாயத்தில் கண்டதும்,

Verse 74

भूमौ निपत्य राजेंद्रो नमोनम इति स्थितः । भीमोपि मातरं दृष्ट्वा यथा बालोऽभिधावति

அரசேந்திரன் தரையில் விழுந்து ‘நமோ நமः’ என்று சொல்லிக்கொண்டே நிலைத்திருந்தான். பீமனும் அன்னையைப் பார்த்தவுடன், குழந்தை ஓடுவது போல அவளிடம் ஓடினான்.

Verse 76

प्रणिपत्य नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं मुहुर्जगौ । प्रसीद देवि पद्माक्षि पुनर्मातः प्रसीद मे

வணங்கி அவன் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்—‘உமக்கு நமஸ்காரம், உமக்கு நமஸ்காரம்!’ ‘கருணை புரிவாயாக, பத்மாக்ஷி தேவியே; மீண்டும், அன்னையே, என்மேல் அருள் புரிவாயாக.’

Verse 77

पुनः प्रसीद पापस्य क्षमाथीले प्रसीद मे

பாவியான என்மேல் மீண்டும் அருள்புரி; மன்னிப்பின் நிதியே, எனக்கு அருள் செய்.

Verse 78

एवं स्तुता भगवती स्वयमुत्थाय पार्थिवम् । भीमं चोत्संगमारोप्य कृपयेदं वचोऽब्रवीत्

இவ்வாறு போற்றப்பட்ட பகவதி தாமே எழுந்து அரசனை எழுப்பி, பீமனைத் தம் மடியில் அமர்த்தி, கருணையுடன் இவ்வசனங்களை உரைத்தாள்.

Verse 79

तथा सम्मुखमाधावज्जय मातरिति ब्रुवन् । दर्शनेनैव देव्याश्च शुभनेत्रत्रयस्तदा

அப்போது ‘ஜெயம், அம்மா!’ என்று கூறியவாறே அவள் முன் நேராக ஓடினான்; தேவியின் தரிசனமட்டுமே அந்தக் கணத்தில் அவனின் புனித மூன்றாம் கண் வெளிப்பட்டது.

Verse 80

नाहं कोपं यत्र तत्र दर्शयामि वृकोदर । त्वं तु प्रमाणपुरुषस्त्वत्तः क्रोधमदर्शयम्

விர்கோதரா (பீமா), நான் எங்கும் எதற்கும் கோபத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. ஆனால் நீ ‘பிரமாண-புருஷன்’; ஆகவே உன் வழியாக இந்தக் கோபத்தை அளவாகவும் எடுத்துக்காட்டாகவும் காட்டினேன்.

Verse 81

नैतत्प्रियं च कृष्णस्य भ्रातुर्मे क्रोधमाचरम् । भवन्तो वासुदेवस्य यत्र प्राणा बहिश्चराः

என் சகோதரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு இந்தக் கோப வெளிப்பாடு விருப்பமல்ல. ஆயினும் நான் கோபத்தை எடுத்தேன்; ஏனெனில் நீங்கள் அனைவரும் வாசுதேவனின் உயிர்மூச்சுகள் போன்றவர்கள்—அவரின் உயிருள்ள விரிவுகளாய் வெளியில் நடமாடுகிறீர்கள்.

Verse 83

त्वं च निन्दसि मां नित्यं तच्च जाने वृकोदर । मत्प्रभावपरिज्ञानहेतवे कीदृशस्त्विति

நீ என்னை எப்போதும் நிந்திக்கிறாய்—அதையும் நான் அறிவேன், ஓ வ்ருகோதரா. என் பிரபாவத்தை உணரச் செய்வதற்கே இது—‘இவள் எத்தகைய தெய்வீகச் சத்துவம்?’

Verse 84

तदेवं नैव भूयस्ते प्रकर्तव्यं कथंचन । अक्षिक्षेपो हि पूज्यानामावहत्यधिकं रुजम्

ஆகையால் இனி எவ்விதத்திலும் இதை மீண்டும் செய்யாதே. போற்றத்தக்கோர்மீது இகழ்ச்சி பெரும் துயரமும் தீங்கும் தரும்.

Verse 85

तदिदानीं सर्वमेवं क्षन्तव्यं च परस्परम् । यच्च ब्रवीमि त्वां वीर तन्निशामय भारत

ஆக இப்போது இவை அனைத்தும் ஒருவருக்கொருவர் மன்னிக்கப்படட்டும். ஓ வீரா, ஓ பாரதா—நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள்.

Verse 86

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिराविर्भवेद्धरिः । तदातदावतीर्याहं विष्णोरस्य सहायिनी

தர்மத்திற்கு சிதைவு ஏற்படும் போதெல்லாம் ஹரி வெளிப்படுகிறார். அதே நேரத்தில் நானும் அவதரிக்கிறேன்—அந்த விஷ்ணுவின் துணையாய், உதவியாளியாய்.

Verse 87

इदानीं च हरिर्जातो वसुदेवसुतो भुवि । अहं च गोपनन्दस्य एकानंशाभिधा सुता

இப்போது ஹரி பூமியில் வசுதேவரின் மகனாகப் பிறந்துள்ளார். நானும் கோபநந்தனின் மகளாக ‘ஏகானம்சா’ என்ற நாமத்துடன் பிறந்தேன்.

Verse 88

तद्यथा भगवान्कृष्णो मम भ्राताभिपूजितः । भवन्तोऽपि तथा मह्यं भ्रातरः पांडवा सदा

என் சகோதரன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எவ்வாறு வணங்கப்பட்டு போற்றப்படுகிறானோ, அதுபோலவே பாண்டவர்களே, நீங்களும் எப்போதும் எனக்குச் சகோதரர்களாய் இருந்து, என் மதிப்புக்கும் பாதுகாப்புக்கும் உரியவர்களாக இருங்கள்।

Verse 89

ये भीमभगिनीत्येवं मां स्तोष्यंति नरोत्तमाः । आबाधा नाशयिष्यामि तेषां हर्षसमन्विता

‘பீமனின் சகோதரி’ என்று இவ்வாறு என்னைப் போற்றும் மனிதர்களில் சிறந்தோரின் துன்பங்களையும் தடைகளையும் நான் மகிழ்ச்சியுடன் அழித்திடுவேன்।

Verse 90

त्वं च भ्रातुर्जयं वीर प्रदास्यसि महारणे । भुजयोस्ते वसिष्यामि धार्तराष्ट्रनिपातने

மேலும் வீரனே, மாபெரும் போரில் நீ உன் சகோதரர்களுக்கு வெற்றியை அளிப்பாய். தார்த்தராஷ்டிரர்கள் வீழும் வேளையில் நான் உன் புயங்களில் தங்கி—உன் வலிமையைப் பெருக்குவேன்।

Verse 91

कृत्वा राज्यं च वर्षाणि षट्त्रिंशत्तदनन्तरम् । महाप्रस्थानधर्मेण पृथिवीं परिचरिष्यथ

முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் அரசாட்சி செய்த பின், அதன் பின்னர் மகாப்ரஸ்தான தர்மப்படி நீங்கள் பூமியெங்கும் சுற்றுவீர்கள்—தீர்த்த சேவையும் வைராக்யமும் உடையவர்களாய்।

Verse 92

अस्मिन्नेव ततो देशे लोहोनाम महासुरः । भवतां न्यस्तशस्त्राणां वधार्थं प्रक्रमिष्यति

அப்போது இதே இடத்தில் ‘லோஹ’ எனப்படும் ஒரு மாபெரும் அசுரன், நீங்கள் ஆயுதங்களை விலக்கி வைத்திருக்கும் போது, உங்களை அழிக்க முனைந்து புறப்படுவான்।

Verse 93

ततस्तं सर्वभूतानामवध्यं भवतां कृते । अन्धं कृत्वा पातयिष्ये ततो यूयं प्रयास्यथ

அப்போது உங்கள் நலனுக்காக, எல்லா உயிர்களாலும் வெல்ல இயலாத அவனை நான் குருடாக்கி வீழ்த்துவேன்; அதன் பின் நீங்கள் முன்னே புறப்படுவீர்கள்.

Verse 94

निस्तीर्य च हिमं सर्वं निमग्नाः बालुकार्णवे । स्वर्गं यास्यति राजैकः सशरीरो गमिष्यति

முழு பனிமயமான பாதையையும் கடந்து, பின்னர் மணல்-கடலில் மூழ்கி, அரசன் ஒருவனே சொர்க்கம் செல்வான்—தன் உடலோடு கூடப் புறப்படுவான்.

Verse 95

अन्धो यत्र कृतो लोहो लोहाणाभिधया पुरम् । भविष्यति च तत्रैव स्थास्येऽहं कलया सदा

லோஹன் எங்கு குருடாக்கப்பட்டானோ, அங்கே ‘லோஹாணா’ எனும் நகரம் தோன்றும்; அங்கேயே நான் என் கலையால் (அம்ச சக்தியால்) எப்போதும் தங்கி இருப்பேன்.

Verse 96

ततः कलियुगे प्राप्ते केलो नाम भविष्यति । मम भक्तस्तस्य नाम्ना भाव्या केलेश्वरीत्यहम्

பின் கலியுகம் வந்தபோது ‘கேலோ’ எனும் என் பக்தன் இருப்பான்; அவன் பெயராலேயே நான் ‘கேலேஸ்வரி’ என்று புகழ்பெறுவேன்.

Verse 97

वैलाकश्चापरो भक्तो भविष्यति ममोत्तमः । तस्याराधनतः ख्यातिं प्रयास्यामि कलौ युगे

மேலும் ‘வைலாக’ எனும் இன்னொரு பக்தன் தோன்றுவான்; அவன் என் பக்தர்களில் சிறந்தவன்; அவன் ஆராதனையால் நான் கலியுகத்தில் புகழ் பெறுவேன்.

Verse 98

लोहाणासंस्थितां चैव येर्चयिष्यंति मां जनाः । श्रद्धया सितसप्तम्यां तैश्च सर्वत्र पूजिता

சிரத்தையுடன் சுக்ல சப்தமி நாளில் லோஹாணாவில் உறையும் என்னை யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்களால் நான் எங்கும் போற்றப்படுவேன்.

Verse 99

अंधानां च प्रदास्यामि भावीनि नयनान्यहम् । तस्मिन्दिने तर्पिताहं भक्तिभावेन पांडव

அந்தர்களுக்கும் இனி கண்களை அருள்வேன். ஓ பாண்டவா, அந்த நாளில் பக்தி உணர்வால் நான் திருப்தியடைகிறேன்.

Verse 100

पादांगुष्ठेन च भवांस्तत्र कुंडं विधास्यति । सर्वतीर्थस्नान तुल्यं तत्र स्नानं च तद्दिने

நீ உன் பாதப் பெருவிரலால் அங்கே ஒரு குண்டத்தை அமைப்பாய். அந்த நாளில் அங்கே நீராடுதல் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடியதற்குச் சமம்.

Verse 101

मत्स्यानां नेत्रनेत्रस्थतेजस्तन्मात्रमुत्तमम् । उद्धृत्य योजयिष्यामि प्रत्यक्षं तद्भविष्यति

மீன்களின் கண்களில் உறையும் அந்த உன்னதமான நுண்ணிய ஒளித் தத்துவத்தை எடுத்தெடுத்து நான் நிறுவுவேன்; அப்போது அது நேரடியாக வெளிப்படும்.

Verse 102

एवं मम महास्थानं कलौ ख्यातं भविष्यति

இவ்வாறு கலியுகத்தில் என் இந்த மகத்தான புனிதத் தலம் புகழ்பெறும்.

Verse 103

लोहाणाख्यं महाबाहो नाम केलेश्वरीति च । दुर्गमाख्यं ततो हत्वा अस्मिन्क्षेत्रे च भारत

ஓ மகாபாஹோ பாரதா! இப்புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்திலே ‘கேலேஸ்வரி’ எனப் புகழ்பெற்ற லோஹாணாவையும் ‘துர்கம’ எனும் பகைவனையும் வதைத்து…

Verse 104

दुर्गा नाम भविष्यामि महीसागरपूर्वतः । धर्मारण्ये वसिष्यामि भवतां त्राणकारणात्

மஹீசாகரத்தின் கிழக்கில் நான் ‘துர்கா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவேன்; உங்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டே தர்மாரண்யத்தில் வாசிப்பேன்.

Verse 105

धर्मारण्ये स्थितां चैव येऽर्चयिष्यंति मानवाः । आश्विने मासि चैत्रे वा नवम्यां शुक्लपक्षके ऽ

தர்மாரண்யத்தில் உறையும் என்னை யார் மனிதர்கள் வழிபடுவார்களோ—ஆஸ்வின மாதமோ சைத்ரமோ—சுக்லபக்ஷ நவமியில்…

Verse 106

स्नात्वा महीसागरे च तेषां दास्यामि वांछितम् । विधिना येऽर्चयिष्यंति मां च श्रद्धास मन्विताः

மஹீசாகரத்தில் நீராடிய பின், விதிமுறையுடன் நம்பிக்கையோடு என்னை வழிபடுவோர்க்கு அவர்கள் விரும்பியதை நான் அருள்வேன்.

Verse 107

पुत्रपौत्रान्प्रदास्यामि स्वर्गं मोक्षं न संशयः । प्रवेशे च कलेः काले भवतां वंशसंभवः । वत्सराजः पांडवानां तोषयिष्यति यत्नतः

நான் புத்ரன்-பௌத்திரன் அருள்வேன்; ஸ்வர்கமும் மோக்ஷமும் கூட—சந்தேகம் இல்லை. கலியின் தொடக்கக் காலத்தில் உங்கள் வம்சத்தில் பிறக்கும் வத்ஸராஜன் என்னும் அரசன் முயற்சியுடன் பாண்டவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி (மரியாதை செய்து) போற்றுவான்.

Verse 108

यस्य नाम्ना ततः ख्याता भविष्यामि कलौ युगे । वत्सेश्वरीति वत्सस्य राज्ञः सर्वार्थदायिनी

அதன்பின் கலியுகத்தில் நான் அவன் நாமத்தாலே ‘வத்சேஸ்வரி’ எனப் புகழ்பெறுவேன்; வத்சராஜனுக்கு எல்லா வேண்டுதல்களையும் அருள்வேன்.

Verse 109

मत्प्रसादात्स राजा वै भवनोत्तापकारिणीम् । अट्टालयांनाम तदा राक्षसीं निहनिष्यति

என் அருளால் அந்த அரசன் அப்போது வீடுகளுக்கு எரிச்சல் துன்பம் தரும் ‘அட்டாலயா’ என்னும் ராட்சசியை வதம் செய்வான்.

Verse 110

तस्याश्चापि वधस्थानमट्टालजमिति स्थितम् । भविष्यति पुरं तत्र मां च संस्थापयिष्यति

அவளின் வதஸ்தலம் ‘அட்டாலஜம்’ என நிலைபெற்று, அங்கே ஒரு நகரம் உருவாகும்; மேலும் அவன் அங்கே என்னையும் பிரதிஷ்டை செய்வான்.

Verse 111

अट्टालयाजग्रामे मामर्चयिष्यंति ये जनाः । वत्सेश्वरीं सिताष्टम्यामाश्विने तैः सदार्चिता

‘அட்டாலயாஜ’ என்னும் கிராமத்தில் ஆவணி/ஆச்வின மாதத்தின் சுக்ல அஷ்டமியில் வத்சேஸ்வரி தேவியாக என்னை வழிபடுவோர்—அவர்களால் நான் எப்போதும் பூஜிக்கப்படுவேன்.

Verse 112

वत्सेश्वरीं च ये देवीं पूजयिष्यंति मानवाः । तेषां सर्वफलावाप्तिर्भविष्यति न संशयः

வத்சேஸ்வரி தேவியைப் பூஜிப்போர் அனைவருக்கும் எல்லாப் பலன்களும் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 113

इत्थमट्टालये वासो लोहाणे च भविष्यति । धर्मारण्ये महाक्षेत्रे महीसागरसंनिधौ

இவ்வாறு என் வாசம் அட்டாலயத்திலும் லோஹாணத்திலும் இருக்கும்—தர்மாரண்யம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில், மகாசமுத்திரத்தின் சன்னிதியில்।

Verse 114

मम लोकहितार्थाय लोहस्य च निशम्यताम् । अधीकृतो मया लोहो बह्वीस्तप्तां तपः समाः

உலக நலனுக்காக லோஹனைப் பற்றிய செய்தியையும் கேளுங்கள். பல ஆண்டுகள் தவம் செய்த பின் நான் லோஹனை நியமித்தேன்.

Verse 115

वृत्रासुर इवाजेयो लोकानुत्सादयिष्यति । तं च विश्वपतिर्धीमानवतीर्य बुधो हरिः

அவன் வ்ருத்ராசுரனைப் போல அஜேயனாய் உலகங்களைத் துன்புறுத்தி அழிப்பான்; ஆனால் விஸ்வபதி, ஞானமிகு ஹரி அவதரித்து அவனை அடக்குவார்.

Verse 116

यत्र हंता तत्र ग्रामं लोहाटीति भविष्यति । गयोनाम महादैत्यो भवतां विघ्नकृत्तदा

அந்த பகைவனை அழிப்பவன் இருக்கும் இடத்தில் உள்ள கிராமம் ‘லோஹாட்டி’ என்று பெயர் பெறும். அப்போது ‘கய’ எனும் மகாதைத்யன் உங்களுக்கு இடையூறு செய்பவனாக இருப்பான்.

Verse 117

प्रस्थाने लोहवद्भावी करिष्ये तं नपुंसकम् । गयत्राडेति मां तत्र पूजयिष्यंति मानवाः

புறப்படும் வேளையில் லோஹனைப் போல உருவெடுத்து நான் அவனை நபுஞ்சகனாக்குவேன்; அங்கே மனிதர்கள் ‘கயத்ராட’ என்ற நாமத்தில் என்னை வழிபடுவார்கள்.

Verse 118

ग्रामं चापि गयत्राडं तत्र ख्यातं भविष्यति । गयत्राडे गयत्राडां येऽर्चयिष्यंति मानवाः

அந்த கிராமமும் அங்கே ‘கயத்ராட’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும். கயத்ராடில் கயத்ராடா தேவியை வழிபடும் மனிதர்கள்…

Verse 119

माघाष्टम्यां न शिष्यंति तस्य सर्वेऽप्युपद्रवाः । ये च मां कोपयिष्यंति पांडवाराधितां सदा

மாசி (மா஘) அஷ்டமியில் அவனுடைய எல்லா துன்பங்களும் இடையூறுகளும் எஞ்சாது. ஆனால் பாண்டவர்கள் எப்போதும் வழிபடும் என்னை கோபப்படுத்துவோர்,

Verse 120

तेषां पुंस्त्वं हरिष्यामि महारौद्राधितिष्ठति । परिवारश्च मे चात्र षण्ढः सर्वो भविष्यति

அவர்களின் ஆண்மையை நான் பறித்துவிடுவேன்; ஏனெனில் நான் மகாரௌத்ர நிலையில் உறைகிறேன். இங்கே என் முழுப் பரிவாரமும் ஷண்டன் போன்றதாக ஆகும்.

Verse 121

तस्मिन्कलियुगे घोरे रौद्रे रुद्रेऽतिनिर्घृणे । एवं तृतीयं तन्मह्यं स्थानमत्र भविष्यति

அந்த பயங்கர கலியுகத்தில்—கடுமையும் ருத்ரத்தன்மையும் கருணையற்ற தன்மையும் நிறைந்த காலத்தில்—இவ்வாறு இங்கே என் மூன்றாம் மகத்தான திருத்தலம் தோன்றும்.

Verse 122

भवत्सु च स्वर्गतेषु गयोऽपि सुमहत्तपः । तप्त्वा प्राप्य पुनः पुंस्त्वं लोकान्संपीडयिष्यति

நீங்கள் ஸ்வர்க்கம் சென்ற பின், கயனும் மிகப் பெரிய தவம் செய்து மீண்டும் ஆண்மையைப் பெற்று, பின்னர் உலகங்களை ஒடுக்குவான்.

Verse 123

गयातीर्थं गतं तं च गयाध्वंसनकाम्यया । बुध एव जगत्स्वामी तत्र तं सूदयिष्यति

அவன் கயா-தீர்த்தத்திற்குச் சென்று கயா (எதிரி) அழிவை விரும்பும் போது, உலகநாதன் புத்தன் தானே அங்கே அவனை வதம் செய்வான்।

Verse 124

इत्थं श्रीमान्पीतवासा अवतीर्य बुधः प्रभुः । बहूनि कृत्वा कर्माणि स्वस्थानं प्रतिपत्स्यते

இவ்வாறு பீதாம்பரதாரியான திரிமான் பிரபு புத்தன் அவதரித்து, பல செயல்களை நிறைவேற்றி, தன் ச்வஸ்தானத்திற்குத் திரும்புவான்।

Verse 125

इति संक्षेपतः प्रोक्तं भविष्यं पांडवा मया । भवतां चित्तनिर्वृत्यै श्रूयतां भूय एव च

ஓ பாண்டவர்களே, வரவிருப்பதை நான் சுருக்கமாகச் சொன்னேன். உங்கள் உள்ளம் அமைதி பெற மீண்டும் மேலும் கேளுங்கள்।

Verse 126

इदं तीर्थवरं मह्यं संसेव्यं सर्वदा प्रियम् । कृतं यदत्रागमनं तेन प्रीतिः परा मम

இந்த உயர்ந்த தீர்த்தம் எனக்கு மிகப் பிரியமானது; எப்போதும் சேவிக்கத் தக்கது. நீங்கள் இங்கு வந்ததால் எனக்கு பேரானந்தம் உண்டாயிற்று।

Verse 127

भीमस्य चापि पौत्रेण दृढं संतोषिताऽस्मि च । देव्यः सर्वाश्च मद्रूपं नैतज्ज्ञेयम तोऽन्यथा

பீமனின் பேரனும் என்னை உறுதியாகத் திருப்திப்படுத்தினான். எல்லா தேவியரும் என் சொரூபமே—இதை இப்படியே அறிய வேண்டும், வேறல்ல।

Verse 128

व्रजध्वं चापि तीर्थानि यानि वो न कृतानि च । आबाधास्वस्मि सर्वासु स्मरणीया स्वसेव च

நீங்கள் இன்னும் செய்யாத தீர்த்தங்களுக்கும் சென்று தரிசியுங்கள். எல்லா துன்பங்களிலும் நான் உடனிருக்கிறேன்—என்னை நினையுங்கள்; உங்கள் ஸ்வதர்மச் சேவையில் நிலைத்திருங்கள்.

Verse 129

आपृच्छे चापि वः सर्वान्यूयं कृष्णसमा मम

இப்போது நான் உங்களையெல்லாம் விடைபெறுகிறேன்; எனக்குப் நீங்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு சமம்.

Verse 130

सूत उवाच । इति देव्या वचः श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । पुनःपुनः प्रणम्यैनां नापश्यन्दीपवद्गताम्

சூதர் கூறினார்: தேவியின் சொற்களை கேட்டதும் அவர்களின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன. மீண்டும் மீண்டும் வணங்கியும் அவளை அவர்கள் காணவில்லை—தீபச் சுடர் போல மறைந்து சென்றாள்.

Verse 131

ततस्ते बर्बरीकं च संस्थाप्यात्रैव निष्ठितम् । आगच्छ योगे चोक्त्वेदं चक्रुस्तीर्थानि मुख्यशः

பின்னர் அவர்கள் பர்பரீகனை அங்கேயே நிறுவி, அதே இடத்தில் தங்கினர். குறிப்பிட்ட காலத்தில் திரும்ப வருமாறு கூறி, அவர்கள் முறையே முக்கிய தீர்த்தங்களை நிறுவினர்.