Kaumarika Khanda
Kaumarika Khanda
This section is framed around southern coastal sacred geography (dakṣiṇa-sāgara / southern ocean littoral) and a cluster of five tīrthas presented as potent yet perilous due to aquatic guardians (grāha). The narrative treats the shoreline as a liminal ritual zone where pilgrimage merit, danger, and release (śāpa-mokṣa) converge, and where Kaumāra/Kumāreśa associations mark the region as a site of Skanda-linked sanctity.
Adhyayas in Kaumarika Khanda
66 chapters to explore.
Adhyaya 1
Pañca-Tīrtha Prabhāva and the Grāha-Śāpa Liberation (पञ्चतीर्थप्रभावः ग्राहशापमोचनं च)
ဤအধ্যာယတွင် ရှေးဉာဏ်ရှိ ရှင်ရဟန်းများက တောင်ဘက်ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ ၅ ခုနှင့် ထိုနေရာများသို့ သွားရောက်ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကြီးမားမှုကို မေးမြန်းကြသည်။ ဥဂ္ရရှရဝသ်က ကုမာရ (စ్కန္ဒ/ကာတ္တိကေယ) ကို ဗဟိုထားသော ပဝါဏ်တရားတော်ဇာတ်ကြောင်းဖြင့် စတင်ကာ တီရ္ထများ၏ ထူးကဲသော အာနုဘော်ကို ဖော်ပြသည်။ ရာဇဝင်သူရဲကောင်း အာర్జုန/ဖာလ္ဂုန သည် တီရ္ထ ၅ ခုသို့ ရောက်လာရာ တပသီများက ရေချိုးသူများကို “ဂြာဟ” များ ဖမ်းဆီးသဖြင့် လူများရှောင်ကြဉ်ကြောင်း ပြောသည်။ သို့သော် အာర్జုနက ဓမ္မကို ရှာဖွေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မတားဆီးသင့်ဟု ဆိုကာ (အထူးသဖြင့် စောဘဒြ တီရ္ထတွင်) ရေထဲဝင်သွားပြီး ဖမ်းဆီးခံရသော်လည်း ဂြာဟကို အင်အားဖြင့် ဆွဲထုတ်သည်။ ထိုဂြာဟသည် အလှဆင်တန်ဆာပြည့်စုံသော ဒေဝီမိန်းမ (အပ္සරာ) အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိမိနှင့် မိတ်ဖက်များက ဗြဟ္မဏ တပသီတစ်ဦး၏ တပသကို နှောင့်ယှက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် ရေတွင်းဂြာဟအဖြစ် သတ်မှတ်ကာလတစ်ခုအထိ ကျိန်စာခံရကြောင်း၊ “မဟာပုရုෂ” တစ်ဦးက ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးမှသာ လွတ်မြောက်မည်ဟု ပြောပြသည်။ ထိုဗြဟ္မဏ၏ သင်ကြားချက်တွင် ကာမကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးစည်းကမ်း၊ စကားနှင့် အပြုအမူကို သတိနှင့် စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ကို အထက်တန်းနှင့် အနိမ့်တန်း အကျင့်များအဖြစ် ထင်ရှားသော ဥပမာများဖြင့် ခွဲခြားပြသည်။ နာရဒသည် လမ်းညွှန်အာဏာတော်အဖြစ် ပေါ်လာကာ ကျိန်စာခံသူများကို တောင်ဘက် ပဉ္စတီရ္ထများသို့ ညွှန်ကြားပြီး အာర్జုန၏ အစဉ်လိုက် ရေချိုးခြင်းကြောင့် သူတို့ ပြန်လည်သန့်စင်ကာ မူလအဆင့်သို့ ရောက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အာర్జုနက ဤကဲ့သို့ အတားအဆီးများကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုခဲ့သနည်း၊ အင်အားကြီး ကာကွယ်သူများက မတားဆီးခဲ့သနည်းဟု စဉ်းစားမေးမြန်းကာ နောက်ထပ်ရှင်းလင်းချက်သို့ ဆက်လက်သွားသည်။
Adhyaya 2
Nārada–Arjuna संवादः: तीर्थयात्रा-नीतिः, स्थाणु-भक्ति, दानधर्मस्य प्रशंसा
အခန်း (၂) သည် တီရ္ထယာထာ၏ ကျင့်ဝတ်နှင့် ဒါနဓမ္မ၏ ကျင့်ဝတ်ကို အလွှာလိုက် သဘောတရားဆွေးနွေးထားသည်။ စူတာက အာర్జုနသည် ဒေဝတို့က ဂုဏ်ပြုသော နာရဒကို ချဉ်းကပ်လာသည်ဟု ပြောပြီး၊ နာရဒက ဓမ္မအပေါ် အခြေခံသော ဉာဏ်ပညာကို ချီးမွမ်းကာ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ တီရ္ထယာထာကြောင့် ပင်ပန်းခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်မချမ်းသာခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် တီရ္ထ၏ အကျိုးသည် ခရီးသွားခြင်းသာမက လက်၊ ခြေ၊ စိတ်တို့၏ စည်းကမ်းတကျ အားထုတ်မှုအပေါ် မူတည်ကြောင်း အဓိကသဘောတရားကို ထုတ်ဖော်သည်။ အာర్జုနက တီရ္ထကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခြင်း၏ အထူးကောင်းကျိုးကို အတည်ပြုပြီး ယခု သန့်ရှင်းရာနေရာ၏ ဂုဏ်လက္ခဏာများကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒက ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် ဘြဟ္မလောက၏ သတင်းအချက်အလက်ကို ထည့်သွင်းပြောကြားသည်။ ဘြဟ္မာက သတင်းပို့သူများကို “ကြားရုံဖြင့်ပင် ပုဏ္ဏားဖြစ်စေသော အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ရပ်များ” အကြောင်း မေးမြန်းပြီး၊ စုရှရဝတ်က စရஸဝတီမြစ်ကမ်း၌ ကာတျာယန၏ မေးခွန်းနှင့် စာရသ္ဝတ၏ သင်ကြားချက်ကို တင်ပြသည်။ စာရသ္ဝတက လောက၏ မတည်မြဲမှုကို အမှန်တကယ်မြင်ကာ “စ្ថာဏု” (ရှီဝ) ထံသို့ ဘက္တိနှင့် အထူးသဖြင့် ဒါနဖြင့် အားကိုးခိုလှုံရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဒါန၏ အရေးပါမှုကို ဆက်လက်တင်ပြပြီး—ခက်ခဲစွာ ရရှိသည့် ဥစ္စာကို လွှတ်ပေးရသဖြင့် ဒါနသည် အခက်ခဲဆုံးနှင့် လူမှုရေးအရ အတည်ပြုနိုင်သော စည်းကမ်းဖြစ်ကြောင်း၊ ပျောက်ဆုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ တိုးပွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ သံသရာကို ကူးရန် “လှေ” ဖြစ်ကြောင်း၊ နေရာ၊ အချိန်၊ လက်ခံသူ၏ သင့်တော်မှုနှင့် စိတ်၏ သန့်ရှင်းမှုတို့ဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်ရကြောင်း ဆိုသည်။ နာမည်ကြီး ဒါနရှင်များ၏ ဥပမာများကို ထည့်သွင်းကာ အဆုံးတွင် နာရဒသည် မိမိ၏ ဆင်းရဲမှုကြောင့် ဒါနပြုရန် လက်တွေ့အခက်အခဲကို စဉ်းစားသော်လည်း စိတ်ရည်နှင့် ခွဲခြားသိမြင်မှုက ဓမ္မ၏ အဓိကဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Adhyaya 3
Reva-Śuklatīrtha and Stambha-tīrtha: Pilgrimage Purification and Ancestral Rites (Revā–Mahī–Sāgara Saṅgama Narrative)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နာရဒမုနိ၏ သန့်ရှင်းရာဌာနများသို့ ခရီးသွားလာရင်း ဆွေးနွေးမေးမြန်းသည့် အစဉ်အလာကို ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် ရေဝါ (Revā) မြစ်အနီးရှိ ဘೃဂု ရှင်၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာပြီး ရေဝါကို “တီရ္ထအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသော” အလွန်သန့်စင်စေသည့် မြစ်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ အထူးသဖြင့် မြင်ရုံ၊ ရေချိုးရုံဖြင့်ပင် အကျိုးထူးကောင်းကြောင်း ဆိုသည်။ ရေဝါပေါ်ရှိ Śuklatīrtha ကိုလည်း အပြစ်ပျက်စီးစေသော ကူးကန်အဖြစ် သတ်မှတ်၍ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးလျှင် ပြင်းထန်သော မသန့်ရှင်းမှုများပင် ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဘೃဂုသည် မဟီ–သာဂရ ဆုံရာ (saṅgama) နှင့် နာမည်ကြီး Stambha-tīrtha အကြောင်း တီရ္ထကထာတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြသည်။ ထိုနေရာတွင် ပညာရှိသူများ ရေချိုးပါက အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ ယမ (Yama) ၏ လောကသို့ မရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် အပိုင်းတွင် ဂင်္ဂါ–သာဂရ၌ ဘိုးဘွားပူဇော်တရ္ပဏ (tarpaṇa) ကို စည်းကမ်းတကျ လုပ်ဆောင်နေသော ဒေဝရှာမာ သာသနာရှင်သည် မဟီ–သာဂရ ဆုံရာ၌ သုဘဒြာ ပြုသော တရ္ပဏက ဘိုးဘွားတို့အတွက် ပိုမိုပြည့်စုံအကျိုးရှိကြောင်း ကြားသိရသည်။ သူသည် မိမိကံမကောင်းမှုနှင့် မိန်းမက ခရီးမသွားလိုသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သော အိမ်တွင်းပဋိပက္ခကို ဝမ်းနည်းညည်းတွားသည်။ သုဘဒြာက ကုသနည်းတစ်ရပ် ပေးသည်—မဟီ–သာဂရ ဆုံရာ၌ ဒေဝရှာမာအစား śrāddha/tarpaṇa ကို သူက ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု ဆိုပြီး ဒေဝရှာမာက မိမိစုဆောင်းထားသော တပဿ (ascetic merit) အကျိုးအမြတ်မှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ကို မျှဝေပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ အဆုံးတွင် ဘೃဂုက ထိုဆုံရာ၏ အထူးကောင်းမြတ်မှုကို အတည်ပြုပြီး နာရဒမုနိသည် ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၏ အရေးပါမှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ကာ ထင်ရှားစေလိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်အသစ်ဖြင့် ဆက်လက်ခရီးထွက်သည်။
Adhyaya 4
दानतत्त्व-व्याख्या (Doctrine of Dāna: Intent, Means, and Outcomes) / “Nārada Explains the Taxonomy of Giving”
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒသည် မကောင်းသော “ပရတိဂ္ရဟ” (မသင့်လျော်သည့် လက်ခံယူခြင်း) ထဲမကျဘဲ လုံခြုံသော အိမ်မြေ/အိမ်ရာကို မည်သို့ရယူနိုင်မည်နည်းဟူသော လက်တွေ့ပြဿနာကို အခြေခံ၍ သာသနာရေး-ကျင့်ဝတ်ရေး ဆွေးနွေးချက်အဖြစ် တည်ဆောက်ထားသည်။ အစတွင် ဥစ္စာကို သုက္လ (သန့်), သဗလ (ရောနှော), ကృష్ణ (မှောင်) ဟူ၍ သုံးမျိုးခွဲကာ၊ ထိုဥစ္စာကို ဓမ္မအတွက် အသုံးချသော် ကမ္မဖလအဖြစ် ဒေဝဘဝ၊ မနုဿဘဝ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့ ဆက်စပ်သွားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဆောရာဋ္ဌရဒေသ၌ လူထုရှေ့တွင် ဖြစ်ပွားသည့် အဖြစ်အပျက်ကို နာရဒက ပြောပြသည်။ ဓမ္မဝර්မာမင်းသည် “ဒါန” အကြောင်း အဓိပ္ပါယ်နက်ရှိုင်းသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရရှိပြီး—အကြောင်းရင်း၂၊ အခြေခံ၆၊ အင်္ဂါ၆၊ “ရင့်မှည့်ခြင်း”၂၊ အမျိုးအစား၄၊ သုံးဆင့်ခွဲခြားမှု၊ နှင့် ဖျက်ဆီးသူ၃—တို့ကို မှန်ကန်စွာရှင်းပြနိုင်သူအား ဆုကြီးပေးမည်ဟု ကြေညာသည်။ နာရဒသည် အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏအဖြစ် ဝတ်ပြောင်းကာ စနစ်တကျ ခွဲခြမ်းရှင်းလင်းသည်—အကြောင်းရင်း၂မှာ သဒ္ဓါနှင့် စွမ်းအား; အခြေခံ၆မှာ ဓမ္မ၊ အရ္ထ၊ ကာမ၊ ရှက်ကြောက်မှု(vrīḍā)၊ ဝမ်းမြောက်မှု(harṣa)၊ ကြောက်ရွံ့မှု(bhaya) ဖြစ်သည်။ အင်္ဂါ၆တွင် ပေးသူ၊ လက်ခံသူ၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ပေးကမ်းပစ္စည်း၊ ဓမ္မရည်ရွယ်ချက်၊ သင့်လျော်သော နေရာ/အချိန် ပါဝင်သည်။ “ရင့်မှည့်ခြင်း”၂ သည် လက်ခံသူ၏ အရည်အချင်းအပေါ် မူတည်၍ လောကနောက်ဖလနှင့် လောကဤဖလကို ခွဲပြသည်။ ဒါနအမျိုးအစား၄မှာ dhruva, trika, kāmya, naimittika ဖြစ်ပြီး၊ ပေးကမ်းမှုကို အမြင့်/အလယ်/အနိမ့် ဟူ၍ သုံးဆင့်သတ်မှတ်သည်။ ဖျက်ဆီးသူ၃မှာ ပေးပြီးနောက် နောင်တရခြင်း၊ သဒ္ဓါမရှိဘဲ ပေးခြင်း၊ နှိမ့်ချစော်ကားကာ ပေးခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် မင်းသည် ကျေးဇူးတင်ကာ နာရဒ၏ အမှန်တကယ် အတ္တလက္ခဏာကို သိရှိပြီး၊ နာရဒ၏ ဓမ္မရည်ရွယ်ချက်အတွက် မြေယာနှင့် ဥစ္စာကို ပေးအပ်ရန် အသင့်ဖြစ်လာသည်။
Adhyaya 5
Adhyāya 5: Nārada’s Search for Worthy Recipients and Sutanu’s Doctrinal Replies (Mātṛkā–Gṛha–Lobha–Brāhmaṇa-bheda–Kāla)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ နာရဒသည် ရိုင်ဝတတောင်သို့ ခရီးထွက်ကာ “ဗြာဟ္မဏများအကျိုးအတွက်” လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ကူးပြုသဖြင့် ဒါန (ပေးကမ်းခြင်း) နှင့် လက်ခံသူ၏ အရည်အချင်း (pātratā) ကို စည်းကမ်းတရားအဖြစ် စတင်ဆွေးနွေးသည်။ မသင့်တော်သူထံ ပေးကမ်းခြင်းကို ဝေဖန်ကာ စည်းကမ်းမရှိ၊ မသင်ကြားသူ ဗြာဟ္မဏသည် အခြားသူတို့ကို “ကူးမြောက်” မပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်း၊ လှေမောင်းတံမရှိသကဲ့သို့ ဟောကြားသည်။ ပေးကမ်းရာတွင် နေရာ၊ အချိန်၊ နည်းလမ်း၊ ပစ္စည်းနှင့် ယုံကြည်သဒ္ဓါတို့ သင့်တော်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ပြီး pātratā သည် ပညာတတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ အကျင့်သီလနှင့် ပညာတို့ ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ နာရဒသည် ပညာစမ်းသပ်ရန် ခက်ခဲသော မေးခွန်း ၁၂ ခု ထုတ်ကာ ကလာပဂြာမသို့ ရောက်သည်။ ထိုနေရာသည် အာရှရမ်များစွာရှိပြီး သြတိလေ့လာသော ဗြာဟ္မဏများ များပြားကာ အငြင်းပွားဆွေးနွေးနေကြသည်။ နာရဒ၏ မေးခွန်းများကို သူတို့က လွယ်ကူသည်ဟု ထင်သော်လည်း ကလေးတစ်ဦး “သုတနု” က စနစ်တကျ ဖြေကြားသည်။ သုတနုသည် မာတೃကာ (အသံအက္ခရာစု) ကို အိုံကာရာအပါအဝင် ရေတွက်ပြပြီး “အိုံ” ကို A–U–M နှင့် အလွန်မြင့်သော အခွဲမတ်ရာ (half-mātrā) ကို စဒါရှီဝအဖြစ် သဘောတရားမြေပုံလို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် “ငါးဆယ့်ငါး အံ့ဖွယ်အိမ်” ကို တတ္တဝများ၏ စီမံကိန်းအဖြစ် ရှင်းလင်းကာ အဆုံးတွင် စဒါရှီဝသို့ ရောက်ကြောင်း၊ “ပုံစံများစွာသော မိန်းမ” ကို ဗုဒ္ဓိဟု၊ “ပင်လယ်ကြီးသတ္တဝါ” ကို လောဘ (greed) ဟု သတ်မှတ်ပြီး ၎င်း၏ သီလဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သုတနုသည် ပညာနှင့် စည်းကမ်းအပေါ် မူတည်သော ဗြာဟ္မဏ အဆင့် ၈ မျိုးကို ဖော်ပြကာ yugādi နှင့် manvantarādi ကဲ့သို့ မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်နှင့် ဆက်စပ်သည့် ပြက္ခဒိန်အမှတ်အသားများကို ရေတွက်သည်။ အဓ್ಯಾಯ၏ အဆုံးတွင် စဉ်းစားသုံးသပ်၍ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ဘဝအစီအစဉ်ချရန်၊ ဝေဒန္တ ဆွေးနွေးချက်မှ arciṣ နှင့် dhūma ဟူသော လမ်းနှစ်လမ်းကို ဖော်ပြရန်နှင့် သြတိ–စမృతိ စံနှုန်းအရ ဒေဝများနှင့် ဓမ္မကို ငြင်းပယ်သော လမ်းကြောင်းများကို ပယ်ချရန် ညွှန်ကြားသည်။
Adhyaya 6
Brahmaṇa-parīkṣā, ‘Caurāḥ’ as Inner Vices, and Cira-kārī Upākhyāna (Testing of Brahmins; inner ‘thieves’; the parable of deliberate action)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် နာရဒ မုနိနှင့် Śātātapa တို့ဦးဆောင်သော ဗြာဟ္မဏများအကြား ဂုဏ်ပြုမေးမြန်းသည့် ဆွေးနွေးပွဲအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ နာရဒသည် မြေ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ မဟာတီရ္ထအနီးတွင် မင်္ဂလာရှိသော ဗြာဟ္မဏအာသရမ/နေရာတည်ထောင်လိုကြောင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ သင့်လျော်မှုကို စမ်းသပ်လိုကြောင်း ပြောသည်။ ထိုနေရာတွင် “သူခိုး” ရှိမည်ဟု စိုးရိမ်ကြသော်လည်း၊ ထိုသူခိုးများကို ကာမ၊ က்ரောဓ စသည့် အတွင်းရန်သူများဟု ပြန်လည်အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ကာ မလုံလောက်မှုကြောင့် တပဿ (tapas) ဟူသော “ဥစ္စာ” ကို ခိုးယူနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် Kedāra မှ Kalāpa/Kalāpaka သို့ သွားရာလမ်းညွှန်နှင့် ဂူ (bila) ထဲဝင်ရန် နည်းလမ်းကို နည်းပညာဆန်စွာ ဖော်ပြသည်။ Guha/Skanda ကို ပူဇော်ကာ အိပ်မက်အမိန့်ကို လက်ခံပြီး သန့်ရှင်းသော မြေ၊ ရေတို့ကို မျက်စိလိမ်းဆေးနှင့် ကိုယ်လိမ်းအဖြစ် အသုံးပြု၍ လမ်းကြောင်းကို မြင်နိုင်ကာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ပြန်လည်ဆုံရာတွင် စုပေါင်းရေချိုး၊ tarpaṇa၊ japa နှင့် သတိပဋ္ဌာန်ပြုခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီး ဒေဝတားစုဝေးမှုကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် Kapila သည် မြေဒါန စီမံရန် ဗြာဟ္မဏများကို တောင်းဆိုသည့် ဧည့်သည်အဖြစ် ပေါ်လာကာ atithi-dharma (ဧည့်သည်ဂုဏ်ပြုခြင်း) ၏ အရေးကြီးမှုနှင့် လျစ်လျူရှုလျှင် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို ထပ်မံတင်ပြသည်။ ဒေါသနှင့် အလျင်အမြန်ကြောင့် ဖြစ်သော အငြင်းပွားမှုမှ Cira-kārī ဥပမာသို့ ရောက်ကာ၊ ဖခင်၏ အလျင်အမြန်အမိန့်ကို သားက နှောင့်နှေးစဉ်းစားခြင်းကြောင့် ကြီးမားသော အပြစ်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ခက်ခဲသောလုပ်ရပ်များတွင် စဉ်းစားတော်မူခြင်းကို ချီးမွမ်းသည်။ အဆုံးတွင် ကလိယုဂ၌ ကျိန်စာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သတိပေးကာ သန့်စင်တည်မြဲရေး အခမ်းအနားများနှင့် တည်ထောင်ထားသော သန့်ရှင်းရာနေရာများကို ဒေဝတားတို့ အတည်ပြုကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 7
Indradyumna-Kīrti-Punaruddhāraḥ (Recovery of Indradyumna’s Fame) and Nāḍījaṅgha’s Account of Ghṛtakambala-Śiva Worship
အာర్జုနသည် ယခင်က ချီးမွမ်းထားသည့်အကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် နာရဒကို မေးမြန်းကာ မြေကြီးဒုက္ခရောက်သည့် အရေးအခင်းနှင့် အကြောင်းရင်းအနက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေလိုသည်။ နာရဒက သဒ္ဓါတရား၊ ဒါန၊ ဓမ္မဗဟုသုတနှင့် အများပြည်သူအကျိုးပြု ဆောက်လုပ်ရေးများ၊ လှူဒါန်းမှုများဖြင့် ထင်ရှားသော မင်းကြီး အိန္ဒြဒျုမ္န၏ နမူနာဇာတ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောသည်။ ဘုန်းကံအလွန်ကြီးသော်လည်း ဘြဟ္မာက “ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်မြဲရန် ဘုန်းကံတစ်ခုတည်းမလုံလောက်၊ သုံးလောကလုံးတွင် အပြစ်ကင်းစင်၍ ကျယ်ပြန့်သော ကီရတိ (niṣkalmaṣā kīrti) မရှိလျှင် ကာလသည် အမှတ်တရကို ဖျက်ဆီးသွားမည်” ဟုဆိုကာ သူ့ကို မြေပြင်သို့ ပြန်ဆင်းစေသည်။ အိန္ဒြဒျုမ္နသည် ပြန်ဆင်းလာရာတွင် မိမိနာမည်ကို လူတို့မမှတ်မိတော့သည်ကို တွေ့ပြီး အသက်ရှည်သက်သေတစ်ဦးကို ရှာကာ နိုင်မိရှာရဏ္ယရှိ မာရ္ကဏ္ဍေယထံ သွားရသည်။ မာရ္ကဏ္ဍေယကလည်း မမှတ်မိသော်လည်း ရှေးမိတ်ဆွေ နာဍီဇင်္ဃကို ညွှန်ပြသည်။ နာဍီဇင်္ဃကလည်း မမှတ်မိသဖြင့် မိမိ၏ အံ့ဖွယ်အသက်ရှည်မှုကို ရှင်းပြသည်—ကလေးဘဝတွင် ဂhee အိုးထဲထားသော ရှိဝလိင်္ဂကို မလေးစားမိ၍ အပြစ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ခါ သတိရကာ လိင်္ဂများကို ဂhee (ghṛta) ဖြင့် ဖုံးအုပ်ပူဇော်၍ ရှိဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ဂဏအဖြစ် ချီးမြှင့်ခံရသည်။ သို့ရာတွင် မာန်မာနနှင့် ကာမကြောင့် ပြန်လည်ကျဆုံးကာ တပသီ ဂာလဝ၏ ဇနီးကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားသဖြင့် ကျိန်စာခံကာ ကြက်တောင် (baka) ဖြစ်ရပြီး နောက်ပိုင်း “ဖုံးကွယ်နေသော ကီရတိကို ပြန်လည်ထူထောင်ရာတွင် ကူညီလျှင် အပြစ်လျော့မည်” ဟု သက်သာခွင့်ရသည်။ ဤအခန်းသည် မင်းအကျင့်ဓမ္မ၊ ကာလ၏ သဘောတရားနှင့် ကီရတိ၏ မတည်မြဲမှု၊ ပူဇော်သဒ္ဓါနှင့် သီလထိန်းသိမ်းမှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် သင်ကြားပေးသည်။
Adhyaya 8
अखण्डबिल्वपत्रार्चन-दीर्घायुः शापकथा च (Unbroken Bilva-Leaf Worship, Longevity, and the Curse Narrative)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သီဝဘုရားအား ဆည်းကပ်ခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် ကျင့်ဝတ်တာဝန်တို့ကို အသံမျိုးစုံဖြင့် ဆွေးနွေးထားသည်။ နာရဒသည် မာရကဏ္ဍေယ၏ ပြင်းထန်သောစကားဟု ဆိုကြသည့်အရာကို ကြားပြီးနောက် မင်း (အင်ဒြဒျုမ္နကို ကိုးကားအမှတ်အသားအဖြစ်) စိတ်ပူပန်နေသည့်အခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။ ဆွေးနွေးချက်၏ အဓိကမှာ “သစ္စာ” နှင့် “မိတ်ဓမ္မ” ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါပေးထားသော ကတိကို ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားထိခိုက်စေသော်လည်း မဖြုတ်မပြတ် ထိန်းသိမ်းရမည့် သီလတရားအဖြစ် တင်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ကိုမီးရှို့ခြင်းကို မရွေးချယ်ဘဲ သီဝ၏ နယ်မြေသို့ ဘုရားဖူးခရီးထွက်ကာ ကိုင်လာသို့ ရောက်ပြီး ပရာကာရကဏ္ဏ အမည်ရှိ ငှက်ညို (အော်လ်) ကို မေးမြန်းကြသည်။ ထိုငှက်ညိုသည် ယခင်က ဂဏ္ဍ အမည်ရှိ ဘြာဟ္မဏဖြစ်ပြီး၊ မဖြတ်တောက်သော ဘိလွပတ်ရွက်များဖြင့် လင်္ဂပူဇာပြုကာ တရိကာလ (သုံးကာလ) ဆည်းကပ်ခြင်းကြောင့် အလွန်ရှည်လျားသော အသက်တမ်းရခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ သီဝဘုရား ပေါ်ထွန်း၍ ကောင်းချီးပေးပြီးနောက်၊ လူမှု-ကျင့်ဝတ်ချိုးဖောက်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်သော အတင်းအကျပ် ဂန္ဓဗ္ဗပုံစံ လက်ထပ်မှုကြောင့် ငှက်ညိုအဖြစ် ကျိန်စာခံရသည့်အကြောင်းသို့ ဇာတ်လမ်းပြောင်းသွားသည်။ ထိုကျိန်စာတွင် အခြေအနေတစ်ရပ်ပါဝင်ပြီး၊ အင်ဒြဒျုမ္နကို ခွဲခြားဖော်ထုတ်ရန် ကူညီနိုင်လျှင် မူလရုပ်သဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ရရှိမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဘိလွရွက်ပူဇာ၏ သင်ကြားချက်၊ ကမ္မအကျိုးဆက် (ကောင်းချီး/ကျိန်စာ) နှင့် ကတိတည်ခြင်း၊ လက်ထပ်မှုစည်းကမ်း၊ တာဝန်ယူမှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ချည်နှောင်တင်ပြထားသည်။
Adhyaya 9
इंद्रद्युम्नपरिज्ञानोपाख्यानम् (The Inquiry into King Indradyumna: Friendship, Vow, and the Gṛdhra’s Past)
အခန်း ၉ သည် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် သီလနှင့် သာသနာဗေဒဆိုင်ရာ အမှုကိစ္စတစ်ရပ်ကဲ့သို့ တင်ပြသည်။ ယခင်ဘဝအကြောင်းအရာများ (pūrvajanma-samudbhava) ကိုရှင်းပြီးနောက် Nāḍījaṅgha သည် အဖွဲ့၏ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော မင်း Indradyumna ကို သိမြင်/ရှာဖွေခြင်း မပြီးမြောက်သေးကြောင်း ဝမ်းနည်းကာ မိတ်ဆွေသစ္စာနှင့် ကတိတာဝန် ပြည့်စုံစေရန် မိတ်ဖက်များနှင့်အတူ မီးထဲဝင်သေမည့် အလွန်ပြင်းထန်သော အကြံကို တင်ပြသည်။ Ulūka က တားဆီးပြီး Gandhamādana တောင်ပေါ်တွင် အသက်ရှည်သော ဂြဓ္ရ (vulture) တစ်ကောင်ရှိ၍ မိမိတို့၏ချစ်ခင်မိတ်ဆွေဖြစ်သဖြင့် ရှာဖွေနေသော အမည်အထောက်အထားကို သိနိုင်ကြောင်း အခြားလမ်းကို ညွှန်ပြသည်။ အဖွဲ့သည် ဂြဓ္ရထံ သွားရောက်မေးမြန်းရာ ကလ္ပများစွာအတွင်း Indradyumna ကို မမြင်ဖူး မကြားဖူးကြောင်း ဝန်ခံသဖြင့် ဝမ်းနည်းမှုတိုးလာကာ ထပ်မံမေးမြန်းကြသည်။ ထို့နောက် ဂြဓ္ရက မိမိ၏ ယခင်ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြသည်။ တစ်ခါက လှုပ်ရှားမငြိမ်သော မျောက်တစ်ကောင်ဖြစ်စဉ် Śiva ၏ dāmanaka ပွဲတော်တွင် ရွှေအလှည့်ခုံနှင့် လိင်္ဂ ပါဝင်ရာသို့ မတော်တဆ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဘုရားပူဇော်သူများက ရိုက်နှက်သဖြင့် သန့်ရှင်းရာနေရာ၌ သေကာ Kuśadhvaja ဟုခေါ်သော Kāśī အရှင်၏သားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်။ နောက်ပိုင်း dīkṣā ခံယူ၍ ယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် Śiva ကို သစ္စာရှိစွာ ဆည်းကပ်သည်။ သို့သော် ကာမလိုလားမှုကြောင့် Agniveśya ၏ သမီးကို ဖမ်းဆီးသွားရာမှ ရသီက ကျိန်စာချ၍ ဂြဓ္ရအဖြစ် ပြောင်းလဲစေပြီး Indradyumna ကို အသိအမှတ်ပြုရာတွင် ကူညီသည့်အခါမှ လွတ်မြောက်မည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ အခန်းသည် မိတ်သစ္စာ၊ ကတိတရား၊ ပွဲတော်ပူဇော်မှု၏ ကုသိုလ်နှင့် ကျိန်စာ-လွတ်မြောက်မှု၏ စည်းကမ်းကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 10
Indradyumna–Mantharaka-saṃvādaḥ (Dialogue of Indradyumna and the Tortoise Mantharaka)
နာရဒ၏ပြောကြားချက်ကြောင့် စိတ်ပူဝမ်းနည်း၍ အံ့ဩနေသော မင်းဣန္ဒြဒျုမ္နသည် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်၏စကားကို မေးမြန်းကာ မကြာမီလာမည့် သေခြင်း၏အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေလိုသည်။ ထို့နောက် အဖွဲ့သည် လျှို့ဝှက်အရာများကို သိကြောင်းနာမည်ကြီးသော လိပ် မန္ထရက (Mantharaka) ကို မေးမြန်းရန် မာနသ-ဆရသ (mānasa-saras) သို့ သွားကြသည်။ သူတို့လာသည်ကို မြင်သော် လိပ်သည် ရေထဲသို့ ဝင်ပုန်းသွားပြီး ကောသိက ရှင်တော်က ဧည့်ဝတ်ပြုဓမ္မ (ātithya-dharma) ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဟု တိုက်တွန်းကာ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုရမည့် သီလအဆင့်အတန်းနှင့် ဧည့်သည်ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ မန္ထရကက ဧည့်ဝတ်ပြုဓမ္မကို နားလည်သော်လည်း မင်းဣန္ဒြဒျုမ္နကို ကြောက်ကြောင်း ပြန်ဆိုသည်။ ယခင်က ရောစကပူရ (Raucaka-pura) တွင် ပြုလုပ်သော ယဇ္ဉာတစ်ခု၌ ယဇ္ဉာမီးကြောင့် သူ၏ကျောက မီးလောင်ခဲ့ပြီး အနာရာဇာ မပျောက်သေးသဖြင့် ထပ်မံမီးလောင်မည်ကို ကြောက်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုစကားနှင့်တပြိုင်နက် ကောင်းကင်မှ ပန်းမိုးရွာ၍ ဒေဝဂီတသံများ ထွက်ပေါ်ကာ မင်း၏ ကီရတိ (kīrti) ပြန်လည်တောက်ပလာကြောင်း လူသိရှင်ကြား အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် ဒေဝရထား ပေါ်လာပြီး ဒေဝဒူတက မင်း၏ဂုဏ်သတင်း ပြန်လည်တည်မြဲကြောင်း ကြေညာကာ ဘြဟ္မလောကသို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ လူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဂုဏ်သတင်းတည်ရှိသမျှ ကောင်းကင်တွင် နေနိုင်ကြောင်းနှင့် ကန်၊ ရေတွင်း၊ ဥယျာဉ် စသည့် pūrta ကုသိုလ်လုပ်ငန်းများနှင့် ကုသိုလ်ကို ဆက်စပ်ရှင်းပြသည်။ မင်းဣန္ဒြဒျုမ္နသည် သစ္စာနှင့် မိတ်ဆွေမှုကို တန်ဖိုးထား၍ မိမိအဖော်များကိုပါ ခေါ်သွားခွင့် တောင်းဆိုသည်။ ဒေဝဒူတက သူတို့သည် ကျိန်စာကြောင့် ကျဆုံးနေသော ရှိဝဂဏများဖြစ်၍ ကျိန်စာကုန်ဆုံးချိန်ကို စောင့်နေကြပြီး မဟာဒေဝ (Mahādeva) မပါဘဲ ကောင်းကင်ကို မလိုလားကြောင်း ပြောသည်။ မင်းသည် ထပ်မံကျဆုံးမည်ကို ကြောက်ရသော ကောင်းကင်ကို ငြင်းပယ်ကာ ရှိဝ၏ အဖွဲ့နှင့် ကိုက်ညီခြင်းကို ရွေးချယ်သည်။ ထို့နောက် လိပ်၏ အသက်ရှည်ရခြင်းအကြောင်း မေးရာ မန္ထရကက “ဒေဝီယ၊ အပြစ်ဖျက်” သော ရှိဝမဟာတ္မယ (Śiva-mahātmya) ပုံပြင်နှင့် ဖလश्रုတိကို မိတ်ဆက်ကာ ယုံကြည်စွာ နားထောင်လျှင် သန့်စင်မှုရပြီး မိမိ၏ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် လိပ်ရုပ်ပေါ်လာခြင်းသည် သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ကရုဏာကြောင့်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 11
Kūrma’s Past-Life Account: Śiva-Temple Merit, Ethical Lapse, and the Curse into Tortoisehood
ဤအခန်းသည် ကုရ္မ (Kūrma) က မင်း အိန္ဒြဒျုမ္န (Indradyumna) ထံသို့ ပြန်လည်သတိရသည့် သာသနာရေး–ကျင့်ဝတ်ရေး ဇာတ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောပြထားသည်။ ကလေးဘဝတွင် ဗြာဟ္မဏ သာဏ္ဍိလျ (Śāṇḍilya) ဖြစ်စဉ်ကာလကို မှတ်မိ၍ မိုးရာသီတွင် သဲနှင့်မြေညှိဖြင့် ပဉ္စာယတန (pañcāyatana) စီမံထားသော ရှိဝ (Śiva) ဘုရားကျောင်းငယ်ကို တည်ဆောက်ကာ လိင်္ဂ (liṅga) ရှေ့တွင် ပန်းပူဇော်၊ သီချင်းဆို၊ ကပြ၍ ဘက်တော်တရားဖြင့် ဝတ်ပြုသည်။ နောက်တစ်ဖန် မွေးဖွားမှုများအတွင်း ရှိဝဘက်တော်တရား၊ ဒိက္ခာ (dīkṣā) ခံယူခြင်းနှင့် ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို အမြင့်မားသော ကုသိုလ်အဖြစ် ချီးမြှောက်ကာ ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် ရှိဝအာဝါသ တည်ဆောက်ခြင်း၏ အကျိုး (phala) များကို ဖော်ပြသည်။ သို့သော် မအိုမနာ ပရဟိတကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ရပြီးနောက် ဘက်တော်သူကနေ မင်း ဂျယဒတ္တ (Jayadatta) ဖြစ်လာသော်လည်း ကျင့်ဝတ်ပျက်ကွက်ကာ အခြားသူ၏ ဇနီးများကို လိုက်လံလိုချင်ခြင်းဖြင့် ဓမ္မစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်သည်။ ထိုအပြစ်ကြောင့် အသက်ရှည်မှု၊ တပဿ (austerity)၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်တို့ ကျဆင်းပျက်စီးသည်ဟု ဆိုသည်။ ယမ (Yama) သည် ဓမ္မပျက်စီးမှုကို ရှိဝထံ တိုင်ကြားရာ ရှိဝက အပြစ်ရှိသူကို လိပ် (kūrma) အဖြစ် ကျိန်စာချကာ နောက်ကလ္ပ (kalpa) တစ်ခုတွင် လွတ်မြောက်မည်ဟု သတ်မှတ်ပေးသည်။ ယဇ္ဉာ (yajña) နှင့်ဆိုင်သော မီးလောင်အမာရွတ်များကို လိပ်ကျောပေါ်တွင် ကမ္ဘာဗေဒမှတ်ဉာဏ်အဖြစ် ချိတ်ဆက်ပြီး တီရ္ထ (tīrtha) ကဲ့သို့ သန့်စင်စေသော အာနိသင်ကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည်။ အဆုံးတွင် အိန္ဒြဒျုမ္နသည် विवेक နှင့် ဝိရာဂျ (renunciation) သို့ ဦးတည်ကာ ရှည်အသက်ရှိ ရှင်လောမရှ (Lomaśa) ထံမှ သင်ကြားမှုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး စတ္ဆင်္ဂ (satsanga) သည် တီရ္ထထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Adhyaya 12
कूर्माख्यानम् (Kūrmākhyāna) — The Discourse on Kūrma and the Teaching of Lomaśa
ဤအဓ್ಯಾಯသည် နာရဒ၏ပြောကြားမှုအတွင်း၌ အသံများစွာပါဝင်သော သာသနာရေးဆွေးနွေးပွဲအဖြစ် တည်ဆောက်ထားသည်။ အင်ဒြဒျုမန မင်းကြီးတို့အဖွဲ့သည် “မိုင်တြ” လမ်းစဉ်—အဟിംသာနှင့် စကားကိုထိန်းသိမ်းခြင်း—ကိုလိုက်နာသော မဟာတပသီတစ်ပါးကို တွေ့ကြုံကာ တိရစ္ဆာန်များတောင် ရိုသေကြသည့်အထိ ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မားသည်။ ကူရ္မသည် အင်ဒြဒျုမနကို ကောင်းကင်မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်သတင်းပြန်လည်ရရှိခြင်းနှင့် ဓမ္မအကျိုးကို ရှာဖွေနေသော အုပ်ချုပ်သူဟု မိတ်ဆက်ပြီး လောမရှအား ဆရာအဖြစ် လမ်းညွှန်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ လောမရှသည် သေမင်းကိုအခြေခံ၍ အိမ်ဆောက်ခြင်း၊ သက်သာမှု၊ ယောကျ်ားပျိုရွယ်၊ ဥစ္စာဓနတို့အပေါ် တွယ်ကပ်မှုကို အနိစ္စကြောင့် အခြေမတည်ဟု ဆက်တိုက်ဝေဖန်သည်။ ထို့နောက် အင်ဒြဒျုမနက လောမရှ၏ အလွန်ရှည်လျားသော အသက်တာအကြောင်း မေးမြန်းရာ၊ လောမရှက ယခင်ဘဝတွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း တစ်ကြိမ်တည်း စိတ်မှန်ကန်စွာ ရှိဝလင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်၍ ကြာပန်းဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သဖြင့် မှတ်ဉာဏ်ပါသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနှင့် တပသီဘဝသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ရှိဝသည် အပြည့်အဝ မသေမနေရ မဟုတ်ဘဲ ကောစမစ်ကာလစက်ဝိုင်းအတွင်း ကန့်သတ်ထားသော အသက်ရှည်ပေးကာ အချိန်နီးလာသည့်အခါ ကိုယ်ခန္ဓာအမွှေးအတောင် ကျွတ်ကျခြင်းကို လက္ခဏာအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ရှိဝပူဇော်ခြင်း—ကြာပန်းပူဇော်မှု၊ ပ္ရဏဝ (အိုံ) ဂျပ်၊ ဘက္တိ—သည် လွယ်ကူသော်လည်း အလွန်အာနိသင်ကြီးကာ ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ သန့်စင်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ထို့ပြင် “ရှားပါးသောအရာများ” အဖြစ် ဘာရတပြည်တွင် လူဖြစ်ရခြင်း၊ ရှိဝဘက္တိရရှိခြင်း စသည်တို့ကို ဖော်ပြကာ ဓမ္မအရေးတကြီးကို တိုးမြှင့်ပေးသည်။ ပိတ်သိမ်းရာဟသျာတွင် အနိစ္စလောက၌ အလုံခြုံဆုံး အားကိုးရာနှင့် လက်တွေ့ကျဆုံး သင်ခန်းစာမှာ ရှိဝပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 13
Mahī–Sāgara-saṅgama Māhātmya and the Indradyumneśvara Liṅga (महीसागर-संगम-माहात्म्य एवं इन्द्रद्युम्नेश्वर-लिङ्ग)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်များကို အသံမျိုးစုံဖြင့် ဖော်ပြကာ ကိုယ်ပိုင်ဘက်တိမှ စတင်၍ နေရာဒေသကို သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ပူဇော်ပွဲနည်းလမ်းများကို ထည့်သွင်းညွှန်ကြားသည်။ မင်းတစ်ပါးသည် ရှင်လောမရှ (Loṃaśa) အနီးတွင် နေရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး Śiva-dīkṣā ခံယူကာ လိင်္ဂပူဇော်မှု ပြုလုပ်လိုသည်။ ထို့ပြင် sat-saṅga (သန့်ရှင်းသူတို့၏ အပေါင်းအသင်း) သည် tīrtha ထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်း ချီးမွမ်းထားသည်။ ကျိန်စာခံရသော တိရစ္ဆာန်/ငှက်အုပ်စုက လွတ်မြောက်ရေးနှင့် tīrtha အားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးနိုင်သော နေရာတစ်ခုကို တောင်းဆိုသည်။ နာရဒ (Nārada) သည် ဗာရာဏသီတွင် ရှိသော ယောဂီ သံဝရတ (Saṃvarta) ထံ သွားမေးရန် ညွှန်ကြားပြီး ညအချိန် လမ်းပေါ်တွင် သူ့ကို ခွဲခြားသိနိုင်မည့် အပြုအမူလက္ခဏာကိုပါ ပြောပြသည်။ သံဝရတက Mahī–Sāgara-saṅgama ၏ အထွတ်အထိပ်ကို သင်ကြားကာ Mahī မြစ်၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို ဖော်ပြပြီး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပူဇော်မှုများသည် Prayāga နှင့် Gayā ကဲ့သို့ နာမည်ကြီး tīrtha များ၏ အကျိုးကို တန်းတူ သို့မဟုတ် ကျော်လွန်ကြောင်း ဖလပြောချက်များဖြင့် ဆိုသည်။ ထို့အပြင် အမావာသျာနေ့တွင် Śani နှင့် ဆုံသောကာလ၊ vyatīpāta ကဲ့သို့ ယောဂများ၊ Śani နှင့် Sūrya ထံ ပူဇော်ခြင်း၊ arghya-မန္တရများ၊ ရေထဲမှ ညာလက်ကို မြှောက်၍ သစ္စာစမ်းသပ်သည့် ဥပဒေသဘော ပူဇော်နည်းတို့ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ Yājñavalkya–Nakula ဆွေးနွေးခန်းတွင် ကြမ်းတမ်းသောစကားနှင့် ကျင့်ဝတ်အကြောင်း ရှည်လျားစွာ သင်ကြားကာ စည်းကမ်းမရှိသော ပညာသည် မပြည့်စုံကြောင်း အတည်ပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လိင်္ဂကို တည်ထောင်၍ Indradyumneśvara (Mahākāla နှင့်လည်း ဆက်နွယ်) ဟု အမည်ပေးကာ၊ သခင် Śiva သည် ဘက်တိရှိသူတို့အား sāyujya/sārūpya တူသော အကျိုးများကို တိုက်ရိုက် ပေးအပ်ကြောင်းနှင့် ထိုမြစ်-ပင်လယ် ဆုံရာ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း အထူးထူးကဲကြောင်း အဆုံးသတ်အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 14
कुमारेश्वर-माहात्म्यप्रश्नः तथा वज्राङ्गोपाख्यान-प्रस्तावः (Inquiry into the Glory of Kumāreśvara and Prelude to the Vajrāṅga Narrative)
အခန်း ၁၄ တွင် အာర్జုန သည် ကုမာရနာထ/ကုမာရေးရှွရ၏ မဟာတ္မ (ဂုဏ်သတင်းကြီးမြတ်မှု) နှင့် ဆက်စပ်သူများ၏ မူလအစကို တိတိကျကျ၊ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ရှင်းလင်းပေးရန် မေးမြန်းသည်။ နာရဒ သည် ကုမာရေးရှွရကို ဒർശန (မြင်ဖူးခြင်း)၊ ශ්ရဝဏ (ကြားနာခြင်း)၊ ဓျာန (စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သတိပြုခြင်း)၊ ပူဇာ (ပူဇော်ခြင်း) နှင့် ဝေဒပုံစံ ဂါရဝပြုခြင်းတို့ဖြင့် ဆက်သွယ်လျှင် အပြစ်အညစ်များကို သန့်စင်စေသော အာနိသင်ကြီးမားကြောင်း အရင်ဆုံး အတည်ပြုကာ ဤအခန်းကို သီအိုလောဂျီဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်နှင့် ရိတု-သီလညွှန်ကြားချက်အဖြစ် တည်ဆောက်သည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် မျိုးရိုး-ကမ္ဘာဗေဒဆိုင်ရာ စာရင်းသဘောသို့ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ဒက္ခ၏ သမီးများကို ဓမ္မ၊ ကശ്യပ၊ ဆိုမ နှင့် အခြားသူများထံ ခွဲဝေပေးသည့်အကြောင်း၊ ထိုမှတဆင့် ဒေဝနှင့် အလယ်အလတ်ဒေဝ မျိုးဆက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဤကမ္ဘာဗေဒသည် အဆုရမျိုးဆက် ဇာတ်လမ်းအတွက် အခြေခံဖြစ်လာပြီး ဒိတိ၏ သားများဆုံးရှုံးမှု၊ သူမ၏ တပသ (အာစကတိကျင့်စဉ်)၊ အိန္ဒြ၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် မာရုတ်များ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းနှင့် ထပ်မံ၍ အင်အားကြီး သားတစ်ဦးကို တောင်းဆိုခြင်းတို့ကို ဆက်လက်ပြောသည်။ ကശ്യပက ကောင်းချီးပေးရာမှ ဗဇ္ရာင်္ဂ ပေါ်ဖွားလာပြီး ဗဇ္ရကဲ့သို့ မဖျက်ဆီးနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူဟု ဖော်ပြသည်။ ဗဇ္ရာင်္ဂနှင့် အိန္ဒြတို့ ပဋိပက္ခဖြစ်ရာတွင် ဘြဟ္မာ၏ အကြံဉာဏ်က “သူရဲကောင်းမှု” ကို တောင်းပန်လာသော ရန်သူကို လွှတ်ပေးနိုင်ခြင်းဟု ပြန်လည်သတ်မှတ်ကာ အာဏာလိုလားမှုထက် တပသသို့ ဦးတည်စေသည်။ ဘြဟ္မာက ဇနီးအဖြစ် ဝရာင်္ဂီကို ပေးအပ်ပြီး အိန္ဒြက သူမ၏ သစ္စာကတိကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ သည်းခံမှုနှင့် တည်ကြည်မှုကို ရှင်းလင်းဖော်ပြကာ က్షမာ (သည်းခံခွင့်လွှတ်ခြင်း) နှင့် တပသကို အမြင့်ဆုံး “ဥစ္စာ” ဟု သဘောထားသည့် အယူအဆကို ထင်ရှားစေသည်။ အဆုံးတွင် ဗဇ္ရာင်္ဂက စိတ်ပူပန်နေသော ဇနီးကို နှစ်သိမ့်ကာ အိမ်ထောင်ရေးသီလနှင့် အာစကတိအယူအဆတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းသိမ်းပြသပြီး အာర్జုန၏ မူလမေးခွန်းများက وعدာထားသည့် ကုမာရေးရှွရဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များသို့ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 15
Tārakotpattiḥ, Tapasā Vara-prāptiś ca (Birth of Tāraka and the Boon Earned through Austerity)
အခန်း ၁၅ တွင် ကုမာရ မိသ္စက်များ၏ အဓိက အကြောင်းရင်းဆက်စပ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဒုက္ခက ဆုတောင်းပန်ကြားမှုကို ဖြစ်စေပြီး၊ ဆုတောင်းမှုက ဓမ္မအမြင်ဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြန်လည်စဉ်းစားစေကာ၊ ထိုစဉ်းစားမှုက တပဿ (အာသီသ) ကို လှုံ့ဆော်၍ ကမ္ဘာလောက၏ အင်အားချိန်ခွင်ကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ဝရာင်ဂီသည် စွန့်ပစ်ခံရခြင်းနှင့် အနာတရဒုက္ခများကြောင့် ငိုကြွေးကာ မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အရှက်အကြောက်ကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်မည့် သားတစ်ယောက်ကို တောင်းဆိုသည်။ ဒိုင်တျာခေါင်းဆောင်သည် အဆုရဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း ဇနီးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် ဓမ္မတရားကို သာမန်စံနှုန်းအဖြစ် ထောက်ပြကာ jāyā, bhāryā, gṛhiṇī, kalatra ဟူသော ဇနီး၏ ဓမ္မဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍများကို ဖော်ညွှန်းပြီး ဒုက္ခရောက်နေသော ဇနီးကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် သီလအန္တရာယ်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဗြဟ္မာသည် အလွန်အကျွံ တပဿပြုလိုသည့် စိတ်ကို သက်သာစေကာ တာရက (Tāraka) ဟူသော အင်အားကြီး သားတစ်ယောက် ရရှိမည်ဟု အာမခံပေးသည်။ ဝရာင်ဂီသည် သန္ဓေကို တစ်ထောင်နှစ်ကြာ ထမ်းဆောင်ရပြီး၊ တာရက မွေးဖွားချိန်တွင် ကမ္ဘာလောကတုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ကာ အကျိုးဆက်၏ အရွယ်အစားကို ပြသသည်။ အဆုရဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခံရသော တာရကသည် ပထမဦးစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သော တပဿပြု၍ ထို့နောက် ဒေဝများကို အနိုင်ယူမည်ဟု မဟာဗျူဟာချမှတ်သည်။ ပါရိယာတ်ရတွင် ပာသုပတ ဒိက္ခာကို ခံယူကာ မန္တရားငါးပုဒ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်စေသည့် ပူဇော်သကာများအပါအဝင် ရှည်လျားသော အာသီသပြုလုပ်ကာ တပဿ၏ တောက်ပမှုကြောင့် ဒေဝများကို ကြောက်လန့်စေသည်။ ဗြဟ္မာသည် ကျေနပ်သော်လည်း မရဏဓမ္မ၏ သဘောတရားကြောင့် အပြည့်အဝ မသေမရှင် အကာအကွယ်ကို မပေးနိုင်။ ထို့ကြောင့် တာရကသည် အခြေအနေပါသော ဆုတောင်းအကျိုးကို ညှိနှိုင်းရယူပြီး “ခုနစ်ရက်ကျော်သော ကလေးတစ်ယောက်ကသာ ငါ့ကို သတ်နိုင်မည်” ဟူသော အားနည်းချက်တစ်ခုကို သတ်မှတ်စေသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် တာရက၏ စည်းစိမ်ပြည့်ဝသော နန်းတော်အုပ်ချုပ်မှုနှင့် အင်အားတည်ငြိမ်လာမှုကို ရုပ်ပုံဆန်ဆန် ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 16
Tāraka’s Mobilization and Bṛhaspati’s Nīti: The Deva–Asura War Preparations (तारक-सेनासंयोजनं बृहस्पति-नीतिविचारश्च)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဒေဝ–အသူရ မဟာထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမတိုင်မီ နှစ်ဖက်စစ်ရေးတင်းမာမှု တဖြည်းဖြည်းမြင့်တက်လာပုံကို ဖော်ပြသည်။ တာရကသည် လူ့သီလကျဆင်းမှုကို ဝေဖန်ကာ အာဏာပိုင်မှုသည် ပူဖောင်းကဲ့သို့ မတည်မြဲကြောင်း၊ မိန်းမ၊ လောင်းကစား၊ အရက်စသည့် အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုများတွင် မူးယစ်လျှင် «ပေါရုရှ» (ယောက်ျားသတ္တိ၊ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း) ပျောက်ကွယ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတို့နှင့်ဆက်နွယ်သော သုံးလောကစည်းစိမ်ကို သိမ်းယူရန် စစ်တပ်ကို အလျင်အမြန် စုစည်းပြင်ဆင်စေပြီး ကြီးမားသော ရထားနှင့် အလှဆင်အမှတ်တံဆိပ်များကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ နာရဒသည် အသူရဘက်တုံ့ပြန်မှုကို သတင်းပို့ရာတွင် အသူရစစ်ခေါင်းဆောင် ဂရာသနသည် ရထားများ၊ စီးနင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ခေါင်းဆောင်များစွာကို စုစည်းကာ တိရစ္ဆာန်၊ ရာක්ෂသ၊ ပိသာချာ ပုံရိပ်များပါသော ကြောက်မက်ဖွယ် အလံ (ကေတု/ဓွဇ) များဖြင့် တပ်ဖွဲ့ကို တန်ခိုးပြသစေသည်။ စစ်တပ်အရေအတွက်၊ တန်းစီပုံ၊ ယာဉ်များနှင့် အလံအမှတ်တံဆိပ်တို့ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြ၍ အင်အားနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှု၏ စာရင်းတစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ဝါယုသည် သံတမန်အဖြစ် အသူရတပ်အင်အားကို အိန္ဒြာထံ သတင်းပို့သည်။ အိန္ဒြာသည် ဗြဟස්ပတိနှင့် တိုင်ပင်ရာတွင် ဗြဟස්ပတိက နီတိ၏ နည်းလမ်းလေးပါး—သာမ၊ ဒါန၊ ဘေဒ၊ ဒဏ္ဍ—ကို ရှင်းပြပြီး သီလမပြင်နိုင်သော ရန်သူအပေါ် သဘောတူညီမှုသည် မအောင်မြင်သဖြင့် ဒဏ္ဍ (အင်အားသုံးတားဆီးခြင်း) ကို အဓိကကုထုံးအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ အိန္ဒြာသည် အကြံကို လက်ခံကာ စစ်တပ်ကို စုစည်းခေါ်ယူ၍ လက်နက်များကို ပူဇော်ကာ ယမကို စေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ဒေဝများနှင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့များ (ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ ရာක්ෂသ၊ ပိသာချာ၊ ကိန္နရ) ကို အလံနှင့် ယာဉ်များဖြင့် စုဝေးစေသည်။ အဆုံးတွင် အိန္ဒြာသည် အဲရာဝတပေါ်၌ ဂုဏ်တော်ကြီးစွာ ပေါ်ထွန်းကာ ဤစစ်ပွဲကို ဓမ္မနှင့် လောကစည်းကမ်းကို ကာကွယ်ရန် နီတိညွှန်ကြားမှုဖြင့် ဆောင်ရွက်သည့် တိုက်ပွဲဟု ချုပ်ဆိုသည်။
Adhyaya 17
Grasana–Yama Saṅgrāmaḥ (The Battle of Grasana and Yama) / ग्रसन–यमसंग्रामः
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒ (Nārada) ၏ပြောကြားမှုဖြင့် ဒေဝနှင့် အသူရ စစ်တပ်ကြီးများ တိုက်ခိုက်ရာကို ကမ္ဘာအဆုံးကာလ၏ ပင်လယ်လှိုင်းထန်သကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖော်ပြသည်။ ခေါင်းပေါက် (conch)၊ ဒရမ်၊ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့၏ အသံကြီးများကြားတွင် တပ်များ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြပြီး၊ လှံ၊ မေ့စ်၊ ပုဆိန်၊ śakti၊ tomara၊ ချိတ်၊ မြားတို့ကို မိုးကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်ကာ လမ်းညွှန်အရပ်များတောင် အမှောင်ကာလကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ရထားကျိုးပဲ့မှုများ၊ ဆင်လဲကျမှုများနှင့် သွေးမြစ်များ ပေါ်ပေါက်ကာ အသားစားသတ္တဝါများကို ဆွဲဆောင်ပြီး အလယ်အလတ်သတ္တဝါအချို့ကိုပင် ပျော်ရွှင်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အသူရခေါင်းဆောင် ဂရသန (Grasana) သည် ယမ (Yama/ကൃതာန္တ) နှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲဝင်ကာ မြားမုန်တိုင်း၊ မေ့စ်နှင့် ဒဏ္ဍ (daṇḍa) ဖြင့် ထိုးနှက်ခြင်း၊ လက်ဝှေ့ကပ်တိုက် ချုပ်ကိုင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်သည်။ ဂရသန၏ အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ယမ၏ ကိင်ကရ (kiṅkara) များ ပျက်စီးကာ ယမကို လဲကျသေဆုံးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး ဂရသနက အောင်ပွဲဟစ်ကြွေးကာ တပ်ကို ပြန်လည်စုစည်းသည်။ ဤအခန်း၏ သင်ခန်းစာမှာ ကာလ (kāla) နှင့် ဒဏ္ဍတို့က ကိုစမစ်အုပ်ချုပ်မှု၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး စစ်သူရဲ “ပေါရုရှ” (pauruṣa) သည် ထိုအာဏာရှေ့တွင် မခိုင်မာနိုင်ကြောင်းကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေဝတို့သည် တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့ကာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
Adhyaya 18
Kubera–Daitya Saṅgrāma: Kujambha, Nirṛti, Varuṇa, Candra, and Divākara in Cosmic Conflict
နာရဒ မုနိသည် ကုဗေရ (ဓနာဓိပ/ဓနေရှ) က ဒိုင်တျတပ်များနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်သည့် ရှည်လျားသော စစ်ပွဲကို ရွတ်ဆိုသည်။ ဂျမ္ဘနှင့် ထို့နောက် ကုဂျမ္ဘက ဦးဆောင်လာရာတွင် ကုဗေရ၏ နာမည်ကြီး ဂဒါက ဂျမ္ဘကို လက်နက်မိုးကြီးကြားမှပင် ထိခိုက်ပျက်စီးစေသည်။ ကုဂျမ္ဘက မြားကွန်ယက်များနှင့် လက်နက်ကြီးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကာ ခဏတာ ကုဗေရကို ဖိအားပေးပြီး ဓန၊ ရတနာနှင့် ယာဉ်များကို သိမ်းယူသွားသည်။ စစ်ကွင်းကျယ်ပြန့်လာသော် နိရ္ရတိ ဝင်ရောက်ကာ ဒိုင်တျတပ်ကို ချေမှုန်းသည်။ ဒိုင်တျဘက်က တာမာစီ မာယာဖြင့် အမှောင်ထဲတွင် တပ်များကို မလှုပ်မရှား ဖြစ်စေသော်လည်း စာဝိတ္ရ အက်စတြာက အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသည်။ ဝရုဏက ပါရှဖြင့် ကုဂျမ္ဘကို ချည်နှောင်၍ ထိုးနှက်သော်လည်း မဟီရှက ဝရုဏနှင့် နိရ္ရတိကို ခြိမ်းခြောက်သဖြင့် အင်ဒြ၏ အကာအကွယ်သို့ ဆုတ်ခွာကြသည်။ စန္ဒြက အလွန်အေးမြသော အက်စတြာဖြင့် ဒိုင်တျတပ်ကို တုန်ခါမရအောင် ချုပ်ငြိမ်းစေရာ ကာလနေမိက ပြစ်တင်ပြီး လူပုံသဏ္ဍာန် မာယာနှင့် မီးကဲ့သို့ ပွားများမှုဖြင့် အေးမြမှုကို ပြန်လှန်သည်။ နောက်ဆုံး ဒိဝါကရ (နေမင်း) ဝင်ရောက်ကာ အရုဏကို ကာလနေမိထံ မောင်းနှင်စေပြီး ရှမ္ဘရ၊ အင်ဒြဇာလ အကျိုးသက်ရောက်မှုတို့ပါသော မာယာနှင့် လက်နက်တိုက်ခိုက်မှုများကို လွှတ်တင်သည်။ ထိုကြောင့် မှားယွင်းသိမြင်မှု ဖြစ်ပေါ်ကာ ဒိုင်တျများက ဒေဝများကို ဒိုင်တျဟု ထင်မှား၍ သတ်ဖြတ်မှု ပြန်လည်ဖြစ်ပွားသည်။ သင်ခန်းစာမှာ ဗိဗေကကင်းသော အာဏာသည် မတည်ငြိမ်လွယ်ပြီး အက်စတြာ၊ မာယာနှင့် ဒေဝကာကွယ်မှုတို့သည် ဓမ္မတရား၏ စကြဝဠာညီမျှမှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ကိရိယာများဖြစ်သည်။
Adhyaya 19
कालनेमिवधप्रसङ्गः — The Episode of Kālanemi’s Defeat and the Devas’ Appeal to Viṣṇu
ဤအဓျာယ၌ ကာလနေမိ၏ ဒေါသနှင့် မသိမမြင်မှုကြောင့် နိမိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မှားယွင်းသတ်မှတ်ကာ စစ်ပွဲကို တိုးမြှင့်သွားသည့် ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲကြီးကို ဖော်ပြသည်။ နိမိ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကာလနေမိသည် ဘြဟ္မာစတြာကို ပစ်လွှတ်၍ ဒေဝတပ်ဖွဲ့များအတွင်း ကြောက်လန့်မှုကြီးမားစေသော်လည်း တန်ပြန်နည်းလမ်းဖြင့် အာဏာကို ချေဖျက်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ဘာස්ကရာ (သူရိယ) သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အပူဓာတ်ပြင်းထန်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ အဆုရာတပ်ကို ပျက်စီးစေ၍ ရေငတ်ခြင်းနှင့် အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကာလနေမိသည် မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ရုပ်ပြောင်းကာ အေးမြသော မိုးရွာသွန်းမှုဖြင့် အခြေအနေကို ပြန်လှန်၍ အဆုရာတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ကာ လက်နက်မုန်တိုင်းဖြင့် ဒေဝများနှင့် မဟာမိတ်များကို အများအပြား ချေမှုန်းသည်။ အရှွင်နှစ်ပါးသည် မြားတန်းတိကျစွာနှင့် ဝဇ္ဇရာစတြာသဘောတရားဖြင့် တိုက်ခိုက်ကာ ကာလနေမိ၏ စစ်ယာဉ်ကို ထိခိုက်စေသော်လည်း ကာလနေမိက စက်ရ (ချကရ)၊ ဂဒါကဲ့သို့ လက်နက်များဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြီး နာရာယဏာစတြာ၏ အစိတ်အပိုင်းကိုလည်း ထင်ရှားစေသည်။ အိန္ဒြာ၏ အနေအထား အန္တရာယ်ကပ်လာပြီး ကမ္ဘာလောကအမိန့်အရာများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသဖြင့် ဒေဝတို့သည် ဝါစုဒေဝကို ခိုလှုံရန် ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်းကာ တောင်းပန်ကြသည်။ ဗိဿဏုသည် ယောဂနိဒ္ဒရာမှ နိုးထကာ ဂရုဍနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး အဆုရာတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူကာ ကာလနေမိနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်သည်။ လက်နက်ပစ်ခတ်မှုများနှင့် နီးကပ်တိုက်ပွဲများ ပြီးနောက် သခင်သည် အဆုံးအဖြတ်တစ်ချက်ဖြင့် ကာလနေမိကို ဒဏ်ရာပြင်းစေကာ ချုပ်နှောင်နိုင်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် အဆုံးသတ်မည်ဟု ခန့်မှန်းကာ ယာယီလွတ်ငြိမ်းခွင့် ပေးတော်မူသည်။ ကာလနေမိ၏ ရထားမောင်းသည် လောကသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူ့ကို ဆုတ်ခွာသယ်ဆောင်သွားသည်။
Adhyaya 20
Viṣṇu–Dānava Saṅgrāma: Astrayuddha and the Fall of Grasana
နာရဒသည် ဒါနဝများစွာက ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါများနှင့် ယာဉ်ကြီးများစီးကာ နာရာယဏ (ဗိဿနု) ထံသို့ စုပေါင်းချီတက်လာသော စစ်ပွဲကြီးကို ရှင်းပြသည်။ နိမိ၊ မထန၊ သုမ္ဘ၊ ဇမ္ဘ၊ ဂရသန (တပ်မူး) နှင့် မဟိဿတို့ကဲ့သို့ အမည်ရ စစ်သည်များ ပါဝင်ကြသည်။ တိုက်ပွဲသည် မြှားလှံကဲ့သို့ ထိုးဖောက်လက်နက်များ၏ မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်မှုမှ စ၍ အာစတြာတော်ကြီးများ အသုံးချသည့် အဆင့်သို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ ဗိဿနုသည် တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံတားကာ တံတားမှ ဂဒါ (မေ့စ်) သို့ ပြောင်းလဲပြီး အလွှာလိုက် အာစတြာများကို ရင်ဆိုင်သည်။ ဂရသနသည် ထုတ်လွှတ်လာသော ရော်ဒြာစတြာကို ဘြဟ္မာစတြာဖြင့် တားဆီးပယ်ဖျက်သည်။ ထို့နောက် ဗိဿနုက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေသော ကာလဒဏ္ဍာစတြာကို ထုတ်ကာ ဒါနဝတပ်များကို ဖျက်ဆီးသော်လည်း တန်ပြန်အာစတြာများကြောင့် တားဆီးခံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿနုသည် စုဒර්ရှနချကရဖြင့် ဂရသနကို တိတိကျကျ သတ်ဖြတ်သည်။ ထို့နောက် နီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုတွင် အဆုရအချို့က ဂရုဍနှင့် ဗိဿနုကို ကိုယ်တိုင်ကပ်တွယ်သော်လည်း ဗိဿနုက လှုပ်ခါပစ်ကာ လက်နက်ဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သည်။ မထနသည် ခဏတာ လက်နက်ကြီးများဖြင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးနောက် ဗိဿနု၏ ဂဒါဖြင့် သေဆုံးသည်။ မဟိဿက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း “မိန်းမတစ်ဦးကသာ သတ်နိုင်မည်” ဟူသော ပန်းပွင့်မှ မွေးဖွားသော ဘြဟ္မာ၏ ကြေညာချက်ကြောင့် ကံကြမ္မာကန့်သတ်ချက်အရ ဗိဿနုက ချက်ချင်းမသတ်ဘဲ လွှတ်ပေးသည်။ သုမ္ဘသည် သတိပေးချက်ကြောင့် ဆုတ်ခွာပြီး ဇမ္ဘက အာဏာပြကာ ဂရုဍနှင့် ဗိဿနုကို ခဏတာ မောဟိုက်စေသော်လည်း ဗိဿနု ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာ၍ ရှေ့တိုးလာသည့်အခါ ထွက်ပြေးသည်။ ဤအခန်းသည် အာစတြာအဆင့်အတန်း၊ ကံကြမ္မာနှင့် ဓမ္မတရား၏ စည်းကမ်း၊ တပ်မူးကျဆုံးပြီးနောက် စကြဝဠာတည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။
Adhyaya 21
Jambha–Tāraka Saṅgrāma, Nārāyaṇāstra, and Kāla-Upadeśa (जंभतारकसंग्रामः कालोपदेशश्च)
ဤအধ্যာယာတွင် နာရဒမုနိသည် ဒိုင်တျများ ပြန်လည်စုစည်းလာသဖြင့် အိန္ဒြာ၏ စိတ်လှုပ်ရှား၍ တွန့်ဆုတ်နေမှုကို မြင်သည်။ အိန္ဒြာသည် ဗိဿနုထံ ချဉ်းကပ်ကာ အကူအညီတောင်းရာ ဗိဿနုက ရန်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသော်လည်း ယခင်က ပေးထားသော ဝရနှင့် အခြေအနေကန့်သတ်ချက်များကြောင့် တိုက်ခိုက်ရမည့် အဓိကပစ်မှတ်မှာ ဇမ္ဘဟ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဗိဿနုသည် ဒေဝတပ်ဖွဲ့ကို စီမံဖွဲ့စည်းကာ ရုဒြာအင်္ဂါရပ် ၁၁ ပါးကို အရှေ့တန်း (အဂ္ဂရစရ) အဖြစ် မြှင့်တင်သည်။ သူတို့၏ ဝင်ရောက်ကူညီမှုတွင် ဆင်ရုပ်သဏ္ဌာန် ရန်သူ (ဂဇာသူရ) ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အရေပြောင်းလဲသည့် မော်တီဖ်တို့ ပါဝင်သည်။ ထို့နောက် အာစတြာများ၏ နည်းဗေဒနှင့် အုပ်ချုပ်မှုကို ပြသသကဲ့သို့ ဒေဝနှင့် အသူရတို့၏ လက်နက်အာစတြာများ—မောဿလ၊ ရှိုင်လ၊ ဝဇ္ဇရ၊ အာဂ္နေယ၊ ဝါရုဏ၊ ဝါယဗျ၊ နာရသിംဟ၊ ဂါရုဍ နှင့် နောက်ဆုံး ပာရှုပတ/အဃောရ မန္တရနှင့် ကိုက်ညီသည့် အာစတြာ—တို့ကို တစ်လှည့်စီ ထုတ်သုံးကာ တန်ပြန်ကြသည်။ ဇမ္ဘဟသည် အင်အားမြှင့်ထားသော မြားအစဉ်ဖြင့် နောက်ဆုံးကျဆုံးပြီး ဒိုင်တျများသည် တာရကထံ ထွက်ပြေးကြသည်။ တာရကသည် ဒေဝများကို အနိုင်ယူနေစဉ် ဗိဿနုသည် လှည့်စားသည့် “မျောက်” ရုပ်ဖြင့် တာရက၏ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်သည်။ နန်းတော်ဆွေးနွေးခန်းတွင် ဗိဿနုက ကာလ (အချိန်) နှင့် ကမ္မအကြောင်း အကျင့်သီလ-ဒဿန ဥပဒေသကို ဆက်တိုက်ပေးကာ အာဏာ၏ မတည်မြဲမှု၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်သူဟု ထင်မြင်မောဟနှင့် ဓမ္မလိုက်နာရမည့် လိုအပ်ချက်ကို ရှင်းပြသည်။ တာရကသည် သင်ကြားချက်ကို လက်ခံကာ ဒေဝများအား အချိန်ကန့်သတ်ဖြင့် လုံခြုံရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်များ ပေးအပ်ပြီး ကာလအောက်တွင် အာဏာကို ခွဲဝေသတ်မှတ်သည့် ကောစမစ်ရာထူးများ ပြန်လည်ချထားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 22
Virāṭ-stuti, Tāraka-vadha-upāya, and Rātri’s Commission for the Goddess’s Rebirth (विराट्स्तुति–तारकवधोपाय–रात्र्यादेशः)
အဓ್ಯಾಯ ၂၂ သည် အကျပ်အတည်းနှင့် ဖြေရှင်းနည်းကို သာသနာတရားအရ ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ နာရဒက ပြောကြားသကဲ့သို့ တာရက၏ အာဏာကြောင့် ဒေဝတားတို့ ဒုက္ခရောက်ကာ ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲ၍ ဖုံးကွယ်ပြီး စွယမ္ဘူ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ ဗြဟ္မာက အားပေးနှစ်သိမ့်ကာ သူတို့၏ စတုတိကို လက်ခံပြီး ဗိရာဋ် (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖော်ညွှန်းသည်—အောက်လောကနှင့် ကောင်းကင်လောကများကို သာသနာတော်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ဆက်စပ်ကာ နေ၊ လ၊ အရပ်ဒిశများနှင့် အသက်ရှင်ရေးပေါက်များကို ကမ္ဘာဗေဒဆိုင်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့က သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ/ကမ်းခြေကို တာရက ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ဒေဝအင်အားများကို သိမ်းယူခြင်းနှင့် ကမ္ဘာ၏ သစ္စာတရား လှည့်ပြောင်းသွားခြင်းတို့ကို တင်ပြကြသည်။ ဗြဟ္မာက ပေးဆုကြောင့် တာရကသည် နီးပါး မအနိုင်ယူနိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်ရှိကြောင်း ရှင်းပြပြီး ဓမ္မတရားနှင့် ကိုက်ညီသော ဖြေရှင်းနည်းကို ပြသသည်—အသက် ၇ ရက်ရှိသော ဒေဝကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို သတ်မည်၊ စတီဟောင်းဖြစ်သော မဟာဒေဝီသည် ဟိမာချလ၏ သမီးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ရှင်ကရာနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းမည်; စိတၱသန့်စင်သော တပဿ (တပသ) သည် စိဒ္ဓိရရန် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော လမ်းကြောင်းဟု သတ်မှတ်သည်။ ဗြဟ္မာက ရာထရီ (ဗိဘာဝရီ) ကို မေနာ၏ ဝမ်းထဲသို့ ဝင်စေ၍ ဒေဝီ၏ အသားအရောင်ကို မှောင်မိုက်စေကာ ကာလီ/ချာမုဏ္ဍာ အဖြစ်အပျက်များနှင့် နောင်အဆုရာသတ်ခြင်းကို ကြိုတင်ညွှန်ပြစေသည်။ အဆုံးတွင် မင်္ဂလာမွေးဖွားခန်းကို ဖော်ပြပြီး ကမ္ဘာတည်ငြိမ်ညီညာလာခြင်း၊ ဓမ္မဘက်သို့ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်လှည့်လာခြင်း၊ သဘာဝအပေါများနှင့် ဒေဝတား၊ ရှင်ရသီ၊ တောင်တန်း၊ မြစ်များ၊ သမုဒ္ဒရာတို့၏ အပျော်အပါး ပါဝင်ဆင်နွှဲမှုတို့ဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။
Adhyaya 23
Nārada–Himavat-saṃvāda: Pārvatyāḥ Pati-nirdeśa (Narada’s Dialogue with Himavat on Pārvatī’s Destined Spouse)
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒနှင့် ဟိမဝတ်တို့၏ ဆွေးနွေးပုံပြင်ကို သန့်ရှင်းသော ပထဝီဝင်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးဓမ္မအမြင်များနှင့် ချိတ်ဆက်၍ ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒသည် ရှိုင်လာဇာဒေဝီ (ပါဝတီ) သည် ဒေဝကညာများ၊ အပ్సရာများနှင့် ကစားပျော်ရွှင်နေသည့်အကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် မေရုတောင်ပေါ်၌ အိန္ဒြ (ရှက္ကရ) က နာရဒကို သတိရ၍ ခေါ်ယူကာ ရှိုင်လာဇာကို ဟရ (ရှီဝ) နှင့် ပေါင်းစည်းစေရန် အားပေးပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ အိန္ဒြက ထိုပေါင်းစည်းမှုသာ အလျော်ကန်ဆုံးဟု ဆိုသည်။ နာရဒသည် ဟိမလယသို့ သွားရောက်ရာတွင် ဟိမဝတ်က ဂုဏ်ပြုလက်ခံပြီး တောင်တန်းသည် အရိပ်အာဝါသ၊ ရေ၊ တပဿာအတွက် အရင်းအမြစ်များဖြင့် သတ္တဝါများကို ထောက်ပံ့နေသည့် ဓမ္မတရား၏ အခြေခံအဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ မေနာသည် ရိုသေသိမ်မွေ့စွာ လာရောက်ပြီး ပါဝတီကို ရှက်တတ်သည့် မိန်းကလေးငယ်အဖြစ် မိတ်ဆက်သည်။ နာရဒက မေနာအား မင်္ဂလာရှိသော အိမ်ထောင်ရေးဂုဏ်သတ္တိများနှင့် သူရဲကောင်းသားသမီးများ ရရှိစေမည့် အာရှီဝါဒ ပေးသည်။ မေနာက ပါဝတီ၏ အနာဂတ်ခင်ပွန်းအကြောင်း မေးသောအခါ နာရဒက မမွေးဖူးသူ၊ “အဝတ်မဝတ်သူ”၊ ဆင်းရဲသူ၊ ကြမ်းတမ်းသူဟူသော ဆန့်ကျင်သဘောလက္ခဏာများဖြင့် ဖော်ပြသဖြင့် ဟိမဝတ် စိတ်ပူကာ လူ့ဘဝရရှိခြင်း၏ ရှားပါးမှု၊ အိမ်ထောင်ရေးဘဝနှင့် ဓမ္မကျင့်ခြင်း၏ ခက်ခဲမှုတို့ကို ပြန်လည်စဉ်းစားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နာရဒက ပါဝတီသည် ကောသမိက မိခင်တော်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကံသတ်မှတ်ခင်ပွန်းမှာ အနန္တ ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ဖြစ်ကြောင်း—မမွေးဖူးသော်လည်း အမြဲရှိနေသူ၊ “ဆင်းရဲ” သော်လည်း အရာအားလုံးကို ပေးသနားသူ—ဟု ရှင်းလင်းကာ ရှီဝ၏ လွန်ကဲမှုနှင့် လောကတွင် တည်ရှိမှုကို သဘောတရားအဖြစ် အဆုံးသတ်ထားသည်။
Adhyaya 24
Kāma’s Mission, Śiva’s Yoga, and the Burning of Manmatha (कामदहनप्रसङ्गः)
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒသည် ဟိမာလယနှင့် ယခင်ဆွေးနွေးမှုကို ပြန်လည်တင်ပြသည်။ အနာဂတ်ဒေဝီ၏ ညာလက်ကို မြှောက်ထားခြင်းကို သတ္တဝါတို့အား အမြဲတမ်း အကြောက်မရှိစေသော «အဘယမုဒြာ» ဟု အဓိပ္ပါယ်ဖော်ကြသည်။ ထို့နောက် နာရဒက ကမ္ဘာလောကအကျိုးအတွက် ရှိဝနှင့် ဟိမာလယမွေး ဒေဝီ (ပါရဝတီ) တို့ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရမည့် တာဝန်ကြီးတစ်ရပ် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း ဆိုသည်။ နာရဒ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အိန္ဒြာသည် ကာမ (မန್ಮထ) ကို ခေါ်ယူစေသည်။ ကာမက သာသနာတော်နှင့် တပဿီဝါဒအရ ဆန္ဒသည် ဉာဏ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ပညာရှိတို့၏ ရန်သူဟု မကြာခဏ ရှုတ်ချခံရကြောင်း သဘောတရားဆိုင်ရာ ကန့်ကွက်ချက်များ ထုတ်ပြောသည်။ အိန္ဒြာကတော့ ကာမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို သဘောတရားဖြင့် ရှင်းပြကာ တာမသ၊ ရာဇသ၊ သတ္တဝိက ဟူသော သုံးမျိုးခွဲ၍ «ကာမနာ» (ရည်ရွယ်ဆန္ဒ) သည် လောကီအောင်မြင်မှု၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး ထိန်းညှိထားသော ဆန္ဒသည် မြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်များကိုလည်း ကူညီနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ကာမသည် ဝသန္တနှင့် ရတီတို့နှင့်အတူ ရှိဝ၏ အာရှရမသို့ သွားကာ ရှိဝသည် နက်ရှိုင်းသော သမာဓိတွင် တည်နေသည်ကို မြင်သည်။ ထို့နောက် ပျားသံကဲ့သို့ သေးငယ်သော အနှောင့်အယှက်ဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားရာ ရှိဝက သိရှိပြီး မမြင်ရသူကို လိုက်လံရှာကာ တတိယမျက်စိမီးကို ထုတ်လွှတ်၍ ကာမကို ပြာဖြစ်စေသည်။ မီးအလွန်အကျွံကြောင့် ကမ္ဘာလောက မီးလောင်မည့်အန္တရာယ် ဖြစ်လာသော်လည်း ရှိဝက လကို၊ ပန်းကို၊ တေးဂီတကို၊ ပျားကို၊ ကုကူသံကို၊ အပျော်အပါးတို့ထဲသို့ မီးကို ခွဲဝေထားကာ သတ္တဝါတို့အတွင်း ဆန္ဒ၏ «မီး» မပျောက်သေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ရတီက ဝမ်းနည်းငိုကြွေးသော်လည်း ရှိဝက ကာမသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှအတွင်း ဆက်လက်အကျိုးသက်ရောက်မည်ဟု နှစ်သိမ့်ကာ နောင်တွင် ဗိဿဏုသည် ဝါစုဒေဝ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာသည့်အခါ ကာမသည် သူ၏ သား (ပရဒျုမန) အဖြစ် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်း၍ ရတီ၏ လင်မယားအခွင့်အရေး ပြန်ရမည်ဟု ကြိုတင်ဟောကြားသည်။
Adhyaya 25
पार्वतीतपः–ब्रह्मचारिवेषधरीश्वरीक्षण–स्वयंवरप्रसंगः | Pārvatī’s Austerity, Śiva’s Brahmacārin Test, and the Svayaṃvara Episode
ဤအধ্যာယတွင် အာర్జုနသည် နာရဒအား စတီနှင့် ခွဲခွာပြီးနောက်၊ စ္မရ (ကာမ) ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပြီးနောက်ရှိ သီဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ဆက်စပ်သော “အမృతကဲ့သို့” အကြောင်းအရာကို ထပ်မံဖော်ပြရန် တောင်းဆိုသည်။ နာရဒက တပဿ (အာစကေစစ်) သည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ၏ အမြစ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်ရှင်းမှုနှင့် ပေါင်းစည်းရန် အရည်အချင်းတို့သည် စည်းကမ်းတကျ တပဿမရှိလျှင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ တပဿမပြုသူအတွက် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းများ မအောင်မြင်ကြောင်း သဘောတရားတင်ပြသည်။ ထို့နောက် ပာရဝတီ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ သူမသည် ကံကြမ္မာတစ်ခုတည်းကိုသာ ယုံကြည်သည့် အမြင်ကို ဝေဖန်ကာ အကျိုးရလဒ်သည် ကံ၊ ကြိုးစားမှု၊ စိတ်သဘောထားတို့ ပေါင်းစည်းရာမှ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုပြီး တပဿကို အောင်မြင်မှုရရှိစေသော အတည်ပြုနည်းလမ်းအဖြစ် ညွှန်းဆိုသည်။ မိဘတို့၏ မလိုလားသော်လည်း ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဟိမဝတ်တောင်ပေါ်တွင် အစာလျှော့ချခြင်းမှ စ၍ အသက်ရှူခြင်းသာဖြင့် ရပ်တည်ခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်နီးပါး အစာရှောင်ခြင်းအထိ အဆင့်လိုက် တပဿပြုကာ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို အလေ့အကျင့်ပြု၍ အီရှဝရအပေါ် အတွင်းစိတ်တည်မြဲစေသည်။ သီဝသည် ဘ္ရဟ္မစာရိန် အဖြစ် ဖုံးကွယ်လာ၍ သီလနှင့် သဘောတရားဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှု (ရေမြုပ်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်ထားသော ဖြစ်ရပ်ပါဝင်) ကို စီစဉ်ကာ ပာရဝတီ၏ ဓမ္မကို ဦးစားပေးမှုနှင့် မလှုပ်မရှား သစ္စာကတိကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် သီဝ၏ အာစကေစစ်လက္ခဏာများကို စကားဖြင့် ဝေဖန်ကာ သူမ၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုကို စမ်းသပ်ရာ ပာရဝတီက သင်္ချိုင်းမြေ၊ မြွေ၊ တြိရှူလ၊ နွားတို့ကို စကြဝဠာသဘောတရား၏ သင်္ကေတများဟု အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုကာ သီဝကို သဒ္ဓါဖြင့် ကာကွယ်တင်ပြသည်။ သီဝသည် မိမိ၏ အမှန်ရုပ်ကို ဖော်ထုတ်၍ သူမကို လက်ခံကာ ဟိမဝတ်အား စွဝယံဝရ ပြုလုပ်စေဟု ညွှန်ကြားသည်။ စွဝယံဝရတွင် ဒေဝတများနှင့် သတ္တဝါများ များစွာ စုဝေးလာသည်။ သီဝသည် ကလေးငယ်အဖြစ် ကစားလျက် ပေါ်ထွန်းကာ ဒေဝတတို့၏ လက်နက်များကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပြီး အာဏာတော်ကို ပြသသည်။ ဘ္ရဟ္မာက ဤလီလာကို သိမြင်၍ ချီးမွမ်းမှုကို ဦးဆောင်ကာ ဒေဝတတို့အား သီဝကို မြင်နိုင်သော မြင့်မြတ်သည့် “ဒർശန” ကို ပေးသည်။ ပာရဝတီက မာလာကို သီဝပေါ် တင်ပေးသဖြင့် စုဝေးသူများက အောင်ပွဲကို ကြွေးကြော်ကာ တပဿ၊ ခွဲခြားသိမြင်မှုနှင့် ကရုဏာတော်၏ အတည်ပြုချက်အဖြစ် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 26
शिवपार्वतीविवाहः (Śiva–Pārvatī Vivāha: The Cosmic Wedding and Ritual Protocol)
အခန်း ၂၆ တွင် သီဝ၏ ပာဝတီနှင့် မင်္ဂလာပွဲကို ဝေဒပူဇာစည်းကမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ စီမံကာ စကြဝဠာတစ်လျှောက် အခမ်းအနားကြီးအဖြစ် တည်ဆောက်သည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘြဟ္မာသည် မဟာဒေဝအား မင်္ဂလာစတင်ရန် တောင်းပန်ပြီး ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော အခမ်းအနားမြို့ကြီးနှင့် ဝိဝါဟမဏ္ဍပကို ပြင်ဆင်သည်။ ရန်လိုသော ဒိုင်တျာများကို ချန်လှပ်ကာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ဖိတ်ကြားသဖြင့် ဤပွဲသည် စကြဝဠာပူဇာတရားတော်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဒေဝတများသည် သီဝအား လမောက်ခေါင်းအလှ၊ ကပရ္ဍာဆံထုံး၊ ခေါင်းခွံမော်လီကာ၊ ဝတ်စုံနှင့် လက်နက်တို့ကဲ့သို့ အလှဆင်အမှတ်တံဆိပ်များကို ဆက်ကပ်ကြသည်။ ဂဏများနှင့် ကောင်းကင်တေးဂီတသမားများ အလွန်များပြားစွာ စုဝေးလာပြီး တူရိယာသံ၊ သီချင်းသံ၊ အပ္စရာတို့၏ အကအလှနှင့် ဝေဒပူဇာအုပ်ချုပ်မှုတို့ဖြင့် လှည့်လည်ကာ လမ်းကြောင်းတိုးတက်သည်။ ဟိမဝန္တမင်း၏ နန်းတော်တွင် မင်္ဂလာစည်းကမ်းဆိုင်ရာ စိုးရိမ်ချက်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်သည်—လాజာဟိုးမအတွက် သတို့သမီး၏ အစ်ကိုမရှိခြင်းနှင့် သတို့သား၏ ကုလ/ဂိုထရ မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ဝိෂ္ဏုသည် ဥမာ၏ အစ်ကိုအဖြစ် တာဝန်ယူကာ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှု၏ သဘောတရားကို ရှင်းလင်း၍ ပူဇာစည်းကမ်းမှန်ကန်စေသည်။ ဘြဟ္မာသည် ဟောတೃအဖြစ် ပူဇာကို ဦးဆောင်ပြီး အဟုတိနှင့် ဒက္ခိဏာကို ဘြဟ္မာ၊ အဂ္နိနှင့် ရှင်ရသီများထံ ခွဲဝေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤမင်္ဂလာဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုသူသည် မင်္ဂလာတိုးပွားမှု အရှည်တည်တံ့စေမည်ဟု ဖလသြရုတိဖြင့် ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 27
विघ्नपतिप्रादुर्भावः, गणेशमर्यादा-प्रतिपादनं, तथा उमा-शंकरनर्मसंवादः (Manifestation of Vighnapati, Norms of Merit, and the Uma–Śaṅkara Dialogue)
ဤအধ্যာယသည် ဆက်စပ်သုံးပိုင်းဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ (၁) နာရဒသည် မန္ဒရတောင်၌ ရှိဝနှင့် ဒေဝီတို့ နေထိုင်သည့် သာယာသော အိမ်တွင်းဘဝကို ရှင်းပြပြီး၊ တာရက၏ အန္တရာယ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်သော ဒေဝတားများက ရှိဝကို သီချင်းတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ကယ်တင်ရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ထိုချီးမွမ်းမှုအနီးတွင် ဒေဝီ၏ ကိုယ်လိမ်းအမှုန့်အကျန် (udvartana-mala) မှ ဂဇာနန—ဝိဃ္နပတိ—ကို ဖန်ဆင်းရာ အခြေခံဖြစ်လာပြီး၊ ဒေဝီက “သား” ဟု လက်ခံကာ ရှိဝကလည်း သတ္တိနှင့် ကရုဏာတွင် တူညီကြောင်း ချီးကျူးသည်။ ထို့နောက် အတားအဆီးဆိုင်ရာ သဘောတရားကို သတ်မှတ်ကာ၊ ဝေဒဓမ္မကို ပယ်ချသူ၊ ရှိဝ/ဝိෂ္ဏုကို ငြင်းပယ်သူ၊ လူမှု–ပူဇော်ပွဲစည်းကမ်းကို ပြောင်းပြန်လုပ်သူတို့သည် အတားအဆီးများနှင့် အိမ်ထောင်ရေးမညီမညာမှုကို မပြတ်ကြုံရမည်ဟု ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် သြုတိဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဂုရုကို လေးစားသူ၊ သည်းခံထိန်းချုပ်သူတို့၏ အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားပေးမည်ဟု ဖော်ပြသည်။ (၂) ဒေဝီသည် လူထုကျင့်ဝတ် “မရျာဒါ” ကို ကုသိုလ်တွက်ချက်မှုဖြင့် တည်ထောင်သည်။ ရေတွင်း၊ ကန်၊ ရေကန်ကြီးများ ဆောက်လုပ်ခြင်းတွင် ကုသိုလ်ရှိသော်လည်း သစ်ပင်စိုက်၍ ထိန်းသိမ်းခြင်းက အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ဟု ဆိုသည်။ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းသည့် အရာများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း (jīrṇoddhāra) သည် အကျိုးနှစ်ဆ ရမည်ဟုလည်း ပြောသည်။ (၃) ရှိဝ၏ ဂဏများကို ပုံသဏ္ဌာန်၊ နေထိုင်ရာ၊ အပြုအမူ မျိုးစုံဖြင့် စာရင်းပြုဖော်ပြပြီး၊ ဒေဝီသည် ဝီရက အမည်ရှိ အထူးအမှုထမ်းတစ်ဦးကို စိတ်ဝင်စားကာ ချစ်ခင်သည့် အခမ်းအနားဆန်ဆန် လက်ခံ၍ သားအဖြစ် ယူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အုမာနှင့် ရှိဝတို့၏ တင်းမာသော်လည်း နာမိက (ဟာသဆန်) စကားပြောအပြန်အလှန်က စကားလုံးကစားမှု၊ အသားအရောင်ပုံရိပ်များ၊ အပြစ်တင်မှုတို့ဖြင့် အနက်ဖွင့်ခြင်း၊ စော်ကားမှုနှင့် ဆက်ဆံရေးကျင့်ဝတ်ကို သင်ခန်းစာပေးသည့် မြင်ကွင်းအဖြစ် ပိတ်သိမ်းသည်။
Adhyaya 28
गिरिजातपः-नियमनम् — Pārvatī’s Austerity and Protective Boundary near Śiva
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ နာရဒက ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) ထွက်ခွာစဉ် တောင်၏တောက်ပသော ဒေဝတား ကုစုမာမောဒိနီနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ထိုတောင်ဒေဝတားသည် တောင်ထိပ်၏အရှင်ကို ဘက်တော်မူသူဟု ဖော်ပြထားပြီး ပါဝတီ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချစ်ခင်စွာ မေးမြန်းရာမှ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကြောင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို သိရသည်။ ပါဝတီက ထိုဒေဝတား၏ မိခင်ကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်မှုကို အသိအမှတ်ပြုကာ ချက်ချင်းလိုက်နာရမည့် သီလနှင့် လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်သည်—အခြားမိန်းမတစ်ဦးက ပိနာကင် (ရှီဝ) ထံ နီးကပ်လာပါက အဖော်/သားက သတင်းပို့ရမည်၊ ထို့နောက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ဆောင်ရွက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပါဝတီသည် လှပသော မြင့်မားသည့် တောင်ထိပ်သို့ တက်ကာ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ချွတ်၍ သစ်ခွံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး တပသ (တပစ်) ကို စတင်သည်—နွေရာသီတွင် မီးငါးပုံအလယ်၌ ခံနိုင်ရည်ပြုခြင်းနှင့် မိုးရာသီတွင် ရေဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ကျင့်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဗီရကဟု ခေါ်သော အဖော်/သားက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး ရှီဝ၏ နီးကပ်ရာအဝန်းအဝိုင်းတွင် ကန့်သတ်နယ်မြေကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် တာဝန်ပေးခံရသည်။ သူက သဘောတူပြီး (ဂဇဝက္တရ ဟု ခေါ်ဆိုခံရကာ) စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပါဝတီထံ ချဉ်းကပ်၍ မိမိကိုပါ ခေါ်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုကာ ကံကြမ္မာတူညီမှုနှင့် လိမ်လည်သော ရန်သူတို့ကို ကျော်လွှားရမည့် ဓမ္မတာဝန်ကို အကြောင်းပြုသည်။
Adhyaya 29
आर्बुदाख्यानम् (Arbuda-ākhyāna) and Kaumāra Narrative Cycle: Pārvatī’s Tapas, Māyā-Discernment, and Skanda’s Investiture
အဓ್ಯಾಯ ၂၉ ကို နာရဒက အပိုင်းများစွာဖြင့် သာသနာရေးဇာတ်ကြောင်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဂိရီဇာ (ပါဝတီ) သည် တောင်၏ အုပ်စိုးသမီး ကုစုမာမောဒိနီ ကို တွေ့ပြီး အမြင့်ဆုံးတောင်ထိပ်တွင် ရာသီအလိုက် အတင်းအကျပ် အာသီတပသ (tapas) ကို ကျင့်သုံးကာ သာသနာတန်ခိုးကို ပြသသည်။ တပြိုင်နက်တည်း အဆုရ အာဍိ (အန္ဓက မျိုးရိုးနှင့် ဆက်နွယ်) သည် ဘြဟ္မာထံမှ “ရုပ်ပြောင်းလဲသည့်အခါမှသာ သေမည်” ဟူသော အခြေအနေပါသော အာနုဂ्रहကို ရယူပြီး မာယာဖြင့် ရှိဝအနီးသို့ လှည့်စားဝင်ရောက်ကာ ဥမာကဲ့သို့ ရုပ်ယူ၍ အန္တရာယ်ပြုရန် ကြိုးစားသည်။ ရှိဝသည် ကိုယ်အမှတ်အသားများဖြင့် လိမ်လည်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်ကာ ဖျက်ဆီးပြီး မာယာအပေါ် ဗိဝေက (viveka) ကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြသည်။ သတင်းမှားကြောင့် ဂိရီဇာသည် သားတော်ကဲ့သို့သော တံခါးစောင့် ဝီရက ကို ဒေါသဖြင့် ကျိန်စာတင်သည်။ သို့သော် ဇာတ်ကြောင်းက ထိုကျိန်စာကို ကံတော်တရား၏ လမ်းကြောင်းအဖြစ် ပြန်လည်ဖော်ပြပြီး ဝီရကသည် ကျောက် (śilā) မှ လူအဖြစ် မွေးဖွားကာ နောင်တွင် သာသနာတော်ကို ဝန်ဆောင်မည်ဟု ဆိုသည်။ အာဗုဒ/အာဗုဒာရဏ္ယ နှင့် အစလေရှဝရ လင်္ဂ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ထင်ရှားစွာ ချီးမွမ်းသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ဂိရီဇာကို ပြောင်းလဲပေး၍ ကောသိကီ ဟူသော သီးခြား ဒေဝီရုပ် ပေါ်ထွန်းစေပြီး စင်္ဟာကို ဝါဟနအဖြစ် ပေးကာ မကောင်းဆိုးဝါးများကို တိုက်ဖျက်ကာကွယ်ရန် တာဝန်အပ်နှံသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကောမာရ ကောစမိုဂိုနီသို့ ကူးပြောင်းသည်။ အဂ္နိနှင့် စွာဟာ၏ အပိုင်းတွင် စွာဟာက ရှေ့တော်မူသော ရှိသီ ၆ ဦး၏ ဇနီးရုပ်များကို ယူသော်လည်း အရုန္ဓတီကို မယူကြောင်း၊ ထိုမှ ရုဒြတေဇ (Rudra-tejas) ၏ လွှဲပြောင်းခြင်း၊ ထားသိုခြင်းနှင့် စကန္ဒ/ဂုဟ၏ မွေးဖွားကြီးထွားမှုကို ရှင်းပြသည်။ ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ၁၀၈+ နာမစတောတရကို ပေးကာ ကာကွယ်သန့်စင် အကျိုးများကို ထင်ရှားစေသည်။ စကန္ဒ၏ စစ်ရေးတန်ခိုးက ဒေဝများကို တုန်လှုပ်စေပြီး အိန္ဒြ၏ ဝဇ္ရမှ စာခာ၊ နိုင်ဂမေယ နှင့် မာတೃ-ဂဏ အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံး စကန္ဒသည် စေနာပတိ အဖြစ် လက်ခံကာ အိန္ဒြ၏ မင်းအာဏာကိုလည်း အတည်ပြုသည်။ ရှွေတပရဝတ၌ ဒေဝများ ပွဲတော်ကျင်းပပြီး မိဘနှစ်ပါးနှင့် သားတော် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းဖြင့် ဒေါသ၏ အကျိုးဆက်၊ စတောတရနှင့် ယဇ္ဉာဝေစုတို့၏ သာသနာရေးနှင့် အာဗုဒ သန့်ရှင်းမြေဒေသကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း သင်ကြားပေးသည်။
Adhyaya 30
Skanda’s Senāpati-Abhiṣeka at the Mahī–Ocean Confluence (महीसमुद्रसंगमे स्कन्दाभिषेकः)
အဓ್ಯಾಯ ၃၀ တွင် နာရဒသည် စ္ကန္ဒ၏ တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားလာမှုကို စွေတပရဝတမှ စတင်၍ တာရကကို ရင်ဆိုင်ရန် ချီတက်သွားသည်ဟု မြင်တွေ့သည်။ ထို့နောက် ဂြဟ၊ ဥပဂြဟ၊ ဝေတාල၊ ရှာကိနီ၊ အုန်မာဒ၊ အပစမာရ၊ ပိသာစ စသည့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အင်အားများကို စာရင်းပြုဖော်ပြကာ စည်းကမ်းတကျ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဘုရားသခင်တို့အပေါ် ဘက္တိဖြင့် ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သင်ခန်းစာတစ်ရပ်ကို ဖော်ထုတ်သည်။ နောက်တစ်ဖက်တွင် ဇာတ်ကြောင်းသည် မဟီမြစ်ကမ်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ဒေဝတားတို့က မဟီ-မာဟာတ္မယနှင့် အထူးသဖြင့် မဟီ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာကို တီရ္ထအားလုံး စုဝေးရာ အလွန်သန့်ရှင်းသည့် နေရာဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် တර්ပဏ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ရေငန်သော်လည်း အလုံးစုံအကျိုးသက်ရောက်ကြောင်းကို အင်အားပြောင်းလဲနိုင်သည့် ဥပမာများဖြင့် ရှင်းပြသည်။ ဒေဝတားနှင့် ရှင်ရသီတို့သည် စ္ကန္ဒကို စစ်တပ်အကြီးအကဲ (စေနာပတိ) အဖြစ် အဘိသေက ပြုလုပ်ရန် ပူဇော်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းကာ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဟောမကို အဓိက ရ္တဝိက်များ (ဗြဟ္မာနှင့် ကပိလ ပါဝင်သည်ဟု ဆို) ဦးဆောင်၍ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထူးခြားသည့် သာသနာရေးအခိုက်အတန့်တွင် မဟာဒေဝသည် မီးကွင်းအတွင်း လင်္ဂရုပ်ကို ထင်ရှားစေကာ ပူဇော်ပွဲ၏ မှန်ကန်မှုကို သက်သေပြသည့် သဘောဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် ပါဝင်လာသော ဒေဝတားများ၊ ကမ္ဘာလောကအတန်းအစားများနှင့် သတ္တဝါအမျိုးမျိုးကို ကြီးမားစွာ စာရင်းပြုဖော်ပြပြီး၊ လက်ဆောင်များ၊ လက်နက်များ၊ ပါရ္သဒများနှင့် မာတೃဂဏ စာရင်းများကို ပေးအပ်ကာ စ္ကန္ဒ၏ အမိန့်အာဏာသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဖြစ်ပြီး ပူဇော်ပွဲဖြင့် အတည်ပြုထားကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ စ္ကန္ဒသည် ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြု၍ ဒေဝတားတို့က ပုဏ္ဏားပေးရန် အသင့်ဖြစ်ကြောင်းဖြင့် အခန်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာများ—သန့်ရှင်းမြေဒေသ၊ အဘိသေကလိတုဂျီ၊ ကာကွယ်ရေးသီလနှင့် ဘုရားသခင်၏ အတည်ပြုမှု—ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ချုပ်ဆိုသည်။
Adhyaya 31
Guha’s March to Tārakapura and the Deva-Host: Oath, Mobilization, and Stuti (गुहस्य तारकपुराभियानम्)
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒ မုနိက ဒေဝများက ဂုဟ/စကန္ဒ ထံသို့ အပြစ်ကြီးသော တာရက ကို သတ်ပေးရန် အာရှီဝါဒ တောင်းခံကြောင်း ပြောပြသည်။ ဂုဟသည် လက်ခံကာ မယုရ (ပျားငှက်) ပေါ်တက်၍ စစ်ရေးအဆင်သင့်ဖြင့် ချီတက်သော်လည်း၊ နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏ များကို မလေးစားသူတို့ကို မလွတ်မပေးဟု သာသနာဓမ္မအခြေပြု စည်းကမ်းတစ်ရပ်ကို ထင်ရှားစွာ ကြေညာသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲသည် အနိုင်ယူခြင်းထက် ဓမ္မကာကွယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ဟပ်လာသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာလောကအဆင့် စစ်တပ်စုရုံးမှုကို ဖော်ပြသည်။ ရှိဝ (ပါရဝတီနှင့်အတူ) သားရဲစင်္ဟာ ဆွဲသော တောက်ပသည့် ရထားဖြင့် ချီတက်ပြီး၊ ဗြဟ္မာက လက်ကိုင်ကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။ ကုဗေရ၊ အိန္ဒြ၊ မာရုတ်၊ ဝါစု၊ ရုဒြ၊ ယမ၊ ဝရုဏ နှင့် လက်နက်ကိရိယာများကို ကိုယ်ရုပ်ပြုထားသကဲ့သို့ အင်အားစုများပါဝင်ကာ မဟာစစ်တန်းလျား ဖြစ်လာသည်။ ဝိෂ္ဏုသည် နောက်ဘက်မှ ပေါ်လာ၍ စစ်တန်းလျားတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည်။ သူတို့သည် မြောက်ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ကာ ကြေးနီရောင်တံတိုင်းအနီးတွင် ရပ်တန့်ပြီး စကန္ဒက တာရကမြို့၏ စည်ပင်သာယာမှုကို ကြည့်ရှုသည်။ ထို့နောက် သံတမန်ရေးသို့ ပြောင်းကာ အိန္ဒြက သံတမန်ပို့ရန် အကြံပြုသည်။ ဒူတက တာရကထံသို့ ထွက်လာရန် မထွက်လျှင် မြို့ကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု တင်းကျပ်သော အမိန့်စာ ပို့သည်။ မကောင်းသော နိမိတ်များကြောင့် တာရက စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဒေဝစစ်တပ်၏ အလွန်ကြီးမားမှုကို မြင်ပြီး၊ စကန္ဒကို မဟာစေန ဟု ချီးမွမ်းသံများနှင့် စတုတိများကို ကြားရကာ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးပေးရန် ဆုတောင်းသည့် စတုတိဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 32
Tārakāsura–Vadhasya Prastāvaḥ (Prelude to the Slaying of Tāraka) / The Battle with Tāraka and the Release of Śakti
အဓ್ಯಾಯ ၃၂ သည် စစ်ပွဲနှင့် သာသနာတရားကို တင်းကျပ်စွာပေါင်းစည်းထားသော အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ နာရဒ၏ သတင်းပို့ချက်ကြောင့် အဆုရဘုရင် တာရကာသည် မဟာဗျူဟာချမှတ်ကာ မန်တရိများကို ခေါ်ယူ၍ စစ်တီးသံတော်တီးကာ တပ်များကို စုစည်းပြီး ဒေဝတများကို တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်သည်။ မဟာစစ်ပွဲကြီးတွင် အနိုင်အရှုံး ပြောင်းလဲလျက် ဒေဝတများ ယာယီဆုတ်ခွာရပြီး အိန္ဒြာသည် ကာလနေမိ၏ ထိုးခတ်မှုကြောင့် လဲကျသည်။ ထို့နောက် အိန္ဒြာ၊ ရုဒြ/ရှင်ကရ၊ ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတများက အဆုရခေါင်းဆောင်များနှင့် သီးသန့်တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲကြသည်။ ထို့နောက် ဆွေးနွေးချက်သည် သာသနာနှင့် ကျင့်ဝတ်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ စကန္ဒသည် တာရကာကို «ရုဒြဘက္တ» ဟု ဆိုကြသဖြင့် ထိုးခတ်ရန် တွန့်ဆုတ်သော်လည်း ဗိဿနုက သတ္တဝါများကို ထိခိုက်စေခြင်း၊ ဓမ္မကို ရန်ပြုခြင်းတို့ရှိလျှင် စစ်မှန်သော ဘက္တိမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ တာရကာက ရုဒြ၏ ရထားကို တိုက်ခိုက်ကာ အခြေအနေကို ပိုမိုတင်းမာစေပြီး ရှင်ဝသည် မဟာဗျူဟာအရ ယာယီဆုတ်ခွာသဖြင့် ဒေဝတများ၏ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုနှင့် ကမ္ဘာလောကတုန်လှုပ်မှုတစ်ခဏ ဖြစ်ပေါ်သည်။ ဗိဿနု၏ ဒေါသကို အကြံဉာဏ်ဖြင့် ထိန်းညှိကာ စကန္ဒအား မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်—သုစရိုက်သူတို့ကို ကာကွယ်၍ အန္တရာယ်ပြုသူကို ဖယ်ရှားခြင်း—ကို သတိပေးသည်။ အထွတ်အထိပ်တွင် တာရကာ၏ ခေါင်းမှ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော «ရှက္တိ» ပေါ်ထွက်လာ၍ သူ၏ တပသျာကြောင့် ရရှိခဲ့သော်လည်း ကုသိုလ်အင်အား ကန့်သတ်သို့ ရောက်သဖြင့် ထွက်ခွာမည်ဟု ဆိုသည်။ ချက်ချင်း စကန္ဒက ရှက္တိအာယုဓကို လွှတ်၍ တာရကာ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်ကာ ကမ္ဘာ့စည်းကမ်းကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်္ဂလာလေတိုက်၍ အရပ်မျက်နှာများ ငြိမ်သက်ကာ ဒေဝတများ ချီးမွမ်းကြပြီး ကရောဉ္စတောင်တွင် ဘာဏကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်ရန် အမိန့်တော်ဖြင့် ကောမာရ စစ်ဆင်ရေးဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်သွယ်ပေးသည်။
Adhyaya 33
Tārakavadhānantara-śoka, Dharmopadeśa, and Tri-liṅga-pratiṣṭhā (प्रतिज्ञेश्वर–कपालेश्वर-स्थापनम्)
အခန်း ၃၃ တွင် နာရဒ မုနိက တာရက၏ ကျဆုံးသေဆုံးသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖော်ပြပြီး ဒေဝတားတို့ အံ့ဩသွားကြသည်။ အောင်ပွဲရခဲ့သော်လည်း စကန္ဒ (ဂုဟ) သည် သတ္တဝါသတ်ခြင်းအပေါ် သီလပိုင်းဆိုင်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်ကာ ချီးမွမ်းပွဲကို တားဆီးပြီး၊ ရုဒြ-ဘက္တိနှင့် ဆက်နွယ်ဟု ဆိုထားသော ရန်သူကို သတ်မိသဖြင့် ပရాయဿ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ချ) အကြောင်း လမ်းညွှန်တောင်းခံသည်။ ဝါစုဒေဝက သြတ္တိ၊ စမృతိ၊ အိတိဟာသ၊ ပုရာဏ အာဏာတော်များကို အခြေခံ၍ အန္တရာယ်ပြုသော မကောင်းသူကို သတ်ခြင်းမှာ အပြစ်မရှိကြောင်း၊ လူမှုစည်းကမ်းတည်တံ့ရန် အကြမ်းဖက်သူကို ထိန်းချုပ်ရကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး အပြစ်လျော့ချနှင့် မောက္ခလမ်းစဉ်အဖြစ် ရုဒြ-အာရာဓနာ၊ အထူးသဖြင့် လိင်္ဂပူဇာကို ချီးမြှောက်ကာ၊ ဟလာဟလာကို သောက်ယူခြင်း၊ ဂင်္ဂါကို ဦးခေါင်းပေါ်တင်ခြင်း၊ တ్రိပုရ စစ်ပွဲ၊ ဒက္ခ ယဇ్ఞကို သတိပေးသည့် ဥပမာများဖြင့် ရှိဝ၏ အထွတ်အမြတ်ကို ဖော်ပြသည်။ လိင်္ဂကို ရေ၊ ပဉ္စာမృతဖြင့် အဘိသေက၊ ပန်းပူဇာ၊ နైవေဒျ စသည့် ရိတုအကျင့်များကို အသေးစိတ်ဆိုပြီး၊ လိင်္ဂတည်ထောင်ခြင်း၏ အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်—မျိုးရိုးမြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ရုဒြလောက ရောက်ခြင်း—ကို ချီးကျူးသည်။ ရှိဝက မိမိနှင့် ဟရီတို့ အဘေဒ (မခွဲခြား) ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြု၍ သာသနာညီညွတ်မှုကို သင်ကြားသည်။ စကန္ဒက ဇာတ်ကြောင်းအခိုက်အတန့်သုံးခုနှင့် ဆက်စပ်သော လိင်္ဂသုံးပါး တည်ထောင်မည်ဟု ကတိပြုကာ၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာက ဖန်တီးပြီး တည်ထောင်ပုံ၊ ပရတိဇ್ಞေရှွရ နှင့် ကပာလေရှွရ အမည်များ၊ အဋ္ဌမီနှင့် ကృష్ణ-စတုရ္ဒသီ အခမ်းအနားများ၊ အနီးရှိ သက္တိပူဇာ၊ ‘သက္တိချိဒြ’ နေရာနှင့် စနာန၊ ဇပာဖြင့် သန့်စင်ကာ သေပြီးနောက် မြင့်တက်ရာ တီရ္ထ၏ ဂုဏ်ကို ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 34
कुमारेश्वर-लिङ्गप्रतिष्ठा, तीर्थमाहात्म्य, स्तव-फलश्रुति (Kumarēśvara Liṅga Installation, Tīrtha-Greatness, and Hymn’s Fruits)
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒက ပရဟ္မာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြသည်။ မင်္ဂလာသဘောရှိပြီးသား လင်္ဂကို ထပ်မံအထူးကောင်းမွန်စေရန် “မြင်ရလည်းလှ၊ စိတ်ထဲလည်းချမ်းသာ၊ အကျိုးလည်းပြည့်စုံ” သော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် တတိယလင်္ဂကို တည်ထောင်လိုသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒေဝတားတို့က စကန္ဒ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အံ့ဖွယ်ရေကန်တစ်ခု ဖန်တီးကာ ဂင်္ဂါစသည့် တီရ္ထကြီးများ၏ ရေကို ထိုအိုင်ထဲသို့ စုပေါင်းစေသည်။ ဝိသာခလ၏ မင်္ဂလာနေ့တွင် ပရဟ္မာနှင့် ပုရောဟိတ်တို့က ရုဒ္ရမန်တရများနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် လင်္ဂတည်ထောင်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ကြပြီး ကောင်းကင်ဂီတသမားများက အောင်ပွဲသီဆိုကြသည်။ စကန္ဒသည် ရေချိုးကာ “တီရ္ထရေအားလုံး” ဖြင့် လင်္ဂအဘိသေက ပြု၍ မန္တရငါးပါးဖြင့် ပူဇော်သည်။ ရှိဝသည် လင်္ဂအတွင်းမှ ပူဇော်မှုကို လက်ခံနေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် စကန္ဒက ပူဇော်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၏ အကျိုးကို မေးမြန်းရာ ရှိဝက အကျင့်သီလနှင့် ပူဇော်နည်းစနစ်တို့ကို စာရင်းပြု၍ ဖြေကြားသည်။ လင်္ဂတည်ထောင်ခြင်း၊ ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်ခြင်းတို့သည် ရှိဝလောက၌ ကြာရှည်နေထိုင်ရခြင်းကို ပေးသည်။ အလံ၊ အနံ့သာ၊ မီးအလင်း၊ သင်္ကန်းမီးခိုး (ဓూప)၊ အာဟာရပူဇော်၊ ပန်း၊ ဘိလွရွက်၊ မိုးကာ၊ ဂီတ၊ ခေါင်းလောင်း စသည်တို့သည် ကျန်းမာရေး၊ စည်းစိမ်၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အပြစ်ပယ်ဖျက်ခြင်းတို့ကို သီးသန့်ပေးသည်။ ထို့ပြင် ကုမာရေးရှွရ၌ ရှိဝ၏ တည်နေရာကို “ဖုံးကွယ်သော က్షేత్ర” ဟု သတ်မှတ်ကာ ဝါရာဏသီရှိ ဝိශ්ဝနာထနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ စကန္ဒက ရှိုင်ဝစတောတရကို ရှည်လျားစွာ ရွတ်ဆိုပြီး မနက်နှင့် ညနေ ရွတ်သူတို့အား ရှိဝက အကျိုးကျေးဇူးများ ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ တီရ္ထစည်းကမ်းများလည်း ဖော်ပြသည်။ မဟီသာဂရာ-ဆင်္ဂမ၌ လ၊ နေ အခါအရေးကြီးများတွင် ရေချိုးပူဇော်လျှင် မဟာပုဏ္ဏာရရှိသည်။ မိုးခေါင်ချိန်တွင် မိုးရွာစေရန် အဘိသေကကို ညများစွာ အနံ့ရေဖြင့် ပြုလုပ်၍ ပူဇော်ခြင်း၊ ဘရဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးခြင်း၊ ဟောမ၊ ဒါန၊ ရုဒ္ရဇပတို့ကို ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားကာ မိုးရွာခြင်းနှင့် လူမှုအေးချမ်းမှုကို ကတိပေးသည်။ နေ့စဉ်ပူဇော်သူတို့သည် ဇာတိသ္မృతి (အတိတ်ဘဝမှတ်မိခြင်း) ရနိုင်ပြီး တီရ္ထ၌ သေဆုံးသူတို့သည် ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ကပာရဒင် (ဂဏေရှ) က အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားပေးမည်ဟုလည်း အာမခံသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇာမဒဂ္နျ/ပရာရှုရာမ စသည့် သဒ္ဓါရှင်များကို ဥပမာပြကာ မာဟာတ္မ்யကို ရွတ်ဖတ်နားထောင်ခြင်းဖြင့် လိုရာဆန္ဒပြည့်စုံခြင်း၊ သြရာဒ္ဓ၌ ဖတ်လျှင် ဘိုးဘွားအကျိုးရခြင်း၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်အား ဖတ်ပေးလျှင် မင်္ဂလာသားသမီးရခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်၍ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 35
जयस्तम्भ-स्थापनम् तथा स्तम्भेश्वर-लिङ्गप्रतिष्ठा (Installation of the Victory Pillar and the Stambheśvara Liṅga)
ဤအခန်းသည် နာရဒ၏မေးမြန်းမှုကို အခြေခံ၍ ပူဇော်ပွဲနှင့် သာသနာဗေဒဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဒေဝတားတို့သည် စကန္ဒ (ဂုဟာ) ထံ လက်အုပ်ချီ၍ တရားဝင်တောင်းဆိုကြပြီး စစ်ပွဲတွင် ရန်သူကို အနိုင်ယူသူတို့သည် အောင်ပွဲအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော စတမ္ဘ (stambha-cihna) ကို တည်ထောင်ရမည်ဟူသော ရိုးရာကို ရည်ညွှန်းကြသည်။ စကန္ဒ၏ အောင်ပွဲကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ဗိශ්ဝကರ್ಮန်က ပြုလုပ်ထားသော အထူးကောင်းမွန်သည့် တိုင်တံကို တင်ပြကြပြီး လင်္ဂပူဇာရိုးရာနှင့်လည်း ဆက်စပ်ကြောင်း ဆိုသည်။ စကန္ဒက သဘောတူသဖြင့် အင်ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့က စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပသည့် (jāmbūnada) အောင်ပွဲတိုင်ကို တည်ထောင်ကြပြီး ပူဇော်ရာနေရာကို ရတနာပုံရိပ်များဖြင့် အလှဆင်ကြသည်။ အပ္စရာများနှင့် ဒေဝတားအုပ်စုများက သီချင်းနှင့် အကဖြင့် ပျော်ရွှင်ကြပြီး ဗိෂ္ဏုက ဂီတဖြင့် အကူအညီပေးသကဲ့သို့ ဖော်ပြကာ မိုးကောင်းကင်မှ ပန်းများကျလာခြင်းသည် သာသနာတော်၏ အတည်ပြုမှုအဖြစ် ထင်ဟပ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အမှတ်တိုင်မှ ဘုရားသခင်သို့ ပြောင်းလဲကာ စတမ္ဘေရှ္ဝရ (Stambheśvara) ဟူသော ရှိဝ၏ လင်္ဂရုပ်ကို စကန္ဒ—သုံးမျက်စိရှင်၏ သား—က တည်ထောင်သည်။ အနီး၌ စကန္ဒက ကူပ (kūpa) အနက်ရေတွင်းတစ်ခု ဖန်တီးပြီး ၎င်း၏ အောက်ခြေမှ ဂင်္ဂါမြစ် ပေါ်ထွက်သည်ဟု ဆိုကာ ရေ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် လင်္ဂ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ပေါင်းစည်းထားသည်။ မာဃလ၏ အမှောင်ပိုင်း ၁၄ ရက်နေ့တွင် ရေတွင်း၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃ-တရ္ပဏ (pitṛ-tarpaṇa) ပြုလုပ်သူသည် ဂယာ-ရှ္ရာဒ္ဓ (Gayā-śrāddha) နှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ စတမ္ဘေရှ္ဝရကို အနံ့နှင့် ပန်းဖြင့် ပူဇော်လျှင် ဝါဇပေယ (Vājapeya) ကဲ့သို့ အမြင့်မားသော ကုသိုလ်ရပြီး၊ အမဝါသျာ/ပြည့်လနေ့များတွင်—မြေကြီးနှင့် သမုဒ္ဒရာ ပုံရိပ်ဆုံရာကို အထူးထား၍—ရှ္ရာဒ္ဓ ပြုကာ စတမ္ဘေရှ္ဝရပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဘိုးဘွားတို့ စိတ်ကျေနပ်ကာ အပြစ်ပျက်စီး၍ ရုဒြာ၏ လောကသို့ မြင့်တင်ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဤသင်ကြားချက်ကို ရုဒြာက စကန္ဒ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ပေးအပ်ကြောင်းနှင့် တည်ထောင်မှုအောင်မြင်၍ ဒေဝတားအားလုံး ချီးမွမ်းကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 36
सिद्धेश्वरलिङ्ग-स्थापनम् तथा सिद्धकूप-माहात्म्यम् (Establishment of Siddheśvara Liṅga and the Glory of Siddhakūpa)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် က္ෂೇತ್ರဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အကြောင်းအရာများကို တစ်ဆက်တည်း ဖော်ပြထားသည်။ မြေကြီးနှင့် ပင်လယ်ဆုံရာ၌ စကန္ဒက တည်ထားခဲ့သော လိင်္ဂများစွာကို မြင်ကြသော ဘြဟ္မာ၊ ဗိෂ္ဏု၊ အိန္ဒြာတို့ ဦးဆောင်သည့် ဒေဝတော်များက ပူဇော်ရေးရာ ပြန့်ကျဲနေခြင်းကြောင့် အခက်အခဲရှိသည်ဟု ဆွေးနွေးကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပူဇော်နိုင်ရန် အလွန်မင်္ဂလာရှိသော လိင်္ဂတစ်ပါးကို တည်ထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ မဟေရှဝရ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဘြဟ္မာပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီး ဂုဟ (စကန္ဒ) က «သိဒ္ဓေရှဝရ» ဟု အမည်ပေးသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ကန်တစ်ကန်ကို တူးဖော်ကာ တီရ္ထရေများဖြင့် ဖြည့်တင်းသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပာတာလကမ္ဘာ၌ ဖြစ်ပွားသော အရေးပေါ်အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသည်။ တာရကစစ်ပွဲမှ ထွက်ပြေးလာသော နာဂများက အဆုရ ပရလမ္ဗ၏ ဖျက်ဆီးမှုများကို တင်ပြကြသည်။ စကန္ဒက မိမိ၏ သက္တိကို ပာတာလသို့ စေလွှတ်ရာ၊ သက္တိသည် မြေကြီးကို ထိုးဖောက်ကာ ပရလမ္ဗကို သတ်ဖြတ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော အပေါက်ကို သန့်စင်စေသော ပာတာလ-ဂင်္ဂါရေများဖြင့် ပြည့်စေသည်။ စကန္ဒက ထိုနေရာကို «သိဒ္ဓကူပ» ဟု အမည်ပေးကာ ကృష్ణာဋ္ဌမီနှင့် စတုရ္ဒသီတို့တွင် အထူးသဖြင့် ရေချိုးခြင်း၊ သိဒ္ဓေရှဝရကို ပူဇော်ခြင်း၊ ရှရဒ္ဓပြုခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားပြီး အပြစ်ပယ်ဖျက်ခြင်းနှင့် အကျိုးတရားတည်မြဲခြင်းကို ကတိပေးသည်။ ထို့ပြင် က္ෂೇತ್ರကို တည်မြဲစေရန် «သိဒ္ဓာမ္ဗိကာ» ကို တည်ထောင်၍ က္ෂೇತ್ರပါလများ (မဟေရှဝရ ၆၄ ပါးအပါအဝင်) ကို ခန့်အပ်ကာ အစပြုရာတွင် အောင်မြင်စေရန် «သိဒ္ဓိဝိနာယက» ကိုလည်း တည်ထောင်သည်။ အဆုံးတွင် ဖလရှရုတိက ဤအခန်းကို ဖတ်ရှုခြင်း၊ နားထောင်ခြင်းသည် စည်းစိမ်၊ ကာကွယ်မှုကို ပေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆဏ္မုခ၏ လောကသို့ နီးကပ်စေသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။
Adhyaya 37
बर्बरीतीर्थमाहात्म्य-प्रस्तावना तथा सृष्टि-भूगोलवर्णनम् (Barbarī Tīrtha Prologue and Cosmography of Creation)
ဤအခန်းသည် နာရဒ မုနိက အာర్జုနအား Barbarī/Barbaree တီရ္ထ၏ မဟာတ္မိယကို ရှင်းပြမည်ဟု ကတိပြုခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ Barbarikā ကို ကုမာရီဟုလည်း ခေါ်ကြောင်း ဖော်ပြကာ Kaumārikākhaṇḍa သည် လူဘဝရည်မှန်းချက် လေးပါးကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း အကြောင်းပြုသည်။ အာర్జုနက ကုမာရီ၏ ဇာတ်ကြောင်းကိုသာမက ကမ္ဘာလောက ပေါ်ပေါက်လာပုံ၊ ကမ္မကွဲပြားမှု ဖြစ်ပေါ်ပုံနှင့် Bhārata-khaṇḍa ဖွဲ့စည်းပုံကို အသေးစိတ် မေးမြန်းသည်။ နာရဒက အဗျက်တ (မထင်ရှားသဘော) မှ စ၍ ပရဓာနနှင့် ပုရုෂ အစုံသဘောတရားမှ မဟတ်၊ အဟင်္ကာရ (ဂုဏ်သုံးပါးအလိုက် သုံးမျိုး)၊ ထန်မာတ်ရ၊ ဘူတ၊ မနစ်အပါအဝင် အင်ဒြိယ ၁၁ ပါးနှင့် တတ္တဝ ၂၄ ပါး အပြည့်အစုံ ထွက်ပေါ်လာပုံကို နည်းပညာဆန်စွာ ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာဏ္ဍကို ဖ泡ကဲ့သို့ ကမ္ဘာဥအဖြစ် ဖော်ပြကာ အထက်တွင် ဒေဝတား၊ အလယ်တွင် လူ၊ အောက်တွင် နာဂ/ဒိုင်တျာတို့ နေထိုင်သည့် သုံးထပ်လောကနှင့် ဒွီပ ၇ ခု၊ ပတ်လည်ရှိ သမုဒ္ဒရာများ၏ အရည်အနှစ်ကွဲပြားမှုကို ဆိုသည်။ မေရုတောင်၏ အတိုင်းအတာ၊ လမ်းညွှန်တောင်တန်းများ၊ သစ်တောနှင့် ရေကန်များ၊ နယ်နိမိတ်တောင်တန်းများ၊ Jambūdvīpa ၏ ဝရ္ෂခွဲခြားမှုနှင့် Bhārata ဟူသော အမည်သည် Ṛṣabha ၏ သား Nābhi မှ ဆင်းသက်သော Bharata ကြောင့် ဖြစ်လာပုံကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် Śāka၊ Kuśa၊ Krauñca၊ Śālmali၊ Gomeda၊ Puṣkara ဒွီပများ၏ အုပ်ချုပ်သူများ၊ ဒေသခွဲခြားမှုနှင့် Vāyu၊ Jātavedas/Agni၊ Āpaḥ၊ Soma၊ Sūrya တို့အား ဂျပ/စတုတိဖြင့် ဘက္တိပြုသည့် ပုံစံများ၊ ထို့အပြင် ဘြဟ္မန်ကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်ခြင်းကို ဖော်ပြကာ အထက်လောကများ စီစဉ်ပုံသို့ ဆက်လက်ကူးပြောင်းသည်။
Adhyaya 38
रथ-मण्डल-लोकविन्यासः (Cosmography of Chariots, Spheres, and Lokas)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် နာရဒ (Nārada) ၏ရှင်းလင်းပြောကြားချက်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသော နက္ခတ္တဗေဒနှင့် ကောစမိုဂရဖီဆိုင်ရာ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ဖြစ်သည်။ နေမင်း၏ စက်ဝိုင်းနှင့် ရထားဖွဲ့စည်းပုံ—အက်စယ်၊ ဘီး၊ တိုင်းတာချက်များ—ကို ဖော်ပြပြီး နေမင်း၏ မြင်း ၇ ကောင်ကို ဝေဒမီတာများ (Gāyatrī, Bṛhatī, Uṣṇik, Jagatī, Triṣṭubh, Anuṣṭubh, Paṅkti) နှင့် ဆက်စပ်တင်ပြသည်။ “နေထွက်/နေဝင်” ကိုလည်း နေမင်းပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ မြင်ကွင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာခြင်းနှင့် မမြင်ရတော့ခြင်းသာဟု အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုသည်။ ထို့နောက် uttarāyaṇa/dakṣiṇāyana ဟူသော မြောက်ဘက်/တောင်ဘက် လမ်းကြောင်းများကို ရာသီများအလိုက် ရှင်းပြပြီး မြင်သာသော အမြန်နှုန်းကွာခြားမှုကို အိုးလုပ်သမား၏ ဘီးလှည့်ပုံနှိုင်းယှဉ်ကာ ဖော်ထုတ်သည်။ စန္ဓျာအချိန်တွင် နေမင်းကို ထိခိုက်စေလိုသော သတ္တဝါများနှင့် ပဋိပက္ခများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြကာ Gāyatrī ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေတင်ပူဇော်မှုအပါအဝင် sandhyā အကျင့်ကို သီလနှင့် ကာကွယ်ရေးအဖြစ် အကြံပြုသည်။ လမင်း၏ စက်ဝိုင်း၊ နက္ခတ္တမဏ္ဍလ၊ ဂြိုဟ်များ၏ တည်နေရာနှင့် ရထားများကိုလည်း စီမံဖော်ပြပြီး Saptarṣi-maṇḍala နှင့် Dhruva ကို jyotiṣ-cakra ၏ အက်စယ်/ပင်မတိုင်အဖြစ် ထားရှိသည်။ ထို့ပြင် လောက ၇ ပါး (bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ, mahaḥ, janaḥ, tapaḥ, satyaḥ) ကို အကွာအဝေးနှိုင်းယှဉ်ချက်များနှင့် kṛtaka/akṛtaka ဆိုင်ရာ အတ္တဗေဒမှတ်ချက်များဖြင့် ရေတွက်တင်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ဂင်္ဂါ (Gaṅgā) ၏ ကောစမစ်တည်နေရာနှင့် ကောင်းကင်စနစ်များကို ချည်နှောင်လှည့်ပတ်စေသော vāyu-skandha ၇ ခုကို ဖော်ပြကာ နောက်တစ်ဆင့် ပာတာလ (pātāla) သို့ ကူးပြောင်းမည့် အကြောင်းအရာသို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 39
Pātāla–Naraka Cosmography and the Barkareśvara–Stambhatīrtha Māhātmya (कालमान-वर्णन सहित)
အဓ್ಯಾಯ ၃၉ တွင် နာရဒမုနိက ပာတာလ ၇ ထပ်—အတလမှ ပာတာလအထိ—ကို အလှပအံ့ဩဖွယ် နယ်မြေများအဖြစ် ဖော်ပြပြီး ဒာနဝ၊ ဒိုင်တျ၊ နာဂတို့ နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာက တည်ထောင်ထားသော မဟာလင်္ဂ «သရီဟာဋကေရှဝရ» ကို မိတ်ဆက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ နရကများကို အမည်စုံစွာ ရေတွက်ပြသည်။ မမှန်သက်သေခံခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ မူးယစ်အရက်ကို မသင့်တော်သုံးစွဲခြင်း၊ ဂုရုနှင့် ဧည့်သည်အပေါ် စည်းကမ်းဖောက်ခြင်း၊ အဓမ္မကျင့်ခြင်း စသည့် အပြစ်များကို သက်ဆိုင်ရာ နရကများနှင့် ချိတ်ဆက်၍ ကမ္မအကျိုးဆက်ကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့နောက် ကာလာဂ္နိ၊ အနန္တ၊ ဒిశာဆင်များ (ဦးတည်ရာဆင်ကြီးများ) နှင့် ကမ္ဘာကို ဝန်းရံသည့် «ကဋာဟ» (ကမ္ဘာခွံ) စသည့် စကြဝဠာယန္တရားကို ရှင်းလင်းပြီး အချိန်တိုင်းတာကို နိမေသမှ ယုဂ၊ မန္ဝန္တရ၊ ကလ္ပအထိ တိတိကျကျ ဆက်လက်ဖော်ပြကာ ကလ္ပအမည်များကိုပါ ထည့်သွင်းသည်။ ထို့နောက် စတမ္ဘသီရ္ထအနီး ပင်လယ်နှင့် မြေ ဆုံရာတွင် အတိတ်ဘဝအကြောင်းကြောင့် ခွေးခေါင်းပုံစံ ဖြစ်လာသော ကုမာရီကာ၏ ဒဏ္ဍာရီသို့ ပြောင်းကာ သီရ္ထတွင် ကုသိုလ်ကံပြုခြင်းနှင့် တပသဖြင့် ရုပ်သဏ္ဍာန် ပြန်လည်ရရှိပြီး ဘာကရေရှဝရကို တည်ထောင်သည့်အပြင် «စွာစတိကကူပ» ရေတွင်းကိုလည်း ဖန်တီးသည်ဟု ဆိုသည်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် အရိုးမြှုပ်နှံခြင်းတို့၏ သာသနာရေးအကျိုးကျေးဇူးကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘာရတခဏ္ဍကို မျိုးဆက်အလိုက် ခွဲဝေသတ်မှတ်ခြင်း၊ တောင်တန်းကြီးများနှင့် မြစ်ရင်းမြစ်များ၊ ဒေသများကို ရွာနှင့် ဆိပ်ကမ်းအရေအတွက်အထိ ရေတွက်သည့် ပုရာဏဂဇက်တီယာပုံစံ မြေပုံကြီးကို တင်ပြသည်။
Adhyaya 40
Mahākāla-prādurbhāva and the Discourse on Tarpaṇa, Śrāddha, and Yuga-Dharma (महाकालप्रादुर्भावः)
အာဂျုနသည် တီရ္ထတစ်ခု၌ မဟာကာလ၏ အထင်အမြင်နှင့် ရရှိနိုင်သည့်နည်းကို နာရဒထံ မေးမြန်းသည်။ နာရဒက မူလဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြသည်—ဗာရာဏသီ၌ တပသီ မာဏ္ဍီသည် သားတစ်ယောက်ရရန် ရုဒ္ရ-ဇပကို ကြာရှည်စွာ ပြုလုပ်ရာ၊ သီဝက အင်အားကြီးသော သားကို ပေးတော်မူသည်။ သားသည် ဝမ်းတွင်း၌ နှစ်များစွာ နေပြီး “ကာလ-မာရ္ဂ” (ကမ္မလမ်းကြောင်း) ကို ကြောက်ရွံ့ကာ လွတ်မြောက်ရေးနှင့် ဆက်စပ်သည့် “အာရ္စိစ်” လမ်းကြောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်။ သီဝ၏ ကရုဏာနှင့် ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သွင်ပြုထားသော “ဝိဘူတိ” (ဂုဏ်သတ္တိ/အင်အား) များကြောင့် ကလေးမွေးဖွားလာပြီး ကာလဘီတိ ဟု အမည်ပေးသည်။ ကာလဘီတိသည် ပါရှုပတ ဘက္တဖြစ်၍ တီရ္ထယာထရာ ပြုကာ ဘိလွပင်အောက်တွင် မန္တရ-ဇပကို ပြင်းပြစွာ ဆောင်ရွက်သည်။ အလွန်နက်ရှိုင်းသော အာနန္ဒသမాధိသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုနေရာ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သိမြင်သည်။ ရာနှစ်တစ်ရာ ဝရတအတွင်း အမည်မသိသူတစ်ဦးက ရေကမ်းလှမ်းလာသဖြင့် သန့်ရှင်းမှု၊ မျိုးရိုးသိမြင်မှု၊ လက်ခံသင့်မသင့် သဘောတရားတို့ကို ဆွေးနွေးကြပြီး အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်—တွင်းတစ်တွင်း ရေပြည့်ကာ ရေကန်ဖြစ်သွားခြင်း—ဖြင့် သက်သေပြသည်။ ထိုသူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်ကြီးမားသော လိင်္ဂ ပေါ်ထွန်းကာ ကောင်းကင်ဘုံက ဂုဏ်ပြုသံများ ထွက်ပေါ်သည်။ ကာလဘီတိသည် မျက်နှာများစွာရှိ သီဝကို စတိုးတရဖြင့် ချီးမွမ်းရာ သီဝပေါ်ထွန်း၍ သူ၏ ဓမ္မကို ချီးကျူးကာ အပေးအယူများ ပေးတော်မူသည်—စွယ်မ္ဘူလိင်္ဂ၌ အစဉ်တည်နေခြင်း၊ ထိုနေရာ၌ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းတို့၏ အကျိုး မကုန်ခန်းခြင်း၊ အနီးရှိ ရေတွင်း၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် ပိတೃ-တရ္ပဏ ပြုခြင်းတို့သည် တီရ္ထအားလုံး၏ ပုဏ္ဏကောင်းကျိုးနှင့် တူခြင်း၊ ထို့ပြင် အချိန်ကာလအလိုက် အထူးအကျင့်များကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရင် ကရန္ဓမ လာရောက်၍ ရေကမ်းလှမ်းမှုက ပိတೃများထံ မည်သို့ ရောက်သနည်း၊ ရှရာဒ္ဓ၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို မေးမြန်းသည်။ မဟာကာလက အာရုံအနှစ်သာရများမှတစ်ဆင့် “တတ္တဝ” လက်ခံရရှိပုံ၊ မန္တရဖြင့် ချိတ်ဆက်ကာ ပူဇော်မှသာ ရောက်နိုင်ကြောင်း၊ ဒರ್ಭ၊ တီလ၊ အက္ခတတို့ကို အနှောင့်အယှက်အင်အားများမှ ကာကွယ်ရန် သုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းလင်းပြီး ယုဂလေးပါး၏ ဓမ္မအဓိကများ—သတ္တယုဂ၌ ဓျာန၊ တြေတယုဂ၌ ယဇ္ဉ၊ ဒွာပရယုဂ၌ ဝရတ/အကျင့်ထိန်းသိမ်းမှု၊ ကလိယုဂ၌ ဒါန—ကို ဖော်ပြကာ ကလိယုဂ၏ အခြေအနေများနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်မည့် လက္ခဏာများကိုလည်း ညွှန်ပြသည်။
Adhyaya 41
Adhyāya 41 — Deva-tāratamya-vicāra, Pāpa-vibhāga, Śiva-pūjā-vidhi, and Ācāra-saṅgraha (Mahākāla’s Instruction)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ မဟာကာလသည် ကရဏ္ဍဟမ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရာတွင် သီအိုလောဂျီနှင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အညွှန်းတရားကို စနစ်တကျ ချပြသည်။ အစပိုင်းတွင် တချို့က ရှိဝကို၊ တချို့က ဝိෂ္ဏုကို၊ တချို့က ဗြဟ္မာကို မောက္ခသို့ သွားရာလမ်းဟု ချီးမွမ်းကြသော်လည်း မဟာကာလက အလွယ်တကူ အထက်အောက် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းကို သတိပေးပြီး နိုင်မိရှာရဏျ၌ ရှင်တော်များက ဆုံးဖြတ်ချက်ရှာရာတွင် ဘုရားသဘောတရား အမျိုးမျိုးကို ဂုဏ်ပြုသည့် အတည်ပြုချက်များကို ကြားရသည့် အကြောင်းကို ဥပမာပြုသည်။ ထို့နောက် အပြစ်ကို စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ် သုံးမျိုးအဖြစ် ခွဲခြား၍ အသေးစိတ် ဖော်ပြပြီး ရှိဝအပေါ် ရန်လိုခြင်းကို အလွန်ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်ရှိသည့် အပြစ်ဟု ထင်ရှားစွာ ဆိုသည်။ မဟာပာတကမှ အုပပာတကအထိ အဆင့်လိုက် ခွဲပြကာ လိမ်လည်မှု၊ ကြမ်းကြုတ်မှု၊ အကျိုးအမြတ်ခိုးယူမှု၊ အပြစ်တင်စကားဖြန့်ခြင်း စသည့် လူမှု-ကျင့်ဝတ် ချိုးဖောက်မှုများကိုလည်း ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ရှိဝပူဇာနည်းကို အကျဉ်းချုပ်သော်လည်း နည်းပညာကျစွာ သင်ကြားပြီး ပူဇာချိန်၊ သန့်စင်ခြင်း (ဘသ္မ လိမ်းခြင်းအပါအဝင်)၊ ဘုရားခန်းဝင်နည်း၊ သန့်ရှင်းရေး၊ ရေခွက်/ရေဗူး (gaḍuka)၊ ပူဇာပစ္စည်းများ၊ ဓျာန၊ မန္တရ (မူလမန္တရအပါအဝင်)၊ အရဃျ၊ ဓူပ-ဒီပ-နైవေဒျ၊ နီရာဇန နှင့် နောက်ဆုံး ချီးမွမ်းတော်မူခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်တောင်းပန်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထောင်ရှင် ဘက္တအတွက် နေ့စဉ်အကျင့် (အာစာရ) ကို စုစည်းကာ သန္ဓျာဝတ္တရား၊ စကားထိန်းချုပ်မှု၊ ကိုယ်သန့်ရှင်းမှု စံနှုန်းများ၊ အကြီးအကဲနှင့် သန့်ရှင်းသော အရာများကို လေးစားမှုတို့ကို သတ်မှတ်ပြီး ဓမ္မကို ကာကွယ်ကာ ဝိညာဉ်ရေး တိုးတက်စေရန် လက်တွေ့စည်းကမ်းများကို ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဒေဝသဘင်က မဟာကာလကို ဂုဏ်ပြုကာ လိင်္ဂနှင့် ဆက်စပ်သော တီရ္ထ၏ ကျော်ကြားမှုကို အတည်ပြုပြီး ကြားနာ၊ ရွတ်ဖတ်၊ ပူဇာပြုသူတို့၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ကြေညာသည်။
Adhyaya 42
Aitareya-Māhātmya and Ekādaśī-Jāgara: Vāsudeva Installation, Bhāva-Śuddhi, and Liberation Theology
အခန်း ၄၂ သည် ဆက်စပ်နေသော လှုပ်ရှားမှု သုံးခုဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ (၁) နာရဒ မဟာမုနိသည် တီရ္ထသီအိုရီကို ရှင်းပြ၍ ဝါသုဒေဝ မရှိလျှင် သန့်ရှင်းရာနေရာသည် မပြည့်စုံဟု ဆိုသည်။ သူသည် အရှ္ဌာက္ခရာ မန္တရဇပဖြင့် ယောဂပူဇာကို ကြာရှည်ပြုလုပ်ကာ လူလောကအကျိုးအတွက် ဗိဿဏု၏ “ကလာ” တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ဗိဿဏုက သဘောတူ၍ တည်ထောင်ခြင်းကြောင့် ဒေသနာမည်နှင့် ရိုးရာပူဇာအာဏာ တည်မြဲလာသည်။ (၂) ထို့နောက် ကာရ္တိကလ (ရှုက္လပက္ခ) ဧကာဒသီ ကျင့်စဉ်ကို သတ်မှတ်သည်။ သတ်မှတ်ရေတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ပဉ္စောပစာရ ပူဇာ၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ညလုံးနိုးကြား၍ သီချင်း/ပဋ္ဌာန်းဖတ်ခြင်း၊ ဒေါသနှင့် မာနကို ရှောင်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းတို့ကို ဆိုထားပြီး၊ ဘက္တိနှင့် သီလတရား အရည်အသွေးများကို စုစည်းကာ အပြည့်အဝ ညလုံးနိုးကြားသူသည် “ပြန်မမွေးတော့” (punar na jāyate) ဟု ကြေညာသည်။ (၃) သင်ခန်းစာပုံပြင်တွင် အာర్జုနက အိုင်တရေယအကြောင်း မေးရာ နာရဒက သူ၏ မျိုးရိုးနှင့် မန္တရဇပ အမြဲပြုခြင်းကြောင့် မပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း၊ အိမ်တွင်းတင်းမာမှုတို့ကို ပြောသည်။ အိုင်တရေယက ကိုယ်ခန္ဓာရှိဘဝ၏ ဒုက္ခပျံ့နှံ့မှု၊ အပြင်ပန်းသန့်စင်မှုသာ မလုံလောက်ဘဲ ဘာဝ-ရှုဒ္ဓိ (အတွင်းစိတ်သန့်ရှင်းမှု) လိုအပ်ကြောင်းနှင့် နိရ္ဝေဒ → ဝိုင်ရာဂျယ → ဉာဏ → ဗိဿဏုသိမြင်ခြင်း → မောက္ခ လမ်းစဉ်ကို သင်ကြားသည်။ ဗိဿဏု ပေါ်ထွန်း၍ စတုတ္တရကို လက်ခံကာ ကောင်းချီးပေးပြီး ထိုစတုတ္တရ၏ အကျိုးကို “အဃာ-နာရှန” ဟု အမည်ပေးကာ ကိုဋိတီရ္ထနှင့် ဟရိမေဓသ ပူဇာအကြောင်းညွှန်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိုင်တရေယသည် ဝါသုဒေဝကို အမြဲအမှတ်ရခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်မှုကို ရရှိသည်။
Adhyaya 43
Bhattāditya-pratiṣṭhā, Sūrya-stuti (aṣṭottara-śata-nāma), and Arghya-vidhi at Kāmarūpa
ဤအধ্যာယသည် နာရဒက အာర్జုနအား ကာမရူပဒေသ၌ လူထုအကျိုးအတွက် ဆူရယဘက္တိကို မည်သို့ကျင့်သုံးခဲ့သည်ကို ပြောပြသည့် ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်သည်။ အစတွင် နေမင်းကို ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်သော အရှင်အဖြစ် ချီးမွမ်းကာ နေမင်းကို သတိရခြင်း၊ စတုတိပြုခြင်း၊ နေ့စဉ်ပူဇော်ခြင်းတို့က လောကီအကျိုးနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ပေးကြောင်း ဆိုသည်။ နာရဒ၏ ရှည်လျားသော တပသ္ယာအဆုံးတွင် ဆူရယဒေဝတား တိုက်ရိုက်ပေါ်ထွန်း၍ “ကာမရူပ-ကလာ” ကို ထိုနေရာ၌ အမြဲတည်စေမည့် အာနုဂြဟကို ပေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် နာရဒက ဒေဝတားကို “ဘတ္တాదಿತ್ಯ” ဟူသော နာမဖြင့် ပရတိဋ္ဌာတင်ကာ အဋ္ဌုတ္တရ-သတ (၁၀၈) နာမစတုတိဖြင့် ကမ္ဘာအုပ်စိုးရှင်၊ ရောဂါကုသရှင်၊ ဓမ္မထောက်တိုင်၊ ဒုက္ခပယ်ရှားရှင်အဖြစ် အမည်များစွာဖြင့် ချီးမွမ်းသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အာర్జုနက အရဃျ (arghya) ပူဇော်နည်းကို မေးမြန်းရာ နာရဒက မနက်ခင်းဝတ်ပြုစဉ်ကို အသေးစိတ်ညွှန်ပြသည်—သန့်ရှင်းမှုထိန်းခြင်း၊ မဏ္ဍလပြင်ဆင်ခြင်း၊ အရဃျခွက်အတွင်း ထည့်ရမည့် အရာများ၊ ဆူရယ၏ ဒွါဒသရူပ (၁၂ မျိုး) ကို ဓျာနပြုခြင်း၊ အာဝါဟနမန်တရများနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများ (ပာဒျ၊ စ္နာန၊ ဝတ္စ၊ ယဇ္ဉိုပဝီတ၊ အလင်္ကာရ၊ အနုလေပန၊ ပန်း၊ ဓూప၊ နိုင်ဝေဒျ) ကို ဆက်တိုက်တင်လှူပြီး အပြစ်လွှတ်တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ဝိသర్జနဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ အဆုံးတွင် ကာမရူပ-ကလာနှင့် ဆက်နွယ်သော တောအတွင်း ကုဏ္ဍ၊ Māgha-śukla-saptamī တွင် ရေချိုးခြင်း၏ မင်္ဂလာ၊ ရထပူဇာနှင့် ရထယာတြာ၊ တီရ္ထကြီးများနှင့် တူညီသော အကျိုးဖလများကို ဖော်ပြကာ ဘတ္တಾದित्य၏ အမြဲတည်ရှိမှုကြောင့် အပြစ်ပယ်ရှား၍ ဓမ္မအားကောင်းစေကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Adhyaya 44
दिव्य-शपथ-प्रकरणम् (Divya Ordeals and Oath-Procedure Discourse)
အာర్జုနသည် သက်သေအထောက်အထားမရှိ၍ အငြင်းပွားမှုများ ဆက်လက်ရှိနေသည့်အခါ အသုံးပြုသည့် «divya» အမှန်တရားစမ်းသပ်ပွဲများကို ရှင်းလင်းစွာရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ နာရဒသည် အသိအမှတ်ပြုထားသော divyāni (စမ်းသပ်ပွဲများ) ကို စာရင်းပြု၍ အုပ်ချုပ်ရေး၏ သီလနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ အငြင်းပွားမှု၊ စွပ်စွဲချက်များနှင့် ပြင်းထန်သော ပြစ်မှုများတွင် အမှန်တရားတည်ဆောက်ရန် ကျိန်ဆိုမှုကို သုံးရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအခန်းတွင် မမှန်ကန်သော ကျိန်ဆိုမှုကို နတ်သက်သေများ—နေ၊ လ၊ လေ၊ မီး၊ မြေ၊ ရေ၊ နှလုံး/သတိဉာဏ်၊ ယမမင်း၊ နေ့/ည၊ ဆည်းဆာနှင့် ဓမ္မ—တို့မှ မဖုံးကွယ်နိုင်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးပြီး မရိုးသားသည့် ကျိန်ဆိုမှုသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်စေကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် တူလာ/ချိန်ခွင် စမ်းသပ်ပွဲ၊ အဆိပ်စမ်းသပ်ပွဲ၊ မီးစမ်းသပ်ပွဲ (ပူသံကိုင်ခြင်း)၊ ပူပဲ/ပူရွှေ စမ်းသပ်ပွဲ၊ လယ်ထွန်သံ/လျှာ စမ်းသပ်ပွဲ၊ ဆန်စမ်းသပ်ပွဲ (ခိုးမှုနှင့် ဆက်စပ်) နှင့် ရေစမ်းသပ်ပွဲ (ရေထဲနစ်နေချိန်) တို့ကို အဆင့်လိုက် နည်းလမ်း၊ ပစ္စည်း၊ တိုင်းတာချက်၊ အရာရှိများနှင့် အောင်/ရှုံး စံနှုန်းများအပါအဝင် ဖော်ပြသည်။ အနှုတ်ချုပ်အားဖြင့် ဤရိတုများသည် မင်းနှင့် အရာရှိများအတွက် စည်းကမ်းတကျ အသုံးချရမည့် ကိရိယာဖြစ်ပြီး မျှတသန့်ရှင်းသော အုပ်ချုပ်သူများနှင့် လှည့်စားမှုကာကွယ်ရေး လိုအပ်ကြောင်း သင်ခန်းစာပေးသည်။
Adhyaya 45
बहूदकतīर्थे नन्दभद्र-सत्यव्रतसंवादः (Nandabhadra–Satyavrata Dialogue at Bahūdaka Tīrtha)
ဤအခန်းတွင် နာရဒ မုနိက ကာမရူပဒေသရှိ ဘဟူဒက တီရ္ထ၌ ဆွေးနွေးပွဲကို တည်နေရာချပြီး၊ ထိုနေရာ၏ အမည်ရင်းနှင့် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် အာနိသင်ကို ရှင်းပြသည်။ ကပိလ မုနိ၏ တပဿာနှင့် ကပိလေရှ္ဝရ လင်္ဂ တည်ထောင်မှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် စိတ်၊ စကား၊ လုပ်ရပ်တို့တွင် စည်းကမ်းတကျ၊ သီလတရားပြည့်ဝ၍ သီဝဘုရားကို အမြဲပူဇော်ကာ မလှည့်စားသော အနည်းအမြတ်ကုန်သွယ်မှုဖြင့် အသက်မွေးသူ နန္ဒဘဒြ ကို မော်ဒယ်အဖြစ် ထင်ဟပ်စေသည်။ နန္ဒဘဒြ သည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် အဟിംသာမပါလျှင် ယဇ္ဉ၊ သံန്യാസ၊ လယ်ယာလုပ်ငန်း၊ လောကီအာဏာ၊ သာသနာ့ခရီးစဉ်တို့ကိုပါ အလွယ်တကူ ချီးမွမ်းခြင်းကို မလက်ခံ။ “ယဇ္ဉအမှန်” ဟူသည်မှာ ဒေဝတားတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသော စိတ်မှန်ကန်သည့် ဘက္တိဖြစ်ပြီး၊ မကောင်းမှုကို ရပ်တန့်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင် သန့်စင်နိုင်ကြောင်းကို အလေးပေးသည်။ အနီးအနားရှိ သံသယဝါဒီ စတျဝြတ က နန္ဒဘဒြ၏ အပြစ်ကို ရှာဖွေကာ သားနှင့် ဇနီးဆုံးရှုံးမှုကို အကြောင်းပြ၍ ဓမ္မနှင့် လင်္ဂပူဇော်မှုကို ဆန့်ကျင်သည်။ ထို့နောက် စကား၏ အရည်အသွေးများနှင့် စကားအပြစ်များကို နည်းပညာဆန်စွာ ရှင်းလင်းပြီး၊ သဘာဝတရားသာ အကြောင်းရင်းဟု ဆိုသော “စွဗဟာဝ” အမြင်ဖြင့် ဘုရားသခင်အကြောင်းရင်းကို ငြင်းဆိုသည်။ နန္ဒဘဒြက မသီလရှိသူများတွင်လည်း ဒုက္ခတွေ့ရကြောင်း ပြော၍ လင်္ဂပူဇော်မှုကို ဒေဝတားနှင့် သူရဲကောင်းများ၏ လင်္ဂတည်ထောင်ပုံ ဥပမာများဖြင့် ကာကွယ်သည်။ အလှဆင်ထားသော်လည်း မညီညွတ်သော စကားကို သတိပေးပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘဟူဒကကွန်ဒသို့ ထွက်ခွာကာ ဝေဒ၊ စမృతိနှင့် ဓမ္မနှင့်ကိုက်ညီသော ယുക്തိတို့ကဲ့သို့ ယုံကြည်ရသော ပရမာဏများအပေါ် အခြေခံသည့်အခါ ဓမ္မသည် အာဏာရှိကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 46
Bahūdaka-kuṇḍa Māhātmya and the Instruction on Guṇas, Karma, and Detachment (बाहूदककुण्डमाहात्म्यं तथा गुणकर्मवैराग्योपदेशः)
ဤအধ্যာယတွင် ဘဟူဒကကுண္ဍ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ဂုဏ၊ ကမ္မ၊ ဝိရာဂျ (ကပ်လှုပ်မှုကင်းခြင်း) အကြောင်းကို တီရ္ထသမိုင်းအတွင်း ထည့်သွင်း၍ သင်ကြားထားသည်။ နန္ဒဘဒ္ဒရသည် ဘဟူဒကကுண္ဍကမ်းနားရှိ ကပိလေရှဝရ-လင်္ဂကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သံသရာ၌ ဒုက္ခ၊ ခွဲခွာမှုနှင့် ကံကြမ္မာမညီမျှမှု (သွဂ္ဂ/နရက) ရှိနေခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်ကာ၊ ကပ်လှုပ်မှုကင်းသန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်က အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော လောကကို ဖန်ဆင်းသနည်းဟု စိတ်ဝင်စားစွာ ဆန့်ကျင်မေးမြန်းသည်။ အနာရောဂါရှိ အသက် ၇ နှစ်ကလေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဒုက္ခတို့သည် အကြောင်းရင်းသတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း၊ စိတ်ဒုက္ခ၏ အမြစ်မှာ “စနေဟ” (ကပ်လှုပ်ချစ်ခင်မှု/အတက်အကျ) ဖြစ်ပြီး ထိုမှ ရာဂ၊ ကာမ၊ က္ရောဓ၊ တೃෂ္ဏာတို့ ပေါက်ဖွားကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် ပရကృతి–ပုရုಷ အယူအဆ၊ ဂုဏသုံးပါး၏ ပေါ်ထွန်းမှု၊ အဟံကာရ၊ တန်မာတ်ရ၊ အိန္ဒြိယတို့၏ ဖြစ်ပေါ်ပုံကို ဖော်ပြကာ၊ ရဇသနှင့် တမသကို သတ္တဝဖြင့် သန့်စင်၍ ဓမ္မကို အဟံကာရမပါဘဲ လိုက်နာရန် အရေးကြီးကြောင်း သင်ကြားသည်။ ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူများတောင် ဒုက္ခခံရသေးသလားဟူသော မေးခွန်းတွင်၊ ပူဇော်မှု၏ သန့်/မသန့်၊ ကမ္မဖလ၏ မလွဲမသွေ ရင့်ကျက်မှုနှင့်၊ ဘုရားကရုဏာသည် မွေးဘဝများအတွင်း ဖလကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ခံစားစေခြင်း သို့မဟုတ် မြန်မြန်ကုန်ခမ်းစေခြင်းတို့ကို အထောက်အကူပြုကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝ (လိမ်လည်သဒ္ဓာဟောသူက နရက၌ ဒဏ်ခံပြီး ယောနီများစွာ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ၊ ဝျာသ၏ စာရသွတ မန္တရဖြင့် ကူညီခံရခြင်း) ကို ဖော်ထုတ်ပြီး၊ ၇ ရက်အစာရှောင်၍ နေဘုရားဂျပ်လုပ်ခြင်း၊ သတ်မှတ်တီရ္ထ၌ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်း၊ အရိုးကို ရေထဲချခြင်း၊ ဘဟူဒက၌ ဘာස්ကရရုပ်တင်ခြင်း စသည့် ဝိဓိကို ညွှန်ကြားသည်။ ဖလပိုင်းတွင် ရေချိုးပူဇော်၊ ပူဇော်ပစ္စည်းတင်၊ ဒါန၊ အစာကျွေး၊ အမျိုးသမီးဧည့်ခံမှု၊ ယောဂကျင့်စဉ်နှင့် သေချာနားထောင်ခြင်းတို့၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ဖော်ပြကာ မုက္ခသို့ ဦးတည်စေမည့် ကတိတော်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 47
Śakti-vyāpti, Digdevī-sthāpana, Navadurgā-pratiṣṭhā, and Tīrtha-phalapradāna (Chapter 47)
အဓ್ಯಾಯ ၄၇ တွင် «Śakti» ကို အမြဲတမ်းတည်ရှိသော Prakṛti အဖြစ်၊ အထွတ်အမြတ်ဘုရား၏ အလုံးစုံပျံ့နှံ့မှုနှင့်တူသကဲ့သို့ အလုံးစုံဝင်ရောက်ပျံ့နှံ့နေသော အင်အားတော်ဟု သဘောတရားတကျ ဖော်ပြသည်။ Śakti သည် စိတ်ဦးတည်မှုနှင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုအပေါ် မူတည်၍ ချည်နှောင်မှုကို ဖြစ်စေသော်လည်း လွတ်မြောက်မှုကိုလည်း ဖွင့်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ Śakti ကို မလေးစားမူလျှင် ဝိညာဉ်ရေးကျဆင်းမည်ဟု သတိပေးပြီး၊ ဝါရာဏသီတွင် ယောဂီများ ကျဆုံးသွားသော ဥပမာဇာတ်လမ်းဖြင့် ပြသထားသည်။ ထို့နောက် အရှေ့၊ တောင်၊ အနောက်၊ မြောက် တိုင်းရင်းအလိုက် ပူဇော်ရေးမြေပုံကို ချမှတ်ကာ မဟာŚakti လေးပါးကို တည်ထောင်သည်—Siddhāmbikā (အရှေ့), Tārā (တောင်; Kūrma ဇာတ်ကွက်နှင့် ဆက်နွယ်၍ ဝေဒစည်းကမ်းကို ကာကွယ်သူ), Bhāskarā (အနောက်; နေ၊ ကြယ်တို့ကို အင်အားဖြည့်သူ), Yoganandinī (မြောက်; ယောဂသန့်ရှင်းမှုနှင့် Sanaka များနှင့် ဆက်နွယ်)။ ထို့ပြင် တီရ္ထ၌ နဝဒုರ್ಗာ ကိုးပါး—Tripurā, Kolambā (Rudrāṇī ဆိုင်ရာ ရေတွင်း; Māgha Aṣṭamī တွင် ရေချိုးခြင်း အထူးကောင်း; တီရ္ထကြီးများထက် သာလွန်ကြောင်းဆို), Kapāleśī, Suvarṇākṣī, Mahādurgā/Carcitā (ရဲရင့်မှု ပေးသူ; ချည်နှောင်ခံသူရဲကောင်းကို လွတ်မြောက်စေမည့် အနာဂတ်ဥပမာ), Trailokyavijayā, Ekavīrā, Harasiddhi (Rudra ကိုယ်ခန္ဓာမှ မွေးဖွား; ḍākinī အနှောင့်အယှက်မှ ကာကွယ်), နှင့် Īśāna ထောင့်ရှိ Caṇḍikā/Navamī (Caṇḍa–Muṇḍa, Andhaka, Raktabīja တိုက်ပွဲဇာတ်ကွက်များ) ကို ဖော်ပြသည်။ Navarātra ပူဇော်မှုတွင် bali, pūpa, naivedya, dhūpa, gandha တို့ကို ညွှန်ကြားပြီး လမ်းများ၊ လမ်းဆုံများတွင် ကာကွယ်မှုရလဒ်ကို ဆိုသည်။ ထို့အပြင် Bhūtamātā/Guhāśakti သည် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော သတ္တဝါများကို နယ်နိမိတ်ချကာ ထိန်းချုပ်ပြီး Vaiśākha darśa နေ့တွင် သတ်မှတ်ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဝတ်ပြုသူများအား ကောင်းချီးပေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် တီရ္ထသည် နေရာအမျိုးမျိုး၌ ဒေဝီများစွာ တည်ရှိကြောင်းနှင့် ရိုးရာပူဇော်ဝတ်ပြုမှုက သမာဓိ၊ ကာကွယ်မှု၊ လိုအင်ဆန္ဒပြည့်စုံမှုတို့၏ လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးထားသည်။
Adhyaya 48
स्तम्भतीर्थमाहात्म्ये सोमनाथवृत्तान्तवर्णनम् (Somanātha Account within the Glory of Stambha-tīrtha)
ဤအধ্যာယာသည် နာရဒ မုနိက စောမနာထ (Somanātha) ၏ မဟာတ္မယကို ထင်ရှားစွာ ရှင်းလင်းမည်ဟု ကြေညာခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ နားထောင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဖတ်ခြင်းတို့ကို ပာပမောက္ခ (pāpa-mokṣa) ရရှိစေသော ကုသိုလ်ကိရိယာများဟု ဆိုသည်။ ထွန်းလင်းတောက်ပသော ဗြာဟ္မဏ နှစ်ဦး—ဩရ္ဇယန္တ (Ūrjayanta) နှင့် ပရာလေယ (Prāleya)—သည် ပရဘာသ (Prabhāsa) နှင့် တီရ္ထများကို ချီးမွမ်းသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို တွေ့ပြီး ရေချိုးပူဇော်ရန် ခရီးထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ သူတို့၏ ခရီးသည် တောတောင်များ၊ မြစ်ချောင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ နရ္မဒါ (Narmadā) မြစ်ကိုပါ ကျော်လွှားပြီး မြေ-ပင်လယ် ဆုံရာကို သင်္ကေတပြုသည့် သန့်ရှင်းဒေသသို့ ရောက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှုတို့သည် ယာတရာဝိနယကို စမ်းသပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ သူတို့သည် စိဒ္ဓလိင်္ဂ (Siddhaliṅga) အနီးတွင် လဲကျကာ စိဒ္ဓနာထ (Siddhanātha) ကို ဂါရဝပြုကြသည်။ ထိုကန့်သတ်အခြေအနေ၌ လိင်္ဂတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုကာ ကောင်းကင်အသံနှင့် ပန်းမိုးကျခြင်းတို့ဖြင့် ပရာလေယအား စောမနာထနှင့် တူညီသော ဖလကို ပေးကာ ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ တည်ထားသော လိင်္ဂရှိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဇာတ်ကြောင်းသည် ပရဘာသသို့ ပြန်လည်ညွှန်ကာ ခရီးသွားနှစ်ဦးနှင့် ဆက်နွယ်သော “စောမနာထ နှစ်ပါး” မိုတီဖ်ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ဟာဋကေရှ္ဝရ (Hāṭakeśvara) ကို မိတ်ဆက်ကာ ဘြဟ္မာ (Brahmā) က လိင်္ဂတည်ထောင်သည်ဟု ဆိုပြီး၊ ရှိဝ၏ ကောသမစ်ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို အဋ္ဌမူရ္တိ (aṣṭamūrti) အညီ—နေ/မီး၊ မြေ၊ လေ၊ အာကာသ/အသံ စသည်—စီစဉ်သီကုံး ချီးမွမ်းသည်။ ဖလश्रုတိတွင် ဘြဟ္မာ၏ စတုတ္ထကို ရွတ်ဖတ်/နားထောင်ခြင်းနှင့် ဟာဋကေရှ္ဝရကို သတိရခြင်းက အဋ္ဌမူရ္တိရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ (sāyujya) ရစေပြီး မြေ-ပင်လယ် ဆုံရာ၌ ပုဏ္ဏယနေရာများ များပြားကြောင်း အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 49
Jayāditya-Māhātmya and the Discourse on Karma, Rebirth, and the ‘Twofold Food’
အာర్జုနသည် မဟီနဂရက၌ တည်ထောင်ထားသော အဓိက တီရ္ထများကို ဖော်ပြပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ နာရဒသည် နေရာဒေသကို မိတ်ဆက်ကာ နေရောင်သဘောတရားဖြစ်သော «ဇယာဒိတျ» ကို ချီးမွမ်းပြီး၊ အမည်ကို သတိရခြင်းဖြင့် ရောဂါပျောက်ကင်း၍ စိတ်ထဲက ဆန္ဒများ ပြည့်စုံနိုင်ကြောင်း၊ မြင်ရုံသာလျှင်လည်း မင်္ဂလာဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် နာရဒသည် အတိတ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ သူသည် နေမင်း၏ လောကသို့ သွားရာတွင် ဘာස්ကရာက နာရဒတည်ထောင်ခဲ့သည့် နေရာ၌ နေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏများအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ နာရဒသည် ချီးမွမ်းခြင်း၊ အပြစ်တင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးတွင် သီလနှင့် စကားအန္တရာယ်ရှိကြောင်း ပြောကာ မပြောဘဲ၊ ဘုရားတော်ကိုယ်တိုင် စိစစ်ကြည့်ရန် အကြံပြုသည်။ ဘာස්ကရာသည် အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကမ်းခြေဘက်သို့ ရောက်လာပြီး၊ ဟာရီတ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဒေသခံ ဗြာဟ္မဏများက အတိഥိ (ဧည့်သည်) အဖြစ် ကြိုဆိုကြသည်။ ဧည့်သည်က «ပါရမ-ဘောဇန» (အမြင့်ဆုံး အစာ) ကို တောင်းဆိုရာတွင် ဟာရီတ၏ သား ကမဋ္ဌက အစာနှစ်မျိုးကို သတ်မှတ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည့်တင်းသော သာမန်အစာနှင့်၊ အတ္တမန်/က்ஷေတရဇ္ဉ (သိမြင်သူ) ကို အာဟာရပေးသည့် ဓမ္မသင်ကြားမှု—နားထောင်ခြင်းနှင့် သင်ပေးခြင်း—ကို «အမြင့်ဆုံးအစာ» ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဧည့်သည်က မွေးဖွားခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းနှင့် မီးခိုးပြာဖြစ်ပြီးနောက် ဘယ်သို့ သွားကြသနည်းဟု မေးရာတွင် ကမဋ္ဌက ကမ္မကို စာတ္တဝိက၊ တာမသ၊ ရောနှောဟူ၍ ခွဲကာ ကောင်းကင်၊ နရက၊ တိရစ္ဆာန်၊ လူဘဝသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားသည့် လမ်းကြောင်းများကို ရှင်းပြသည်။ အဆုံးတွင် သန္ဓေဖွားခြင်းနှင့် မိခင်ဝမ်းတွင်း ဒုက္ခများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို «အိမ်» တစ်လုံးကဲ့သို့ သဘောထားကာ ထိုအိမ်၌ သိမြင်သူနေထိုင်သဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်၊ နရကတို့သည် လုပ်ရပ်နှင့် သိမြင်မှုအပေါ် မူတည်ကြောင်း သင်ကြားသည်။
Adhyaya 50
Śarīra–Brahmāṇḍa-sāmya, Dhātu–Nāḍī-vyavasthā, and Karma–Preta-yātrā (Body–Cosmos Correspondence and Post-mortem Ethics)
ဤအধ্যာယသည် ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သဘောတရားဆိုင်ရာ နည်းပညာကျသော သင်ခန်းစာဖြစ်သည်။ အတိသီက ကိုယ်ခန္ဓာလက္ခဏာများကို မေးမြန်းရာ ကမဋ္ဌက “ကိုယ်ခန္ဓာသည် မိုက္ခရိုကော့စမစ် ဖြစ်၍ မဟာကော့စမစ်နှင့် တူညီသည်” ဟုဆိုကာ ပာတාලမှ စတ်ယလောကအထိ ကမ္ဘာလောကအလွှာများကို ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း အစိတ်အပိုင်းများနှင့် တိုက်ဆိုင်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဓာတု ၇ မျိုး (အရေပြား၊ သွေး၊ အသား၊ အဆီ၊ အရိုး၊ အရိုးမြစ်၊ သုက်)၊ အရိုးနှင့် နာဍီ အရေအတွက်များ၊ အင်္ဂါအဓိကများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လုပ်ဆောင်မှုဆိုင်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာဗေဒကို ရှင်းလင်းသည်—အဓိက နာဍီ သုံးကြောင်း (သုရှုမ္နာ၊ အိဍာ၊ ပိင်္ဂလာ)၊ ဝါယု ၅ မျိုး (ပရာဏ၊ အပါဏ၊ သမာဏ၊ ဥဒါဏ၊ ဗျာဏ) နှင့် ကမ္မဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းတာဝန်များ၊ အစာချေမီး ၅ မျိုး (ပာစက၊ ရဉ္ဇက၊ သာဓက၊ အာလိုစက၊ ဘြာဇက) နှင့် ဆိုမ/ကဖ အစိတ်အပိုင်းများ (ကလေဒက၊ ဘောဓက၊ တർပဏ၊ ရှလေရှ္မက၊ အာလမ္ဗက) ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ အစာသည် ရသ ဖြစ်လာပြီး သွေးနှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဓာတုများသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အညစ်အကြေးများသည် မလ-အာရှရယ ၁၂ ခုမှ ထွက်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် သီလနှင့် သေပြီးနောက် ခရီးစဉ်ကို သင်ကြားသည်—ကိုယ်ခန္ဓာကို ပုဏ္ဏာအတွက် ကိရိယာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းရမည်၊ ကမ္မ၏ အကျိုးသည် အချိန်၊ နေရာ၊ စွမ်းရည်အလိုက် ဖြစ်ပေါ်သည်။ သေချိန်တွင် ဇီဝသည် ကမ္မအလိုက် အပေါက်များမှ ထွက်ခွာပြီး အတိဝါဟိက အလယ်အလတ်ရုပ်ကို ယူကာ ယမ၏ နယ်မြေသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသည်၊ ဝိုင်တရဏီ မြစ်၏ သင်္ကေတနှင့် ပရေတလောက အခြေအနေများကို ကြုံတွေ့ရသည်။ ပူဇော်သကာနှင့် ရှရဒ္ဓ (နှစ်စဉ်ပြီးစီးခြင်း၊ စပိဏ္ဍီကရဏ အပါအဝင်) သည် ပရေတအခြေအနေကို လျော့ပါးစေကြောင်းကို အလေးပေးပြီး ကမ္မရောနှောလျှင် သွားရာလည်း ရောနှော (သွဂ္ဂ/နရက) ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 51
Jayāditya-pratiṣṭhā, Karma-phala Lakṣaṇa, and Sūrya-stuti (जयादित्यप्रतिष्ठा—कर्मफललक्षण—सूर्यस्तुति)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် အစိတ်အပိုင်း သုံးခုကို ဆက်စပ်စွာ ဖော်ပြသည်။ (၁) ကမ္မဖလ “လက္ခဏာ” များကို ကမထက သင်ကြားရေးစာရင်းအဖြစ် စနစ်တကျ ရှင်းလင်းကာ၊ နောက်ဘဝအပေါ် သံသယနှင့် မယုံကြည်မှုကို ဖြေရှင်းသည်။ ရောဂါ၊ မသန်စွမ်းမှု၊ လူမှုအနိမ့်အမြင့်ခံရမှု စသည့် ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေများကို အကြမ်းဖက်မှု၊ ခိုးယူမှု၊ လိမ်လည်မှု၊ မသင့်လျော်သော လိင်ကျင့်မှု၊ ဆရာကို မလေးစားမှု၊ နွားနှင့် သန့်ရှင်းသူများကို ထိခိုက်စေမှုတို့နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ (၂) ထို့နောက် ဓမ္မအခြေပြု သင်ခန်းစာဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ၊ ဓမ္မမှ လောကနှစ်ပါး၏ ချမ်းသာမှု ပေါ်ထွန်းပြီး အဓမ္မမှ ဒုက္ခ ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း ဆိုသည်။ “အဖြူ” (သန့်စင်) ကုသိုလ်လုပ်ရပ်ဖြင့် တိုတောင်းသော အသက်တာသည် လောကနှစ်ပါးကို ဆန့်ကျင်သော ရှည်လျားသော အသက်တာထက် မြတ်ကြောင်းလည်း ထောက်ပြသည်။ (၃) နောက်ဆုံးတွင် သန့်ရှင်းသော တည်ထောင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နာရဒနှင့် ဗြာဟ္မဏများက ကမထ၏ ဟောကြားချက်ကို ချီးမွမ်းရာမှ နေဘုရား စူရျ (Sūrya) ပေါ်ထွန်း၍ အတည်ပြုကာ အပေးအယူတစ်ရပ် ပေးသည်။ ဗြာဟ္မဏများက အမြဲတမ်း တည်ရှိပေးရန် တောင်းဆိုသဖြင့် စူရျက “ဇယာဒိတျ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရကာ ကိုးကွယ်သူများ၏ ဆင်းရဲမှုနှင့် ရောဂါကို သက်သာစေမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ကမထက စတုတိ (Jayādityāṣṭaka ပုံစံ) ကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် စူရျက တနင်္ဂနွေနှင့် အာရှွိန လတွင် အထူးပြုလုပ်ရမည့် အချိန်၊ ပူဇော်ပစ္စည်းများ၊ Koṭitīrtha တွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် ထိုမှ ရရှိမည့် သန့်စင်မှု၊ Sūryaloka သို့ ရောက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြကာ၊ အဆုံးတွင် နာမည်ကြီး တီရ္ထများနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 52
कोटितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Koti-tīrtha Māhātmya: The Glory and Ritual Efficacy of Koti Tirtha)
ဤအধ্যာယသည် အာర్జုနနှင့် နာရဒ မုနိတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲဖြစ်သည်။ အာర్జုနက ကိုဋိတီရ္ထ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် မည်သူက တည်ဆောက်သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် အကျိုးဖလများကို ချီးမွမ်းကြသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ နာရဒက ဘြဟ္မာကို ဘြဟ္မာလောကမှ ခေါ်ဆောင်လာပြီး၊ ဘြဟ္မာသည် မရေမတွက်နိုင်သော တီရ္ထများကို သတိရသဖြင့် သတိရခြင်းတင်ဖြင့်ပင် ကောင်းကင်၊ မြေပြင်၊ ပာတာလတို့မှ တီရ္ထများနှင့် သက်ဆိုင်ရာ လိင်္ဂများ အားလုံး ရောက်လာကြောင်း ရှင်းပြသည်။ စနာန်နှင့် ပူဇော်ပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် စိတ်ဖြင့် ရေကန်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ တီရ္ထအားလုံး ထိုရေကန်တွင် တည်နေစေပြီး၊ ထိုနေရာရှိ လိင်္ဂတစ်ပါးကို ပူဇော်ခြင်းသည် လိင်္ဂအားလုံးကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် တူညီကြောင်း အမိန့်ချသည်။ ဖလश्रုတိအရ ကိုဋိတီရ္ထတွင် စနာန်ပြုခြင်းသည် ဂင်္ဂါအပါအဝင် မြစ်တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိစေသည်။ ရှရဒ္ဓနှင့် ပိဏ္ဍဒါနပြုလျှင် ဘိုးဘွားများ အဆုံးမရှိ စိတ်ကျေနပ်မှု ရကြသည်။ ကိုဋိဤရှ္ဝရကို ပူဇော်လျှင် ကိုဋိလိင်္ဂ ပူဇော်သကဲ့သို့ ပုဏ္ဏမေတ္တာ ရသည်။ ထို့နောက် အဋ္ရီ၊ ဘာရဒ္ဝါဇ၊ ဂေါတမတို့ကဲ့သို့ ရှိခိုးထိုက်သော ရှိသီများ၏ နမူနာများဖြင့် နေရာ၏ သန့်ရှင်းမှုကို တည်မြဲစေသည်—အဋ္ရီက အဋ္ရီဤရှ္ဝရကို တည်ပြီး ရေကန်တစ်ခု ဖန်တီးသည်၊ ဘာရဒ္ဝါဇက ဘာရဒ္ဝါဇေဤရှ္ဝရကို တည်ကာ တပသနှင့် ယဇ్ఞများ ပြုသည်၊ ဂေါတမက အဟလျာနှင့် ပေါင်းစည်းလိုသဖြင့် တပသပြင်းထန်စွာ ပြုရာမှ အဟလျာက အဟလျာ-ဆရသ်ကို ဖန်တီးပြီး ထိုနေရာတွင် စနာန်နှင့် ကర్మများပြုကာ ဂေါတမေဤရှ္ဝရကို ပူဇော်လျှင် ဘြဟ္မာလောကသို့ ရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဒါနအကျင့်စည်းကမ်းကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်—ယုံကြည်မှုဖြင့် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးကို အစာကျွေးခြင်းသည် “ကိုဋိ” ကို ကျေနပ်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ပေးသော လှူဒါန်းမှုသည် ပုဏ္ဏကို များစေသည်။ သို့သော် လှူမည်ဟု ကတိပြုပြီး မလှူလျှင် ပြင်းထန်သော အပြစ်နှင့် အကျိုးဆက်များ ရှိကြောင်း သတိပေးသည်။ မာဃလ၊ မကရ-သင်္ကြန်၊ ကညာ-သင်္ကြန်နှင့် ကာရ္တိကလတို့တွင် အကျိုးဖလ ပိုမိုတိုးတက်၍ ကိုဋိယဇ్ఞနှင့်တူကြောင်း ဆိုပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာနှင့် ဆက်စပ်သော သေဆုံးခြင်း၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်း၊ အရိုးမြှုပ်နှံခြင်းတို့၏ မဟာသန့်ရှင်းမှုကို စကားဖြင့် မပြည့်စုံစွာ မဖော်နိုင်ကြောင်း ချီးမြှောက်ကာ ကိုဋိတီရ္ထ၏ ထူးကဲမှုကို အဆုံးသတ်တင်ပြသည်။
Adhyaya 53
त्रिपुरुषशालामाहात्म्य–नारदीयसरोमाहात्म्य–द्वारदेवीपूजाफलवर्णनम् (Chapter 53: Glory of the Trīpuruṣa Śālā, Nārādīya Pond, and Gate-Goddess Worship Results)
အဓ್ಯಾಯ ၅၃ သည် နာရဒ မုနိ၏အသံဖြင့် တီရ္ထနှင့် ရိတုအခမ်းအနားများကို စုပေါင်းဖော်ပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ နာရဒသည် သန့်ရှင်းရာနေရာတစ်ခု ပျောက်ကွယ်မသွားစေရန် စိုးရိမ်၍ ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ မဟေရှဝရ တို့ဖြစ်သော တြိမူရတိကို ပူဇော်ကာ “နေရာမပျောက်၊ နာမည်ကျော်ကြားမှုတည်မြဲ” ဟူသော အကျိုးတော်ကို တောင်းခံသည်။ တြိမူရတိသည် အံရှ (aṃśa) အဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတည်ရှိကာ ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ထို့နောက် ကာကွယ်ရေးအတွက် ရိတု-ဥပဒေသဘောတရားကို သတ်မှတ်သည်။ ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများက အချိန်သတ်မှတ်၍ ဝေဒပိုဒ်များကို ရွတ်ဆိုရမည်—မနက်ပိုင်း Ṛg၊ မွန်းတည့် Yajus၊ တတိယယာမ Sāman—နှင့် အန္တရာယ်ကြုံလျှင် သာလာရှေ့တွင် ကျိန်စာမန်တရကို ထုတ်ဖော်၍ ရန်သူသည် သတ်မှတ်ကာလအတွင်း ပြာဖြစ်မည်ဟု ကြေညာသည်။ ၎င်းကို ယခင်က ပေးထားသော ကာကွယ်ရေးကတိ၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် “နာရဒီယ-ဆရသ်” ကို နာရဒက တူးဖော်ပြီး တီရ္ထအားလုံးမှ စုဆောင်းထားသော အထူးကောင်းမွန်သည့် ရေများဖြင့် ဖြည့်စွက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ရှရဒ္ဓ/ဒါန ပြုခြင်း—အထူးသဖြင့် အာရှ္ဝိန လတွင် တနင်္ဂနွေနေ့—သည် ဘိုးဘွားများကို အလွန်ရှည်လျားစွာ စိတ်ချမ်းသာစေပြီး အလှူသည် “အက္ခယ” (မကုန်ခန်း) ဟု ဆိုသည်။ ထို့အပြင် ကဒ္ရု၏ ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရန် နာဂများ၏ တပသ္ယာကို ဖော်ပြကာ နာဂေရှဝရ-လင်္ဂ တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ခြင်းသည် မဟာပုဏ္ဏာရရှိစေပြီး မြွေ/နာဂနှင့်ဆိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို လျော့နည်းစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တံခါးနှင့်ဆက်စပ်သော ဒေဝီများ—“အပရ-ဒွာရကာ” နှင့် မြို့တံခါးဒွာရဝါစိနီ—ကို ဖော်ပြ၍ ကုဏ္ဍတွင် ရေချိုးကာ သတ်မှတ်နေ့များ (Caitra kṛṣṇa-navamī၊ Āśvina navarātra) တွင် ပူဇော်လျှင် အတားအဆီးဖယ်ရှား၊ ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံ၊ စည်းစိမ်နှင့် သားသမီးအကျိုးများ ရရှိမည်ဟု ဖလရှုတိအဖြစ် ဆိုထားသည်။
Adhyaya 54
Nārada’s Wandering, Dakṣa’s Curse, and the Kārttika Prabodhinī Rite at Nārada-kūpa (नारदचापल्य-शापकथा तथा प्रबोधिनी-विधिः)
ဤအধ্যာယသည် စကားဝိုင်းအလွှာလိုက်နှင့် ပုရာဏသဘော ရှေ့နောက်ဆက်သွယ်သော ပြောပြချက်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်သည်။ နာရဒသည် ကာတ္တိက လပြည့်ဖက် (သုက္လပက္ခ) ပရဘောဓိနီနေ့၌ မိမိ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို ဖော်ပြကာ ကလိယုဂ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်အနာအဆာများမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ဘက္တိကို ချိတ်ဆက်ပြသည်။ အာర్జုနက “သမာဓိရှိ၊ စည်းကမ်းတကျ၊ မုက္ခသို့ ဦးတည်သူ” ဟု ချီးမွမ်းခံရသော နာရဒသည် ကလိကြောင့် ပျက်စီးနေသော လောက၌ ဘာကြောင့် လေကဲ့သို့ မငြိမ်မသက် လှည့်လည်နေသနည်းဟု ရှည်လျားစွာ သံသယတင်ပြသည်။ စူတက ထိုအပြန်အလှန်ကို ပြန်လည်တင်ပြပြီး ဟာရီတဝంశ ဘာဗြဗျ (ဗြာဟ္မဏ) ကို မိတ်ဆက်ကာ ကృష్ణထံမှ ကြားသိခဲ့သမျှဖြင့် ရှင်းလင်းစေသည်။ ထည့်သွင်းဇာတ်လမ်းတွင် ကృష్ణသည် ပင်လယ်နှင့် မြစ်ဆုံရာသို့ သီလဝင်ခရီးထွက်ကာ ပိဏ္ဍဒါန ပြုလုပ်ပြီး ဒါနကြီးများ ပေးကမ်းသည်၊ လိင်္ဂများကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ (ဂုဟေရှဝရ အပါအဝင်) ကိုဋိတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး နာရဒကို ဂုဏ်ပြုသည်။ ထို့နောက် ဥဂ္ရစေနက နာရဒ အမြဲလှည့်လည်ရခြင်းအကြောင်း မေးရာ ကృష్ణက ဒက္ရှသည် ဖန်ဆင်းရေးလမ်းကြောင်းများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်ဟု နာရဒကို ကျိန်စာချခဲ့သဖြင့် အစဉ်လှည့်လည်ရပြီး လူများကို လှုံ့ဆော်သူဟု ထင်ရှားလာသော်လည်း သစ္စာတရား၊ တစ်စိတ်တစ်သဘောနှင့် ဘက္တိကြောင့် မညစ်ညမ်းကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့ပြင် နာရဒ၏ ဂုဏ်သတ္တိများ (ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု၊ မလိမ်ညာမှု၊ တည်ငြိမ်မှု၊ ပညာ၊ မကောက်ကျစ်မုန်းတီးမှု) ကို ရွတ်ဆိုသော စတိုးတရကို ဖတ်ကြားကာ ပုံမှန်ရွတ်သူတို့အား နာရဒ၏ ကရုဏာရရှိမည်ဟု ကတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကာတ္တိက သုက္လ ဒွာဒသီ (ပရဘောဓိနီ) တွင် နာရဒတည်ထားသော ရေတွင်း၌ ရေချိုး၍ သရဒ္ဓကို သေချာစွာ ပြုလုပ်ကာ တပစ်၊ ဒါန၊ ဇပကို ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဤနေရာ၌ ပြုသော ကုသိုလ်သည် “အက္ခယ” ဟု မကုန်ခမ်းကြောင်း ကြေညာသည်။ “idaṁ viṣṇu” မန္တရဖြင့် ဗိဿနုကို “နိုးထ” စေပြီး နာရဒကိုလည်း နိုးထကာ ပူဇော်ရန်၊ မင်္ဂလာပစ္စည်းများနှင့်အတူ စွမ်းအားအလိုက် ဗြာဟ္မဏများသို့ ချတ်ရာ (ထီး)၊ ဒိုထရ (အဝတ်)၊ ကမဏ္ဍလု စသည့် ဒါနများ ပေးရန် ဆိုသည်။ အကျိုးဖလမှာ အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ ကလိ၏ ဒုက္ခအနာအဆာများ မပေါ်ပေါက်ဘဲ လောကီဒုက္ခလည်း လျော့ပါးသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 55
गौतमेश्वरलिङ्गमाहात्म्यं तथा अष्टाङ्गयोगोपदेशः (Gautameśvara Liṅga Māhātmya and Instruction on Aṣṭāṅga Yoga)
ဤအধ্যာယတွင် ဆွေးနွေးပုံစံအလွှာလိုက်ဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ gupta-kṣetra (လျှို့ဝှက်သန့်မြေ) ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြားပြီးနောက် မေးမြန်းသူက နာရဒထံမှ အသေးစိတ်ကို ထပ်မံတောင်းဆိုသည်။ နာရဒက ဂေါတမေရှွရ လင်္ဂ၏ မူလနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရှင်းပြရာတွင် ဂေါတမမုနိ (အက္ဆပါဒ) သည် ဂోదာဝရီမြစ်နှင့် အဟလျာနှင့် ဆက်နွယ်ကာ ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ကျင့်၍ ယောဂအောင်မြင်မှုရပြီး လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ လင်္ဂကြီးကို ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ စန္ဒကူးလိမ်းခြင်း၊ ပန်းပူဇော်ခြင်း၊ guggulu အနံ့တိုင်ဖြင့် မီးခိုးပူဇော်ခြင်းတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်စေပြီး ရုဒ္ဒရလောကကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော နောက်ဘဝသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အာర్జုနက ယောဂ၏ နည်းပညာဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို တောင်းဆိုရာ နာရဒက ယောဂကို citta-vṛtti-nirodha (စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တားဆီးခြင်း) ဟု သတ်မှတ်ပြီး အष्टाङ्गယောဂကို အစဉ်လိုက် ရှင်းပြသည်။ ယမနှင့် နိယမကို အဓိပ္ပါယ်တိတိကျကျဖြင့် ဖော်ပြပြီး (အဟിംသာ၊ သတ္တယ၊ အစတေယ၊ ဘြဟ္မစရိယ၊ အပရိဂ္ရဟ; နှင့် သောစ၊ တုဿတိ၊ တပသ်၊ ဇပ/စွာဓျာယ၊ ဂုရု-ဘက္တိ) ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ပရာဏာယာမ၏ အမျိုးအစား၊ အတိုင်းအတာ၊ အကျိုးနှင့် သတိပြုရန်များ၊ ပရတျာဟာရ၊ ဓာရဏာ (ပရာဏ၏ အတွင်းလှုပ်ရှားမှုနှင့် တည်ငြိမ်စေခြင်း)၊ သီဝကို ဗဟိုပြုသော ဓျာနနှင့် သမာဓိကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ အခန်းသည် အတားအဆီးများနှင့် upasarga များ၊ စာတ္တဝိက အစားအစာညွှန်ကြားချက်၊ အိပ်မက်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာလက္ခဏာများမှ သေမင်းအနိမိတ်ကို ယောဂဆိုင်ရာ စိစစ်နည်းအဖြစ် ဖော်ပြပြီး စိဒ္ဓိများကို အမျိုးမျိုးခွဲခြားကာ အဓိက စိဒ္ဓိ ၈ ပါး (အဏိမာ၊ လဃိမာ စသည်) သို့ ရောက်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အာဏာများကို မကပ်မိရန် သတိပေးကာ မောက္ခသည် အတ္တနှင့် အမြင့်ဆုံးတရား၏ ပေါင်းစည်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းဟု ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ အာရှွိနလတွင် ကృష్ణစတုရ္ဒသီနေ့၌ အဟလျာ-ဆရသ်တွင် ရေချိုးပြီး လင်္ဂပူဇော်ခြင်းတို့၏ ဖလကိုလည်း ပြန်လည်ဆိုကာ သန့်စင်မှုနှင့် “မပျက်မယွင်း” သော အခြေအနေသို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 56
ब्रह्मेश्वर–मोक्षेश्वर–गर्भेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Brahmeśvara, Mokṣeśvara, and Garbheśvara: A Māhātmya of Sacred Liṅgas and Tīrthas)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် နာရဒ (Nārada) က တီရ္ထနှင့် လိင်္ဂသန့်ရှင်းရာနေရာများ၏ တည်ထောင်ပုံအစဉ်အလာနှင့် အကျင့်ပူဇော်နည်းများကို ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ရှင်းလင်းဖော်ပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ ဖန်ဆင်းခြင်းအလိုဆန္ဒကြောင့် ဘြဟ္မာ (Brahmā) သည် နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ပြင်းထန်သော တပစ် (tapas) ပြုလုပ်ရာမှ သင်္ကရာ (Śaṅkara) သည် ကျေနပ်၍ အလိုတော်ပြည့်စုံစေသော ပရသာဒ (boon) ပေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ထိုနေရာ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို သိမြင်ကာ မြို့၏ အရှေ့ဘက်တွင် “ဘြဟ္မစာရသ” (Brahmasaras) ကို တူးဖော်ပြီး အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကိုပင် လျော့ပါးပျက်စီးစေသော တီရ္ထဟု ချီးမြှောက်ကာ၊ ကမ်းပါးတွင် မဟာလိင်္ဂကို တည်ထားပူဇော်သည်။ ထိုနေရာတွင် သင်္ကရာသည် တိုက်ရိုက် တည်ရှိတော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ အဓ್ಯಾಯသည် ဘုရားဖူးသွားရာတွင် လိုက်နာရမည့် အကျင့်များကိုလည်း သတ်မှတ်သည်—ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဘိုးဘွားများအတွက် ပိဏ္ဍဒါန (piṇḍadāna) ပြုခြင်း၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ဒါနပြုခြင်းနှင့် ဘက္တိပူဇော်ခြင်းတို့ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကာတ္တိက (Kārttika) လတွင် ပြုလုပ်လျှင် ပုရှ္ကရ (Puṣkara)၊ ကုရုက္ခေတ္တရ (Kurukṣetra) နှင့် ဂင်္ဂါဆိုင်ရာ တီရ္ထများကဲ့သို့ အကျိုးတူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် “မောက္ခလိင်္ဂ” ဟုခေါ်သော မောက္ခေရှ္ဝရ (Mokṣeśvara) လိင်္ဂမြတ်ကို မိတ်ဆက်ပြီး၊ ဒರ್ಭမြက်အဖျားဖြင့် အမှတ်အသားပြုကာ အဝီစိကန့်သို့ တူးဖော်ထားသည့် ရေတွင်းတစ်တွင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘြဟ္မာ၏ ကမဏ္ဍလု (kamaṇḍalu) မှတဆင့် သရသွတီ (Sarasvatī) ကို ထိုရေတွင်းထဲသို့ ဆောင်ယူကာ သတ္တဝါတို့၏ မောက္ခအကျိုးအတွက် ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ကာတ္တိက သုက္လ စတုရ္ဒသီ (Kārttika śukla caturdaśī) နေ့တွင် ရေတွင်း၌ ရေချိုးပြီး သေဆုံးသူများအတွက် နှမ်းပိဏ္ဍများ ပူဇော်လျှင် “မောက္ခတီရ္ထ” အကျိုးရပြီး မိသားစုလိုင်းအတွင်း ပရေတအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်ကြောင်း ကတိပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ဇယာဒိတျကူပ” (Jayādityakūpa) တီရ္ထကို ဂರ್ಭေရှ္ဝရ (Garbheśvara) ကို ရိုသေကန်တော့ပူဇော်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ဝမ်းတွင်းမွေးဖွားခြင်းသို့ ကျရောက်မှုကို ရှောင်ရှားစေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အဓ್ಯಾಯ၏ အဆုံးတွင် ဂရုတစိုက် နားထောင်ခြင်း၏ ဖလ (phala) ကို ချီးမွမ်းကာ စိတ်နှလုံးသန့်စင်စေကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 57
नीलकण्ठमाहात्म्यवर्णनम् | Nīlakaṇṭha Māhātmya (Glorification of Nīlakaṇṭha)
ဤအধ্যာယသည် နာရဒ၏ မိန့်ခွန်းဖြင့် စတင်သော ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်သည်။ နာရဒနှင့် ဗြာဟ္မဏများက မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်တောင်းပန်၍ လောကအကျိုးအတွက် သန့်ရှင်းသော မဟီနဂရက၌ ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ကို တည်ထောင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အထရီရှ၏ မြောက်ဘက်တွင်ရှိသော ကေဒါရ-လင်္ဂကို အထူးကောင်းမွန်သည့် လင်္ဂဟု သတ်မှတ်ကာ အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ထို့နောက် အခမ်းအနားအစဉ်ကို ဖော်ပြသည်—အထရီကுண္ဍ၌ ရေချိုးခြင်း၊ စည်းကမ်းနှင့်အညီ ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်း၊ အထရီရှကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ခြင်း၊ ထို့နောက် ကေဒါရကို ဒർശနပြုခြင်း။ ထိုသို့ ပြုသူသည် မုက္ခိ (လွတ်မြောက်မှု) ၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိသူ (mukti-bhāg) ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရုဒ္ရသည် နီလကဏ္ဍဟု ထင်ရှားပေါ်ထွန်းနေခြင်းနှင့် နာရဒ၏ ဆက်နွယ်မှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ကောဋိတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး နီလကဏ္ဍကို ဒർശနပြုကာ၊ ထို့နောက် ဇယာဒိတျကို ကန်တော့လျှင် ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဇယာဒိတျကိုလည်း အနက်ရှိုင်းသူများက ရေတွင်း၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပူဇော်ကြ하며၊ ဇယာဒိတျ၏ ကရုဏာကြောင့် မိမိတို့ မျိုးရိုးမပျက်စီးကြောင်း ကာကွယ်ကတိကို ပေးထားသည်။ အဆုံးတွင် မဟီနဂရက၏ အကြောင်းအရာကို ပြည့်စုံစွာ နားထောင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသည်ဟု ဖလရှရုတိက ဆိုသည်။
Adhyaya 58
स्तम्भतीर्थ-गुप्तक्षेत्र-कारणकथनम् (The Origin of the Hidden Sacred Field and the Rise of Stambha-tīrtha)
အဓ್ಯಾಯ ၅၈ တွင် အာဇုနသည် နာရဒအား အင်အားကြီးမားသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် တစ်နေရာကို «လျှို့ဝှက်သန့်ရှင်းဒေသ» (guptakṣetra) ဟု ခေါ်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ နာရဒက ရှေးဟောင်းဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တီရ္ထဒေဝတားများသည် ဘြဟ္မာ၏ မဟာသဘင်တွင် စုဝေးကာ သာသနာရေးအဆင့်အတန်းနှင့် မည်သည့်တီရ္ထက အမြင့်ဆုံးဖြစ်သနည်းကို ရှင်းလင်းပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ဘြဟ္မာသည် အမြင့်ဆုံးတီရ္ထအား အာရ္ဃျတစ်ခွက်တည်း ပူဇော်လိုသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ «မဟီ-သာဂရ-သင်္ဂမ» (မြေပြင်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ) ဟု ခေါ်သော တီရ္ထသည် မိမိ၏ အထက်မြတ်မှုကို အကြောင်းပြချက် သုံးချက်ဖြင့် အခိုင်အမာဆိုသည်။ ထိုအကြောင်းများတွင် ဂုဟာ/စကန္ဒက လိင်္ဂတည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့ခြင်းနှင့် နာရဒ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ သို့ရာတွင် ဓမ္မ (Dharma) သည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စာရင်းတင်ချီးမွမ်းခြင်းကို ရှုတ်ချကာ သီလရှိသူသည် အမှန်တကယ်ကောင်းမြတ်မှုရှိသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို မကြေညာသင့်ဟု ဆိုပြီး ထိုနေရာကို «မကျော်ကြားသော» အဖြစ် ဖြစ်စေမည့် အကျိုးဆက်ကို ကြေညာသည်။ ထို့ကြောင့် «စတမ္ဘ-တီရ္ထ» (စတမ္ဘ = မာန/တင်းမာမှု) ဟူသော အမည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဂုဟာသည် အပြစ်ဒဏ်၏ တင်းကျပ်မှုကို ဆန့်ကျင်သော်လည်း သီလသဘောတရားကို လက်ခံကာ အချိန်တစ်ခဏ လျှို့ဝှက်နေနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စတမ္ဘ-တီရ္ထအဖြစ် ကျော်ကြားကာ တီရ္ထဖလ အပြည့်အဝ ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အထူးသဖြင့် စနေနေ့ အမဝါသျာ (Śani-vāra amāvāsyā) အကျင့်အကြံများ၏ ဖလကို တီရ္ထကြီးများသို့ သွားရောက်ပူဇော်ခြင်းနှင့် တန်းတူကြောင်း အသေးစိတ် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဘြဟ္မာက အာရ္ဃျကို ပူဇော်ကာ ထိုတီရ္ထ၏ အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ နာရဒကလည်း ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်များမှ သန့်စင်စေသည်ဟု ရှင်းပြသည်။
Adhyaya 59
Ghaṭotkaca’s Mission and the Kāmākhya-Ordained Marriage Alliance (घटोत्कचप्रेषणम्—कामाख्यावाक्येन मौर्वीविवाहनिश्चयः)
ဤအধ্যာယာသည် ရှောင်နက ရှိကာ Śaunaka က Sūta ထံသို့ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော အံ့ဖွယ်သန့်ရှင်းမှုနှင့် “Siddhaliṅga” ဆိုင်ရာ အမည်အထောက်အထားများ၊ အောင်မြင်မှုသည် ကရုဏာတော်ကြောင့် မည်သို့ရရှိသနည်းကို စူးစမ်းမေးမြန်းခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ Sūta (Ugraśravas) က Dvaipāyana (Vyāsa) ထံမှ ကြားနာခဲ့သော အစဉ်အလာကို ပြန်လည်ပြောကြားမည်ဟု ဆိုသည်။ ပဏ္ဍဝများ Indraprastha တွင် အခြေချပြီးနောက် အစည်းအဝေးတွင် ဆွေးနွေးနေစဉ် Ghaṭotkaca ရောက်လာသည်။ ညီအစ်ကိုများနှင့် Vāsudeva က ကြိုဆိုကြပြီး Yudhiṣṭhira က သူ၏ကျန်းမာရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအခြေအနေ၊ မိခင်၏အခြေအနေကို မေးမြန်းသည်။ Ghaṭotkaca က စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်နေပြီး မိခင်၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း Pitṛs (ဘိုးဘွား) များအပေါ် ဘက္တိပြုကာ မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းလိုကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် Yudhiṣṭhira သည် Ghaṭotkaca အတွက် သင့်တော်သော အိမ်ထောင်ရေးကို Kṛṣṇa နှင့် တိုင်ပင်သည်။ Kṛṣṇa က Prāgjyotiṣapura တွင်ရှိသော daitya Mura (Naraka နှင့် ဆက်နွယ်) ၏ သမီးတော်ကို အလွန်ပြင်းထန်သတ္တိရှိသည့် မင်္ဂလာသတို့သမီးအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ယခင်ပဋိပက္ခတစ်ခုတွင် ဒေဝီ Kāmakhyā က ဝင်ရောက်ကာ မသတ်ရဟု အမိန့်ပေးပြီး စစ်ရေးကောင်းချီးများ ပေးကာ ကံကြမ္မာအလိုက် မဟာမိတ်အိမ်ထောင်ရေးဖြစ်မည်—သူမသည် Ghaṭotkaca ၏ ဇနီးဖြစ်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သူမ၏စည်းကမ်းမှာ စိန်ခေါ်ပွဲတွင် သူမကို အနိုင်ယူသူနှင့်သာ လက်ထပ်မည်ဖြစ်ပြီး လာရောက်တောင်းဆိုသူများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ Yudhiṣṭhira က အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်သော်လည်း Bhīma က က္ṣatriya သတ္တိကို အလေးပေးကာ ခက်ခဲသောလုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ဆိုသည်; Arjuna က ဒေဝီ၏ဗျာဒိတ်ကို ထောက်ခံပြီး Kṛṣṇa က လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရန် တိုက်တွန်းသည်။ Ghaṭotkaca သည် နှိမ့်ချစွာ တာဝန်ကို လက်ခံကာ ဘိုးဘွားနှင့် မိသားစုဂုဏ်ကို ထိန်းသိမ်းမည်ဟု ကတိပြုသည်။ Kṛṣṇa က မဟာဗျူဟာအထောက်အပံ့ဖြင့် ကောင်းချီးပေးပြီး သူသည် မိုးလမ်းကြောင်းဖြင့် Prāgjyotiṣa သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
Adhyaya 60
घटोत्कच–मौर्वी संवादः (Ghaṭotkaca and Maurvī: Contest of Power, Question, and Marriage Settlement)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် စူတ၏ပုံပြင်အဖြစ် ရာဇဝင်ဆန်သော သူရဲကောင်းဇာတ်လမ်းကို ဖော်ပြသည်။ ဂဋိုတ္ကချ သည် ပရာဂျျယောတိဿ မြို့အပြင်သို့ ရောက်လာကာ တေးဂီတသံနှင့် အမှုထမ်းများပြည့်နှက်သော အထပ်မြင့် ရွှေမဏ္ဍပ်ကြီးကို မြင်သည်။ တံခါးဝတွင် တံခါးစောင့် ကရ္ဏပြရဝါရဏာက မူရာ၏သမီး မော်ဝီကို လိုက်လံတောင်းဆိုသူများ အများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြောင်း သတိပေးပြီး ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အမှုဆောင်ခြင်းကိုလည်း ကမ်းလှမ်းသော်လည်း ဂဋိုတ္ကချက မိမိရည်ရွယ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီဟု ငြင်းပယ်ကာ အတိသိ (ဧည့်သည်) အဖြစ် တရားဝင်ကြိုဆိုရန် ကြေညာပေးစေလိုသည်။ မော်ဝီက ဝင်ခွင့်ပေးသော်လည်း မိသားစုအကျင့်ပျက်မှုကြောင့် ဖြစ်လာသော “မြေးမလား သမီးမလား” ဆိုသည့် ဆွေမျိုးဆက်နွယ်မှု ပဟေဠိကို ထက်မြက်စွာ မေးမြန်းသည်။ မဖြေရှင်းနိုင်သဖြင့် မော်ဝီက ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါအုပ်စုများကို လွှတ်ထုတ်ရာ ဂဋိုတ္ကချက လွယ်ကူစွာ တားဆီးနှိမ်နင်းပြီး မော်ဝီကို ကိုယ်တိုင်ဖမ်းဆီးကာ ထိခိုက်စေမည့်အထိ ပြင်ဆင်သဖြင့် မော်ဝီက လက်လျှော့ကာ သူ၏အင်အားကို အသိအမှတ်ပြု၍ အမှုဆောင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် စကားဝိုင်းသည် လူမှုတရားနှင့် တရားဝင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသည်။ ဂဋိုတ္ကချက လျှို့ဝှက်/မမှန်ကန်သော ပေါင်းသင်းမှုသည် မသင့်တော်ဟု ဆိုကာ ဆွေမျိုးအကြီးအကဲ ဘဂဒတ္တထံမှ ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး မော်ဝီကို သကရပရသ္ထသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ အဲဒီမှာ ဝါစူဒေဝနှင့် ပာဏ္ဍဝတို့၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ဓမ္မသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို တရားဝင်ကျင်းပကာ ပွဲတော်များ ပြုလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ နယ်မြေသို့ ပြန်ကြသည်။ အဆုံးတွင် သားတော် ဘာဘရီက မွေးဖွားကာ အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာပြီး ဒွာရကာရှိ ဝါစူဒေဝထံ သွားရောက်မည်ဟု ရည်ရွယ်ကာ မျိုးရိုး၊ ဓမ္မနှင့် နောက်ဆက်တွဲဇာတ်ကြောင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 61
महाविद्यासाधने गाणेश्वरकल्पवर्णनम् | Mahāvidyā-Sādhana and the Gaṇeśvara Ritual Protocol
အဓ್ಯಾಯ ၆၁ တွင် ဒွာရကာ နန်းတော်အတွင်း သာသနာရေးဆန်သော တွေ့ဆုံမှုတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် အကျင့်ပူဇော်ရေး လမ်းညွှန်ချက်များသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဂဋိုတ်ကචာသည် သား ဘာဘာရီကာနှင့်အတူ ဒွာရကာသို့ ရောက်လာရာ မြို့ကာကွယ်သူများက ရက္ခသာရန်သူဟု အစတွင် မှားယွင်းသံသယဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရားကို ချစ်ခင်ကိုးကွယ်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။ အစည်းအဝေးတွင် ဘာဘာရီကာက “သရేయသ” အမှန်တကယ်သည် ဘာလဲဟု မေးမြန်းပြီး (ဓမ္မ၊ တပသ်၊ ဓန၊ သံန്യാസ၊ ဘောဂ၊ မောက္ခ) စသည့် အယူအဆများကြားတွင် ရှင်းလင်းချက်တောင်းသည်။ သရီကృష్ణက ဝဏ္ဏအလိုက် တာဝန်ဓမ္မကို ပြောကြားသည်—ဗြာဟ္မဏများသည် သင်ယူမှု၊ ထိန်းချုပ်မှု၊ တပသ်နှင့် ကိုက်ညီ; က္ෂတ္တရိယများသည် လေ့ကျင့်ထားသော အင်အားဖြင့် မကောင်းသူကို ထိန်းသိမ်းနှိမ်နင်း၍ ကောင်းသူကို ကာကွယ်; ဝိုင်ရှျများသည် မွေးမြူရေး/စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးပညာ; ရှူဒြများသည် နှစ်ကြိမ်မွေးသူများကို ထောက်ပံ့သော ဝန်ဆောင်မှုနှင့် လက်မှုအလုပ်များနှင့် အခြေခံ ဘက္တိတာဝန်များဖြစ်သည်။ ဘာဘာရီကာသည် က္ෂတ္တရိယမွေးဖြစ်သဖြင့် သရီကൃഷ്ണက ဂုပ္တက္ရှေတၱရ၌ ဒေဝီအာရာဓနာဖြင့် မယှဉ်နိုင်သော “ဗလ” ကို အရင်ရယူရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒိဂ္ဒေဝီများနှင့် ဒုರ್ಗာရုပ်ပုံစံများကို ပူဇော်ပစ္စည်း၊ စတုတ်တရများဖြင့် ပူဇော်ရမည်ဟု ဆိုပြီး ဒေဝီများ ကျေနပ်လျှင် အင်အား၊ စည်းစိမ်၊ ဂုဏ်သတင်း၊ မိသားစုကောင်းကျိုး၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခတိုင်အောင် ပေးနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သရီကృష్ణက သူ့ကို “စုဟృဒယ” ဟု အမည်ပေးကာ ထိုနေရာသို့ စေလွှတ်သည်; သုံးကာလပူဇော်မှုကို ကြာရှည်ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒေဝီများ ပေါ်ထွန်းကာ အာနုဘော်ပေး၍ အောင်မြင်မှုအတွက် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အကြံပြုသည်။ နောက်တစ်ဖန် ဗြာဟ္မဏ ဗိဇယ သည် ဝိဒျာ-စိဒ္ဓိကို တောင်းခံလာပြီး အိပ်မက်အမိန့်ဖြင့် ဒေဝီများက စုဟృဒယ၏ အကူအညီကို ရယူရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် ညပူဇော်ရေးအစီအစဉ်ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်—အစာရှောင်ခြင်း၊ ဘုရားကျောင်းပူဇော်ခြင်း၊ မဏ္ဍလရေးဆွဲခြင်း၊ ကာကွယ်တိုင်များတပ်ဆင်ခြင်း၊ လက်နက်သန့်စင်အပ်နှံခြင်းနှင့် အတားအဆီးဖယ်ရှား၍ ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်စေသော ဂဏပတိမန်တရ၊ တီလက/ပူဇော်/ဟောမ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ဖော်ပြကာ အဆုံးတွင် ကော်လိုဖွန်ဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။
Adhyaya 62
Kṣetrapāla-sṛṣṭi, Kālīkā-prasāda, Vaṭayakṣiṇī-pūjā, and Aparājitā Mahāvidyā
ရှောနကသည် စူတာအား ဂဏပ (ဤနေရာတွင် က్షೇತ್ರပာလ/ကွင်းစောင့်အရှင်) ၏ မူလနှင့် “သန့်ရှင်းသောကွင်း၏ အရှင်” မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မေးမြန်းသည်။ စူတာက ဒါရုက၏ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် ဒေဝတားများ ဖိနှိပ်ခံ၍ နေရာရွှေ့ရသဖြင့် ရှီဝနှင့် ဒေဝီထံ အကူအညီတောင်းကြောင်း၊ အရဓနာရီရှွရ သဘောတရားမပါလျှင် အခြားဘုရားများဖြင့် မအောင်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ပါရဝတီသည် ဟရ၏ လည်ချောင်းမှ “အမှောင်” ကို သင်္ကေတအဖြစ် ဆွဲထုတ်ကာ အင်အားပြင်းသော သက္တိကို ပေါ်ထွန်းစေ၍ ကာလီကာကို ဖန်ဆင်း၊ အမည်ပေးပြီး ရန်သူကို ချက်ချင်းဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးသည်။ ကာလီကာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကြောင့် ဒါရုကနှင့် သူ၏ အဖွဲ့အစည်း ပျက်စီးကာ ကမ္ဘာလောကတုန်လှုပ်သည်။ တုန်လှုပ်မှုကို သက်သာစေရန် ရုဒြသည် သင်္ချိုင်းမြေတွင် ငိုနေသော ကလေးအဖြစ် ပေါ်လာသည်။ ကာလီကာက နို့တိုက်ပြီး ထိုကလေးသည် ကိုယ်ထည်ဖြစ်လာသော အမျက်ဒေါသကို “သောက်” သကဲ့သို့ ယူဆောင်သွား၍ ကာလီကာကို နူးညံ့သက်သာစေသည်။ ဒေဝတားများ မစိတ်ချသေးသဖြင့် ကလေးပုံ မဟေရှွရက အာမခံကာ မိမိပါးစပ်မှ ကလေးသဏ္ဌာန် က్షೇತ್ರပာလ ၆၄ ပါးကို ထုတ်ပေါ်စေပြီး စွဝဂ္ဂ၊ ပာတာလနှင့် ၁၄ လောကစနစ်ရှိ ဘူလောကတစ်လျှောက် တာဝန်ခွဲဝေသည်။ ပူဇော်ရေးစည်းကမ်းအဖြစ် အနက်ပဲနှင့် ဆန်ရော အနုလောမပူဇာ စသည်တို့ကို တင်လှူရ며 မလေးစားလျှင် ပူဇာဖလ မဖြစ်ဘဲ ရန်လိုသတ္တဝါများက စားသုံးသွားမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကွင်းစောင့်ပူဇာ လမ်းညွှန်တိုတစ်ခု—အက္ခရာ ၉ လုံး က్షेत्रပာလ မန္တရ၊ အနုလောမပူဇာ၊ မီးထွန်းခြင်းနှင့် တော၊ ရေ၊ ဂူ၊ လမ်းဆုံ၊ တောင် စသည့် နေရာအလိုက် အမည်များကို စာရင်းပြုသည့် စတုတိကို ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယဇာတ်လမ်းတွင် ဝဋယက္ခိဏီကို မိတ်ဆက်ပြီး မုဆိုးမ ဆုနန္ဒာ၏ တပသျာနှင့် နေ့စဉ်ပူဇာကြောင့် ဒေဝတီ ပေါ်ထွန်းလာကာ ရှီဝက “ငါ့ကိုပူဇာပြီး သူမကို မပူဇာလျှင် ဖလမရှိ” ဟု စည်းကမ်းထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိဇယက အပရာဇိတာ မဟာဝိဒျာ (ပရမဝိုင်ෂ္ဏဝီ) ကို ချီးမွမ်းပူဇာပြု၍ ကာကွယ်မန္တရရှည်နှင့် မီး၊ ရေ၊ ခိုးသူ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ရန်လိုမန်တရ စသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှ ကင်းလွတ်စေမည်ဟု ကတိပေးပြီး နေ့စဉ်ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် အတားအဆီးများ ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။
Adhyaya 63
Barbarīka’s Night Vigil, Defeat of Obstacle-Makers, and the Nāga-Established Mahāliṅga (Routes to Major Kṣetras)
သုတက ညအချိန် ဝတ်ပြုရာသီအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဗိဇယသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော မန္တရ (ဗလ/အတိဗလ) များဖြင့် မီးပူဇော်ယဇ်ကို ဆောင်ရွက်ရာ ညစောင့်အဆင့်ဆင့်တွင် အနှောင့်အယှက်ပြုသူများ ပေါ်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ရာက္ခသီ မဟာဇိဟ္ဝါ သည် လွတ်မြောက်ရေးအတွက် အနာဂတ်တွင် မထိခိုက်မပြုမူဘဲ ကောင်းကျိုးပြုမည်ဟု ကတိပြုကာ တောင်းဆိုသည်။ တောင်တန်းကဲ့သို့ ရန်သူ ရေပလေန္ဒြ/ရေပလ သည် ဘာဘာရီက၏ အားကြီးသော တန်ပြန်အင်အားကြောင့် ချေမှုန်းခံရပြီး၊ ရှာကိနီခေါင်းဆောင် ဒုဟဒြုဟာ ကိုလည်း ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းကာ သတ်ဖြတ်သည်။ ထို့နောက် တပသီတစ်ဦးက မီးယဇ်သည် သေးငယ်သော အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည်ဟု ဝေဖန်လာသော်လည်း ဘာဘာရီကက အတည်ပြုထားသော ယဇ်စနစ်အတွင်း၌ ထိုစွပ်စွဲချက်သည် မမှန်ကြောင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ ထုတ်ပယ်သည်။ ထိုသူသည် ဒိုင်တျာပုံစံဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာပြီး လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရာမှ ဘဟုပြဘာ မြို့သို့ ရောက်ကာ ဒိုင်တျာတပ်အင်အားကြီးများကို အနိုင်ယူသည်။ ထို့နောက် ဝါစုကီ ဦးဆောင်သော နာဂများက ဖိနှိပ်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကာ ဗိဇယ၏ လုပ်ငန်းကို အနှောင့်အယှက်မရှိ ပြီးစီးစေမည့် ကောင်းချီးကို ပေးသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ဆုတောင်းပြည့်စုံသစ်ပင်အောက်ရှိ ရတနာကဲ့သို့ လိင်္ဂသို့ ပြောင်းလဲပြီး နာဂမိန်းကလေးများက ပူဇော်နေကြသည်။ သူတို့က သေရှ (Śeṣa) သည် တပသဖြင့် ထို မဟာလိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် လိင်္ဂမှ အရှေ့သို့ သြရီပရဝတ၊ တောင်သို့ သူရ္ပာရက၊ အနောက်သို့ ပရဘာသ၊ မြောက်ဘက်တွင် လျှို့ဝှက် က္ෂေတရနှင့် စိဒ္ဓလိင်္ဂရှိရာသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်း ၄ ခုကို ရှင်းပြသည်။ ဗိဇယက စစ်ဖုန်ပြာ တာလစ်မန်ကို ဘာဘာရီကအား ပေးရာ သူက မကပ်မငြိမှုကြောင့် မယူလိုသော်လည်း ကောရဝများထံ ရောက်လျှင် အနာဂတ်အန္တရာယ်ရှိမည်ဟု နတ်များက သတိပေးသဖြင့် လက်ခံသည်။ နတ်များက ဗိဇယကို “စိဒ္ဓသေန” ဟု ခေါ်ကာ ဗြတများ ပြီးစီးခြင်းနှင့် စည်းကမ်းရှိသော အင်အား၊ အတည်ပြုဝတ်ပြုမှုတို့ဖြင့် အစီအစဉ်တကျ တည်ငြိမ်လာခြင်းဖြင့် အခန်းကို ပိတ်သိမ်းသည်။
Adhyaya 64
भीमेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा तथा तीर्थाचारोपदेशः (Bhimeshvara Liṅga स्थापना and Instruction on Tīrtha Conduct)
ဤအধ্যာယတွင် ဒျူတကစားပြီးနောက် တောထွက်နေစဉ် ပဏ္ဍဝတို့၏ တီရ္ထယာတရာ၌ ဒေဝီ-ကுண္ဍ သန့်ရှင်းရာနေရာတွင် ကျင့်ဝတ်နှင့် ပူဇာနည်းလမ်းဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုကို ဖော်ပြသည်။ ဒရೌပဒီနှင့်အတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသော သူတို့သည် စဏ္ဍိကာ၏ သာသနာတော်နေရာသို့ ရောက်လာကြပြီး ရေငတ်နေသော ဘီမသည် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ သတိပေးချက်ကို မလိုက်နာဘဲ ကுண္ဍထဲဝင်၍ ရေသောက်၊ ကိုယ်လက်ဆေးသည်။ ထိုအခါ စုဟృဒယဟု ခေါ်သော ကာကွယ်သူတစ်ဦးက ထိုရေသည် ဒေဝတားတို့ ရေချိုးရန် သီးသန့်ဖြစ်ကြောင်း၊ ခြေကို အပြင်ဘက်တွင် ဆေးပြီး သန့်ရေကို မညစ်ညမ်းစေရန် လိုကြောင်း ပြောကာ တီရ္ထ၌ မသတိဖြင့် ပြုမိသော အပြစ်၏ အလေးချိန်ကို သာသနာကျမ်းအရ သတိပေးသည်။ ဘီမက ကိုယ်ခန္ဓာလိုအပ်ချက်နှင့် သန့်ရာနေရာတွင် ရေချိုးရမည်ဟူသော အထွေထွေညွှန်ကြားချက်ကို အခြေခံ၍ ပြန်လည်ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။ အငြင်းပွားမှုသည် တိုက်ပွဲသို့ တက်လှမ်းပြီး အလွန်အားကြီးသော ဘာർဘရီကက ဘီမကို အနိုင်ယူကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအခါ ရုဒ္ရ၏ အမိန့်ဖြင့် ဘာർဘရီကသည် ဘီမကို လွှတ်ပေးရပြီး ဆွေမျိုး/ပုရောဟိတ်ဆန်သော ဆက်နွယ်မှုကို ဖော်ထုတ်ကာ အမသိကြောင့် ဖြစ်သော အမှားဟု ပြန်လည်သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဘာർဘရီကသည် နောင်တကြီး၍ ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးလိုသော်လည်း ဒေဝီနှင့် ဆက်စပ်သော ဒေဝီများက တားမြစ်ကာ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်သော အပြစ်အတွက် သာသနာကျမ်း၏ သဘောတရားကို ရှင်းပြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကృష్ణ၏ လက်ဖြင့် သေဆုံးမည်ဟု (သန့်ရှင်းသော အဆုံးသတ်) ခန့်မှန်းကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ညီညွတ်ကာ ပဏ္ဍဝတို့သည် တီရ္ထရေချိုးကို ပြန်လည်ပြုလုပ်ပြီး ဘီမက «ဘီမေရှွရ» လင်္ဂကို ပရတိဋ္ဌာပနာ ပြုသည်။ ဂျေဋ္ဌလတွင် ကృష్ణပက္ခ စတုရ္ဒသီနေ့ ဗြတကို ညွှန်ပြကာ မွေးရာပါ အပြစ်များမှ သန့်စင်မည်ဟု ကတိပေးပြီး ထိုလင်္ဂ၏ फलသည် အခြား ထင်ရှားသော လင်္ဂများနှင့် တူညီကာ အပြစ်ဖယ်ရှားသူဟု ချီးမွမ်းသည်။
Adhyaya 65
Devī-stuti, Bhīmasena’s Reversal, and the Prophetic Mapping of Kali-yuga Devī-Sthānas (Ekānaṃśā / Keleśvarī / Durgā / Vatseśvarī)
သုတက ပြောကြားသည်မှာ ယုဓိဋ္ဌိရသည် တီရ္ထ၌ ခုနှစ်ညနေထိုင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကာ မနက်ပိုင်း သန့်စင်ခြင်းပြု၍ ဒေဝီများနှင့် လိင်္ဂများကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး က္ရှေတရကို ပတ်လည်လှည့်ကာ ထွက်ခွာချိန် စတုတ္တရဟိမ့်ကို ရွတ်ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒေဝီကို မဟာရှက္တိဟု ခေါ်ကာ ကృష్ణ၏ ချစ်ခင်ရသော အစ်မ (ဧကာနံရှာ) အဖြစ်လည်း ရည်ညွှန်း၍ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျံ့နှံ့သဘောကို အတည်ပြုကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ရှရဏာဂတိ ဆုတောင်းသည်။ ဘီမ (ဝါယုပုတ္တရ) သည် မမှန်ကန်သော အားကိုးရာအကြောင်းကို သီလသတိပေးသကဲ့သို့ ဝေဖန်ကာ “ပရကృతိ” သည် လှည့်စားတတ်သဖြင့် ပညာရှိသည် ထိုအရာ၌ မခိုလှုံသင့်ဟု ဆိုပြီး မဟာဒေဝ၊ ဝါစုဒေဝ၊ အာర్జုနနှင့် မိမိဘီမကို ချီးမွမ်းသင့်ကြောင်း ပြောသည်။ ထို့ပြင် အကျိုးမဲ့စကားကို ဝိညာဉ်ရေးအန္တရာယ်ဟု ပြစ်တင်သည်။ ယုဓိဋ္ဌိရက ဒေဝီသည် သတ္တဝါတို့၏ မိခင်ဖြစ်၍ ဗြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှိဝတို့ကပင် ပူဇော်ကြသည်ဟု ကာကွယ်ကာ ဘီမကို မထီမဲ့မြင်မပြုရန် သတိပေးသည်။ ချက်ချင်းပင် ဘီမ၏ မျက်စိမြင်နိုင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒေဝီ၏ မနှစ်သက်မှုဟု နားလည်ကာ အပြည့်အဝ ရှရဏာဂတိပြု၍ ဒေဝီ၏ အမည်ရုပ်သဘောများ (ဗြာဟ္မီ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝီ၊ ရှာမ္ဘဝီ၊ ဒిశရှက္တိများ၊ ဂြိုဟ်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုများ၊ အပေါ်အောက်လောက ပျံ့နှံ့မှု) ကို ရွတ်ဆိုသည့် ရှည်လျားသော စတုတ္တရဟိမ့်ဖြင့် မျက်စိ/မြင်နိုင်မှု ပြန်လည်ရရန် တောင်းပန်သည်။ ဒေဝီသည် တောက်ပသော ရူပါရုံဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ ဘီမကို သက်သာစေပြီး ပူဇော်သူတို့ကို မထီမဲ့မြင်ခြင်း ရပ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မ ပြန်လည်တည်ထောင်ရာတွင် ဝိෂ္ဏု၏ ကူညီသူအဖြစ် မိမိ၏ ကယ်တင်ရေး အခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြကာ အနာဂတ် တီရ္ထနှင့် ဒေဝီသ္ထာန များ၏ စည်းမျဉ်းတမ်းကို ကြိုတင်ကြေညာသည်—လောဟာဏာ၊ လောဟာဏာပုရ၊ မဟီသာဂရအနီး ဓမ္မာရဏ္ယ၊ အဋ္ဌာလဇ၊ ဂယာထြာဍ စသည့် နေရာများ၊ ကေလို၊ ဝိုင်လာက၊ ဝတ္စရာဇ စသည့် အနာဂတ် ဘက္တများ၊ ရှုကလ စပ္တမီ၊ ရှုကလ နဝမီ စသည့် တိထိများနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများ (ဆန္ဒပြည့်စုံခြင်း၊ သားသမီးရခြင်း၊ သုခလောက၊ မောက္ခ၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားခြင်း၊ မျက်စိကုသခြင်းအပါအဝင် ကုသမှု) ကို ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ပဏ္ဍဝတို့ အံ့ဩကာ ဘာဘာရီကကို တည်ထောင်ပြီး အခြားတီရ္ထများသို့ ဆက်လက် သွားရောက်ကြသည်။
Adhyaya 66
बर्बरीक-शिरःपूजा, गुप्तक्षेत्र-माहात्म्य, कोटितीर्थ-फलश्रुति (Barbarīka’s Severed Head, Guptakṣetra Māhātmya, and Koṭitīrtha Phalaśruti)
အধ্যာယ ၆၆ ကို စူတ မဟာမုနိက စစ်တပ်စခန်းအတွင်း ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် ပြောကြားသည်။ ၁၃ နှစ်အပြီး ပာဏ္ဍဝနှင့် ကౌရဝတို့ ကုရုက္ခೇತ್ರ၌ စုဝေးကာ သူရဲကောင်းရေတွက်ခြင်းနှင့် အနိုင်ရရန်ကြာချိန်အပေါ် အငြင်းပွားကြသည်။ အာర్జုနက အကြီးအကဲများ၏ “စစ်ကြာချိန်” ကတိများကို မဖြစ်နိုင်ဟု စိန်ခေါ်ပြီး မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ထုတ်ဖော်သည်။ ထိုအခါ ဘာဘရီက (ဘီမ၏ မြေး၊ စူရယဝရ္စာဟ်ဟုလည်း ခေါ်) ဝင်ရောက်လာကာ မုဟူရ္တတစ်ခုအတွင်း စစ်ကို အဆုံးသတ်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ သူသည် အထူးမြားဖြင့် တပ်နှစ်ဖက်၏ မာర్మ (အားနည်းချက်) များကို ပြာ/သွေးကဲ့သို့ အမှတ်အသားတင်ကာ အချို့ကိုသာ ချန်လှပ်ထားသည့် နည်းလမ်းကို ပြသသည်။ သို့ရာတွင် ကృష్ణသည် စုဒර්ရှနချက္ကရဖြင့် ဘာဘရီကကို ခေါင်းဖြတ်ကာ စစ်၏ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းကို ထိန်းသိမ်းသည်။ ဒေဝီနှင့် ဒေဝီအဖော်များ လာရောက်ရှင်းလင်းရာ၌ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ့ဘားကို ဖယ်ရှားရန် အစီအစဉ်ဖြစ်ပြီး ဘရဟ္မာ၏ အမိန့်ဆိုးကြောင့် ဘာဘရီက၏ သေခြင်းသည် မလွဲမသွေဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို ပြန်လည်အသက်သွင်းကာ ပူဇော်ခံရမည့် အခွင့်ပေးပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် စစ်ကို ကြည့်ရှုသက်သေခံစေကာ ယုံကြည်သူများအတွက် ကာလရှည် ပူဇော်မှုနှင့် ကုသအကျိုးများကို ကတိပြုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တီရ္ထမဟာတ္မ్యအဖြစ် ဂုပ္တက္ခೇತ್ರ၊ ကိုဋိတီရ္ထ နှင့် မဟီနဂရကကို ချီးမွမ်းသည်။ စ္နာန (ရေချိုး), ශ්ရాద్ధ, ဒါန နှင့် နားထောင်/ရွတ်ဖတ်ခြင်းတို့သည် သန့်စင်ခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်းနှင့် မုက္ခ (ရုဒ္ရလောက/ဝိષ્ણုလောက) ရရှိရန် နည်းလမ်းဟု ဖော်ပြသည်။ ဘာဘရီကကို ချီးမွမ်းသော စတိုတရရှည်နှင့် ဖလश्रုတိက ဤအধ্যာယကို နားထောင်ခြင်း၏ အကျိုးကို သတ်မှတ်ပေးသည်။
FAQs about Kaumarika Khanda
The section emphasizes a southern coastal tīrtha-cluster whose sanctity is described as exceptionally merit-yielding, yet pedagogically guarded by danger, highlighting that spiritual benefit is coupled with ethical resolve and right intention.
Merit is associated with bathing and disciplined conduct at the five tīrthas, with narratives implying purification, restoration from curse-conditions, and alignment with higher lokas through devotional and ethical steadiness.
Key legends include the account of Arjuna (Phālguna) approaching the five tīrthas, the grāha episode leading to an apsaras’ restoration, and Nārada’s role in directing afflicted beings toward the pilgrim-hero for release.