Adhyaya 13

Verse 1

। नारद उवाच । इति तस्य मुनींद्रस्य भूपतिः शुश्रुवान्वचः । प्राह नाहं गमिष्यामि त्वां विहाय नरं क्वचित्

နာရဒက ပြော၏—ထိုမဟာမုနိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းကြီးက ပြန်လည်ဆိုသည်—“အို အရှင်မြတ်၊ သင်ကို ချန်ထား၍ မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားပါ။”

Verse 2

लिंगमाराधयिष्येऽद्य सर्वसिद्धिप्रदं नृणाम् । त्वयैवानुगृहीतोऽद्य यांतु सर्वे यथागतम्

ယနေ့ ငါသည် လူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုအလုံးစုံကို ပေးသနားသော လိင်္ဂ (သီဝလိင်္ဂ) ကို ပူဇော်မည်။ ယနေ့ သင်၏ ကရုဏာဖြင့် ငါကောင်းချီးခံရသဖြင့် အားလုံးသည် မိမိလာသကဲ့သို့ ပြန်သွားကြစေ။

Verse 3

तद्भूपतिवचः श्रुत्वा बको गृध्रोऽथ कच्छपः । उलूकश्च तथैवोचुः प्रणता लोमशं मुनिम्

ဘုရင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကြာငှက်၊ ဂဠုန်ငှက်၊ လိပ်နှင့် ညဉ့်ငှက်တို့လည်း အတူတကွ ပြောကြသည်။ သူတို့သည် မုနိ လောမရှာကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ပြောဆိုကြ၏။

Verse 4

स च सर्वसुहृद्विप्रस्तथेत्येवाह तांस्तदा । प्रणोद्यान्प्रणतान्सर्वाननुजग्राह शिष्यवत्

ထိုအခါ သတ္တဝါအားလုံးနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏသည် “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ပြော၏။ ဦးညွှတ်နေသူအားလုံးကို ချီးမြှောက်လက်ခံကာ သင်တန်းသားကဲ့သို့ ကရုဏာဖြင့် အနုဂ्रहပြုလေ၏။

Verse 5

शिवदीक्षाविधानेन लिंगपूजां समादिशत् । तेषामनुग्रहपरो मुनिः प्रमतवत्सलः । तीर्थादप्यधिकं स्थाने सतां साधुसमागमः

သီဝဒိက္ခာ၏ စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း မုနိသည် လိင်္ဂပူဇာကို သူတို့အား ညွှန်ကြားသင်ပေး하였다။ ကရုဏာပေးရန် အလေးထားသော ထိုမုနိသည်—ပရမတတို့ကို ချစ်ခင်သူ—ဟောကြားသည်။ “မည်သည့်နေရာ၌မဆို သတ္တမန်ကောင်းတို့၏ စုဝေးခြင်းသည် တီရ္ထထက်ပင် မြတ်၏။”

Verse 6

पचेलिमफलः सद्यो दुरंतकलुपापहः । अपूर्वः कोऽपि सद्गोष्ठीसहस्रकिरणोदयः

၎င်းသည် ချက်ချင်း အကျိုးပေးကာ အလွန်ပြင်းထန်၍ ကြာရှည်နေသော အပြစ်များကိုပင် ဖယ်ရှားပေးသည်။ သန့်ရှင်းသော သဒ္ဓါဝင်တို့၏ ပေါင်းသင်းဆုံစည်းမှုမှ ထွန်းလင်းလာသော အလင်းရောင်တစ်ထောင်၏ မထင်မှတ်သော အရုဏ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 7

य एकांततयात्यंतमंतर्गततमोपहः । साधुगोष्ठीसमुद्भूतसुखामृतरसोर्मयः

တစ်စိတ်တစ်မြင့် အာရုံတည်ကြည်ခြင်းဖြင့် အတွင်းအမှောင်ကို လုံးဝဖယ်ရှားတတ်၏။ သာဓုတို့၏ စုဝေးရာမှ မွေးဖွားသော အမృతရသာပျော်ရွှင်လှိုင်းများ ထလျက်ရှိ၏။

Verse 8

सर्वे वराः सुधाकाराः शर्करामधुषड्रसाः । ततस्ते साधुसंसर्गं संप्राप्ताः शिवशासनात्

ကောင်းချီးအားလုံးသည် အမృతကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ သကြားနှင့် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်ကာ အရသာခြောက်မျိုးဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ ထို့ကြောင့် ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အရ သာဓုတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခွင့် ရရှိကြ၏။

Verse 9

आरेभिरे क्रियायोगं मार्कंडनृपपूर्वकाः । तेषां तपस्यतामेवं समाजग्मे कदाचन । तीर्थयात्रानुषंगेन लोमशालोकनोत्सुकः

မားကဏ္ဍ မင်းကြီးကို ဦးဆောင်၍ သူတို့သည် ကရိယာယောဂ—သန့်ရှင်းသော လေ့ကျင့်မှု၏ လမ်းစဉ်ကို စတင်ကြ၏။ ထိုသို့ တပသျာပြုနေစဉ် တစ်ခါတစ်ရံ လောမရှာသည် သူတို့ကို မြင်လိုစိတ်ဖြင့် တီရ္ထသို့ ဘုရားဖူးလှည့်လည်ရာ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ရောက်လာ၏။

Verse 10

मुख्या पुरुषयात्रा हि तीर्थयात्रानुषंगतः । सद्भिः समाश्रितो भूप भूमिभागस्तथोच्यते

«အမှန်တကယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ‘ခရီး’ သည် သာဓုသတ္တဝါတို့ထံ သွားရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ တီရ္ထဘုရားဖူးခရီးသည် ထိုအရာ၏ နောက်ဆက်တွဲသာ ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်း၊ ကောင်းသူတို့ အားကိုးနေထိုင်ရာ မြေဒေသကို အမှန်တကယ် ကောင်းချီးပြည့်ဝသည်ဟု ခေါ်ကြ၏»။

Verse 11

कृतार्हणातिथ्यविधिं विश्रांतं मां च फाल्गुन । प्रणम्य तेऽथ पप्रच्छुर्नाडीजंघपुरः सराः

ဖာလ္ဂုနာရေ၊ သူတို့သည် ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုဧည့်ခံသည့် အထုံးအလမ်းကို သင့်တင့်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်လည်း အနားယူပြီးသောအခါ နာဍီဇင်္ဃမြို့သူမြို့သားတို့သည် ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 12

त उचुः । शापभ्रष्टा वयं ब्रह्मंश्चत्वारोऽपि स्वकर्मणा । तन्मुक्तिसाधनार्थाय स्थानं किंचित्समादिश

သူတို့ကဆိုသည်။ «အို ဘြဟ္မဏ၊ မိမိတို့၏ ကံကြောင့် ကျိန်စာကြောင့် ယခင်အဆင့်မှ ကျွန်ုပ်တို့ လေးဦးလုံး ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအခြေအနေမှ မုက္ခရရန် အထောက်အကူဖြစ်မည့် နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ကြားပေးပါ»။

Verse 13

इयं हि निष्फला भूमिः शपलं भारतं मुने

«ဤမြေသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အကျိုးမဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်၊ အို မုနိ။ ဤ ဘာရတဒေသသည် ကျိန်စာနှင့် အပြစ်အနာအဆာတို့ဖြင့် ဝိုင်းရံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်»။

Verse 14

तत्रापि क्वचिदेकत्र सर्वतीर्थफलं वद । इति पृष्टस्त्वहं तैश्च तानब्रवमिदं तदा

«အဲဒီမှာတောင် တစ်နေရာတည်းမှာပင် တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ရနိုင်သည့် နေရာကို ပြောပြပါ» ဟု မေးမြန်းကြသဖြင့်၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် သူတို့အား ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

Verse 15

संवर्तं परिपृच्छध्वं स वो वक्ष्यति तत्त्वतः । सर्वतीर्थफलावाप्तिकारकं भूप्रदेशकम्

«သံဝရ္တကို သွားမေးကြလော့။ သူသည် အမှန်တရားအတိုင်း ပြောပြလိမ့်မည်—တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ရစေသော မြေဒေသကို ဖော်ပြပေးလိမ့်မည်»။

Verse 16

त उचुः । कुत्रासौ विद्यते योगी नाज्ञासिष्म वयं च तम् । संवर्तदर्शनान्मुक्तिरिति चास्मदनुग्रहः

သူတို့ကဆိုသည်။ «ယောဂီသည် ဘယ်မှာရှိသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို မသိပါ။ ထို့ပြင် သံဝရ္တကို မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် မုက္ခရသည်ဟု ဆိုကြသည်—ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သင်၏ ကရုဏာတော်ပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်»။

Verse 17

यदि जानासि तं ब्रूहि सुहृत्संगो न निष्फलः । ततोऽहमब्रवं तांश्च विचार्येदं पुनःपुनः

«သူ့ကို သိလျှင် ပြောပါ—ကောင်းမြတ်သော မိတ်ဆွေ၏ အပေါင်းအသင်းသည် အကျိုးမဲ့ မဖြစ်နိုင်» ဟုဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ငါသည် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး သူတို့အား ပြန်လည် ပြောကြား하였다။

Verse 18

वाराणस्यामसावास्ते संवर्तो गुप्तलिंगभृत् । मलदिग्धो विवसनो भिक्षाशी कुतपादनु

«သံဝတ္တသည် ဝါရာဏသီမြို့၌ နေထိုင်၍ လိင်္ဂကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆောင်ထားသည်။ ကိုယ်တိုင် အညစ်အကြေးလိမ်းကပ်၊ အဝတ်မဝတ်၊ ဆွမ်းခံစား၍ အဟောင်းအထည်တစ်စကို အကာအကွယ်ပြုကာ လှည့်လည်သွားလာသည်»။

Verse 19

करपात्रकृताहारः सर्वथा निष्परिग्रहः । भावयन्ब्रह्म परमं प्रणवाभिधमीश्वरम्

သူသည် လက်ကိုပင် ပန်းကန်အဖြစ်ယူ၍ အစာစားသောက်ကာ အလုံးစုံ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် «ပရဏဝ» (အိုမ်) ဟု အမည်ရသော အီශ්ဝရ—အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မကို အစဉ်အမြဲ သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးတည်မြဲစွာ ဆင်ခြင်နေသည်။

Verse 20

भुक्त्वा निर्याति सायाह्ने वनं न ज्ञायते जनैः । योगीश्वरोऽसौ तद्रूपाः सन्त्यन्ये लिंगधारिणः

စားသောက်ပြီးနောက် ညနေချိန်နှောင်းပိုင်းတွင် သူသည် တောသို့ ထွက်သွားကာ လူတို့က မသိမမြင်နိုင်ကြ။ သူသည် ယောဂီတို့အကြား အရှင်တော်ဖြစ်ပြီး၊ သူနှင့် ဆင်တူရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော လိင်္ဂဆောင်သူ အခြားသူများလည်း ရှိကြသည်။

Verse 21

वक्ष्यामि लक्षणं तस्य ज्ञास्यथ तं मुनिम् । प्रतोल्या राजमार्गे तु निशि भूमौ शवं जनैः

«သူ၏ အမှတ်အသားများကို ငါပြောမည်၊ ထိုအရာဖြင့် သင်တို့သည် ထိုမုနိကို သိမြင်နိုင်မည်။ ညအချိန်တွင် မြို့တံခါးအနီး ရာဇလမ်းပေါ်၌ လူတို့က အလောင်းတစ်လောင်းကို မြေပြင်ပေါ် တင်ထားရမည်»။

Verse 22

अविज्ञातं स्थापनीयं स्थेयं तदविदूरतः । यस्तां भूमिमुपागम्य अकस्माद्विनिर्वतते

အခြားသူများမသိအောင် ထိုနေရာ၌ ထားရမည်၊ ထို့နောက် အနီးမကွာဘဲ ရပ်နေရမည်။ ထိုမြေပြင်သို့ ရောက်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားသူသည်—

Verse 23

स संवर्तो न चाक्रामत्येष शल्यमसंशयम् । प्रष्टव्योऽभिमतं चासावुपाश्रित्य विनीतवत्

—သူသည် စံဝර්တ ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုအရာကို မကျော်နင်းမည်—ဤသည်မှာ သံသယမရှိ အမှန်တကယ်ပင်။ ထို့နောက် ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာ သူ့ထံ ချဉ်းကပ်၍ မိမိလိုရာကို မေးမြန်းရမည်။

Verse 24

यदि पृच्छति केनाहमाख्यात इति मां ततः । निवेद्य चैतद्वक्तव्यं त्वामाख्यायाग्निमाविशत्

သူက “ငါ့ကို မင်းတို့ ဘယ်သူက ညွှန်ပြသလဲ” ဟု မေးလျှင်၊ အရင်ဆုံး ငါ့ထံ အကြောင်းကြားပြီးနောက် “သင်ကို ဖော်ထုတ်သိရှိပြီးနောက် သူသည် မီးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်” ဟု ပြောရမည်။

Verse 25

तच्छ्रुत्वा ते तथा चक्रुः सर्वेपि वचनं मम । प्राप्य वाराणसीं दृष्ट्वा संवर्तं ते तथा व्यधुः

ဤသို့ ကြားသော် သူတို့အားလုံးသည် ငါ၏စကားအတိုင်း တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်ကြ၏။ ဝါရာဏသီသို့ ရောက်ပြီး စံဝර්တ ကို မြင်လျှင်လည်း အမိန့်အတိုင်း ထိုနည်းတူ ပြုကြ၏။

Verse 26

शवं दृष्ट्वा च तैर्न्यस्तं संवर्तो वै न्यवर्तत । क्षुत्परीतोऽपि तं ज्ञात्वा ययुस्तमनु शीघ्रगम्

သူတို့ထားခဲ့သော အလောင်းကို မြင်သော် စံဝර්တ သည် အမှန်တကယ် ပြန်လှည့်သွား၏။ ဆာလောင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနေရသော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကို သိမြင်ကာ လျင်မြန်စွာ သွားနေသူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်ကြ၏။

Verse 27

तिष्ठ ब्रह्मन्क्षणमिति जल्पंतो राजमार्गगम् । याति निर्भर्त्सयत्येष निवर्तध्वमिति ब्रुवन्

သူတို့က မင်းလမ်းပေါ်တွင် «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ခဏလောက် ရပ်ပါ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ သူက ဆက်လက်သွားရင်း «ပြန်လှည့်ကြ» ဟု ပြစ်တင်ပြော၏။

Verse 28

समया मामरे भोऽद्य नागंतव्यं न वो हितम् । पलायनमसौ कृत्वा गत्वा दूरतरं सरः । कुपितः प्राह तान्सर्वान्केनाख्यातोऽहमित्युत

«သင်တို့အားလုံးက ငါနှင့် သဘောတူထားသည်—ယနေ့ မလာရ; သင်တို့အတွက် မကောင်း» ဟုဆို၏။ ထွက်ပြေးပြီး ပိုဝေးသော ရေကန်သို့ သွားလေ၏။ ဒေါသထွက်၍ «ငါကို ဘယ်သူ ဖော်ထုတ်သနည်း» ဟု မေး၏။

Verse 29

निवेदयत शीघ्रं मे यथा भस्म करोमि तम् । शापाग्निनाथ वा युष्मान्यदि सत्यं न वक्ष्यथ

«မြန်မြန် ငါ့ကို ပြောကြ၊ ငါက သူ့ကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့မည်။ မဟုတ်လျှင် အမှန်မပြောပါက ငါ့ကျိန်စာမီးဖြင့် သင်တို့ကိုပင် မီးရှို့မည်» ဟုဆို၏။

Verse 30

अथ प्रकंपिताः प्राहुर्नारदेनेति तं मुनिम् । स तानाह पुनर्यातः पिशुनः क्व नु संप्रति

သူတို့ တုန်လှုပ်ကာ မုနိကို «နာရဒပဲ» ဟု ပြောကြ၏။ သူက «အပြစ်ပြောတတ်သူက ပြန်လာပြီလား—အခု ဘယ်မှာလဲ» ဟု မေး၏။

Verse 31

लोकानां येन सापाग्नौ भस्मशेषं करोमि तम् । ब्रह्मबंधुमहं प्राहुर्भीतास्ते तं पुनर्मुनिम्

«ငါသည် ကျိန်စာမီးဖြင့် လောကများကိုပင် ပြာကျန်အောင် လုပ်နိုင်သော အာဏာရှိသူကို ‘ဗြာဟ္မ-ဗန္ဓု’—မျိုးရိုးသာ ဗြာဟ္မဏ ဟု ငါကြေညာသည်» ဟုဆို၏။ ကြောက်ရွံ့၍ သူတို့က မုနိကို ထပ်မံ လျှောက်၏။

Verse 32

त ऊचुः । त्वं निवेद्य स चास्माकं प्रविष्टो हव्यवाहनम् । तत्कालमेव विप्रेंद्र न विद्मस्तत्र कारणम्

သူတို့က ပြောကြသည်– «အို ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်ရှင်၊ သင်က ကြေညာပြီးနောက် သူသည် ယဇ္ဈမီး (အဂ္နိ) ထဲသို့ မျက်မြင်တော်မူသကဲ့သို့ ဝင်သွား၏။ ထိုခဏတည်းက အကြောင်းရင်းကို မသိနိုင်ခဲ့ပါ»။

Verse 33

संवर्त उवाच । अहमप्येवमेवास्य कर्ता तेन स्वयं कृतम् । तद्ब्रूत कार्यं नैवात्र चिरं स्थास्यामि वः कृते

သံဝတ္တက ပြောသည်– «ငါလည်း ‘ဤအမှုကို ငါပင် ပြုသူ’ ဟု ထင်ခဲ့၏၊ သို့သော် အမှုသည် သူ့ကိုယ်တိုင်က ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို ပြောကြလော့; သင်တို့အတွက်ပင် ဖြစ်စေ ငါသည် ဤနေရာ၌ ကြာကြာ မနေနိုင်»။

Verse 34

अर्जुन उवाच । यदि नारद देवर्षे प्रविष्टोऽसि हुताशनम् । जीवितस्तत्कथं भूय आश्चर्यमिति मे वद

အာర్జုနက ပြောသည်– «အို နာရဒာ၊ ဒေဝရ္ဓိမြတ်ရှင်၊ သင်သည် မီးလောင်တောက်ပသော မီးထဲသို့ ဝင်ခဲ့လျှင်၊ မည်သို့ အသက်ရှင်နေသနည်း။ ဤအံ့ဩဖွယ်ကို ထပ်မံ ရှင်းပြပါ»။

Verse 35

नारद उवाच । न हुताशः समुद्रो वा वायुर्वा वृक्षपर्वतः । आयुधं वा न मे शक्ता देहपाताय भारत

နာရဒက ပြောသည်– «မီးလည်း မဟုတ်၊ သမုဒ္ဒရာလည်း မဟုတ်၊ လေတောင်လည်း မဟုတ်၊ သစ်ပင်နှင့် တောင်တန်းတို့ပင် မဟုတ်၊ လက်နက်မည်သည့်အရာမျှလည်း မဟုတ်—ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးစေရန် အင်အားမရှိကြ၊ အို ဘာရတ»။

Verse 36

पुनरेतत्कृतं चापि संवर्तो मन्यते यथा । अहं सन्मानितश्चेति वह्निं प्राप्याप्यगामहम्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ သံဝတ္တက ဤအမှုကို သူပြုသည်ဟု ထင်သကဲ့သို့၊ ငါသည် ‘ငါကို သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုကြပြီ’ ဟု ထင်ကာ မီးထံ ရောက်ပြီးနောက်တောင် ဆက်လက် သွားခဲ့၏။

Verse 37

यथा पुष्पगृहे कश्चित्प्रविशत्यंग फाल्गुन । तथाहमग्निं संविश्य यातवानुत्तरं श्रृणु

ပန်းအိမ်ထဲသို့ လူတစ်ယောက် ဝင်သကဲ့သို့၊ ချစ်ခင်ရသော ဖာလ္ဂုနာရေ၊ ထိုနည်းတူ ငါသည် မီးထဲသို့ ဝင်ကာ ဖြတ်ကျော်သွား၏။ ယခု နောက်တစ်ဆင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို နားထောင်လော့။

Verse 38

संवर्तस्तान्पुनः प्राह मार्कंडेयमुखानिति । विशल्यः पंथाः क्षुधितोऽहं पुनः पुरीम् । भिक्षार्थं पर्यटिष्यामि प्रश्रं प्रब्रूत चैव मे

ဆံဝර්တသည် မာရ္ကဏ္ဍေယကို အစပြု၍ ထိုသူတို့အား ထပ်မံ ပြောကြား၏— «လမ်းခရီးသည် အန္တရာယ်ကင်း၏။ ငါ ဆာလောင်နေသဖြင့် အလှူတောင်းရန် မြို့သို့ ထပ်မံ သွားမည်။ သင်တို့၏ မေးခွန်းကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ ငါ့အား ပြောလော့»။

Verse 39

त ऊचुः । शापभ्रष्टा वयं मोक्षं प्राप्स्यामस्तवदनुग्रहात् । प्रतीकारं तदाख्याहि प्रणतानां महामुने

သူတို့က ပြောကြား၏— «ကျိန်စာကြောင့် ကျဆုံးနေသော ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မောက္ခကို ရရှိမည်။ မဟာမုနိရေ၊ ဦးညွှတ်ကန်တော့နေသော ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကုထုံးကို ကြေညာပေးပါ»။

Verse 40

यत्र तीर्थे सर्वतीर्थफलं प्राप्नोति मानवः । तत्तीर्थं ब्रूहि संवर्त तिष्ठामो यत्र वै वयम्

«ဆံဝර්တရေ၊ လူသားတစ်ဦးသည် တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် မည်သည့်နေရာနည်း။ ထိုတီရ္ထကို ပြောပြပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လိုပါသည်»။

Verse 41

संवर्त उवाच । नमस्कृत्य कुमाराय दुर्गाभ्यश्च नरोत्तमाः । तीर्थं च संप्रवक्ष्यामि महीसागरसंगमम्

ဆံဝර්တက ပြော၏— လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ ကုမာရနှင့် ဒုರ್ಗာဒေဝီတို့အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ ငါသည် ယခု သန့်ရှင်းသော တီရ္ထကို ကြေညာမည်— မဟီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ ပေါင်းဆုံသည့် နေရာကို။

Verse 42

अमुना राजसिंहेन इंद्रद्युम्नेन धीमता । यजनाद्द्व्यंगुलोत्सेधा कृतेयं वसुधायदा

မင်းတို့အနက် ခြင်္သေ့တော်ကဲ့သို့သော ပညာရှိ အိန္ဒြဒျုမ္န မင်းသည် ယဇ္ဉာကို ပြုလုပ်သောအခါ ဤမြေကြီးသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းအမြင့် တက်မြောက်လာ၏။

Verse 43

तदा संताप्यमानाया भुवः काष्ठस्य वै यथा । सुस्राव यो जलौघश्च सर्वदेवनमस्कृतः

ထိုအခါ မြေကြီးသည် မီးလောင်မည့် သစ်သားကဲ့သို့ အပူဒဏ်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာရာမှ၊ နတ်အားလုံးက နမസ്കာရပြုကြသော ရေကြီးရေလျှံတစ်စင်း ထွက်ပေါ်စီးဆင်းလာ၏။

Verse 44

महीनाम नदी च पृथिव्यां यानिकानिचित् । तीर्थानि तेषां सलिलसंभवं तज्जलं विदुः

ဤကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တီရ္ထ (tīrtha) များအားလုံးနှင့် ‘မဟီ’ ဟုခေါ်သော မြစ်တော်ပါ—၎င်းတို့၏ ရေသည် ထိုပင် သန့်ရှင်းသော ရေစီးထွက်ပေါ်မှုမှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဟု သိကြလေ။

Verse 45

महीनाम समुत्पन्ना देशे मालवकाभिधे । दक्षिणं सागरं प्राप्ता पुण्योभयतटाशिवा

‘မဟီ’ ဟုခေါ်သော မြစ်တော်သည် ‘မာလဝက’ ဟုအမည်ရသော ဒေသ၌ ပေါက်ဖွားလာ၏။ တောင်ဘက် သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်သွားပြီး၊ နှစ်ဖက်ကမ်းလုံး ပုဏ္ဏကောင်းမြတ်သော မင်္ဂလာမြစ်တော်ဖြစ်၏။

Verse 46

सर्वतीर्थमयी पूर्वं महीनाम महानदी । किं पुनर्यः समायोगस्तस्याश्च सरितां पतेः

မဟီဟုခေါ်သော မြစ်ကြီးသည် အစကတည်းက တီရ္ထ (tīrtha) အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်ဝနေ၏။ ထို့ကြောင့် မြစ်တို့၏ အရှင်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာနှင့် ၎င်း၏ ဆုံဆည်းမှုသည် မည်မျှ ပို၍ မဟာမြတ်သနည်း။

Verse 47

वाराणसी कुरुक्षेत्रं गंगा रेवा सरस्वती

ဝါရာဏသီ၊ ကုရုක්ෂೇತ್ರ၊ ဂင်္ဂါမြစ်၊ ရေဝါ (နർമဒါ) နှင့် သရஸဝတီမြစ်—

Verse 48

तापी पयोष्णी निर्विध्या चन्द्रभागा इरावती । कावेरी शरयूश्चैव गंडकी नैमिषं तथा

တာပီမြစ်၊ ပယောෂ္ဏီ၊ နိර්ဝိန္ဓျာ၊ ခန္ဒြဘာဂါ၊ အီရာဝတီမြစ်တို့; ထို့အတူ ကာဝေရီ၊ သရယူး၊ ဂဏ္ဍကီနှင့် နိုင်မိෂ—

Verse 49

गया गोदावरी चैव अरुणा वरुणा तथा । एताः पुण्याः शतशोन्या याः काश्चित्सरितो भुवि

ဂယာ၊ ဂోదာဝရီမြစ်၊ ထို့ပြင် အရုဏာနှင့် ဝရုဏာမြစ်တို့; ဤတို့နှင့်အတူ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အခြားသန့်ရှင်းသော မြစ်များ ရာနှင့်ချီ—ရှိသမျှ မြစ်တို့—

Verse 50

सहस्रविंशतिश्चैव षट्शतानि तथैव च । तासां सारसमुद्भुतं महीतोयं प्रकीर्तितम्

နှစ်သောင်းတစ်ထောင်နှင့် ထို့ပြင် ခြောက်ရာထပ်၍—ထိုသန့်ရှင်းရာများအနက် အနှစ်သာရမှ ပေါ်ထွက်လာသောအရာကို ‘မဟီ၏ ရေ’ ဟု ချီးကျူးကြေညာထားသည်။

Verse 51

पृथिव्यां सर्वतीर्थेषु स्नात्वा यत्फलमाप्यते । तन्महीसागरे प्रोक्तं कुमारस्य वचो यथा

ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ အားလုံးတွင် ရေချိုးလျှင် ရရှိသော အကျိုးပွားမှုအမျိုးမျိုး—ထိုကောင်းကျိုးတရားတည်းကို မဟီသာဂရ၌ ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ကုမာရ (စ్కန္ဒ) ၏ ဝचनအတိုင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 52

एकत्र सर्वतीर्थानां यदि संयोगमिच्छथ । तद्गच्छथ महापुण्यं महीसागरसंगमम्

သင်သည် သာသနာတော်၏ တီရ္ထများအားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် ဆုံစည်းခြင်းကို အလိုရှိလျှင်၊ အလွန်ပုဏ္ဏိယကြီးသော မဟီသာဂရ ဆုံရာသို့ သွားလော့။

Verse 53

अहं चापि च तत्रैव बहून्वर्षगणान्पुरा । अवसं चागतश्चात्र नारदस्य भयात्तथा

ကျွန်ုပ်လည်း အတိတ်ကာလ၌ ထိုနေရာတည်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ဤနေရာသို့လည်း လာရောက်ခဲ့သည်—နာရဒ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပင်။

Verse 54

स हि तत्र समीपस्थः पिशुनश्च विशेषतः । मरुत्तः कुरुते यत्नं तस्मै ब्रूयादिदं भयम्

အကြောင်းမူကား သူသည် ထိုအနီးအနား၌ ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် အပြောအဆိုသယ်ဆောင်သူ ဖြစ်၏။ မရုတ္တမင်းသည် ကြိုးပမ်းနေသဖြင့်၊ ဤကြောက်ရွံ့မှုကို သူ့အား ပြောကြားသင့်၏။

Verse 55

अत्र दिग्वाससां मध्ये बहूनां तत्समस्त्वहम् । निवसाम्यतिप्रच्छन्नो मरुत्तादतिभीतवत्

ဤနေရာ၌ မိုးဝတ်သမဏများ အများအပြားအကြားတွင် ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကဲ့သို့ နေထိုင်လျက်၊ အလွန်ဖုံးကွယ်ကာ—မရုတ္တကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သူကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

Verse 56

पुनरत्रापि मां नूनं कथयिष्यति नारदः । तथाविधा हि चेष्टास्य पिशुनस्य प्रदृश्यते

ဤနေရာ၌ပင် ထပ်မံ၍ နာရဒသည် ကျွန်ုပ်အကြောင်းကို မုချ ပြောဆိုလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအပြောအဆိုသယ်ဆောင်သူ၏ အပြုအမူသည် ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရ၏။

Verse 57

भवद्भिश्च न चाप्यत्र वक्तानां कस्यचित्क्वचित् । मरुत्तः कुरुते यत्नं भूपालो यज्ञसिद्धये

ထို့ကြောင့် သင်တို့လည်း ဤနေရာ၌ မည်သူ့ကိုမျှ မည်သည့်အခါ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပြောကြနှင့်။ မာရုတ္တ မင်းကြီးသည် ယဇ္ဉ၏ အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးရန် အားထုတ်လျက်ရှိသည်။

Verse 58

देवाचार्येण संत्यक्तो भ्रात्रा मे कारणां तरे । गुरुपुत्रं च मां ज्ञात्वा यज्ञार्त्विज्यस्य कारणात्

ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝတို့၏ အာచാര്യ (ဆရာ) ထံမှလည်း၊ မိမိအစ်ကိုထံမှလည်း မိခင်အကြောင်းကြောင့် စွန့်ပစ်ခံရ၏။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်ကို မိမိဂုရု၏ သားဟု သိလျက် ယဇ္ဉတွင် အဓိကပူဇော်သူ (ṛtvij) ဖြစ်ရန်အတွက် ထိုသို့ ပြုခဲ့သည်။

Verse 59

अविद्यांतर्गतैर्यज्ञकर्मभिर्न प्रयोजनम् । मम हिंसात्मकैरस्ति निगमोक्तैरचेतनैः

အဝိဇ္ဇာအတွင်း ပိတ်မိနေသော ယဇ္ဉကర్మတို့သည် ကျွန်ုပ်အတွက် အကျိုးမရှိ။ ဝేదကဆိုထားသော်လည်း စိတ်မပါဘဲ စက်ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်၍ အကြမ်းဖက်သဘောပါသော ထုံးတမ်းများကို ကျွန်ုပ် မလိုလား။

Verse 60

समित्पुष्पकुशप्रायैः साधनैर्यद्यचेतनैः । क्रियते तत्तथा भावि कार्यं कारणवन्नृणाम्

အကယ်၍ လုပ်ရပ်တစ်ခုကို သစ်တုတ်မီးဖို၊ ပန်း၊ ကုရှမြက် စသည့် အသိမရှိသော ပစ္စည်းများကို အဓိကထား၍ ပြုလုပ်လျှင် လူတို့အတွက် အကျိုးရလဒ်သည် အကြောင်းအရာပေါ် မူတည်သကဲ့သို့ ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေါ်လာမည်။

Verse 61

तद्यूयं तत्र गच्छध्वं शीघ्रमेव नृपानुगाः । अस्ति विप्रः स्वयं ब्रह्मा याज्ञवल्क्यश्च तत्र वै

ထို့ကြောင့် မင်း၏အနောက်လိုက်တို့၊ အဲဒီနေရာသို့ ချက်ချင်း မြန်မြန်သွားကြလော့။ အဲဒီမှာ ဗြာဟ္မဏတစ်ပါး ရှိသည်—ယာဇ္ဉဝလ္က്യ ဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင် ဗြဟ္မာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 62

स हि पूर्वं मिथेः पुर्यां वसन्नाश्रममुत्तमम् । आगच्छमानं नकुलं दृष्ट्वा गार्गीं वचोऽब्रवीत्

ယခင်က မိသာမြို့ရှိ အထူးကောင်းမြတ်သော အာရှရမ်၌ နေထိုင်စဉ်၊ နကူလ (mongoose) တစ်ကောင် လာနေသည်ကို မြင်၍ ဂါර්ဂီ (Gārgī) ထံသို့ ဤစကားများကို ပြောကြား하였다။

Verse 63

गार्गि रक्ष पयो भद्रे नकुलोऽयमुपेति च । पयः पातुं कृतिमतिं नकुलं तं निराकुरु

“ဂါර්ဂီရေ၊ ချစ်သူကောင်းမြတ်သူ၊ နို့ကို ကာကွယ်ပါ—ဒီနကူလ (mongoose) လာနေပြီ။ နို့သောက်ရာမှာ လိမ္မာကျွမ်းကျင်သဖြင့် အဲဒီနကူလကို မောင်းထုတ်ပါ” ဟုဆို၏။

Verse 64

इत्युक्तो नकुलः क्रुद्धः स हि क्रुद्धः पुराऽभवत् । जमदग्नेः पूर्वजैश्च शप्तः प्रोवाच तं मुनिम्

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသဖြင့် နကူလသည် ဒေါသထွက်လာ၏—အရင်ကတည်းကလည်း ဒေါသရှိခဲ့သည်။ ဂျမဒဂ္နိ (Jamadagni) ၏ ဘိုးဘွားများက ကျိန်စာချထားသဖြင့် ထိုမုနိကို စကားပြော하였다။

Verse 65

अहो वा धिग्धिगित्येव भूयो धिगिति चैव हि । निर्लज्जता मनुष्याणां दृश्यते पापकारिणाम्

“အို! ချီးကျူးမရ—အရှက်မဲ့လှ! ထပ်မံ၍ အရှက်မဲ့တကယ်! အပြစ်လုပ်သူ လူသားတို့တွင် အရှက်မဲ့မှုကို မြင်ရသည်” ဟုဆို၏။

Verse 66

कथं ते नाम पापानि प्रकुर्वंति नराधमाः । मरणांतरिता येषां नरके तीव्रवेदना

“အနိမ့်ကျသော လူတို့သည် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြစ်များကို ပြုလုပ်နိုင်သနည်း။ သေပြီးနောက် သူတို့အတွက် နရက၌ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာ စောင့်နေသည်မဟုတ်လော” ဟုဆို၏။

Verse 67

निमेषोऽपि न शक्येत जीविते यस्य निश्चितम् । तन्मात्रपरमायुर्यः पापं कुर्यात्कथं स च

အသက်သည် တစ်နိမိတ်တောင် မသေချာသေးလျှင်၊ ထိုမျှသာ အာယုကန့်သတ်ထားသူက အပြစ်ကို မည်သို့ ပြုနိုင်မည်နည်း။

Verse 68

त्वं मुने मन्यसे चेदं कुलीनोऽस्मीति बुद्धिमान् । ततः क्षिपसि मां मूढ नकुलोऽयमिति स्मयन्

အို မုနိ၊ သင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဉာဏ်ရှိ၍ မျိုးရိုးမြင့်သူဟု ထင်လျှင်၊ အဘယ်ကြောင့် မိုက်သူကဲ့သို့ ငါ့ကို ပြစ်တင်ကာ “ဤဟာ နကူလ (mongoose) ပဲ” ဟု ပြုံးရယ်၍ ပြောသနည်း။

Verse 69

किमधीतं याज्ञवल्क्य का योगेश्वरता तव । निरपराधं क्षिपसि धिगधीतं हि तत्तव

အို ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၊ သင်တကယ် လေ့လာထားသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ သင်၏ ယောဂအရှင်တော်သဘော အာဏာက ဘာရှိသနည်း။ အပြစ်မရှိသူကို စော်ကားသဖြင့် သင်၏ ထိုသင်ယူမှုကို ရှက်ဖွယ်ဟု ဆိုရမည်။

Verse 70

कस्मिन्वेदं स्मृतौ कस्यां प्रोक्तमेतद्ब्रवीहि मे । परुषैरिति वाक्यैर्मां नकुलेति ब्रवीषि यत्

ငါ့ကို ပြောပါ—ဘယ်ဝေဒထဲ၊ ဘယ်စ್ಮృతిထဲမှာ ဒီလို သင်ကြားထားသနည်း။ ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် ငါ့ကို “နကူလ” ဟု ခေါ်ဆိုရမည်ဟု။

Verse 71

किमिदं नैव जानासि यावत्यः परुषा गिरः । परः संश्राव्यते तावच्छंकवः श्रोत्रतः पुनरा

ဤအရာကို မသိသလော—သူတစ်ပါးကို ကြမ်းတမ်းသော စကား မည်မျှ ကြားစေသလဲ၊ ထိုမျှပင် ဆူးချွန်များက နားထဲသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးသွင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 72

कंठे यमानुगाः पादं कृत्वा तस्य सुदुर्मतेः । अतीव रुदतो लोहशंकून्क्षेप्स्यंति कर्णयोः

ထိုယုတ်မာသောစိတ်ရှိသူအတွက် ယမမင်း၏နောက်လိုက်များသည် သူ၏လည်ပင်းကို ခြေဖြင့်နင်းကြလိမ့်မည်။ သူသည် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးနေစဉ်တွင် ၎င်းတို့သည် သံချွန်များကို သူ၏နားထဲသို့ ထိုးသွင်းကြလိမ့်မည်။

Verse 73

वावदूकाश्च ध्वजिनो मुष्णंति कृपणाञ्जनान् । स्वयं हस्तसहस्रेण धर्मस्यैवं भवद्विधाः

စကားများသူများနှင့် ဟန်ဆောင်သူများသည် ဆင်းရဲသားများနှင့် ကိုးကွယ်ရာမဲ့သူများကို လုယက်ကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်ကဲ့သို့သောသူများသည် လက်တစ်ထောင်ဖြင့် တရားဓမ္မကိုပင် လုယူဖျက်ဆီးကြသည်။

Verse 74

वज्रस्य दिग्धशस्त्रस्य कालकूटस्य चाप्युत । समेन वचसा तुल्यं मृत्योरिति ममाभवत्

သေခြင်းတရားသည် ချိုသာသောစကားနှင့် မခြားနားဟု ကျွန်ုပ်ထင်မြင်မိသည်။ ၎င်းသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အဆိပ်လူးသောလက်နက်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သေစေတတ်သော ကာလကုဋ အဆိပ်ကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။

Verse 75

कर्णनासिकनाराचान्निर्हरंति शरीरतः । वाक्छल्यस्तु न निर्हर्तुं शक्यो हृदिशयो हि सः

နား သို့မဟုတ် နှာခေါင်းတွင် စိုက်ဝင်နေသော မြှားများကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆွဲထုတ်နိုင်သည်။ သို့သော် စကားဆူးကိုမူ ဖယ်ရှား၍မရနိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် နှလုံးသားထဲတွင် စွဲမြဲနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 76

यंत्रपीडैः समाक्रम्य वरमेष हतो नरः । न तु तं परुषैर्वाक्यैर्जिघांसेत कथंचन

လူတစ်ဦးသည် ရက်စက်သောစကားလုံးများဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းထက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာများဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

Verse 77

त्वया त्वहं याज्ञवल्क्य नित्यं पंडितमानिना । नकुलोसीति तीव्रेण वचसा ताडितः कुतः

အို ယာဇ္ဉဝလ္က്യာ၊ ပညာရှိဟု မိမိကိုယ်ကို ထင်မြင်သူ သင်က “နကူလ (မြွေဖမ်းတိရစ္ဆာန်)” ဟူသော စကားပြင်းထန်ဖြင့် ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်သကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

Verse 78

संवर्त उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य भृशं विस्मितमानसः । याज्ञवल्क्योऽब्रवीदेतत्प्रबद्धकरसंपुटः

သံဝර්တက ပြောသည်– ထိုသူ၏စကားကို ကြားသော် ယာဇ္ဉဝလ္က്യာသည် စိတ်အလွန်အံ့ဩ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ဆုပ်ယှက်ကာ ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 79

नमोऽधर्माय महते न विद्मो यस्य वै भवम् । परमाणुमपि व्यक्तं कोत्र विद्यामदः सताम्

အလွန်ကြီးမြတ်သော အဓမ္မအား နမောတော်ပြု၏—၎င်း၏ အာနုဘော်ကို မသိနိုင်ကြ။ အဏုတစ်စိတ်၏ အမှန်တရားတောင် မထင်ရှားသေးလျှင် ပညာမာနသည် ပညာရှိတို့အတွင်း ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 80

विरंचिविष्णुप्रसमुखाः सोमेंद्रप्रमुखास्तथा । सर्वज्ञास्तेऽपि मुह्यति गणनास्मादृशं च का

ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတို့ကို ဦးဆောင်သူများ၊ ထို့အတူ ဆိုမနှင့် အိန္ဒြတို့ကို ဦးဆောင်သူများ—“အရာအားလုံးသိသူ” ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း မောဟသို့ ကျရောက်တတ်ကြ၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ငါတို့ကဲ့သို့သောသူတို့ကို ရေတွက်တွက်ချက်ခြင်းမှာ အဘယ်အရာ ပြောစရာရှိမည်နည်း။

Verse 81

धर्मज्ञोऽस्मीति यो मोहादात्मानं प्रतिपद्यते । स वायुं मुष्टिना बद्धुमीहते कृपणो नरः

မောဟကြောင့် “ငါသည် ဓမ္မကို သိသူ” ဟု မိမိကိုယ်ကို ထင်မြင်သူသည် ကရုဏာရသော လူတစ်ယောက်ပင်—လက်မုဋ်ဖြင့် လေကို ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 82

केचिदज्ञानतो नष्टाः केचिज्ज्ञानमदादपि । ज्ञानं प्राप्यापि नष्टाश्च केचिदालस्यतोऽधमाः

အချို့သည် အဗိဇ္ဇာကြောင့် ပျက်စီးကြသည်။ အချို့သည် ပညာ၏ မာနမူးယစ်မှုကြောင့်ပင် ပျက်စီးကြသည်။ ပညာရရှိပြီးနောက်တောင် အချို့သည် ပျက်စီးသေးသည်—အောက်တန်းသူတို့သည် ပျင်းရိမှုကြောင့်။

Verse 83

वेदस्मृतीतिहासेषु पुराणेषु प्रकल्पितम् । चतुःपादं तथा धर्मं नाचरत्यधमः पशुः

ဝေဒ၊ စ್ಮృతి၊ အိတိဟာသ၊ ပုရာဏတို့၌ သတ်မှတ်ထားသော ခြေလေးချောင်းရှိသကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော ဓမ္မကို အောက်တန်း၊ တိရစ္ဆာန်သဘောရှိသူသည် မကျင့်သုံး။

Verse 84

स पुरा शोचते व्यक्तं प्राप्य तच्चांतकं गृहम् । तथाहि गृह्यकारेण श्रुतौ प्रोक्तमिदं वचः

နောက်တစ်ခါ “နောက်ဆုံးအိမ်” ဖြစ်သော သေမင်းသို့ ရောက်သော် အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရသည်။ အကြောင်းမူ ဂృဟ్యပညာ၏ အစဉ်အလာကို ရေးသားသူက ဤစကားကို Śruti တွင် ကြေညာထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 85

नकुलं सकुलं ब्रूयान्न कंचिन्मर्मणि स्पृशेत् । प्रपठन्नपि चैवाहमिदं सर्वं तथा शुकः

အန္တရာယ်မဖြစ်စေသော၊ သင့်လျော်သော စကားကိုသာ ပြောရမည်။ မည်သူ့ကိုမျှ နာကျင်ရာ အချက်အလက်ကို မထိခိုက်စေရ။ ဤအရာအားလုံးကို ငါရွတ်ဆိုသော်လည်း ငါလည်း ကြက်တူရွေးကဲ့သို့သာ ဖြစ်၏။

Verse 86

आलस्येनाप्यनाचाराद्वृथाकार्येकमंग तत्

ပျင်းရိမှုကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ၊ အကျင့်ပျက်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ—ဤအရာသည် အကျိုးမဲ့လုပ်ရပ်၏ “အင်္ဂါ” တစ်ပါးတည်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 87

केवलं पाठ मात्रेण यश्च संतुष्यते नरः । तथा पंडितमानी च कोन्यस्तस्मात्पशुर्मतः

ရွတ်ဖတ်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ကျေနပ်နေပြီး မိမိကိုယ်ကို ပညာရှိဟု ထင်မြင်သူ—သူထက် ပို၍ တိရစ္ဆာန်ဆန်သူ မည်သူရှိနိုင်သနည်း။

Verse 88

न च्छंदांसि वृजिनात्तारयंति मायाविनं माययाऽवर्तमानम् । नीडं शकुंता इव जातपक्षाश्छंदास्येनं प्रजहत्यंतकाले

ဝေဒ၏ ချန်ဒသ်များသည် လှည့်စားမှုဖြင့်နေထိုင်သော လှည့်စားသူကို အပြစ်မှ ကူးမြောက်စေမနိုင်။ အတောင်ပေါက်လာသော ငှက်ကလေးများက အုံကို စွန့်သကဲ့သို့၊ သေချိန်တွင် ဝေဒသည် သူ့ကို စွန့်ပစ်သည်။

Verse 89

स्वार्गाय बद्धकक्षो यः पाठमात्रेण ब्राह्मणः । स बालो मातुरंकस्थो ग्रहीतुं सोममिच्छति

ကောင်းကင်သို့ရောက်ရန် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ကိုယ်ကိုပြင်ဆင်သော ဗြာဟ္မဏသည် မိခင်ရင်ခွင်၌ ထိုင်နေသော ကလေးက ဆိုမကို ဖမ်းယူလိုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 90

तद्भवान्सर्वथा मह्यमनयं सोढुमर्हसि । सर्वः कोऽपि वदत्येवं तन्मयैवमुदाहृतम्

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ မသင့်လျော်မှုကို အလုံးစုံ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ မည်သူမဆို ဤသို့ ပြောတတ်ကြသဖြင့် ကျွန်ုပ်လည်း ဤသို့ ပြောမိပါသည်။

Verse 91

नकुल उवाच । वृथेदं भाषितं तुभ्यं सर्वलोकेन यत्समम् । आत्मानं मन्यसे नैतद्वक्तुं योग्यं महात्मनाम्

နကူလက ပြောသည်—“သင်၏ဤစကားသည် အကျိုးမရှိ၊ လောကတစ်လောကလုံးရှိ သာမန်လူတို့၏ စကားနှင့် မခြားနား။ မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သူဟု ထင်လျှင် မဟာတ్మာတို့အတွက် ဤသို့သောစကား မပြောသင့်။”

Verse 92

वाजिवारणलोहानां काष्ठपाषाणवाससाम् । नारीपुरुषतोयानामंतरं महदंतरम्

မြင်း၊ ဆင်နှင့် သတ္တုတို့အကြား၊ သစ်၊ ကျောက်နှင့် အဝတ်တို့အကြား၊ မိန်းမ၊ ယောက်ျားနှင့် ရေတို့အကြား—အလွန်ကြီးမား၍ အရေးပါသော ကွာခြားချက်များ ရှိသည်။

Verse 93

अन्ये चेत्प्राकृता लोका बहुपापानि कुर्वते । प्रधानपुरुषेणापि कार्यं तत्पृष्ठतोनु किम्

အခြား သာမန်လူများက အပြစ်များစွာ ကျူးလွန်ကြသော်လည်း ဘာဖြစ်သနည်း။ အထက်မြတ်သူတစ်ဦးကလည်း သူတို့နောက်လိုက်၍ ထိုအတိုင်း လုပ်ရမည်လော။

Verse 94

सर्वार्थं निर्मितं शास्त्रं मनोबुद्धी तथैव च । दत्ते विधात्रा सर्वेषां तथापि यदि पापिनः

သမ္မာကျမ်းများကို အရာရာအတွက် ဖန်ဆင်းထားပြီး စိတ်နှင့် ဉာဏ်ကိုလည်း ဖန်ဆင်းရှင်က အားလုံးထံ ပေးအပ်ထားသည်။ သို့ရာတွင် လူတို့က အပြစ်သားဖြစ်နေသေးလျှင်…

Verse 95

ततो विधातुः को दोषस्त एव खलु दुर्भगाः । ब्राह्मणेन विशेषेण किं भाव्यं लोकवद्यतः

ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဖန်ဆင်းရှင်၌ အပြစ်အနာအဆာ ဘာရှိမည်နည်း။ အမှန်တကယ် အကံမကောင်းသူများမှာ သူတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏ—အထူးသဖြင့်—အဘယ်ကြောင့် လူအများကဲ့သို့ ပြုမူရမည်နည်း။

Verse 96

यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते

အမြတ်ဆုံးသူ ပြုမူသမျှကို အခြားသူတို့လည်း ထိုအတိုင်း ပြုမူကြသည်။ သူတည်ထောင်သော စံနှုန်းကိုပင် လောကက လိုက်နာကြသည်။

Verse 97

तस्मात्सदा महद्भिश्च आत्मार्थं च परार्थतः । सतां धर्मो न संत्याज्यो न्याय्यं तच्छिक्षणं तव

ထို့ကြောင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် မိမိအကျိုးနှင့် အခြားသူတို့၏အကျိုးအတွက်လည်းကောင်း သဒ္ဓမ္မရှိသူတို့၏ ဓမ္မကို အမြဲမစွန့်လွှတ်သင့်။ ဤအကြောင်း၌ သင်၏သင်ကြားမှုသည် တရားမျှတ၏။

Verse 98

यस्मात्त्वया पीडितोऽहं घोरेण वचसा मुने । तस्माच्छीघ्रं त्वां शप्स्यामि शापयोग्यो हि मे मतः

မုနိရေ၊ သင်၏ကြမ်းတမ်းသောစကားကြောင့် ငါသည် အလွန်နှိပ်စက်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် မကြာမီ သင့်ကို ကျိန်စာချမည်၊ ငါ့အမြင်၌ သင်သည် ကျိန်စာခံထိုက်သူဟု ထင်၏။

Verse 99

नकुलोऽसीति मामाह भवांस्तस्मात्कुलाधमः । शीघ्रमुत्पत्स्यसे मोहात्त्वमेव नकुलो मुने

သင်က ငါ့ကို ‘နကူလ’ ဟု ခေါ်ခဲ့သဖြင့် သင်သည် မိမိမျိုးရိုး၏ အရှက်တရားဖြစ်၏။ မကြာမီ မောဟကြောင့် သင်ကိုယ်တိုင် နကူလ (မြွေစားတိရစ္ဆာန်) အဖြစ် မွေးဖွားလိမ့်မည်၊ မုနိရေ။

Verse 100

संवर्त उवाच । इति वाचं समाकर्ण्य भाव्यर्थकृतनिश्चयः । याज्ञवल्क्यो मरौ देशे विप्रस्याजायतात्मजः

စံဝရ္တက ပြောသည်—“ဤစကားကို ကြားပြီး နောင်ဖြစ်မည့်အရာအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် သဲကန္တာရဒေသ၌ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။”

Verse 101

दुराचारस्य पापस्य निघृणस्यातिवादिनः । दुष्कुलीनस्य जातोऽसौ तदा जातिस्मरः सुतः

ထိုအခါ သူသည် အကျင့်ဆိုးသောသူ—အပြစ်ပြုသူ၊ သနားကြင်နာမှုမရှိသူ၊ ကြမ်းတမ်းစကားပြောသူ—မျိုးရိုးနိမ့်သောသူ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။ သို့သော် ထိုကလေးသည် ထိုအချိန်တည်းကပင် ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 102

सोऽथ ज्ञानात्समालोक्य भर्तृयज्ञ इति द्विजः । गुप्तक्षेत्रं समापन्नो महीसागरसंगमम्

ထို့နောက် အတွင်းဉာဏ်ဖြင့် ထိုဗြာဟ္မဏ—ဘရ္တෘယဇ္ဉ ဟုခေါ်သောသူ—မိမိသွားရာလမ်းကို သိမြင်ကာ မဟီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ သန့်ရှင်းသော ဂုပ္တက္ရှೇತ್ರ သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 103

तत्र पाशुपतो भूत्वा शिवाराधनतत्परः । स्वायंभुवं महाकालं पूजयन्वर्ततेऽधुना

အဲဒီမှာ သူသည် ပါရှုပတ သဒ္ဓါဝန် ဖြစ်လာ၍ ရှိဝကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်하였다။ ယခုတိုင်လည်း စွဝယမ္ဘူ ဖြစ်သော မဟာကာလ ကို ဆက်လက် ပူဇော်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 104

यो हि नित्यं महाकालं श्रद्धया पूजयेत्पुमान् । स दौष्कुलीनदोषेभ्यो मुच्यतेऽहिरिव त्वचः

အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နေ့စဉ် မဟာကာလ ကို ပူဇော်သူသည် နိမ့်ကျသော မျိုးရိုးကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်အနာအဆာများမှ မြွေက အရေခွံချွတ်သကဲ့သို့ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 105

यथायथा श्रद्धयासौ तल्लिंगं परिपश्यति । तथातथा विमुच्येत दोषैर्जन्मशतोद्भवैः

သူသည် သဒ္ဓါဖြင့် ထိုလင်္ဂ ကို မည်မျှမြင်ရှုသနည်း၊ ထိုအတိုင်းအတာအတိုင်းပင် ရာချီသောဘဝများမှ ပေါက်ဖွားလာသော အပြစ်အနာအဆာများမှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်။

Verse 106

भर्तृयज्ञस्तु तत्रैव लिंगस्याराधनात्क्रमात् । बीजदोषाद्विनिर्मुक्तस्तल्लिंगमहिमा त्वसौ

ဘရ္တෘယဇ္ဉ သည် ထိုနေရာ၌ပင် ထိုလင်္ဂ ကို အစဉ်အလာအတိုင်း ပူဇော်ခြင်းကြောင့် မိမိ၏ “မျိုးစေ့” (အမြစ်ကာမ/မျိုးရိုးကံ) ထဲရှိ အပြစ်မှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်하였다။ ထိုလင်္ဂ၏ မဟိမသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 107

बभ्रुं च नकुलं प्राह विमुक्तो दुष्टजन्मतः । यस्मात्तस्मादिदं तीर्थं ख्यातं वै बभ्रु पावनम्

ထို့နောက် သူသည် ဘဗ္ဘရုနှင့် နကူလကို ပြော၏— «ငါသည် မကောင်းသော မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီ»။ ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထသည် အမှန်တကယ် «ဘဗ္ဘရုပာဝန» ဟူ၍ နာမည်ကြီး၏၊ ဘဗ္ဘရုကို သန့်စင်ပေးသော အရာဖြစ်၏။

Verse 108

तस्माद्व्रजध्वं तत्रैव महीसागरसंगमम् । पंच तीर्थानि सेवन्तो मुक्तिमाप्स्यथ निश्चितम्

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာတည်းမှာပင် မဟီမြစ်နှင့် ပင်လယ် ဆုံရာသို့ သွားကြလော့။ တီရ္ထ ငါးပါးကို ဆည်းကပ်၍ စောင့်ရှောက်လျှင် မုက္ခကို မလွဲမသွေ ရရှိကြမည်။

Verse 109

इत्येवमुक्त्वा संवर्तो ययावभिमतं द्विजः । भर्तृयज्ञं मुनिं प्राप्य ते च तत्र स्थिताभवन्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏ စံဝရ္တသည် မိမိနှစ်သက်ရာ အရပ်သို့ သွားလေ၏။ ထို့နောက် မုနိ ဘရ္တၱြယဇ္ဉကို တွေ့ရပြီး သူတို့လည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 110

ततस्तानाह स ज्ञात्वा गणाञ्ज्ञानेन शांभवान् । महद्वो विमलं पुण्यं गुप्तक्षेत्रे यदत्र वै

ထို့နောက် သူသည် ရှမ္ဘဝ ဉာဏ်ဖြင့် ထိုဂဏများကို သိမြင်ပြီး သူတို့အား ပြော၏— «ဤ ဂုပ္တက္ရှေတ္ရ၌ အမှန်တကယ် ရှိသော ကုသိုလ်သည် ကြီးမား၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်၏»။

Verse 111

भवन्तोऽभ्यागता यत्र महीसागरसंगमः । स्नानं दानं जपो होमः पिंडदानं विशेषतः

သင်တို့သည် မဟီမြစ်နှင့် ပင်လယ် ဆုံရာသို့ ရောက်လာကြပြီ။ ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဟောမ (မီးပူဇော်) ပြုခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ပြုရန် သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 112

अक्षयं जायते सर्वं महीसागर संगमे । कृतं तथाऽक्षयं सर्वं स्नानदानक्रियादिकम्

မဟီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ပြုသမျှ၏ အကျိုးသည် အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် အခြား သာသနာရေး ကုသိုလ်ကိစ္စတို့ကို ပြုလျှင် ကုသိုလ်မကုန်မခန်း ရရှိ၏။

Verse 113

यदात्र स्तानकं चक्रे देवर्षिर्नारदः पुरा । तदा ग्रहैर्वरा दत्ताः शनिना च वरस्त्वसौ

ရှေးကာလ၌ ဒေဝရ္ဩစိ နာရဒသည် ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ဝရတ (အကျင့်) ကို ပြုလုပ်သော်၊ ဂြိုဟ်တို့က ကောင်းချီးများ ပေးကြ၏။ ထို့အပြင် ရှနိ (စနေဂြိုဟ်) သည် အထူးသဖြင့် သူ့အား ဝရတစ်ပါး ပေးတော်မူ၏။

Verse 114

शनैश्चरेण संयुक्ता त्वमावास्या यदा भवेत् । श्राद्धं प्रकुर्वीत स्नानदानपुरः सरम्

အမဝါသျာ (လကွယ်နေ့) သည် ရှနైရှ္စရ (စနေဂြိုဟ်) နှင့် တွဲဖက်လာသောအခါ၊ ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းကို ရှေ့တန်းထား၍ ရှရဒ္ဓ (ဘိုးဘွားပူဇော်) ကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 115

यदि श्रावणमासस्य शनैश्चरदिने शुभा । कुहूर्भवति तस्यां तु संक्रांतिं कुरुते रविः

အကယ်၍ ရှရဝဏ (Śrāvaṇa) လ၌ ကုဟူ (Kuhū) တိထိသည် စနေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်ကာ မင်္ဂလာရှိလျှင်၊ ထိုနေ့တည်းကပင် နေမင်းသည် သင်္ကြာန္တိ (ရာသီဝင်) ကို ပြုလျှင်…

Verse 116

तस्यामेव तिथौ योगो व्यतीपातो भवेद्यदि । पुष्करंनाम तत्पर्व सूर्यपर्वशताधिकम्

ထိုတိထိတည်းကပင် ဝျတီပာတ (Vyatīpāta) ယောဂလည်း ဖြစ်ပေါ်လာပါက၊ ထိုပွဲတော်ကို “ပုရှ္ကရ” (Puṣkara) ဟု ခေါ်ကြပြီး နေမင်းပွဲတော် တစ်ရာထက်ပင် အကျိုးကြီးမြတ်၏။

Verse 117

सर्वयोगसमावापः सथंचिदपि लभ्यते । तस्मिन्दिने शनिं लोहं कांचनं भास्करं तथा

ထိုနေ့၌ မင်္ဂလာယောဂများစွာ ပေါင်းဆုံခြင်းကို အနည်းငယ်ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့၌ သနိကို သံဖြင့် ပူဇော်ကာ နေမင်းကို ရွှေဖြင့်လည်း ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 118

महीसागरसंसर्गे पूजयीत यथाविधि । शनिमंत्रैः शनिं ध्यात्वा सूर्यमंत्रैर्दिवाकरम्

မဟီနှင့် သမုဒ္ဒရာ ပေါင်းဆုံရာ၌ စည်းကမ်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ သနိမန္တရများဖြင့် သနိကို သတိပြုစိတ်တည်ကာ၊ နေမန္တရများဖြင့် ဒိဝါကရ (နေမင်း) ကိုလည်း သတိပြုစိတ်တည်ရမည်။

Verse 119

अर्घ्यं दद्याद्भाकरस्य सर्वपापप्रशांतये । प्रयागादिधिकं स्नानं दानं क्षेत्रात्कुरोरपि

အပြစ်အားလုံး ငြိမ်းချမ်းစေရန် နေမင်းထံ အရ္ဃျ (ပူဇော်ရေ) ကို ဆက်ကပ်သင့်သည်။ ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသည် ပရယာဂထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်း၊ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ဒါနပြုခြင်းသည် ကုရု သန့်ရှင်းမြေထက်ပင် ထူးကဲကြောင်း ဆိုထားသည်။

Verse 120

पिंडदानं गयाक्षेत्रादधिकं पांडुनंदन । इदं संप्राप्यते पर्व महद्भिः पुण्यराशिभिः

ပाण्डု၏သားတော်ရေ၊ ဤနေရာ၌ ပိဏ္ဍဒါန (ဘိုးဘွားအတွက် ပူဇော်အစာ) ပြုခြင်းသည် ဂယာကွင်းထက်ပင် ထူးကဲသည်။ ဤမြတ်သော ပွဲတော်ကို မဟာပုဏ္ဏရသီများ စုဆောင်းထားသူတို့သာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

Verse 121

पितॄणामक्षया तृप्तिर्जायते दिवि निश्चितम् । यथा गयाशिरः पुण्यं पितॄणां तृप्तिदं परम्

ပိတೃများသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မကုန်ခန်းသော ကျေနပ်မှုကို အမှန်တကယ် ရရှိကြသည်ဟု သေချာသည်။ ဂယာရှီရ (Gayāśiras) သည် အလွန်မြတ်သော ကုသိုလ်ရှိ၍ ဘိုးဘွားတို့ကို အထူးကျေနပ်စေသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် (ဤအကျင့်၏ အကျိုးလည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်)။

Verse 122

तथा समधिकः पुण्यो महीसागरसंगमः

ထို့အတူ မဟီမြစ်နှင့် မဟာသမုဒ္ဒရာ ဆုံရာသည် ပူဇော်ကာရိယာများအတွက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ကုသိုလ်အကျိုးရှိ၏။

Verse 123

अग्निश्च रेतो मृडया च देहे रेतोधा विष्णुरमृतस्य नाभिः । एवं ब्रुवञ्छ्रद्धया सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत महीसमुद्रम्

«အဂ္နိသည် မျိုးစေ့ဖြစ်၏။ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ရုဒြ၏ ကရုဏာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်၏။ ဗိဿဏုသည် ထိုမျိုးစေ့ကို ထမ်းဆောင်သူ၊ အမရတ၏ နာဘိဖြစ်၏» ဟု ယုံကြည်စိတ်နှင့် အမှန်စကားဖြင့် ပြောပြီးနောက် မဟီ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ရေချိုးဝင်ရမည်။

Verse 124

मुखं च यः सर्वनदीषु पुण्यः पाथोधिरंबा प्रवरा मही च । समस्ततीर्थाकृतिरेतयोश्च ददामि चार्घ्यं प्रणमामि नौमि

မြစ်အပေါင်းတို့အနက် သန့်ရှင်းသော “ပါးစပ်” သို့လည်းကောင်း၊ ရေတို့၏ မိခင်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာသို့လည်းကောင်း၊ အထူးမြတ်သော မဟီသို့လည်းကောင်း—ဤနှစ်ပါးသည် တီရ္ထအပေါင်း၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သဖြင့်—အရ္ဃျကို ပူဇော်၍ ဦးချ၍ ချီးမွမ်းပါ၏။

Verse 125

ताम्रा रस्याः पयोवाहाः पितृप्रीतिप्रदाः शभाः । सस्यमाला महासिन्धुर्दातुर्दात्री पृथुस्तुता । इन्द्रद्युम्नस्य कन्या च क्षितिजन्मा रावती

တမ်ရာ၊ ရသျာ၊ ပယောဝါဟာ၊ ပိတೃပရီတိပရဒါ၊ သဘာ; သသျမလာ၊ မဟာစိန္ဓု၊ ဒာတೃ၊ ဒာတရီ၊ ပೃထုစ্তুတာ; အိန္ဒြဒျုမ္န၏ သမီး၊ ခ္စိတိဇန္မာ၊ နှင့် ရာဝတီ—ဤတို့သည် မှတ်သားရမည့် သန့်ရှင်းသော နာမတော်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 126

महीपर्णा महीशृंगा गंगा पश्चिमवाहिनी । नदी राजनदी चेति नामाष्टाशमालिकाम्

မဟီပဏ္ဏာ၊ မဟီရှೃင်္ဂာ၊ ဂင်္ဂါ၊ ပစ္စိမဝါဟိနီ၊ နဒီ၊ ရာဇနဒီ—ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော နာမတော်ပန်းကုံးသည် ရှစ်ဆယ့်ရှစ်ပါး အရေအတွက်ဖြစ်၏။

Verse 127

स्नानकाले च सर्वत्र श्राद्धकाले पठेन्नरः । पृथुनोक्तानि नामानि यज्ञमूर्तिपदं व्रजेत्

ရေချိုးချိန်၌ မည်သည့်နေရာမဆို၊ ထို့ပြင် śrāddha ပူဇော်ပွဲအချိန်၌လည်း လူသည် ပṛthu မင်းကြီးက ဟောကြားထားသော နာမတော်များကို ရွတ်ဖတ်သင့်၏။ ထိုကြောင့် ယဇ္ဉမူရတိ (ယဇ္ဉ၏ရုပ်တော်) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိ၏။

Verse 128

महीदोहे महानंदसंदोहे विश्वमोहिनि । जातासि सरितां राज्ञि पापं हर महीद्रवे । इत्यर्घ्यमंत्रः

«မြေမိခင်ကို နို့ညှစ်သကဲ့သို့ မွေးဖွားလာသော ဒေဝီ၊ မဟာအာနန္ဒ၏ သိုလှောင်ရာ၊ ကမ္ဘာလောကကို မောဟစေသူ၊ မြစ်တို့၏ မိဖုရား၊ မဟီရေစီးတော်၊ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးပါ» ဟူသည်မှာ အရ္ဃျမန်တရ (arghya-mantra) ဖြစ်၏။

Verse 129

कंकणं रजतस्यापि योऽत्र निक्षिपते नरः । स जायते महीपृष्ठे धनधान्ययुते कुले

ဤနေရာ၌ ငွေကွင်းတစ်ကွင်းတောင် ထားပေးသူ မည်သူမဆို၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပြည့်စုံသော မိသားစု၌ မွေးဖွားရ၏။

Verse 130

महीं च सागरं चैव रौप्यकंकण पूजया । पूजयामि भवेन्मा मे द्रव्यानाशो दरिद्रता

ငွေကွင်းဖြင့် ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် မဟီနှင့် သမုဒ္ဒရာကိုလည်း ငါပူဇော်၏။ ငါ့အတွက် ပစ္စည်းဥစ္စာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်း မဖြစ်ပါစေနှင့်။

Verse 131

कंकणक्षेपणम् । यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञैश्च यत्फलम् । तत्फलं स्नानदानेन महीसागरसंगमे

«ကွင်းချခြင်း» (kaṅkaṇa-kṣepaṇa) ဟူသော အခမ်းအနား၌—တီर्थအားလုံးတွင် ရေချိုးခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်နှင့် ယဇ္ဉအားလုံးမှ ရသော အကျိုးတို့ကို—မဟီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ရေချိုးကာ ဒါနပြုခြင်းဖြင့် ထိုအကျိုးတူညီစွာ ရရှိ၏။

Verse 132

विवादे च समुत्पन्ने अपराधी च यो मतः । जलहस्तः सदा वाच्यो महीसागरसंगमे

အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်လာ၍ အပြစ်ရှိသူဟု သတ်မှတ်ခံရသူသည် မဟီမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ အမြဲတမ်း «ရေထဲလက်» (jala-hasta) စမ်းသပ်ပွဲကို ပြုလုပ်စေ၍ စစ်ဆေးရမည်။

Verse 133

संस्नाप्याघोरमंत्रेण स्थाप्य नाभिप्रमाणके । जले करं समुद्धृत्य दक्षिणं वाचयेद्द्रुतम्

အဃောရ မန္တရဖြင့် ရေချိုးသန့်စင်စေပြီး နာဘီအထိ ရေထဲ၌ ရပ်စေကာ လက်ကို ရေထဲမှ မြှောက်ထုတ်ပြီး ညာလက်ဆိုင်ရာ မန္တရကို မြန်မြန် ရွတ်ဆိုစေရမည်။

Verse 134

यदि धर्मोऽत्र सत्योऽस्ति सत्यश्चेत्संगमस्त्वसौ । सत्याश्चेत्क्रतुद्रष्टारः सत्यं स्यान्मे शुभाशुभम्

«ဤနေရာ၌ ဓမ္မသည် အမှန်တကယ်ရှိလျှင်၊ ဤဆုံရာသည်လည်း အမှန်ဖြစ်လျှင်၊ ယဇ္ဉ၏ မြင်သိသူ ရှင်ဣသိများနှင့် သက်သေများသည် အမှန်ဖြစ်လျှင်—ကျွန်ုပ်၏ ကောင်းမကောင်း (အပြစ်ရှိ/မရှိ) အမှန်တရား ပေါ်လွင်ပါစေ»။

Verse 135

एवमुक्त्वा करं क्षिप्य दक्षिणं सकलं ततः । निःसृतः पापकारी चेज्ज्वरेणापीड्यते क्षणात्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ညာလက်ကို အပြည့်အဝ ဆန့်ထုတ်/ပစ်ချရမည်။ ထို့နောက် ရေထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အပြစ်ပြုသူဖြစ်လျှင် ခဏချင်းပင် ဖျားနာမှုက တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။

Verse 136

सप्ताहाद्दृश्यते चापि तावन्निर्दोषवान्मतः । अत्र स्नात्वा च जप्त्वा च तपस्तप्त्वा तथैव च

တစ်ပတ်ကြာသော်လည်း ဒုက္ခလက္ခဏာ မမြင်ရပါက ထိုအချိန်အထိ သူကို အပြစ်ကင်းသူဟု မှတ်ယူရမည်။ ဤနေရာ၌ ရေချိုး၍၊ ဂျပ (japa) ပြု၍၊ ထို့အတူ တပစ် (tapas) ကျင့်၍…

Verse 137

रुद्रलोकं सुबहवो गताः पुण्येन कर्मणा । सोमवारे विशेषेण स्नात्वा योत्र सुभक्तितः

ဤကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကံမြတ်ကြောင့် လူအများသည် ရုဒ္ဒရ၏ လောကသို့ ရောက်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် တနင်္လာနေ့တွင် ဤနေရာ၌ သဒ္ဓါဘက္တိစစ်စစ်ဖြင့် ရေချိုးသူသည်…

Verse 138

पंच तीर्थानि कुरुते मुच्यते पंचपातकैः । इत्याद्युक्तं बहुविधं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

သူသည် တီရ္ထာ ငါးခု၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိစေပြီး အကြီးမားဆုံး အပြစ်ငါးပါးမှ လွတ်မြောက်၏။ ထိုသို့နှင့် အခြားနည်းလမ်းများစွာဖြင့် ဤတီရ္ထာ၏ အမြင့်မြတ်သော မဟာတန်ခိုးကို ကြေညာထား၏။

Verse 139

भर्तृयज्ञः शिवस्यो च तेषामाराधने क्रमम् । शिवागमोक्तमादिश्य पूजायोगं यथाविधि

သူသည် «ဘဟရ္တೃ-ယဇ္ဉ» နှင့် ရှိဝ၏ ပူဇာကို ရှင်းလင်းပြောကြားပြီး၊ ထိုတို့ကို အာရాధနာပြုရာတွင် လိုက်နာရမည့် အစဉ်အလာတကျ အဆင့်ဆင့်ကိုလည်း—ရှိဝာဂမများတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ ပူဇာယောဂကို တိတိကျကျ သင်ကြားပေး၏။

Verse 140

शिवभक्तिसमुद्रैकपूरितः प्राह तान्मुनिः । न शिवात्परमो देवः सत्यमेतच्छिवव्रताः

ရှိဝဘက္တိ၏ သမုဒ္ဒရာကြီးဖြင့် ပြည့်လျှံနေသကဲ့သို့ မုနိသည် သူတို့အား ပြော၏—«ရှိဝထက် မြင့်မြတ်သော ဒေဝတာ မရှိ။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်၊ ရှိဝဝြတကို ထိန်းသိမ်းသူတို့ရေ»။

Verse 141

शिवं विहाय यो ह्यान्यदसत्किंचिदुपासते । करस्थं सोऽमृतं त्यक्त्वा मृगतृष्णां प्रधावति

ရှိဝကို စွန့်ပစ်၍ အခြား မမှန်ကန်သော အရာတစ်စုံတစ်ခုကို ကိုးကွယ်သူသည်—လက်ထဲရှိ အမృతကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိရဂ္ဂတೃષ္ဏာ (မိုးရေမြင်ယောင်မှု) ကို လိုက်ပြေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 142

शिवशक्तिमयं ह्येतत्प्रत्यक्षं दृश्यते जगत् । लिंगांकं च भगांकं च नान्यदेवांकितं क्वचित्

မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်မြင်ရသော ဤလောကသည် ရှိဝနှင့် ရှက္တိတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေရာတိုင်း၌ လင်္ဂနှင့် ဘဂ(ယောနိ)၏ အမှတ်တံဆိပ်ရှိပြီး အခြားနတ်ဘုရား၏ သင်္ကေတမရှိ။

Verse 143

यश्च तं पितरं रुद्रं त्यक्त्वा मातरमं बिकाम् । वर्ततेऽसौ स्वपितरं त्यक्तोदपितृपिंडकः । यस्य रुद्रस्य माहात्म्यं शतरूद्रीयमुत्तमम्

ရုဒြာကို အဖအဖြစ်၊ အမ္ဗိကာကို အမအဖြစ် စွန့်ပစ်သူသည် မိမိအဖကို စွန့်ပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဘိုးဘွားတို့အတွက် ပိဏ္ဍ မပူဇော်သူ ဖြစ်၏။ ထိုရုဒြာ၏ မဟာတန်ခိုးကို အမြတ်ဆုံး «ရှတရုဒြီယ» က ချီးမွမ်းကြေညာ၏။

Verse 144

श्रृणुध्वं यदि पापानामिच्छध्वं क्षालनं परम् । ब्रह्मा हाटकलिंगं च समाराध्य कपर्दिनः

နားထောင်ကြလော့—အပြစ်တို့ကို အမြင့်ဆုံး သန့်စင်လိုပါက၊ ဘြဟ္မာသည် ရွှေလင်္ဂ၌ ကပရ္ဒိန် (ရှိဝ) ကို သေချာစွာ ပူဇော်၍ သန့်စင်ခြင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 145

जगत्प्रधानमिति च नाम जप्त्वा विराजते । कृष्णमूले कृष्णलिंगं नाम चार्जितमेव च

«Jagatpradhāna» ဟူသော နာမကို ဂျပ်ရွတ်လျှင် ပူဇော်သူသည် တောက်ပထွန်းလင်း၏။ ထို့ပြင် ကೃෂ္ဏမူလ၌ «ကೃෂ္ဏ-လင်္ဂ» ဟုခေါ်သော လင်္ဂကို အမှန်တကယ် တည်ထောင်/ရရှိခဲ့သည်။

Verse 146

सनकाद्यैश्च तल्लिंगं पूज्याजयुर्जगद्गतिम् । दर्भांकुरमयं सप्त मुनयो विश्वयोनिकम्

သနကနှင့် အခြားသူတို့သည် ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်ကာ လောက၏ အမြင့်ဆုံး လမ်းကြောင်း/ဂတိကို ရရှိကြ၏။ မုနိ ခုနစ်ပါးသည် ဒರ್ಭမြက်ပင် ပေါက်ကလေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော «ဝိශ්ဝယောနိက» လင်္ဂကိုလည်း ပူဇော်ကြ၏။

Verse 147

नारदस्त्वंतरिक्षे च जदद्बीजमिदं गृणन् । वज्रमिद्रो लिंगमेवं विश्वात्मानं च नाम च

နာရဒသည် အာကာသအလယ်၌ ဤ (သီဝ) ကို «လောက၏ မျိုးစေ့» ဟု ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ အိန္ဒြာသည် ဝဇ္ရ (မိုးကြိုး/စိန်) လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဝိශ්ဝာတ်မန်» နာမကိုလည်း ဂါထာဖြင့် ဂျပ်တော်မူ၏။

Verse 148

सूर्यस्ताम्रं तथा लिंगं नाम विश्वसृजं जपन् । चंद्रश्च मौक्तिकं लिंगं जपन्नाम जगत्पतिम्

သူရိယသည် ကြေးနီလိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဝိශ්ဝစೃဇ» နာမကို ဂျပ်တော်မူ၏။ စန္ဒြာသည် ပုလဲလိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဇဂတ်ပတိ» နာမကို ဂျပ်တော်မူ၏။

Verse 149

इंद्रनीलमयं वह्निर्नाम विश्वेश्वरं जपन् । पुष्परागं गुरुलिंगं विश्वयोनिं जपन्हरम्

အဂ္နိသည် အိန္ဒြနီလ (စဖိုင်ယာ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဝိශ්ဝေရှ್ವರ» နာမကို ဂျပ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ပုષ္ပရာဂ (တိုးပက်ဇ်) ဂုရု-လိင်္ဂကိုလည်း ပူဇော်၍ ဟရ (ဟရာ) ၏ နာမ «ဝိශ්ဝယောနိ» ကို ဂျပ်တော်မူ၏။

Verse 150

पद्मरागमयं शुक्रो विश्वकर्मेति नाम च । हेमलिंगं च धनदो जपन्नाम्ना तथेश्वरम्

သုက္ကရသည် ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဝိශ්ဝကර්မန်» နာမကို ဂျပ်တော်မူ၏။ ဓနဒ (ကူဗေရ) သည် ရွှေလိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဤရှွရ» နာမကိုလည်း ထိုနည်းတူ ဂျပ်တော်မူ၏။

Verse 151

रौप्यजं विश्वदेवाश्च नामापि जगतांपतिम् । वायवो रीतिजं लिंगं शंभुमित्येव नाम च

ဝိශ්ဝေဒေဝများသည် ငွေလိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဇဂတಾಂပတိ» (လောကတို့၏ အရှင်) ဟု နာမတော်တင်၏။ ဝါယုများသည် ရီတိ (သတ္တုရော) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ရှမ္ဘု» ဟု ခေါ်တော်မူ၏။

Verse 152

काशजं वसवो लिंगं स्वयंभुमिति नाम च । त्रिलोहं मातरो लिंगं नाम भूतेशमेव च

ဝသုတို့သည် ကာရှမြက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «သွယံဘူ» (ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်း) ဟု ခေါ်ကြသည်။ မာတෘကာတို့သည် သတ္တုသုံးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဘူတေရှ» (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်) ဟု နာမတပ်ကြသည်။

Verse 153

लौहं च रक्षसां नाम भूतभव्यभवोद्भवम् । गुह्यकाः सीसजं लिंगं नाम योगं जपंति च

ရက္ခသတို့သည် သံဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဘူတဘဗျဘဗောဒ္ဘဝ» (အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် သတ္တဝါတို့၏ အရင်းမြစ်) ဟု နာမကို ခေါ်ဆိုကြသည်။ ဂုဟျကတို့သည် ခဲဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ယောဂ» ဟူသော နာမကိုလည်း ဂါထာတော်အဖြစ် ဂျပ်ကြသည်။

Verse 154

जैगीषव्यो ब्रह्मरंध्रं नाम योगेश्वरं जपन् । निमिर्नयनयोर्लिंगे जपञ्शर्वेति नाम च

ဇိုင်ဂီရှဗျသည် «ဗြဟ္မရန္ဓြ» ဟု ခေါ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ယောဂေရှဝရ» (ယောဂ၏ အရှင်) ဟူသော နာမကို ဂျပ်တော်မူသည်။ နိမိမင်းသည် မိမိမျက်စိနှစ်ဖက်၌ရှိသော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ရှရဝ» ဟူသော နာမကို ဂျပ်တော်မူသည်။

Verse 155

धन्वंतरिर्गोमयं च सर्वलोकेश्वरेश्वरम् । गंधर्वा दारुजं लिंगं सर्वश्रेष्ठेति नाम च

ဓန္ဝန္တရိသည် နွားချေးဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «သရ္ဝလောကေရှဝရေရှဝရ»—လောကအပေါင်း၏ အရှင်တို့၏ အရှင် ဟု ခေါ်ဆိုတော်မူသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် သစ်သားလိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «သရ္ဝရှ္ရေဋ္ဌ» (အကောင်းဆုံး) ဟု နာမတပ်ကြသည်။

Verse 156

वैडूर्यं राघवो लिंगं जगज्ज्येष्ठेति नाम च । बाणो मारकतं लिंगं वसिष्ठमिति नाम च

ရာဃဝသည် ဝိုင်ဍူရျ (ကြောင်မျက်လုံးရတနာ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဇဂဇ္ဇျေဋ္ဌ» (လောက၏ အကြီးအကဲ) ဟု နာမတပ်သည်။ ဘာဏသည် မာရကတ (မြ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «ဝသိဋ္ဌ» ဟု နာမတပ်သည်။

Verse 157

वरुणः स्फाटिकं लिंगं नाम्ना च परमेश्वरम् । नागा विद्रुमलिंगं च नाम लोकत्रयंकरम्

ဝရုဏသည် စဖာတိက (ကြည်လင်ကျောက်) လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ပရမေရှ္ဝရ» ဟု အမည်တော်ခေါ်သည်။ နာဂများသည် ပုလဲကျောက် (ကော်ရယ်) လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «လောကသုံးပါးကို ကောင်းကျိုးပေးသူ» «လောကတြယံကရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 158

भारती तारलिंगं च नाम लोकत्रयाश्रितम् । शनिश्च संगमावर्ते जगन्नाथेति नाम च

ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ) သည် ကြယ်ကဲ့သို့တောက်ပသော တာရ လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «လောကသုံးပါး၏ အားကိုးရာ» «လောကတြယာရှရိတ» ဟု အမည်တော်ခေါ်သည်။ ထို့ပြင် ရှနိသည် ဆုံရာရေဝဲ (သံဂမာဝရ್ತ) တွင် လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဇဂန္နာထ» ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ဟု ခေါ်သည်။

Verse 159

शनिदेशे मध्यरात्रौ महीसागरसंगमे । जातीजं रावणो लिंगं जपन्नाम सुदुर्जयम्

ရှနိ၏ဒေသ၌ အလယ်ညတွင် မြေပြင်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ရာဝဏသည် ဇာတိသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်ကာ «စုဒုရ္ဇယ» မအနိုင်ယူနိုင်သော အမည်တော်ကို ဂါထာရွတ်ဆိုသည်။

Verse 160

सिद्धाश्च मानसं नाम काममृत्युजरातिगम् । उंछजं च बलिर्लिंगं ज्ञानात्मेत्यस्य नाम च

သိဒ္ဓများသည် စိတ်မှပေါ်လာသော မာနသ လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ကာမ-မృတ்யု-ဇရာ အတိဂ» အလိုဆန္ဒ၊ သေခြင်းနှင့် အိုမင်းခြင်းကို ကျော်လွန်သူ ဟု အမည်တော်ခေါ်သည်။ ဘလိသည် အံချဇ (ကောက်နှံကောက်ယူ၍ရသော) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဉာဏာတ္မန်» ဉာဏ်၏ အတ္တဖြစ်သူ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 161

मरीचिपाः पुष्पजं च ज्ञानगम्येति नाम च । शकृताः शकृतं लिंगं ज्ञानज्ञेयेति नाम च

မရီချိပများသည် ပန်းမှပေါ်လာသော လင်္ဂကို ဖန်ဆင်း၍ «ဉာဏဂမ္ယ» စစ်မှန်သော ဉာဏ်ဖြင့် ရောက်နိုင်သူ ဟု အမည်တော်ကြေညာသည်။ ရှကရတများသည် အညစ်အကြေးဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂကို ဖန်ဆင်း၍ «ဉာဏဉ္ဉေယ» ဉာဏ်ဖြင့် သိရမည့်သူ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 162

फेनपाः फेनजं लिंगं नाम चापि सुदुर्विदम् । कपिलो वालुकालिंगं वरदं च जपन्हरम्

ဖေနပာတို့သည် ဖုံးမှ ပေါက်ဖွားသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကြ၍ ၎င်း၏ အမည်သည်လည်း အလွန်နားလည်ခက်၏။ ကပိလသည် သဲဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကာ «ဝရဒ» (ကောင်းချီးပေးသူ) နှင့် «ဇပဟရ» (ဇပ၏ ဝန်ကို ဖယ်ရှား၍ ပြည့်စုံစေသူ) ဟု ခေါ်၏။

Verse 163

सारस्वतो वाचिलंगं नाम वागीश्वरेति च । गणा मूर्तिमयं लिंगं नाम रुद्रेति चाब्रुवन्

သာရသ္ဝတသည် «ဝါစိလ» လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ဝါဂီရှ္ဝရ» (စကား၏ အရှင်) ဟု ခေါ်၏။ ဂဏာတို့သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ပါသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကာ ၎င်း၏ အမည်ကို «ရုဒြ» ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 164

जांबूनदमयं देवाः शितिकण्ठेति नाम च । शंखलिंगं बुधो नाम कनिष्ठमिति संजपन्

ဒေဝတို့သည် ဇမ္ဗူနဒ ရွှေဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ရှီတိကဏ္ဌ» (လည်ပင်းပြာရှင်) ဟု အမည်ပေးကြ၏။ ဗုဓသည် ခရုခွံဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကာ မန္တရားကို ရွတ်ဆိုလျက် «ကနိဋ္ဌ» (ငယ်သူ/အငယ်) ဟု အမည်တပ်၏။

Verse 165

अश्विनौ मृन्मयं लिंगं नाम्ना चैव सुवेधसम् । विनायकः पिष्टलिंगं नाम्ना चापि कपर्दिनम्

အရှ္ဝိနီ အမွှာနှစ်ပါးသည် မြေညက်ဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «သုဝေဓသ» (အလွန်ပညာရှိ/ဉာဏ်ကောင်းသူ) ဟု အမည်တပ်၏။ ဝိနာယကသည် ပိဋ္ဌ (ပတ်စ်) ဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကာ «ကပရ္ဒိန်» (ဆံပင်ချည်ထုံးရှင်) ဟုလည်း အမည်ပေး၏။

Verse 166

नावनीतं कुजो लिंगं नाम चापि करालकम् । तार्क्ष्य ओदनलिंगं च हर्यक्षेति हि नाम च

ကူဇ (Kuja) သည် နို့ထောပတ်ဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ကရာလက» (ကြောက်မက်ဖွယ်ရှင်) ဟု အမည်တပ်၏။ တာရ္က္ရှျ (Tārkṣya) သည် ဆန်အနု (အိုဒန) ပူဇာဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကာ အမှန်တကယ် «ဟရျက္ရှ» ဟု အမည်ပေး၏။

Verse 167

गौडं कामस्तथा लिंगं रतिदं चेति नाम च । शची लवणलिंगं तु बभ्रुकेशेति नाम च

ကာမသည် ဂျက်ဂရီ(သကြားညို)ဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ရတိဒ» (ပျော်ရွှင်မှု ပေးသူ) ဟု အမည်ပေး하였다။ ရှချီသည် ဆားဖြင့် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ဗဗ္ရုကေရှ» ဟု အမည်ပေး하였다။

Verse 168

विश्वकर्मा च प्रासादलिंगं याम्येति नाम च । विभीषणश्च पांसूत्थं सुहृत्तमेति नाम च । वंशांकुरोत्थं सगरो नाम संगतमेव च

ဝိශ්ဝကర్మာသည် နန်းတော်သဏ္ဍာန် လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ယာမျ» ဟု အမည်ပေး하였다။ ဝိဘီရှဏသည် ဖုန်မြေမှ ပေါက်ဖွားသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «သုဟෘတ္တမ» (မိတ်ကောင်းအကောင်းဆုံး) ဟု ခေါ်하였다။ စဂရသည် ဝါးပင်အညွန့်မှ ပေါက်လာသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ ၎င်း၏ အမည်မှာ «သင်္ဂတ» (ပေါင်းစည်းညီညွတ်) ဖြစ်하였다။

Verse 169

राहुश्च रामठं लिंगं नाम गम्येति कीर्तयन् । लेप्यलिंगं तथा लक्ष्मीर्हरिनेत्रेति नाम च

ရာဟုသည် «ရာမဋ» လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ဂမျ» (လွယ်ကူစွာ ရောက်နိုင်/ရယူနိုင်) ဟု ချီးမွမ်းကာ ခေါ်하였다။ ထို့အတူ လက္ခ္မီသည် လိမ်းအုပ်ထားသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «ဟရိနေတရ» (ဟရိ၏ မျက်စိ၊ သို့မဟုတ် ဟရိကို မျက်စိအဖြစ် ထားသော ရှိဝ) ဟု အမည်ပေး하였다။

Verse 170

योगिनः सर्वभूतस्थं स्थाणुरित्येव नाम च । नानाविधं मनुष्याश्च पुरुषंनाम नाम च

ယောဂီတို့သည် သတ္တဝါအပေါင်း၌ တည်ရှိသော လိင်္ဂကို ပုံဖော်၍ «သ္ထာဏု» (မလှုပ်မရှား) ဟု အမည်ပေး하였다။ လူသားတို့သည် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လိင်္ဂများကို ပြုလုပ်ကာ «ပုရုෂ» (အမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်) ဟု အမည်ပေး하였다။

Verse 171

तेजोमयं च ऋक्षाणि भगं नाम च भास्वरम् । किंनरा धातुलिंगं च सुदीप्तमिति नाम च

ဣက္ခ္သများ (Ṛkṣas) သည် သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် လိင်္ဂကို ပုံဖော်၍ «ဘဂ» (တောက်ပလင်းလက်) ဟု ကျော်ကြား하였다။ ကိန္နရများ (Kiṃnaras) သည် သတ္တု/ဓာတ်သတ္တု လိင်္ဂကို ပြုလုပ်၍ «သုဒီပ္တ» (တောက်လောင်လင်းပြောင်) ဟု ချီးကျူးခေါ်ဝေါ်하였다။

Verse 172

देवदेवेति नामास्ति लिंगं च ब्रह्मराक्षसाः । दंतजं वारणा लिंगं नाम रंहसमेव च

ဗြဟ္မရာက္ခသတို့လည်း လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ အမည်ကို «ဒေဝဒေဝ» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ «နတ်တို့၏နတ်» ဟူ၏။ ဆင်တို့က သွားခွံမှ ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ «ရံဟသ» ဟု အမည်ပေးကြသည်၊ «လျင်မြန်၍ တွန်းအားပေးသူ» ဟူ၏။

Verse 173

सप्तलोकमयं साध्या बहूरूपेति नाम च । दूर्वांकुरमयं लिंगमृतवः सर्वनाम च

သာဓျာတို့သည် လောကခုနစ်ပါးကို ကိုယ်စားပြုသော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ «ဗဟုရူပ» ဟု အမည်ပေးကြသည်၊ «ပုံသဏ္ဌာန်များစွာရှိသူ» ဟူ၏။ ရာသီများ (ဣတု) သည် ဒူရ္ဝာမြက်ပင် အညှောက်နုများဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ «သဗ္ဗနာမန်» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ «အမည်အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်သူ» ဟူ၏။

Verse 174

कौंकुममप्सरसो लिंगं नाम शंभोः प्रियेति च । सिंदूरजं चोर्वशी च नाम च प्रियवासनम्

အပ္ဆရာတို့သည် ကေသရ (saffron) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ «ရှမ္ဘိုဟ် ပရိယာ» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ «ရှမ္ဘု၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ» ဟူ၏။ ဥရဝသီသည် စင်ဒူးရ (vermilion) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ «ပရိယဝာသန» ဟု အမည်ပေးသည်၊ «ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အနံ့/ဝတ်ရုံရှိသူ» ဟူ၏။

Verse 175

ब्रह्मचारि गुरुर्लिंगं नाम चोष्णीषिणं विदुः । अलक्तकं च योगिन्यो नाम चास्य सुबभ्रुकम्

ဗြဟ္မစာရီ ဂုရုတို့သည် လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်ကြပြီး ပညာရှိတို့က ၎င်းကို «ဥෂ္ဏီရှင်» ဟု သိကြသည်၊ «မကွတ်ဆောင်းသူ» ဟူ၏။ ယောဂိနီတို့သည် အနီရောင် လက် (lac) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ ၎င်း၏အမည်ကို «သုဗဗ္ရုက» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ «မင်္ဂလာရှိသော ရွှေရောင်/ညိုဝါရောင်ရှိသူ» ဟူ၏။

Verse 176

श्रीखंडं सिद्धयोगिन्यः सहस्राक्षेति नाम च । डाकिन्यो मांस लिंगं च नाम चास्य च मीढुषम्

စိဒ္ဓယောဂိနီတို့သည် စန္ဒကူးလိမ်းပျစ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ «သဟသ္ရာက္ခ» ဟု အမည်ပေးကြသည်၊ «မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ» ဟူ၏။ ဒာကိနီတို့သည် အသားဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတစ်ဆူကို တည်ထောင်၍ ၎င်း၏အမည်ကို «မီဍ္ဍုသ» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ «ကရုဏာဖြင့် ပေးသနားသူ/အကျိုးပေးသူ» ဟူ၏။

Verse 177

अप्यन्नजं च मनवो गिरिशेति च नाम च । अगस्त्यो व्रीहिजं वापि सुशांतमिति नाम च

မနုတို့သည် အစားအစာသီးနှံဖြင့် လိင်္ဂတော်ကို တည်ထောင်၍ «ဂိရိရှ» (တောင်၏အရှင်) ဟု အမည်ပေးကြ၏။ အဂස්တျာလည်း ဆန်ဖြင့် လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «သုရှာန္တ» (အလွန်ငြိမ်းချမ်းသူ) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 178

यवजं देवलो लिंगं पतिमित्येव नाम च । वल्मीकजं च वाल्मीकिश्चिरवासीति नाम च

ဒေဝလိုသည် ယဝ (မုယော) ဖြင့် လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «ပတိ» (အရှင်) ဟု အမည်ပေး၏။ ဝါလ္မီကိသည် ပုရွက်ဆိတ်တောင် (အန်သီးလ်) မှ ဖြစ်သော လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «စိရဝါသီ» (အမြဲတည်နေသူ) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 179

प्रतर्दनो बाणलिंगं हिरण्यभुजनाम च । राजिकं च तथा दैत्या नाम उग्रेति कीर्तितम्

ပရတရ္ဒနသည် မြားဖြင့် လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «ဟိရဏ္ယဘုဇ» (ရွှေလက်မောင်းရှိသူ) ဟု အမည်ရ၏။ ထို့အတူ ဒೈတျာတို့သည် မုန်ညင်းစေ့ဖြင့် လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «ဥဂ္ရ» (ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သူ) ဟု ကျော်ကြား၏။

Verse 180

निष्पावजं दानवाश्च लिंगनाम च दिक्पतिम् । मेघा नीरमयं लिंगं पर्जन्यपतिनाम च

ဒါနဝတို့သည် နိષ္ပာဝ (ပဲမျိုးတစ်မျိုး) ဖြင့် လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «ဒိက္ပတိ» (အရပ်ရှစ်မျက်နှာ၏ အရှင်) ဟု အမည်ရ၏။ မိုးတိမ်တို့သည် ရေဖြင့် ဖြစ်သော လိင်္ဂတော်တည်ထောင်၍ «ပရ္ဇန္ယပတိ» (မိုး၏ အရှင်) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 181

राजमाषमयं यक्षा नाम भूतपतिं स्मृतम् । तिलान्नजं च पितरो नाम वृषपतिस्तथा

ယက္ခတို့သည် ရာဇမာෂ (ပဲမျိုးတစ်မျိုး) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂတော်ကို ပူဇော်ကာ «ဘူတပတိ» (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်) ဟု မှတ်မိကြ၏။ ထို့ပြင် ပိတೃတို့သည် နှမ်းဆန်ပူဇော်ပွဲမှ ဖြစ်သော လိင်္ဂတော်ကို ပူဇော်၍ «ဝೃષပတိ» ဟုလည်း သိကြ၏။

Verse 182

गौतमो गोरजमयं नाम गोपतिरेव च । वानप्रस्थाः फलमयं नाम वृक्षावृतेति च

ဂေါတမသည် နွားမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ ၎င်းကို «ဂိုပတိ» (နွားတို့၏ အရှင်) ဟု ခေါ်ကြသည်။ တောနေ ဝါနပရಸ್ಥတို့သည် သစ်သီးဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဝೃက္ရှာဝෘတ» (သစ်ပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 183

स्कंदः पाषाणलिंगं च नाम सेनान्य एव च । नागश्चाश्वतरो धान्यं मध्यमेत्यस्य नाम च

စ్కန္ဒသည် ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ ၎င်းကို «စေနာနီ» (တပ်မတော်မှူး) ဟု ခေါ်သည်။ ထို့ပြင် အશ્વတရ အမည်ရှိ နာဂသည် စပါးနှံဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ ၎င်း၏ အမည်ကို «မဓျမ» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 184

पुरोडाशमयं यज्वा स्रुवहस्तेति नाम च । यमः कालायसमयं नाम प्राह च धन्विनम्

ယဇွာ (ယဇ္ဉာပြုသူ) သည် ပူရိုဍာသ (ယဇ္ဉာမုန့်) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «စရုဝဟස්တ» (လက်တွင် စရုဝ—ယဇ္ဉာဇွန်း—ကိုင်သူ) ဟု ခေါ်သည်။ ယမသည် အမဲရောင် သံဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ ၎င်းကို «ဓန္ဝင်» (မြားပစ်သူ) ဟု ခေါ်ကြောင်း ဆိုသည်။

Verse 185

यवांकुरं जामदग्न्यो भर्गदैत्येति नाम च । पुरूरवाश्चाश्चान्नमयं बहुरूपेति नाम च

ဇာမဒဂ္နျ (Jāmadagnya) သည် ယဝအပင်ပေါက် (မုယောပင်ပေါက်) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဘရ္ဂဒೈတျ» ဟု အမည်ပေးသည်။ ပုရူရဝသသည် ချက်ပြီးသော အစာဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဗဟုရူပ» (ပုံသဏ္ဌာန်များစွာရှိသူ) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 186

मांधाता शर्करालिंगं नाम बाहुयुगेति च । गावः पयोमयं लिंगं नाम नेत्रसहस्रकम्

မာန္ဓာတೃ (Māndhātṛ) သည် သကြားဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဗာဟုယုဂ» (လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြည့်စုံသူ) ဟု ခေါ်သည်။ နွားတို့သည် နို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော လိင်္ဂကို ပူဇော်၍ «နေတ္ရသဟသ္ရက» (မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 187

साध्या भर्तृमयं लिंगं नाम विश्वपतिः स्मृतम् । नारायणो नरो मौंजं सहस्रशिरनाम च

သာဓျာတို့သည် သခင်/ခင်ပွန်းအဖြစ် အရှင်ကို ကိုယ်စားပြုသော လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «ဗိශ්ဝပတိ» (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ နာရာယဏနှင့် နရတို့သည် မုဉ္ဇမြက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «သဟသ္ရရှီရ» (ခေါင်းတစ်ထောင်) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 188

तार्क्ष्यं पृथुस्तथा लिंगं सहस्रचरणाभिधम् । पक्षिणो व्योमलिंगं च नाम सर्वात्मकेति च

တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) နှင့် ပೃထု တို့သည် «သဟသ္ရစရဏ» (ခြေတစ်ထောင်) ဟု ခေါ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်ကြသည်။ ထို့ပြင် ငှက်တို့သည် မိုးကောင်းကင်ကဲ့သို့သော လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «သರ್ವာတ္မန်» (အရာအားလုံး၏ အတ္တ) ဟု အမည်ပေးကြသည်။

Verse 189

पृथिवी मेरुलिंगं च द्वितनुश्चास्य नाम च । भस्मलिंगं पशुपतिर्नाम चास्य महेश्वरः

ပृथဝီ (မြေကြီး) သည် မေရု-လင်္ဂကို ပူဇော်၍ ၎င်း၏ အမည်မှာ «ဒွိတနု» (ကိုယ်နှစ်ပါး) ဟု ဆိုကြသည်။ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်သောသူကို «ပရှုပတိ» ဟု ခေါ်၍၊ ထိုအရှင်၏ နာမတော်မှာ «မဟေရှွရ» ဖြစ်သည်။

Verse 190

ऋषयो ज्ञानलिंगं च चिरस्थानेति नाम च । ब्राह्मणा ब्रह्मलिंगं च नाम ज्येष्ठेति तं विदुः

ရိရှီတို့သည် ဉာဏ်/သိမြင်မှု၏ လင်္ဂကို ပူဇော်၍ «စိရသ္ထာန» (ကြာရှည်တည်နေရာ) ဟု အမည်ပေးကြသည်။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဗြဟ္မ-လင်္ဂကို ပူဇော်ကြပြီး ၎င်းကို «ဇျေဋ္ဌ» (အကြီးဆုံး) ဟု သိမှတ်ကြသည်။

Verse 191

गोरोचनमयं शेषो नाम पशुपतिः स्मृतम् । वासुकिर्विषलिंगं च नाम वै शंकरेति च

ရှေෂ သည် ဂိုရိုချနာ (တောက်ပသော အဝါရောင် အရောင်တင်) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသူဟု မှတ်ယူကြပြီး «ပရှုပတိ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဝါဆုကိ သည် အဆိပ်သဘောရှိသူဟု ဆိုကြပြီး ထိုလင်္ဂ၏ အမည်မှာ အမှန်တကယ် «ရှင်ကရ» ဖြစ်သည်။

Verse 192

तक्षकः कालकूटाख्यं बहुरूपेति नाम च । हालाहलं च कर्कोट एकाक्ष इति नाम च

တက္ခကသည် «ကာလကူဋ» ဟု ခေါ်ကြပြီး «ဗဟုရူပ» (ပုံသဏ္ဌာန်များစွာ) ဟူသော အမည်လည်း ရှိသည်။ ကရ္ကောဋသည် «ဟာလာဟလ» ဟု ခေါ်ကြပြီး «ဧကာක්ෂ» (မျက်စိတစ်လုံး) ဟူသော အမည်လည်း ရှိသည်။

Verse 193

श्रृंगी विषमयं पद्मो नाम धूर्जटिरेव च । पुत्रः पितृमयं लिंगं विश्वरूपेति नाम च

ရှೃင်ဂီသည် «ဗိသမယ» (အဆိပ်ဖြစ်ရုပ်) ဖြစ်သည်။ ပဒ္မသည် «ဓူရ္ဇဋိ» ဟု အမည်ရသည်။ «သား» ဟူသည်မှာ အဖေဖြစ်ရုပ် လိင်္ဂ ဖြစ်ပြီး «ဝိශ්ဝရူပ» (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်) ဟုလည်း ခေါ်သည်။

Verse 194

पारदं च शिवा देवी नाम त्र्यम्बक एव च । मत्स्याद्याः शास्त्रलिंगं च नाम चापि वृषाकपिः

ပါရဒ (ပြဒါး) ကို «ရှိဝါ ဒေဝီ» ဟု ခေါ်ကြပြီး «တြျမ်ဗက» ဟုလည်း ခေါ်သည်။ မత్సျယ စသည့် ရုပ်ပုံများသည် «ရှာස්တြ-လိင်္ဂ» ဖြစ်ပြီး «ဝೃષာကပိ» ဟုလည်း အမည်ရသည်။

Verse 195

एवं किं बहुनोक्तेन यद्यत्सत्त्वं विभूतिमत् । जगत्यामस्ति तज्जातं शिवाराधनयोगतः

ဤသို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ပို၍ ပြောရမည်နည်း။ လောက၌ တောက်ပမှုနှင့် အာနုဘော်ရှိသော သတ္တဝါ မည်သည့်အရာမဆို—ရှိဝကို အာရాధနာပြုသော ယောဂကျင့်စဉ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု သိကြလော့။

Verse 196

भस्मनो यदि वृक्षत्वं ज्ञायते नीरसेवनात् । शिवभक्तिविहीनस्य ततोऽस्य फलमुच्यते

အကယ်၍ ပြာတောင် ရေချိုးရေသောက်ခြင်းကြောင့် သစ်ပင်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သိနိုင်လျှင်—ရှိဝဘက္တိ မရှိသူ၏ အကျိုးफलကိုလည်း ထိုအတိုင်းပင် ကြေညာထားသည်၊ အကျိုးမဲ့၍ မပေါက်ဖွားသောအရာဖြစ်သည်။

Verse 197

धर्मार्थकाममोक्षाणां यदि प्राप्तौ भवेन्मतिः । ततो हरः समाराध्यस्त्रिजगत्याः प्रदो मतः

ဓမ္မ၊ အဿ၊ ကာမ၊ မောက္ခတို့ကို ရယူလိုသော စိတ်ရှိလျှင် ဟရ (ရှီဝ) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရမည်။ အကြောင်းမူကား ထိုဘုရားသည် လောကသုံးပါးသို့ ပေးသနားသူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 198

य इदं शतरुद्रीयं प्रातःप्रातः पठिष्यति । तस्य प्रीतः शिवो देवः प्रदास्यत्यखिलान्वरान्

ဤ ရှတရုဒြီယကို မနက်တိုင်း မနက်တိုင်း ရွတ်ဖတ်သူအား ရှီဝဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ အလုံးစုံသော အလိုတော်ပြည့်ဝသော ဆုတောင်းအကျိုးများကို မလွဲမသွေ ပေးသနားမည်။

Verse 199

नातः परं पुण्यतमं किंचिदस्ति महाफलम् । सर्ववेदरहस्यं च सूर्येणोक्तमिदं मम

ဤအရာထက် ပို၍ ပုဏ္ဏတမ မရှိ၊ ပို၍ မဟာဖလ မရှိ။ ဤသည်ကား ဝေဒအားလုံး၏ လျှို့ဝှက်အနှစ်သာရ ဖြစ်ပြီး နေဘုရား စူရျယက ငါ့အား မိန့်ကြားခဲ့သော စကားတည်း။

Verse 200

वाचा च यत्कृतं पापं मनसा वाप्युपार्जितम् । पापं तन्नाशमायाति कीर्तिते शतरुद्रिये

နှုတ်ဖြင့် ပြုသော အပြစ်၊ သို့မဟုတ် စိတ်တွင်ပင် စုဆောင်းမိသော အပြစ်ဟူသမျှသည် ရှတရုဒြီယကို ရွတ်ဆိုသော် ထိုအပြစ်တို့ ပျက်စီးသို့ ရောက်လိမ့်မည်။