Adhyaya 21

Verse 1

नारद उवाच । तमालोक्य पलायंतं विध्वस्तध्वजकार्मुकम् । दैत्यांश्च मुदितानिंद्रः कर्तव्यं नाध्यगच्छत

நாரதர் கூறினார்—கொடி மற்றும் வில் சிதைந்த நிலையில் அவன் ஓடிப்போகக் காணவும், தைத்தியர்கள் மகிழ்ந்து களிக்கக் காணவும், இந்திரன் இப்போது செய்ய வேண்டியது என்னவென்று தீர்மானிக்க இயலவில்லை.

Verse 2

अथायान्निकटं विष्णोः सुरेशस्त्वरयान्वितः । उवाच चैनं मधुरमुत्साहपरिबृंहितम्

அப்போது தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் விரைந்து விஷ்ணுவின் அருகில் சென்று, உற்சாகமும் திடமும்நிறைந்த இனிய சொற்களை அவரிடம் கூறினான்।

Verse 3

किमेभिः क्रीडसे देव दानवैर्दुष्टमानसैः । दुर्जनैर्लब्धरंध्रस्य पुरुषस्य कुतः क्रियाः

தேவனே! தீய மனம் கொண்ட இந்த தானவர்களுடன் நீ ஏன் விளையாடுகிறாய்? துர்ஜனர்கள் ஓர் இடைவெளி கண்டால் மனிதன் என்ன நற்காரியம் செய்ய முடியும்?

Verse 4

शक्तेनोपेक्षितो नीचो मन्यते बलमात्मनः । तस्मान्न नीचं मतिमानुषेक्षेत कथंचन

வலிமையுள்ளவன் புறக்கணித்தால் கீழ்மகன் தன்னிடமே வலிமை உள்ளது என எண்ணுவான்; ஆகவே ஞானி எவ்விதத்திலும் கீழ்மகனை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது।

Verse 5

अथाग्रेसरसंपत्त्या रथिनो जयमाययुः । कस्ते सखाभवत्पूर्वं हिरण्याक्षवधे विभो

பின்னர் முன்னணியில் மேலாதிக்கம் பெற்ற ரத வீரர்கள் வெற்றிக்கு அருகே வந்தனர். வல்லவனே! ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்தபோது முன்பு உனக்கு இணையான நண்பன் யார்?

Verse 6

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वीर्यशाली मदोद्धतः । प्राप्य त्वां तृमवन्नष्टस्तत्र कोऽग्रेसरस्तव

ஹிரண்யகசிபு எனும் தைத்யன் வீரமிக்கவன், அகந்தையால் மயங்கியவன்; உன்னை எதிர்கொண்டவுடன் புல்லைப் போல அழிந்தான்—அப்படியிருக்க உன்னைவிட மேன்மையானவன் யார்?

Verse 7

पूर्वं प्रतिबला दैत्या मधुकैटभसन्निभाः । निविष्टास्त्वां तु संप्राप्य शलभा इव पावकम्

முன்னொரு காலத்தில் மது–கைடபரை ஒத்த மாபெரும் வலிமை கொண்ட தைத்யர்கள் உம்மேல் பாய்ந்தனர்; ஆனால் உம்மை அணைந்தவுடன் தீயில் விழும் வண்டுபோல் அழிந்தனர்.

Verse 8

युगेयुगे च दैत्यानां त्वत्तो नाशोऽभवद्धरे । तथैवाद्येह भीतानां त्वं हि विष्णो सुराश्रयः

ஹே பூமியைத் தாங்குபவனே! யுகம் யுகமாக தைத்யர்களின் அழிவு உம்மாலேயே நிகழ்ந்தது. அதுபோல இன்றும் இங்கே அஞ்சும் தேவர்களுக்கு நீரே அடைக்கலம், ஹே விஷ்ணுவே.

Verse 9

एवं संनोदितो विष्णुर्व्यवर्धत महाभुजः । बलेन तेजसा ऋद्ध्या सर्वभूताश्रयोऽरिहा

இவ்வாறு ஊக்கமளிக்கப்பட்ட மகாபாகு விஷ்ணு வலத்தாலும் தேஜஸாலும் தெய்வீக செழிப்பாலும் மேலும் வளர்ந்தார்—அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம், பகைவரை அழிப்பவர்.

Verse 10

अथोवाच सहस्राक्षं केशवः प्रहसन्निव । एवमेतद्यथा प्राह भवानस्मद्गतं वचः

அப்போது கேசவன் புன்னகையுடன் சகஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) நோக்கி கூறினார்—“ஆம், நீ சொன்னதுபோலவே அது; உன்னிடமிருந்து வந்த சொல் எனக்கு எட்டியது.”

Verse 11

त्रैलोक्यदानवान्सर्वान्दग्धुं शक्तः क्षणादहम् । दुर्जस्तारकः किं तु मुक्त्वा सप्तदिनं शिशुम्

“மூவுலகங்களின் எல்லா தானவர்களையும் நான் ஒரு கணத்தில் எரித்து சாம்பலாக்க வல்லவன்; ஆனால் வெல்ல இயலாத தாரகன்—ஏழு நாள் குழந்தையை விடுவித்த பின்—(ஒரு விசேஷ விதியால் கட்டுப்பட்டவன்).”

Verse 12

महिषश्चैव शुंभश्च उभौ वध्यौ च योषिता । जंभो दुर्वाससा शप्तः शक्रवध्यो भवानिति । तस्मात्त्वं दिव्यवीर्येण जहि जंभं मदोत्कटम्

மஹிஷனும் சும்பனும்—இருவரும் பெண்ணால் வதைக்கப்பட வேண்டியவர்கள். ஆனால் ஜம்பனை துர்வாசர் சபித்தார்—‘நீ சக்கிரன் (இந்திரன்) கையால் கொல்லப்படுவாய்.’ ஆகவே தெய்வீக வீரத்தால் அகந்தை மயக்கத்தில் திளைக்கும் ஜம்பனை வதம் செய்.

Verse 13

अवध्यः सर्वभूतानां त्वामृते स तु दानवः

அந்த தானவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அவதைக்க முடியாதவன்—உன்னைத் தவிர.

Verse 14

मया गुप्तो रणे जंभो जगत्कंटकमुद्धर । तद्वैकुंठवचः श्रुत्वा सहस्राक्षोमरारिहा

‘போரில் ஜம்பன் என் பாதுகாப்பில் உள்ளான்; உலகின் அந்த முள்ளை அகற்று.’ வைகுண்டத்தின் இவ்வசனத்தை கேட்டதும், ஆயிரக்கண் கொண்ட அமரரின் பகைவரை அழிப்பவன் (செயலுக்கு எழுந்தான்).

Verse 15

समादिशत्सुराध्यक्षान्सैन्यस्य रचनां प्रति । ततश्चाभ्यर्थितो देवैर्विष्णुः सैन्यमकल्पयत्

அவன் தேவர்களின் தலைவர்களுக்கு படை அமைப்பைப் பற்றி ஆணையிட்டான். பின்னர் தேவர்கள் வேண்டியபோது விஷ்ணு படையை ஒழுங்குபடுத்தினார்.

Verse 16

यत्सारं सर्वलोकस्य वीर्यस्य तपसोऽपि च । तदैकादश रुद्रांश्च चकाराग्रेसरान्हरिः

எல்லா உலகங்களின் சாரமும், வீரத்தின் சாரமும், தவத்தின் சாரமும் ஆகிய அதையே கொண்டு ஹரி பதினொன்று ருத்ர அಂசங்களை முன்னணி தலைவர்களாக ஆக்கினார்.

Verse 17

व्यालीढांगा महादेवा बलिनो नीलकंधराः । चंद्रखंडत्रिपुंड्राश्च पिंगाक्षाः शूलपाणयः

அந்த மகாதேவர்கள் வ்யாலீட முத்திரையில் நின்றனர்—மிகுந்த வலிமையுடன், நீலகண்டர்கள்; தலையில் சந்திரக்கலையும், நெற்றியில் திரிபுண்டிரமும் தாங்கி, பிங்கலக் கண்களுடன், கைகளில் திரிசூலம் ஏந்தினர்।

Verse 18

पिंगोत्तुंगजटाजूटाः सिंहचर्मावसायिनः । भस्मोद्धूलितगात्राश्च भुजमंडलभैरवाः

அவர்களுக்கு பிங்கல நிறமுடைய உயர்ந்த ஜடாமுடிகள்; சிங்கச்சர்மம் அணிந்தவர்கள்; உடல் முழுதும் விபூதி தூளால் மூடப்பட்டு, வலிய கரங்களின் வட்டத்தால் பயங்கர பைரவ ரூபமாகத் தோன்றினர்।

Verse 19

कपालीशादयो रुद्रा विद्रावितमहाऽसुराः । कपाली पिंगलो भीमो विरुपाक्षो विलोहितः

கபாலீச முதலிய ருத்ரர்கள்—மகா அசுரர்களை ஓடச் செய்தவர்கள்—அங்கே நின்றனர்: கபாலி, பிங்கலன், பீமன், விரூபாக்ஷன், விலோஹிதன்।

Verse 20

अजकः शासनः शास्ता शंभुश्चंद्रो भवस्तथा । एत एकादशनंतबला रुद्राः प्रभाविनः

அஜகன், சாசனன், சாஸ்தா, சம்பு, சந்திரன், பவனும்—இவர்கள் (ஆதியாக) ஏகாதச ருத்ரர்கள்; அளவற்ற வலிமையுடன், பிரபாவத்தில் ஒளிர்வோர்।

Verse 21

अपालयंत त्रिदशान्विगर्जंत इवांबुदाः । हिमाचलाभे महति कांचनांबुरुहस्रहि

அவர்கள் திரிதசர்களைக் காத்து, மழைமேகங்கள் போல் முழங்கினர்; இமாசலம் போன்ற மாபெரும் பகுதியில், ஆயிரம் ஆயிரம் பொற்கமலங்களின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 22

प्रचंचलमहाहेमघंटासंहतिमंडिते । ऐरावते चतुर्दंते मत्तमातंग आस्थितः

அசைந்து ஒலிக்கும் பெருஞ்சுவர்ண மணிக்கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, நான்கு தந்தங்களுடைய மதமயான யானைமன்னன் ஐராவதத்தின் மேல் அவர் ஏறியிருந்தார்।

Verse 23

महामदजलस्रावे कामरूपे शतक्रतुः । तस्थौ हिमगिरेः श्रृंगे भानुमानिव दीप्तिमान् । तस्यारक्षत्पदं सव्यं मारुतोऽमितविक्रमः

மிகுந்த மதநீர் பெருகச் சிந்தும் காமரூப யானையின் மேல் அமர்ந்த சதக்ரது (இந்திரன்) ஹிமகிரியின் சிகரத்தில் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து நின்றான்; அவன் இடப்பக்கப் பதவியை அளவற்ற வீரமுடைய மாருதன் காத்தான்।

Verse 24

जुगोपापरमग्निश्च ज्वालापूरितदिङ्मुखः । पृष्ठरक्षोऽभव द्विष्णुः समरेशः शतक्रतोः

திசைகளின் முகங்களை ஜ்வாலைகளால் நிரப்பிய பரம அக்னி பின்புறக் காவலனாய் நின்றான்; போரில் தலைவனான த்விஷ்ணு சதக்ரது (இந்திரன்) இன் பின்காவலனானான்।

Verse 25

आदित्या वसवो विश्वे मरुतश्चाश्विनावपि । गंधर्वा राक्षसा यक्षाः सकिंनरमहोरगाः

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், விஸ்வேதேவர்கள், மருதர்கள், இரு அச்வின்களும்; கந்தர்வர்கள், ராட்சசர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், மகோரகர்கள் (மாபெரும் பாம்புகள்) அனைவரும் கூடினர்।

Verse 26

कोटिशःकोटिशः गृत्वा वृंदं चिह्नोपलक्षितम् । विश्रावयंतः स्वां कीर्तिं बंदिवृन्दैः पुरः सरैः

அவர்கள் கோடிக்கணக்காகக் கூடி, தனித்த அடையாளங்களால் அறியப்படும் படைக்குழுக்களாக அமைந்தனர்; முன்னே சென்ற பண்டி-கூட்டங்கள் அவர்களின் புகழை எங்கும் பரப்பிக் கூறின.

Verse 27

चेलुर्दैत्यवधे दृप्ता नानावर्णायुधध्वजाः

தைத்தியரை வதைத்த மகிழ்ச்சியில், பல நிற ஆயுதங்களும் கொடிகளும் ஏந்தி அவர்கள் முன்னே நடந்தனர்.

Verse 28

शतक्रतोरमरनिकायपालिता पताकिनी याननिनादनादिता । सितोन्नतध्वजपटकोटिमंडिता बभूव सा दितिसुतोकवर्धिनी

சதக்ரது (இந்திரன்) உடைய தேவர்கணங்கள் காத்த அந்த கொடிப்படை, தேர்களின் முழக்கத்தால் ஒலித்தது; உயர்ந்த வெண்கொடிப் பட்டங்களின் கோடி கோடி அலங்காரத்தால் பிரகாசித்து, திதியின் புதல்வர்க்கு அச்சமும் துயரும் பெருகச் செய்தது.

Verse 29

आयांतीं तां विलोक्याथ सुरसेनां गजासुरः । गजरूपी महांश्चैव संहारांभोधिविक्रमः

அணுகி வந்த தேவர்சேனையைப் பார்த்ததும், பெருமையான யானை வடிவம் கொண்ட, அழிவின் கடல்போல் வீரமுடைய கஜாசுரன் எதிரே முன்னேறினான்.

Verse 30

परश्वधायुधो दैत्यो दशनौष्ठकसंपुटः । ममर्द चरणे देवांश्चिक्षेपान्यान्करेण च

கோடாரி ஆயுதம் கொண்ட அந்த அசுரன் பற்களும் உதடுகளும் இறுகக் கடித்துக் கொடூரமாய்; சில தேவர்களை காலடியில் நசுக்கி, மற்றவர்களை கையால் தூக்கி எறிந்தான்.

Verse 31

परान्परशुना जघ्ने दैत्येंद्रो रौद्रविक्रमः । तस्यैवं निघ्नतः क्रुद्धा देवगन्धर्वकिंनराः

கொடுஞ்சின வீரமுடைய அசுரராஜன் கோடாரியால் பலரை வெட்டி வீழ்த்தினான்; அவன் இவ்வாறு கொலை செய்துகொண்டிருக்க, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் சினம் கொண்டனர்.

Verse 32

मुमुचुः संहताः सर्वे चित्रशस्त्रास्त्रसंहतिम् । परश्वधांश्च चक्राणि भिण्डिपालान्समुद्गरान्

அனைவரும் ஒன்றுகூடி பலவகை ஆயுதமழையைப் பொழிந்தனர்—பரசு, சக்கரம், பிண்டிபாலம், பெருமுத்கரம் ஆகியவை।

Verse 33

कुन्तान्प्रासाञ्छरांस्तीक्ष्णान्मुद्गरांश्चापि दुःसहान् । तान्सर्वान्सोग्रसद्दैत्यो यूथपः कवलानिव

வேல்கள், பிராசங்கள், கூரிய அம்புகள், தாங்கமுடியாத முத்கரங்கள்—அவை அனைத்தையும் அந்த தைத்யன் கூட்டத்தலைவன் வாய்க்கவளம்போல் விழுங்கினான்।

Verse 34

कोपस्फुरितदंष्ट्राग्रः करस्फोटेन नादयन् । सुरान्नघ्नंश्चराराजौ दुष्प्रेक्ष्यः सोऽथ दानवः

கோபத்தால் பற்களின் முனைகள் நடுங்க, கைத்தட்டலின் ஒலியால் முழங்க, போர்க்களத்தில் அலைந்து அந்த தானவன் தேவர்களை வீழ்த்தினான்—பார்க்க அரிதான பயங்கரம்।

Verse 35

यस्मिन्यस्मिन्निपतति सुर वृंदे गजासुरः । तस्मिस्तीस्मिन्महाशब्दो हाहाकारो व्यजायत

எங்கே எங்கே கஜாசுரன் தேவர் கூட்டத்தின் மீது பாய்ந்தானோ, அங்கே அங்கே பெருஞ்சத்தமும் ‘ஹாஹாகாரம்’ எழுந்தது।

Verse 36

अथ विद्रवमानं तब्लं प्रेक्ष्व समंततः । रुद्राः परस्परं प्रोचुरहंकारोत्थितार्चिषः

அப்போது எல்லாத் திசைகளிலும் படை ஓடுவதைக் கண்டு, அகந்தையால் எழுந்த தீச்சுடரால் ஒளிர்ந்த ருத்ரர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்।

Verse 37

भोभो गृह्णत दैत्येंद्रं भिंदतैनं महाबलाः । कर्षतैनं शितैः शूलैर्भञ्जतैनं हि मर्मसु

ஓ! ஓ! அசுரர்களின் தலைவனைப் பிடியுங்கள்! பெரும் வலிமை கொண்டவர்களே, அவனைத் துளைத்து விடுங்கள்! கூர்மையான சூலாயுதங்களால் அவனை இழுத்து, அவனது உயிர்நிலைகளில் தாக்கி அவனைச் சிதறடியுங்கள்!

Verse 38

कपाली वाक्यमाकर्ण्य शूलं सितशितंमुखे । संमार्ज्य वामहस्तेन संरंभाद्विवृतेक्षणः

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட கபாலி, சினத்தால் கண்கள் விரிய, தனது இடது கையால் ஒளிரும் கூர்மையான சூலாயுதத்தைத் துடைத்தார்.

Verse 39

प्रोत्फुल्लारुणनीलाब्जसंहतिः सर्वतो दिशः । अथागाद्भुकुटीवक्रो दैत्येंद्राभिमुखो रणे

அனைத்து திசைகளிலும் மலர்ந்த சிவப்பு மற்றும் நீலத் தாமரைகளின் கூட்டம் தோன்றியது; பின்னர் புருவங்களை நெறித்தவாறு, அவர் போர்க்களத்தில் அசுரர் தலைவனை நோக்கி முன்னேறினார்.

Verse 40

दृढेन मुष्टिबन्धेन शूलं विषृभ्य निर्मलः । जघान कुम्भदेशे तु कपाली गजदानवम्

களங்கமற்ற கபாலி தனது முஷ்டியால் சூலாயுதத்தை உறுதியாகப் பற்றி வீசி, அந்த யானை வடிவுடைய அசுரனின் மத்தகத்தில் அடித்தார்.

Verse 41

ततो दशापि ते रुद्रा निर्मलायोमयै रणे । जघ्नुः शूलैस्तु दैत्येंद्रं शैलवर्ष्माणमाहवे

பின்னர் அந்தப் பத்து ருத்திரர்களும், போர்க்களத்தில் மாசற்றவர்களாக, மலை போன்ற உடலைக் கொண்ட அந்த அசுரர் தலைவனைத் தங்கள் இரும்புச் சூலாயுதங்களால் தாக்கினர்.

Verse 42

सुस्राव शोणितं पश्चात्सर्वस्रोतस्सु तस्य वै । शूलरक्तेन रुद्रस्य शुशुभे गजदानवः

பின்னர் அவனுடைய எல்லாச் சுரப்புகளிலிருந்தும் இரத்தம் பெருகி ஓடியது; ருத்ரனின் சூல-இரத்தம் படிந்த அந்த யானை-தானவன் அச்சமூட்டும் ஒளியுடன் மிளிர்ந்தான்।

Verse 43

प्रोत्फुल्लामलनीलाब्जं शरदीवामलं सरः । भस्मशुभ्रतनुच्छायै रुद्र र्हंसैरिवावृतम्

அவன் சரத்காலத்தின் தூய ஏரியைப் போலத் தோன்றினான்; குற்றமற்ற நீலத் தாமரைகள் மலர்ந்திருப்பதுபோல், திருநீறு போன்ற வெண்மை உடலொளியுடைய ருத்ர-அன்னங்கள் சூழ்ந்ததுபோல் இருந்தான்।

Verse 44

क्रुद्धं कपालिनं दैत्यः प्रचलत्कर्णपल्लवः । भवं च दन्तैर्बिभिदे नाभिदेशे जगासुरः

கோபமுற்ற தைத்தியன் காதுப் பல்லவங்களை அசைத்தபடி கபாலியை காயப்படுத்தினான்; அந்த யானை-அசுரன் தன் தந்தங்களால் பவனை நாபிப் பகுதியில் குத்திப் பிளந்தான்।

Verse 45

दृष्ट्वानुरक्तं रुद्राभ्यां नवरुद्रास्ततो द्रुतम् । विव्यधुर्विशिखैः शूलैः शरीरममरद्विषः

இரு ருத்ரர்களுடன் அவன் போரில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு, நவ-ருத்ரர்கள் அம்புபோல் கூர்மையான சூலங்களால் தேவர்களைத் த்வேஷிப்பவனின் உடலை விரைவில் துளைத்தனர்।

Verse 46

ततः कपालिनं त्यक्त्वा भवं चासुरपुंगवः । वेगेन कुपितो दैत्यो नव रुद्रानुपाद्रवत् । ममर्द चरणाघातैर्दन्तैश्चापि करेण च

அப்போது அசுரத் தலைவன் கபாலியையும் பவனையும் விட்டுவிட்டு, கோபமும் வேகமும் கொண்டு நவ-ருத்ரர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்; காலடித் தாக்கங்களாலும் தந்தங்களாலும் கையாலும் அவர்களை நசுக்கினான்।

Verse 47

ततोऽसौ शूलयुद्धेन श्रममासादितो यदा । तदा कपाली जग्राह करमस्यामरद्विषः

அப்போது சூலப் போரால் அவன் மிகுந்த சோர்வுற்றபோது, தேவர்களின் பகைவனான அவன் கையை கபாலி பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 48

भ्रामयामास चातीव वेगेन च गजासुरम् । दृष्ट्वाश्रमातुरं दैत्यं किंचिच्च्यावितजीवितम्

மேலும் மிகுந்த வேகத்துடன் கஜாசுரனைச் சுழற்றினான்; சோர்வால் துன்புற்று, உயிர்வலிமை ஏற்கெனவே சற்றுச் சிதறியிருந்த அந்த தைத்தியனைப் பார்த்து.

Verse 49

निरुत्साहं रणे तस्मिन्गतयुद्धोत्सवोऽभवत् । ततो भ्रमत एवास्य चर्म उत्कृत्त्य भैरवम्

அந்தப் போரில் அவன் உற்சாகம் இழந்து, போரின் இன்பரசம் மறைந்தது; அப்போது இன்னும் சுழன்றுகொண்டிருக்கையில் பைரவன் அவன் தோலை வெட்டிக் கொண்டான்.

Verse 50

स्रवत्सर्वांगर क्तौघं चकारांबरमात्मनः । तुष्टुवुस्तं तदा देवा बहुधा बहुभिः स्तवैः

அவனுடைய எல்லா அங்கங்களிலிருந்தும் இரத்தப் பெருக்குகள் வழிந்தன; அதையே அவர் தமக்கு ஆடையாகப் போலச் செய்தார். அப்போது தேவர்கள் பலவிதமாக, பல ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 51

ऊचुश्चैनं चयो हन्यात्स म्रियेत ततस्त्वसौ । दृष्ट्वा कपालिनो रूपं गजचर्मांबरावृतम्

அவர்கள் கூறினர்—“இவனைத் தாக்குபவன் உடனே மரணமடைவான்.” ஏனெனில் கபாலம் தாங்கியவரின் அந்த உருவம்—யானைத் தோல் ஆடையால் மூடப்பட்டதைக்—கண்டு அனைவரும் அச்சத்தால் நடுங்கினர்.

Verse 52

वित्रेसुर्दुद्रुवुर्जघ्नुर्निपेतुश्च सहस्रशः । एवं विलुलिते तस्मिन्दानवेन्द्रे महाबले

அவர்கள் அச்சமுற்றனர்—சிலர் ஓடினர், சிலர் தாக்கினர், ஆயிரக்கணக்கோர் வீழ்ந்தனர். இவ்வாறு மகாபலமுடைய தானவேந்திரன் கலங்கியபோது—

Verse 53

गजं मत्तमथारुह्य शतदुन्दुभिनादितम् । निमिरभ्यपतत्तूर्णं सुरसैन्यानि लोडयन्

மதம் கொண்ட யானையை ஏறி, நூறு துந்துபிகளின் முழக்கத்திடையே, நிமி விரைந்து பாய்ந்து தேவர் சேனைகளை மிதித்து சிதறடித்தான்।

Verse 54

यांयां निमिगजो याति दिशं तांतां सवाहनाः । दुद्रुवुश्चुक्रुशुर्देवा भयेनाकंपिता मुहुः

நிமியின் யானை எந்தத் திசை நோக்கிச் சென்றதோ, அந்தத் திசையிலேயே தேவர்கள் தங்கள் வாகனங்களுடன் ஓடி அலறினர்; அச்சத்தால் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கினர்।

Verse 55

गन्धेन सुरमातंगा दुद्रुवुस्तस्य हस्तिनः । पलायितेषु सैन्येषु सुराणां पाकशासनः

அந்த யானையின் மணம் மட்டுமே தேவர்களின் யானைகளை ஓடச் செய்தது. தேவர் சேனைகள் சிதறி ஓட, பாகசாசனன் இந்திரன் நெருக்கடியில் வெளிப்படையாக நின்றான்।

Verse 56

तस्थौ दिक्पालकैः सार्धमष्टभिः केशवेन च । संप्राप्तस्तस्य मातंगो यावच्छक्रगजं प्रति

அவன் கேசவனுடனும் எட்டு திக்பாலர்களுடனும் சேர்ந்து நிலைத்திருந்தான். அப்போது அந்த யானை முன்னேறி இந்திரனின் யானையான ஐராவதத்தின் எதிரில் வரை வந்தடைந்தது।

Verse 57

तावच्छक्रगजो भीतो मुक्त्वा नादं सुभैरवम् । ध्रियमाणोऽपि यत्नेन चकोर इव तिष्ठति

அப்போது சக்கிரனின் யானை அஞ்சி மிகப் பயங்கரமான முழக்கத்தை எழுப்பியது; பெரும் முயற்சியால் தடுக்கப்பட்டாலும் சக்கோரப் பறவைபோல் அசையாமல் நின்றது।

Verse 58

पलायति गजे तस्मिन्नारूढः पाकशासनः । विपरीतमुखं युद्धं दानवेन्द्रेण सोऽकरोत्

அந்த யானை ஓடத் தொடங்கியபோது, அதன் மேல் ஏறிய பாகசாசனன் (இந்திரன்) பின்னோக்கி முகம் திருப்பி தானவேந்திரனுடன் போரிட்டான்।

Verse 59

शतक्र तुस्तु शूलेन निमिं वक्षस्यताडयत् । गदया दंतिनं तस्य गल्लदेशेहनद्भृशम्

அப்போது சதக்ரது (இந்திரன்) ஈட்டியால் நிமியின் மார்பில் தாக்கினான்; மேலும் கதையால் அந்த யானையின் கன்னப்பகுதியில் கடுமையாக அடித்தான்।

Verse 60

तं प्रहारचिंत्यैव निमिर्निर्भयपौरुषः । ऐरावतं कटीदेशे मुद्गरेणाभ्यताडयत्

அடிப்பதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்த அஞ்சாத வீரன் நிமி, முத்கரத்தால் ஐராவதத்தின் இடுப்புப்பகுதியில் பலமாகத் தாக்கினான்।

Verse 61

स हतो मुद्गरेणाथ शक्रकुञ्जर आहवे । जगाम पश्चात्पद्भ्यां च पृथिवीं भूधराकृतिः

போரில் முத்கரத் தாக்குதலால் சக்கிரனின் குஞ்சரம் தள்ளாடியது; மலைபோன்ற உடலுடைய அந்த யானை பின்னோக்கி அடியெடுத்து வைத்து இறுதியில் தரையில் விழுந்தது।

Verse 62

लाघवात्क्षिप्रमुत्थाय ततोऽमरमहागजः । रणादपससर्पाथ भीषितो निमिहस्तिना

அப்போது அந்த அமர மகாகஜம் சுறுசுறுப்புடன் விரைந்து எழுந்து போர்க்களத்திலிருந்து விலகியது; நிமியின் யானைபோன்ற வலிமையால் அது அஞ்சியது.

Verse 63

ततो वायुर्ववौ रूक्षो बहुशर्करपांशुलः । सम्मुखो निमिमातंगोऽकंपनोऽचलकंपनः । स्रुतरक्तो बभौ शैलो घनधातुह्रदो यता

பின்னர் கற்கள்-தூசி நிறைந்த கடுமையான காற்று வீசியது. எதிரில் நிமி—வீரர்களில் யானை—அசையாது நின்றான்; ஆயினும் மலைகளையும் நடுங்கச் செய்தான். இரத்தம் வழிந்ததால், அடர்ந்த கனிமக் கோடுகளும் சிவந்த குளங்களும் படிந்த பாறைமலையெனத் தோன்றினான்.

Verse 64

धनेशोऽपि गदां गुर्वी तस्य दानवहस्तिनः । मुमोच वेगान्न्यपतत्सा गदा तस्य मूर्धनि

தனேசன் (குபேரன்) கூட அந்த தானவ யானையின் மீது கனமான கதையை வேகமாக எறிந்தான்; அந்த கதை அவன் தலையில் விழுந்தது.

Verse 65

गजो गदानिपातेन स तेन परिमूर्छितः । दंतैर्भित्वा धरां वेगात्पपाताचलसन्निभः

அந்த கதையின் வீழ்ச்சியால் அந்த யானை மயங்கி விட்டது; தந்தங்களால் மண்ணை கீறி உடைத்தபடி வேகமாக மலைபோல் சரிந்து விழுந்தது.

Verse 66

पतिते च गजे तस्मिन्सिंहनादो महानभूत् । सर्वतः सुरसैन्यानां गजबृंहितबृंहितः

அந்த யானை விழுந்தவுடன் தேவர்களின் சேனைகளில் எங்கும் பேர்சிங்க நாதம் எழுந்தது; அது யானைகளின் முழக்கத்துடன் கலந்து ஒலித்தது.

Verse 67

हेषारवेण चाश्वानां राणास्फोटैश्च धन्विनाम् । गजं तं निहतं दृष्ट्वा निमिं चापि पराङ्मुखम्

குதிரைகளின் கிண்கிணி ஹேஷாரவமும், வில்லாளர்களின் நாண் சடசடப்பும் நடுவே, அந்த யானை கொல்லப்பட்டதையும், நிமி முகம் திரும்பியதையும் கண்டு।

Verse 68

सुराणां सिंहनादं च सन्नादितदिगंतरम् । जंभो जज्वाल कोपेन संदीप्त इव पावकः

திசையெங்கும் முழங்கிய தேவர்களின் சிங்கநாதத்தை கேட்டதும், ஜம்பன் கோபத்தால் எரிந்தான்—எழுந்தெழும் தீப்பொறிபோல்।

Verse 69

ततः स कोपरक्ताक्षो ध्नुष्यारोप्य सायकम् । तिष्ठेति चाब्रवीत्तारं सारथिं चाप्यनंदयत्

அப்போது கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன், வில்லில் அம்பை ஏற்றி, “நில்!” என்று கூறி, சாரதி தாராவையும் ஊக்கமூட்டினான்।

Verse 70

तमायांतमभिप्रेक्ष्य धनुष्याहितसा यकम् । शतक्रतुरदीनात्मा दृढमादत्त कार्मुकम्

வில்லில் அம்பு ஏற்றியபடி அவன் முன்னே வருவதைக் கண்டதும், அசையாத உள்ளம் கொண்ட சதக்ரது (இந்திரன்) உறுதியாகத் தன் வில்லைப் பற்றினான்।

Verse 71

बाणं च तैलधौताग्रमर्धचंद्रमजिह्मगम्

மேலும் அவன் ஒரு அம்பை எடுத்தான்—எண்ணெயால் மெருகூட்டப்பட்ட முனையுடன், அரைச்சந்திர வடிவுடன், சாயாமல் நேராகப் பாய்வதாக।

Verse 72

तेनास्यट सशरं चापं चिच्छेद बलवृत्रहा । अपास्य तद्धनुश्छिन्नं जंभो दानवनंदनः

அந்த அம்பினால் வலிமைமிக்க வ்ருத்ரஹந்தன், அம்புடன் கூடிய வில்லையும் துண்டித்தான். உடைந்த வில்லை எறிந்து, தானவர்களின் மகிழ்வான ஜம்பன் மீண்டும் போருக்கு எழுந்தான்।

Verse 73

अन्यत्कार्मुकादाय वेगवद्भारसाधनम् । शरांश्चाशीविषाकारांस्तैलधौताजिह्मगान्

பின்னர் அவன் வேகமிக்கதும் கனமான இழுப்பைத் தாங்கவல்லதுமான மற்றொரு வில்லை எடுத்தான். மேலும் விஷநாக வடிவான, எண்ணெயால் மெருகூட்டப்பட்ட, நேராகப் பாயும் அம்புகளையும் எடுத்தான்।

Verse 74

शक्रं विव्याध दशभिर्जत्रुदेशे च पत्रिबिः । हृदये च त्रिभिश्चैव द्वाभ्यां च स्कन्धयोर्द्वयोः

அவன் சக்ரனை கழுத்தெலும்புப் பகுதியில் பத்து இறகுடைய அம்புகளால் குத்தினான்; இதயத்தில் மூன்றால், மேலும் இரு தோள்களிலும் தலா இரண்டால் துளைத்தான்।

Verse 75

शक्रोपि दानवेन्द्राय बाणजालम भीरयन् । अप्राप्तान्दानवेन्द्रस्तु शराश्छक्रभुजेरितान्

சக்ரனும் அஞ்சாது தானவேந்திரன் மீது அம்புகளின் வலையைப் பொழிந்தான். ஆனால் தானவராஜன், சக்ரன் கரத்திலிருந்து வந்த அவை தன்னை அடையுமுன் வெட்டித் தள்ளினான்।

Verse 76

चिच्छेद शतधाऽकाशे शरैरग्निशिखोपमैः । ततश्च शरजालेन देवेन्द्रो दानवेश्वरम्

அக்னி நாவுகளைப் போன்ற அம்புகளால் அவன் அவற்றை ஆகாயத்திலேயே நூறு துண்டுகளாக வெட்டினான். பின்னர் தேவேந்திரன் அடர்ந்த அம்புவலையால் தானவேஸ்வரனைத் தாக்கினான்।

Verse 77

आच्छादयत यत्नेन वर्षास्विव घनैर्नभः । दैत्योऽपि बाणजालेन विव्याध सायकैः शितैः

அவன் பெரும் முயற்சியுடன், மழைக்கால மேகங்கள் போல ஆகாயத்தை மூடினான். தைத்தியனும் அம்புகளின் வலையால் கூரிய சரங்களை எறிந்து எதிராகக் குத்தினான்.

Verse 78

यथा वायुर्घनाटोपं यदवार्यं दिशां मुखे । शक्रोऽथ क्रोधसंरंभान्न विशेषयते यदा

திசைகளின் முன் தடுக்க முடியாத காற்று மேகக் கூட்டத்தைத் தள்ளிச் செலுத்துவது போல, சக்கிரனும் கோப வெள்ளத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டால் அளவோ கட்டுப்பாடோ வேறுபாடோ காணான்.

Verse 79

दानवेन्द्रं तदा चक्रे गंधर्वास्त्रं महाद्भुतम् । ततोऽस्य तेजसा व्याप्तमभूद्गनगोचरम्

அப்போது அவன் தானவ அரசன் மீது அதிசயமான கந்தர்வாஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான். அதன் ஒளித் தழலால் கணங்கள் உலவும் பரப்பு—ஆகாயம்/போர்க்களம்—முழுதும் நிரம்பியது.

Verse 80

गन्धर्वनगरैश्चापि नानाप्राकारतोरणैः । मुंचद्भिरद्भुताकारैरस्त्रवृष्टिं समंततः

அந்த கந்தர்வ நகரங்களும் பலவகை மதில்களும் வாயில்தோரணங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன. அதிசய வடிவ ஆயுதங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் எறியப்பட்டு, சுற்றிலும் ஆயுத மழை பொழிந்தது.

Verse 81

तयास्त्रवृष्ट्या दैत्यानां हन्यमाना महाचमूः । जंभं शरणमागच्छत्त्राहित्राहीति भारत

அந்த ஆயுத மழையால் சிதறடிக்கப்படும் தைத்தியர்களின் பெரும் படை, ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று கதறி, ஓ பாரதா, ஜம்பனிடம் சரணடைந்தது.

Verse 82

ततो जंभो महावीर्यो विनद्य प्रहसन्मुहुः । स्मरन्साधुसमाचारं दैत्यानामभयं ददौ

அப்போது மாபெரும் வீரன் ஜம்பன் முழங்கிப் பலமுறை நகைத்தான்; சான்றோரின் நன்னடத்தை நினைந்து, தைத்யர்களுக்கு அபயத்தை அளித்தான்।

Verse 83

ततोऽस्त्रं मौशलंनाम मुमोच सुमहाभयम् । अथोग्रमुसलैः सर्वमभवत्पूरितं जगत्

பின்னர் அவன் ‘மௌசல’ எனப்படும் மிகப் பயங்கரமான ஆயுதத்தை எறிந்தான்; அதன் பின் கொடிய இரும்புக் கம்புகளால் உலகமெங்கும் நிரம்பியதுபோல் தோன்றியது।

Verse 84

तैश्च भग्नानि सर्वाणि गंधर्वनगराणि च । अथोग्रैक प्रहारेण रथमश्वं गजं सुरम्

அந்தக் கம்புகளால் கந்தர்வ நகரங்களும் அனைத்தும் சிதைந்தன; பின்னர் ஒரே கொடிய அடியால் தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், வீரர்கள் வீழ்ந்தனர்।

Verse 85

चूर्णयामास तत्क्षिप्रं शतशोऽथ सहस्रशः । ततः सुराधिपः सक्रस्त्वाष्ट्रमस्त्रमुदैरयत्

அவன் உடனே விரைவாக நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் அவர்களை நொறுக்கினான்; அப்போது தேவர்களின் தலைவன் சக்ரன் த்வாஷ்ட்ர அஸ்திரத்தை உயர்த்தினான்।

Verse 86

संध्यमाने ततश्चास्त्रे निश्चेरुः पावकार्चिषः । ततो यंत्रमया विद्याः प्रादुरासन्सहस्रशः

அந்த அஸ்திரம் செலுத்தப்படுகையில் தீச்சின்கள் பறந்தன; பின்னர் இயந்திரமயமான வித்யைகள் ஆயிரக்கணக்கில் வெளிப்பட்டன।

Verse 87

तैर्यंत्रैरभवद्युद्धमंतरिक्षं वितारकम् । तैर्यंत्रैर्मौशलं भग्नं हन्यंते चासुरास्तदा

அந்த யந்திரங்களால் போர் ஆகாயமெங்கும் பரவியது. அதே கருவிகளால் மௌசல ஆயுதம் சிதைந்தது; அந்நேரம் அசுரர்கள் வதைக்கப்பட்டனர்.

Verse 88

शैलास्त्रं मुमुचे जंभो यंत्रसंघातचूर्णनम् । व्यामप्रमाणैरुपलैस्ततो वर्षः प्रवर्तत

ஜம்பன் யந்திரக் கூட்டங்களைப் பொடியாக்கும் சைலாஸ்திரத்தை ஏவினான். உடனே வ்யாம அளவுள்ள கற்கள் மழையாகப் பொழிந்தன.

Verse 89

त्वाष्ट्रोण निर्मितान्याशु यानि यंत्राणि भारत । तेनोपल निपातेन गतानि तिलशस्ततः

ஓ பாரதா! த்வஷ்ட்ரி விரைவில் செய்த யந்திரங்கள், அந்தக் கற்கள் வீழ்ச்சியால் எள்ளுபோல் துண்டுதுண்டாகச் சிதறின.

Verse 90

ततः शिरस्सु देवानां शिलाः पेतुर्महाजवाः । दारयंत्यश्च वसुधां चतुरंगबलं च तत्

பின்னர் பேர்வேகத்துடன் பாறைகள் தேவர்களின் தலைகள்மேல் விழுந்தன. அவை பூமியையும் பிளந்து, அந்தச் சதுரங்க சேனையையும் சிதைத்தன.

Verse 91

ततो वज्रास्त्रमकरोत्सस्राक्षः पुरंदरः । शिलामहार्षंव्यशीर्यत समंततः

அப்போது சஹஸ்ராக்ஷ புரந்தரன் இந்திரன் வஜ்ராஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தினான். அந்தப் பெரும் பாறைமழை எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறி நொறுங்கியது.

Verse 92

ततः प्रशांतैः शैलास्त्रैर्जंभो भूधरसन्निभः । ऐषीकमस्त्रमकरोच्चूर्णितान्यपराक्रमः

அப்போது மலைபோன்ற உருவமுடைய ஜம்பன், தன் பாறை அஸ்திரங்கள் அடங்கியதைப் பார்த்து, கொடிய வீரத்துடன் ஐஷீக அஸ்திரத்தை ஏவி எதிரிகளைச் சிதைத்தான்।

Verse 93

ऐषीकेणागमन्नाशं वज्रास्त्रं गिरिदारणम् । विजृंभत्यथ चैषीके परमास्त्रेऽतिदारुणे

ஐஷீகத்தால் மலைகளைப் பிளக்கும் வஜ்ர அஸ்திரம் அழிந்தது; பின்னர் அந்த மிக உயர்ந்த, மிகக் கொடிய ஐஷீக அஸ்திரம் மேலும் வலிமையுடன் விரிந்தது।

Verse 94

जज्वलुर्देवसैन्यानि सस्यंदनगजानि च । दह्यमानेष्व नीकेषु तेजसास्त्रस्य सर्वतः

தேஜஸாஸ்திரத்தின் ஒளியால் எங்கும் படைப்பிரிவுகள் எரியத் தொடங்க, தேவர்களின் சேனை ரதங்களும் யானைகளும் உடன் தீப்பற்றிப் பளபளத்தது।

Verse 95

आग्नेयमस्त्रमकरोद्बलहा पाकशासनः । तेनास्त्रेण च तन्नाशमैषीकमगमत्तदा

அப்போது பலஹா எனப்படும் பாகசாசனன் இந்திரன் ஆக்னேய அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அந்த அஸ்திரத்தால் ஐஷீக அஸ்திரம் அழிந்தது।

Verse 96

तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे पावकास्त्रं व्यजृंभत । जज्वाल सेना जंभस्य रथः सारथिरेव च

அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதும் பாவகாஸ்திரம் தீவிரமாகப் பளிச்சிட்டது; ஜம்பனின் சேனை, அவன் ரதம், சாரதியும் தீப்பற்றின।

Verse 97

तः प्रतिहतास्त्रोऽसौ दैत्येंद्रः प्रतिभानवान् । वारुणास्त्रं मुमोचाथशमनं पावकार्चिषाम्

அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதும், ஒளிமிகு தைத்யேந்திரன் அগ্নியஸ்திரத்தின் தீச்சுடரை அணைக்கும் வாருணாஸ்திரத்தை விடுத்தான்।

Verse 98

ततो जलधरैर्व्योम स्फुरद्विद्युल्लताकुलैः । गंभीराक्षसमाधारैश्चाभ्यपूर्यत मोदिनी

பின்னர் மின்னல் கொடிகளால் நிறைந்த மழைமேகங்கள் வானத்தை நிரப்பின; ஆழ்ந்த முழக்கமுடைய பெருவெள்ளத் தாரைகளால் மோதி்னீ (பூமி) மூழ்கினாள்।

Verse 99

करींद्रकरतुल्याभिर्धाराभिः पूरितं जगत् । शांतमाग्नेयमस्त्रं च विलोक्येंद्रश्चकार ह

யானை அரசின் துதிக்கையை ஒத்த பெருந்தாரைகளால் உலகம் நிரம்பியது. அগ্নியஸ்திரம் அணைந்ததைப் பார்த்த இந்திரன் அதற்கேற்ற செயலைச் செய்தான்।

Verse 100

वायव्यमस्त्रमतुलं तेन मेघा ययुः क्षयम् । वायव्यास्त्रबलेनाथ निर्धूते मेघमंडले

அப்போது அவன் ஒப்பற்ற வாயவ்யாஸ்திரத்தை ஏவினான்; அதன் வலிமையால் மேகங்கள் அழிந்தன. வாயவ்யாஸ்திரப் பலத்தால் மேகமண்டலம் சிதற, வானம் தெளிந்தது।

Verse 101

बभूवानाविलं व्योम नीलोत्पलदलप्रभम् । वायुना चातिरूपेण कंपिताश्चैव दानवाः

வானம் மாசற்றதாகி, நீலத் தாமரை இதழ்களைப் போல் ஒளிர்ந்தது. அந்த மிக வலிமையான காற்றால் தானவர்களும் நடுங்கினர்।

Verse 102

न शेकुस्तत्र ते स्थातुं रणेऽपि बलिनोऽपि ये । जभस्ततोऽभवच्छौलो दशयोजनविस्तृतः

அவர்கள் அங்கே நிலைக்க இயலவில்லை—வலிமையுடையவர்களாயினும், போர்க்களத்திலும். அப்போது பத்து யோஜனை விரிந்த வெண்மையான, தீப்தியுடன் ஜ்வலிக்கும் மகாப்புஞ்சம் தோன்றியது.

Verse 103

मारुतप्रतिघातार्थं दानवानां बलाधिपः । नानाश्चर्यसमायुक्तो नानाद्रुमलतावृतः

காற்றின் தாக்குதலைத் தடுக்க தானவர்களின் சேனாதிபதி ஒரு அதிசயத்தை வெளிப்படுத்தினான்—பல வியப்புகளால் நிறைந்தது, பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்தது.

Verse 104

ततः प्रशमिते वायौ दैत्येंद्र पर्वताकृतौ । महाशनिं वज्रमयीं मुमोचाशु शतक्रतुः

பின்னர் காற்று அடங்கியபோது, தைத்தியேந்திரன் மலைவடிவம் கொண்டபோது, சதக்ரது இந்திரன் உடனே வஜ்ரமயமான மகாஷனியை எறிந்தான்.

Verse 105

तयाशन्या पतितया दैत्यस्याच लरूपिणः । कंदराणि व्यशीर्यंतं समंतान्निर्झराणि च

அந்த அஷனி விழுந்து மலைவடிவம் கொண்ட தைத்தியனைத் தாக்கியபோது, அவனுடைய குகைகள் சிதறின; சுற்றிலும் ஊற்றுகளும் அருவிகளும் வெடித்தெழுந்தன.

Verse 106

ततः सा दानवेंद्रस्य शैलमाया न्यवर्तत । निवृत्तशैलमायोऽथ दानवेंद्रो मदोत्कटः

அப்போது தானவேந்திரனின் அந்த சைலமாயை விலகியது. சைலமாயை நீங்கியவுடன் தானவேந்திரன் மதத்தால் உக்கிரமடைந்து (மற்றொரு வடிவம் கொள்ள) எழுந்தான்.

Verse 107

बभूव कुंजरो भीमो महाशैलमयाकृतिः । ममर्द च सुरानीकं दंतैश्चाभ्यहनत्सुरान्

அவன் அச்சமூட்டும் யானை வடிவம் கொண்டான்; பெருமலையால் ஆன உடல்போல் தோன்றினான். தேவர்களின் சேனையை மிதித்து நசுக்கி, தந்தங்களால் தேவர்களைத் தாக்கினான்.

Verse 108

बभंज पृष्ठतः कांश्चित्करेणाकृष्य दानवः । ततः क्षपयतस्तस्य सुरसैन्यानि वृत्रहा

சிலரைத் தும்பிக்கையால் இழுத்து, தானவன் பின்னால் இருந்து அவர்களை நசுக்கினான். பின்னர் வ்ருத்ரஹா இந்திரன் அந்த தானவனின் படைகளை அழிக்கத் தொடங்கி, பகைவர் சேனையைச் சுருக்கினான்.

Verse 109

अस्त्रं त्रैलोक्यदुर्धर्षं नारसिंहं मुमोच ह । ततः सिंहसस्राणि निश्चेरुर्मंत्रतेजसा

அவன் மூவுலகிலும் அடக்கமுடியாத நாரசிம்ஹ அஸ்திரத்தை விடுத்தான். அப்போது மந்திரத் தேஜஸின் தீவிரப் பிரகாசத்தால் ஆயிரக்கணக்கான சிங்கங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 110

हृष्टदंष्ट्राट्टहासानि क्रकचाभनखानि च । तैर्विपाटितगात्रोऽसौ गजमायां व्यपोहयत्

வெளிப்பட்ட கோரப் பற்களுடன் அட்டஹாசம் செய்து, அரிவாளைப் போன்ற நகங்களுடன் அவர்கள் அவன் உடலைச் சிதைத்தனர். இவ்வாறு அவனுடைய கஜமாயை—யானை மாயை வடிவு—அகன்றது.

Verse 111

ततश्चाशीविषो घोरोऽभवत्फणसमाकुलः । विषनिःश्वासनिर्दग्धसुरसैन्यमहारथः

பின்னர் அவன் கொடிய ஆஷீவிஷப் பாம்பாக ஆனான்; பல தலைகளால் நிரம்பினான். அவனுடைய விஷச் சுவாசத்தால் தேவர்களின் சேனையிலுள்ள மகாரதர்கள் கருகினர்.

Verse 112

ततोऽस्त्रं गारुडं चक्रे शक्रः संप्रहरन्रॅणे । ततस्तस्माद्गरुत्मंतः सहस्राणि विनिर्ययुः

அப்போது போர்க்களத்தில் தாக்கியவாறே சக்ரன் (இந்திரன்) காருட அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அந்த அஸ்திரத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கருடர்கள் வெளிப்பட்டு வந்தனர்.

Verse 113

तैर्गरुत्मद्भिरासाद्य जंभं भुजगरूपिणम् । कृतस्तु संढशो दैत्यः सास्य माया व्यनश्यत

அந்த கருடர்கள் தாக்கியதால் பாம்பு வடிவம் கொண்ட ஜம்பன் என்னும் தைத்யன் சிதறித் துண்டானான்; அதனுடன் அவனுடைய மாயையும் அழிந்தது.

Verse 114

मायायाम च प्रनष्टायां ततो जंभो महासुरः । चकार रूपमतुलं चंद्रादित्यपदानुगम्

மாயை அழிந்தபின், மகாசுரன் ஜம்பன் சந்திரன்-சூரியன் செல்லும் பாதைக்கு ஒப்பான அளவு விரிந்த, ஒப்பற்ற வடிவத்தை எடுத்தான்.

Verse 115

विवृत्तनयनो ग्रस्तुमियेष सुरपुंगवान् । ततोऽस्य प्रविशद्वक्त्र समहारथकुंजरा

கண்கள் சுழல, அந்த அசுரத் தலைவன் தேவர்களின் வீரர்களை விழுங்க முயன்றான்; அப்போது அந்தப் படையின் பெரும் தேர்களும் யானைகளும் அவன் வாயினுள் புகுந்தன.

Verse 116

सुरसेनाऽभवद्भीमं पातालोत्तालतालुकम् । सैन्येषु ग्रस्यमानेषु दानवेन बलीयसा

வலிமைமிக்க தானவன் படைகளை விழுங்கத் தொடங்கியபோது தேவர்களின் சேனை அச்சத்தில் நடுங்கியது; அவன் வாய் உயர்ந்த அண்ணத்துடன் விரிந்த பாதாளம் போலப் பயங்கரமாகத் தோன்றியது.

Verse 117

शक्रो दीनत्वमापन्नः श्रांतवाहनवाहनः । कर्तव्यतां नाध्यगच्छत्प्रोवाचेदं जनार्दनम्

சக்ரன் (இந்திரன்) துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; அவன் வாகனமும் களைத்தது. செய்யவேண்டியது அறியாமல் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு)ிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 118

किमनंतरमेवास्ति कर्तव्यं नो विशेषतः । तदादिश घटामोऽस्य दानवस्य युयुत्सतः

நாம் இப்போதே—தெளிவாக—என்ன செய்ய வேண்டும்? ஆணையிடுங்கள்; போர் விரும்பும் இந்த தானவனுக்கு எதிராக அதை நாம் நிறைவேற்றுவோம்.

Verse 119

ततो हरिरुवाचेदं वज्रायुधमुदारधीः । न सांप्रतं रणं त्याज्यं शत्रुकातरभैरवम्

அப்போது உயர்ந்த ஞானமுடைய ஹரி, வஜ்ரம் ஏந்தியவரிடம் கூறினார்—“இப்போது போரை விட்டு விலக வேண்டிய நேரமல்ல; பகைவர் அஞ்சி கலங்கியுள்ளார்.”

Verse 120

मा गच्छ मोहं मा गच्छ क्षिप्रमस्त्रं स्मर प्रभो । नारायणास्त्रं प्रयतः श्रुत्वेति मुमुचे स च

“மயக்கத்தில் விழாதே, குழம்பாதே. ஆண்டவனே, விரைவில் அந்த அஸ்திரத்தை நினை.” ‘நாராயணாஸ்திரம்’ எனக் கேட்டவுடன் அவனும் ஒருமுகமாக அதை ஏவினான்.

Verse 121

एतस्मिन्नंतरे दैत्यो विवृतास्योऽग्रसत्क्षणात् । त्रीणित्रीणि च लक्षाणि किंनरोरगरक्षसाम्

அந்நேரத்தில் அந்த தைத்தியன் வாயை அகலத் திறந்து, கணநேரத்தில் கின்னரர், நாகர், ராக்ஷசர் ஆகியோரில் தலா மூன்று லட்சம் பேரை விழுங்கினான்.

Verse 122

ततो नारायणास्त्रं च निपपातास्य वक्षसि । महास्त्रभिन्नहृदयः सुस्राव रुधिरं च सः

அப்போது நாராயணாஸ்திரம் அவன் மார்பில் வந்து விழுந்தது. அந்த மகாஸ்திரம் இதயத்தைப் பிளந்ததால் அவன் மிகுந்த இரத்தம் சிந்தினான்।

Verse 123

ततः स्वतेजसा रूपं तस्य दैत्यस्य नाशितंम् । ततश्चां तर्दधे दैत्यः कृत्वा हासं महोत्कटम्

பின்னர் தன் சொந்தத் தேஜஸால் அந்த தைத்யனின் உருவம் அழிந்தது. அதன் பின் அவன் பேரஞ்சலூட்டும் அட்டஹாசம் செய்து மறைந்தான்।

Verse 124

गगनस्थः स दैत्येन्द्रः शस्त्राशनिमतींद्रियः । मुमोच सुरसैन्यानां सहारकरणीं पराम्

வானில் நிலைத்திருந்த அந்த தைத்யேந்திரன்—ஆயுதமும் இடியுமெனும் வஜ்ரமும் போன்ற உணர்வுகளையுடையவன்—தேவசேனைகளை அழிக்கும் உத்தம சக்தியை எறிந்தான்।

Verse 125

तथा परश्वधांश्चक्रवज्रबाणान्समुद्गरान् । कुंतान्खड्गान्भिंडिपालानयोमुखगुडांस्तथा

அவன் பரசு, சக்கரம், வஜ்ரம், அம்புகள்; மேலும் கதைகள், குந்தங்கள், வாள்கள், பிண்டிபாலங்கள், இரும்புத் தலை கொண்ட குடங்களையும் எறிந்தான்।

Verse 126

ववर्ष दानवो रोषादवध्यानक्षयानपि । तैरस्त्रैर्दानवोन्मुक्तैर्देवानीकेषु भीषणैः

கோபத்தால் அந்த தானவன் அவத்யமும் அக்‌ஷயமும் ஆன அஸ்திரங்களையும் மழைபோல் பொழிந்தான். தானவன் விடுத்த அந்த பயங்கர ஆயுதங்களால் தேவசேனை அணிகள் அச்சமடைந்தன।

Verse 127

बाहुभिर्धरणी पूर्णा शिरोभिश्च सकुंडलैः । ऊरुभिर्गजहस्ताभैः करींद्रैश्चाचलोपमैः

பூமி கரங்களால் நிரம்பியது; குண்டலங்கள் அணிந்த துண்டிக்கப்பட்ட தலைகளாலும்; யானைத் துதிக்கையைப் போன்ற தொடைகளாலும், மலைபோல் கிடந்த யானை அரசர்களாலும் நிரம்பியது.

Verse 128

भग्नेषा दंडचक्राक्षै रथैभिः सह । दुःसंचाराभवत्पृथ्वी मांसशोणितकर्दमा

தண்டு, சக்கரம், அச்சு உடைந்த ரதங்களுடன் எங்கும் சிதறியது; மாம்சமும் இரத்தமும் கலந்த சேற்றால் பூமி நடக்க இயலாததாக ஆனது.

Verse 129

रुधिरौघह्रदावर्ता गजदेहशिलोच्चया । कबंधनृत्यबहुला महा सुरप्रवाहिनी

மகாசுரர்களின் அந்த மாபெரும் நதி பொங்கியது—இரத்தப் பெருக்கின் குளங்களும் சுழல்களும் அதனுடையவை; யானை உடல்கள் பாறைமேடுகளாய்; தலைற்ற உடல்கள் வெறியுடன் ஆடும் காட்சியால் அதன் பரப்பு நிரம்பியது.

Verse 130

श्रृगालगृध्रध्वांक्षाणां परमानंदकारिणी । पिशाचजातिभिः कीर्णं पीत्वाऽमिषं सशोणितम्

அது நரிகள், கழுகுகள், காகங்கள் ஆகியோருக்கு பேரானந்தம் அளிப்பதாக ஆனது; பிசாசுக் கூட்டங்கள் சூழ, இரத்தத்துடன் கூடிய மாம்சத்தைப் பருகத் தொடங்கியது.

Verse 131

असंभ्रमाभिर्भार्याभिः सह नृत्यद्भिरुद्धता । काचित्पत्नी प्रकुपिता गजकुंभांतमौक्तिकैः

ஒரு மனைவி கோபத்தால் கொதித்து வெறியுற்றாள்; கட்டுப்பாடற்ற பெண்களுடன் சேர்ந்து ஆடிக்கொண்டே, யானையின் கும்பத்தின் உள்ளிருந்து கிடைத்த முத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 132

पिशाचो यत्र चाश्वानां खुरानेकत्र चाकरोत् । कर्णपूरेषु मोदंते पश्यंत्यन्याः सरोषतः

அங்கே ஒரு பிசாசன் குதிரைகளின் குளம்புகளை ஒரே இடத்தில் சேர்த்தான். சிலர் காதணிகளில் மகிழ்ந்தனர்; மற்றவர்கள் கோபத்துடன் நோக்கினர்.

Verse 133

प्रसादयंति बहुधा महाकर्णार्थकोविदाः । केचिद्वदन्ति भो देवा भो दैत्याः प्रार्थयामहे

‘மஹாகர்ண’ என்ற பொருளை உணர்வதில் தேர்ந்தவர்கள் அவனை பலவிதமாக சமாதானப்படுத்த முயன்றனர். சிலர்— “ஓ தேவர்களே! ஓ தைத்யர்களே! நாங்கள் வேண்டுகிறோம்!” என்றனர்.

Verse 134

आकल्पमेवं योद्धव्यमस्माकं तृप्तिहेतवे । केचिदूचुरयं दैत्यो देवोयमतिमांसलः

“எங்கள் திருப்திக்காக இவ்விதமே இடைவிடாது போரிட வேண்டும்.” சிலர்— “இவன் தைத்யன், இவன் தேவன்; இவன் மிக மாம்சலன்” என்றனர்.

Verse 135

म्रियते यदि संग्रामे धातुर्दद्भोऽपयाचितम् । केचिद्युध्यत्सु वीरेषु सृक्किणी संलिहंति च

“போரில் ‘ஆதாரம்’ இறந்தால், ‘பல்’ கேட்காமலே மீதமிருக்கும்.” மேலும் சிலர்—வீரர்கள் போரிடும் போதே—உதடுகளை நக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 136

एतेन पयसा विद्मो दुर्जनः सुजनो यथा । केचिद्रक्तनदीनां च तीरेष्वास्तिक्यबुद्धयः

“இந்த ‘பானம்’ மூலமே தீயவன் யார், நல்லவன் யார் என்பதை நாம் அறிகிறோம்.” மேலும் சிலர், ஆஸ்திக மனத்துடன், இரத்த நதிகளின் கரைகளில் நின்றனர்.

Verse 137

पितॄन्देवांस्तर्पयंति शोणितैश्चामिषैः शुभैः । केचिदामिषराशिस्था दृष्ट्वान्यस्य करामिषम्

சிலர் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் இரத்தத்தாலும் சிறந்த மாமிசத்தாலும் திருப்திப்படுத்தினர். மற்றவர்கள் மாமிசக் குவியல்களில் நின்று, பிறரின் கையில் உள்ள மாமிசத்தை ஆசையுடன் நோக்கினர்.

Verse 138

देहिदेहीति वाशांतो धनिनः कृपणा यथा । केचित्स्वयं प्रतृप्ताश्च दृष्ट्वा वै खादतः परान्

‘கொடு, கொடு’ என்று கூவி, சிலர் செல்வந்தர்முன் கஞ்சர்களைப் போலப் புலம்பினர். சிலர் தாமே திருப்தியடைந்திருந்தும், பிறர் உண்ணுவதைக் கண்டு அப்படியே நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 139

सरोषमोष्ठौ निर्भुज्य पश्यंत्येवात्यसूयया । केचित्स्वमुदरं क्रुद्धा निंदंति ताडयंति च

சிலர் கோபத்தில் உதடுகளைப் பறித்து, கடும் பொறாமையுடன் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தனர். சிலர் சினந்து தம் வயிற்றையே நிந்தித்து, அதை அடித்தும் கொண்டனர்.

Verse 140

सर्वभक्षमभीप्संतस्तृप्ताः परधनं यथा । केचिदाहुरद्य एव श्लाघ्या सृष्टिस्तु वेधसः

எல்லாவற்றையும் உண்ணவேண்டும் என்ற ஆசையால், திருப்தியடைந்திருந்தும் அவர்கள் பிறருடைய செல்வத்தை விரும்புவோர்போல் இருந்தனர். சிலர், “இன்றும் வேதஸின் படைப்பு உண்மையிலே புகழத்தக்கது” என்றனர்.

Verse 141

सुप्रभातं सुनक्षत्रं पूर्वमासीद्धृथैव तत् । एवं बहुविधालापे पलादानां ततस्ततः

முன்னர் ஒளிமிகு விடியலும் நல்விண்மீன்களும் இருந்தன; ஆயினும் அந்த நற்சகுனமும் வீணாகவே தாங்கப்பட்டது. இவ்வாறு பலவகை உரையாடல்களுக்கிடையில் பலாதானர் கூட்டங்கள் எங்கும் இங்கும் அலைந்தன.

Verse 142

अदृश्यः समरे जंभो देवाञ्ठस्त्रैरचूर्णयत् । ततः शक्रोधनेशश्च वरुणः पवनोऽनलः

போரில் கண்ணுக்குத் தெரியாதவனாய் ஜம்பன் தன் ஆயுதங்களால் தேவர்களைச் சிதறச் செய்தான். அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்), தனாதிபதி (குபேரன்), வருணன், பவனன் (வாயு), அனலன் (அக்னி) எதிர்வினைக்குத் தயாராயினர்।

Verse 143

यमोऽथ निरृतिश्चापि दिव्यास्त्राणि महाबलाः । आकाशे मुमुचुः सर्वे दानवायाभिसंध्य तु

அப்போது யமனும் நிருதியும்—மிகுந்த வலிமையுடையோர்—தெய்வீக அஸ்திரங்களை ஆகாயத்தில் ஏவி, அவற்றை அந்த தானவனை நோக்கி குறி வைத்தனர்।

Verse 144

व्यर्थतां जग्मुरस्त्राणि देवानां दानवं प्रति । यथातिक्रूरचित्तानामार्ये कृत्यशतान्यपि

தானவனுக்கு எதிராக தேவர்களின் அஸ்திரங்கள் வீணாயின; மிகக் கொடூர மனத்தவரிடத்தில் உயர்ந்தோரின் நூறு நற்காரியங்களும் பயனின்றிப் போவதுபோல்।

Verse 145

गतिं न विविदुश्चापि श्रांता दैत्याश्च देवताः । दैत्यास्त्रभिन्नसर्वांगा गावः शीतार्दिता इव

யாருக்கும் முன்னே செல்லும் வழி தெரியவில்லை; தைத்தியரும் தேவரும் இருவரும் களைத்தனர். தைத்திய அஸ்திரங்கள் உடலை முழுதும் கிழித்ததால், அவர்கள் குளிரால் துன்புறும் மாடுகள் போல நடுங்கினர்।

Verse 146

परस्परं व्यलीयंत हाहाकिंभाविवादिनः । तामवस्थां हरिर्दृष्ट्वा देवाञ्छक्रमुवाचह

அவர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் பின்வாங்கி, கலக்கத்துடன்—“அய்யோ! என்ன ஆகும்?” என்று கூவினர். அந்த நிலையைக் கண்ட ஹரி தேவர்களையும், குறிப்பாக சக்ரனையும் நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 147

अघोरमंत्रं स्मर देवराज अस्त्रं हि यत्पाशुपतप्रभावम् । रुद्रेण तुष्टेन तव प्रदत्तमव्याहतं वीरवराभिघाति

தேவராஜனே, அ஘ோர மந்திரத்தை நினை; இது பாசுபதப் பிரபாவம் நிறைந்த ஆயுதம். திருப்தியுற்ற ருத்ரன் உனக்குத் தந்தது; இது தடுக்கமுடியாதது, சிறந்த வீரர்களையும் வீழ்த்தும்.

Verse 148

एवं स शक्रो हरिबोधितस्तदा प्रणम्य देवं वृषकेतुमीश्वरम् । समाददे बाणममित्रघातनं संपूजितं दैवरणेऽर्द्धचंद्रम्

ஹரியின் போதனை பெற்ற சக்கிரன், வृषகேது குறியுடைய ஈசுவரனை வணங்கினான். பின்னர் தேவரணத்தில் போற்றப்பட்ட, அரைச்சந்திரச் சின்னமுடைய, பகைவரை அழிக்கும் அம்பை எடுத்தான்.

Verse 149

धनुष्यजय्ये विनियोज्य बुद्धिमान्न्ययोजयत्तत्र अघोरमंत्रम्

வில்லின் வெற்றியளிக்கும் செலுத்துதலில் அறிவை நிலைநிறுத்தி, அந்த ஞானி அங்கேயே அ஘ோர மந்திரத்தைப் பயன்படுத்தினான்.

Verse 150

ततो वधायाशु मुमोच तस्य वा आकृष्य कर्णांतमकुंठदीधितिम् । अथासुरः प्रेक्ष्य महास्त्रमापतद्विसृज्य मायां सहसा व्यवस्थितः

அவனை வதைக்க எண்ணி, அவன் உடனே அந்த மகாஆயுதத்தை விட்டான்—காது வரை இழுத்து, மங்காத ஒளியுடன். தன்னை நோக்கி பாயும் பேராயுதத்தைப் பார்த்த அசுரன் திடீரென மாயையை வெளிப்படுத்தி நிலைபெற்று நின்றான்.

Verse 151

प्रवेपमानेन मुखेन युज्यताचलेन गात्रेण च संभ्रमाकुलः । ततस्तु तस्यास्त्रवराभिमंत्रितः शरोर्धचंद्रः प्रसभं महारणे

அவன் முகம் நடுங்கியது; உடலும் நிலை குலைந்தது; அச்சத்தால் கலங்கினான். அப்போது மகாபோரில் மந்திரத்தால் ஆற்றலூட்டப்பட்ட, அரைச்சந்திர வடிவான, சிறந்த ஆயுதமான அம்பு அவன்மேல் வலிமையுடன் பாய்ந்தது.

Verse 152

पुरंदरस्येष्वसनप्रमुक्तो मध्यार्कविंवं वपुषा विडंबयन्

புரந்தரன் (இந்திரன்) வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அந்த அம்பு, தன் ஒளிமிகு வடிவத்தின் பிரகாசத்தால் மதியச் சூரியவட்டத்தையே இகழ்ந்தது போலத் தோன்றியது।

Verse 153

किरीटकूटस्फुरकांतिसंकुलं सुगंधिनानाकुसुमाधिवासितम् । प्रकीर्णधूमज्वलनाभमूर्धजं न्यपातयज्जंभिशिरः सकुंडलम्

உயர்ந்த கிரீடத்தின் மின்னும் காந்தியால் நிறைந்ததும், பலவகைப் பூக்களின் நறுமணத்தால் மணமூட்டப்பட்டதும், சிதறிய புகையால் சூழ்ந்த தீப்பொறிபோல் தோன்றும் கூந்தலுடையதும்—குண்டலங்களுடன் கூடிய ஜம்பனின் தலை இந்திரன் அம்பால் வெட்டுண்டு கீழே விழுந்தது।

Verse 154

तस्मिन्निंद्रहते जंभे प्रशशंसुः सुरा बहु । वासुदेवोऽपि भगवान्साधु साध्विति चाब्रवीत्

இந்திரன் ஜம்பனை வதைத்தபோது தேவர்கள் பெரிதும் புகழ்ந்தனர்; பகவான் வாசுதேவரும் “சாது, சாது!” என்று உரைத்தார்।

Verse 155

ततो जंभं हतं दृष्ट्वा दानवेन्द्राः पराङ्मुखाः । सर्वे ते भग्नसंकल्पा दुद्रुवुस्तारकं प्रति

பின்னர் ஜம்பன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த தானவர்களின் தலைவர்கள் முகம் திருப்பினர்; அவர்களின் உறுதி சிதைந்து, அனைவரும் தாரகனை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 156

तांश्च त्रस्तान्समालोक्य श्रुत्वा स चतुरो हतान् । सारथिं प्रेरयामास याहींद्रं लघु संगरे

அவர்களை அச்சமுற்றவர்களாகக் கண்டு, நால்வர் கொல்லப்பட்டனர் என்று கேட்டு, தைத்தியராஜன் சாரதியிடம்—“போர்க்களத்தில் விரைந்து இந்திரனை நோக்கிச் செலுத்து!” என்று ஆணையிட்டான்।

Verse 157

तथेत्युक्त्वा स च प्रायात्तारके रथमास्थिते । सावलेपं च सक्रोधं सगर्वं सपराक्रमम्

“அப்படியே” என்று கூறி சாரதி புறப்பட்டான்; தாரகன் ரதத்தில் ஏறினான். அவன் அகந்தை, கோபம், பெருமிதம் நிறைந்து வீரச் செயலில் ஆவலுற்றிருந்தான்।

Verse 158

साविष्कारं सधिक्कारं प्रयातो दानवेश्वरः । स युक्तं रथमास्थाय सहस्रेण गरुत्मताम्

தானவர்களின் தலைவன் தன்னை வெளிப்படையாகக் காட்டி, இகழ்ச்சிச் சொற்களை எறிந்து முன்னே சென்றான். இணைக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறி, கருடனை ஒத்த ஆயிரம் குதிரைகளுடன் புறப்பட்டான்।

Verse 159

सर्वायुधपरिष्कारं सर्वास्त्रपरिरक्षितम् । त्रैलोक्यऋद्धिसंपन्नं कल्पांतांतकनादितम्

அந்த ரதம் எல்லா ஆயுதங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா அஸ்திரங்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்டது. மூவுலக வல்லமையால் நிறைந்து, யுகாந்த அழிப்பவனின் கர்ஜனைபோல் முழங்கியது।

Verse 160

सैन्येन महता युक्तो नादयन्विदिशो दिशः । सहस्राक्षश्च तं दृष्ट्वा त्यक्त्वा वाहनदंतिनम्

அவன் பெரும் சேனையுடன் சென்று, திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் முழங்கச் செய்தான். அவனைப் பார்த்த இந்திரன் (ஆயிரக்கண்) தன் வாகனமான ஐராவத யானையை விட்டுவிட்டான்।

Verse 161

रथं मातलिना युक्तं तप्तहेमपरिष्कृतम् । चतुर्योजनविस्तीर्णं सिद्धसंघपरिष्कृतम्

மாதலி இணைத்த அந்த ரதம் காய்ந்த தூய பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. நான்கு யோஜனை அகலமாய், சித்தர்களின் கூட்டத்தால் சூழ்ந்து அலங்கரிக்கப்பட்டு மிகச் சிறப்புற்றது।

Verse 162

गंधर्वकिंनरोद्गीतमप्सरोनृत्यसंकुलम्

அது கந்தர்வர்-கின்னரர் பாடல்களால் முழங்கியது; அப்சரஸ்களின் நடனத்தால் நிரம்பியது.

Verse 163

सर्वायुधमहाबाधं महारत्नसमाचितम् । अध्यतिष्ठत्तं रथं च परिवार्य समंततः

எல்லா ஆயுதங்களாலும் அச்சமூட்டும், மகாரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ரதத்தைச் சுற்றிலும் பரிவாரம் சூழ, அவர் அதில் ஏறி அதன்மேல் நிலைபெற்றார்.

Verse 164

दांशिता लोकपालाश्च तसथुः सगरुडध्वजाः । ततश्चचाल वसुधा ववौ रूक्षो मरुद्गणैः

கருடக் கொடிகளுடன் லோகபாலர்கள் ஆயத்தமாக நின்றனர்; அப்போது பூமி அதிர்ந்தது, மருத்கணங்களுடன் கடுமையான காற்று வீசியது.

Verse 165

चेलुश्च सागराः सप्त तथाऽनश्यद्रवेः प्रभा । ततो जज्वलुरस्त्राणि ततोऽकंपंत वाहनाः

ஏழு சமுத்திரங்களும் கொந்தளித்தன; சூரியனின் ஒளி மங்கியது; பின்னர் ஆயுதங்கள் தீப்பற்றிப் பிரகாசித்தன; பின்னர் வாகனங்கள் நடுங்கின.

Verse 166

ततः समस्तमुद्वृत्तं ततोदृस्यत तारकः । एकतस्तारको दैत्यः सुरसंघास्तथैकतः

அப்போது அனைத்தும் கலக்கமடைந்தது; பின்னர் தாரகன் தோன்றினான்—ஒருபுறம் தைத்யன் தாரகன், மறுபுறம் தேவர்களின் கூட்டம் நின்றது.

Verse 167

लोकावसाद मेकत्र लोकोद्धरणमेकतः । चराचराणि भूतानि भयविस्मयवंति च

ஒருபுறம் உலகங்களின் வீழ்ச்சி; மறுபுறம் உலகங்களின் உயர்த்தலும் காப்பும். அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களும் அச்சமும் வியப்பும் நிறைந்து நின்றன.

Verse 168

प्रशशंसुः सुराः पार्थ तदा तस्मिन्समागमे

அப்போது, பார்தா, அந்த மகா சபையில் தேவர்கள் புகழ்ந்து ஸ்துதி செய்தனர்.

Verse 169

अस्त्राणि तेजांसि धनानि योधा यशो बलं वीरपराक्रमाश्च । सत्त्वौजसान्यंग बभूवुरेषां देवासुराणां तपसः परं तु नः

அவர்களின் ஆயுதங்கள், ஒளி, செல்வம், வீரர்கள், புகழ், வலிமை, வீரப் பராக்கிரமம்—அவர்களின் சத்துவமும் ஓஜஸும் வெளிப்பட்டன; ஆனால் தேவரும் அசுரரும் இருவருக்கும் தவமே பரமமான மேலான வலிமை ஆயிற்று.

Verse 170

अथाभिमुखमायांतं देवा विनतर्पवभिः । बाणैरनलकल्पाग्रार्विव्यधुस्तारकं प्रति

தாரகன் நேராக முன்னே வந்தபோது, தேவர்கள் அவனை அம்புகளால் துளைத்தனர்—அக்னியைப் போன்ற எரியும் முனையுடன், தாழ்ந்த மலைச்சிகரம்போல் கடினமும் கூர்மையும் உடைய அம்புகளால்.

Verse 171

स तानचिंत्य दैत्येंद्रो देवबाणक्षतान्हृदि । बाणैर्व्योम दिशः पृथ्वीं पूरयामास दानवः

ஆனால் அந்த தைத்தியேந்திரன் அஞ்சாது நின்றான்; தேவர்களின் அம்புகளால் இதயத்தில் காயமுற்றும், தன் அம்புவீச்சால் வானம், திசைகள், பூமி அனைத்தையும் நிரப்பினான்.

Verse 172

नारायणं च सप्तत्या नवत्या च हुताशनम् । दशभिर्मारुतं मूर्ध्नि यमं दशभिरेव च

அந்த தைத்தியன் நாராயணனை எழுபது அம்புகளாலும், ஹுதாசனனாகிய அக்னியை தொண்ணூறு அம்புகளாலும்; மாருதனைத் தலைவில் பத்து அம்புகளாலும், யமனையும் பத்து அம்புகளாலும் குத்தினான்।

Verse 173

धनदं चैव सप्त्या वरुणं च तथाष्टभिः । विंशत्या निरृतिं दैत्यः पुनश्चाष्टभिरेव च

தைத்தியன் தனதன் (குபேரன்) மீது ஏழு அம்புகளையும், வருணன் மீது எட்டு அம்புகளையும்; நிருதியை இருபது அம்புகளால் குத்தி, மீண்டும் எட்டு அம்புகளையும் எய்தான்।

Verse 174

विव्याध पुनरेकैकं दशभिर्मर्मभेदिभिः । तथा च मातलिं दैत्यो विव्याध त्रिभिराशुगैः

மீண்டும் அவன் ஒவ்வொருவரையும் மర్మம் பிளக்கும் பத்து பத்து அம்புகளால் குத்தினான்; மேலும் தைத்தியன் மாதலியையும் மூன்று விரைவு அம்புகளால் தாக்கினான்।

Verse 175

गरुडं दशभिश्चैव महिषं नवभिस्तथा । पुनर्दैर्त्योऽथ देवानां तिलशो नतपर्वभिः

அவன் கருடனை பத்து அம்புகளாலும், மகிஷனை ஒன்பது அம்புகளாலும் குத்தினான்; பின்னர் தைத்தியன் மலைச்சிகரங்கள் மோதுவது போன்ற அம்புமழையால் தேவர்களைத் துகள்துகளாகச் சிதைத்தான்।

Verse 176

चकार वर्मजालानि चिच्छेद च धनूंषि च । ततो विकवचा देवा विधनुष्काः प्रपीडिताः

அவன் கவசங்களின் வலைகளை அமைத்து, அவர்களின் வில்லுகளையும் துண்டித்தான்; அப்போது தேவர்கள் கவசமற்றவர்களாகவும் வில்லற்றவர்களாகவும் இருந்து மிகுந்த துன்புறுத்தப்பட்டனர்।

Verse 177

चापान्यन्यानि संगृह्य यावन्मुंचंति सायकान् । तावद्बाणं समाधाय कालानलसमप्रभम्

அவர்கள் வேறு வில்ல்களை எடுத்துக் கொண்டு தொடர்ந்து அம்புகளை விடும் வரை, அவன் காலாக்னியைப் போல் ஒளிரும் ஒரு அம்பை வில்லில் ஏற்றினான்.

Verse 178

ताडयामास शक्रं स हृदि सोपि मुमोचह । ततोंऽतरिक्षमालोक्य दृष्ट्वा सूर्यशताकृती

அவன் சக்ரன் (இந்திரன்) இதயத்தில் தாக்கினான்; அவனும் தன் ஆயுதத்தை விடுத்தான். பின்னர் ஆகாயத்தை நோக்கி, நூறு சூரியர்கள் போல ஒளிரும் உருவத்தை கண்டான்.

Verse 179

तार्क्ष्यविष्णू समाजघ्ने शराभ्यां तावमुह्यताम् । प्रेतनाथस्य वह्नेश्च वरुणस्य शितैः शरैः

அவன் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மற்றும் விஷ்ணு இருவரையும் இரண்டு அம்புகளால் ஒரே நேரத்தில் தாக்கி, அவர்களை மயக்கமடையச் செய்தான். மேலும் பிரேதநாதன் (யமன்), அக்னி, வருணன் ஆகியோரையும் கூர்மையான அம்புகளால் தாக்கினான்.

Verse 180

निरृतेश्चाकरोत्कार्यं भीतबीतं विमोहयन् । निरुच्छ्वासं समाहृत्य चक्रे बाणैः समीरणम्

அவன் நிருதியை அச்சுறுத்தி முற்றிலும் குழப்பமும் மயக்கமும் அடையச் செய்தான்; மேலும் மூச்சை உள்ளே இழுத்து, அம்புமழையால் காற்றையும் அடக்கினான்.

Verse 181

ततः प्राप्य हरिः संज्ञां प्रोत्साह्य च दिशां पतीन् । बाणेन सारथेः कायाच्छिरोऽहार्षीत्सकुण्डलम्

அப்போது ஹரி உணர்வு பெற்று திசைகளின் காவலர்களை ஊக்குவித்தான்; மேலும் அம்பால் சாரதியின் உடலிலிருந்து காதணிகள் அணிந்த தலையை வெட்டி எடுத்தான்.

Verse 182

धूमकेतोर्ज्वलात्क्रुद्धस्तस्य च्छित्त्वा न्यपातयत् । दैत्यराजकिरीटयं च चिच्छेद वासवस्ततः

எரியும் தூமகேதுவின்மேல் கோபமுற்ற வாசவன் போரில் அவனை வெட்டி வீழ்த்தினான்; பின்னர் தைத்யராஜனின் கிரீடத்தையும் பிளந்தான்।

Verse 183

धनेशश्च धनुः क्रुद्धो बिभेदबहुधा शरैः । वायुश्चक्रे च तिलशो रथं वा क्षोणिकूबरम्

அப்போது கோபமுற்ற தனேசன் அம்புகளால் வில்லைக் பல துண்டுகளாக உடைத்தான்; வாயு, க்ஷோணிகூபரனின் தேரை எள்ளுத் துகள்போல் சிதறடித்தான்।

Verse 184

निरृतिस्तिलशो वर्ण चक्रे बाणैस्ततो रणे । कृत्वैतदतुलं कर्मतिष्ठतिष्ठेति चाब्रुवन्

பின்னர் போரில் அம்புகளால் நிர்ருதியை எள்ளுத் துகள்போல் சிதைத்தனர். இவ்வொப்பற்ற செயலைச் செய்து, “நில், நில்!” என்று முழங்கினர்।

Verse 185

लिहंतः सृक्किणीं देवा वासुदेवादयस्तदा । दृष्ट्वा तत्कर्म देवानां तारकोऽतुलविक्रमः

அப்போது வாசுதேவன் முதலிய தேவர்கள் உதடுகளை நக்கிக்கொண்டு தேவர்களின் அந்த வீரச் செயலைக் கண்டனர்; ஒப்பற்ற வலிமையுடைய தாரகனும் அதைக் கண்டான்।

Verse 186

मुमोच मुद्गरं भीमं सहस्राक्षाय संगरे । दृष्ट्वा मुद्गरमायांतमनिवार्यं रणाजिरे

அவன் போரில் ஸஹஸ்ராக்ஷன் மீது பயங்கரமான முத்கரத்தை எறிந்தான். போர்க்களத்தில் தடுக்க இயலாத அந்த முத்கரம் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு…

Verse 187

रथादाप्लुत्य धरणीमगमत्पाकशासनः । मुद्गरोऽपि रथोपस्थे पपात परुषस्वनः

பாகசாசனன் தேரிலிருந்து தாவி நிலத்திற் சென்றான்; கடுஞ்சத்தம் எழுப்பிய கதையும் தேர்மேடையில் விழுந்தது.

Verse 188

स रथं चूर्णयामास न ममार च मातलिः । गृहीत्वा पट्टिशं दैत्यो जधानोरसि केशवम्

அவன் தேரைத் தூளாக்கினான்; ஆயினும் மாதலி இறக்கவில்லை. பின்னர் பட்டிசம் (போர்க் கோடரி) எடுத்து தைத்யன் கேசவனின் மார்பில் அடித்தான்.

Verse 189

स्कन्धे गरुत्मतः सोऽपि निषसाद विचेतनः । खड्गेन राक्षसेन्द्रं च भित्त्वा भूमावपातयत्

அவனும் கருடனின் தோளில் மயங்கி சாய்ந்தான்; பின்னர் வாளால் ராட்சசேந்திரனைப் பிளந்து நிலத்தில் வீழ்த்தினான்.

Verse 190

यमं च पातयामास भूमौ दैत्यो मुखे हतम् । वह्निं च भिंडिपालेन चक्रे हत्वा विचेतनम्

தைத்யன் யமனின் முகத்தில் அடித்து அவனை நிலத்தில் வீழ்த்தினான்; மேலும் பிண்டிபாலம் (கனமான ஈட்டி) கொண்டு அக்னியையும் தாக்கி மயக்கமடையச் செய்தான்.

Verse 191

वायुं पदा तदाक्षिप्य पातयामास भूतले । धनेशं तद्धनुष्कोट्या कुट्टयामास कोपनः

அவன் காலால் உதைத்து வாயுவைத் தள்ளி நிலத்தில் வீழ்த்தினான்; மேலும் கோபத்தில் வில்லின் நுனியால் தனேசன் (குபேரன்) மீது கடுமையாக அடித்தான்.

Verse 192

ततो देवनिकायानामेकैकं क्षणमात्रतः । तेषामेव जघानासौ शस्त्रैर्बालान्यथा गुरुः

அப்போது அவன் தேவர்களின் படைகளை கணநேரத்தில் ஒன்றொன்றாக ஆயுதங்களால் வெட்டி வீழ்த்தினான்; ஆசிரியன் சிறுவர்களைத் தண்டித்து ஒழுக்கப்படுத்துவது போல।

Verse 193

लब्धसंज्ञस्ततो विष्णुश्चक्रं जग्राह दुर्धरम् । रानवेंद्रवसामेदोरुधिरेणाभिरंजितम्

பின்னர் உணர்வு பெற்ற விஷ்ணு தன் அடக்கமுடியாத சக்கரத்தை எடுத்தான்; அது தானவ அரசனின் கொழுப்பு, மஜ்ஜை, இரத்தத்தால் செம்மையுற்றிருந்தது।

Verse 194

मुमोच दानवेंद्रस्य दृढं वक्षसि केशवः । पपात चक्रं दैत्यस्य पतितं भास्करद्युति

கேசவன் தானவ அரசனின் உறுதியான மார்பில் வலிமையுடன் சக்கரத்தை எறிந்தான்; அந்த அசுரன் விழுந்தபோது, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்த அவன் சக்கராஸ்திரமும் கீழே விழுந்தது।

Verse 195

व्यशीर्यताथ कायेऽस्य नीलोत्पलमिवाश्मनि । ततो वज्रं महेन्द्रोऽपि प्रमुमोचार्चितं चिरम्

அவனுடைய உடல் கல்லின் மீது நசுங்கிய நீலத் தாமரை போலச் சிதறியது. பின்னர் மகேந்திரனும் நீண்ட காலம் போற்றப்பட்ட வஜ்ரத்தை விடுத்தான்।

Verse 196

तस्मिञ्जयाशा शक्रस्य दानवेन्द्राय संयुगे । तारकस्य च संप्राप्य शरीरं शौर्यशालिनः

தானவ அரசனுடன் நடந்த அந்தப் போரில் சக்ரனுக்கு வெற்றியின் நம்பிக்கை எழுந்தது; மேலும் வீரமிகு தாரகனின் உடலும் போர்க்களத்தில் தாக்குதலை அடைந்தது।

Verse 197

विशीर्यत विकीर्णार्चिः शतधा खण्डशो गतम् । ततो वायुरदीनात्मा वेगेन महता नदन्

அது நூற்றுநூறு துண்டுகளாகச் சிதறி, அதன் ஜ்வாலைகள் எங்கும் பரவின. அப்போது அஞ்சாத உள்ளத்தையுடைய வாயு பேர்வேகத்துடன் கர்ஜித்து முன்னே பாய்ந்தான்.

Verse 198

ज्वलितज्वलनाभासमंकुशं प्रमुमोच ह । विशीर्णं तस्य तच्चांगे दृष्ट्वा वायुर्महारुषा

அவன் தீப்போல் எரியும் அங்குசத்தை எறிந்தான். அது வாயுவின் உடலில் சிதறித் துண்டானதைப் பார்த்து வாயு பேர்கோபத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 199

ततः शैलेन्द्रमुत्पाट्य पुष्पितद्रुमकंदरम् । चिक्षेप दानवेन्द्राय दशयोजनविस्तृतम्

பின்னர் மலர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த குகைகளையுடைய மலைராஜனைப் பிடுங்கி, பத்து யோஜனை பரப்பளவுடைய அந்தப் பெருமலையை தானவத் தலைவனின் மீது எறிந்தான்.

Verse 200

महीधरं तमायांतं सस्मितं दैत्यपुंगवः । जग्राह वामहस्तेन बालः कन्दुकलीलया

அந்த மலைப்போன்றது முன்னே வந்தபோது, புன்னகையுடன் தைத்யர்களில் சிறந்த அந்த தெய்வீகக் குழந்தை இடக்கையால் அதை குழந்தையின் பந்து விளையாட்டுபோல் பிடித்தான்.