Adhyaya 8

Verse 1

नारद उवाच । नाडीजंघबकेनोक्तां वाचमाकर्ण्यभूपतिः । मार्कंडेयेन संयुक्तो बभूवातीव दुःखितः

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်— နာဍီဇင်္ဃ-ဘက ပြောသောစကားကို ကြားသော်၊ မာရကဏ္ဍေယ မုနိနှင့်အတူရှိသော ဘုရင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲလာ၏။

Verse 2

तं निशम्य मुनिर्भूपं दुःखितं साश्रुलोचनम् । समानव्यसनः प्राह तदर्थं स पुनर्बकम्

မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးဖြင့် ဝမ်းနည်းနေသည့် ဘုရင်ကို မြင်သော်၊ ထိုမုနိသည် ကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်တူသောဒုက္ခရှိသူဖြစ်၍ အကြောင်းအရာကို ရှင်းလင်းရန် ကြာငှက်ထံသို့ ထပ်မံပြောကြား하였다။

Verse 3

विधायाशां महाभाग त्वदंतिकमुपागतौ । आवां चिरायुर्ज्ञातांशाविन्द्रद्युम्नमिति द्विज

“အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ သင့်ထံ၌ မျှော်လင့်ချက်ထား၍ ကျွန်ုပ်တို့ သင့်အနီးသို့ ရောက်လာကြသည်။ ကျွန်ုပ်နှင့် စိရာယု နှစ်ဦးသည် သင့်ကို အိန္ဒြဒျုမ္န ဟု သိမြင်ကြသည်၊ ဒွိဇမြတ်သူရေ။”

Verse 4

निष्पन्नं नास्य तत्कार्यं प्राणानेष मुमुक्षति । वह्निप्रवेशेन परं वैराग्यं समुपागतः

“သူ၏ရည်ရွယ်ချက် မပြည့်စုံသေး။ ယခု သူသည် အသက်ရှူသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုသည်။ မီးထဲသို့ ဝင်ခြင်းအားဖြင့် အမြင့်ဆုံး ဝိရာဂျ (ကမ္မကိလေသာကင်းခြင်း) သို့ ရောက်လာပြီ။”

Verse 5

तन्मामुपागतोऽहं च त्वां सिद्धं नास्य वांछितम् । तदेनमनुयास्यामि मरणेन त्वया शपे

ထို့ကြောင့် ငါလည်း သင်ထံသို့ လာရောက်ခဲ့သည်၊ အောင်မြင်ပြီးသူရေ။ သူ၏ ဆန္ဒသည် မပြည့်စုံသေး။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ကျိန်ဆိုသစ္စာအရ ငါသည် မရဏသို့ သူ့နောက်လိုက်မည်။

Verse 6

आशां कृत्वाभ्युपायातं निराशं नेक्षितुं क्षमाः । भवंति साधवस्तस्माज्जीवितान्मरणं वरम्

ကောင်းမြတ်သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လာပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းသွားသူကို ကြည့်ရှုရန် မခံနိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက် အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

Verse 7

प्रार्थितं चामुना हृत्स्थं मया चास्मै प्रतिश्रुतम् । त्वां मित्रं तत्परिज्ञाने धृत्वा हृदि चिरायुषम्

သူတောင်းဆိုသည့်အရာသည် နှလုံးသားထဲမှ ဆန္ဒဖြစ်၍ ငါလည်း သူ့အား ကတိပေးခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို နားလည်ရန် မိတ်ဆွေဟု သင့်ကို နှလုံးထဲတွင် ထားကာ ငါ—စီရာယု—လာရောက်ခဲ့သည်။

Verse 8

असंपादयतो नार्थं प्रतिज्ञातं ममायुषा । कलुषेणार्थिना माशापूरकेण सखेधुना

ကတိထားသော ရည်မှန်းချက်ကို ငါ မအောင်မြင်နိုင်လျှင် ငါ့အသက်ကိုပင် စွန့်ရမည်။ ဤအညစ်အကြေးပါသော တောင်းဆိုသူကြောင့်—မျှော်လင့်ချက်ဖြည့်သူဟုခေါ်သော်လည်း—ယခု မိတ်ဆွေက ဝမ်းနည်းမှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်လာသည်။

Verse 9

प्रतिश्रुतं कृतं श्लाघ्या दासतांत्यजपक्वणे । हरिश्चंद्रस्येव नृणां न श्लाघ्या सत्यसंधता

တစ်ခါပေးထားသော ကတိကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းထိုက်သည်—ကျွန်သဘောအပေါ် မမှီခိုတော့ဘဲ ရင့်ကျက်လာသူတွင်ပင်။ သို့သော် လူတို့အကြား၌ ဟရိရှ္ချန္ဒြ မင်းကဲ့သို့ သစ္စာတည်ကြည်မှုကို ထိုက်သင့်သလောက် မချီးမွမ်းကြ။

Verse 10

मित्रस्नेहस्य पर्यायस्तच्च साप्तपदं स्मृतम् । स्नेहः स कीदृशो मित्रे दुःखितो यो न दृश्यते

မိတ်ဆွေ၏ ချစ်ခင်မှုကို «စပ္တပဒ» ဟု ဆိုကြသည်၊ အတူတကွ ခြေလှမ်း ခုနစ်လှမ်း လျှောက်ခြင်းပင်။ မိတ်ဆွေ ဒုက္ခရောက်စဉ် မမြင်ရ မရပ်တည်ပေးလျှင် ထိုချစ်ခင်မှုသည် ဘာမျိုးနည်း?

Verse 11

तदवश्यमहं साकमधुना वह्निसाधनम् । करिष्ये कीर्तिवपुषः कृते सत्यमिदं सखे

ထို့ကြောင့် မိတ်ဆွေ၊ ယခုငါသည် သေချာစွာ မီးစမ်းသပ်မှုကို သင်နှင့်အတူ (သို့) သင့်အတွက် ပြုလုပ်မည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်၊ ကီर्तिကိုယ်တိုင်ဖြစ်သောသူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 12

अनुजानीहि मामेतद्दर्शनं तव पश्चिमम् । त्वया सह महाभाग नाडीजंघ द्विजोत्तम

ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်ပြုပါ၊ ဤသည်မှာ သင့်ကို မြင်ရမည့် နောက်ဆုံးမြင်ကွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ မဟာကံကောင်းသူ နာဍီဇံဃ၊ ဒွိဇိုတ္တမ၊ သင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခွင့် ပေးပါ။

Verse 13

नारद उवाच । वज्रवद्दुःसहां वाचं मार्कंडेयसमीरिताम् । शुश्रुवान्स क्षणं ध्यात्वा प्रतीतः प्राह तावुभौ

နာရဒက ပြောသည်။ မာကဏ္ဍေယ ပြောကြားသော မိုးကြိုးကဲ့သို့ ခက်ထန်၍ မခံနိုင်သော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် ခဏလောက် စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် စိတ်ကျေနပ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 14

नाडीजंघ उवाच । यद्येवं तदिदं मित्रं विशंतं ज्वलनेऽधुना । निवारय मुनिश्रेष्ठ मत्तोऽस्ति चिरजीवितः

နာဍီဇံဃက ပြောသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ယခု မီးလောင်တောက်ပသော မီးထဲ ဝင်မည့် ဤမိတ်ဆွေကို တားဆီးပါ။ သူသည် ငါထက် ပို၍ ရှည်လျားသော အသက်တာ ရှိသေးသည်။

Verse 15

प्राकारकर्णनामासावुलूकः शिवपर्वते । स ज्ञास्यति महीपालमिंद्रद्युम्नं न संशयः

ရှီဝတောင်ပေါ်တွင် ပရာကာရကဏ္ဏ ဟူသော အော်လ်တစ်ကောင် ရှိ၏။ ထိုကောင်သည် မင်းအင်ဒြဒျုမ್ನကို သေချာစွာ သိမြင်၍ ညွှန်ပြမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 16

तस्मादहं त्वया सार्धममुना च शिवालयम् । व्रजामि तं शिखरिणं मित्रकार्यप्रसिद्धये

ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်နှင့်အတူ၊ ထိုသူနှင့်လည်းအတူ ရှီဝ၏ အာလယသို့—ထိုတောင်ထိပ်သို့—မိတ်ဆွေ၏ အလုပ်ကိစ္စ အောင်မြင်စေရန် သွားမည်။

Verse 17

इत्येव मुक्त्वा ते जग्मुस्त्रयोऽपि द्विजपुंगवाः । कैलासं ददृशुस्तत्र तमुलूकं स्वनीडगम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏအထက်မြတ် သုံးဦးလုံး ထွက်ခွာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ကိုင်လာသကို မြင်ကြပြီး၊ ထိုအော်လ်ကိုလည်း မိမိအုံ၌ပင် မြင်ကြ၏။

Verse 18

कृतसंविदसौ तेन बकः स्वागतपूजया । पृष्टश्च तावुभौ प्राह तत्सर्वमभिवांछितम्

ကြိုဆိုပူဇော်ခြင်းဖြင့် အပြန်အလှန် သဘောတူညီမှုကို တည်ဆောက်ပြီးနောက် ထိုဘက (ငှက်) ကို မေးမြန်းကြရာ၊ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးလိုလားသမျှကို အကုန်လုံး ပြောကြားလေ၏။

Verse 19

चिरायुरसि जानीषे यदीन्द्रद्युम्नभूपतिम् । तद्ब्रूहि तेन ज्ञानेन कार्यं जीवामहे वयम्

သင်သည် အသက်ရှည်သူဖြစ်၏။ မင်းအင်ဒြဒျုမ்னကို သိလျှင် ထိုအကြောင်းကို ပြောပါ; ထိုသိမြင်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်ကိစ္စ ပြည့်စုံမည်၊ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဆက်လက် အသက်ရှင်မည်။

Verse 20

इति पृष्टः स विमना मित्रकार्यप्रसाधनात् । कौशिकः प्राह जानामि नेन्द्रद्युम्नमहं नृपम्

ဤသို့ မေးမြန်းခံရသော် သူသည် မိတ်ဆွေ၏ အလုပ်ကို မပြီးမြောက်နိုင်သဖြင့် စိတ်ညှိုးနွမ်းသွား၏။ ကောသိကက «အင်ဒြဒျုမန မင်းကို ငါ မသိပါ» ဟု ပြော၏။

Verse 21

अष्टाविंशत्प्रमाणा मे कल्पा जातस्य भूतले । न दृष्टो न श्रुतो वासाविंद्रद्युम्नो नृपः क्षितौ

ငါသည် မြေပြင်၌ ကလ္ပ ၂၈ ခန့် အတိုင်းအတာဖြင့် နေထိုင်လာခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ဤမြေကြီးပေါ်၌ အင်ဒြဒျုမန ဟူသော မင်းကို မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးပါ။

Verse 22

तच्छ्रुत्वा विस्मितो भूपस्तस्यायुरतिमात्रतः । दुःखितोऽपि तदा हेतुं पप्रच्छासौ तदायुषः

ထိုစကားကို ကြားသော် မင်းသည် သူ၏ အလွန်ကြီးမားသော အသက်တမ်းကြောင့် အံ့ဩသွား၏။ စိတ်ဒုက္ခရှိသော်လည်း ထိုအသက်ရှည်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 23

एवमायुर्यदि तव कथं प्राप्तं ब्रवीहि तत् । उलूकत्वं कथमिदं जुगुप्सितमतीव च

သင်၏ အသက်တမ်းသည် ထိုမျှရှည်လျားလျှင် မည်သို့ ရရှိခဲ့သည်ကို ပြောပါ။ ထို့ပြင် ဤအလွန် မနှစ်မြို့ဖွယ်သော ဥလူး (ကြက်ညှာ) အဖြစ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။

Verse 24

प्राकारकर्ण उवाच । श्रृणु भद्र यथा दीर्घमायुर्मेशिवपूजनात् । जुगुप्सितमुलूकत्वं शापेन च महामुनेः

ပရာကာရကဏ္ဏက ပြောသည်– အို သဒ္ဓါရှိသူရေ၊ နားထောင်ပါ။ ရှိဝကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် ငါသည် အသက်ရှည်ကို မည်သို့ ရခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မဟာမုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဤအလွန် မနှစ်မြို့ဖွယ်သော ဥလူးအဖြစ် မည်သို့ ဖြစ်လာသည်ကိုလည်းကောင်း။

Verse 25

वसिष्ठकुलसंभूतः पुराहमभवं द्विजः । घंट इत्यभिविख्यातो वाराणस्यां शिवेरतः

ယခင်က ငါသည် ဝသိဋ္ဌ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၍ «ဃဏ္ဍ» ဟူ၍ ကျော်ကြားကာ ဝါရာဏသီ၌ ရှိဝဘုရားကို အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် ဆည်းကပ်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 26

धर्मश्रवणनिष्ठस्य साधूनां संसदि स्वयम् । श्रुत्वास्मि पूजयामीशं बिल्वपत्रैरखंडितैः

ဓမ္မကို နားထောင်ခြင်း၌ တည်ကြည်သော သာဓုတို့၏ စည်းဝေးရာ၌ ကိုယ်တိုင် ကြားနာပြီးနောက်၊ မပျက်မကွဲ ဘိလ္ဝ ရွက်များဖြင့် အရှင်ကို ငါကိုယ်တိုင် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 27

न मालती न मंदारः शतपत्रं न मल्लिका । तथा प्रियाणि श्रीवृक्षो यथा मदनविद्विषः

မာလတီမဟုတ်၊ မန္ဒာရမဟုတ်၊ ရာပွင့်ကြာပန်းမဟုတ်၊ မလ္လိကာလည်းမဟုတ်—ဤအရာတို့ထက် မဒန၏ ရန်သူ (ရှိဝ) အတွက် သြရီဝೃက္ṣ (ဘိလ္ဝပင်) သည် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်သည်။

Verse 28

अखंडबिल्वपत्रेण एकेन शिवमूर्धनि । निहितेन नरैः पुण्यं प्राप्यते लक्षपुष्पजम्

မပျက်မကွဲ ဘိလ္ဝ ရွက်တစ်ရွက်တည်းကိုပင် ရှိဝဘုရား၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ တင်လှူလျှင် လူသည် ပန်းတစ်သိန်း ပူဇော်သကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 29

अखंडितैर्बिल्वपत्रैः श्रद्धया स्वयमाहृतैः । लिंगप्रपूजनं कृत्वा वर्षलक्षं वसेद्दिवि

သဒ္ဓါဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကောက်ယူသော မပျက်မကွဲ ဘိလ္ဝ ရွက်များဖြင့် ရှိဝလင်္ဂကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နှစ်တစ်သိန်း နေထိုင်ရ၏။

Verse 30

सच्छास्त्रेभ्य इति श्रुत्वा पूजयाम्यहमीश्वरम् । त्रिकालं श्रद्धया पत्रैः श्रीवृक्षस्य त्रिभिस्त्रिभिः

သစ္စာရှိသော သာသနာကျမ်းများမှ ဤသို့ကြားသိပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် အရှင်ကို ပူဇော်ပါ၏။ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဘိလွာပင်၏ ရွက်သုံးရွက်စီဖြင့် ပူဇော်ပါ၏။

Verse 31

ततो वर्षशतस्यांते तुतोष शशिशेखरः । प्रत्यक्षीभूय मामाह मेघगंभीरया गिरा

ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်ဆုံးချိန်တွင် သရှိရှေခရ (ရှီဝ) သဘောတူပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပေါ်လာ၍ မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

ईश्वर उवाच । तुष्टोस्मि तव विप्रेंद्राखंडबिल्वदलार्चनात् । वृणीष्वाभिमतं यत्ते दास्यम्यपि च दुर्लभम्

အီရှဝရ မိန့်တော်မူသည်—“ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ မပြတ်မကွဲသော ဘိလွာရွက်ဖြင့် သင်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ငါနှစ်သက်၏။ သင်လိုချင်သော ဆုတောင်းကို ရွေးလော့—ရခဲသောအရာပင် ငါပေးမည်။”

Verse 33

अखंडबिल्वपत्रेण महातुष्टिः प्रजायते । एकनापि यथान्येषां तथा न मम कोटिभिः

မပြတ်မကွဲသော ဘိလွာရွက် တစ်ရွက်တည်းဖြင့်ပင် (ငါ၌) အလွန်ကြီးမားသော ကျေနပ်မှု ဖြစ်ပေါ်၏။ ထိုတစ်ရွက်တည်းဖြင့် ငါသည် အခြားသူတို့က အလှူပူဇော်များစွာဖြင့် ကျေနပ်သကဲ့သို့ ကျေနပ်၏—ငါ့အတွက်တော့ အခြားအလှူကို ကုဋိကုဋိပင် မတူ။

Verse 34

इत्युक्तोऽहं भगवता शंभुना स्वमनः स्थितम् । वृणोमि स्म वरं देव कुरु मामजरामरम्

ဘဂဝန် သမ္ဘုက ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်သည် မိမိနှလုံး၌ တည်ရှိသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်၏—“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းစေပါ။”

Verse 35

अथ लीलाविलासो मां तथेत्युक्त्वाऽविचारितम् । ययावदर्शनं प्रीतिमहं च महतीं गतः

ထို့နောက် လီလာဖြင့်ကစားတော်မူသော သခင်ဘုရားက «အဲဒီအတိုင်းပဲ» ဟု မลังမလတ်ဆိုကာ ချက်ချင်း မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။ ထိုအခါ ငါသည် အလွန်ကြီးမားသော ပီတိအာနန္ဒကို ရရှိ하였다။

Verse 36

कृतकृत्यं तदात्मानमज्ञासिपमहं क्षितौ । एतस्मिन्नेव काले तु भृगुवंश्योऽभवद्द्विजः

ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ထိုအခါ ငါသည် မိမိကိုယ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ပြည့်စုံသူဟု သိမြင်하였다။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဘೃဂုဝంశ၌ ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။

Verse 37

अवदातत्रिजन्मासवक्षविच्चाक्षरार्थवित् । सुदर्शनेति प्रथिता प्रिया तस्याभवत्सती

သူ၏ သီလဝတီ ဇနီးသည် «စုဒർശနာ» ဟု ကျော်ကြား၍ သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လာ၏—သန့်ရှင်းတောက်ပကာ စကားလုံးနှင့် အက္ခရာတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်ပြီး သာသနာဝါစ၏ အနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 38

अतीव मुदिता पत्युर्मुखं प्रेक्ष्यास्य दर्शनात् । तनया देवलस्यैपा रूपेणाप्रतिमा भुवि

သူမသည် ခင်ပွန်း၏ မျက်နှာကို မြင်ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်မြူးတူးခဲ့၏။ ထို့နောက် ဒေဝလ၏ သမီးတော်ဤသူငယ်မကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ကမ္ဘာပေါ်၌ အလှအပ မတူညီနိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 39

तस्यां तस्मादभूत्कन्या निर्विशेषा निजारणेः । निवृत्तबालभावाभूत्कुमारी यौवनोन्मुखी

သူမနှင့် သူထံမှ သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏—မိမိမျိုးရိုးအတွင်း မတူညီနိုင်သော ထူးကဲသည့် ကုမារីတစ်ဦး။ ကလေးဘဝကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် ထိုကုမារីသည် ယောဝနသို့ ဝင်မည့် အစွန်းတန်း၌ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 40

नालं बभूव तां दातुं तनयां गुणशालिनीम् । कस्यापि जनकः सा च वयःसंधौ मयेक्षिता

သူမ၏ဖခင်သည် သီလဂုဏ်ပြည့်စုံသော သမီးကို ပေးအပ်ရန် သင့်တော်သူ မည်သူမျှ မတွေ့နိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် အသက်အရွယ်တို့ ဆုံရာ—လူငယ်ဝင်ခါနီး အစွန်း၌—ငါသည် သူမကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 41

प्रविश्द्यौवनाभोगभावैरतिमनोहरा । निर्वास्यमानैरपरैस्तिलतंदुलिताकृतिः

လူငယ်ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်အာရုံတို့ထဲသို့ ပြည့်ဝစွာ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူမသည် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။ အခြားလက္ခဏာများလည်း ပွင့်ဖူးထွက်လာရာ သူမ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် လေတိုးလှုပ်သည့် နှမ်းပင်ကွင်းကဲ့သို့ ပိန်ပါးနူးညံ့လှ၏။

Verse 42

क्रीडमाना वयस्याभिर्लावण्यप्रतिमेव सा । व्यचिंतयमहं विप्र तां निरीक्ष्य सुमध्यमाम्

သူမသည် မိတ်ဆွေမိန်းကလေးများနှင့် ကစားလျက်၊ အလှတရား၏ ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။ ထိုခါးသေးသွယ်သော ကညာကို မြင်၍၊ အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ငါသည် စဉ်းစားပူပန်လာ၏။

Verse 43

अनन्याकृतिमन्योऽसौ विधिर्येनेति निर्मिता । ततः सात्त्विकभावानां तत्क्षणादस्मि गोचरम्

«ဤသူမကို ဖန်ဆင်းသူသည် အခြားသော ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ပါး ဖြစ်ရမည်» ဟု ငါတွေး၏—သူမ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ထူးခြားလွန်းသဖြင့်။ ထိုခဏချင်းကတည်းက ငါသည် သတ္တဝိက စိတ်ခံစားမှု—နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းနှင့် အတွင်းစိတ်လှုပ်ရှားခြင်း—၏ အဝန်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 44

प्रापितो लीलयाहत्य बाणैः कुसुमधन्विना । ततो मया स्खलद्वालं पृष्टा कस्येति तत्सखी

ပန်းမြားကိုင်သော ကာမဒေဝ၏ မြားများက ကစားကာ ထိမှန်သဖြင့် ငါသည် လွှမ်းမိုးခံရ၏။ ထို့နောက် စကားလုံးများ တုန်ယင်လျက် သူမ၏ မိတ်ဆွေကို «သူမက ဘယ်သူ့သမီးလဲ» ဟု မေးလိုက်၏။

Verse 45

प्राहेति भृगुवंश्यस्य कन्येयं द्विजजन्मनः । अनूढाद्यापि केनापि समायातात्र खेलितुम्

အဖော်မက ပြန်ဆိုသည်— «ဤကညာသည် ဘൃဂုဝంశမှ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သည်။ ယခုထိ မင်္ဂလာမဆောင်သေးဘဲ မိတ်ဆွေများနှင့် ကစားရန် ဒီနေရာသို့ လာရောက်သည်»။

Verse 46

ततः कुसुमबाणेन शरव्रातैर्भृशं हतः । पितरं प्रणतो गत्वा ययाचे तां भृगूद्वहम्

ထို့နောက် ပန်းမြားများ၏ အစုအဝေးကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နာကျင်၍၊ သူမ၏ အဖေထံသို့ သွားကာ ဦးညွတ်ပူဇော်ပြီး၊ ဘೃဂုဝంశ၏ အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော ထိုသူထံမှ သူမကို မင်္ဂလာတောင်းခံ하였다။

Verse 47

स च मां सदृशं ज्ञात्वा शीलेन च कुलेन च । अतीव चार्थिनं मह्यं ददौ वाचा पुरः क्रमात्

သူက ကျွန်ုပ်ကို အကျင့်သီလနှင့် မျိုးရိုးကူလတို့အရ သင့်တော်သူဟု သိမြင်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ အလွန်တရာ တောင်းဆိုမှုကို မြင်သဖြင့်၊ ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအတိုင်း စကားဖြင့်ပင် သူမကို ကျွန်ုပ်အား ပေးအပ်하였다။

Verse 48

ततः सा तनया तस्य भार्गवस्या श्रृणोदिति । दत्तास्मि तस्मै विप्राय विरूपायेति जल्पताम्

ထို့နောက် ဘာရ္ဂဝ၏ သမီးက သူတို့ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားမိ၍— «ငါကို အဲဒီဗြာဟ္မဏ—ရုပ်ဆိုးသူထံ ပေးလိုက်ပြီ» ဟု မကျေနပ်စွာ ညည်းတွား하였다။

Verse 49

रोरूयमाणा जननीमाह पश्य यथा कृतम् । अतीवानुचितं दत्त्वा जनकेन तथा वरे

သူမက ငိုယိုကာ မိခင်ကို ပြောသည်— «ကြည့်ပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ အဖေက အလွန်မသင့်တော်သည့်နည်းဖြင့် ငါကို မင်္ဂလာပေးလိုက်ပြီး၊ ဒီလို သတို့သားမျိုးထံ ပေးလိုက်တယ်»။

Verse 50

विषमालोड्य पास्यामि प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । वरं न तु विरूपस्योद्वोढुर्भार्या कथंचन

«အဆိပ်ကိုသောက်မည်၊ သို့မဟုတ် မီးထဲသို့ဝင်မည်။ သို့သော် ရုပ်ပျက်သော သတို့သား၏ မယားဖြစ်ရန် မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်»။

Verse 51

ततः संबोध्य जननी तां सुतामाह भार्गवम् । न देयास्मै त्वया कन्या विरूपायेति चाग्रहात्

ထို့နောက် မိခင်သည် သမီးကိုနှစ်သိမ့်ကာ ဘာဂဝအား အတင်းအကျပ်ပြောသည်—«ဤကညာကို သူ့အား မပေးပါနှင့်၊ အထူးသဖြင့် ရုပ်ပျက်သူထံ မပေးပါနှင့်»။

Verse 52

स वल्लभावचः श्रुत्वा धर्मशास्त्राण्यवेक्ष्य च । दत्तामपि हरेत्पूर्वां श्रेयांश्चेद्वर आव्रजेत्

သူသည် ချစ်သူ၏စကားကိုကြားပြီး ဓမ္မသတ်များကိုစိစစ်ကာ ဆုံးဖြတ်သည်—«သူမကို အခြားသူထံ ပေးပြီးသားဖြစ်စေကာမူ ပိုမိုကောင်းမြတ်သော သတို့သား ပေါ်လာလျှင် ပြန်ယူနိုင်သည်»။

Verse 53

अर्वाक्छिलाक्रमणतो निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे । इति व्यवस्य प्रददावन्यस्मै तां द्विजः सुताम्

သူသည် ဆုံးဖြတ်သည်—«ကျောက်ပေါ်ခြေလှမ်းခြင်းမတိုင်မီ၊ အိမ်ထောင်ချည်နှောင်မှုသည် ခုနှစ်မြောက်ခြေလှမ်းတွင်သာ တည်မြဲသည်» ဟူ၍။ ထိုသို့ သတ်မှတ်ပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် သမီးကို အခြားသူထံ ပေးလိုက်သည်။

Verse 54

श्वोभाविनि विवाहे तु तच्च सर्वं मया श्रुतम् । ततोतीव विलक्ष्योहं वयस्यानां पुरस्तदा

မနက်ဖြန် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပမည့်အချိန်တွင် ထိုအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိတ်ဆွေများရှေ့တွင် ကျွန်ုပ် အလွန်အမင်း အရှက်ကွဲ၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားမိလာသည်။

Verse 55

नाशकं वदनं भद्र तथा दर्शयितुं निजम् । कामार्तोतीव तां सुप्तामर्वाग्निशि तदाहरम्

အို သူတော်ကောင်း၊ ဤကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်မျက်နှာကို မပြဝံ့ပါ။ တပ်မက်မှု လွှမ်းမိုးသဖြင့် သူမ အိပ်ပျော်နေစဉ် ညအချိန်၌ ကျွန်ုပ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

Verse 56

नीत्वा दुर्गतमैकांतेऽकार्षमौद्वाहिकं विधिम् । गांधर्वेण विवाहेन ततोऽकार्षं हृदीप्सितम्

သူမကို ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာသို့ ခေါ်သွားပြီး မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်၊ ဂန္ဓဗ္ဗ လက်ထပ်နည်းဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသား အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။

Verse 57

अनिच्छंतीं तदा बालां बलात्सुरतसेवनम् । अथानुपदमागत्य तत्पिता प्रातरेव माम्

သူမသည် ငြင်းဆန်သော မိန်းမပျို ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် အတင်းအဓမ္မ ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ၏ ဖခင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

Verse 58

निश्वस्य संवृतो विप्रास्तां वीक्ष्योद्वाहितां सुताम् । शशाप कुपितो भद्र मां तदानीं स भार्गवः

ဗြာဟ္မဏသည် သက်ပြင်းချလျက် မိမိသမီး ဤကဲ့သို့ "လက်ထပ်" ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် အမျက်ထွက်လေသည်၊ အို သူတော်ကောင်း၊ ထိုအချိန်၌ပင် ဘာဂဝ ရသေ့သည် ကျွန်ုပ်ကို ကျိန်စာတိုက်လေသည်။

Verse 59

भार्गव उवाच । निशाचरस्य धर्मेण यत्त्वयोद्वाहिता सुता । तस्मान्निशाचरः पाप भव त्वमविलंबितम्

ဘာဂဝ ရသေ့က ဆိုသည်ကား "ညအခါ လှည့်လည်သွားလာသော ဘီလူးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း သင်သည် သမီးကို လက်ထပ်ခဲ့သောကြောင့်၊ အို အပြစ်ရှိသူ၊ သင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် နိသာစရ (ဘီလူး) ဖြစ်စေသတည်း"။

Verse 60

इति शप्तः प्रण्म्यैनं पादोपग्रहपूर्वकम् । हाहेति च ब्रुवन्गाढं साश्रुनेत्रं सगद्गदम्

ဤသို့ ကျိန်စာခံရပြီးနောက် သူသည် အရှင်ထံသို့ ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ အရင်ဆုံး ခြေတော်ကို ဖက်တွယ်ကာ «အို…အို…» ဟု ငိုကြွေး၍ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာဖြင့် ပြောဆိုလေ၏—မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်ပြည့်၍ အသံလည်း ဝမ်းနည်းကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။

Verse 61

ततोहमब्रवं कस्माददोषं मां भवानिति । शपते भवता दत्ता मम वाचा पुरा सुता

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က «အပြစ်မရှိသော ကျွန်ုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ကျိန်စာချသနည်း။ ယခင်က သင်၏ နှုတ်ကပတ်ဖြင့် သင်၏ သမီးကို ကျွန်ုပ်အား ပေးမည်ဟု ကတိထားခဲ့သည်» ဟု ပြောလေ၏။

Verse 62

सोद्वाहिता मया कन्या दानं सकृदिति स्मृतिः । सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति पण्डिताः

«ထိုကညာကို ကျွန်ုပ်က လက်ထပ်ပြီးပြီ။ ထုံးတမ်းအရ အလှူပေးခြင်းသည် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်သားထားသည်။ မင်းများလည်း တစ်ကြိမ်သာ စကားပြောကြသည်၊ ပညာရှိများလည်း တစ်ကြိမ်သာ စကားပြောကြသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 63

सकृत्कन्याः प्रदीयंते त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् । किं च प्रतिश्रुतार्थस्य निर्वाहस्तत्सतां व्रतम्

«ကညာကို ပေးအပ်ခြင်းသည် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသုံးပါးသည် ‘တစ်ကြိမ်တည်း’ ဖြစ်သော အမှုများ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကတိထားသော အရာကို ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် သုတေသနသမာဓိရှိသူတို့၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြစ်သည်» ဟု ဆို၏။

Verse 64

भवादृशानां साधूनां साधूनां तस्य त्यागो विगर्हितः । प्रतिश्रुता त्वया लब्धा तदा कालमियं मया

«သင်ကဲ့သို့ သာဓု (သန့်ရှင်းသူ) များအတွက် ဤသို့ စွန့်ပစ်ခြင်းသည် အပြစ်တင်စရာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သင်၏ ကတိစကားကြောင့် သူမကို ကျွန်ုပ်အတွက် ရရှိခဲ့သည်။ ယခု အချိန်တော်တန်သဖြင့် ကျွန်ုပ် လာရောက်၍ ထိုအရာကို တောင်းခံလေပြီ» ဟု ဆို၏။

Verse 65

उद्वोढा चाधुना नाहमुचितः शापभाजनम् । वृथा शपन्ति मह्यं च भवंतस्तद्विचार्यताम्

ယခု သူမ လက်ထပ်ပြီးသဖြင့် ငါသည် ကျိန်စာခံရမည့်သူ မဟုတ်တော့။ သင်တို့၏ ကျိန်ခြင်းသည် အကျိုးမရှိ—ဤအရာကို သေချာစဉ်းစားကြပါ။

Verse 66

यो दत्त्वा कन्यकां वाचा पश्चाद्धरति दुर्मतिः । स याति नरकं चेति धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्

ကတိစကားဖြင့် သမီးကညာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် မကောင်းသောစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ယူသွားသူသည် နရကသို့ သွားရသည်ဟု ဓမ္မသတ်တော်များတွင် တိတိကျကျ သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 67

तदाकर्ण्य व्यवस्यासौ तथ्यं मद्वचनं हृदा । पश्चात्तापसमोपेतो मुनिर्मामित्यथाब्रवीत्

ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိသည် ငါ၏စကားသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း နှလုံးသားဖြင့် သဘောပေါက်하였다။ ထို့နောက် နောင်တရစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ငါ့အား ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 68

न मे स्यादन्यथा वाणी उलूकस्त्वं भविष्यति । निशाचरो ह्युलूकोऽपि प्रोच्यते द्विजसत्तम

ငါ၏စကားသည် မပြောင်းလဲနိုင်။ သင်သည် ဥလူးက (ငှက်ည) ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဥလူးကပင်လျှင် ‘နိသာစရ’ ဟု ခေါ်ကြသည်၊ ဒွိဇသတ္တမ အရှင်။

Verse 69

यदेंद्रद्युम्नविज्ञाने सहायस्तंव भविष्यसि । तदा त्वं प्रकृतिं विप्र प्राप्स्यसीत्यब्रवीत्स माम्

သူသည် ငါ့အား ဤသို့ ပြော하였다—“အင်ဒြဒျုမ္နကို အသိအမှတ်ပြုရာကိစ္စ၌ သင်သည် ကူညီသူ ဖြစ်လာသောအခါ၊ ဗြာဟ္မဏ အရှင်၊ သင်သည် မိမိ၏ သဘာဝအခြေအနေကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 70

तद्वाक्यसमकालं च कौशिकत्वमिदं मम । एतावंति दिनान्यासीदष्टाविंशद्दिनं विधेः

ထိုစကားများ ပြောဆိုသည့်အချိန်တည်းကပင် ‘ကောသိက’ ဟူသော အခြေအနေသည် ငါ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုကာလသည် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ၂၈ ရက်သာ ရှိခဲ့သည်၊ အို ကံကောင်းကြမ္မာသတ်မှတ်သူ။

Verse 71

बिल्वीदलौरिति पुरा शशिशेखरस्य संपूजनेन मम दीर्घतरं किलायुः । संजातमत्र च जुगुप्सितमस्य शापात्कैलासरोधसि निशाचररूपमासीत्

အတိတ်ကာလ၌ ဘိလွာရွက်များဖြင့် ရှရှိရှေခရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကန်တော့သဖြင့် ငါ၏ အသက်တာသည် အမှန်တကယ် ရှည်လျားလာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤနေရာ၌ သူ၏ ကျိန်စာကြောင့် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကံကြမ္မာတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၍ ကိုင်လာသ တောင်စောင်းတွင် ငါသည် ညလှည့်သွားသော နိသာချရ ရုပ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။