Adhyaya 30

Verse 1

नारद उवाच । ततः स्कन्दः सुरैः सार्धं श्वेतपर्वत मस्तकात् । उत्तीर्य तारकं हन्तुं दक्षिणां स दिशं ययौ

நாரதர் கூறினார்—பின்பு ஸ்கந்தன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வேதபர்வதத்தின் சிகரத்திலிருந்து இறங்கி, தாரகனை வதைக்கத் தென் திசை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 2

ततः सरस्वतीतीरे यानि भूतानि नारद । ग्रहाश्चोपग्रहाश्चैव वेतालाः शाकिनी गणाः

அப்போது, நாரதா, சரஸ்வதியின் கரையில் பலவகை பூதங்கள்—கிரகங்கள், உபகிரகங்கள், வேதாளர்கள், சாகினிக் கூட்டங்கள்—கூடியிருந்தன।

Verse 3

उन्मादा ये ह्यपस्माराः पलादाश्च पिशाचकाः । देवैस्तेषामाधिपत्ये सोऽभ्यषिच्यत पावकिः

உன்மாதம், அபஸ்மாரம், பலாதர், பிசாசுகள் எனப்படுவோரின் மீது ஆட்சி செய்ய தேவர்கள் பாவகியை அபிஷேகம் செய்து அதிபதியாக நிறுவினர்।

Verse 4

यथा ते नैव मर्यादां संत्यजंति दुराशयाः । एतैस्तस्मात्समाक्रांतः शरण्यं पावकिं व्रजेत्

அந்த தீய மனத்தோர் தங்கள் எல்லையை ஒருபோதும் விட்டு விலகார்; ஆகையால் அவர்களால் பீடிக்கப்பட்டவன் காப்பளிக்கும் பாவகியைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 5

अप्रकीर्णेन्द्रियं दांतं शुचिं नित्यमतंद्रितम् । आस्तिकं स्कन्दभक्तं च वर्जयंति ग्रहादिकाः

புலன்கள் சிதறாதவனாய், தமனமுடையவனாய், தூய்மையுடன் எப்போதும் விழிப்புடன், தர்மத்தில் ஆஸ்திகனாய், ஸ்கந்தபக்தனாய் இருப்பவனை கிரகாதி துன்பப்படுத்தும் சக்திகள் விலகுகின்றன।

Verse 6

महेश्वरं च ये भक्ता भक्ता नारायणं च ये । तेषां दर्शनमात्रेण नश्यंते ते विदूरतः

மகேஸ்வர பக்தராயினும், நாராயண பக்தராயினும்—அந்த பக்தர்களின் தரிசனமட்டுமே போதுமானது; துன்பப்படுத்தும் சக்திகள் தூரத்திலிருந்தே அழிகின்றன।

Verse 7

ततः सर्वैः सुरैः सार्धं महीतीरं ययौ गुहः । तत्र देवैः प्रकथितं महीमाहात्म्यमुत्तमम्

பின்னர் குகன் (ஸ்கந்தன்) எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து மகீ நதிக்கரைக்கு சென்றான். அங்கே தேவர்கள் மகீயின் உத்தமமான மஹாத்மியத்தை உரைத்தனர்।

Verse 8

श्रृण्वन्विसिष्मिये स्कन्दः प्रणनाम च तां नदीम् । ततो महीदक्षिणतस्तीरमाश्रित्य धिष्ठितम्

அதை கேட்ட ஸ்கந்தன் வியப்புற்று அந்த நதியை வணங்கினான். பின்னர் மகீயின் தென் கரையை அடைந்து அங்கே அமர்ந்தான்।

Verse 9

प्रणम्य शक्रप्रमुखा गुहं वचनमब्रुवन् । अभिषिक्तं विना स्कन्द सेनापतिमकल्मषम्

வணங்கி, சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் குகனிடம் கூறினர்—“ஹே ஸ்கந்தா! மாசற்ற சேனாபதி, உன் அபிஷேகம் இன்றியே…”

Verse 10

न शर्म लभते सेना तस्मात्त्वमभिषेचय । महीसागरसंभूतैः पुण्यैश्चापि शिवैर्जलैः

சேனைக்கு அமைதி கிடையாது; ஆகவே நீ அபிஷேகத்தை ஏற்றுக்கொள்—பூமி, கடல் ஆகியவற்றில் பிறந்த புண்ணியமான சிவமயமான மங்கள நீரால்।

Verse 11

अभिषेक्ष्यामहे त्वां च तत्र नो द्रष्टुमर्हसि । यथा हस्तिपदे सर्वपदांतर्भाव इष्यते

நாங்கள் உனக்கு அபிஷேகம் செய்வோம்; ஆனால் அந்தச் சடங்கில் அங்கே நோக்குதல் உனக்கு உரியதல்ல. யானையின் பாதச்சுவட்டில் எல்லாப் பாதச்சுவடுகளும் அடங்கும் எனச் சொல்வதுபோல்।

Verse 12

सर्वतीर्थान्तरस्थानं तथार्णवमहीजले । सर्वभूतमयो यद्वत्र्यंबकः परिकीर्त्यते

அதேபோல் கடலும் பூமியும் ஆகிய நீரில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் உறைவிடம் உள்ளது; திரியம்பகன் (சிவன்) எல்லா உயிர்களாலும் ஆனவன் எனப் போற்றப்படுவது போல।

Verse 13

सर्वतीर्थमयस्तद्वन्महीसागरसंगमः । अर्धनारीश्वरं रूपं यथा रुद्रस्य सर्वदम्

அதேபோல் மகீ நதி–கடல் சங்கமம் அனைத்துத் தீர்த்தங்களும் நிறைந்தது; ருத்ரனின் அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபம் எல்லா வரங்களையும் அளிப்பதுபோல்।

Verse 14

तथा महीसमुद्रस्य स्नानं सर्वफलप्रदम् । येनात्र पितरः स्कन्द तर्पिता भक्तिभावतः

அதேபோல் மகீ–கடலில் நீராடுதல் எல்லாப் பலன்களையும் தரும்; அதனால், ஓ ஸ்கந்தா, இங்கே பித்ருக்கள் பக்தி உணர்வால் திருப்தியடைகிறார்கள்।

Verse 15

तेन सर्वेषु तीर्थेषु तर्पिता नात्र संशयः । न चैतद्धृदि मंतव्यं क्षारमेतज्जलं हि यत्

அந்தச் செய்கையால் அவர்கள் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் தர்ப்பணம் பெற்றதுபோல் திருப்தியடைகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. ‘இது உப்புநீர்’ என்ற எண்ணத்தை மனத்தில் கொள்ளாதே.

Verse 16

यथा हि कटुतिक्तादि गवा ग्रस्तं हि क्षीरदम् । एवमेतत्त्विदं तोयं पितॄणां तृप्ति दायकम्

மாடு காரமும் கசப்பும் உள்ளவற்றை உண்டாலும் பால் தருவது போல, இந்நீரே பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிப்பதாகும்.

Verse 17

एवं ब्रुवत्सु देवेषु कपिलोऽपि मुनिर्जगौ । सत्यमेतदुमापुत्र सर्वतीर्थमयी मही

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது முனி கபிலரும் சொன்னார்—“உமாபுத்ரா! இது உண்மை; இம்மஹீ எல்லாத் தீர்த்தங்களாலும் நிறைந்தது.”

Verse 18

कर्दमो यस्त्वहमपि ज्ञात्वा तीर्थमहा गुणान् । सर्वां भुवं परित्यज्य कृत्वा ह्यश्रममास्तितः

“நான் கர்தமனும், இத்தீர்த்தத்தின் மாபெரும் குணங்களை அறிந்து, பூமியின் பிற பகுதிகளை எல்லாம் விட்டு, இங்கேயே ஆசிரமம் அமைத்து வாழ்கிறேன்.”

Verse 19

ततो महेश्वरः प्राह सत्यमेतत्सुरोदितम् । ब्रह्माद्यास्तं तथा प्राहुरत्र भूयोऽप्यथो गुरुः

அப்போது மகேஸ்வரர் கூறினார்—“தேவர்கள் சொன்னது உண்மை.” பிரம்மா முதலியோரும் அதையே சொன்னார்கள்; குருவும் இங்கே மீண்டும் அதை உறுதிப்படுத்தினார்.

Verse 20

अत्राभिषेकं ते वीर करिष्यामः समादिश । ततः सुविस्मितस्तत्र स्नात्वा स्कन्दो महामनाः

“வீரனே, இங்கேயே உன் அபிஷேகத்தைச் செய்வோம்—ஆணையிடு.” அப்போது மகாமனத்தையுடைய ஸ்கந்தன் அங்கே நீராடி மிகுந்த வியப்புற்றான்.

Verse 21

अभिषिञ्चन्तु मां देवा इति तानब्रवीद्वचः । ततोऽभिषेकसंभारान्सर्वान्संभृत्य शास्त्रतः

அவர் அவர்களிடம், “தேவர்கள் என்னை அபிஷேகம் செய்யட்டும்” என்று கூறினார். பின்னர் சாஸ்திர விதிப்படி அபிஷேகத்திற்கான எல்லா பொருட்களும் முறையாகச் சேர்க்கப்பட்டன.

Verse 22

जुहुवुर्मंत्रपूतेऽग्नौ चत्वारो मुख्यऋत्विजः । ब्रह्मा च कपिलो जीवो विश्वामित्रश्चतुर्थकः

மந்திரங்களால் புனிதமான அக்னியில் நான்கு முதன்மை ரித்விக்கள் ஹோம ஆஹுதிகளைச் செய்தனர்—பிரம்மா, கபிலர், ஜீவர், நான்காவதாக விஸ்வாமித்ரர்.

Verse 23

अन्ये च शतशस्तत्र मुनयो वेदपारगाः । तत्राद्भुतं महादेवो दर्शयामास भारत

அங்கே வேதங்களில் தேர்ந்த இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான முனிவர்களும் இருந்தனர். அங்கே, ஓ பாரதா, மகாதேவன் ஒரு அதிசயமான அற்புதத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 24

यदग्निकुण्डमध्यस्थो लिंगमूर्तिर्व्यदृश्यत । अहमेवाग्निमध्यस्थो हविर्गृह्णामि नित्यशः

அப்போது அக்னிகுண்டத்தின் நடுவே லிங்கமூர்த்தியாக ஆண்டவன் தோன்றினான்; ‘நானே அக்னியின் நடுவில் இருந்து எப்போதும் ஹவிஸ்ஸை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்’ என்று அறிவிப்பதுபோல்.

Verse 25

एतत्संदर्शनार्थाय लिंगमूर्तिरभूद्विभुः । तल्लिंगमतुलं देवा नमश्चक्रुर्मुदान्विताः

இந்த தரிசனத்தை அருளுவதற்காக அனைத்திலும் வியாபித்த பரமன் லிங்கமூர்த்தியாகத் தோன்றினான். அந்த ஒப்பற்ற லிங்கத்தைத் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி நமஸ்காரம் செய்தனர்.

Verse 26

सर्वपापापहं पार्थ सर्वकामफलप्रदम् । तत्र होमावसाने च दत्ते हिमवता शुभे

ஓ பார்த்தா, இது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிக்கிறது. அங்கே ஹோமம் முடிந்தபின் ஹிமவான் மங்களமான தானத்தை அளித்தான்.

Verse 27

दिव्यरत्नान्विते स्कन्दो निषण्णः परमासने । सर्वमंगलसंभारैर्विधिमंत्रपुरस्कृतम्

தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன்னத ஆசனத்தில் ஸ்கந்தன் அமர்ந்திருந்தான். எல்லா மங்களப் பொருட்களும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, புனித மந்திரங்களின் வழிநடத்தலில் விதிகள் நடைபெற்றன.

Verse 28

अभ्यषिंचंस्ततो देवाः कुमारं शंकरात्मजम् । इंद्रो विष्णुर्महावीर्यो ब्रह्मरुद्रौ च फाल्गुन

பின்னர் தேவர்கள் சங்கரன் புதல்வனான குமாரனுக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்—இந்திரன், மகாவீரியன் விஷ்ணு, மேலும் பிரம்மாவும் ருத்ரனும், ஓ பால்குணா.

Verse 29

आदित्याद्य ग्रहाः सर्वे तथोभावनिलानलौ । आदित्या वसवो रुद्राः साध्याश्चैवाश्विनावुभौ

ஆதித்யர்களைத் தொடங்கி எல்லா கிரகங்களும், மேலும் வாயுவும் அக்னியும் அங்கே கூடின. ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள் மற்றும் இரு அஸ்வினிக் குமாரர்களும் அந்தச் சடங்கில் பங்கேற்றனர்.

Verse 30

विश्वेदेवाश्च मरुतो गंधर्वाप्सरसस्तथा । देवब्रह्मर्षयश्चैव वालखिल्या मरीचिपाः

அங்கே விஶ்வேதேவர்கள், மருதர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்களும்; தேவப் பிரம்மரிஷிகள், வாலகில்யர்கள், மரீசி முதலான முனிவர்களும் கூடியிருந்தனர்।

Verse 31

विद्याधरा योगसिद्धाः पुलस्त्यपुलहादयः । पितरः कश्यपोऽत्रिश्च मरीचिर्भृगुरंगिराः

அங்கே வித்யாதரர்கள், யோகசித்தர்கள், புலஸ்த்யர்-புலஹர் முதலியோர்; பித்ருக்கள்; கஷ்யபர், அத்ரி; மேலும் மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ் ஆகியோரும் கூடினர்।

Verse 32

दक्षोऽथ मनवो ये च ज्योतींषि ऋतवस्तथा । मूर्तिमत्यश्च सरितो महीप्रभृतिकास्तथा

பின்னர் தக்ஷன், மனுக்கள், ஜ்யோதிர்மயமான ஒளிவிளக்குகள், பருவங்களும்; மேலும் உருவமுற்ற நதிகள்—மஹீ (பூமி) முதலியவையும்—அங்கே வந்தன।

Verse 33

लवणाद्याः समुद्राश्च प्रभासाद्याश्च तीर्थकाः । पृथिवी द्यौर्दिशश्चैव पादपाः पार्वतास्तथा

உப்புக் கடல் முதலான சமுத்திரங்கள், பிரபாசம் முதலான தீர்த்தங்கள்; பூமியும் வானமும், திசைகளும்; மரங்களும் மலைகளும்—யாவும் குகனைப் போற்ற அங்கே இருந்தன।

Verse 34

आदित्याद्या मातरश्च कुर्वंत्यो गुहमंगलम् । वासुकिप्रमुखा नागास्थथोभौ गरुडारुणौ

ஆதித்யர் முதலான மாத்ரு சக்திகள் குகனுக்குப் மங்களச் சடங்குகளைச் செய்தன; வாசுகி தலைமையிலான நாகர்கள், மேலும் கருடன் மற்றும் அருணன்—இருவரும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 35

वरुणो धनदश्चैव यमः सानुचरस्तथा । राक्षसो निरृतिश्चैव भूतानि च पलाशनाः

வருணன், தனதன் (குபேரன்) மற்றும் தன் பரிவாரத்துடன் யமன்; ராட்சசக் கூட்டங்கள், நிருதி, பூதகணங்கள் மற்றும் பிற கடுஞ்சக்திகள்—அனைவரும் அந்த மகாசபையில் கூடினர்।

Verse 36

धर्मो बृहस्पतिश्चैव कपिलो गाधिनंदनः । बहुलत्वाच्च ये नोक्ता विविधा देवतागणाः

தர்மன், பிரகஸ்பதி, கபிலர், காதிநந்தன் (விசுவாமித்திரர்) அங்கே இருந்தனர்; மேலும் பலவகையான எண்ணற்ற தேவர்கணங்களும்—அதிகமாய் இருந்ததால் அனைவர் பெயரும் சொல்லப்படவில்லை।

Verse 37

ते च सर्वे महीकूले ह्यभ्यषिंचन्मुदा गुहम् । ततो महास्वनामुग्रां देवदैत्यादिदर्पहाम्

அவர்கள் அனைவரும் பூமியின் கரையில் மகிழ்ச்சியுடன் குகனை அபிஷேகம் செய்தனர். அப்போது தேவர்-தைத்தியர் முதலியோரின் அகந்தையை நசைக்கும் பேரொலி, அச்சமூட்டும் கர்ஜனையாக எழுந்தது।

Verse 38

ददौ पशुपतिस्तस्मै सर्वभूतमहाचमूम् । विष्णुर्ददौ वैजयंतीं मालां बलविवर्धिनीम्

பசுபதி அவருக்கு எல்லாப் பூதங்களின் பேர்படையை அருளினார். விஷ்ணு வலமும் வெற்றியும் பெருகச் செய்யும் வைஜயந்தி மாலையை வழங்கினார்।

Verse 39

उमा ददौ चारजसी वाससी सूर्यसप्रभा । गंगा कमंडलुं दिव्यममृतोद्भवमुत्तमम्

உமா சூரியனைப் போல் ஒளிரும் இரண்டு அழகிய ஆடைகளை அளித்தாள். கங்கை அமுதத்திலிருந்து தோன்றிய தெய்வீகமான, சிறந்த கமண்டலுவை வழங்கினாள்।

Verse 40

मही महानदी तस्य चाक्षमालां ससागरा । ददौ मुदा कुमाराय दंडं चैव बृहस्पतिः

பூமி மகாநதிகளும் கடல்களும் உடன் மகிழ்ந்து குமாரனுக்கு ஜபமாலையை அளித்தாள்; பிருஹஸ்பதியும் ஆனந்தத்துடன் தண்டத்தை வழங்கினார்।

Verse 41

गरुडो दयितं पुत्रं मयूरं चित्रबर्हिणम् । अरुणस्ताम्रचूडं च प्रददौ चरणायुधम्

கருடன் தன் அன்புப் புதல்வனான வண்ணமயமான இறகுகளுடைய மயூரத்தை அளித்தான்; அருணன் கொடியில் தாங்கப்படும் தாம்ரசூடன் (சேவல்-சின்னம்) எனும் சாரணாயுதத்தை வழங்கினான்।

Verse 42

छागं च वरुणो राजा बलवीर्यसमन्वितम् । कृष्णाजिनं तथा ब्रह्मा ब्रह्मण्याय ददौ जयम्

வருண அரசன் வலமும் வீரியமும் நிறைந்த ஒரு ஆட்டினை அளித்தான்; அதுபோல பிரம்மா, பிராமண்ய தர்மத்தின் காவலனான குமாரனுக்கு வெற்றியளிக்கும் கிருஷ்ணாஜினத்தை வழங்கினார்।

Verse 43

चतुरोऽनुचरांश्चैव महावीर्यान्बलोत्कटान् । नंदिसेनं लोहिताक्षं घण्टाकर्णं च मानसान्

அவர் மேலும் நான்கு சேவகர்களையும் நியமித்தார்—மிகுந்த வீரமும் பேராற்றலும் உடையோர்: நந்திசேனன், லோஹிதாக்ஷன், கண்டாகர்ணன், மானசன்।

Verse 44

चतुर्थं चाप्यतिबलं ख्यातं कुसुममालिनम् । ततः स्थाणुर्ददौ देवो महापारिषदं क्रतुम्

நான்காவதாக மிகுந்த வலிமையும் புகழும் உடைய குசுமமாலி இருந்தான்; பின்னர் ஸ்தாணு (சிவன்) ‘க்ரது’ எனும் மகாபார்ஷத கணசேவகனை அருளினார்।

Verse 45

स हि देवासुरे युद्धे दैत्यानां भीमकर्मणाम् । जघान दोर्भ्यां संक्रुद्धः प्रयुतानि चतुर्दश

தேவர்–அசுரர் போரில் அவர் சினமுற்று தம் புஜபலத்தால் பயங்கரச் செயல்களுடைய தைத்யர்களின் பதினான்கு பிரயுதங்களை வதைத்தார்।

Verse 46

यमः प्रादादनुचरौ यमकालोपमौ तदा । उन्माथं च प्रमाथं च महावीर्यौ महाद्युती

அப்போது யமன், யமனும் காலனும் போன்ற இரு அனுசரர்களை அளித்தான்—உன்மாதன், பிரமாதன்—இருவரும் மஹாவீரியரும் மஹாத்யுதியும் உடையோர்।

Verse 47

सुभ्राजौ भास्करस्यैव यौ सदा चानुयायिनौ । तौ सूर्यः कार्तिकेयाय ददौ पार्थ मुदान्वितः

பாஸ்கரனின் எப்போதும் துணையாய் வரும் அந்த இரு பிரகாசமானவர்களை, ஓ பார்த்தா, சூரியன் மகிழ்ச்சியுடன் கார்த்திகேயனுக்கு அளித்தான்।

Verse 48

कैलासश्रृङ्गसंकाशौ श्वेतमाल्यानुलेपनौ । सोमोऽप्यनुचरौ प्रादान्मणिं सुमणिमेव च

கைலாசச் சிகரங்களைப் போன்ற ஒளியுடையோர், வெண்மாலை மற்றும் வெண்சாந்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர்—சோமனும் இரு அனுசரர்களை அளித்தான்: மணி, சுமணி।

Verse 49

ज्वालजिह्वं ज्योतिषं च ददावग्निर्महाबलौ । परिघं च बलं चैव भीमं च सुमहाबलम्

அக்னி தேவன் மஹாபலமுடைய ஜ்வாலஜிஹ்வன், ஜ்யோதிஷன் ஆகியோரைக் கொடுத்தான்; மேலும் பரிகன், பலன், மற்றும் மிகுந்த மஹாபலமுடைய பீமனையும் அளித்தான்।

Verse 50

स्कंदाय त्रीननुचरान्ददौ विष्णुरुरुक्रमः । उत्क्रोशं पंचजं चैव वज्रदण्डधरावुभौ

உருக்ரமனான விஷ்ணு ஸ்கந்தனுக்கு மூன்று அனுசரர்களை அருளினார்—உத்க்ரோசன், பஞ்சஜன், மேலும் வஜ்ரமும் தண்டும் ஆயுதமாகத் தாங்கிய அந்த இருவரும்।

Verse 51

ददौ महेशपुत्राय वासवः परवीरहा । तौ हि शत्रून्महेन्द्रस्य जघ्नतुः समरे बहून्

பரவீரஹனான வாசவன் (இந்திரன்) அவர்களை மகேசப் புதல்வனுக்கு அர்ப்பணித்தான்; ஏனெனில் அந்த இருவரும் போரில் மகேந்திரனின் பல பகைவர்களை வதைத்தனர்।

Verse 52

वर्धनं बंधनं चैव आयुर्वेदविशारदौ । स्कन्दाय ददतुः प्रीतावश्विनौ भरतर्षभ

பாரதருள் சிறந்தவனே! மகிழ்ந்த அஸ்வினிகள் ஸ்கந்தனுக்கு வர்தனன், பந்தனன் எனும் இருவரை அருளினர்—இருவரும் ஆயுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவர்கள்।

Verse 53

बलं चातिबलं चैव महावक्त्रौ महाबलौ । प्रददौ कार्तिकेयाय वायुश्चानुचरावुभौ

வாயுதேவன் கார்த்திகேயனுக்கு பலன், அதிபலன் எனும் இரு அனுசரர்களை அருளினார்—அவர்கள் பெருமுகத்தார், மகாபலவான்கள், பேராற்றல் உடையோர்।

Verse 54

घसं चातिघसं वीरौ वरुणश्च ददौ प्रभुः । सुवर्चसं महात्मानं तथैवाप्यतिवर्चसम्

பிரபுவான வருணன் கசன், அதிகசன் எனும் இரு வீரர்களை அருளினார்; மேலும் மகாத்மா சுவர்சசன், அதிவர்சசன் ஆகியோரையும்—அசாதாரண ஒளியால் பிரகாசிப்பவர்களாக।

Verse 55

हिमवान्प्रददौ पार्थ साक्षाद्दौहित्रकाय वै । कांचनं च ददौ मेरुर्मेघमालिनमेव च

ஏ பார்தா! ஹிமவான் தன் பேரனுக்காக நேரடியாக ஒரு பார்ஷதனை அளித்தான்; மேலும் மேரு மலை காஞ்சனனையும் மேகமாலினனையும் தந்தது.

Verse 56

उच्छ्रितं चातिशृंगं च महापाषाणयोधिनौ । स्वाहेयाय ददौ प्रीतः स विंध्यः पार्षदौ शुभौ

மகிழ்ந்து விந்திய மலை, ஸ்வாஹேயன் (ஸ்கந்தன்)க்கு உச்ச்ரிதன், அதிச்ருங்கன் எனும்—மாபெரும் பாறைகளால் போரிடும்—இரு நல்வரப் பார்ஷதர்களை அளித்தது.

Verse 57

संग्रहं विग्रहं चैव समुद्रोऽपि गधाधरौ । प्रददौ पार्षदौ विरौ महीनद्या समन्वितः

பெருநதிகளுடன் கூடிய சமுத்திரமும், கதையைக் கையிலேந்திய வீர பார்ஷதர்கள் சங்க்ரஹன் மற்றும் விக்ரஹன் ஆகிய இருவரையும் அளித்தது.

Verse 58

उन्मादं पुष्पदंतं च शंकुकर्णं तथैव च । प्रददावग्निपुत्राय पार्वती शुभदर्शना

அழகிய தரிசனமுடைய பார்வதி, அக்னிபுத்திரன் (ஸ்கந்தன்)க்கு உன்மாதன், புஷ்பதந்தன், சங்குகர்ணன் ஆகியோரைக் கொடுத்தாள்.

Verse 59

जयं महाजयं चैव नागौ ज्वलनसूनवे । प्रददुर्बलिनां श्रेष्ठौ सुपर्णः पार्षदावुभौ

சுபர்ணன் (கருடன்) ஜ்வலனசூனு (அக்னிபுத்திரன் ஸ்கந்தன்)க்கு வலிமையோரில் சிறந்த இரு நாகப் பார்ஷதர்கள்—ஜயன், மகாஜயன்—அளித்தான்.

Verse 60

एवं साध्याश्च रुद्राश्च वसवः पितरस्तथा । सर्वे जगति ये मुख्या ददुः स्कंदाय पार्षदान्

இவ்வாறு சாத்யர்கள், ருத்ரர்கள், வசுக்கள், பித்ருக்கள்—உலகில் முதன்மையாயுள்ள அனைவரும்—ஸ்கந்தனுக்கு தத்தம் பார்ஷதர்களை (பணியாளர் கணங்களை) அளித்தனர்।

Verse 61

नानावीर्यान्महावीर्यान्नानायुधविभूषणान् । बहुलत्वान्न शक्यंते संख्यातुं ते च फाल्गुन

அவர்கள் பலவகை வலிமைகளுடன் கூடிய மகாவீரர்கள்; பலவித ஆயுத அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்தவர்கள்; அவர்களின் பெருமளவு காரணமாக, ஓ பால்குணா, எண்ண இயலாது।

Verse 62

मातश्च ददुस्तस्मै तदा मातृगणान्प्रभो । याभिर्व्याप्तास्त्रयो लोकाः कल्याणीभिश्चराचराः

அப்போது, ஓ प्रभுவே, அன்னையர்கள் அவருக்கு மாத்ருகா கணங்களை அளித்தனர்—அந்த கல்யாணி தேவியரால் அசைவும் அசையாததும் உட்பட மூன்று உலகங்களும் நிறைந்துள்ளன।

Verse 63

प्रभावती विशालाक्षी गोपाला गोनसा तथा । अप्सुजाता बृहद्दंडी कालिका बहुपुत्रका

(அவர்கள்) பிரபாவதி, விசாலாக்ஷி; கோபாலா, கோநாசா; அப்ஸுஜாதா; ப்ருஹத்தண்டி; காலிகா; மற்றும் பலுபுத்ரகா।

Verse 64

भयंकरी च चक्रांगी तीर्थनेमिश्च माधवी । गीतप्रिया अलाताक्षी चटुला शलभामुखी

மேலும் (அவர்கள்) பயங்கரி, சக்ராங்கி, தீர்த்தநேமி, மாதவி; கீதப்ரியா, அலாதாக்ஷி, சடுலா மற்றும் சலபாமுகி।

Verse 65

विद्युज्जिह्वा रुद्रकाली शतोलूखलमेखला । शतघंटाकिंकिणिका चक्राक्षी चत्वरालया

அவர்கள் வித்யுஜ்ஜிஹ்வா, ருத்ரகாளி, சதோலூகலமேகலா, சதகண்டாகிங்கிணிகா, சக்ராக்ஷீ, சத்வராலயா எனப் போற்றப்படுவர்.

Verse 66

पूतना रोदना त्वामा कोटरा मेघवाहिनी । ऊर्ध्ववेणीधरा चैव जरायुर्जर्जरानना

அவர்கள் பூதனா, ரோதனா, த்வாமா, கோடரா, மேகவாஹினீ, ஊர்த்வவேணீதரா, ஜராயுஃ, ஜர்ஜரானனா என அழைக்கப்படுவர்.

Verse 67

खटखेटी दहदहा तथा धमधमा जया । बहुवेणी बहुशीरा बहुपादा बहुस्तनी

அவர்கள் கடகேடி, தஹதஹா, தமதமா, ஜயா; மேலும் பலவேணீ, பலுசீரா, பலுபாதா, பலுஸ்தனீ எனப் புகழப்படுவர்.

Verse 68

शतोलूकमुखी कृष्णा कर्णप्रावरणा तथा । शून्यालया धान्यवासा पशुदा धान्यदा सदा

அவர்கள் சதோலூகமுகீ, கிருஷ்ணா, கர்ணப்ராவரணா; மேலும் சூன்யாலயா, தான்யவாசா, பசுதா, என்றும் தான்யதா எனப் போற்றப்படுவர்.

Verse 69

एताश्चान्याश्च बह्व्यश्च मातरो भरतर्षभ । बहुलत्वादहं तासां न संख्यातुमिहोत्सहे

பரதகுலச் சிறந்தவனே! இவையும் இன்னும் பல மாதர்களும் உள்ளனர்; அவர்கள் மிகப் பெருமளவு இருப்பதால் இங்கே அவர்களை எண்ணிப் பட்டியலிட நான் துணியேன்.

Verse 70

वृक्षचत्वरवासिन्यश्चतुष्पथनिवेशनाः । गुहास्मशानवासिन्यः शैलप्रस्रवणालयाः

சில தேவியர் மரக்கூடங்களிலும் பொதுச் சதுக்கங்களிலும் வாழ்வர்; சிலர் நான்கு வழிச்சந்திகளில் தங்குவர். சிலர் குகைகளிலும் சுடுகாடுகளிலும் இருப்பர்; சிலர் மலை ஊற்றுகளும் அருவிகளும் அருகே தம் இல்லம் அமைப்பர்.

Verse 71

नानाभरणवेषास्ता नानामूर्तिधरास्तथा । नानाभाषायुधधराः परिवव्रुस्तदा गुहम्

அவர்கள் பலவகை ஆபரணங்களும் ஆடையணிகளும் பூண்டு, பல உருவங்களைத் தாங்கியவர்களாய் இருந்தனர். பல மொழிகள் பேசிப் பல ஆயுதங்கள் ஏந்தி, அப்போது குகன் (ஸ்கந்தன்) அவரை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர்.

Verse 72

ततः स शुशुभे श्रीमान्गुहो गुह इवापरः । सैनापत्ये चाभिषिक्तो देवैर्नानामुनीश्वरैः

அப்போது அந்தத் திரிமான் குகன் மேலும் ஒளிர்ந்தான்—மறையொளி வெளிப்பட்ட மற்றொரு குகன் போல. தேவர்களும் பல முனிவராதிபதிகளும் அவனை சேனாதிபதியாக அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 73

ततः प्रणम्य सर्वांस्ता नेकैकत्वेन पावकिः । व्रियतां वर इत्याह भवब्रह्मपुरोगमान्

பின்னர் பாவகி அவர்களையெல்லாம் ஒருவரொருவராக வணங்கி, பவனும் (சிவனும்) பிரம்மாவும் முன்னணியில் உள்ளவர்களிடம்—“வரம் தேர்ந்தெடுக்கவும்” என்று கூறினான்.