Adhyaya 19

Verse 1

नारद उवाच । कालनेमी रुषाविष्टस्तेषां रूपं न बुद्धवान् । ततो निमिं च दैत्येन्द्रं मत्वा देवं महाजवः

நாரதர் கூறினார்—கோபத்தில் மூழ்கிய காலநேமி அவர்களின் உண்மையான உருவத்தை அறியவில்லை. அப்போது அசுரர்களின் தலைவன் நிமியை தேவன் என எண்ணி, அந்த மிகவேகன் செயல்பட முனைந்தான்.

Verse 2

केशेषु गृह्य तं वीरं चकर्ष च ननाद च । ततो निमिरुवाचेदं कालनेमिं महाबलम्

அந்த வீரனை முடியைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்று, அவன் பெருங்குரலில் கர்ஜித்தான். பின்னர் நிமி, அந்த மகாபலன் காலநேமியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 3

अहं निमिः कालनेमे सुतं मत्वा वधस्व मा । भवता मोहितेनाजौ देवान्मत्वासुराः स्वकाः

நான் நிமி, ஓ காலநேமி; என்னை உன் மகன் என எண்ணி என்னைக் கொல்லாதே. போரில் மயங்கிய நீ, தேவர்களையே உன் அசுரர்கள் எனத் தவறாக எண்ணிவிட்டாய்.

Verse 4

सुरैः सुदुर्जयाः कोट्यो निहतादश विद्धि तत् । सर्वास्त्रवारणं मुंच ब्रह्ममस्त्रं त्वरान्वितः

இதை அறிக—தேவர்கள் மிகத் துன்பமாக வெல்லத்தக்க பத்து கோடி படைகளை அழித்தனர். ஆகவே எல்லா அஸ்திரங்களையும் தடுக்கும் பிரம்மாஸ்திரத்தை விரைந்து விடு.

Verse 5

स तेन बोधितो दैत्यो मुक्त्वा तं संभ्रमाकुलः । बाणं ब्रह्मास्त्रविहितं मुमोच त्वरयान्वितः

அவனால் அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்த அசுரன் கலக்கத்தால் திகைத்து, பிரம்மாஸ்திர சக்தியால் அமைந்த அம்பை விரைந்து எய்தான்.

Verse 6

ब्रह्मास्त्रं तत्प्रजज्वाल ततः खे सुमहाद्भुतम् । देवानां चाभवत्सैन्यं सर्वमेव भयाकुलम्

அந்த பிரம்மாஸ்திரம் வானில் தீப்பற்றி எரிந்தது—மிகப் பெரும் அதிசயக் காட்சி. அப்போது தேவர்களின் முழுப் படையும் அச்சத்தால் கலங்கியது.

Verse 7

शंबरास्त्रं ततः शांतं ब्राह्मप्रतिहतं तदा । तस्मिन्प्रतिहते ह्यस्त्रे भास्करः प्रभुः

அப்போது சம்பராஸ்திரம் அடங்கியது; பிரம்மாஸ்திரம் அதைத் தடுத்து நிறுத்தியது. அந்த அஸ்திரம் நிரோధிக்கப்பட்டதும் ஆண்டவன் பாஸ்கரன் (சூரியன்) எழுந்தருளினார்.

Verse 8

महेंद्रजालमास्ताय चक्रे भीषणां तनुम् । विस्फूर्जत्करसंघातसमाक्रांतजगत्त्रयः

மகேந்திர மாயவலையை ஏற்று அவன் பயங்கரமான உடலை எடுத்தான்; மின்னும் பல கைமுதிர்களால் மூவுலகமும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியது.

Verse 9

तताप दानवानीकं गलन्मज्जाङ्घ्रिशोणितम् । चक्षूंषि दानवेन्द्राणां चकारांधानि स प्रभुः

அந்த பரமப் பிரபு தானவப் படையை அப்படியே சுட்டெரித்தார்; அவர்களின் அங்கங்களில் இருந்து மஜ்ஜையும் இரத்தமும் வழிந்தோடின. தானவ அரசர்களின் கண்களையும் அவர் குருடாக்கினார்.

Verse 10

गजानामगलन्मेदः पेतुश्चापि रथा भुवि । तुरंगमाः श्वसंतश्च घर्मार्ता रथिनोपि च

யானைகளின் கொழுப்பு உருகியது; ரதங்கள் தரையில் விழுந்தன. குதிரைகள் மூச்சுத்திணறின; ரத வீரர்களும் சுடும் வெப்பத்தால் துன்புற்றனர்.

Verse 11

इतश्चेतश्च सलिलं प्रार्थयंतस्तृषातुराः । गिरिद्रोणीश्च पादांश्च गिरिणां गहनानि च

தாகத்தால் வாடி அவர்கள் இங்கும் அங்கும் நீரை வேண்டிக்கொண்டு—மலைப் பள்ளத்தாக்குகள், மலை அடிவாரங்கள், மலைகளின் ஆழ்ந்த பள்ளங்கள் நோக்கி ஓடினர்.

Verse 12

तेषां प्रार्थयतां शीघ्रमन्योन्यं च विसर्पिणाम् । दावाग्निरज्वलत्तीव्रो घोरो नर्दग्धपादपः

அவர்கள் அவசரமாக ஒருவரை ஒருவர் உதவிக்காக அழைத்துக்கொண்டு அலைந்தபோது, கொடூரமான காட்டுத்தீ திடீரென தீவிரமாகப் பற்றிக் கொண்டு சுற்றியுள்ள மரங்களைச் சுட்டெரித்தது.

Verse 13

तोयार्थिनः पुरो दृष्ट्वा तोयं कल्लो लमालितम् । पुरःस्थितमपि प्राप्तुं न शेकुरुपसादितुम्

நீருக்காக ஏங்கிய அவர்கள், அலைகளால் கலங்கிய நீர் முன்பே இருப்பதைக் கண்டும், அதை அடைய முடியவில்லை; அருகே செல்வதற்கும் இயலவில்லை.

Verse 14

अप्राप्य सलिलं भूमावभ्याशे द्रुतमेव ते । तत्रतत्र व्यदृश्यन्त मृता दैत्येश्वराभुवि

நீர் கிடைக்காததால் அவர்கள் அருகிலிருந்த நிலத்தில் விரைவாக விழுந்தனர். தைத்யேஸ்வரனின் நாட்டில் பல இடங்களில் அவர்கள் இறந்தவர்களாய் காணப்பட்டனர்.

Verse 15

रथा गजाश्च पतितास्तुरंगाश्च श्रमान्विताः । स्थिता वमंतो धावंतो गलद्द्रुतवसास्रजः

ரதங்களும் யானைகளும் விழுந்தன; குதிரைகள் சோர்வால் தளர்ந்தன. சிலர் நின்றும் சிலர் ஓடியும் வாந்தி எடுத்து, மாலைகளும் அணிகலன்களும் தளர்ந்து சொட்டின.

Verse 16

दानवानां कोटिकोटि व्यदृश्यतमृतं तदा । एवं क्षयो जानवानां तस्मिन्महति वर्तिते

அப்போது தானவர்களில் கோடிக்கோடி பேர் இறந்தவர்களாய் காணப்பட்டனர். இவ்வாறு அந்த மாபெரும் அழிவு நிகழ்ந்தபோது, அவர்களின் உயிர்நாசம் ஏற்பட்டது.

Verse 17

प्रकोपोद्भूतताम्राक्षः कालनेमी रुषातुरः । बभूव कालमेधाभः स्फुरद्रोमशतह्रदः

கோபத்தால் செம்பட்ட கண்களுடன், சினத்தால் துடித்த காலநேமி காலமேகம்போல் ஆனான்; அவன் உடலில் நூற்றுக்கணக்கான அலைகள்போல் ரோமங்கள் சிலிர்த்து நின்றன.

Verse 18

गंभीरास्फोटनिर्ह्रादजगद्धृदयकंपनः । प्रच्छाद्य गगनं सूर्यप्रभां सर्वां व्यनाशयत्

ஆழ்ந்த இடிமுழக்கமும் பேரொலியும் உலகின் இதயத்தை நடுங்கச் செய்தன. அவன் வானத்தை மூடி, சூரியனின் முழுப் பிரகாசத்தையும் முற்றிலும் மறைத்தான்.

Verse 19

ववर्ष शीतं च जलं दानवेन्द्रबलं प्रति । दैत्यास्तां वृष्टिमासाद्य समाश्वस्तास्ततः क्रमात्

அவர் தானவ அரசனின் படையின் மீது குளிர்ந்த நீரைப் பொழிந்தார். அந்த மழையைப் பெற்ற அசுரர்கள் படிப்படியாகத் தங்கள் நிலையை மீட்டெடுத்தனர்.

Verse 20

बीजांकुरा इव म्लानाः प्राप्य वृष्टिं धरातले । ततः स मेघरूपेण कालनेमिर्महासुराः

பூமியில் வாடிய பயிர்கள் மழையைப் பெற்றுத் மீண்டும் துளிர்ப்பது போல, அந்த மகா அசுரனான காலநேமி மேகத்தின் வடிவத்தை எடுத்தான்.

Verse 21

शस्त्रवृष्टिं ववर्षोग्रां देवनीकेषु दुर्जयः । तया वृष्ट्या पीड्यमाना दैत्यैरन्यैश्च देवताः

வெல்ல முடியாத அந்த அசுரன் தேவர்களின் படைகள் மீது கடுமையான ஆயுத மழையைப் பொழிந்தான். அந்த மழையினாலும் மற்ற அசுரர்களாலும் தேவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்டனர்.

Verse 22

गतिं कांचिन्न पश्यन्ति गावः शीतार्दिता इव । परस्परं व्यलीयंत गजेषु तुरगेषु च । रथेषु च भयत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे

குளிரால் வாடிய பசுக்களைப் போல அவர்கள் தப்பிக்கும் வழியைக் காணவில்லை. அச்சத்தால் உந்தப்பட்டு, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் தேர்களுக்கு இடையில் ஆங்காங்கே ஒளிந்து கொண்டனர்.

Verse 23

एवं ते लीयमानाश्च निहताः कालने मिना । दृश्यंते पतिता देवाः शस्त्रभिन्नंगसंधयः

இவ்வாறு ஒளிந்து கொண்டிருந்த அவர்களைக் காலநேமி கொன்றான். ஆயுதங்களால் உடல் உறுப்புகளும் மூட்டுகளும் பிளக்கப்பட்டு தேவர்கள் வீழ்ந்து கிடப்பது காணப்பட்டது.

Verse 24

विभिन्ना भिन्नमूर्धानस्तथा भिन्नोरुजानवः । विपर्यस्तं रथांगैश्च पतितं ध्वजशक्तिभिः

தலைகள் பிளந்தன; தொடைகளும் முழங்கால்களும் சிதைந்தன. தேரின் அங்கங்களால் புரண்டுவீழ்ந்து, கொடிகளும் சக்திகளும் தாக்கியதால் பலர் தரையில் வீழ்ந்தனர்.

Verse 25

तुरंगाणां सहस्राणि गजानामयुतानि च । रक्तेन तेषां घोरेण दुस्तरा चाभवन्मही

ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளும், பத்தாயிரக்கணக்கான யானைகளும் அங்கே கிடந்தன; அவர்களின் கொடிய இரத்தத்தால் பூமி கடக்க இயலாதபடி துன்பமானது.

Verse 26

एवमाजौ महादैत्यः कालनेमिर्महासुरः । जघ्ने मुहुर्तमात्रेण गंधर्वाणां दशायुतम्

இவ்வாறு போர்க்களத்தில் மகாதைத்யன், மகாசுரன் காலநேமி, ஒரே முஹூர்த்தத்தில் கந்தர்வர்களில் ஒரு லட்சத்தை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 27

यक्षाणां पंचलक्षाणि किंनराणां तथैव च । जघ्ने पिशाचमुख्यानां सप्तलक्षाणि निर्भयः

அஞ்சாதவனாய் அவன் யக்ஷர்களில் ஐந்து லட்சத்தையும், அதுபோல கின்னரர்களையும் கொன்றான்; மேலும் பிசாசத் தலைவர்களில் ஏழு லட்சத்தை அழித்தான்.

Verse 28

इतरेषां न संख्यास्ति सुरजातिनिकायिनाम् । जघ्ने स कोटिशः क्रद्धः कालनेमिर्मदोत्कटः

மற்ற தேவஜாதிக் கூட்டங்களுக்கு எண்ணிக்கையே இல்லை. கோபத்தாலும் அகந்தை மதத்தாலும் பொங்கிய காலநேமி அவர்களை கோடிக்கணக்கில் வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 29

एवं प्रतिभये भीमे तदामर महाक्षये । संक्रुद्धावश्विनौ वीरौ चित्रास्त्रकवचोज्जवलौ

அத்தகைய அச்சமூட்டும் பயம் எழுந்தபோது, தேவர்களின் அந்தப் பெரும் அழிவின் நடுவே, இரு வீர அஸ்வினரும் கோபம் கொண்டனர்—வியத்தகு ஆயுதங்களும் ஒளிரும் கவசங்களும் அணிந்து பிரகாசித்தனர்।

Verse 30

जघ्नतुस्तौ रणे दैत्यमेकैकं षष्टिभिः शरैः । निर्भिद्य ते महादैत्यं सपुंखा विविशुर्महीम्

போரில் அந்த இருவரும் தைத்தியனை—ஒவ்வொருவரும் அறுபது அம்புகளால்—தாக்கினர். அவை மகாதைத்தியனைத் துளைத்து, இறகுகளுடன், மண்ணில் புகுந்தன।

Verse 31

ताभ्यां बाणप्रहारैस्तु किंचित्सोऽवाप्तचेतनः । जग्राह चक्रं लक्षारं तैलधौतं रणेऽधिकम्

அவர்கள் இருவரின் அம்புத் தாக்குதலால் அவன் சிறிது உணர்வு பெற்றான். அப்போது போரில் மிக வலிமையான, எண்ணெய் பூசி மெருகூட்டிய, கூர்மையான சக்கரத்தை எடுத்தான்।

Verse 32

तेन चक्रेण सोश्विभ्यां चिच्छेद रथकूबरम् । जग्राहाथ धनुर्दैत्यः शरांश्चाशीविषोपमान्

அந்தச் சக்கரத்தால் அவன் இரு அஸ்வினரின் தேரின் கूबरம் (யோகத் தண்டு) வெட்டினான். பின்னர் தைத்தியன் வில்லைப் பிடித்து, விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளை எடுத்தான்।

Verse 33

ववर्ष भिषजोर्मूर्ध्नि संछाद्याकाशगोचरम् । तावप्यस्त्रैः स्मृतैः सर्वाश्छेदतुर्दैत्यसायकान्

அவன் இரு தெய்வ மருத்துவர் தலைகளின் மீது அம்புமழை பொழிந்து, ஆகாயப் பரப்பை மூடினான். ஆனால் அவர்கள் நினைவு கூர்ந்த ஆயுதங்களால் தைத்தியனின் எல்லா அம்புகளையும் வெட்டித் தள்ளினர்।

Verse 34

तच्च करम तयोर्दृष्ट्वा विस्मितः कोपमाविशत् । जग्राह मुद्गरं भीम कालदंडविभीषणम्

அவர்களின் அந்தச் செயலைக் கண்டு அவன் வியந்து, பின்னர் கோபத்தில் மூழ்கினான். யமதண்டம் போல் அச்சமூட்டும் கொடிய கதையை அவன் எடுத்தான்.

Verse 35

स तदमुद्भ्राम्य वेगेन चिक्षेपास्य रथं प्रति । तं तु मुद्गरमायांतमालोक्यांबरगोचरे

அவன் அந்தக் கதையை வேகமாகச் சுழற்றி அவர்களின் ரதத்தை நோக்கி எறிந்தான். ஆனால் வெளி ஆகாயத்தில் பாய்ந்து வரும் அந்தக் கதையைப் பார்த்து—

Verse 36

मुक्त्वा रथावुभौ वेगादाप्लुतौ तरसाश्विनौ । तौ रथौ स तु निष्पिष्य मुद्गरोऽचलसंनिभः

இரு ரதங்களையும் விட்டுவிட்டு வேகமிகு அச்வினிகள் உடனே தாவி விலகினர். மலைபோன்ற அந்தக் கதை இரு ரதங்களையும் நசுக்கியது.

Verse 37

दारयामास धरणीं हेमजालपरिष्कृतः । तस्य कर्माथ तद्दृष्ट्वा भिषजौ चित्रयोधिनौ

தங்க வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் கதை பூமியையே பிளந்தது. அதன் செயலைக் கண்டு அந்த இரு வைத்திய-தேவர்கள், அற்புதப் போர்வீரர்கள்—

Verse 38

वज्रास्त्रं च प्रकुर्वाणौ दानवेंद्रमयुध्यताम् । घोरवज्रप्रहारैस्तु दानवः स परिक्षतः

வஜ்ராஸ்திரத்தைச் செலுத்தி அவர்கள் தானவர்களின் தலைவனுடன் போரிட்டனர். கொடிய வஜ்ரத் தாக்குதல்களால் அந்தத் தானவன் கடுமையாகக் காயமடைந்தான்.

Verse 39

रथो ध्वजो धनुश्चैव छत्रं च कवचं तथा । क्षणेन शतधा भूतं सर्वसैन्यस्य पश्यतः

அவனுடைய ரதம், கொடி, வில், குடை மற்றும் கவசமும்—ஒரு கணத்தில்—முழு சேனை பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறின.

Verse 40

तद्दृष्ट्वा दुकरं कर्म सोऽश्विभ्यां भीमविक्रमः । नारायणास्त्रं बलवान्मुमोच रणमूर्धनि

அச்வினி தேவர்கள் செய்த அந்த அரிதான செயலைக் கண்டு, பயங்கர வீரத்தையுடைய அவன் போரின் உச்சத்தில் வல்ல நாராயணாஸ்திரத்தை ஏவினான்।

Verse 41

ततः शशाम वज्रास्त्रं कालनेमिस्ततो रुषा । जीवग्राहं ग्राहयितुमश्विनौ तौ प्रचक्रमे

அப்போது வஜ்ராஸ்திரம் அடங்கியது; பின்னர் காலநேமி கோபத்துடன், அந்த இரு அச்வினர்களையும் ‘ஜீவக்ராஹ’ எனும் உயிர் பறிக்கும் பிடியில் சிக்கவைக்க முயன்றான்।

Verse 42

तावभिप्रायमालक्ष्य संत्यज्य समरांगणम् । पदाती वेपमानांगौ प्रद्रुतौ वासवोयतः

அவர்களின் நோக்கத்தை உணர்ந்து, அவர்கள் போர்க்களத்தை விட்டு, உடல் நடுங்கப் பாதசாரிகளாய், வாசவன் (இந்திரன்) சென்ற திசை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 43

तयोरनुगतो दैत्यः कालनेमिर्नदन्मुहुः । प्राप्येंद्रस्य बलं क्रूरो दैत्यानीकपदानुगः

அந்த இருவரையும் தொடர்ந்து தானவன் காலநேமி மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தான். கொடூரனாய், அசுர சேனையின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, இந்திரனின் படையணியை அடைந்தான்।

Verse 44

स काल इव कल्पांते यदा वासवमाद्रुतः । तं दृष्ट्वा सर्वभूतानि विविशुर्विह्वलानि तु

அவன் வாசவனை நோக்கி வேகமாய் பாய்ந்தபோது, கல்பாந்தத்தின் காலன் போலத் தோன்றினான். அவனைப் பார்த்த எல்லா உயிர்களும் கலங்கி அஞ்சி ஒளிவிடங்களை நாடின.

Verse 45

हाहारावं प्रकुर्वाणास्तदा देवाश्च मेनिरे । पराजयं महेंद्रस्य सर्वलोकक्षयावहम्

அப்போது தேவர்கள் ‘ஹா ஹா’ என்று அலறி, மகேந்திரனின் தோல்வி எல்லா உலகங்களுக்கும் அழிவைத் தரும் என்று எண்ணினர்.

Verse 46

चेलुः शिखरिणो मुख्याः पेतुरुल्का नभस्तलात् । जगर्जुर्जलदा दिक्षु संभूतश्च महारवः

முதன்மையான மலைச் சிகரங்கள் குலுங்கின; வானத்திலிருந்து உல்கைகள் விழுந்தன. எல்லாத் திசைகளிலும் மேகங்கள் இடியென முழங்க, பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது.

Verse 47

तां भूताविकृतिं दृष्ट्वा देवाः सेंद्रा भयावहाः । मनसा शरणं जग्मुर्वासुदेवं जगत्पतिम्

அந்த அச்சமூட்டும் உயிர்களின் விகாரத்தைப் பார்த்து, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அஞ்சி நடுங்கினர். அவர்கள் மனத்திலேயே உலகநாதன் வாசுதேவனைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 48

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च । जगद्धिताय कृष्णाय गोविंदाय नमोनमः

பிராமண்யதேவனுக்கு நமஸ்காரம்; பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நன்மை செய்பவனுக்கு நமஸ்காரம். உலக நலனைக் கருதும் கிருஷ்ணனுக்கும் கோவிந்தனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 49

स नो रक्षतु गोविंदो भयार्तास्ते जगुः सुराः । सुराणां चिंतितं ज्ञात्वा भगवान्गरुडध्वजः

“கோவிந்தன் எங்களை காக்கட்டும்”—என்று அச்சத்தால் துயருற்ற தேவர்கள் கதறினர். தேவர்களின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்த கருடத்வஜ பகவான் பதிலளித்தான்.

Verse 50

विबुध्यैव च पर्यंकाद्योगनिद्रां विहाय सः । लक्ष्मीकरयुगांभोजलालितांघ्रिसरोरुहः

அவர் உடனே விழித்து படுக்கையிலிருந்து எழுந்து யோகநித்திரையை விட்டு நீங்கினார்—லட்சுமியின் தாமரை-கைகளின் இரட்டையால் மென்மையாகத் தழுவப்படும் தாமரைத் திருவடிகள் உடைய இறைவன்।

Verse 51

शारदंबरनीराब्जकांतिदेहच्छविः प्रभुः । कौस्तुभोद्भासिहृदयः कांतकेयूरभास्करः

அந்த ஆண்டவனின் உடல் ஒளி சரத்கால வானம்போலும் நீலத் தாமரையின்போலும் பிரகாசித்தது. மார்பில் கௌஸ்துப மணி ஜொலித்தது; அழகிய கையணிகள் சூரியனைப் போல மின்னின.

Verse 52

विमृश्य सुरसंक्षोभं वैनतेयमाताह्वयत् । आहूतेऽविस्थितेतस्मिन्गरुडे दुःखिते भृशम्

தேவர்களின் கலக்கத்தை எண்ணி வைநதேயனின் தாய் விநதா அவனை அழைத்தாள். அழைக்கப்பட்டதும் கருடன் அங்கே வந்து நின்றான்; மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான்.

Verse 53

दिव्यनानास्त्रतीक्ष्णार्चिरारुह्यागात्सुराहवम् । तत्रापश्यत देवेंद्रं भयभीतमभिद्रुतम्

தெய்வீகமான பல ஆயுதங்களின் கூர்மையான ஜ்வாலையால் ஒளிரும் வாகனத்தில் ஏறி அவர் தேவர்களின் போர்க்களத்துக்கு விரைந்தார். அங்கே அச்சத்தில் நடுங்கும் இந்திரனை கண்டார்; அவன் பகைவரால் துரத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 54

दानवेंद्रैर्नवांभोदसच्छायैः सर्वथोत्कटैः । यथा हि पुरुषं घोरैरभाग्यैरर्थकांक्षिभिः

புதிய மழைமேகம்போல் கருநிறச் சாயையுடன், எல்லாவிதத்திலும் கடுமையான தானவத் தலைவர்கள் இந்திரனை நெருக்கினர்; செல்வத்தை நாடும் கொடிய துரதிர்ஷ்டங்கள் மனிதனை எவ்வாறு தாக்குகின்றனவோ அவ்வாறே।

Verse 55

तत्त्राणायाव्रजद्विष्णुः स्तूयमानो मुहुः सुरैः । अभाग्येभ्यः परित्रातुं सुकृतं निर्मलं यथा

அவர்களை காக்க விஷ்ணு முன்னேறினார்; தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவரைத் துதித்தனர். தூய சுக்ருதம் துரதிர்ஷ்டத்திலிருந்து ஒருவனை மீட்பதுபோல், அவர் அவர்களைப் பாதுகாக்க வந்தார்।

Verse 56

अथापश्यत दैत्येंद्रो वियति द्युतिमंडलम् । स्फुरंतमुदयाच्छीघ्रं कांतं सूर्यशतं यथा

அப்போது தைத்யத் தலைவர் வானில் ஒளியின் ஒரு வட்டத்தை கண்டான்; அது மின்னி விரைவாக உதயமானது—நூறு சூரியர்களின் காந்திபோல் அழகாக।

Verse 57

प्रभवं ज्ञातुमिच्छंतो दानवास्तस्य तेजसः । गरुडं तमथा पश्यन्कल्पांतानलभैरवम्

அந்த ஒளியின் மூலத்தை அறிய விரும்பிய தானவர்கள் அப்போது கருடனை கண்டனர்—யுகாந்தத் தீயைப் போல அச்சமூட்டும் ஒருவனை।

Verse 58

तत्र स्थितं चतुर्बाहुं हरिं चानुपमद्युतिम् । तमालोक्यासुरेंद्रास्तु हर्षसंपूर्णमानसाः

அங்கே அவர்கள் நான்கு கரங்களையுடைய, ஒப்பற்ற ஒளியுடன் விளங்கும் ஹரியை கண்டனர். அவரைக் கண்டதும் அசுரத் தலைவர்களின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது।

Verse 59

अयं स देवः सर्वेषां शरणं केशवोऽरिहा । अस्मिञ्जिते जिताः सर्वा देवता नात्र संशयः

இவரே அந்த தேவன்—கேசவன், பகைவரை அழிப்பவன்—அனைவருக்கும் சரணம். இவர் வெல்லப்பட்டால் எல்லாத் தேவரும் வெல்லப்பட்டவர்களே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 60

एनमाश्रित्य लोकेशा यज्ञभागभुजोऽमराः । इत्युक्त्वा ते समागम्य सर्व एव ततस्ततः

அவரையே சார்ந்து உலகாதிபதிகளும் யாகப் பங்கினை உண்ணும் அமரர்களும் நிலைபெறுகின்றனர். இவ்வாறு சொல்லி அவர்கள் அனைவரும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்து கூடினர்.

Verse 61

तं जघ्नुर्विविधैः शस्त्रैः परिवार्य समंततः । कालनेमिप्रभृतयो दश दैत्यमहारथाः

எல்லாப் புறங்களிலும் சூழ்ந்து, காலநேமி முதலிய பத்து தைத்ய மகாரதிகள் பலவகை ஆயுதங்களால் அவரைத் தாக்கினர்.

Verse 62

षष्ट्या विव्याधबाणानां कालनेमिर्जनार्दनम् । निमिः शतेन बाणानां मथनोऽशीतिभिः शरैः

காலநேமி அறுபது அம்புகளால் ஜனார்தனனைத் துளைத்தான்; நிமி நூறு அம்புகளால், மத்தனன் எண்பது சரங்களால் தாக்கினான்.

Verse 63

जंभकश्चैव सप्तत्या शुंभो दशभिरेव च । शेषा दैत्ये श्वराः सव विष्णुमेकैकशः शरैः

ஜம்பகன் எழுபது அம்புகளால், சும்பன் பத்து அம்புகளால் தாக்கினான்; மீதமுள்ள தைத்யேஸ்வரர்கள் ஒவ்வொருவராகத் தம் சரங்களால் விஷ்ணுவைத் தாக்கினர்.

Verse 64

दशभिर्दशभिः शल्यैर्जघ्नुः सगरुडं रणे । तेषाममृष्यत्तत्कर्म विष्णुर्दानवसूदनः

போரில் அவர்கள் கருடனுடன் கூடிய திருமால்மேல் பத்து பத்து கூர்முள்ளம்புகளால் தாக்கினர். தானவநாசகன் விஷ்ணு அவர்களின் அந்தச் செயலைத் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 65

एकैकं दानवं जघ्ने षड्भिः पड्भिरजिह्नगैः । आकर्णकृष्टैर्भूयश्च कालनेमिस्त्रिभिः शरैः

அவர் ஒவ்வொரு தானவனையும் ஆறு ஆறு தவறாத அம்புகளால் வீழ்த்தினார்; மேலும் காதுவரை இழுத்த மூன்று அம்புகளால் காலநேமியையும் குத்தினார்.

Verse 66

विष्णुं विव्याध हृदये रोषाद्रक्तविलोचनः । तस्याशोभंत ते बाणा हृदये तप्तकांचनाः

கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடன் அவன் விஷ்ணுவின் இதயத்தைத் துளைத்தான். அந்த அம்புகள் அவரது மார்பில் காய்ந்த பொன்னென ஒளிர்ந்தன.

Verse 67

मयूखा इव संदीप्ताः कौस्तुभस्य स्फुरत्त्विषः । तैर्बाणैः किंचिदायस्तो हरिर्जग्राह मुद्गरम्

கௌஸ்துப மணியின் துடிக்கும் ஒளிக்கதிர்களைப் போல அந்த அம்புகள் தீவிரமாகப் பிரகாசித்தன. அவற்றால் சிறிது கலங்கிய ஹரி கதையை எடுத்தார்.

Verse 68

स तमुद्ग्राह्य वेगेन दानवाय मुमोच वै । दानवेन्द्रस्तमप्राप्तं वियत्येव शतैः शरैः

அவர் கதையை உயர்த்தி வேகமாக தானவனை நோக்கி எறிந்தார். ஆனால் தானவர்களின் தலைவன் அது சேருமுன்னே வானில் நூற்றுக் கணக்கான அம்புகளால் அதைத் தள்ளி வீழ்த்தினான்.

Verse 69

चिच्छेद तिलशः क्रुद्धो दर्शयन्पाणिलाघवम् । ततो विष्णुः प्रकुपितः प्रासं जग्राह भैरवम्

கோபத்தில் அவன் அதை துகள்துகளாக வெட்டி, தன் கையின் வேகத்தை வெளிப்படுத்தினான். அப்போது விஷ்ணு மிகக் கோபமுற்று பயங்கரமான பிராசம் (வேல்) எடுத்தார்.

Verse 70

तेन दैत्यस्य हृदयं ताडयामास वेगतः । क्षणेन लब्धसंज्ञस्तु कालनेमिर्महासुरः

அந்தப் பிராசத்தால் அவன் பேர்வேகத்துடன் தைத்தியனின் இதயத்தைத் தாக்கினான். ஒரு கணத்தில் மகாசுரன் காலநேமி மீண்டும் உணர்வு பெற்றான்.

Verse 71

शक्तिं जग्राह तीक्ष्णाग्रां हेमघंटाट्टहासिनीम् । तया वामं भुजं विष्णोर्बिभेद दितिनंदनः

அவன் கூர்முனையுடைய சக்தி-ஆயுதத்தைப் பிடித்தான்; அது பொன் மணியின் ஒலிபோல் பேரட்டஹாசம் செய்தது. அதனால் திதியின் மகன் விஷ்ணுவின் இடது புயத்தைத் துளைத்தான்.

Verse 72

भिन्नं शक्त्या भुजं तस्य स्रुतशोणितमाबभौ । नीले बला हके विद्युद्विद्योतंती यथा मुहुः

சக்தியால் பிளந்த அவன் புயத்திலிருந்து இரத்தம் வழிந்து, மீண்டும் மீண்டும் மின்னியது—கருநீல மழைமேகத்தில் மின்னல் இடையிடையே மின்னுவது போல.

Verse 73

ततो विष्णुः प्रकुपितो जग्राह विपुलं धनुः । सप्तदश च नाराचांस्तीक्ष्णाग्रान्मर्मभेदिनः

அப்போது விஷ்ணு கோபமுற்று பெரும் வில்லை எடுத்தார்; மேலும் பதினேழு நாராச அம்புகளை எடுத்தார்—கூர்முனையுடன், மర్మங்களைத் துளைப்பவை.

Verse 74

दैत्यस्य हृदयं षड्भिर्विव्याध च शरैस्त्रिभिः । चतुर्भिः सारथिं चास्य ध्वजं चैकेन पत्रिणा

அவன் அசுரனின் நெஞ்சை ஆறு அம்புகளாலும், மேலும் மூன்றாலும் துளைத்தான். நான்கினால் தேரோட்டியையும், ஒன்றினால் கொடியையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 75

द्वाभ्यां धनुर्ज्याधनुषी भुजं चैकेन पत्रिणा । स विद्धो हृदये गाढं दोषैर्मूढो यथा नरः

இரண்டு அம்புகளால் வில்லையும் நாணையும், ஒன்றினால் தோளையும் துளைத்தான். நெஞ்சில் ஆழமாக காயம்பட்ட அவன், குற்றங்களால் மயங்கிய மனிதனைப் போல திகைத்தான்.

Verse 76

स्रुतरक्तारुणः प्रांशुः पीडाचलितमानसः । चकंपे मारुतेनेव चोदितः किंशुकद्रुमः

வழிந்தோடும் ரத்தத்தால் சிவந்த அந்த உயரமான அசுரன், வலியால் கலங்கிய மனதுடன், காற்றினால் அசைக்கப்படும் முருக்க மரம் போல நடுங்கினான்.

Verse 77

ततः कंपितमालक्ष्य गदां जग्राह केशवः । तां च वेगेन चिक्षेप कालनेमिवधं प्रति

அவன் நடுங்குவதைக் கண்ட கேசவன், கதையை கையில் எடுத்து, காலநேமியைக் கொல்வதற்காக அதை வேகமாக வீசினான்.

Verse 78

सा पपात शिरस्युग्रा सहसा कालनेमिनः । संचूर्णितोत्तमां गस्तु निष्पिष्टमुकुटोसुरः

அந்த பயங்கரமான கதை திடீரென காலநேமியின் தலையில் விழுந்தது. அசுரனின் உடல் நசுங்கியது, அவனது கிரீடம் தூளாகியது.

Verse 79

स्रुतरक्तौघरंध्रश्च स्रुतधातुरिवाचलः । पपात स्वे रथे भग्नो विसंज्ञः शिष्टजीवनः

அவனுடைய துளைகளிலிருந்து இரத்தப் பெருக்குகள் வழிந்தோட, தாதுரசம் சொரியும் மலைபோல் அந்த தானவன் தன் ரதத்திலேயே முறிந்து விழுந்தான்—உணர்விழந்து, உயிர்சேஷம் மட்டும் கொண்டு।

Verse 80

पतितस्य रथोपस्थे दानवस्याच्युतोऽरिहा । स्मितपूर्वमुवाचेदं वाक्यं चक्रायुधः प्रभुः

ரதத்தின் ஆசனத்தில் விழுந்திருந்த அந்த தானவனை நோக்கி, அரிநாசகனான அச்யுதன் முதலில் மெல்லப் புன்னகைத்து, சக்கராயுதப் பெருமான் இவ்வசனத்தை உரைத்தான்।

Verse 81

गच्छासुर विमुक्तोऽसि सांप्रतं जीव निर्वृतः । ततः स्वल्पेन कालेन अहमेव तवांतकः

“போ, ஓ அசுரா! இப்போது நீ விடுவிக்கப்பட்டாய். இக்காலம் அமைதியுடன் வாழ்; ஆனால் சிறிது காலத்திற்குள் நானே உன் முடிவாக இருப்பேன்.”

Verse 82

एवं वचस्तस्य निशम्य विष्णोः सर्वेश्वरस्याथ रथं निमेषात् । निनाय दूरं किल कालनेमिनो भीतस्तदा सारथिर्लोकनाथात्

சர்வேஸ்வரனான விஷ்ணுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், உலகநாதனின் அச்சத்தால் நடுங்கிய காலநேமியின் சாரதி கண்நிமிஷத்தில் ரதத்தை வெகுதூரம் ஓட்டிச் சென்றான்।