Adhyaya 41

Verse 1

करधम उवाच । केचिच्छिवं समाश्रित्य विष्णुमाश्रित्य वेधसम् । वर्णयंति परे मोक्षं त्वं तु कस्मात्तु मन्यसे

கரதமன் கூறினான்—சிலர் சிவனைச் சரணடைந்து, சிலர் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்து, சிலர் வேதஸ் (பிரம்மா) என்பவரைச் சார்ந்து பரம மோக்ஷத்தைப் புகழ்கின்றனர்; ஆனால் நீ மோக்ஷத்தின் உண்மையான ஆதாரம் எது எனக் கருதுகிறாய்?

Verse 2

महाकाल उवाच । अपारवैभवा देवास्त्रयोऽप्येते नरर्षभ । योगींद्राणामपि त्वत्र चेतो मुह्यति किं मम

மகாகாலன் கூறினான்—மனுஷர்களில் சிறந்தவனே! இம்மூன்று தேவர்களும் அளவற்ற மகிமையுடையோர். இவ்விஷயத்தில் யோகீந்திரர்களின் மனமும் மயங்குகிறது; எனது நிலை என்ன சொல்ல?

Verse 3

पुरा किलैवं मुनयो नैमिषारण्यवासिनः । संदिह्यांतः श्रेष्ठतायां ब्रह्मलोकमुपागमन्

முன்னொரு காலத்தில் நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்கள்—யார் உச்சமானவர் என்ற ஐயத்துடன்—பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 4

तस्मिन्क्षणे विरिंचोऽपि श्लोकं प्रह्वोऽब्रवीत्किल । अनंताय नमस्तस्मै यस्यांतो नोपलभ्यते

அந்தக் கணமே விரிஞ்சன் (பிரம்மா) பணிவுடன் இச்சுலோகத்தை உரைத்தான்—“யாருடைய முடிவும் எப்போதும் அறியப்படாததோ அந்த அனந்தனுக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 5

महेशाय च भक्ते द्वौ कृपायेतां सदा मयि । ततः श्रेष्ठं च तं मत्वा क्षीरोदं मुनयो ययुः

“மகேசனும் பக்தனும்—இவ்விருவரும் எப்போதும் என்மேல் கருணை புரிவாராக.” பின்னர் அதையே சிறந்தது எனக் கருதி முனிவர்கள் க்ஷீரோதம் (பாற்கடல்) நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 6

तत्र योगेश्वरः श्लोकं प्रबुध्यन्नमुमब्रवीत् । ब्रह्माणं सर्वभूतेषु परमं ब्रह्मरूपिणम्

அங்கே யோகேஸ்வரன் அனைவரையும் விழிப்புறச் செய்து இச்சுலோகத்தை உரைத்தான்— ‘எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்திருக்கும் பிரம்மா பரமன்; அவன் பிரம்மஸ்வரூபன்.’

Verse 7

सदाशिवं च वंदे तौ भवेतां मंगलाय मे । ततस्ते विस्मिता विप्रा अपसृत्य ययुः पुनः

‘மேலும் நான் சதாசிவனை வணங்குகிறேன்; அந்த இருவரும் எனக்கு மங்களம் அருள்வாராக.’ இதைக் கேட்டு வியந்த பிராமண முனிவர்கள் விலகி மீண்டும் சென்றனர்.

Verse 8

कैलासे ददृशुः स्थाणुं वदंतं गिरिजां प्रति । एकादश्यां प्रनृत्यानि जागरे विष्णुसद्मनि

அவர்கள் கைலாசத்தில் ஸ்தாணு (சிவன்) கிரிஜா (பார்வதி) யிடம் உரையாடுவதைக் கண்டனர். மேலும் ஏகாதசியில் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தில் ஜாகரத்தின் போது நடனங்கள் நிகழ்ந்தன.

Verse 9

सदा तपस्यां चरामि प्रीत्यर्थं हरिवेधसोः । श्रुत्वेति चापसृत्यैव खिन्नास्ते मुनयोऽब्रुवन्

‘ஹரி மற்றும் வேதஸ் (பிரம்மா) அவர்களின் பிரீதிக்காக நான் எப்போதும் தவம் செய்கிறேன்.’ இதைக் கேட்டு அந்த முனிவர்கள் மனம் தளர்ந்து விலகியபடியே கூறினர்.

Verse 10

यद्वा देवा न संयांति पारं ये च परस्परम् । तत्सृष्टसृष्टसृष्टेषु गणना काऽस्मदादिषु

தேவர்களே ஒருவரையொருவர் பற்றிய இறுதி எல்லையை அடைய முடியாவிட்டால், படைப்பின் மேல் படைப்பு மேல் படைப்பு எனப் பெருகும் இவ்வுலகங்களில் நம்மைப் போன்றோருக்கு என்ன கணக்கோ ஒப்பீடோ இருக்க முடியும்?

Verse 11

उत्तमाधममध्यत्वममीषां वर्णयंति ये । असत्यवादिनः पापास्ते यांति निरयं ध्रुवम्

இவ்வித தெய்வங்களை ‘உத்தமம், அதமம், மத்திமம்’ எனப் பிரித்து கூறுவோர் பாவமிகு பொய்யர்கள்; அவர்கள் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 12

एवं ते निश्चियामासुर्नैमिषेया स्तपस्विनः । सत्यमेतच्च राजेंद्र ममापीदं मतं स्फुटम्

இவ்வாறு நைமிஷத்தின் தவமுனிவர்கள் முடிவுக்கு வந்தனர். ‘ஓ ராஜேந்திரா, இதுவே உண்மை; இதுவே என் தெளிவான கருத்தும்.’

Verse 13

जापकानां सहस्राणि वैष्मवानां तथैव च । शैवानां च विधिं विष्णुं स्थाणुं चाप्यन्वमूमुचन्

ஜபம் செய்பவர்களின் ஆயிரக்கணக்கானோர்—வைஷ்ணவரும் ஷைவரும்—விதி (பிரம்மா), விஷ்ணு, ஸ்தாணு (சிவன்) ஆகியோரையும் பின்பற்றி வணங்கினர்।

Verse 14

तस्माद्यस्य मनोरागो यस्मिन्देवे भवेत्स्फुटम् । स तं भजेद्विपापः स्यान्ममेदं मतमुत्तमम्

ஆகையால் யாருடைய மனம் எந்தத் தேவனிடம் தெளிவாக ஈர்க்கப்படுகிறதோ, அவர் அந்தத் தேவனையே பக்தியுடன் வணங்கட்டும்; அவர் பாவமின்றி விடுபடுவார்—இதுவே என் உயர்ந்த கருத்து।

Verse 15

करंधम उवाच । कानि पापानि विप्रेंद्र यैस्तु संमूढचेतसः । न वेदेषु न धर्मेषु रतिमापद्यते मनः

கரந்தமன் கூறினான்—ஓ விப்ரேந்திரா, எந்தப் பாவங்களால் மனம் மயங்கிப் போய், வேதங்களிலும் தர்மத்திலும் இன்பம்/ஆர்வம் பெறாமல் போகிறது?

Verse 16

महाकाल उवाच । अधर्मभेदा विज्ञेयाश्चित्तवृत्तिप्रभेदतः । स्थूलाः सूक्ष्मा असूक्ष्माश्च कोटिभेदैरनेकशः

மகாகாலன் கூறினான்—சித்தவிருத்திகளின் வேறுபாட்டின்படி அதர்மத்தின் பிரிவுகள் அறியத்தக்கவை. அவை ஸ்தூலம், ஸூக்ஷ்மம், நடுநிலை எனக் கோடிக்கணக்கான வகைகளாய் வெளிப்படும்.

Verse 17

तत्र ये पापनिचयाः स्थूला नरकहेतवः । ते समासेन कथ्यंते मनोवाक्कायसाधनाः

இவற்றில் ஸ்தூலமான பாபச் சேர்க்கைகள் நரகத்திற்குக் காரணமாகின்றன; அவை சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகின்றன—மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் செய்யப்படுபவை.

Verse 18

परस्त्रीद्रव्यसंकल्पश्चेतसानिष्टचिंतनम् । अकार्याभिनिवेशश्च चतुर्द्धा कर्म मानसम्

மானசக் கர்மம் நான்கு வகை—பரஸ்த்ரீ அல்லது பரதனத்தை விரும்பும் எண்ணம், மனத்தில் தீங்கு நினைத்தல், மற்றும் செய்யக் கூடாததில் பிடிவாதப் பற்றுதல்.

Verse 19

अनिबद्धप्रलापित्वमसत्यं चाप्रियं च यत् । परापवादपैशुन्यं चतुर्धा कर्म वाचिकम्

வாசிகக் கர்மம் நான்கு வகை—ஒழுங்கற்ற/வீண் பேச்சு, பொய், கடுமையான அல்லது இனிமையற்ற சொல், மற்றும் பிறரைப் பழித்தல், புறங்கூறல்.

Verse 20

अभक्ष्यभक्षणं हिंसा मिथ्या कामस्य सेवनम् । परस्वानामुपादानं चतुर्धा कर्म कायिकम्

காயிகக் கர்மம் நான்கு வகை—அபக்ஷ்யத்தை உண்ணுதல், ஹிம்சை, தவறான/அனுமதியற்ற காமத்தில் ஈடுபடுதல், மற்றும் பிறருடைய பொருளை எடுத்தல்.

Verse 21

इत्येतद्द्वादशविधं कर्म प्रोक्तं त्रिसंभवम् । अस्य भेदान्पुनर्वक्ष्ये येषां फलमनंतकम्

இவ்வாறு மனம், வாக்கு, உடல் எனும் மூன்று வழிகளிலிருந்து தோன்றும் பன்னிரண்டு வகைக் கர்மம் கூறப்பட்டது. இதன் மேலும் பிரிவுகளை மீண்டும் விளக்குவேன்; அவற்றின் பலன் முடிவில்லாதது.

Verse 22

ये द्विषंति महादेवं संसारार्णवतारकम् । सुमहात्पातकोपेतास्ते यांति नरकाग्निषु

சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் மகாதேவனை வெறுப்போர் மிகப் பெரும் பாவங்களால் சுமக்கப்பட்டு நரகத்தின் அக்கினிகளில் வீழ்வர்.

Verse 23

महांति पातकान्याहुर्निरंतरफलानि षट् । नाभिनंदंति ये दृष्ट्वा शंकरं न स्तुवंति ये

இடையறாத பலன் தரும் ஆறு மகாபாதகங்கள் என்று கூறுவர். அவற்றில், சங்கரனைப் பார்த்தும் மகிழாதவரும், அவரைப் புகழாதவரும் அடங்குவர்.

Verse 24

यथेष्टचेष्टा निःशंकाः संतिष्ठंति रमंति च । उपचारविनिर्मुक्ताः शिवस्य गुरुसंनिधौ

சிவனின் குருவின் சந்நிதியில் அவர்கள் விருப்பம்போல் அச்சமின்றி நின்றும் விளையாடியும் இருப்பர்; வெளிப்புற உபசார மரியாதைகளின் பாரமின்றி இருப்பர்.

Verse 25

शिवाचारं न मन्यंते शिवभक्तान्द्विषंति षट् । गुरुमार्त्तमशक्तं वा विदेशप्रस्थितं तथा

சிவாசாரத்தை மதியாதவரும், சிவபக்தர்களை வெறுப்பவரும்—இத்தகைய ஆறு (குற்றங்கள்) உண்டு; குரு துயருற்றபோது, இயலாமையுற்றபோது, அல்லது தூரநாட்டிற்குச் சென்றபோதும் அவரைத் துறப்பது போன்றவை.

Verse 26

अरिभिः परिभूतं वा यस्त्यजति स पापकृत् । तद्भार्यापुत्रमित्रेषु यश्चावज्ञां करोति वा

எதிரிகளால் அவமதிக்கப்பட்ட குருவை யார் கைவிடுகிறாரோ அவர் பாவகரன். அதுபோல மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்கள் மீது இகழ்ச்சி காட்டுபவரும் குற்றத்திற்குரியவர்.

Verse 27

इत्येतत्पातकं ज्ञेयं गुरुनिंदासमं महत् । ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः

இது குருநிந்தைக்கு ஒப்பான மிகப் பெரிய பாவம் என்று அறிய வேண்டும். பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் செய்தவன், திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன்—

Verse 28

महापातकिनस्त्वेते तत्संसर्गी च पंचमः । क्रोधाद्द्वेषाद्भयाल्लोभाद्ब्राह्मणस्य वदंति ये

இவர்கள் எல்லாம் மகாபாதகிகள்; இவர்களுடன் பழகுபவனும் ஐந்தாவதாகக் கணிக்கப்படுகிறான். கோபம், வெறுப்பு, பயம் அல்லது பேராசையால் பிராமணனை எதிர்த்து பேசுவோர்—

Verse 29

मर्मांतिकं महादोषं ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः । ब्राह्मणं यः समाहूय याचमानमकिंचनम्

மர்மத்தைத் துளைக்கும் பெருந்தோஷம் செய்பவன் பிராமணஹந்தன் எனப் புகழப்படுகிறான்—பிச்சை கேட்டு நிற்கும் ஏழை பிராமணனை அழைத்து (அவமதிப்பவன்).

Verse 30

पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्स च वै ब्रह्महा स्मृतः । यश्च विद्याभिमानेन निस्तेजयति सद्द्विजम्

பின்னர் ‘எதுவும் இல்லை’ என்று சொல்வவனும் பிராமணஹந்தன் என நினைக்கப்படுகிறான். மேலும் கல்வி அகந்தையால் நல்ல த்விஜனின் ஒளியும் மரியாதையும் கெடுப்பவன்—

Verse 31

उदासीनः सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः । मिथ्यागुणैः स्वमात्मानं नयत्युत्कर्षतां बलात्

சபையின் நடுவில் அலட்சியமாக அமர்ந்திருப்பவன் ‘பிரம்மஹா’ எனப் புகழப்படுகிறான். மேலும் பொய்யான நற்குணங்களை காட்டி வலுக்கட்டாயமாக தன்னை உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்திக் கொள்பவனும் அவ்வாறே.

Verse 32

विरुद्धं गुरुभिः सार्धं ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः । क्षुत्तृष्णातप्तदेहानां द्विजानां भोक्तुमिच्छताम्

குருமார்களுடன் எதிர்த்து நிற்பவன் ‘பிரம்மக்னன்’ எனக் கூறப்படுகிறான். மேலும் பசி, தாகத்தால் வாடிய உடலுடைய இருபிறப்பினர் (த்விஜ) பிராமணர்கள் உணவு உண்ண விரும்பும் நிலையிலும் (இதே விதி பொருந்தும்).

Verse 33

यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मगातकम् । पिशुनः सर्वलोकानां छिद्रान्वेषणतत्परः

தெரிந்தே தடையை ஏற்படுத்துபவன் ‘பிரம்மகாதகன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். மேலும் பழிசொல்லி ஆகி, எல்லோரின் குறைபாடுகளைத் தேடுவதிலேயே எப்போதும் ஈடுபடுபவனும் அவ்வாறே.

Verse 34

उद्वेगजननः क्रूरः स च वै ब्रह्महा स्मृतः । गवां तृषाभिभूतानां जलार्थमुपसर्पताम्

கொடூரனாய் கலக்கத்தை உண்டாக்குபவனும் ‘பிரம்மஹா’ எனக் கருதப்படுகிறான். குறிப்பாக தாகத்தால் வாடும் பசுக்கள் நீருக்காக அணுகும்போது அவற்றைத் தடுத்தால்.

Verse 35

यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम् । परदोषं परिज्ञाय नृपकर्णे जपेत यः

தெரிந்தே தடையைச் செய்பவன் ‘பிரம்மகாதகன்’ எனப்படுகிறான். மேலும் பிறரின் குற்றத்தை அறிந்து அதை ரகசிய ஜபம் போல அரசன் காதில் மெதுவாகச் சொல்வவனும் அவ்வாறே.

Verse 36

पापीयान्पिशुनः क्रूरस्तमाहुर्ब्रह्मघातकम् । न्यायेनोपार्जितं विप्रैस्तद्द्रव्यहरणं च यत्

மிகப் பாவமிகுந்த நிந்தகர், கொடியவன் ‘பிரம்மஹத்தி’ செய்தவனெனக் கூறப்படுகிறான்; அதுபோல, பிராமணர்கள் நீதியால் ஈட்டிய செல்வத்தைப் பறித்தலும் அதே பாவமே.

Verse 37

छद्मना वा बलाद्वापि ब्रह्महत्यासमं मतम् । अधीत्य यश्च शास्त्राणि परित्यजति मूढधीः

ஏமாற்றத்தாலோ வலியாலோ செய்யப்படும் செயல் பிரம்மஹத்திக்குச் சமமெனக் கருதப்படுகிறது; மேலும், சாஸ்திரங்களைப் படித்தும் மயக்கமான அறிவால் அவற்றைத் துறப்பவன் நிந்தைக்குரியவன்.

Verse 38

सुरापानसमं ज्ञेयं जीवनायैव वा पठेत् । अग्निहोत्रपरित्यागः पंचयज्ञोपकर्मणाम्

வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமே யார் (சாஸ்திரம்) ஓதுகிறாரோ, அவன் ஓதுதல் மதுபானத்திற்குச் சமமென அறிய வேண்டும்; அதுபோல அக்னிஹோத்திரத்தையும் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களின் அனுஷ்டானங்களையும் கைவிடுதலும் (அதே பாவம்).

Verse 39

मातृपितृपरित्यागः कूटसाक्षी सुहृद्वधः । अभक्ष्यभक्षणं वन्यजंतूनां काम्यया वधः

தாய்-தந்தையைத் துறத்தல், பொய்ச் சாட்சி கூறல், நண்பனை வதைத்தல், உண்ணத் தகாததை உண்ணல், ஆசையால் காட்டுயிர்களை கொல்லல்—இவை எல்லாம் கொடிய பாவங்கள்.

Verse 40

ग्रामं वनं गवावासं यश्च क्रोधेन दीपयेत् । इति घोराणि पापानि सुरापानसमानि च

கோபத்தால் யார் ஒரு கிராமத்தையோ, காட்டையோ, கோசாலையையோ தீயிட்டு எரிக்கிறாரோ—இவை கொடிய பாவங்கள்; மதுபானத்திற்குச் சமமெனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 41

दीनसर्वस्वहरणं नरस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरत्नसुवर्णानामौषधीनां रसस्य च

ஏழை எளியோரின் முழு வாழ்வாதாரத்தையும் பறித்தல்—ஆண், பெண், யானை, குதிரை; மாடு, நிலம், ரத்தினம், பொன்; மருந்துகள் மற்றும் அரிய சாரங்களை அபகரித்தல்—மிகக் கொடிய பாவம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 42

चंदनागरुकर्पूरकस्तूरीपट्टवाससाम् । हस्तन्यासापहरणं स्कमस्तेयसमं स्मृतम्

சந்தனம், அகில், கற்பூரம், கஸ்தூரி, பட்டாடை மற்றும் சிறந்த ஆடைகளை அபகரித்தல்; மேலும் பிறரின் கையில் நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருளைத் திருடுதல்—கொடுஞ்சோர்க்கு ஒப்பெனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 43

कन्यानां वरयोग्यानामदानं सदृशे वरे । पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च

திருமணத் தகுதியுள்ள கன்னியைத் தகுந்த வரனுக்கு மணம் செய்து கொடுக்காமை பாவம்; மேலும் மகனின் மனைவி, நண்பனின் மனைவி, தன் சகோதரி ஆகியோரிடம் காமச்செயல் செய்வதும் கொடிய குற்றம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 44

कुमारीसाहसं घोरमंत्यजस्त्रीनिषेवणम् । सवर्णायाश्च गमनं गुरुतल्पसमं स्मृतम्

கன்னியைக் கட்டாயமாகக் களவாடுதல், தாழ்த்தப்பட்ட சமூகப் பெண்ணுடன் உறவு கொள்ளுதல், மேலும் சவர்ணா (நெருங்கிய உறவினள்) பெண்ணை அணுகுதல்—இவை ஆசானின் படுக்கையை மீறிய பாவத்துக்கு ஒப்பென நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 45

द्विजायार्थं प्रतिश्रुत्य न प्रयच्छति यः पुनः । न च चस्मारयते विप्रं तुल्यं तदुपपपातकम्

இருமுறை பிறந்தவர் (பிராமணர்) ஒருவருக்காக ஒன்றை அளிப்பேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து, பின்னர் அளிக்காமலும், அந்த விப்ரரை நினைவூட்டியும் நிறைவேற்றாமலும் இருப்பது—அதே வகை உபபாதகப் பாவம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 46

अभिमानोतिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता । अत्यंतविषयासक्तिः कार्पण्यं शाठ्यमत्सरम्

அகந்தை, மிகுதியான கோபம், தம்பம், நன்றிக்கேடு; புலனின்பங்களில் அளவிலா பற்றுதல், கஞ்சத்தனம், வஞ்சகம், பொறாமை—இவை நிந்தைக்குரிய குற்றங்களாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 47

भृत्यानां च परित्यागः साधुबंधुतपस्विनाम् । गवां क्षत्रियवैश्यानां स्त्रीशूद्राणां च ताडनम्

ஆச்ரிதர்/பணியாளரைத் துறத்தல், சாது, உறவினர், தவசிகள் ஆகியோரின் சங்கத்தை விட்டு விலகல்; மேலும் பசு, க்ஷத்திரியர், வைசியர், பெண்கள், சூத்திரர் ஆகியோரைக் கொடுமைப்படுத்துதல்—இவை நிந்தைக்குரிய செயல்கள்।

Verse 48

शिवाश्रमतरूणां च पुष्पारामविनाशनम् । अयाज्यानां याजनं चाप्ययाच्यानां च याचनम्

சிவாஸ்ரமங்களின் மரங்களையும் மலர்தோட்டங்களையும் அழித்தல்; யாகம் செய்யத் தகாதவர்களுக்காக யாகம் நடத்தல், கேட்கக் கூடாதவர்களிடம் யாசித்தல்—இவை நிந்தைக்குரிய செயல்கள்।

Verse 49

यज्ञारामतडागादिदारापत्यस्य विक्रयः । तीर्थयात्रोपवासानां व्रतायतनकर्मणाम्

யாகத் தோட்டங்கள், குளங்கள் முதலியவற்றை விற்றல்; மேலும் மனைவி, பிள்ளைகளையும் விற்றல்; தீர்த்தயாத்திரை, நோன்பு, விரதத் தலங்களுடன் தொடர்புடைய செயல்களை வாணிபமாக்கி தவறாகப் பயன்படுத்தல்—இவை நிந்தைக்குரிய நடத்தைகள்।

Verse 50

स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभिरत्यंतनिर्जिताः । अरक्षणं च नारीणां मद्यपस्त्रीनिषेवणम्

பெண்ணின் செல்வத்தைச் சார்ந்து வாழ்தல், பெண்களால் முற்றிலும் அடக்கப்பட்டிருத்தல்; பெண்களைப் பாதுகாக்காமை, மதுபானம், பெண்சேர்க்கை—இவை நிந்தைக்குரிய செயல்கள்।

Verse 51

ऋणानामप्रदानं च मिथ्याघृद्ध्युपजीवनम् । निंदितानां धनादानं साद्वीकन्योक्तिदूषणम्

கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தாமை, பொய் மற்றும் பேராசையால் வாழ்வாதாரம் நடத்தல், நிந்திக்கப்படுவோரான தீயோர்க்கு செல்வம் அளித்தல், மேலும் சாத்வி பெண்/கன்னியின் சொற்களைத் தூற்றுதல்—இவை நிந்தைக்குரிய செயல்கள்.

Verse 52

विषमारणयंत्राणां प्रोयगो मूलकर्मणाम् । उच्चाटनाभिचाराश्च रागविद्वेषणक्रिया

விஷம் கொடுத்து கொல்லும் கருவிகளைப் பயன்படுத்துதல், மூலக்கர்மம் (வேர் சார்ந்த மந்திர-தந்திரச் செயல்) மேற்கொள்ளுதல், உச்சாடனம் மற்றும் அபிசாரம், மேலும் ஆசை அல்லது வெறுப்பைத் தூண்டும் செயல்கள்—இவை நிந்தைக்குரியவை.

Verse 53

जिह्वाकामोपभो गार्थं यस्यारंभः स्वकर्मसु । मूल्येनाध्यापयेद्यस्तु मूल्येनाधीयते च ये

நாவின்பமும் காம இன்பமும் மட்டுமே நோக்கி தன் செயல்களைத் தொடங்குபவன்; மேலும் கூலி பெற்று கற்பிப்பவன், கூலி கொடுத்து கற்கும்வன்—இவர்கள் நிந்திக்கப்படும் வழக்கங்களில் شمارிக்கப்படுவர்.

Verse 54

व्रात्यता व्रतसंत्यागः सर्वाहारनिषेवणम् । असच्छास्त्राभिगमनं शुष्कतर्काव लंबनम्

வேத ஒழுக்கத்திலிருந்து விலகிய வ்ராத்ய வாழ்வு, விரதங்களைத் துறத்தல், எல்லா உணவையும் வேறுபாடின்றி உண்ணல், பொய்யான சாஸ்திரங்களை நாடல், மற்றும் வறண்ட வாதத்தையே பற்றிக் கொள்ளல்—இவை மாசுற்ற வாழ்வழிகள்; நிந்தைக்குரியவை.

Verse 55

देवाग्निगुरुसाधूनां निंदा गोब्राह्मणस्य च । प्रत्यक्षं वा परोक्षं वा राज्ञां मंडलिनामपि

தேவர்கள், புனித அக்னி, குரு, சாதுக்கள் ஆகியோரைக் குறை கூறுதல்; மேலும் பசு மற்றும் பிராமணரை இகழ்தல்—நேரிலோ மறைமுகமோ—அத்துடன் அரசர்கள், ஆளுநர்களையும் பழித்தல்—இது பாவச்செயல்; நிந்தைக்குரியது.

Verse 56

उत्सन्नपतृदेवेज्याः स्वकर्मत्यागिनश्च ये । दुःशीला नास्तिकाः पापा न सदा सत्यवादिनः

பித்ரு-தேவ வழிபாட்டை அலட்சியப்படுத்தி, தம் ஸ்வதர்மக் கடமைகளைத் துறந்து, தீயொழுக்கம் உடையவர்களாய், நாஸ்திகராய், பாவிகளாய், எப்போதும் சத்தியத்தில் நிலைக்காதவர்களாய் இருப்போர்—நிந்தைக்குரியவரென கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 57

पर्वकाले दिवा चाप्सु वियोनौ पशुयोनिषु । रजस्वलास्वयोनौ च मैथुनं यः समाचरेत्

பர்வகாலத்தில், பகலில், நீரில், இயற்கைக்கு மாறான முறையில், விலங்குகளுடன், அல்லது ரஜஸ்வலையான பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்பவன்—அவன் செயல் பாவமெனவும் நிந்தைக்குரியதெனவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 58

स्त्रीपुत्रमित्रसुहृदामाशाच्छेदकराश्च ये । जनस्याप्रियवक्तारः क्रूराः समयभेदिनः

மனைவி, மகன், நண்பர், நல்வாழ்த்துநர் ஆகியோரின் நம்பிக்கையைச் சிதைப்போர், மக்களுக்கு வெறுப்பான சொற்கள் பேசுவோர், கொடூரர்கள், உடன்பாடு-நெறிகளை மீறுவோர்—பாவிகள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்।

Verse 59

भेत्ता तडागकूपानां संक्रमाणांरसस्य च । एकपंक्तिस्थितानां च पाकभेदं करोति यः

குளங்கள், கிணறுகளை உடைப்பவன்; பொதுமக்கள் கடக்கும் துறை/பாலம்/தடம் மற்றும் நீர்வழங்கல் அமைப்பைச் சீர்குலைப்பவன்; ஒரே பந்தியில் அமர்ந்தோரின் உணவில் சமையல்/பங்குகளைப் பிரித்து வேறுபாடு செய்பவன்—அவன் நிந்தைக்குரிய பாவி।

Verse 60

इत्येतैश्च नराः पापैरुपपातकिनः स्मृताः । युक्तास्तदुनकैः पापैः पापिनस्तान्निबोध मे

இவ்வகைப் பாவங்களால் மனிதர் ‘உபபாதகி’ என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றனர்; இதற்கு ஒத்த பாவங்களுடன் இணைந்தவர்களையும் பாவிகள் என என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்।

Verse 61

ये गोब्राह्मणकन्यानां स्वामिमित्रतपस्विनाम् । अन्तरं यांति कार्येषु ते स्मृताः पापिनो नराः

பசு, பிராமணர், கன்னியர் ஆகியோரின் காரியங்களில் இடையூறு செய்து, தம் ஸ்வாமி, நண்பர், தவஸ்விகள் தொடர்பான விஷயங்களில் பிளவு அல்லது தடையை உண்டாக்குவோர்—அவர்கள் பாபிகள் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 62

परश्रियाभितप्यंते हीनां सवंति ये स्त्रियाम् । पंक्त्यर्थं ये न कुर्वंति दानयज्ञादिकाः क्रियाः

பிறரின் செல்வச் சிறப்பைக் கண்டு பொறாமையால் எரிவோர், தடைசெய்யப்பட்ட/தாழ்ந்த நிலையுள்ள பெண்ணில் சந்ததி உண்டாக்குவோர், மேலும் பங்க்தி-தர்மத்திற்காக தானம், யாகம் முதலியவற்றை செய்யாதோர்—அவர்கள் கண்டிக்கப்படுவர்।

Verse 63

गोष्ठाग्निजलरथ्यासु तरुच्छायानगेषु च । त्यजंति ये पुरीषाद्यमारामायतनेषु च

கோசாலையில், நெருப்பருகில், நீரில், பாதையில், மரநிழலில், மலைகளில், மேலும் தோட்டங்களிலும் ஆலயப் பரிசரத்திலும் மலமூத்திரம் முதலியவற்றை கழிப்போர்—அசௌசமும் பாபமும் உடையவரென நிந்திக்கப்படுவர்।

Verse 64

गीतवाद्यरता नित्या मत्ताः किलकिलापराः । कूटवेषक्रियाचाराः कूटसंव्यवहारिणः

எப்போதும் பாடல்-வாத்தியங்களில் மூழ்கி, இடையறாது மதமயக்கத்தில் அர்த்தமற்ற கூச்சல்களில் ஈடுபடுவோர்; போலி வேடம் பூண்டு வஞ்சக நடத்தை மேற்கொண்டு, மோசடியால் பரிவர்த்தனை செய்வோர்—தர்மத்தை கெடுப்போர் என கண்டிக்கப்படுவர்।

Verse 65

कूटशासनकर्तारः कूटयुद्धकराश्च ये । निर्दयोऽतीव भृत्येषु पशूनां दमनश्च यः

வஞ்சகமான ஆணைகளை அமைத்து, துரோகப் போர்களை ஏற்படுத்துவோர்; பணியாளர்களிடம் மிகக் கடுமையாக இரக்கமின்றி நடப்போர்; மேலும் மிருகங்களை நசுக்கி துன்புறுத்துவோர்—இவர்கள் நீதித் தர்ம ஒழுங்கிற்கு எதிரானவர்கள்।

Verse 66

मिथ्याप्रसादितो वाक्यमाकर्णयति यः शनैः । चपलश्चापिमायावी शठो मिथ्याविनीतकः

பொய்ப் புகழ்ச்சியால் மயங்கி, அறிவுரையை மெதுவாகவே கேட்பவன்; நிலையற்றவன், மாயக்காரன், வஞ்சகன், பணிவை நடிப்பவன்—இத்தகையவன் தர்மவாழ்விற்கு தகாதவன் என ஞானிகள் கண்டிக்கின்றனர்।

Verse 67

यो भार्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् । भृत्यानतिथिबंधूंश्च त्यक्त्वाश्राति बुभुक्षितान्

மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்களைத் துறந்து; சிறுவர், முதியோர், மெலிந்தோர், நோயாளிகளைப் புறக்கணித்து; பணியாளர், விருந்தினர், உறவினரை ஒதுக்கி அவர்கள் பசியோடு இருக்கத் தானே உண்ணுபவன்—இல்லறத் தர்மத்தை மீறுகிறான்।

Verse 68

यः स्वयं मृष्टमश्राति विप्रायान्यत्प्रयच्छति । वृथापाकः स विज्ञेयो ब्रह्मवादिविगर्हितः

தான் சுவையான, சுத்தமான உணவை உண்டு, பிராமணருக்கு தாழ்ந்ததை அளிப்பவன்—அவன் ‘விருதாபாகன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; வேதசத்தியத்தைப் போற்றுவோர் அவனை கண்டிக்கின்றனர்।

Verse 69

नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेंद्रियाः । ये ताडयंति गां नित्यं वाहयंति मुहुर्मुहुः

நியமங்களைத் தாமே ஏற்று, புலனடக்கம் இல்லாமல் அவற்றை விட்டுவிடுபவர்கள்; மேலும் நாள்தோறும் மாடுகளை அடித்து மீண்டும் மீண்டும் ஓட்டுபவர்கள்—இச்செயல் கண்டிக்கத்தக்கது, ஒழுக்கத் தர்மத்திற்கு எதிரானது।

Verse 70

दुर्बलान्नैव पुष्णंति प्रणष्टार्था द्विषंति च । पीडयन्त्यभिचारेण सक्षतान्वाहयंति च

அவர்கள் பலவீனரைப் பேணார்; செல்வம் கெட்டால் பகை வளர்க்குவர்; தீய மந்திரச் செயல்களால் பிறரைத் துன்புறுத்துவர்; காயமுற்றவர்களையும் சுமை சுமக்க வைப்பர்—இத்தகையோர் கொடிய அதர்மத்தில் வீழ்வர்।

Verse 71

तेषा मदत्त्वा चाश्रंति चिकित्संति न रोगिणः । अजाविको माहिषिकः समुद्री वृषलीपतिः

அவர்கள் மதுபானத்தால் மயங்கி அழுது புலம்புவர்; நோயாளிகளுக்கு மருத்துவம் செய்யார். ஆடு‑செம்மறி மேய்ப்பவன், எருமை மேய்ப்பவன், கடல் பயணி, சூத்ரப் பெண்ணின் கணவன்—இவை இங்கு வீழ்ந்த நடத்தையின் குறிகளாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 72

हीनवर्णात्मवृत्तिश्च वैद्यो धर्मध्वजी च यः । यश्च शास्त्रमतिक्रम्य स्वेच्छयैवाहरेत्करम्

தாழ்ந்த வர்ணத்தின் தொழிலால் வாழ்பவன்; தர்மக் கட்டுப்பாடின்றி நடக்கும் வைத்தியன்; தர்மத்தை கொடியாகக் காட்டி வேடம் போடும் வஞ்சகர்; மேலும் சாஸ்திரங்களை மீறி தன் விருப்பப்படி வரி வசூலிப்பவன்—இவர்கள் இங்கு நீதிநெறி மீறுவோர் எனக் கண்டிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 73

सदा दण्डरुचिर्यश्च यो वा दण्डरुचिर्न हि । उत्कोचकैरधिकृतैस्तस्करैस्च प्रपीड्यते

எப்போதும் தண்டனையில் ஆசை கொண்டவனாக இருந்தாலும், தண்டனையில் ஆசையில்லாதவனாக இருந்தாலும்—அவன் இருவிதத்திலும் லஞ்சம் வாங்கும் அதிகாரிகளாலும் திருடர்களாலும் ஒடுக்கப்படுகிறான்.

Verse 74

यस्य राज्ञः प्रजा राष्ट्रे पच्यते नरकेषु सः । अचौरं चौरवत्पश्येच्चौरं वाऽचौररूपिणम्

எந்த அரசனின் நாட்டில் குடிமக்கள் நரகத்தில் வேதனைப்படுவது போலத் துன்புறுகிறார்களோ—அந்த அரசன் நிரபராதனைத் திருடனெனக் காண்கிறான்; அல்லது திருடனை நிரபராதன் போலக் கருதுகிறான்.

Verse 75

आलस्योपहतो राजा व्यसनी नरकं व्रजेत् । एवमादीनि चान्यानि पापान्याहुः पुराविदः

சோம்பலால் தாக்கப்பட்ட அரசனும், தீய பழக்கங்களுக்கு அடிமையான அரசனும் நரகத்திற்குச் செல்கிறான். இத்தகைய பிற பாவங்களையும் புராண அறிஞர்கள் கூறியுள்ளனர்.

Verse 76

यद्वातद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम् । अपहृत्य नरः पापो नारकी नात्र संशयः

பாவியான மனிதன் பிறருடைய சொத்தை, அது கடுகு விதை அளவுக்குச் சிறிதாயினும், திருடினால் அவன் நிச்சயமாக நரகத்திற்குரியவன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 77

एवमाद्यैर्नरः पापैरुत्क्रान्तैः समनंतरम् । शरीरं यातनार्थाय पूर्वाकारमवाप्नुयात्

இத்தகைய பாவங்களுடன் உயிர் நீங்கியவுடன், துன்பத்தை அனுபவிக்கும்படியாக மனிதன் உடனே முன்புபோலவே அதே வகையான உடலை மீண்டும் பெறுகிறான்।

Verse 78

तस्मात्त्रिविधमप्येतन्नारकीयं विवर्जयेत् । सदाशिवं च शरणं व्रजेत्सच्छ्रद्धया युतः

ஆகையால் நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் இம்மூவகை நடத்தையையும் விட்டு, உண்மையான பக்திச் சிரத்தையுடன் சதாசிவனைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 79

नमस्कारः स्तुतिः पूजा नामसंकीर्तनं तथा । संपर्कात्कौतुकाल्लोभान्न तस्य विफलं भवेत्

வணக்கம், ஸ்துதி, பூஜை, நாமசங்கீர்த்தனம்—இவை தொடர்பினாலோ, ஆர்வத்தினாலோ, பேராசையினாலோ செய்தாலும், ஒருபோதும் பயனற்றதாகாது।

Verse 80

करंधम उवाच । संक्षेपाच्छिवपूजाया विधानं वक्तुमर्हसि । कृतेन येन मनुजः शिवपूजाफलं लभेत्

கரந்தமன் கூறினான்—“சிவபூஜையின் முறையைச் சுருக்கமாக அருளிச் சொல்லுங்கள்; அதைச் செய்தால் மனிதன் சிவபூஜையின் பலனை அடையலாம்.”

Verse 81

महाकाल उवाच । प्रातर्मध्याह्नसायाह्ने शंकरं सर्वदा भजेत् । दर्शनात्स्पर्शनान्मर्त्यः कृततृत्यो भवेत्स्फुटम्

மஹாகாலன் கூறினான்—காலை, நண்பகல், மாலை எப்போதும் சங்கரனை வழிபட வேண்டும். அவரை தரிசித்து, அவரின் திருச்சின்னத்தைத் தொட்டால் மனிதன் தெளிவாகக் கृतகೃತ்யன் ஆகிறான்.

Verse 82

आदौ स्नानं प्रकुर्वित भस्मस्नानमथापि वा । आपद्गतः कण्ठस्नानं मन्त्रस्नानमथापि वा

முதலில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்—நீராடல் அல்லது பஸ்ம ஸ்நானமும். இடர்பாட்டில் கந்த ஸ்நானம் (பகுதி அபிஷேகம்) அல்லது மந்திர ஸ்நானம் (மந்திரத்தால் தூய்மை) செய்யலாம்.

Verse 83

आविकं परिदध्याच्च ततो वासः सितं च वा । धातुरक्तमथो नव्यं मलिनं संधितं न च

முதலில் கம்பள ஆடை அணிந்து, பின்னர் வெண்மையான ஆடை அணிய வேண்டும். தாது-சிவப்பு (காவி/சிவப்பு) நிற ஆடையும் ஏற்றது; ஆனால் அது புதிதாகவும், அழுக்கில்லாததும், தைத்துச் சேர்த்ததல்லாததும் ஆக வேண்டும்.

Verse 84

उत्तरीयं च संदध्याद्विना तन्निष्फलार्चनम् । भस्मत्रिपुण्ड्रधारी च ललाटे हृति चांसयोः

உத்தரீயம் (மேலாடை) அணிய வேண்டும்; அது இல்லையெனில் அர்ச்சனை பயனற்றதாகும். பஸ்மத் திரிபுண்ட்ரம் தரித்து நெற்றி, மார்பு, இரு தோள்களில் அணிய வேண்டும்.

Verse 85

पूजयेद्यो महादेवं प्रीतः पश्यति तं मुहुः । सर्वदोषान्बहिः क्षिप्य शिवायतनमाविशेत्

யார் மகாதேவனைப் பூஜித்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் அவரைத் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் எல்லா குற்றங்களையும் வெளியே தள்ளி, பின்னர் சிவாலயத்தில் நுழைய வேண்டும்.

Verse 86

प्रविश्य च प्रणम्येशं ततो गर्भगृहं विशेत् । पाणी प्रक्षाल्य तच्चित्तो निर्माल्यमवरोपयेत्

ஆலயத்தில் நுழைந்து இறைவனை வணங்கி, பின்னர் கர்ப்பகிரகத்திற்குள் செல்ல வேண்டும். கைகளை கழுவி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, முன் அர்ப்பணித்த நிர்மால்யத்தை அகற்ற வேண்டும்.

Verse 87

येन रुद्रायते भक्त्या कुरुते मार्जनक्रियाम् । तस्मान्मार्जयते त्वेवं स्थाणुनैतत्परस्परम्

எந்த பக்தியால் பக்தன் ‘ருத்ரசமன்’ ஆகி மார்ஜனச் செயலைச் செய்கிறானோ, அதே பக்தியால் நிலைபெற்ற ஸ்தாணு-பெருமான் கூட சுத்தமடைவதுபோல் கூறப்படுகிறது; ஆனால் இது உண்மையில் பரஸ்பரமான நேரடி சுத்திகரிப்பு அல்ல.

Verse 88

रुद्रभक्त्या च संतिष्ठेनमालिन्यं मार्जयेत्ततः । भक्तिर्देवस्य तिष्ठेन्न मालिन्यं मार्जतः सदा

ருத்ரபக்தியில் உறுதியாக நின்று, பின்னர் அசுத்தத்தை நீக்க வேண்டும். இறைவனின் பக்தி நிலைத்திருக்கும்; எப்போதும் மார்ஜனச் சேவையில் ஈடுபடுவோரிடம் மாசு நிலைக்காது.

Verse 89

गडुकान्पूरयेत्पश्चान्निर्मलेन जलेन वै । गडुकास्तु समाः सर्वे सर्वे च शुभदर्शनाः

பின்னர் தூய நீரால் கடுகங்களை நிரப்ப வேண்டும். எல்லா கடுகங்களும் ஒரே அளவாகவும், பார்ப்பதற்கு எல்லாம் மங்களமாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 90

निर्व्रणाः सौम्यरूपाश्च सर्वे चोदकपूरिताः । वस्त्रपूतजलैः पूर्णागन्धधूपैश्च वासिताः

அவை பிளவு, குறை இன்றியவையாகவும், இனிய வடிவமுடையவையாகவும் இருந்து, அனைத்தும் நீரால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும்—துணியால் வடிகட்டிய நீரால் நிரப்பப்பட்டு, நறுமணம் மற்றும் தூபத்தால் வாசமூட்டப்பட்டவையாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 91

क्षालिताः पूरिता नीताः षडक्षरजपेन च । गडुकाष्चशतं कुर्यादथवाप्यष्टविंशतिः

கழுவி, நிரப்பி, (பூஜைக்காக) எடுத்துச் சென்று, ஷடக்ஷர மந்திர ஜபத்துடன்—நூறு கடுகைகளை அமைக்க வேண்டும்; அல்லது குறைந்தது இருபத்தெட்டு.

Verse 92

अष्टादशापि चतुरस्ततोन्यूनं न कारयेत् । पयो दधि घृतं चैव क्षौद्रमिक्षुरसं तथा

பதினெட்டு அல்லது நான்கும் செய்யலாம்; ஆனால் அதற்கும் குறைவாகச் செய்யக் கூடாது. மேலும் பால், தயிர், நெய், தேன், கரும்புச் சாறும் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

Verse 93

एवं सर्वं च तद्द्रव्यं वामतः संन्यसेद्भवात् । ततो बहिर्विनिष्क्रम्य पूजयेत्प्रतिहारकान्

இவ்வாறு அந்த எல்லாப் பொருட்களையும் பகவான் பவனின் (சிவனின்) இடப்புறத்தில் வைக்க வேண்டும். பின்னர் வெளியே சென்று பிரதிஹாரகர்களை (வாசல் காவலர்-சேவகர்களை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 94

सर्वेषां वाचका मन्त्राः कथ्यंतेऽतः परं क्रमात्

இப்போது தொடர்ந்து முறையாக, அனைத்திற்கும் வாக்கியமாக (ஆஹ்வான-சுட்டு) விளங்கும் மந்திரங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 95

ओंगं गणपतये नमः ओंक्षां क्षेत्रपालाय नमः ओंगं गुरुभ्यो नमः इति आकाशे ओंकौं कुलदेव्यै नमः ॐ नंदिने नमः ओंमहाकालाय नमः ओंधात्रे विधात्रै नमः । ततः प्रविस्य लिंगाच्च किञ्चिद्दक्षिणतः शुचिः । उदङ्मुखः क्षणं ध्यायेत्समकायासनस्थितः

“ஓங்கம் கணபதயே நமः। ஓங்க்ஷாம் க்ஷேத்ரபாலாய நமः। ஓங்கம் குருப்யோ நமः।” பின்னர் ஆகாயத்தை நோக்கி “ஓங்கௌம் குலதேவ்யை நமः।” மேலும் “ॐ நந்தினே நமः। ॐ மஹாகாலாய நமः। ॐ தாத்ரே விதாத்ரை நமः।” என்று உச்சரித்து, அதன் பின் உள்ளே நுழைந்து தூய்மையுடன், லிங்கத்தின் வலப்புறம் சிறிது விலகி நின்று; வடமுகமாக, உடலை நிலைபெற்ற ஆசனத்தில் வைத்து ஒரு கணம் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 96

दर्भादिभिः परिवृतं मध्यपद्मार्कमंडलम् । सोममण्डलमध्यस्थं ध्यायेद्वै वह्निमंडलम्

தர்ப்பை முதலியவற்றால் சூழப்பட்ட, நடுவில் தாமரைவடிவ சூரியமண்டலத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; மேலும் சந்திரமண்டலத்தின் நடுவிலுள்ள அக்னிமண்டலத்தையும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 97

तन्मध्ये विश्वरूपं च वामाद्यष्टादिशक्तिकम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं चंद्रभूषितम्

அதன் நடுவில் விஸ்வரூபப் பெருமானைத் தியானிக்க வேண்டும்—வாமா முதலிய அஷ்டதிக் சக்திகளுடன் கூடியவர், பஞ்சமுகன், தசபுஜன், திரிநேத்திரன், சந்திர அலங்காரன்।

Verse 98

वामांकगिरिजं देवं ध्यायेत्सिद्धैः स्तुतं मुहुः । ततः पूर्वं प्रदद्याच्च पाद्यार्घं शंभवे नृप

இடப்புறத்தில் கிரிஜையைத் தாங்கிய, சித்தர்களால் மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்படும் தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர், அரசே, முதலில் சம்புவுக்கு பாத்யமும் அர்க்யமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 99

पानीयमक्षता दर्भा गंधपूष्पं ससर्पिषम् । क्षीरं दधि मधु पुनर्नवांगोऽर्घः प्रकीर्तितः

நீர், அக்ஷதை, தர்ப்பை, நறுமணம் மற்றும் மலர்கள் நெய்யுடன்; மேலும் பால், தயிர், தேன்—இதுவே நவாங்க அர்க்யம் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 100

ततः श्रद्धार्द्रचित्तस्य स्नानं लिंगस्य चाचरेत् । गृहीत्वा गडुकं पूर्वं मलस्नानं समाचरेत्

பின்னர் பக்தியால் உருகிய உள்ளத்துடன் லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; முதலில் கடுகு (நீர்ப்பானை) எடுத்துக் கொண்டு மலஸ்நானம் எனும் சுத்திகரண ஸ்நானத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 101

अर्द्धेन स्नापयेत्पूर्वं कुर्याच्च मलघर्षणम् । सर्वेण स्नापयेत्पश्चात्पूजयेत्स्नापयेत्ततः

முதலில் நீரின் ஒரு பகுதியால் லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, மாசுகளை உரசி நீக்க வேண்டும். பின்னர் முழுமையாக அபிஷேகம் செய்து, அதன் பின் பூஜை செய்து விதிப்படி மீண்டும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 102

प्रणम्य च ततो भक्त्या स्नापयेन्मूलमंत्रतः । ओंहूं विश्वमूर्तये शिवाय नम । इति द्वादशाक्षरो मूलमंत्रः

பின்னர் பக்தியுடன் வணங்கி, மூலமந்திரத்தால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்—“ஓம் ஹூம் விஸ்வமூர்த்தயே சிவாய நமः।” இதுவே த்வாதசாக்ஷர மூலமந்திரம்.

Verse 103

वारिक्षरदधिक्षौद्रघृतेनेक्षुरसेन च । स्नापयेन्मूलमन्त्रेण जलधूपार्चनात्पृथक्

நீர், சர்க்கரை, தயிர், தேன், நெய், கரும்புசாறு ஆகியவற்றால் மூலமந்திரம் உச்சரித்து அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; இது நீரார்ப்பணம், தூபம், அர்ச்சனை ஆகிய தனித்தனிக் கிரியைகளிலிருந்து வேறுபட்டது.

Verse 104

गडुकैः स्नापयेत्सर्वैः स्नातं गन्धैर्विरूक्षयेत्

எல்லா கடுகு (நீர்பாத்திரங்கள்) மூலமும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; அபிஷேகத்திற்குப் பின் நறுமணப் பொருட்களால் மெதுவாக உலர்த்த வேண்டும்.

Verse 105

विरूक्षितं ततः स्नाप्य श्रीखण्डेन विलेपयेत् । पूजयेद्विविधैः पुष्पैर्विधिना येन तच्छृणु

பின்னர் உலர்த்தி மீண்டும் அபிஷேகம் செய்து, ஸ்ரீகண்டம் (சந்தனம்) பூச வேண்டும். விதிப்படி பலவகை மலர்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும்—அந்த முறையை கேள்.

Verse 106

आग्नेयपादे ओंधर्माय नमः नैरृतके ओंज्ञानाय नमः वायव्ये ओंवैराग्याय नमः ईशानपादे ओंऐश्वर्याय नमः पूर्वपादे ओंअधर्माय नमः दक्षिणे ओंअज्ञानाय नमः पश्चिमे ओंअवैराग्याय नमः उत्तरे ओंअनैश्वर्याय नमः ओंअनन्ताय नमः ओंपद्माय नमः ओंअर्कमण्डला नमः ओंसोममण्डलाय नमः ओंवह्निमण्डला नमः ओंवामाज्येष्ठादिपंचमन्त्रशक्तिभ्यो नमः ओंपरमप्रकृत्यै देव्यै नमः ओंईशानतत्पुरुषाघोरवामदेवसद्योजातपञ्चवक्त्राय रुद्रसाध्यवस्वादित्यविश्वेदेवादिदेवविश्वरूपाय अण्डजस्वेदजोद्भिज्जजरायुजरूपस्थावरजङ्गममूर्तये परमेश्वराय ओंहूं विश्वमूर्तये शिवाय नमस्त्रिशूलधनुःखड्गकपालदण्डकुठारेभ्यः

ஆக்னேய பாதத்தில்—‘ஓம் தர்மாய நமः’; நைர்ருதத்தில்—‘ஓம் ஞானாய நமः’; வாயவ்யத்தில்—‘ஓம் வைராக்யாய நமः’; ஈசான பாதத்தில்—‘ஓம் ஐஸ்வர்யாய நமः’। கிழக்கில்—‘ஓம் அதர்மாய நமः’; தெற்கில்—‘ஓம் அஞ்ஞானாய நமः’; மேற்கில்—‘ஓம் அவைராக்யாய நமः’; வடக்கில்—‘ஓம் அனைஸ்வர்யாய நமः’। அனந்தனுக்கு நமஸ்காரம், பத்மத்துக்கு நமஸ்காரம்; அர்க்கமண்டலம், சோமமண்டலம், வஹ்னிமண்டலத்துக்கு நமஸ்காரம்। வாமா-ஜ்யேஷ்டா முதலிய பஞ்சமந்திர-சக்திகளுக்கு நமஸ்காரம்; பரமப்ரக்ருதி தேவிக்கு நமஸ்காரம்। ஈசான-தத்புருஷ-அகோர-வாமதேவ-ஸத்யோஜாத எனும் பஞ்சவக்த்ரனாய், தேவர்க்கும் தேவனாய், விஸ்வரூபனாய், அண்டஜ-ஸ்வேதஜ-உத்பிஜ்ஜ-ஜராயுஜ மற்றும் ஸ்தாவர-ஜங்கம எல்லா உயிர்களின் மூர்த்தியாய் விளங்கும் பரமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம்; ‘ஓம் ஹூம்’ விஸ்வமூர்த்தி சிவனுக்கு நமஸ்காரம்; திரிசூலம், வில், வாள், கபாலம், தண்டு, குதாரம் ஆகியவற்றுக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 107

ततो जलाधारमुखे चण्डीश्वराय नमः । एवं संपूज्य विधिवत्ततोऽर्घं संनिवेशयेत्

பின்னர் ஜலாதாரத்தின் வாயிலில்—‘ஓம் சண்டீஸ்வராய நமः’ என்று வணங்க வேண்டும். இவ்வாறு விதிப்படி பூஜை செய்து, அதன் பின் அர்க்யத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 108

पानीयमक्षताः पुष्पमेतैर्युक्तं फलोत्तमैः । गृहाणार्घ्यं महादेव पूजासंपूर्तिहेतवे

நீர், அக்ஷதை, மலர்கள்—உத்தம கனிகளுடன்—அர்ப்பிக்கப்படுகின்றன। ஓ மகாதேவா, பூஜை நிறைவு பெற இவ்வர்க்யத்தை ஏற்றருள்க।

Verse 109

अर्घादनंतरं शक्तः पूजयेद्वसुपूजया । धूपं दीपं च नैवेद्यं क्रमात्पश्चान्निवेदयेत्

அர்க்யத்திற்குப் பின், இயன்றவர் ‘வசு-பூஜை’ செய்து வழிபட வேண்டும்। பின்னர் வரிசையாக தூபம், தீபம், நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 110

घण्टां च वादयेत्तत्र ततो नीराजनं चरेत् । भ्रामयेद्देवदेवस्य शंखवादित्रनिःस्वनैः

அங்கே மணி ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் நீராஜனம் செய்ய வேண்டும்। சங்கும் வாத்தியங்களின் முழக்கத்துடன் தேவர்களின் தேவனின் முன்னிலையில் அதை வட்டமிட்டு ஆற்ற வேண்டும்।

Verse 111

नीराजनं च यः पश्ये द्देवदेवस्य शूलिनः । स मुच्येत्पातकैः सर्वैः किं पुनर्यः करिष्यति

சூலதாரியான தேவதேவனின் நீராஜனத்தை காண்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; அப்படியிருக்க, தானே அதைச் செய்பவனுக்கு எத்தனை அதிகப் புண்ணியம் உண்டோ!

Verse 112

नृत्यं गीतं च वाद्यं च अलीकमपि यश्चरेत् । तस्य तुष्येदनंतंहि गीतवाद्यफलं यतः

யாரேனும் நடனம், பாடல், வாத்தியம் ஆகியவற்றை குறைபாடுடன் செய்தாலும், அனந்தன் அவர்மேல் மகிழ்வான்; ஏனெனில் பக்தியுடன் அர்ப்பணித்த பாடல்-வாத்தியத்தின் பலன் அதிலிருந்தே உண்டாகிறது.

Verse 113

स्तोत्रैस्ततश्च संस्तूय दण्डवत्प्रणमेद्भुवि । क्षमापयेच्च देवेशं सुकृतं कुकृतं क्षम

பின்னர் ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து, தரையில் தண்டவத் வணங்க வேண்டும். மேலும் தேவேசனிடம் மன்னிப்பு வேண்ட வேண்டும்— ‘என் நற்கருமமும் தீக்கருமமும் இரண்டையும் மன்னிப்பாயாக’.

Verse 114

य एवं यजते रुद्रमस्मिंल्लिंगे विशेषतः । पितरं पितामहं चैव तथैव प्रपितामहम्

இந்த லிங்கத்தில் சிறப்பு பக்தியுடன் ருத்ரனை வழிபடுபவன், தன் தந்தை, தாத்தா, மூத்த தாத்தா ஆகியோருக்கு திருப்தியும் உயர்வும் அளிக்கிறான்.

Verse 115

सर्वात्पापात्समुत्तार्य रुद्रलोके वसेच्चिरम् । एवं माहेश्वरो भूत्वा सदाचारव्रतस्थितः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் உயர்த்தப்பட்டு ருத்ரலோகத்தில் நீண்ட காலம் வாசிப்பான். இவ்வாறு மஹேஸ்வர பக்தனாகி, சதாசார விரதத்தில் நிலைத்து, அந்த நிலையைக் அடைவான்.

Verse 116

पशुपाशविमोक्षार्थं पूजयेत्तन्मना यदि । य एवं यजते रुद्रं तेनैतत्तर्पितं जगत्

பசுபாவத்தால் கட்டுண்ட உயிரின் பாசவிமோசனத்திற்காக, அவனிடமே மனம் ஒன்றி வழிபடுவான்—இவ்வாறு ருத்ரனை யஜிப்பவனால் இவ்வுலகம் முழுதும் திருப்தியடைந்து போஷிக்கப்பட்டதுபோல் ஆகும்.

Verse 117

किं त्वेतत्सफलं राजन्नाचारयो न लंघयेत् । आचारात्फलते धर्मो ह्याचारात्स्वर्गमश्नुते

ஆனால், அரசே, இது பலன் தர வேண்டுமெனில் நல்வழக்கத்தை மீறக் கூடாது. நல்வழக்கத்தாலே தர்மம் பலிக்கும்; நல்வழக்கத்தாலே சுவர்க்கம் அடையப்படும்.

Verse 118

आचाराल्लभते ह्यायुराचारो हंत्यलक्षणम् । यज्ञदानतपांसीह पुरुषस्य न भूतये

நல்லாசாரத்தால் ஆயுள் கிடைக்கும்; நல்லாசாரம் அமங்கலக் குறிகளை அழிக்கும். ஆனால் நல்லாசாரம் இன்றிய யாகம், தானம், தவம் இங்கு மனிதனுக்கு உண்மையான செழிப்பை அளிக்காது.

Verse 119

भवन्ति यः सदाचारं समुल्लंघ्य प्रवर्तते । तस्य किञ्चित्समुद्देशं वक्ष्ये तं श्रृणु पार्थिव

நல்லாசாரத்தை முற்றிலும் மீறி மனம்போல் நடப்பவனுடைய சிறு விவரத்தை நான் கூறுவேன்—பூமியின் அரசே, கேள்.

Verse 120

त्रिवर्गसाधने यत्नः कर्तव्यो गृहमेधिना । तत्संसिद्धौ गृहस्थस्य सिद्धिरत्र परत्र च

இல்லறத்தான் திரிவர்கம்—தர்மம், அர்த்தம், காமம்—இவற்றை அடைவதற்கு முயல வேண்டும். அவை முறையாக நிறைவேறினால், இல்லறத்தானுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் வெற்றி உண்டாகும்.

Verse 121

ब्राह्मे मुहूर्ते बुध्येन धर्मार्थौ चापि चिन्तयेत् । समुत्थाय तथाचम्य दंतधावनपूर्वकम्

பிராஹ்மமுஹூர்த்தத்தில் தெளிந்த மனத்துடன் தர்மமும் அர்த்தமும் குறித்து சிந்திக்க வேண்டும். பின்னர் எழுந்து விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, பல் துலக்குதலை முதலில் செய்து சௌசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 122

सन्ध्यामुपासीत बुधः संशांतः प्रयतः शुचिः । पूर्वां सन्ध्यां सनक्षत्रां पश्चिमां सदिवाकराम्

ஞானி அமைதியுடன், கட்டுப்பாட்டுடன், தூய்மையுடன் சந்த்யா உபாசனை செய்ய வேண்டும். காலைச் சந்த்யாவை நட்சத்திரங்கள் தெரியும் வேளையில், மாலைச் சந்த்யாவை சூரியன் இருக்கும் போதே செய்ய வேண்டும்.

Verse 123

उपासीत यथान्यायं नैनां जह्यादनापदि । वर्जयेदनृतं चासत्प्रलापं परुषं तथा

முறையான விதிப்படி சந்த்யா உபாசனை செய்ய வேண்டும்; அவசரம் இல்லையெனில் அதை கைவிடக் கூடாது. பொய், வீண் அசத் பேச்சு, கடுமையான சொற்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 124

असत्सेवां ह्यसद्वादं ह्यसच्छास्त्रं च पार्थिव । आदर्शदर्शनं दंतधावनं केशसाधनम्

அரசே, தீயோரின் நட்பு, பொய்வாதம், வழிதவறச் செய்யும் சாஸ்திரப் போதனை ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்; அதுபோல (தகாத நேரத்தில்) கண்ணாடி பார்தல், பல் துலக்குதல், முடி அலங்கரித்தல் ஆகியவற்றையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 125

देवार्चनं च पूर्वाह्णे कार्याण्याहुर्महर्षयः । पालाशमासनं चैव पादुके दंतधावनम् । वर्जयेदासनं चैव पदा नाकर्षयेद्बुधः

மஹரிஷிகள் கூறுவது: முற்பகலில் தேவர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். பலாச மர ஆசனம், பாதுகை அணிதல், மேலும் விதிப்படி பல் துலக்குதல் செய்ய வேண்டும். ஞானி ஆசனத்தை அவமதிக்கக் கூடாது; காலால் இழுக்கவும் கூடாது.

Verse 126

जलमग्निं च निनयेद्यगपन्न विचक्षणः

விவேகமுள்ளவன் நீரை அக்னியுடன் அலட்சியமாகச் சேர்க்கக் கூடாது; மேலும் ஒழுங்கின்றி அல்லது அநாகரிகமாக நடக்கக் கூடாது।

Verse 127

पादौ प्रसारयेन्नैव गुरुदेवाग्निसंमुखौ । चतुष्पथं चैत्यतरुं देवागारं तथा यतिम्

குரு, தேவர்கள் மற்றும் புனித அக்னி முன்னிலையில் கால்களை ஒருபோதும் நீட்டக் கூடாது. அதுபோல நாற்சந்தி, சைத்ய மரம், கோவில், யதி ஆகியோரிடமும் மரியாதை கொள்ள வேண்டும்।

Verse 128

विद्याधिकं गुरुं वृद्धं कुर्यादेतान्प्रदक्षिणान्

அறிவில் மேன்மையுடையோர், தம் குரு, மற்றும் வணக்கத்திற்குரிய முதியோர்—இவர்களை பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 129

आहारनीहारविहारयोगाः सुसंवृता धर्मविदानुकार्याः । वाग्बुद्धिवीर्याणि तपस्तथैव वार्तायुषी गुप्ततमे च कार्ये

உணவு, மலமூத்திரச் சுத்தி போன்ற உடற்கடமைகள், ஓய்வு/விளையாட்டு, யோக ஒழுக்கம்—இவை அனைத்தும் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்து, தர்மம் அறிந்தோரின் வழியைப் பின்பற்ற வேண்டும்। வாக்கு, அறிவு, வலிமை ஆகியவற்றை அடக்கி தவம் செய்ய வேண்டும்; நன்மை தரும் சொற்களைப் பேசிக், மிக ரகசியமானவற்றை காக்க வேண்டும்।

Verse 130

उभे मूत्रपुरीषे तु दिवा कुर्यादुदङ्मुखः । दक्षिणाभिमुखो रात्रौ ह्येवमायुर्न रिष्यते

மூத்திரமும் மலமும் கழிக்கும் போது பகலில் வடக்கு நோக்கி, இரவில் தெற்கு நோக்கி செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் ஆயுளும் உயிர்வலிமையும் குன்றாது।

Verse 131

प्रत्यग्निं प्रति सूर्यं च प्रति गां व्रतिनं प्रति । प्रति सोमोदकं सन्ध्यां प्रज्ञा नश्यति मेहतः

புனித அக்னி, சூரியன், பசு, விரதஸ்தன், சோமோதகம் அல்லது சந்த்யாவந்தனம் நோக்கி முகம் வைத்து மூத்திரம் கழித்தால், அவனுடைய விவேக-ப்ரஜ்ஞை அழியும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 132

भोजने शयने स्थाने उत्सर्गे मलमूत्रयोः । रथ्याचंक्रमणे चार्द्रपञ्चकश्चाचमेत्सदा

உணவுக்குப் பின், படுத்த பின், இடம் மாற்றிய பின், மலம்-மூத்திரம் கழித்த பின், தெருவில் நடந்த பின்—எப்போதும் ஆசமனம் செய்து ‘ஆர்த்ரபஞ்சகம்’ எனும் நீர்ச் சுத்தி முறைகளையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 133

न नद्यां मेहनं कुर्यान्न श्मशाने नभस्मनि । न गोमये न कृष्टे च नैवालूने न शाड्वले

நதியில், சுடுகாட்டில், சாம்பலின் மேல், கோமயத்தின் மேல், உழுத நிலத்தில், வெட்டாத பயிரின் மேல், பச்சைப் புல்லின் மேல் மூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது।

Verse 134

उद्धृत्ताभिस्तथाद्भिस्तु शौचं कुर्याद्विचक्षणः । अंतर्जलाद्देवकुलाद्वल्मीकान्मूषकस्थलात्

விவேகி, எடுத்து வைத்த மண்ணாலும் நீராலும் சௌச-சுத்தி செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக வீட்டுக்குள் உள்ள நீர்ச் தொடர்பால், தேவகுல (கோவில்) பரப்பில், வல்மீகம் (எறும்புத் திட்டு) அருகில், எலிகள் நடமாடும் இடத்தில் ஏற்பட்ட அசுத்தத்தில்।

Verse 135

अपविद्धापशौचाश्च वर्जयेत्पंच मृत्तिकाः । गन्धलेपापहरणं शौचं कुर्यात्तथा बुधः

சௌசத்திற்குக் கூறப்பட்ட ஐந்து வகை மண்ணுகள் மாசடைந்தவையாகவோ தவறாக எறிந்து அசுத்தமானவையாகவோ இருந்தால் அவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்; ஞானி நாற்றமும் அழுக்கும் (லேபம்) நீங்குமாறு சுத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 136

नात्मानं ताडयेन्नैव दद्याद्दुः खेभ्य एव च । उभाभ्यामपि पाणिभ्यां कण्डूयेन्नात्मनः शिरः

ஒருவன் தன்னைத் தானே அடிக்கக் கூடாது; துக்கத்திற்குத் தன்னை ஒப்படைக்கவும் கூடாது. மேலும் இரு கைகளாலும் தன் தலையைச் சொறியவும் கூடாது.

Verse 137

रक्षेद्दारांस्त्यजेदीष्यां तासु निष्कारणं बुधः । सूर्यास्तं न विनाकाश्चित्क्रिया नैवाचरेत्तथा

அறிவுடையவன் மனைவியைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; அவள்மீது காரணமற்ற பொறாமையை விட்டு விட வேண்டும். அதுபோல சூரியாஸ்தம விதியை எண்ணாமல் எந்தக் கிரியையும் செய்யக் கூடாது.

Verse 138

अद्रोहेणैव भूतानामल्पद्रोहेण वा पुनः । शिवचित्तोर्जयोद्वित्तं न चातिकृपणो भवेत्

எல்லா உயிர்களிடமும் பகைமையின்றி—அல்லது குறைந்தபட்சம் தீங்கைச் சுருக்கி—சிவபக்தி நிறைந்த மனத்தால் செல்வச் செழிப்பை அடைய வேண்டும்; மிகக் கஞ்சனாகவும் ஆகக் கூடாது.

Verse 139

नेर्ष्युः स्यान्न कृतघ्नः स्यान्न परद्रोहकर्मधीः । न पाणिपादचपलो न नेत्रचपलोऽनृजुः

ஒருவன் பொறாமையுடையவனாக இருக்கக் கூடாது; நன்றிகெட்டவனாகவும் இருக்கக் கூடாது; பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் எண்ணத்தில் நிலைக்கவும் கூடாது. கை-கால்களில் அசைவு மிகுதியாகவும், கண்களில் நிலையின்மையாகவும், நடத்தையில் வஞ்சகமாகவும் இருக்கக் கூடாது.

Verse 140

न च वागङ्गचपलो न चाशिष्टस्य गोचरः । न शुष्कवादं कुर्वीत शुष्क्रवैरं तथैव च

பேச்சிலும் உடல் அசைவுகளிலும் நிலையின்மை இருக்கக் கூடாது; ஒழுக்கமற்றவர்களின் கூட்டத்திற்குச் செல்லவும் கூடாது. பயனற்ற வாதங்களைச் செய்யக் கூடாது; தேவையற்ற பகையையும் வளர்க்கக் கூடாது.

Verse 141

उपायैः साधयेदर्थान्दण्डस्त्वगतिका गतिः । भिन्नाशनं भिन्नशय्यां वर्जयेद्भिन्नभाजनम्

உகந்த வழிகளால் தான் காரியங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும்; வேறு வழியில்லாதபோது மட்டுமே தண்டனை இறுதி வழி. உடைந்த ஆசனம், உடைந்த படுக்கை, உடைந்த பாத்திரம் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 142

अंतरेण न गच्छेन द्वयोर्ज्वलनलिंगयोः । नाग्न्योर्न विप्रयोश्चैव न दंपत्योर्नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இரண்டு எரியும் அக்னிச் சின்னங்களுக்கிடையில் செல்லாதே; இரண்டு புனித அக்னிகளுக்கிடையிலும் அல்ல. இரண்டு பிராமணர்களுக்கிடையிலும், தம்பதியருக்கிடையிலும் செல்லாதே.

Verse 143

न सूर्यव्योमयोर्नैव हरस्य वृषभस्य च । एतेषामंतरं कुर्वन्यतः पापमवाप्नुयात्

சூரியனும் ஆகாயமும் இடையில் தன்னை நிறுத்தக் கூடாது; அதுபோல ஹரன் (சிவன்) மற்றும் அவருடைய வृषபம் (நந்தி) இடையிலும் நிற்கக் கூடாது. இவற்றில் பிரிவு உண்டாக்கினால் பாவம் சேரும்.

Verse 144

नैकवस्त्रश्च भुंजीत नाग्नौ होममथाचरेत् । न चार्चयेद्द्विजान्नैव कुर्याद्देवार्चनं बुधः

ஞானமுள்ள பக்தன் ஒரே ஆடை அணிந்து உணவு கொள்ளக் கூடாது; அக்னியில் விதிக்கு மாறாக ஹோமமும் செய்யக் கூடாது. நியமம் குலைந்த நிலையில் பிராமணார்ச்சனையோ தேவார்ச்சனையோ செய்ய வேண்டாம்.

Verse 145

खंडनं पेषणं मार्ष्टिं जलसंशोधनं तथा । रंधनं भोजनं स्वाप उत्थानं गमनं क्षुतम्

வெட்டுதல், அரைத்தல், துடைத்தல், நீரை வடிகட்டி தூய்மைப்படுத்துதல்; சமைத்தல், உணவு, உறக்கம், எழுதல், நடப்பது, பசி எழுதல்—இந்நித்யச் செயல்கள் அனைத்தும் நியமத்துடன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.

Verse 146

कार्यारंभं समाप्तिं च वचः प्रोच्य तथा प्रियम् । पिबञ्जिघ्रन्स्पृशञ्छृण्वन्विवक्षुर्मैथुनं तथा

செயலின் தொடக்கமும் நிறைவும், சொற்கள் உரைத்தல்—இனிய சொற்களாயினும்—பானம், மணம் உணர்தல், தொடுதல், கேட்குதல், பேச விருப்பம், மேலும் மைதுனம்—இவையெல்லாம் மாஹேஸ்வர ஒழுக்கத்தில் அடக்கமும் கட்டுப்பாடும் உடையதாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 147

शुचित्वं च जपं स्थाणुं यः कुर्याद्विंशतिं तथा । माहेश्वरः स विज्ञेयः शेषोन्यो नामधारकः

தூய்மையைப் பேணிக் கொண்டு ஸ்தாணு (சிவன்) நாமஜபத்தை விதிப்படி இருபது முறை செய்பவன் உண்மையான மாஹேஸ்வரன்; மற்றவர்கள் பெயரளவிலானவர்கள் மட்டுமே।

Verse 148

स वै रुद्रमयो भूत्वा ततश्चांते शिवं व्रजेत् । परस्त्रियं नाभिभाषेत्तथा संभाषयेद्यदि

அவன் ருத்ரமயனாகி இறுதியில் சிவனை அடைகிறான். பிறன் மனைவியிடம் பேசக் கூடாது; பேச வேண்டிய நிலை வந்தால், அடக்கத்துடனும் முறையுடனும் சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 149

मातः स्वसरथो पुत्रि आर्येति च वदेद्बुधः । उचछिष्टो नालभेत्किंचिन्न च सूर्यं विलोकयेत्

அறிவுடையவன் (பெண்களை) ‘அம்மா’, ‘அக்கா/தங்கை’, ‘மகளே’, ‘ஆர்யையே’ என்று மரியாதையுடன் அழைக்க வேண்டும். உச்சிஷ்ட நிலையில் எதையும் தொடக்கூடாது; சூரியனை நோக்கிப் பார்ப்பதும் கூடாது।

Verse 150

नेन्दुं न तारकाश्चैव नादयेन्नात्मनः शिरः । स्वस्रा दिहित्रा मात्रा वा नैकांतासन माचरेत्

அவன் நிலாவையோ நட்சத்திரங்களையோ நோக்கிப் பார்க்கக் கூடாது; தன் தலையைத் தானே அடிக்கவும் கூடாது. மேலும் சகோதரி, மகள் அல்லது தாயுடன் கூட தனிமையில் அமர்வதையும் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 151

दुर्जयो हींद्रियग्रामो मुह्यते पंडितोऽपि सन् । गुरुमभ्यागतं गेहे स्वयमुत्थाय यत्नतः

இந்திரியங்களின் கூட்டம் உண்மையிலே வெல்லக் கடினம்; பண்டிதனும் கூட மயக்கமடையலாம். ஆகவே குரு இல்லத்துக்கு வந்தால் தானே எழுந்து கவனத்துடன் மரியாதை செய்து வரவேற்க வேண்டும்.

Verse 152

आसनं कल्पयेत्तस्य कुर्यात्पादाभिवंदनम् । नोदक्छिराः स्वपेज्जातु न च प्रत्यक्छिरा बुधः

அவருக்காக ஆசனம் அமைத்து, பாதவந்தனம் செய்ய வேண்டும். ஞானி ஒருபோதும் வடக்குத் திசை நோக்கித் தலை வைத்து உறங்கக் கூடாது; மேற்குத் திசை நோக்கியும் கூடாது.

Verse 153

शिरस्यगस्त्यमाधाय तथैव च पुरंदरम् । उदक्यादर्शनं स्पर्शं वर्ज्यं संभाषणं तथा

அகஸ்தியரையும் புரந்தரனையும் (இந்திரன்) நினைவில் வைத்து, மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணை காண்தல், தொடுதல், மேலும் உரையாடுதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 154

नाप्सु मूत्रं पुरीषं वा मैथुनं वा समाचरेत् । कृत्वा विभवतो देवमनुष्यर्षिसमर्चनाम्

நீரில் சிறுநீர் அல்லது மலம் கழிக்கக் கூடாது; அங்கேயே மைதுனமும் செய்யக் கூடாது. தன் இயல்புக்கும் வசதிக்கும் ஏற்ப முதலில் தேவர்கள், மதிக்கத்தக்க மனிதர்கள், ரிஷிகள் ஆகியோருக்கு முறையாக ஆராதனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 155

पितॄणां च ततः शेषं भोक्तुं माहेश्वरोऽर्हति । वाग्यतः शुचिराचांतः प्राङ्मुखोदङ्मुखोऽपि वा

பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணித்த பின் மீதமிருப்பது, மஹேஸ்வர பக்தன் உண்ணத் தகுதியானது. வாக்கை அடக்கி, தூய்மையுடன் ஆச்சமனம் செய்து, கிழக்கு நோக்கி—அல்லது வடக்கு நோக்கி—உண்ண வேண்டும்.

Verse 156

अन्तर्जानुश्च तच्चित्तो भुञ्जीतान्नमकुत्सयन् । नोपघातं विना दोषान्न तस्योदाहरेद्बुधः

முழங்கால்களை மடக்கி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, உணவை இகழாமல் உண்ண வேண்டும். உண்மையான தீங்கு இல்லையெனில் ஞானி அதன் குறைகளைச் சொல்லார்.

Verse 157

नग्नस्नानं न कुर्वीत न शयीत व्रजेत वा । दुष्कृतं न गुरोर्ब्रूयात्क्रुद्धं चैनं प्रसादयेत्

நிர்வாணமாகக் குளிக்கக் கூடாது; முறையற்ற வகையில் படுத்தோ அலைந்தோ இருக்கக் கூடாது. குருவின் முன்னிலையில் தீச்செயலைப் பேசக் கூடாது; குரு கோபித்தால் அவரை சமாதானப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 158

परिवादं न श्रृमुयादन्येषामपि जल्पताम् । सदा चा कर्णयेद्धमास्त्यक्त्वा कृत्यशतान्यपि

மற்றவர்கள் பழிச்சொல் பேசினாலும் அதைச் செவிமடுக்கக் கூடாது. நூறு காரியங்களை விட்டுவிட்டாலும் எப்போதும் தர்ம உபதேசங்களை கேட்க வேண்டும்.

Verse 159

नित्यं नित्यं हि संमार्ष्टि गेहदर्पणयोरिव । शुक्लायां च चतुर्दश्यां नक्तभोजी सदा भवेत्

வீடும் கண்ணாடியும் துடைத்து மெருகேற்றுவது போல தினந்தோறும் தூய்மையைப் பேண வேண்டும். மேலும் சுக்லபட்ச சதுர்தசியில் எப்போதும் நக்தபோஜனம்—இரவில் மட்டும் உணவு—கடைபிடிக்க வேண்டும்.

Verse 160

तिस्रो रात्रीर्न शक्तश्चेदेवं माहेश्वरो भवेत् । संयावकृशरामांसं नात्मानमुपसाधयेत्

மூன்று இரவுகள் இந்த ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்ற இயலாவிட்டாலும், இவ்விதமாக அவன் மாஹேஸ்வரன் எனக் கருதப்படலாம். ஆனால் ஸம்யாவம், க்ருஷரா, மாம்சம் போன்ற செழுமையான உணவுகளால் தன்னை இன்புறுத்தக் கூடாது.

Verse 161

सायंप्रातश्च भोक्तव्यं कृत्वा ह्यतिथि भोजनम् । स्वप्नाध्ययनभोज्यानि संध्ययोश्च विवर्जयेत्

மாலையும் காலையும் உணவு கொள்ள வேண்டும்; முதலில் அதிதிக்கு உணவளித்து. சந்த்யாகாலங்களில் உறக்கம், படிப்பு, உணவு ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 162

भुंजानः संध्ययोर्मोहादसुरावसथो भवेत् । स्नातो न धूनयेत्केशान्क्षुते निष्ठीवितेऽध्वनि

சந்த்யாகாலங்களில் மயக்கத்தால் உண்பவன் அசுரர்களின் வாசஸ்தலமாகிறான். குளித்த பின் தலைமுடியை உலுக்கக் கூடாது; வழியில் தும்மல் அல்லது துப்புதல் ஏற்பட்டால் தூய்மை-ஒழுக்கம் காக்க வேண்டும்.

Verse 163

आलभेद्दक्षिणं कर्णं सर्वभूतानि क्षामयेत् । न चापि नीलीवासाः स्यान्न विपर्यस्तवस्त्रधृक्

வலது காதைத் தொடிந்து எல்லா உயிர்களிடமும் மன்னிப்பு வேண்ட வேண்டும். நீல ஆடை அணியக் கூடாது; தலைகீழாக அல்லது ஒழுங்கின்றி ஆடை அணியவும் கூடாது.

Verse 164

वर्ज्यं च मलिनं वस्त्रं दशाभिश्च विवर्जितम् । प्रक्षाल्य मुखहस्तौ च पादौ चाप्युपविश्य च

அழுக்கான ஆடைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்; ஓரம்/தசை இல்லாத குறைபாடான ஆடைகளையும் தவிர்க்க வேண்டும். முகம், கைகள், கால்கள் கழுவி பின்னர் முறையாக அமர வேண்டும்.

Verse 165

अंतजानुस्त्रिराचामेद्दिर्मुखं परिमार्जयेत् । तोयेन स्पर्शयेत्खानि स्वमूर्धानं तथैव च

முட்டிகளை உள்ளே இழுத்து அமர்ந்து மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்து முகத்தை நன்றாகத் துடைக்க வேண்டும். நீரால் இந்திரியத் துவாரங்களைத் தொடிந்து, அதுபோலத் தன் தலைச்சியையும் தொட வேண்டும்.

Verse 166

आचम्य पुनराचम्य क्रियाः कुर्वीत सर्वशः । क्षुते निष्ठीविते चैव दंतलग्ने तथैव च

ஆசமனம் செய்து, தேவையெனில் மீண்டும் ஆசமனம் செய்து, எல்லா கிரியைகளையும் செய்ய வேண்டும். தும்மியபின், துப்பியபின், பற்களுக்கிடையில் ஏதாவது சிக்கினாலும் சுத்திக்காக மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 167

पतितानां च संभाषे कुर्यादाचमनिक्रियाम् । अध्येतव्या त्रयी नित्यं भवितव्यं विपश्चिता

பதிதர்களுடன் (தர்மத்திலிருந்து வழுவியவர்களுடன்) உரையாடிய பின் ஆசமனக் கிரியையைச் செய்ய வேண்டும். தினமும் வேதத் திரயத்தைப் படித்து, உண்மையான விவேகியாக ஆக முயல வேண்டும்.

Verse 168

धर्मतो धनमाहार्य यष्टव्यं चापि यत्नतः । हीनेभ्योपि न युंजीत त्वंकारं कर्हिचिद्बधः । त्वंकारो वा वधो वापि गुरूणामुभयं समम्

தர்ம வழியில் செல்வம் ஈட்ட வேண்டும்; முயற்சியுடன் யாக யஜ்ஞங்களை நடத்த வேண்டும். தாழ்ந்தவர்களிடமும் இகழ்ச்சியுடன் ‘நீ!’ எனும் ‘த்வங்காரம்’ பயன்படுத்தக் கூடாது; அது வதம் போன்ற காயம். குருமார்க்கு அகந்தைமிகு அழைப்பும் உண்மையான கொலையும்—இரண்டும் சமமான பாவம்.

Verse 169

सत्यं वाच्यं नित्यमैत्रेण भाव्यं कार्यं त्याज्यं नित्यमायासकारि । लोकेऽमुष्मिन्यद्दिनं स्यात्तथास्मिन्नात्मा योगे येजनीयो गभीरैः

எப்போதும் சத்தியம் பேச வேண்டும்; எந்நாளும் நட்புணர்வை வளர்க்க வேண்டும்; தொடர்ந்து சிரமமும் கலக்கமும் தரும் செயல்களை விட்டு விட வேண்டும். இவ்வுலகில் நாள் எவ்வாறு செல்கின்றதோ, அவ்வாறே அடுத்த உலகும் அமையும்; ஆகவே ஞானிகள் ஆழ்ந்த யோகத்தால் ஆத்மாவை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 170

तीर्थस्नानैः सोपवासैर्व्रतैश्च पात्रे दानैर्होमजप्यैश्चयज्ञैः । भवार्चनैर्देवपूजाविशेषैरात्मा नित्यं शोधनीयो मलाक्तः

தீர்த்த ஸ்நானங்கள், உபவாசத்துடன் கூடிய விரதங்கள், தகுதியானவர்களுக்கு தானம், ஹோமம், ஜபம், யஜ்ஞங்கள், மேலும் பவ (சிவன்) அர்ச்சனை மற்றும் சிறப்பு தேவபூஜைகள்—இவற்றால் மாசடைந்த ஆத்மாவை தினந்தோறும் சுத்தப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 171

यत्रापि कुर्वतो नात्मा जुगुप्सामेति पार्थिव । तत्कर्तव्यसमसंगेन यन्नगोप्यं महाजने

ஓ பார்திவா! எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் உன் உள்ளச்சாட்சி அருவருப்பால் சுருங்காததோ, அதையே கடமை உணர்வுடன் சத்சங்கத்தில் செய்; மக்களிடத்தில் மறைக்க வேண்டாததையே நடத்தையாகக் கொள்।

Verse 172

इति ते वै समुद्देशः कीर्तितः किंचिदेव च । शेषः स्मृतिपुराणेभ्यस्त्वया श्रोतव्य एव च

இவ்வாறு உனக்கு சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது. மீதியதை நீ ஸ்மிருதிகளிலும் புராணங்களிலும் இருந்து நிச்சயமாகக் கேட்டு அறிய வேண்டும்।

Verse 173

एवमाचरतो धर्मं महेशस्य गृहे सतः । धर्मार्थकामसंप्राप्तौ परत्रेह च शोभनम्

மகேசனின் இல்லத்தில் (சைவ இல்லறத்தில்) இருந்து இவ்வாறு தர்மத்தை நடத்துவோர்க்கு தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றின் அடைவு உறுதி; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை விளையும்।

Verse 174

एवं नानाविधान्धर्मान्महाकालस्य फाल्गुन । वदतो ध्वनिराकाशे सुमहानभ्यजायत

ஓ பால்குணா! மகாகாலன் இவ்வாறு பலவகைத் தர்மங்களை உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆகாயத்தில் மிகப் பெரும் முழக்கம் எழுந்தது।

Verse 175

यावत्पश्यंति ये तत्र समाजग्मुः श्रृणुष्व तान् । ब्रह्मा विष्णुः स्वयं रुद्रो दे वी रुद्रगणास्तथा

அவர்கள் அங்கே நோக்கிக் கொண்டிருக்கையில்—கேள், யார் யார் கூடினர்: பிரம்மா, விஷ்ணு, தாமே ருத்ரன், தேவி, மேலும் ருத்ரகணங்களும்।

Verse 176

इंद्रादयस्तथा देवा वसिष्ठाद्या मुनीश्वराः । तुंबरुप्रवराश्चापि गंधर्वाप्सरसां गणाः

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும், வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்தலைவர்கள், மேலும் தும்புரு முன்னிலையில் கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும் அங்கு வந்தனர்।

Verse 177

तान्महेशमुखान्सर्वान्महाकालो महामतिः । अर्चयामास बहुधा भक्त्युद्रेकातिपूरितः

மகாமதி மகாகாலன், பக்தியின் பெருக்கால் நிறைந்து, மகேசன் முதலிய அனைவரையும் பலவிதமாகப் பூஜித்தான்।

Verse 178

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैर्वरे रत्नमयासने । उपविष्टोऽभिषिक्तश्च महीसागरसंगमे

பின்னர் பிரம்மன் முதலிய தேவர்கள், அவனைச் சிறந்த ரத்தினமய ஆசனத்தில் அமர்த்தி, பூமி-கடல் சங்கமத்தில் அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 179

ततो देव्या समालिंग्य नीत्वोत्संगं स्वकं मुदा । पुत्रत्वे कल्पितः पार्थ महाकालो महामतिः

பின்னர் தேவி அவனை அணைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் தன் மடியில் அமர்த்தினாள்; ஓ பார்த்தா, மகாமதி மகாகாலனை மகனாக ஏற்றுக் கொண்டாள்।

Verse 180

उक्तञ्च यावद्ब्रह्माण्डमिदमास्ते शिवव्रत । तावत्तिष्ठ शिवस्थाने शिववच्छिवभक्तितः

மேலும் இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டது—‘ஓ சிவவிரதம் கடைப்பிடிப்பவனே, இந்த பிரபஞ்சம் நிலைக்கும் வரை சிவஸ்தானத்தில் தங்கி, சிவனைப் போலவே சிவபக்தியில் நிலைத்திரு।’

Verse 181

देवेन च वरो दत्तस्त्वल्लिंगं योऽर्चयिष्यति । जितेन्द्रियः शुचिर्भूत्वा ऊर्ध्वं मल्लोकमेष्यति

தேவன் இவ்வரம் அளித்தான்—யார் தூய்மையுடன், இந்திரியங்களை அடக்கி, உன் லிங்கத்தை அர்ச்சிப்பாரோ, அவர் மேலே என் உலகத்தை அடைவார்।

Verse 182

दर्शनं स्तवनं पूजा प्रणामश्च ततो जपः । दानं चात्र कृतं लिंगे ममातितृप्तिकारणम्

தரிசனம், ஸ்தோத்திரம், பூஜை, வணக்கம், பின்னர் ஜபம்; மேலும் இங்கே லிங்கத்திற்காக செய்யப்படும் தானம்—இவையே என் உன்னத திருப்திக்குக் காரணங்கள்।

Verse 183

इत्युक्ते विस्मिता देवाः साधु साध्विति ते जगुः । ब्रह्मविष्णुमुखाश्चैव महाकालं प्रतुष्टुवुः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவர்கள் வியந்து ‘சாது! சாது!’ என்று உரைத்தனர்; பிரம்மா, விஷ்ணு முதலியோர் மகாகாலனைப் போற்றினர்।

Verse 184

ततः सुरैःस्तूयमानो वंद्यमानश्च चारणैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च कीतैर्गंधर्वजैः शुभैः

பின்னர் தேவர்கள் அவரைப் புகழ்ந்தனர்; சாரணர்கள் வணங்கினர்; அப்சரைகள் நடனமாட, மங்களமான கந்தர்வப் பாடல்களால் அவர் கீர்த்திக்கப்பட்டார்।

Verse 185

कोटिकोटिगणैश्चैव स्तुवद्भिः सर्वतो वृतः

மேலும் அவர் எல்லாத் திசைகளிலும் கோடி கோடி கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்; அவர்கள் இடையறாது ஸ்துதி செய்தனர்।

Verse 186

महाकालो रुद्रभवनं गतो भवपुरस्सरः । एवमेतन्महालिंगमुत्पन्नं कुरुनंदन

பவனாகிய சிவன் முன்னணியில் இருக்க, மகாகாலன் ருத்ரனின் திருத்தலத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறு, ஓ குருநந்தனே, இந்த மகாலிங்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 187

कूपश्चापि सरः पुण्यं महाकालस्य सिद्धिदम् । अत्र ये मनुजाः पार्थ लिंगस्याराधने रताः

இங்கே ஒரு கிணறும் ஒரு புனித ஏரியும் உள்ளன; அவை மகாகாலனுக்குரிய சித்தியை அருள்வன. ஓ பார்த்தா, இங்கே லிங்க ஆராதனையில் ஈடுபடும் மனிதர்கள்—

Verse 188

महाकालः समालिंग्य ताञ्छिवाय निवेदयेत् । एतदत्यद्भुतं लिंगं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

மகாகாலன் அவர்களை அணைத்து, சிவனுக்கு அர்ப்பணிப்பான். இந்த அதியற்புத லிங்கம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 189

दृष्टं स्पृष्टं पूजितं च गतास्ते भवसद्म तत् एवमेतानि लिंगानि सप्त जातानि फाल्गुन

அதைப் பார்த்து, தொட்டு, வழிபட்டு அவர்கள் பவனாகிய சிவனின் திருவீட்டிற்குச் சென்றனர். இவ்வாறு, ஓ பால்குணா, இந்த ஏழு லிங்கங்கள் தோன்றின.

Verse 190

ये श्रृण्वंति गृणंत्येतत्तेपि धन्या नरोत्तमाः

இவ்வரலாற்றை கேட்பவர்களும் இதை ஓதுபவர்களும்—அந்த மனிதச் சிறந்தோர் நிச்சயமாக பாக்கியவான்கள்.