Adhyaya 45

Verse 1

। नारद उवाच । तथा बहूदकस्थाने कथामाकर्णयाद्भुताम् । यस्माद्बहूदकं कामरूपे यदस्ति च

நாரதர் கூறினார்—அவ்வாறே ‘பஹூதக’ எனப்படும் தலத்தில் ஒரு அதிசயக் கதையை கேளுங்கள்; ஏனெனில் காமரூபத்தில் ‘பஹூதக’ என்ற தீர்த்தம் உள்ளது।

Verse 2

तदस्ति चात्र संक्रांतं तस्मात्प्रोक्तं बहूदकम् । कपिलेनात्र तप्त्वा च वर्षाणि सुबहून्यपि

இங்கே ஒரு புனித ‘சங்கிராந்தி’யும் உள்ளது; ஆகையால் இதற்கு ‘பஹூதகம்’ என்று பெயர். இங்கேயே கபிலர் பல பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்।

Verse 3

स्थापितं शोभनं लिंगं कपिलश्वरसंज्ञितम् । तच्च लिगं सदा पार्थ नन्दभद्र इति समृतः

அங்கே ஒரு அழகிய லிங்கம் நிறுவப்பட்டது; அது ‘கபிலேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்றது. ஓ பார்த்தா, அந்த லிங்கமே எப்போதும் ‘நந்தபத்ர’ என்ற நாமத்தால் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 4

वाणिक्संपूजयामास त्रिकालं च कृतादरः । सर्वधर्प्रविशेवज्ञः साक्षाद्धर्म इवापरः

ஒரு வணிகன் மிகுந்த பக்தி-மரியாதையுடன் மும்முறை (திரிகாலம்) அந்த (லிங்கத்தை) வழிபட்டான். எல்லா தர்மக் கடமைகளிலும் நுழைந்து அறிந்தவன்—தர்மமே மற்றொரு வடிவில் தோன்றியதுபோல்.

Verse 5

नाज्ञातं तस्य किंचिच्च यद्धर्मेषु प्रकीर्त्यते । सर्वेषां च सुहृन्नित्यं सर्वेषां च हिते रतः

தர்மம் குறித்து கூறப்படுவதில் எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாததாக இல்லை. அவன் எப்போதும் அனைவருக்கும் நண்பனாய், அனைவரின் நலனில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

Verse 6

कर्मणा मनसा वाचा धर्ममेनमुपाश्रितः । न भूतो न भविष्यश्च न स धर्मोऽस्ति किंचन

செயலால், மனத்தால், சொல்லால் அவன் தர்மத்தையே சரணடைந்தான். கடந்த காலத்திலும் வருங்காலத்திலும், அவன் ஏதோ ஒரு வகையில் வெளிப்படுத்தாத தர்மக் கடமை எதுவும் இல்லை.

Verse 7

विदोषो यो हि सर्वत्र निश्चित्यैवं व्यवस्थितः । अस्य धर्मसमुद्रस्य संप्रवृद्धस्य सर्वतः

எல்லா நிலையிலும் குற்றமற்றது எது எனத் தீர்மானித்து, அவன் இவ்வாறே உறுதியாக நிலைத்திருந்தான். இதுவே அவனுடைய தர்ம-சமுத்திரம்; அது எல்லாத் திசைகளிலும் பெருகி விரிந்தது.

Verse 8

निर्मथ्य नन्दभद्रेण आहृतं तन्निशामय । वाणिज्यं मन्यते श्रेष्ठं जीवनाय तदा स्थितः

நந்தபத்ரன் முயன்று (மத்தித்து எடுத்ததுபோல்) கொண்டு வந்ததை கேளுங்கள். அக்காலத்தில் வாழ்வாதாரத்திற்கு வாணிகமே சிறந்தது எனக் கருதி, அதிலேயே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 9

परिच्छिन्नैः काष्ठतृणैः शरणं तेन कारितम् । मद्यवर्जं भेदवर्जं कूटवर्जं समं तथा

சேகரித்த மரத்துண்டுகளும் புல்லும் கொண்டு அவன் எளிய தஞ்சம் அமைத்தான். மதுவைத் தவிர்ந்து, பிளவுபடுத்துதலைத் தவிர்ந்து, வஞ்சகத்தைத் தவிர்ந்து, சமநிலையுடனும் இருந்தான்.

Verse 10

सर्वभूतेषु वाणिज्यमल्पलाभेन सोऽचरत् । अमायया परेभ्योऽसौ गृहीत्वैव क्रयाणकम्

அவன் எல்லா உயிர்களுடனும் வாணிகம் செய்து, மிகச் சிறிய லாபமே எடுத்தான். வஞ்சகமின்றி, பிறரிடமிருந்து உரிய கொள்முதல் விலையையே மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 11

अमाययैव भूतेभ्यो विक्रीणात्यस्य सद्व्रतम् । केचिद्यज्ञं प्रशंसंति नन्दभद्रो न मन्यते

அவன் வஞ்சகமின்றி அன்பினால் உயிர்களை ‘வென்று’ கொள்கிறான்—இதுவே அவனுடைய உண்மையான சத்விரதம். சிலர் யாகத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; ஆனால் நந்தபத்ரன் அதையே உச்சம் என ஏற்கவில்லை.

Verse 12

दोषमेनं विनिश्चत्य श्रृमु तं पांडुनन्दन । लुब्धोऽनृती दांभीकश्च स्वप्रशंसापरायणः

இந்தக் குற்றத்தைத் தீர்மானித்து கேள், பாண்டுநந்தனே: அவன் பேராசையன், பொய்யன், தம்பக்காரன், தன்னைப் புகழ்வதிலேயே ஈடுபட்டவன்.

Verse 13

यजन्यज्ञैर्जगद्धं ति स्वं चांधतमसं नयेत् । अग्नौ प्रास्ताहुतिः सम्यगादित्यमुपतिष्ठते

முறையாக யாகங்களைச் செய்தால் உலகம் தாங்கப்படுகிறது; மனிதன் குருட்டுத் தமஸில் வீழ்வதில்லை. அக்னியில் சரியாகச் செலுத்திய ஆஹுதி நிச்சயமாக ஆதித்யதேவனை அடைகிறது.

Verse 14

आदित्याज्जायते वृष्टिर्वष्टेरन्नं ततः प्रजाः । यद्यदा यजमानस्य ऋत्विजो द्रव्यमेव च

ஆதித்யனிடமிருந்து மழை உண்டாகிறது; மழையிலிருந்து அன்னம்; அன்னத்திலிருந்து உயிர்கள் வளர்கின்றன. மேலும் யஜமானன், ருத்விக்கள், யாகப் பொருட்கள் முறையாகச் சேர்ந்திருக்கும் போதெல்லாம்…

Verse 15

चौरप्रायस्य कलुषाज्जन्म जायेज्जनस्य हि । अदक्षिणे वृथा यज्ञे कृते चाप्यविधानतः

திருட்டைப் போன்ற களங்கமுள்ள யாகத்தின் தோஷத்தால் மனிதனுக்கு தாழ்ந்த மறுபிறப்பு உண்டாகிறது. தக்ஷிணை இன்றி, வீணாகவும் விதிமீறியும் செய்யப்படும் யாகம் மாசுபடுகிறது.

Verse 16

पशवो लकुटैर्हन्युर्यजमानं मृतं हताः । तस्माच्छुद्धैर्यवद्रव्यैर्यजमानः शुभः स्मृतः

குச்சிகளால் அடித்து கொல்லப்பட்ட யாகப் பசுக்கள், யஜமானன் இறந்தபின் அவனைத் தாக்குவது போல ஆகும். ஆகவே தூய யவம் முதலிய பொருட்களால் யாகம் செய்பவன் புனிதன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 17

यज्ञ एवं विचार्यासौ यज्ञसारं समास्थितः । श्रद्धया देवपूजा या नमस्कारः स्तुतिः शुभा

இவ்வாறு யாகத்தை ஆராய்ந்து அவன் யாகத்தின் சாரத்தில் நிலைபெறுகிறான்—நம்பிக்கையுடன் தேவபூஜை, வணக்கம், மற்றும் மங்களமான ஸ்துதி ஆகியவையே யாகத்தின் சாரம்.

Verse 18

नैवेद्यं हविषश्चैव यज्ञोऽयं हि विकल्मषः । स एव यज्ञः प्रोक्तो वै येन तुष्यन्ति देवताः

நைவேத்யமும் ஹவிஸும் அர்ப்பணித்து செய்யப்படும் இந்த யாகம் நிச்சயமாக மாசற்றது. தேவர்கள் உண்மையாய் திருப்தியடையும் யாகமே ‘யாகம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 19

केचिच्छंसन्ति संन्यासं नन्दभद्रो न मन्यते । यो हि संन्यस्य विषयान्मनसा गृह्यते पुनः

சிலர் சந்நியாசத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; ஆனால் நந்தபத்ரர் அதை (உண்மையானதாக) ஏற்கார்—புலன்விஷயங்களைத் துறந்தும் மனத்தில் மீண்டும் அவற்றையே பற்றிக் கொள்பவனைப் பற்றி.

Verse 20

उभयभ्रष्ट एवासौ भिन्ना भूमिर्विनश्यति । संन्यासस्य तु यत्सारं तत्तेनावृतमुत्तमम्

அவன் இரு வழிகளிலும் வீழ்ந்தவனாய், பிளந்த நிலம்போல் அழிவுறுகிறான். சந்நியாசத்தின் உத்தம சாரம் அவனுக்குப் மறைக்கப்படுகிறது.

Verse 21

कस्यचिन्नैव कर्माणि शपते वा प्रशंसति । नानामार्गस्थितांल्लोकांश्चन्द्रवल्लीयते क्षितौ

அவன் யாருடைய செயல்களையும் சபிக்கவும் மாட்டான், புகழவும் மாட்டான். பல வழிகளில் நிற்பவர்களிடையே இருந்தும், பூமியில் நிலவுபோல் நிர்லிப்தனாய் திகழ்கிறான்.

Verse 22

न द्वेष्टि नो कामयते न विरुद्धोऽनुरुध्यते । समाश्मकांचनो धीरस्तुल्यनिंदात्मसंस्तुतिः

அவன் வெறுக்கவும் மாட்டான், ஆசைப்படவும் மாட்டான்; எதிர்ப்பு வந்தாலும் புகழ்ச்சியால் ஒட்டிக் கொள்ள மாட்டான். திடமுள்ளவன் கல்லும் பொன்னும் ஒன்றெனக் காண்கிறான்; பழியும் தன்னைத்தானேப் புகழ்வதும் அவனுக்கு சமமே.

Verse 23

अभयः सर्वभूतेभ्यो यथांधबधिराकृतिः । न कर्मणां फलाकांक्षा शिवस्याराधनं हि तत्

அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயத்தை அளிப்பான்; நிந்தை‑ஸ்துதி போன்ற தூண்டுதல்களுக்கு குருடனும் செவிடனும் போல அசையாமல் இருப்பான். கர்மத்தின் பலனை நாடான்—இதுவே சிவனின் உண்மையான ஆராதனை.

Verse 24

कारणाद्धर्ममन्विच्छन्न लोभं च ततश्चरन्

அவன் தர்மத்தை அதன் உண்மையான காரணமும் நோக்கமும் அறிந்து நாடி, பின்னர் பேராசையைத் துறந்து நடக்கிறான்—இதுவே அவனுடைய சதாசாரம்.

Verse 25

विविच्य नंदभद्रस्तत्सारं मोक्षेषु जगृहे । कृषिं केचित्प्रशंसंति नंदभद्रो न मन्यते

விவேகத்துடன் நந்தபத்ரன் சாரத்தை மோக்ஷத்திலேயே ஏற்றுக் கொண்டான். சிலர் வேளாண்மையைப் புகழ்ந்தாலும், நந்தபத்ரன் அதை பரம நன்மை எனக் கருதவில்லை.

Verse 26

यस्यां छिंदंति वृषाणां चैव नासिकाम् । कर्षयंति महाभारान्बध्नंति दमयंति च

அந்த தொழிலில் காளைகளின் மூக்கையும் வெட்டுகின்றனர்; பெரும் பாரங்களை இழுக்கச் செய்கின்றனர்; கட்டி வைத்து, அடக்குவதற்காக வதைக்கின்றனர்.

Verse 27

बहुदंशमयान्देशान्नयंति बहुकर्दमान् । वाहसंपीडिता धुर्याः सीदंत्यविधिना परे

கடிக்கும் பூச்சிகள் நிறைந்த இடங்களிலும் ஆழ்ந்த சேற்றிலும் அவற்றை ஓட்டிச் செல்கின்றனர். பாரச் சுமையால் நசுங்கிய இழுப்புமிருகங்கள் சோர்ந்து விழுகின்றன; சிலர் விதிமுறையும் கருணையும் இன்றி இதைச் செய்கின்றனர்.

Verse 28

मन्यंते भ्रूणहत्यापि विशिष्टा नास्य कर्मणः । अघ्न्या इति गवां नाम श्रुतौ ताः पीडयेत्कथम्

அவனுடைய இச்செயலைவிட கருக்கொலையும் குற்றம் குறைவு என அவர்கள் கருதுகின்றனர். வேதத்தில் பசுக்கள் ‘அக்ன்யா’—‘காயப்படுத்தத் தகாதவை’—என்று கூறப்படுகின்றன; அப்படியிருக்க அவற்றை எவ்வாறு துன்புறுத்தலாம்?

Verse 29

भूमिं भूमिशयांश्चैव हंति काष्ठमयोमुखम् । पंचेंद्रियेषु जीवेषु सर्वं वसति दैवतम्

மரமுகம் கொண்ட கலப்பையால் நிலத்தையும், நிலத்திற்குள் படுத்திருக்கும் உயிர்களையும் அது காயப்படுத்துகிறது. ஐம்புலன்கள் உடைய எல்லா உயிர்களிலும் தெய்வம் முழுமையாக வாசம் செய்கிறது.

Verse 30

आदित्यश्चंद्रमा वायुः प्रभूत्यैव च तांस्तु यः । विक्रीणाति सुमूढस्य तस्य का नु विचारणा

சூரியன், சந்திரன், காற்று முதலிய மகத்தான சக்திகள் உயிர்களைத் தாங்குகின்றன; ஆனால் அவற்றை ‘விற்பவன்’ பேர்மூடன்—அவனுக்கு விவேகம் எங்கே?

Verse 31

अजोऽग्निर्वरुणो मेषः सूर्यश्च पृथिवी विराट् । धेनुर्वत्सश्च सोमो वै विक्रीयैतान्न सिध्यति

ஆடு, அக்னி, வருணன், செம்மறி, சூரியன், பூமி, விராட், பசுவும் கன்றும், சோமமும்—இத்தகைய புனிதத் தத்துவங்களை விற்றால் ஒருவன் ஒருபோதும் சித்தி அடையான்.

Verse 32

एवंविधसहस्रैश्च युता दोषैः कृषिः सदा । अष्टगवं स्याद्धि हलं त्रिंशद्भागं त्यजेत्कृषेः

வேளாண்மை எப்போதும் இத்தகைய ஆயிரம் குற்றங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. கலப்பை எட்டுக் காளைகள் இழுப்பதுபோல் கருதப்படுகிறது; ஆகவே வேளாண் விளைச்சலில் முப்பதில் ஒரு பங்கை தர்மமாகத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 33

धर्मे दद्यात्पशून्वृद्धान्पुष्यादेषा कृषिः कुतः । सारमेतत्कृषेस्तेन नंदभद्रेण चादृतम्

தர்மத்திற்காக முதிர்ந்த மாடுகளைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுது பாவச் சுமையின்றி விவசாயம் உண்மையில் எவ்வாறு செழிக்கும்? இதுவே உழவின் சாரம்; நந்தபத்ரன் இதை மதித்து நிலைநாட்டினான்।

Verse 34

विसाधितव्यान्यन्नानि स्वशक्त्या देवपितृषु । मनुष्य द्विजभूतेषु नियुज्याश्नीत सर्वदा

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப உணவைச் சமைக்க வேண்டும்; தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் முறையாக நிவேதனம் செய்து, பின்னர் மனிதர், இருமுறை பிறந்த விருந்தினர், எல்லா உயிர்களுக்கும் பகிர்ந்து—அதன்பின் எப்போதும் உண்ண வேண்டும்।

Verse 35

केचिच्छंसंति चैश्वर्यं नंदभद्रो न मन्यते । मानुषा मानुषानेव दासभावेन भुंजते

சிலர் ஐஸ்வரியமும் ஆதிக்கமும் போற்றுகின்றனர்; ஆனால் நந்தபத்ரன் அதை ஏற்கவில்லை. மனிதர் மனிதரையே அடிமை மனப்பான்மையால் ‘அனுபவிக்கிறார்கள்’—அந்த இன்பம் பந்தத்தின் வேரிலிருந்து பிறந்தது।

Verse 36

वधबंधनिरोधेन पीडयंति दिवानिशम् । देहं किमेतद्धातुः स्वं मातुर्वा जनकस्य वा

கொலை, கட்டுப்பாடு, அடைப்பு ஆகியவற்றால் அவர்கள் இரவும் பகலும் பிறரைத் துன்புறுத்துகின்றனர். ஆனால் இந்த உடல் யாருடையது—தன்னுடையதா, தாயுடையதா, தந்தையுடையதா?

Verse 37

मातुः पितुर्वा बलिनः क्रेतुरग्नेः शुनोऽपि वा । इति संचिंत्य व्यहरन्नमरा इव ईश्वराः

‘இந்த உடல் தாயுடையதா, தந்தையுடையதா, வலிமையுடையவனுடையதா, வாங்கியவனுடையதா, அக்னியுடையதா, நாயுடையதா கூட’ என்று எண்ணி, அந்த ‘ஆண்டவர்கள்’ அமரரைப் போல நடக்கிறார்கள்—கர்மபலன் பயமில்லாதவர்களென.

Verse 38

ऐश्वर्यमदपापिष्ठा महामद्यमदादयः । ऐश्वर्यमदमत्तो हि ना पतित्वा हि माद्यति

ஐஸ்வர்யத்தின் மயக்கம் மிகப் பாவமிகுந்தது; மதுபானம் முதலிய பெரும் மயக்கங்களும் அதற்கு முன் சிறியவை. ஆட்சிச் செல்வ மயக்கத்தில் மயங்கியவன் வீழ்ந்த பின்னும் எளிதில் தெளிவடையான்.

Verse 39

आत्मवत्सर्वभृत्येषु श्रिया नैव च माद्यति

தன் சார்ந்தவர்களையும் பணியாளர்களையும் தன்னையே போலக் கருதுபவன், செல்வச் செழிப்பால் ஒருபோதும் மயங்கான்; அவன் பார்வை சமம்.

Verse 40

आत्मप्रत्ययवान्देही क्वेश्वरश्चेदृशोऽस्ति हि । ऐश्वर्यस्यापि सारं स जग्राहैतन्निशामय

ஆத்மநம்பிக்கையில் உறுதியான உடலுடைய அரசன் இப்படிப்பட்டவன் எங்கே? அவன் ஐஸ்வர்யத்தின் சாரத்தையும் கைப்பற்றியுள்ளான்; இதை நன்றாகக் கேள்.

Verse 41

स्वशक्त्या सर्व भूतेषु यदसौ न पराङ्मुखः । तीर्थायेके प्रशंसंति नंदभद्रो न मन्यते

தன் உள்ளார்ந்த வலிமையால் அவன் எந்த உயிரிடமும் முகம் திருப்புவதில்லை; ஆகவே சிலர் அவனை ‘தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்கிறார்கள். ஆனால் நந்தபத்ரன் அந்தப் புகழை ஏற்கவில்லை.

Verse 42

श्रमेण संकरात्तापशीतवातक्षुधा तृषा । क्रोधेन धर्मगेहस्य नापि नाशमवाप्नुयात्

உழைப்பு, துன்பம், வெப்பம்-குளிர், காற்று, பசி-தாகம்—இவற்றாலும், கோபத்தாலும் கூட—தர்மத்தின் இல்லம் அழிவடையாது.

Verse 43

सौख्येन वा धनस्यापि श्रद्धया स्वल्पगोर्थवान् । समर्थो हि महत्पुण्यं शक्त आप्तुं क्व वास्ति सः

இன்பமும் செல்வமும், பக்திச் சிரத்தையும் இருந்தாலும், சிறு சாதனமுள்ளவன் உண்மையில் மகாபுண்ணியத்தை அடைய வல்லவன் யார்?

Verse 44

सदा शुचिर्देवयाजी तीर्थसारं गृहेगृह । नापः पुनंति पापानि न शैला न महाश्रमाः

எப்போதும் தூய்மையுடன் தேவர்களை வழிபடுகிறவன், வீடு வீடாகத் தீர்த்தங்களின் சாரமாகிறான். பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்துவது வெறும் நீர் அல்ல—மலைகளும் அல்ல, மகா ஆசிரமங்களும் அல்ல.

Verse 45

आत्मा पुनाति पापानि यदि पापान्निवर्तते । एवमेव समाचारं प्रादुर्भूतं ततस्ततः

மனிதன் பாவச் செயல்களிலிருந்து விலகும்போது, ஆத்மாவே பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இவ்வாறே நல்லொழுக்கம் இடமிடமாக மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது.

Verse 46

एकीकृत्य सदा धीमान्नंदभद्रः समास्थितः । तस्यैवं वर्ततः साधोः स्पृहयंत्यपि देवताः

இவ்வாறு ஒருமுகச் சித்தமும் ஞானமும் கொண்ட நந்தபத்ரன் உறுதியாக நிலைத்திருந்தான். அந்தச் சாந்தனின் நடத்தைப் பார்த்து தேவர்களும் அதையே விரும்பினர்.

Verse 47

वासवप्रमुखाः सर्वे विस्मयं च परं ययुः । अत्रैव स्थानके चापि शूद्रोऽभूत्प्रतिवेश्मकः

வாசவன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர். அதே இடத்திலேயே அங்கே ஒரு சூத்ரனும் இருந்தான்; அவன் அயலானாக வாழ்ந்தான்.

Verse 48

स नंदभद्रं धर्मिष्ठं पुनः पुनरसूयत । नास्तिकः स दुराचारः सत्यव्रत इति श्रुतः

அவன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய நந்தபத்ரனை மீண்டும் மீண்டும் பொறாமை கொண்டான். அவன் நாஸ்திகனும் துராசாரனும்; ஆயினும் ‘சத்தியவிரதன்’ எனப் புகழப்பட்டான்.

Verse 49

स सदा नंदभद्रस्य विलोकयति चांतरम् । छिद्रं चेदस्य पश्यामि ततो धर्मान्निवर्तये

அவன் எப்போதும் நந்தபத்ரனின் உள்ளத்தை நோக்கி குறை தேடினான். ‘அவனில் ஒரு சிறு பிளவையாவது கண்டால், அவனை தர்மத்திலிருந்து விலக்குவேன்’ என்று எண்ணினான்.

Verse 50

स्वभाव एव क्रूराणां नास्तिकानां दुरात्मनाम् । आत्मानं पातयंत्येव पातयंत्यपरं च यत्

கொடூரரும் நாஸ்திகரும் தீய மனத்தாரும் இயல்பே இதுவே—அவர்கள் தம்மையே வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகி, பிறரையும் வீழ்த்துவார்கள்.

Verse 51

ततस्त्वेवं वर्ततोऽस्य नंदभद्रस्य धीमतः । एकोऽभूत्तयः कष्टाद्वार्धिके सोऽप्यनश्यत

பின்னர் இவ்வாறு வாழ்ந்து வந்த ஞானமிக்க நந்தபத்ரனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்தக் குழந்தையும் இளமையிலேயே அழிந்தது.

Verse 52

तच्च दैवकृतं मत्वा न शुशोच महामतिः । देवो वा मानवो वापि को हि दवाद्विमुच्यते

இது தெய்வவிதியால் நிகழ்ந்தது என அறிந்து அந்த மகாமதி துயரப்படவில்லை. தேவராயினும் மனிதராயினும்—விதி விதித்ததிலிருந்து யார் தப்ப முடியும்?

Verse 53

ततोऽस्य सुप्रिया भार्या सर्वैः साध्वीगुणैर्युता । गृहधर्मस्य मूर्तिर्या साक्षादिव अरुंधती

அதன்பின் அவனுடைய மிகப் பிரியமான மனைவி, எல்லாச் சாத்வீ குணங்களாலும் நிறைந்தவளாய், இல்லறத் தர்மத்தின் சாட்சாத் உருவமென, அருந்ததியே நேரில் தோன்றினாளெனப் போல இருந்தாள்।

Verse 54

विनाशमागता पार्थ कनकानाम नामतः । ततो यतेंद्रियोऽप्येष गृहधर्मविनाशतः

ஓ பார்தா! ‘கனகாநாமா’ எனப் பெயர்பெற்ற அவள் அழிவுற்றாள். அதன் பின் இல்லறத் தர்மம் சிதைந்ததால், இவன் जितேந்திரியனாயிருந்தும் கலங்கினான்।

Verse 55

शुशोच हा कष्टमिति पापोहमिति चासकृत् । तत्तस्य चांतरं दृष्ट्वाऽहृष्यत्यव्रतश्चिरात्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினான்—“அய்யோ, எத்தனை துயரம்! நான் பாவி!” அவன் உள்ளத்தின் அந்தப் பிளவைப் பார்த்து, நீண்ட காலமாகக் காத்திருந்த அவ்ரதன் மகிழ்ந்தான்।

Verse 56

उपाव्रज्य च हा कष्टं ब्रुवंस्तं नंदभद्रकम् । दधिकर्ण इवासाद्य नंदभद्रमुवाच सः

“அய்யோ, என்ன துயரம்!” என்று புலம்பிய நந்தபத்ரனிடம் அவன் அணுகினான்; ததிகர்ணன் போல அருகில் வந்து நந்தபத்ரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 57

हा नंदभद्र यद्येवं तवाप्येवंविधं फलम् । एतेन मन्ये मनसि धर्मोप्येष वृथैव यत्

“அய்யோ நந்தபத்ரா! உனக்கே இப்படிப்பட்ட பலன் கிடைத்தால், இதனால் என் மனத்தில் நான் முடிவுசெய்வது—இந்தத் தர்மமும் வீணே என்பதே.”

Verse 58

इत्यादि बहुधा प्रोच्य तत्तद्वाक्यं ततस्ततः । सत्यव्रतस्ततः प्राह नंदभद्रं कृपान्वितः

இவ்வாறு பலவிதமாக அதே வாக்குகளை மீண்டும் மீண்டும் உரைத்து, பின்னர் கருணையால் உருகிய சத்யவ்ரதன் நந்தபத்ரனிடம் கூறினான்।

Verse 59

नंदभद्र सदा तुभ्यं वक्तुकामोस्मि किंचन । प्रस्तावस्याप्यभावाच्च नोदितं च मया क्वचित्

நந்தபத்ரா, உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் எப்போதும் விரும்பினேன்; ஆனால் தக்க வாய்ப்பு இல்லாததால் இதுவரை ஒருபோதும் சொல்லவில்லை।

Verse 60

अप्रस्तावं ब्रुवन्वाक्यं बृहस्पतिरपिध्रुवम् । लभते बुद्ध्यवज्ञानमवमानं च हीनवत्

உண்மையாகவே, ப்ருஹஸ்பதியும் காலமல்லாத போது சொற்கள் கூறினால், அவரது ஞானம் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டு, தாழ்ந்தவனைப் போல அவமதிப்பை அடைவார்।

Verse 61

नन्दभद्र उवाच । ब्रूहिब्रूहि न मे किंचित्साधु गोप्यं प्रियं परम् । वचोभिः शुद्धसत्त्वानां न मोक्षोऽप्युपमीयते

நந்தபத்ரன் கூறினான்: சொல்லுங்கள், சொல்லுங்கள்; அன்பான பரமனே, எந்த நல்வார்த்தையையும் எனக்குத் தடுக்காதீர். தூய சத்த்வமுடையோரின் சொற்கள் மோட்சத்திற்கும் ஒப்பிட முடியாதவை।

Verse 62

सत्यव्रत उवाच । नवभिर्नवभिश्चैव विमुक्तं वाग्विदूषणैः । नवभिर्बुद्धिदोषैश्च वाक्यं वक्ष्याम्यदोषवत्

சத்யவ்ரதன் கூறினான்: நான் குற்றமற்ற வாக்கை உரைப்பேன்—வாக்கின் ஒன்பது மாசுகளிலிருந்தும், புத்தியின் ஒன்பது குறைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு।

Verse 63

सौक्ष्म्यं संख्याक्रमश्चापि निर्णयः सप्रयोजनः । पंचैतान्यर्थजातानि यत्र तद्वाक्यमुच्यते

நுண்மை, சரியான எண்ணிக்கை, ஒழுங்கான வரிசை, தெளிவான தீர்மானம், நோக்கம்—இந்த ஐந்து பொருள்-தத்துவங்கள் உள்ள இடமே நன்றாக அமைந்த வாக்கியம் எனப்படும்।

Verse 64

धर्ममर्थं च कामं च मोक्षं चोद्दिश्य चोच्यते । प्रयोजनमिति प्रोक्तं प्रथमं वाक्यलक्षणम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம் அல்லது மோக்ஷத்தை நோக்கி சொல்லப்படுவது ‘பிரயோஜனம்’ எனப்படும்; இதுவே வாக்கியத்தின் முதல் இலக்கணம் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 65

धर्मार्थकाममोक्षेषु प्रतिज्ञाय विशेषतः । इदं तदिति वाक्यांते प्रोच्यते स विनिर्णयः

தர்மம், அர்த்தம், காமம் அல்லது மோக்ஷம் குறித்து சிறப்பு உறுதிமொழி செய்து, வாக்கியத்தின் முடிவில் ‘இதுவே அதுவாகும்’ என்று கூறும் தீர்மானமே வினிர்ணயம் ஆகும்।

Verse 66

इदं पूर्वमिदं पश्चाद्वक्तव्यं यत्क्रमेण हि । क्रमयोगं तमप्याहुर्वाक्यतत्तविदो बुधाः

முதலில் சொல்ல வேண்டியது, பின்னர் சொல்ல வேண்டியது—இவை முறையாக வரிசைப்படுத்தி கூறப்படும்போது, வாக்கியத் தத்துவம் அறிந்தோர் அதை ‘க்ரமயோகம்’ (வரிசை) என அழைப்பர்।

Verse 67

दोषाणां च गुणानां च प्रमाणं प्रविभागतः । उभयार्थमपि प्रेक्ष्य सा संख्येत्युपधार्यताम्

குற்றங்களும் குணங்களும் எவ்வளவு என்பதைக் சரியான பிரிவுகளால் அளந்து, இரு பக்கங்களையும் நோக்கி, அதையே ‘ஸங்க்யா’ (எண்ணிக்கை/கணிப்பு) என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 68

वाक्यज्ञेयेषु भिन्नेषु यत्राभेदः प्रदृश्यते । तत्रातिशयहेतुत्वं तत्सौक्ष्म्यमिति निर्दिशेत्

வாக்கியத்தால் அறியப்பட வேண்டிய பொருள்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், எங்கு உள்ளார்ந்த ஒருமை (அபேதம்) தென்படுகிறதோ—மேன்மை விளைவிக்கும் தொடர்பை வெளிப்படுத்தும் அந்தத் திறனே ‘ஸௌக்ஷ்ம்யம்’ எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 69

इति वाक्यगुणानां च वाग्दोषान्द्विनव श्रृणु । अपेतार्थमभिन्नार्थमपवृत्तं तथाधिकम्

இவ்வாறு வாக்கியத்தின் குணங்கள் கூறப்பட்டன; இனி வாணியின் பதினெட்டு குற்றங்களை கேள்—‘அர்த்தமற்றது’, ‘தெளிவற்ற/அபின்ன அர்த்தமுடையது’, ‘தலைப்பிலிருந்து விலகியது’, ‘அதிகமானது’ முதலியன।

Verse 70

अश्लक्ष्णं चापि संदिग्धं पदांते गुरु चाक्षरम् । पराङ्मुखमुखं यच्च अनृतं चाप्यसंस्कृतम्

கடுமையானது, ஐயமூட்டுவது, சொற்களின் முடிவில் கனமான (குரு) எழுத்துகள் உடையது; தொடக்கம் அசுபம்/சரியற்றதாக இருப்பது; பொய்யானது, மொழிச் சீர்மையற்றது—இவையும் வாணிக் குற்றங்கள்.

Verse 71

विरुद्धं यत्त्रिवर्गेण न्यूनं कष्टातिशब्दकम् । व्युत्क्रमाभिहृतं यच् सशेषं चाप्यहेतुकम्

தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்க்கத்துக்கு முரணானது, குறைவானது (அபூர்ணம்), கடினமோ மிகைப்படுத்திய சொற்களோ உடையது; குழப்பமான வரிசையில் சொல்லப்பட்டது; முடிவுறாதது, காரணமின்றி சொல்லப்பட்டது—இவை வாணிக் குற்றங்கள்.

Verse 72

निष्कारणं च वाग्दोषान्बुद्धिजाञ्छृणु त्वं च यान् । कामात्क्रोधाद्भयाच्चैव लोभाद्दैन्यादनार्यकात्

இப்போது மனம்/புத்தியிலிருந்து எழுந்து காரணமின்றி உச்சரிக்கப்படும் வாணிக் குற்றங்களையும் கேள்—காமம், கோபம், பயம், பேராசை, தாழ்மை (துயரம்), மற்றும் அநார்யப் பண்பு காரணமாக.

Verse 73

हीनानुक्रोशतो मानान्न च वक्ष्यामि किंचन । वक्ता श्रोता च वाक्यं च यदा त्वविकलं भवेत्

தாழ்ந்தோர்மேல் கருணையாலும், தகுதியோர்மேல் மரியாதையாலும் நான் சும்மா எதையும் பேசமாட்டேன். பேச்சாளர், கேட்பவர், சொல்லுரை—மூன்றும் குறையின்றி இருந்தால்தான் வாக்கு உரைக்கத் தகும்.

Verse 74

सममेति विवक्षायां तदा सोऽर्थः प्रकाशते । वक्तव्ये तु यदा वक्ता श्रोतारमवमन्यते

நோக்கும் சொல்லும் ஒன்றுபட்டால் பொருள் தானே ஒளிரும். ஆனால் சொல்ல வேண்டிய வேளையில் பேச்சாளர் கேட்பவரை இகழ்ந்தால்,

Verse 75

श्रोता चाप्यथ वक्तारं तदा वाक्यं न रोहति । अथ यः स्वप्रियं ब्रूयाच्छ्रोतुर्वोत्सृज्ययदृतम्

கேட்பவரும் பேச்சாளரை அவமதித்தால் அந்தச் சொல் மனத்தில் வேரூன்றாது. அதுபோல, கேட்பவர்க்கு நன்மையான உண்மையை விட்டுவிட்டு தன் விருப்பமானதையே சொல்வவன்,

Verse 76

विशंका जायते तस्मिन्वाक्यं तदपि दोषवत् । तस्माद्यः स्वप्रियं त्यक्त्वा श्रोतुश्चाप्यथ यत्प्रियम्

அத்தகைய சொல்லில் சந்தேகம் எழும்; அந்த வாக்கும் குற்றமுடையதாகிவிடும். ஆகவே தன் விருப்பமட்டும் என்பதைக் கைவிட்டு, கேட்பவர்க்கு விருப்பமானதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்—

Verse 77

सत्यमेव प्रभाषेत स वक्ता नेतरो भुवि । मिथ्यावादाञ्छास्त्रजालसंभवान्यद्विहाय च

உண்மையையே உரைப்பவனே இவ்வுலகில் உண்மையான பேச்சாளர்; மற்றவர் அல்லர். சாஸ்திர வாதங்களின் வலைப்பின்னலால் உருவான பொய்மொழிகளையும் விட்டு,

Verse 78

सत्यमेव व्रतं यस्मात्तस्मात्सत्यव्रतस्त्वहम् । सत्यं ते संप्रवक्ष्यामि मंतुमर्हसि तत्तथा

சத்தியமே என் விரதமாதலால் நான் சத்தியவிரதன். உனக்கு நான் சத்தியத்தையே உரைப்பேன்; அதை அப்படியே ஏற்று உண்மையாய் உணர்வாயாக.

Verse 79

यदाप्रभृति भद्र त्वं पाषाणस्यार्चने रतः । तदाप्रभृति किंचिच्च न हि पश्यामि शोभनम्

நல்லவனே, நீ வெறும் கல்லை வழிபடுவதில் ஈடுபட்ட நாள்முதல் உனக்குச் சிறிதும் சுபம் நிகழ்வதை நான் காணவில்லை.

Verse 80

एकः सोऽपि सुतो नष्टो भार्या चार्याऽप्यनश्यत । कूटानां कर्मणां साधो फलमेवंविधं भवेत्

உன் ஒரே மகன் அழிந்தான்; மனைவியும் செல்வமும் நாசமடைந்தன. ஓ சாதுவே, வஞ்சகச் செயல்களின் பலன் இத்தகையதே ஆகும்.

Verse 81

क्व देवाः संति मिथ्यैतद्दृश्यंते चेद्भवंत्यपि । सर्वा च कूटविप्राणां द्रव्यायैषा विकल्पना

‘தேவர்கள் எங்கே? இது பொய். அவர்கள் ‘காணப்படுகிறார்கள்’ என்று சொல்லி இருப்பதாகக் கொண்டாலும், இது எல்லாம் செல்வத்திற்காக வஞ்சகப் பிராமணர்கள் கற்பித்த திட்டமே.’

Verse 82

पितॄनुद्दिश्य यच्छंति मम हासः प्रजायते । अन्नस्योपद्रवं यच्च मृतो हि किमशिष्यत

‘பித்ருக்களை நோக்கி அளிக்கப்படும் தானத்தைப் பார்த்தால் எனக்கு சிரிப்பு வருகிறது; உணவும் கெடுகிறது. இறந்தவன் என்ன உண்ண முடியும், என்ன அனுபவிக்க முடியும்?’

Verse 83

यत्त्विदं बहुधा मूढा वर्णयंति द्विजाधमाः । विश्वनिर्माणमखिलं तथापि श्रृणु सत्यतः

மயக்கமுற்ற—இருபிறப்பினருள் தாழ்ந்த—மக்கள் பலவிதமாக ‘முழு உலகப் படைப்பு’ என வருணிப்பதையாயினும், அதை உண்மையாய் கேள்.

Verse 84

उत्पत्तिश्चापि भंगश्च विश्वस्यैतद्द्वयं मृषा । एवमेव हि सर्वं च सदिदं वर्तते जगत्

உலகத்தின் ‘உற்பத்தி’ மற்றும் ‘அழிவு’—இந்த இரண்டும் பொய்; இவ்வாறே இந்தச் சமஸ்த ஜகம் ‘சத்’ ரூபமாக நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 85

स्वभावतो विश्वमिदं हि वर्तते स्वभावतः सूर्यमुखा भ्रमंत्यमी । स्वभावतो वायवो वांति नित्यं स्वभावतो वर्षति चांबुदोऽयम्

இயல்பினாலே இந்த உலகம் இயங்குகிறது; இயல்பினாலே சூரியனை முன்னிட்டு இவ்வான்மண்டலங்கள் சுழல்கின்றன. இயல்பினாலே காற்று இடையறாது வீசுகிறது; இயல்பினாலே இந்த மேகம் மழை பொழிகிறது.

Verse 86

स्वभावतो रोहति धान्यजातं स्वभावतो वर्षशीतातपत्वम् । स्वभावतः संस्थिता मेदिनी च स्वभावतः सरितः संस्रवंति

இயல்பினாலே தானியங்கள் முளைக்கின்றன; இயல்பினாலே மழை, குளிர், வெப்பம் நிகழ்கின்றன. இயல்பினாலே பூமி நிலைத்திருக்கிறது; இயல்பினாலே ஆறுகள் ஓடுகின்றன.

Verse 87

स्वभावतः पर्वता भांति नित्यं स्वभावतो वारिधिरेष संस्थितः । स्वभावतो गर्भिणी संप्रसूते स्वभावतोऽमी बहवश्च जीवाः

இயல்பினாலே மலைகள் எப்போதும் அப்படியே தோன்றித் திகழ்கின்றன; இயல்பினாலே இந்தக் கடல் தன் இடத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. இயல்பினாலே கர்ப்பிணி பிரசவிக்கிறாள்; இயல்பினாலே இப்பல உயிர்கள் வாழ்கின்றன.

Verse 88

यथा स्वभावेन भवंति वक्रा ऋतुस्वबावाद्बदरीषु कण्टकाः । तथा स्वभावेन हि सर्वमेतत्प्रकाशते कोऽपि कर्ता न दृश्यः

பருவத்தின் இயல்பால் பதரி மரங்களில் முள்ளுகள் தோன்றுவது போல, இயல்பினாலேயே இவை அனைத்தும் வெளிப்படுகின்றன; எந்தக் கர்த்தாவும் காணப்படவில்லை।

Verse 89

तदेवं संस्थिते लोके मूढो मुह्यति मत्तवत् । मानुष्यमपि यद्धूर्ता वदंत्यग्र्यं श्रृणुष्वतत्

உலகம் இவ்வாறு நிலைத்திருக்கையில், மூடன் மதமயங்கியவன் போல மயங்குகிறான். மேலும் கபடர்கள் ‘உயர்ந்தது’ என்று சொல்வது—‘மனிதப் பிறவி’ கூட—அதை கேள்।

Verse 90

मानुष्यान्न परं कष्टं वैरिणां नो भवेद्धि तत् । शोकस्थानसहस्राणि मनुष्यस्य क्षणेक्षणे

மனிதராக இருப்பதைவிட பெரிய துன்பம் இல்லை; பகைவர்களும் அதைக் கூட ஒருவர்மேல் வேண்டமாட்டார்கள். மனிதனுக்கு கணந்தோறும் ஆயிரம் துயரக் காரணங்கள் உண்டு।

Verse 91

मानुष्यं हि स्मृताकारं सभाग्योऽस्माद्विमुच्यते । पशवः पक्षिणः कीटाः कृमयश्च यथासुखम्

நினைவும் விவேகமும் உடைய மனிதநிலையைப் பெற்ற பாக்கியவான் இப்பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். ஆனால் மிருகங்கள், பறவைகள், பூச்சிகள், புழுக்கள் தத்தம் இன்பத்திற்கேற்ப வாழ்கின்றன।

Verse 92

अबद्धा विहरंत्येते योनिरेषां सुदुर्लभा । निश्चिंताः स्थावरा ह्येते सौख्यमेषां महद्भुवि

இவர்கள் கட்டுப்பாடின்றி உலாவுகின்றனர்; இவர்களுக்கு இத்தகைய பிறவி மிக அரிது. கவலையின்றி, நிலைபெற்றவர்களைப் போல; பூமியில் இவர்களின் இன்பம் மிகப் பெரியது।

Verse 93

बहुना किं मनुष्येभ्यः सर्वो धन्योऽन्ययोनिजः । स्वभावमेव जानीहि पुण्यापुण्यादिकल्पना

மனிதரைப் பற்றி அதிகம் என்ன சொல்ல வேண்டும்? வேறு யோனியில் பிறந்தவனும் எல்லாவிதத்திலும் பாக்கியவான். இதை இயல்பே என அறி; புண்ணியம்‑பாவம் முதலிய எண்ணங்கள் வெறும் கற்பனை.

Verse 94

यदेके स्थावराः कीटाः पतंगा मानुषादिकाः । तस्मान्मित्या परित्यज्य नंदभद्र यथासुखम् । पिब क्रीडनकैः सार्धं भोगान्सत्यमिदं भुवि

சிலர் நிலைபெற்ற உயிர்கள், சிலர் பூச்சிகள், சிலர் பறவைகள், சிலர் மனிதர் முதலியோர். ஆகவே, நந்தபத்ரா, இம்மித்யா எண்ணங்களை விட்டுவிட்டு, உன் விருப்பம்போல் பருகி, விளையாட்டுத் தோழர்களுடன் களித்து இன்பங்களை அனுபவி—பூமியில் இதுவே உண்மை.

Verse 95

नारद उवाच । इत्येतैरमुखैर्वाक्यैरयुक्तैरसमंजसैः

நாரதர் கூறினார்—இவ்வாறு, ஆதாரமற்ற, யுக்தியற்ற, ஒழுங்கற்ற சொற்களால்—

Verse 96

सत्यव्रतस्य नाकम्पन्नंदभद्रो महामनाः । प्रहसन्निव तं प्राह स्वक्षोभ्यः सागरो यथा

சத்யவ்ரதனின் சொற்களால் மகாமனன் நந்தபத்ரன் சிறிதும் அசையவில்லை. சிரிப்பதுபோல் அவனிடம் கூறினான்—தன் உள்ளக் கலக்கத்திலும் கடல் அசையாததுபோல்.

Verse 97

यद्भवानाह धर्मिष्ठाः सदा दुःखस्य भागिनः । तन्मिथ्या दुःखजालानि पश्यामः पापिनामपि

நீங்கள் சொல்வது—தர்மநிஷ்டர்கள் எப்போதும் துயரத்தின் பங்காளிகள்—அது பொய். ஏனெனில் பாவிகளிடமும் துயர வலைகளை நாம் காண்கிறோம்.

Verse 98

वधबंधपरिक्लेशाः पुत्रदारादि पंचता । पापिनामपि दृश्यंते तस्माद्धर्मो गुरुर्मतः

கொலை, சிறை, துன்பங்கள்—மேலும் மகன், மனைவி முதலியவற்றால் உண்டாகும் ஐவகைத் துயரங்கள்—பாவிகளிடத்திலும் காணப்படுகின்றன; ஆகவே தர்மமே உண்மையான குருவும் வழிகாட்டியும் என மதிக்கப்படுகிறது।

Verse 99

अयं साधुरहो कष्टं कष्टमस्य महाजनाः । साधोर्वदंत्येतदपि पापिनां दुर्लभं त्विदम्

‘அய்யோ, இந்த சாது எவ்வளவு துன்பம் அனுபவிக்கிறார்!’—என்று பெரியோர் ஒரு தர்மவானைப் பற்றி கூறுவர்; ஆனால் இத்தகைய சாதுத்துவப் புகழும் பாவிகளுக்கு மிக அரிது।

Verse 100

दारादिद्रव्यलोभार्यं विशतः पापिनो गृहे । भवानपि बिभेत्यस्माद्द्वेष्टि कुप्यति तद्वृथा

பாவியின் வீட்டில் நுழைந்தவுடன் மனைவி, செல்வம் முதலியவற்றின் ஆசை நிறைந்து நிற்கிறது; இதனால் நீங்களும் அஞ்சித் துவேஷித்து கோபமடைகிறீர்கள்—ஆகவே இதை வீண் எனச் சொல்லுதல் பொருந்தாது।

Verse 101

यथास्य जगतो ब्रूषे नास्ति हेतुर्महेश्वरः । तद्बालभाषितं तुभ्यं किं राजानं विना प्रजाः

இந்த உலகிற்கு காரணமே இல்லை, மகேஸ்வரனும் இல்லை என்று நீ சொல்வது குழந்தைச் சொல்; கூறு, அரசன் இல்லாமல் குடிகள் இருக்க முடியுமா?

Verse 102

यच्च ब्रवीषि पाषाणं मिथ्या लिंगं समर्चसि । तद्भवांल्लिंगमाहात्म्यं वेत्ति नांधो यथा रविम्

மேலும் ‘நீ வெறும் கல், பொய்யான லிங்கத்தை வழிபடுகிறாய்’ என்று நீ சொல்வது, லிங்கத்தின் மஹிமையை நீ அறியாததை காட்டுகிறது; குருடன் சூரியனை காணாததுபோல்।

Verse 103

ब्रह्मादायः सुरा सर्वे राजानश्च महर्द्धिकाः । मानवा मुनयश्चैव सर्वे लिंगं यजंति च

பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், பெருஞ்செல்வ அரசர்களும், மனிதரும் முனிவரும்—அனைவரும் நிச்சயமாக சிவலிங்கத்தை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 104

स्वनामकानि चिह्नानि तेषां लिंगानि संति च । एते किं त्वभवत्मूर्खास्त्वं तु सत्यव्रतः सुधीः

அவரவர் பெயரைத் தாங்கிய குறியுருவான லிங்கங்களும் உள்ளன. அப்படியெனில் அவர்கள் எல்லாரும் மூடர்களா, நீயே ஒருவனே சத்தியவிரத ஞானியா?

Verse 105

प्रतिष्ठाप्य पुरा ब्रह्मा पुष्करे नीललोहितम् । प्राप्तवान्परमां सिद्धिं ससर्जेमाः प्रजाः प्रभुः

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா புஷ்கரத்தில் நீலலோஹிதனை பிரதிஷ்டை செய்தார்; பரம சித்தியை அடைந்து, அந்தப் பிரபு பின்னர் இப் பிரஜைகளைப் படைத்தார்।

Verse 106

विष्णुनापि निहत्याजौ रावणं पयसांनिधेः । तीरे रामेश्वरं लिंगं स्थापितं चास्ति किं मुधा

விஷ்ணுவும் போரில் ராவணனை வதைத்து, கடற்கரையில் ராமேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவினார்—அது வீணாயிற்றோ?

Verse 107

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो महेंद्रे स्थाप्य शंकरम् । लिंगं विमुक्तपापोऽथ त्रिदिवेद्यापि मोदते

முன்னொரு காலத்தில் வ்ருத்ரனை வதைத்த சக்ரன், மகேந்திர மலையில் சங்கர லிங்கத்தை நிறுவினார்; பாவம் நீங்கி, அவர் இன்றும் சொர்க்கத்தில் மகிழ்கிறார்।

Verse 108

स्थापयित्वा शिवं सूर्यो गंगासागरसंगमे । निरामयोऽभूत्सोमश्च प्रभासे पश्चिमोदधौ

கங்கை–கடல் சங்கமத்தில் சூரியன் சிவனை நிறுவினார்; மேற்குக் கடற்கரையிலுள்ள பிரபாசத் தலத்தில் சோமன் நோயின்றி ஆனான்.

Verse 109

काश्यां यमश्च धनदः सह्ये गरुडकश्यपौ । नैमिषे वायुवरुणौ स्थाप्य लिंगं प्रमोदिताः

காசியில் யமனும் தனதனும் (குபேரன்), சஹ்ய மலைப்பகுதியில் கருடனும் கஷ்யபனும், நைமிஷத்தில் வாயுவும் வருணனும்—லிங்கத்தை நிறுவி அனைவரும் மகிழ்ந்து நிறைவு பெற்றனர்.

Verse 110

अस्मिन्नेव स्तंभतीर्थे कुमारेणं गुहो विभुः । लिंगं संस्थापयामास सर्वपापहरं न किम्

இதே ஸ்தம்ப தீர்த்தத்தில் வல்லமைமிக்க குகன் (ஸ்கந்தன்) குமாரேச லிங்கத்தை நிறுவினான்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்—அல்லவா?

Verse 111

एवमन्यैः सुरैर्यानि पार्थिवैर्मुनिभिस्तथा । संस्तापितानि लिंगानि तन्न संख्यातुमुत्सहे

அவ்வாறே பிற தேவர்கள், பூமியின் அரசர்கள், முனிவர்கள் நிறுவிய லிங்கங்கள் பல; அவற்றை எண்ணும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லை.

Verse 112

पृथिवीवासिनः सर्वे ये च स्वर्गनिवासिनः । पातालवासिनस्तृप्ता जायंते लिंगपूजया

பூமியில் வாழ்வோர் அனைவரும், சுவர்க்கவாசிகளும், பாதாளவாசிகளும்—லிங்கப் பூஜையால் திருப்தியும் நிறைவும் அடைகின்றனர்.

Verse 113

यच्च ब्रवीषि गीर्वाणा न संति सन्ति चेत्कुतः । कुत्रापि नैव दृश्यंते तेन मे विस्मयो महान्

தேவர்களிடையே வாக்காற்றலுடையவனே! நீ சொல்வது—‘அவர்கள் இல்லை’; இருந்தால் எங்கிருந்து? எங்கும் அவர்கள் காணப்படவில்லை; ஆகவே எனக்கு மிகுந்த வியப்பு உண்டாகிறது.

Verse 114

रंकवत्किं स्म ते देवा याचंतां त्वां कुलत्थवत् । यमिच्छिसि महाप्राज्ञ साधको हि गुरुस्तव

தேவர்கள் ஏன் ஏழைகள் போல உன்னிடம் யாசிக்க வேண்டும்—குலத்தம் (உளவம்) கேட்பதுபோல்? மகாப்ராஜ்ஞனே! நீ விரும்புவதைக் கைவரச் செய்வோர் உன் குருவே.

Verse 115

स्वबावान्नैव सर्वार्थाः संसिद्धा यदि ते मते । भोजनादि कथं सिध्येद्वद कर्तारमंतरा

உன் கருத்தில் இயல்பினாலேயே எல்லாப் பயன்களும் நிறைவேறாது என்றால், சொல்—செய்பவர் இல்லாமல் உணவு முதலியவை எவ்வாறு நிறைவேறும்?

Verse 116

बदरीमंतरेणापि दृश्यंते कण्टका न हि । तस्मात्कस्यास्ति निर्माणं यस्य यावत्तथैव तत्

பதரி மரம் இல்லையெனினும் முட்கள் காணப்படுகின்றன. ஆகவே எது எவ்வளவு இருக்கிறதோ அவ்வளவாகவே அப்படியே நிலைப்பது—அதன் ‘படைப்பு’ யாருடையது?

Verse 117

यच्च ब्रवीषि पश्वाद्याः सुखिनो धन्यकास्त्वमी । त्वदृते नेदमुक्तं च केनापि श्रुतमेव वा

நீ கூறுவது—விலங்குகள் முதலியவை சுகமும் பாக்கியமும் உடையவை என்று—உன்னைத் தவிர இதை யாரும் சொல்லவில்லை; எவரிடமிருந்தும் கேள்விப்பட்டதுமில்லை.

Verse 118

तामसा विकला ये च कष्टं तेषां च श्लाघ्यताम् । सर्वेंद्रिययुताः श्रेष्ठाः कुतो धन्या न मानुषाः

தாமச குணத்தால் குறைபட்டவர்களின் துன்பம் ‘பாக்கியம்’ என எப்படிப் புகழப்படும்? எல்லா இந்திரியங்களும் நிறைந்த, திறன் மிக்க மனிதர்களே உண்மையில் பாக்கியவான்கள்.

Verse 119

सत्यं तव व्रतं मन्ये नरकाय त्वयाऽदृतम् । अत्यनर्थे न भीः कार्या कामोयं भविताचिरात्

உன் விரதம் உண்மையிலேயே நரகத்திற்காகவே நீ ஏற்றதாக நான் கருதுகிறேன். இத்தகைய பேரழிவில் அச்சம் வேண்டாம்; உன் இக்காமம் விரைவில் நிறைவேறும்.

Verse 120

आदावाडंबरेणैव ध्रुवतोऽज्ञानमेव मे । इत्थं निःसारता व्यक्तमादावाडंबारात्तु यत्

ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த ஆடம்பரம் என் அறியாமையையே உறுதிப்படுத்தியது. ஆகவே வெறுமை வெளிப்படுகிறது—முதலிலேயே வெறும் காட்டுக்காட்சி இருந்தால்.

Verse 121

मायाविनां हि ब्रुवतां वाक्यं चांडबरावृतम् । कुनाणकमिवोद्दीप्तं परीक्षेयं सदा सताम्

மாயக்காரரின் சொல் ஆடம்பரத்தால் மூடப்பட்டிருக்கும்; அது மின்னும் போலி நாணயம் போன்றது—நல்லோர் அதை எப்போதும் சோதிக்க வேண்டும்.

Verse 122

आदौ मध्ये तथा चांते येषां वाक्यमदोषवत् । कषदाहैः स्वर्णमिव च्छेदेऽपि स्याच्छुभं शुभम्

ஆரம்பம், நடு, முடிவு—மூன்றிலும் குறையற்ற சொல் உடையோர், தொடுகல் மற்றும் தீயால் சோதிக்கப்பட்ட பொன்னைப் போல; வெட்டி ஆராய்ந்தாலும் நன்மையே நிலைக்கும்.

Verse 123

त्वयान्यथा प्रतिज्ञातमुक्तं चैवान्यथा पुनः । त्वद्दोषो नायमस्माकं तद्वचः श्रृणुमो हि ये

நீ ஒரு விதமாகப் பிரதிஞ்ஞை செய்து, மீண்டும் வேறொரு விதமாகச் சொன்னாய். இந்தக் குற்றம் உன்னதே, எங்களதல்ல; நாங்கள் உன் வாக்கை கேட்டவர்களே.

Verse 125

आपो वस्त्रं तिलास्तैलं गंधो वा स यथा तथा । पुष्पाणामधिवासेन तथा संसर्गजा गुणाः

நீர், ஆடை, எள், எண்ணெய் அல்லது மணம்—எதில் ஊறுகிறதோ அதற்கேற்ப மாறுவது போல; பழகும் கூட்டத்தால் குணங்கள் உண்டாகின்றன.

Verse 126

मोहजालस्य यो योनिर्मूढैरिह समागमः । अहन्यहनि धर्मस्य योनिः साधुसमागमः

மூடர்களின் கூட்டம் மோக வலையின் கருவிடம்; நாள்தோறும் சாதுசங்கம் தர்மத்தின் கருவிடம்.

Verse 127

तस्मात्प्राज्ञैश्च वृद्धैश्च शुद्धभावैस्तपस्विभिः । सद्भिश्च सह संसर्गः कार्यः शमपरायणैः

ஆகையால் உள்ளமைதி நாடுவோர், ஞானிகள், முதியோர், தூய மனத்துறவிகள் மற்றும் சத்புருஷர்களுடன் பழக வேண்டும்.

Verse 128

न नीचैर्नाप्यविद्वद्भिर्नानात्मज्ञैर्विशेषतः । येषां त्रीण्यवदातानि योनिर्विद्या च कर्म च

தாழ்ந்தவர்களோடு அல்ல, கல்வியற்றவர்களோடும் அல்ல—சிறப்பாக ஆத்மஞானமற்றவர்களோடு அல்ல. குலம், கல்வி, ஒழுக்கம் ஆகிய மூன்றும் தூயவர்களையே நாடு.

Verse 129

तांश्च सेवेद्विशेषेण शास्त्रं येषां हि विद्यते । असतां दर्शनस्पर्शसंजल्पासनभोजनैः

உண்மையில் சாஸ்திரஞானம் உடையவர்களைச் சிறப்பாகச் சேவிக்க வேண்டும். ஏனெனில் தீயோரைக் காணுதல், தொடுதல், உரையாடுதல், உடன் அமர்தல், உடன் உண்பது ஆகியவற்றால் மனிதன் மாசுபடுகிறான்.

Verse 130

धर्माचारात्प्रहीयंते न च सिध्यंति मानवाः । बुद्धिश्च हीयते पुंसां नीचैः सह समागमात्

தர்மநடத்தையிலிருந்து மனிதர் விலகி, வெற்றி/சித்தி பெறார். கீழ்மக்களுடன் சேர்வதால் மனிதரின் புத்தியும் குறைகிறது.

Verse 131

मध्यैश्च मध्यतां याति श्रेष्ठतां याति चोत्तमैः । इति धर्मं स्मरन्नाहं संगमार्थी पुनस्तव । यन्निन्दसि द्विजानेव यैरपेयोऽर्णवः कृतः

மிதமானோருடன் சேர்ந்தால் மனிதன் மிதமானவனாகிறான்; உயர்ந்தோருடன் சேர்ந்தால் உயர்வை அடைகிறான். இத்தர்மத்தை நினைத்து நான் மீண்டும் உன் சங்கத்தை நாடுகிறேன்; ஆனால் கடலையும் குடிக்க இயலாததாக்கிய அந்தத் த்விஜர்களையே நீ இகழ்கிறாய்.

Verse 132

वेदाः प्रमाणं स्मृतयः प्रमाणं धर्मार्थयुक्तं वचनं प्रमाणम् । नैतत्त्रयं यस्य भवेत्प्रमाणं कस्तस्य कुर्याद्वचनं प्रमाणम्

வேதங்கள் பிரமாணம்; ஸ்மிருதிகளும் பிரமாணம்; தர்மமும் நியாயமான பொருளும் உடைய சொலும் பிரமாணம். ஆனால் இம்மூன்றும் பிரமாணமல்ல எனக் கருதுபவனின் சொல்லை யார் பிரமாணமாக ஏற்குவர்?

Verse 133

इतिरयित्वा वचनं महात्मा स नंदभद्रः सहसा तदैव । गृहाद्विनिःसृत्य जगाम पुण्यं बहूदकं भट्टरवेस्तु कुंडम्

இவ்வாறு கூறிய மகாத்மா நந்தபத்ரன் உடனே விரைந்து வீட்டிலிருந்து வெளியேறி, புண்ணியமிக்க பஹூதகம் எனப்படும்—பட்டரவியின் புனிதக் குண்டத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 45124

नास्तिकानां च सर्पाणां विषस्य च गुणस्त्वयम् । मोहयंति परं यच्च दोषो नैषपरस्य तु

நாத்திகர்கள், பாம்புகள் மற்றும் விஷம் ஆகியவற்றின் குணம் இதுவே; அவை பிறரை மயக்குகின்றன. ஆனால் அக்குற்றம் அவற்றையே சாரும், மயங்குபவரை அல்ல.