Adhyaya 10
நாரதரின் வரலாற்றைக் கேட்ட அரசன் இந்திரத்யும்னன் துயரமும் வியப்பும் கொண்டு கலங்குகிறான். கழுகு கூறிய சொற்றொடரின் பொருளை விசாரித்து, நெருங்கும் மரணத்தின் காரணத்தை அறிய விரும்புகிறான். அனைவரும் புகழ்பெற்ற மானஸ சரோவரத்திற்குச் சென்று, மறைந்தவற்றை அறியும் மந்தரகன் என்னும் ஆமைக்கு ஆலோசனை கேட்கின்றனர். அவர்கள் அணுகியவுடன் மந்தரகன் நீரில் ஒளிகிறான்; அப்போது கௌசிக முனிவர் இதை ஆதி́த்ய-தர்ம மீறல் எனக் கண்டித்து, விருந்தோம்பலின் உயர்வையும் விருந்தினரை வெறுப்பது பாவம் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறார். மந்தரகன் பதிலளிக்கிறான்—விருந்தோம்பலை நான் அறிவேன்; ஆனால் இந்திரத்யும்னனைப் பார்த்து அஞ்சுகிறேன். முன்பு ரௌசகபுரத்தில் அரசன் செய்த யாகத்தில் யாகாக்னி என் முதுகைச் சுட்டது; அந்தக் காயம் இன்னும் உள்ளது; மீண்டும் எரியும் அச்சத்தால் விலகினேன். இவ்வாறு கூறியவுடன் வானில் மலர்மழை பொழிந்து, தெய்வ இசை ஒலிக்கிறது; அரசனின் மீண்டும் எழுந்த கீர்த்தி உலகறிய உறுதிப்படுகிறது. உடனே தெய்வ ரதம் தோன்றி, தேவதூதன் இந்திரத்யும்னனின் கீர்த்தி புதுப்பிக்கப்பட்டது என அறிவித்து, பிரம்மலோகத்திற்கு அழைக்கிறான்; பூமியில் கீர்த்தி நிலைக்கும் வரை சொர்க்கவாசமும் நீடிக்கும் என்றும், குளம், கிணறு, தோட்டம் போன்ற ‘பூர்த்த’ பணிகள் புண்ணியத்தை வளர்க்கும் என்றும் விளக்குகிறான். அரசன் நட்பு-நம்பிக்கையால் தன் துணையர்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமெனக் கேட்கிறான். தூதன் அவர்கள் சாபத்தின் முடிவை எதிர்நோக்கும் வீழ்ந்த சிவகணங்கள்; மகாதேவரின்றி சொர்க்கம் வேண்டார் எனச் சொல்கிறான். இந்திரத்யும்னனும் மீண்டும் வீழ்ச்சி அச்சம் தரும் சொர்க்கத்தை மறுத்து, சிவகணங்களின் அணியையே விரும்புகிறான். பின்னர் ஆமையின் நீண்ட ஆயுளின் காரணம் கேட்டபோது, மந்தரகன் ‘தெய்வீக, பாபநாசக’ சிவமகாத்மியக் கதையையும் பலश्रுதியையும் தொடங்கி—நம்பிக்கையுடன் கேட்பது தூய்மையளிக்கும்; தன் நீண்ட ஆயுளும் ஆமை வடிவமும் சம்புவின் அருளால் ஏற்பட்டவை என உரைக்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । गृध्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा दुःखविस्मयसंयुतः । इन्द्रद्युम्नस्तमा पृच्छय मरणायोपचक्रमे
நாரதர் கூறினார்—கழுகின் இவ்வுரைகளை கேட்ட இந்திரத்யும்னன் துயரும் வியப்பும் கொண்டு அவனை மேலும் கேட்டான்; மேலும் மரணத்திற்குத் தன்னைத் தயாரிக்கத் தொடங்கினான்.
Verse 2
ततस्तमालोक्य तथा मुमूर्षुं कौशिकादिभिः । स संहितं विचिंत्याह दीर्घायुषमथात्मनः
அப்போது அவனை அந்த நிலையிலே, மரணத்தை விரும்புவதாகக் கண்டு, கௌசிகர் முதலியோர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி சிந்தித்து, அவனுக்கு நீண்ட ஆயுளும் நலனும் வேண்டி உரைத்தனர்।
Verse 3
मैवं कार्षीः श्रुणु गिरं भद्रक त्वं चिरंतनः । मत्तोऽप्यस्ति स्फुटं चैव ज्ञास्यति त्वदभीप्सितम्
அவ்வாறு செய்யாதே; ஓ நற்குணனே, என் சொல் கேள். நீ சிரஞ்சீவி. என்னை விட மேலான ஒருவர் உள்ளார்; நீ அறிய விரும்புவதை அவர் தெளிவாக அறிவிப்பார்।
Verse 4
मानसे सरसि ख्यातः कूर्मोमंथरकाख्यया । तस्य नाविदितं किंचिदेहि तत्र व्रजामहे
மானச சரோவரத்தில் மந்தரகன் எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு புகழ்மிக்க ஆமை உள்ளது. அவனுக்கு எதுவும் அறியாதது இல்லை; வா, அங்கே போவோம்।
Verse 5
ततः प्रतीतास्ते भूपमुनिगृध्रबकास्तथा । उलूकसहिता जग्मुः सर्वे कूर्मदिदृक्षवः
பின்னர் உறுதி பெற்ற அரசன், முனிவர்கள், கழுகு, கொக்கு—ஆந்தையுடன்—அனைவரும் ஆமையைப் பார்க்கும் விருப்பத்துடன் புறப்பட்டனர்।
Verse 6
सरस्तीरे स्थितः कूर्मस्तान्निरीक्ष्य विदूरगान् । कांदिशीको विवेशासौ जलं शीघ्रतरं तदा
ஏரிக்கரையில் இருந்த ஆமை, அவர்களைத் தொலைவில் இருந்து வருவதைக் கண்டு அஞ்சித் திடீரென மிக விரைவாக நீரில் புகுந்தது।
Verse 7
कौशिकोऽथ तमाहेदं प्रहस्य वचनं स्वयम् । कस्मात्कूर्म प्रनष्टोद्य विमुखोऽभ्यागतेष्वपि
அப்போது கௌசிகன் புன்னகையுடன் தானே அவனை நோக்கி கூறினான்— “ஓ ஆமை! இன்று ஏன் மறைந்தாய்? விருந்தினர்கள் வந்திருந்தும் ஏன் முகம் திருப்பினாய்?”
Verse 8
अग्निर्द्विजानां विप्रश्च वर्णानां रमणः स्त्रियाम् । गुरुः पिता च पुत्राणां सर्वस्याभ्यागतो गुरुः
இருமுறை பிறந்தோர்க்கு அக்னி குருவெனப் போற்றத்தக்கது; வர்ணங்களுக்குப் பிராமணன் வழிகாட்டி; பெண்களுக்கு கணவன் இனியவன்; மகன்களுக்கு தந்தை குரு— ஆயினும் அனைவருக்கும் வந்த விருந்தினனே குருவெனக் கருதப்படுவான்.
Verse 9
विहाय तमिमं धर्ममातिथ्यविमुखः कथम् । गृह्णासि पापं सर्वेषां ब्रूहि कूर्माधुनोत्तरम्
இந்த விருந்தோம்பல் தர்மத்தை விட்டுவிட்டு நீ எவ்வாறு விருந்தோம்பலிலிருந்து முகம் திருப்பினாய்? அனைவரின் பாவத்தையும் நீ எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறாய்? ஓ ஆமை, இப்போது பதில் சொல்.
Verse 10
कूर्म उवाच । चिरंतनो हि जानामि कर्त्तुमातिथ्यसत्क्रियाम् । अभ्यागतेष्वपचितिं धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्
ஆமை கூறியது— “நான் பழமையானவன்; விருந்தினரைச் சரியாகப் போற்றும் முறையை நன்கு அறிவேன். விருந்தினராக வருபவர்களிடம் மரியாதை காட்டுதல் தர்மசாஸ்திரங்களில் உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.”
Verse 11
सुमहत्कारणं चात्र श्रूयतां तद्वदामि वः । नाहं पराङ्मुखो जात एतावंति दिनान्यपि
“இங்கே ஒரு மிகப் பெரிய காரணம் உள்ளது— கேளுங்கள், அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். இத்தனை நாட்களிலும் நான் ஒருபோதும் தர்மத்திலிருந்து முகம் திருப்பியவன் அல்லேன்.”
Verse 12
अभ्यागतस्य कस्यापि सर्वसत्कारसद्व्रती । किं त्वेष पंचमो यो वो दृश्यते सरलाकृतिः
வரும் எந்த விருந்தினருக்கும் எல்லாச் சத்காரங்களையும் செய்வது என் நல்ல விரதம். ஆனால் உங்களுள் இங்கே எளிய வடிவில் தோன்றும் இந்த ஐந்தாவது யார்?
Verse 13
इंद्रद्युम्नो महीपालो बिभोम्यस्मादलंतराम् । अमुना यजमानेन रौचकाख्ये पुरा पुरे
இந்திரத்யும்னன் என்னும் அரசனை நான் இதே காரணத்தால் மிகுந்த அச்சத்துடன் நினைக்கிறேன். முன்பு ரௌசக எனும் நகரில், அவன் யஜமானனாக இருந்து (யாகத்தில்) செய்தது…
Verse 14
यज्ञपावकदग्धा मे पृष्ठिर्नाद्यापि निर्व्रणा । तन्मे भयं पुनर्जातं किमयं पुनरेव माम्
யாகத் தீயால் என் முதுகு எரிந்தது; இன்றும் அந்தக் காயம் ஆறவில்லை. ஆகவே எனக்குள் மீண்டும் அச்சம் எழுந்தது—இவன் மறுபடியும் என்னை (தீங்கு) செய்வானோ?
Verse 15
आसुतीवलमाधाय भुवि धक्ष्यति संप्रति । इति वाक्यावसाने तु कूर्मस्य कुरुसत्तम
விரைவு உந்துதலின் வலிமையை ஏற்று, இவன் இப்போது பூமியில் (என்னை) எரிப்பான். ஆமை இவ்வாறு சொல்லி முடித்தவுடன், ஓ குருசிறந்தவனே, …
Verse 16
पपात पुष्पवृष्टिः खाद्विमुक्ताप्सरसां गणैः । सस्वनुर्देववाद्यानि कीर्त्युद्धारे महीपतेः
வானிலிருந்து அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் விடுத்த மலர்மழை பொழிந்தது. அரசனின் புகழ் உயர்வை அறிவித்தபடி தெய்வ வாத்தியங்கள் முழங்கின.
Verse 17
विस्मितास्ते च ददृशुर्विमानं पुरतः स्थितम् । इंद्रद्युम्नकृते देवदूतेनाधिष्ठितं तदा
அவர்கள் வியப்புடன் முன் நின்ற தெய்வ விமானத்தை கண்டனர்; அப்போது இந்திரத்யும்னனின் நன்மைக்காக அனுப்பப்பட்ட தேவதூதன் அதில் அமர்ந்து ஆட்சி செய்தான்।
Verse 18
अयातयामाः प्रददुराशिषोऽस्मै सुरद्विजाः । साधुवादो दिवि महानासीत्तस्य महीपतेः
சோர்வறியாத தேவர்பிராமணர்கள் அவனுக்கு ஆசிகளை வழங்கினர்; அந்த மன்னனுக்காக விண்ணுலகில் ‘சாது! சாது!’ எனும் பெரும் புகழொலி எழுந்தது।
Verse 19
ततो विमानमालंब्य देवदूतस्तमुच्चकैः । इंद्रद्युम्नमुवाचेदं श्रृण्वतां नाकवासिनाम्
பின்பு தேவதூதன் விமானத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, விண்ணுலக வாசிகள் கேட்கும்படி, இந்திரத்யும்னனிடம் உரத்த குரலில் இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 20
देवदूत उवाच । नवीकृताधुना कीर्तिस्तव भूपाल निर्मला । त्रिलोक्यामपि तच्छीघ्रं विमानमिदमारुह
தேவதூதன் கூறினான்— ஓ அரசே! இப்போது உன் தூய புகழ் புதிதாய் விளங்குகிறது; அது விரைவில் மும்முலகிலும் பரவும்; ஆகவே இவ்விமானத்தில் உடனே ஏறு।
Verse 21
गम्यतां ब्रह्मणो लोकमाकल्पं तपसोर्जितम् । प्रेषितोऽहमनेनैव तवानयनकारणात्
வாருங்கள், தவத்தால் பெற்றதும் கல்ப முடிவுவரை நிலைக்கும் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்வோம்; உன்னை அங்கே அழைத்துச் செல்லவே அவர் என்னை அனுப்பினார்।
Verse 22
यावत्कीर्तिर्मनुष्यस्य पृथिव्यां प्रथिता भवेत् । तावानेव भवेत्स्वर्गी सति पुण्ये ह्यनंतके
மனிதனின் கீர்த்தி பூமியில் புகழ்பெற்று நிலைத்திருக்கும் வரையில், அவ்வளவு காலமே அவன் சுவர்க்கத்தில் வாசிப்பான்—அழியாப் புண்ணிய ஆதரவால்।
Verse 23
सुरालयसरोवापीकूपारामादिकल्पना । एतदर्थं हि पूर्ताख्या धर्मशास्त्रेषु निश्चिता
தேவாலயம், குளம், கிணறு, படிக்கிணறு, தோட்டம் முதலியவற்றை அமைத்தல்—இவ்விதமான நோக்கத்திற்காகவே—தர்மசாஸ்திரங்களில் ‘பூர்த்த’ எனும் புண்ணியச் செயல் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டது।
Verse 24
इंद्रद्युम्न उवाच । अमी ममैव सुहृदो मार्कंडबककौशिकाः । गृध्रकूर्मौ प्रभावोऽयममीषां मम वृद्धये
இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—இவர்கள் உண்மையிலே என் சுஹ்ருதர்கள்: மார்கண்டன், பகன், கௌசிகன். கழுகும் ஆமையும் கொண்ட இந்த அதிசயப் பிரபாவம் இவர்களின் வளர்ச்சிக்கும் என் உயர்விற்கும் காரணமாயிற்று।
Verse 25
तच्चेदमी मया साकं ब्रह्मलोकं प्रयांत्युत । पुरःस्थितास्तदायास्ये ब्रह्मलोकं च नान्यथा
இவர்களும் என்னுடன் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றால், அப்படியானால்—இவர்கள் என் முன் நிற்பதால்—அதே நேரத்தில் நான் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்வேன்; வேறுவிதமில்லை।
Verse 26
परेषामनपेक्ष्यैव कृतप्रतिकृतं हि यः । प्रवर्तते हितायैव स सुहृत्प्रोच्यते बुधैः
பிறரை எதிர்பாராமல், செய்த உதவிக்கு உதவியாகத் திருப்பிச் செய்து, பரஹிதத்திற்காக மட்டுமே செயல்படுபவனையே ஞானிகள் ‘உண்மையான சுஹ்ருத்’ எனக் கூறுவர்।
Verse 27
स्वार्थोद्युक्तधियो ये स्युरन्वर्थास्तेप्यसुंधराः । मरणं प्रकृतिश्चैव जीवितं विकृतिर्यदा
சுயநலத்தில் மட்டும் மனம் ஈடுபட்டவர்கள் பெயருக்கு ‘உயிருடன்’ இருந்தாலும் உண்மையில் வாழ்வின் தாங்கிகள் அல்லர். மரணத்தை ‘இயல்பு’ எனக் கருதி, வாழ்வே விகாரமாக மாறும்போது மதிப்புகள் தலைகீழாகின்றன.
Verse 28
प्राणिनां परमो लाभः केवलं प्राणिसौहृदम् । दरिद्रा रागिणोऽसत्यप्रतिज्ञाता गुरुद्रुहः
உயிர்களுக்குப் பரம லாபம் உயிர்களிடையே உள்ள நல்லிணக்கமே. ஆனால் நற்குணத்தில் வறுமையுற்று ஆசைக்குட்பட்டோர் வாக்குறுதியில் பொய்யர்; குருவிற்கும் துரோகிகள் ஆகின்றனர்.
Verse 29
मित्रावसानिनः पापाः प्रायो नरकमंडनाः । परार्थनष्टास्तदमी पंच संप्रति साधवः
நட்பை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் பாவிகள் பெரும்பாலும் நரகத்தின் அலங்காரமே. ஆனால் பிறர்நலனுக்காக தம்மையே ஆபத்தில் இட்ட இந்த ஐவர் இப்போது உண்மையிலே சாதுக்கள்.
Verse 30
मम कीर्तिसमुद्धारः स प्रभावो महात्मनाम् । अमीषां यदि ते स्वर्गं प्रयास्यन्ति मया सह । तदाहमपि यास्यामि देवदूतान्यथा न हि
இந்த மகாத்மர்களின் பெருமையாலே என் கீர்த்தி உயர்ந்தது. தேவதூதா, இவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் செல்லுமெனில் நானும் செல்வேன்; இல்லையெனில் இல்லை.
Verse 31
देवदूत उवाच । एते हरगणाः सर्वेशापभ्रष्टाः क्षितिं गताः
தேவதூதன் கூறினான்—இவர்கள் ஹரனின் கணங்கள்; சர்வேஸ்வரனின் சாபத்தால் வீழ்ந்து பூமிக்கு வந்துள்ளனர்.
Verse 32
शापांते हरपार्श्वे तु यास्यंति पृथिवीपते । विहायेमानतो भूप त्वमागच्छ मया सह
ஓ பூமிபதி! சாபம் முடிந்தபின் அவர்கள் நிச்சயமாக ஹரன் (சிவன்) அருகே திரும்பிச் செல்வார்கள். ஆகவே, ஓ அரசே, இவர்களை இங்கே விட்டுவிட்டு என்னுடன் வா.
Verse 33
न चैषां रोचते स्वर्गो हित्वा देवं महेश्वरम् । इंद्रद्युम्न उवाच । यद्येवं गच्छ तद्दूत नायास्येहं त्रिविष्टपम्
மகேஸ்வர தேவனை விட்டுவிட்டால் அவர்களுக்கு சொர்க்கமும் விருப்பமில்லை. இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—அப்படியானால், ஓ தூதா, நீ செல்; நான் திரிவிஷ்டபம் (சொர்க்கம்) செல்லமாட்டேன்.
Verse 34
तथा तथा यति ष्यामि भविष्यामि यथा गणः । अविशुद्धिक्षयाधिक्यदूषणैरेष निंदितः
அதே முறையில் நான் முயன்று, கணன் (சிவகணம்) போல ஆகுவேன். இந்தச் சொர்க்கம் அசுத்தம், புண்ணியக் குறைவு முதலிய குற்றங்களால் மாசுபட்டதாக நிந்திக்கப்படுகிறது.
Verse 35
स्वर्गः सदानुश्रविकस्तस्मादेनं न कामये । तत्रस्थास्य पुनः पातो भयं न व्येति मानसात्
சொர்க்கம் என்பது மரபில் கேள்விப்பட்டதுமே; ஆகவே அதை நான் விரும்பவில்லை. அங்கே இருந்தாலும் மீண்டும் வீழ்ச்சி வரும் என்ற அச்சம் என் மனத்திலிருந்து நீங்காது.
Verse 36
पुनः पातो यतः पुंसस्तस्मात्स्वर्गं न कामये । सति पुण्ये स्वयं तेन पातितो निजलोकतः
மனிதனுக்கு மீண்டும் வீழ்ச்சி உண்டாகுவதால், நான் சொர்க்கத்தை விரும்பவில்லை. புண்ணியம் இருந்தாலும் அது தீர்ந்தபோது அவன் தன் உலகிலிருந்தே கீழே தள்ளப்படுகிறான்.
Verse 37
चतुर्मुखेन वैलक्ष्यं गतोऽस्मि कथमेमि तम् । इतीदमुक्त्वा दूतं तं श्रृण्वतोऽस्यैव विस्मयात्
நான்முக பிரம்மாவின் முன்னிலையில் நான் வெட்கமடைந்தேன்; அப்படியிருக்க, அந்தச் சொர்க்கத்திற்கு நான் எவ்வாறு செல்வேன்? என்று கூறி, தூதன் கேட்கும் போதே அரசன் வியப்பிலும் சிந்தனையிலும் ஆழ்ந்தான்।
Verse 38
अप्राक्षीद्भूपतिः कूर्मं तदायुःकारणं तदा । इदमायुः कथं जातं कूर्म दीर्घतमं तव
அப்போது அரசன் ஆமையிடம் அதன் நீண்ட ஆயுளின் காரணத்தை கேட்டான்—ஓ கூர்மா, உனக்கு இத்தனை மிக நீண்ட ஆயுள் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?
Verse 39
सुहृन्मित्रं गुरुस्त्वं मे येन कीर्तिर्ममोद्धृता
நீ என் நல்வாழ்த்தாளர், நண்பன், குரு; ஏனெனில் உன்னாலேயே என் கீர்த்தி உயர்ந்தது।
Verse 40
कूर्म उवाच । श्रृणु भूप कथां दिव्यां श्रवणात्पापनाशिनीम् । कथां सुमधुरामेतां शिवमाहात्म्यसंयुताम्
கூர்மன் கூறினான்—ஓ அரசே, இந்த தெய்வீகக் கதையை கேள்; இதைச் செவிமடுத்தாலே பாவங்கள் அழியும். இது மிக இனிமையானது; சிவமகிமையால் நிறைந்தது।
Verse 41
श्रृण्वन्निमामपि कथां नृपते मनुष्यः सुश्रद्धया भवति पापविमुक्तदेहः । शंभोः प्रसादमभिगम्य यथायुरेवमासीत्प्रसादत इयं मम कूर्मता च
ஓ அரசே, இந்தக் கதையையும் தூய நம்பிக்கையுடன் கேட்பவன் உடலோடு பாவமின்றி விடுபடுவான். சம்புவின் அருளைப் பெற்றால் ஆயுள் முறையாக நிலைத்து நிறைவு பெறும்; அந்த அருளாலேயே எனக்கு இந்த ‘கூர்ம’ நிலையும் ஏற்பட்டது।