Adhyaya 26

Verse 1

नारद उवाच । अथ ब्रह्मा महादेवमभिवाद्य कृतांजलिः । उद्वाहः क्रियतां देव इत्युवाच महेश्वरम्

နာရဒက ပြော၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် လက်အုပ်ချီ၍ မဟာဒေဝကို အဘိဝါဒပြုကာ မဟေဣශ්ဝရအား «အရှင်ဘုရား၊ မင်္ဂလာအုဒ္ဝါဟ် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပါစေ» ဟု လျှောက်၏။

Verse 2

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्राहेदं भगवान्हरः । पराधीना वयं ब्रह्मन्हिमाद्रेस्तव चापि यत्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဘဂဝန် ဟရ သည် မိန့်တော်မူ၏—«အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါတို့သည် အခြားသူတို့၏ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ ဤနေရာ၌ ရှိကြသည်၊ အမှန်အားဖြင့် ဟိမာဒြိနှင့် သင်၏ အလိုတော်ကိုလည်း လိုက်နာခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 3

यद्युक्तं क्रियतां तद्धि वयं युष्मद्वशेऽधुना । ततो ब्रह्मा स्वयं दिव्यं पुरं रत्नमयं शुभम्

«သင့်လျော်သမျှကို ပြုလုပ်ကြပါစေ၊ ယခုအခါ ငါတို့သည် သင်တို့၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေပြီ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မင်္ဂလာဒိဗ္ဗမြို့တော်ကို စီမံတည်ဆောက်하였다။

Verse 4

उद्वाहार्थं महेशस्य तत्क्षणात्समकल्पयत् । शतयोजनविस्तीर्णं प्रासादशतशोभितम्

မဟေရှ၏ မင်္ဂလာအတွက် ဗြဟ္မာသည် ချက်ချင်းပင် စီမံပြုလုပ်ခဲ့သည်—ယောဇနာတစ်ရာကျယ်ဝန်း၍ နန်းတော်ရာချီဖြင့် တင့်တယ်လှပသော မြို့တော်ဖြစ်သည်။

Verse 5

पुरेतस्मिन्महादेवः स्वयमेव व्यतिष्ठत । ततः सप्तमुनीन्देवश्चिंतिताब्यागतान्पुरः

ထိုမြို့တော်၌ မဟာဒေဝသည် ကိုယ်တိုင်ပင် တည်နေတော်မူ၏။ ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် သူတို့ကို စိတ်ထဲတွင်သာ အောက်မေ့လိုက်သဖြင့် မုနိခုနစ်ပါးသည် မျက်နှာတော်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 6

प्राहिणोदंबिकायाश्च स्थिरपत्रार्थमीश्वरः । सारुंधतीकास्ते तत्र ह्लादयंतो हिमाचलम्

မင်္ဂလာအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော တည်ကြည်သော အရွက်များကို ရယူရန်အတွက် သခင်ဘုရားသည် သူတို့ကို အမ္ဗိကာထံသို့ စေလွှတ်တော်မူ၏။ အရုန္ဓတီကဲ့သို့ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝသော ထိုအဘိုးအိုမုနိတို့သည် ထိုနေရာ၌ ဟိမာချလကို ပျော်ရွှင်စေကြ၏။

Verse 7

सभार्यामीश्वरगुणैः स्थिरपत्राणि चादधुः । ततः संपूजितास्तेन पुनरागम्य तेऽचलात्

သူတို့သည် မယားများနှင့်အတူ၊ အရှင်၏ဂုဏ်တော်များကြောင့် မတည်မငြိမ်မဟုတ်သော ရွက်အမှတ်တံဆိပ်များကို ခိုင်မြဲစွာ ခံယူကြ၏။ ထို့နောက် အရှင်က ချီးမြှောက်ပူဇော်ပြီး၊ သူတို့သည် တောင်မှ ပြန်လည်လာကြ၏။

Verse 8

न्यवेदयंस्र्यंबकाय स च तानभ्यनंदत । उद्वाहार्थं ततो देवो विश्वं सर्वं न्यमंत्रयत्

သူတို့သည် ထရျမ္ဗက (Tryambaka) ထံသို့ အကြောင်းကြားလျှောက်တင်ကြရာ၊ အရှင်သည် သူတို့အပေါ် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာအတွက် ဘုရားသည် စကြဝဠာတစ်လောကလုံးကို ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏။

Verse 9

समागतं च तत्सव विना दैत्यैर्दुरात्मभिः । स्थावरं जंगमं यच्च विश्वं विष्णुपुरोगमम्

ထိုပွဲသို့ အားလုံး စုဝေးလာကြသော်လည်း စိတ်ဆိုးယုတ်သော ဒာနဝ (Dānavas) များသာ မပါဝင်ကြ။ စကြဝဠာအတွင်း တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးသည် ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကို ရှေ့တန်းထား၍ လာရောက်ကြ၏။

Verse 10

सब्रह्यकं पुरारातेर्महिमानमवर्धयत् । ततस्तं विधिराहेदं गन्धमादनपर्वते

ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ သုံးမြို့ဖျက်သူ၏ ရောင်ဝါမဟာတန်ခိုး (ရှီဝ) သည် ပိုမိုတိုးပွားလာ၏။ ထို့နောက် ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်တွင် ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာသည် သူ့အား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

पुरे स्थितं विवाहस्य देव कालः प्रवर्तते । ततस्तस्य जटाजूटे चंद्रखंडं पितामहः

«မြို့တွင် မင်္ဂလာအတွက် နတ်ဘုရားတို့၏ အချိန်ကာလသည် ယခု စတင်လှုပ်ရှားလာပြီ» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် အဘိုးကြီး ဘြဟ္မာသည် အရှင်၏ ဇဋာဆံထုံးပေါ်သို့ လဝက်လှီးတစ်စကို တင်ပေးတော်မူ၏။

Verse 12

बबंध प्रणयोदारविस्फारितविलोचनः । कपर्द्दं शोभनं विष्णुः स्वय चक्रेऽस्य हर्षतः

ကြင်နာမေတ္တာကြီးစွာဖြင့် မျက်လုံးကျယ်ပြန့်လျက်၊ ဗိဿဏုသည် ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိလက်ဖြင့် ထိုသခင်အတွက် လှပသော ကပရ္ဒ (ဆံထုံး) ကို ပြုလုပ်ကာ ချည်နှောင်ပေး하였다။

Verse 13

कपालमालां विपुलां चामुण्डा मूर्ध्न्यबंधत । उवाच चापि गिरिशं पुत्रं जनय शंकर

ချာမုဏ္ဍာသည် ဦးခေါင်းပေါ်၌ ကျယ်ဝန်းသော ဦးခေါင်းခွံပန်းကုံးကို ချည်နှောင်တင်ပေးပြီး၊ ဂိရိရှကိုလည်း “အို ရှင်ကရာ၊ သားတစ်ပါးကို မွေးဖွားစေပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 14

यो दैत्येंद्रकुलं हत्वा मां रक्तैस्तर्पयिष्यति । सूर्यो ज्वलच्छिखारक्तं भाबासितजगत्त्रयम्

“ဒೈတျအရှင်တို့၏ မျိုးနွယ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ သွေးပူဇော်ခြင်းဖြင့် ငါ့ကို ကျေနပ်စေမည့်သူ…” ဟု ဆိုသကဲ့သို့၊ လောင်ကျွမ်းသော ရောင်ခြည်နီနီဖြင့် နေမင်းသည် လောကသုံးပါးကို ထွန်းလင်းစေ하였다။

Verse 15

बबंध देवदेवस्यच स्वयमेव प्रमोदतः । शेषवासुकिमुख्याश्च ज्वलंतस्तेजसा शुभाः

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လျက် သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပင် နတ်တို့၏နတ်ကို အလှဆင်ပေးကြ하였다။ ရှေရှ၊ ဝါစုကိနှင့် အထွတ်အမြတ် မြွေတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ တေဇောဖြင့် တောက်လောင်ထွန်းလင်းနေ하였다။

Verse 16

आत्मानं भूषणस्थाने स्वयं ते चक्रुरीश्वरे वायवश्च ततस्तीक्ष्णश्रृंगं हिमगिरिप्रभम्

သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပင် အရှင်၏ အလှဆင်ရာနေရာ၌ အလှတန်ဆာအဖြစ် တည်နေရာယူကြ하였다။ ထို့နောက် လေဒေဝတားတို့သည် ဟိမဝန္တတောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ထက်မြက်စွာချွန်သော ချိုတစ်ချောင်းကို သူ့အတွက် ပြုလုပ်ပေး하였다။

Verse 17

वृषं विभूषयामासुर्नानारत्नोपपत्तिभिः । शक्रो गजजिनं गृह्य स्वयमग्रे व्यवस्थितः

သူတို့သည် နန္ဒီနွားကို အမျိုးမျိုးသော ရတနာအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ကြ၏။ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် ဆင်အရေကို ကိုင်ယူကာ မျက်နှာစာ၌ ကိုယ်တိုင် ရပ်နေ၍ ဆက်ကပ်ရန် အသင့်ဖြစ်၏။

Verse 18

विना भस्म समाधाय कपाले रजतप्रभम् । मनुजास्थिमयीं मालां प्रेतनाथश्च वन्दनम्

တစ်ဦးက ဗိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို လိမ်းကပ်၍၊ တစ်ဦးက ငွေရောင်တောက်ပသော ကပာလ (ခေါင်းခွံပန်းကန်) ကို ထားတင်၏။ ပရေတနာထ (ဝိညာဉ်တို့၏ အရှင်) သည်လည်း လူအရိုးဖြင့် ပြုလုပ်သော မာလာကို ဆောင်ကာ၊ လောကစွန့်လွှတ်ခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သင်္ကေတအဖြစ် ဂုဏ်ပြုထိုက်၏။

Verse 19

वह्निस्तेजोमयं दिव्यमजिनं प्रददौ स्थितः । एवं विभूषितः सर्वैर्भृत्यैरीशो बभौ भृशम्

အဂ္ဂိသည် အနားတွင် ရပ်ကာ တေဇောသန့်စင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝသည့် ဒိဗ္ဗအရေကို ဆက်ကပ်ပေး၏။ ထိုသို့ အမှုထမ်းအားလုံးက တန်ဆာဆင်ပေးသဖြင့် အရှင်သည် အလွန်တောက်ပလှ၏။

Verse 20

ततो हिमाद्रेः पुरुषा वीरकं प्रोचिरे वचः । मा भूत्कालात्ययः शीघ्रं भवस्यैतन्निवेद्यताम्

ထို့နောက် ဟိမာလယ၏ လူတို့သည် ဝီရကအား ဤစကားကို ပြောကြ၏— “အချိန်မလွန်စေပါနှင့်၊ မြန်မြန် ဘဝ (ရှီဝ) ထံသို့ ဤအကြောင်းကို တင်ပြပါ။”

Verse 21

ततो देवं प्रणम्याह वीरकः करसंपुटी । त्वरयंति महेशानं हिमाद्रेः पुरुषास्त्वमी

ထို့နောက် ဝီရကသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းကပ်၍ ဦးညွှတ်ကာ အရှင်အား လျှောက်၏— “အို မဟေရှာန၊ ဟိမာလယ၏ လူတို့က အလျင်အမြန် ဆောင်ရွက်ရန် တိုက်တွန်းနေကြပါသည်။”

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो देवः शीघ्रमित्येव चाब्रवीत् । सप्त वारिधयस्तस्य चक्रुर्दर्पणदर्शनम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဘုရားသခင်က «မြန်မြန်» ဟု ချက်ချင်း ပြန်ဆိုတော်မူ၏။ ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါးသည် မျက်နှာပြင်ကန့်ကွက်ကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကို ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 23

तत्रैक्षत महादेवः स्वरूपं स जगन्मयम् । ततो बद्धांजलिर्धीमान्स्थाणुं प्रोवाच केशवः

ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝသည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပြည့်နှံ့သော မိမိ၏ သဘောရုပ်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာရှိ ကေသဝသည် လက်အုပ်ချီ၍ အလှုပ်မရှိသော သ္ထာဏုကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 24

देवदेव महादेव त्रिपुरांतक शंकर । शोभसेऽनेन रूपेण जगदानंददायिना

အို နတ်တို့၏နတ် မဟာဒေဝ၊ အို တ్రိပုရာန္တက ရှင်ကရာ၊ လောကတို့အား အာနန္ဒ ပေးသနားသော ဤရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် သင်သည် ထွန်းလင်းတော်မူ၏။

Verse 25

महेश्वर यथा साक्षादपरस्त्वं महेश्वरः । ततः स्मयन्महादेवो जयेति भुवने श्रुतः

«အို မဟေရှ္ဝရ၊ သင်သည် တိုက်ရိုက် အမြင့်ဆုံးသော အထွဋ်အမြတ်ပင် ဖြစ်တော်မူ၏—သင်မှတပါး အခြားမရှိ၊ အို မဟေရှ္ဝရ!» ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ပြုံး၍ «အောင်မြင်ပါစေ!» ဟု ကြွေးကြော်သံသည် လောကအနှံ့ ကြားရ၏။

Verse 26

करमालंब्य विष्णोश्च वृषभं रुरुहेशनैः । ततश्च वसवो देवाः शूलं तस्य न्यवेदयन्

ဗိဿနု၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ သူသည် နွားတော် (ဝೃಷဘ) ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်ရောက်လေ၏။ ထို့နောက် ဝသု နတ်တို့သည် သူ့အား သုံးခွ (त्रिशूल) ကို ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 27

धनदो निदिभिर्युक्तः समीपस्थस्ततोऽभवत् । स शूलपाणिर्विश्वात्मा संचचाल ततो हरः

ထို့နောက် နိဓိများနှင့်အတူ ဓနဒ (ကူဗေရ) သည် အနီးတွင် ရပ်တည်လာ၏။ ထိုအခါ သုံးချွန်လက်ကိုင် ဟရ (ရှီဝ) သည် စကြဝဠာ၏ အတ္တမဖြစ်၍ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 28

देवदुंदुभिनादैश्च पुष्पासारैश्च गीतकैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च जयेति च महास्वनैः

နတ်တို့၏ ဒုန်ဒုဘီသံကြီးများ၊ ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ ပန်းပက်ခြင်းများ၊ သီချင်းသံများ၊ အပ်ဆရာများ၏ အကများနှင့် “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟူသော ကြီးမားသံများဖြင့်—

Verse 29

सव्यदक्षिणसंस्थानौ ब्रह्मविष्णूतु जग्मतुः । हंसं च गरुडं चैव समारुह्य महाप्रभौ

ဘယ်ညာဘက်၌ တည်နေသော ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့သည် မဟာသခင်တို့ဖြစ်၍ ဟံသာနှင့် ဂရုဍကို စီးနင်းကာ ဆက်လက်သွားကြ၏။

Verse 30

अथादितिर्दितिः सा च दनुः कद्रूः सुपर्णजा । पौलोमी सुरसा चैव सिंहिका सुरभिर्मुनिः

ထို့နောက် အဒိတိ၊ ဒိတိ၊ ဒနု၊ ကဒရူ၊ စုပဏ္ဏဇာ၊ ပေါလိုမီ၊ စုရသာ၊ စിംဟိကာ၊ စုရဘိတို့သည် မုနိများနှင့်အတူလည်း (လာရောက်ကြ၏)။

Verse 31

सिद्धिर्माया क्षमा दुर्गा देवी स्वाहा स्वधा सुधा । सावित्री चैव गायत्री लक्ष्मीः सा दक्षिणा द्युतिः

စိဒ္ဓိ၊ မာယာ၊ က్షမာ၊ ဒုရ္ဂါဒေဝီ၊ စွာဟာ၊ စွဓာ၊ စုဓာ၊ ထို့ပြင် စာဝိတြီ၊ ဂါယတြီ၊ လက္ခ္မီ၊ ဒက္ခိဏာ၊ ဒျုတိတို့လည်း (ရှိနေကြ၏)။

Verse 32

स्पृहामतिर्धृतिर्बुद्धिर्मंथिरृद्धिः सरस्वती । राका कुहूः सिनीवाली देवी भानुमती तथा

စပృဟာ၊ မတိ၊ ဓြတိ၊ ဗုဒ္ဓိ၊ မန္ထိ၊ ဣဒ္ဓိ၊ သရஸဝတီတို့နှင့် ရာကာ၊ ကုဟူ၊ စိနီဝာလီ၊ ဘာနုမတီ ဒေဝီတို့လည်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 33

धरणी धारणी वेला राज्ञी चापि च रोहिणी । इत्येताश्चान्यदेवानां मातरः पत्नयस्तथा

ဓရဏီ၊ ဓာရဏီ၊ ဝေလာ၊ ရာဇ္ဉီနှင့် ရိုဟိဏီ—ဤတို့နှင့် အခြားဒေဝီများသည် အခြားနတ်တို့၏ မိခင်များလည်း ဖြစ်၍ ဇနီးများလည်း ဖြစ်ကြသဖြင့် ရောက်ရှိနေကြ၏။

Verse 34

उद्वाहं देवदेवस्य जग्मुः सर्वा मुदान्विताः । उरगा गरुडा यक्षा गंधर्वाः किंनरा नराः

အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းစွာ နတ်တို့၏နတ်တော်၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ သွားကြ၏—နာဂများ၊ ဂရုဍများ၊ ယက္ခများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ကိန္နရများနှင့် လူသားများပါဝင်၏။

Verse 35

सागरा गिरयो मेघा मासाः संवत्सरास्तथा । वेदा मंत्रास्तथा यज्ञाः श्रौता धर्माश्च सर्वशः

သမုဒ္ဒရာများ၊ တောင်တန်းများ၊ မိုးတိမ်များ၊ လများနှင့် နှစ်များ; ဝေဒများ၊ မန္တရများ၊ ယဇ္ဉများနှင့် ရှရောတဓမ္မ အမိန့်အာဏာတို့သည် အမျိုးမျိုးအားလုံးလည်း ထင်ရှားစွာ ရှိနေကြ၏။

Verse 36

हुंकाराः प्रणवाश्चैव इतिहासाः सहस्रशः । कोटिशश्च तथा देवा महेंद्राद्याः सवाहनाः

မရေမတွက်နိုင်သော ဟုမ္ကာရ် အော်ဟစ်သံများနှင့် ပရဏဝ “အိုမ်” သံမြတ်လည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့ပြင် အိတိဟာသ ပုံပြင်တော်များကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ရွတ်ဆိုကြ၏။ ထို့အတူ မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) မှ စ၍ နတ်တို့သည် ကိုဋိပေါင်းများစွာ၊ မိမိတို့၏ ဒေဝယာနပေါ် စီးနင်း၍ လာကြ၏။

Verse 37

अनुजग्मुर्महादेवं कोटिशोऽर्बुदशश्च हि । गणाश्च पृष्ठतो जग्मुः शंखवर्णाश्च कोटिशः

သူတို့သည် မဟာဒေဝကို ကောဋိပေါင်းများစွာ—တကယ်တမ်း ဆယ်ကောဋိတိုင်အောင်—လိုက်လံသွားကြ၏။ ထို့နောက်ဘက်တွင်လည်း ဂဏာများသည် ကောဋိပေါင်းများစွာဖြင့် လိုက်လာကြပြီး သံခွံကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပကြ၏။

Verse 38

दशभिः केकराख्याश्च विद्युतोऽष्टाभिरेव च । चतुःषष्ट्या विशाखाश्च नवभिः पारियात्रिकाः

ကေကရာဟု အမည်ရသော အဖွဲ့များသည် ဆယ်စုဖြင့် လာကြ၏။ ဗိဒ္ယုတ် (မိုးကြိုး) အဖွဲ့များသည် ရှစ်စုဖြင့် လာကြ၏။ ဝိသာခ အဖွဲ့များသည် ခြောက်ဆယ်လေးစုဖြင့် လာကြ၏။ ပါရိယာထရိက အဖွဲ့များသည် ကိုးစုဖြင့် လာကြ၏။

Verse 39

षड्भिः सर्वांतकः श्रीमांस्तथैव विकृताननः । ज्वालाकेशो द्वादशभिः कोटिभिः संवृतो ययौ

တင့်တယ်မြတ်နိုးသော သရ္ဝာန္တကသည် အဖွဲ့ခြောက်စုဖြင့် ရှေ့တက်လာ၏၊ ထိုနည်းတူ ဝိကෘတானနလည်း ဖြစ်၏။ ဇွာလာကေရှသည် လိုက်ပါသူ ဆယ့်နှစ်ကောဋိဖြင့် ဝန်းရံလျက် ချီတက်သွား၏။

Verse 40

सप्तभिः समदः श्रीमान्दुंदुभोष्ठाभिरेव च । पंचभिश्च कपालीशः षड्भिः संह्रादकः शुभः

တင့်တယ်သော သမဒသည် အဖွဲ့ခုနစ်စုဖြင့် လာ၏၊ ဒုမ္ဒုဘောဋ္ဌလည်း ထိုနည်းတူ လာ၏။ ကပါလီရှသည် ငါးစုဖြင့် လာပြီး၊ မင်္ဂလာရှိသော သံဟ္ရာဒကသည် ခြောက်စုဖြင့် လာ၏။

Verse 41

कोटिकोटिभिरेवैकः कुंडकः कुंभकस्तथा । विष्टंभोऽष्टाभिरेवेह गणपः सर्वसत्तमः

ကုဏ္ဍကသည် တစ်ဦးတည်းပင် ကောဋိပေါင်း ကောဋိများဖြင့် အဖော်အပါ ဝန်းရံခံရ၏၊ ကုಂಭကလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ဗိဋ္ဌမ္ဘသည် အဖွဲ့ရှစ်စုဖြင့် လာ၏—သူသည် ဂဏပ၊ သတ္တဝါအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 42

पिप्पलश्च सहस्रेण सन्नादश्च तथा बली । आवेशनस्तथाष्टाभिः सप्तभिश्चंद्रतापनः

ပိပ္ပလသည် တစ်ထောင်နှင့်အတူ လာ၏၊ သန်မာသော စန္နာဒလည်း လာ၏။ အာဝေသနသည် အဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့နှင့် လာပြီး၊ စန္ဒြတாபနသည် အဖွဲ့ခုနစ်ဖွဲ့နှင့် လာ၏။

Verse 43

महाकेशः सहस्रेण नंदिर्द्वादशभिस्तथा । नगः कालः करालश्च महाकालः शतेन च

မဟာကေသသည် တစ်ထောင်နှင့်အတူ လာ၏၊ နန္ဒီလည်း အဖွဲ့တစ်ဆယ်နှစ်ဖွဲ့နှင့် လာ၏။ နဂ၊ ကာလ၊ ကရာလတို့လည်း လာကြပြီး၊ မဟာကာလသည် တစ်ရာနှင့် လာ၏။

Verse 44

अग्निकः शतकोट्या वै कोट्याग्निमुख एव च । आदित्यमूर्धा कोट्या च कोट्या चैव धनावहः

အဂ္နိကသည် ကုဋိတစ်ရာ (ရာကုဋိ) နှင့်အတူ လာ၏၊ အဂ္နိမုခလည်း ကုဋိတစ်ကုဋိနှင့် လာ၏။ အာဒိတျမူර්ဓာသည် ကုဋိတစ်ကုဋိနှင့် လာပြီး၊ ဓနာဝဟလည်း ကုဋိတစ်ကုဋိနှင့် လာ၏။

Verse 45

सन्नागश्च शतेनैव कुमुदः कोटिभिस्त्रिभिः । अमोघः कोकिलश्चैव कोटिकोट्या सुमंत्रकः

စန္နာဂသည် တစ်ရာနှင့် လာ၏၊ ကုမုဒသည် ကုဋိသုံးကုဋိနှင့် လာ၏။ အမောဃနှင့် ကိုကိလလည်း လာကြပြီး၊ စုမန်တရကသည် ကုဋိပေါ်ကုဋိ များစွာနှင့် လာ၏။

Verse 46

काकपादस्तता षष्ट्या षष्ट्या संतानको गणः । महाबलश्च नवभिर्मधुपिंगश्च पिंगलः

ကာကပာဒ၊ ထို့နောက် တတာနှင့် သန္တာနကတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီ အလိုက် ခြောက်ဆယ်သော အတော်အပါးနှင့် လာကြ၏။ မဟာဗလသည် ကိုးဦးနှင့် လာပြီး၊ မဓုပင်္ဂသည် ပင်္ဂလနှင့်အတူ လာ၏။

Verse 47

नीलो नवत्या सप्तत्या चतुर्वक्त्रश्च पूर्वपात् । वीरभद्रश्चश्चतुःषष्ट्या करणो बालकस्तथा

နီလာသည် ကိုးဆယ်နှင့်အတူ လာ၏။ အခြားတစ်ဦးသည် ခုနစ်ဆယ်နှင့်အတူ လာ၏။ စတုရဝက္တရသည် အရှေ့ဘက်မှ ရောက်လာ၏။ ဝီရဘဒ္ဒရသည် ခြောက်ဆယ်လေးနှင့်အတူ လာပြီး ကရဏနှင့် ဘာလကလည်း ထိုနည်းတူ လာ၏။

Verse 48

पंचाक्षः शतमन्युश्च मेघमन्युश्च विंशतिः । काष्ठकोटिश्चतुःषष्ट्या सुकोशो वृषभस्तथा

ပဉ္စာက္ษ၊ သတမန်ယူနှင့် မေဃမန်ယူတို့လည်း ရောက်လာ၏—(မေဃမန်ယူသည်) နှစ်ဆယ်နှင့်အတူ။ ကာဋ္ဌကိုဋိသည် ခြောက်ဆယ်လေးနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး၊ သုကိုသနှင့် ဝೃષဘလည်း ထိုနည်းတူ ရောက်လာ၏။

Verse 49

विश्वरूपस्तालकेतुः पंचाशच्च सिताननः । ईशानो वृद्धदेवश्च दीप्तात्मा मृत्युहा तथा

ဝိශ්වරူပနှင့် တာလကေတုတို့ ရောက်လာပြီး၊ စိတാനနသည် ငါးဆယ်နှင့်အတူ လာ၏။ အီရှာန၊ ဝೃદ્ધဒေဝ၊ ဒီပ္တာတ္မာ နှင့် မృత్యုဟာ တို့လည်း ရောက်လာ၏။

Verse 50

विषादो यमहा चैव गणो भृंगरिटिस्तथा । अशनी हासकश्चैव चतुःषष्ट्या सहस्रपात्

ဝိသာဒ၊ ယမဟာ နှင့် ဘೃင်္ဂရိဋိ ဟုခေါ်သော ဂဏလည်း ရောက်လာ၏။ အရှနီနှင့် ဟာသကလည်း လာပြီး၊ သဟသ్రပာတ်သည် ခြောက်ဆယ်လေးနှင့်အတူ ရောက်လာ၏။

Verse 51

एते चान्ये च गणपा असंख्याता महाबलाः । सर्वे सहस्रहस्ताश्च जटामुकुटधारीणः

ဤသူတို့နှင့် အခြား ဂဏပတိများစွာသည် ရေတွက်မရအောင် မဟာဗလရှိ၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ သူတို့အားလုံးသည် လက်တစ်ထောင်ရှိကြပြီး၊ ဇဋာမုကုဋ (ဆံပင်ချည်ထုံး၏ မကူဋ) ကို ဆောင်းထားကြ၏။

Verse 52

चंद्रलेखावतंसाश्च नीलकंठास्त्रिलोचनाः । हारकुंडलकेयूरमुकुटाद्यैरलंकृताः

သူတို့သည် လကွေးအမှတ်ကို အလှဆင်အဖြစ် ဆောင်ထားကြပြီး လည်ချောင်းပြာ၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ လည်ဆွဲ၊ နားကပ်၊ လက်မောင်းကွင်း၊ မကွတ်နှင့် အခြားအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။

Verse 53

अणिमादिगुणैर्युक्ताः शक्ताः शापप्रसादयोः । सूर्यकोटिप्रतीकाशास्तत्राजग्मुर्गणेश्वराः

အဏိမာစသည့် စိဒ္ဓိဂုဏ်များဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ကျိန်စာချနိုင်သကဲ့သို့ ကရုဏာပေးနိုင်သော ဂဏေရှဝရတို့သည် နေတစ်ကုဋိကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 54

पातालांबरभूमिस्थाः सर्वलोकनिवासिनः । तुंबुरुर्नारदो हाहा हूहूश्चैव तु सामगाः

ပာတာလ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှ—အမှန်တကယ် လောကအားလုံးမှ—လောကတစ်လောကစီ၏ နေထိုင်သူများ လာရောက်ကြသည်။ သာမန်သီချင်းဆိုသူ တုမ္ဘုရု၊ နာရဒ၊ ဟာဟာ၊ ဟူးဟူးတို့လည်း ပါဝင်လာကြသည်။

Verse 55

तंत्रीमादाय वाद्यांश्चाऽवादयञ्छंकरोत्सवे । ऋषयः कृत्स्नशश्चैव वेदगीतांस्तपोधनाः

သူတို့သည် ဗီဏာနှင့် အခြားတူရိယာများကို ကိုင်ယူ၍ ရှင်ကရာ၏ ပွဲတော်တွင် တီးခတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် တပဿကြွယ်ဝသော ရှင်ရသီတို့သည် ဝေဒသီချင်းများကို အပြည့်အစုံ ရွတ်ဆိုကြသည်။

Verse 56

पुण्यान्वैवाहिकान्मंत्राञ्जेषुः संहृष्टमानसाः । एवं प्रतस्थेगिरिशो वीज्यमानश्च गंगया

သူတို့သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မင်္ဂလာလက်ထပ် မန္တရားများကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ဂိရီရှ (ရှီဝ) သည် ဂင်္ဂါဒေဝီ၏ ပန်ကာခတ်၍ အနီးကပ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထွက်ခွာတော်မူသည်။

Verse 57

तथा यमुनया चापांपतिना धृतच्छत्रया । स्त्रीभिर्नानाविधालापैलाजाभिश्चानुमोदितः

ထို့အတူ ယမုနာနှင့် ရေ၏အရှင် ဝရုဏသည် မင်းရဲ့ထီးတော်ကို ကိုင်ဆောင်ကြပြီး၊ မိန်းမများက ပွဲတော်ဆန်သော စကားမျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းအတည်ပြုကာ လာဇာ (ဆန်လှော်) ပူဇော်သကာများဖြင့်လည်း ကြိုဆိုအနုမോദနာ ပြုကြသည်။

Verse 58

महोत्सवेन देवेशो गिरिस्थानं विवेश सः । प्रभासत्स्वर्णकलशं तोरणानां शतैर्युतम्

မဟာပွဲတော်ကြီးအလယ်၌ ဒေဝတို့၏အရှင်သည် တောင်တည်ရာသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ထိုနေရာသည် တိုရဏာတံခါးတန်းများ ရာချီဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး တောက်ပသော ရွှေကလသ်အထွတ်များဖြင့် တင်မြှောက်ထားသည်။

Verse 59

वैडूर्यबद्धभूमिस्थं रत्नजैश्च गृहैर्युतम् । तत्प्रविश्य स्तूयमानो द्वारमभ्याससाद ह

ထိုနေရာ၏ အဝင်းအဝိုင်းမြေပြင်သည် ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးရတနာ) ဖြင့် ခင်းထားပြီး၊ ရတနာဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်တော်များလည်း ပြည့်စုံသည်။ ထိုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော်မူရာတွင် အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းသံများကြားက တံခါးဝသို့ နီးကပ်တော်မူ၏။

Verse 60

ततो हिमाचलस्तत्र दृश्यते व्याकुलाकुलः । आदिशदात्मभृत्यानां महादेव उपस्थिते

ထို့နောက် ဟိမာချလ (ဟိမလယ) သည် ထိုနေရာ၌ စိတ်လှုပ်ရှား၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ဟု မြင်ရ၏။ မဟာဒေဝ ရှေ့တော်၌ ရှိနေသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ အမှုထမ်းများအား အမိန့်ညွှန်ကြားမှုများ စတင်ပြုလေသည်။

Verse 61

ततो ब्रह्माणमचलो गुरुत्वे प्रार्थयत्तदा । कृत्यानां सर्वभारेषु वासुदेवं च बुद्धिमान्

ထို့နောက် တောင်၏အရှင် ပညာရှိသည် ဘြဟ္မာအား အကြီးအကဲအဖြစ် ဦးစီးစောင့်ရှောက်ပေးရန် တောင်းပန်လေ၏။ ထို့ပြင် ဗာစုဒေဝ (ဗိဿနု) အား လိုအပ်သော ကိစ္စတာဝန် အားလုံး၏ भारကို ထမ်းဆောင်ရန် အပ်နှံတောင်းဆိုလေသည်။

Verse 62

प्रत्याह च विवाहऽस्मिन्कुमारीभ्रातरं विना । भविष्यति कथं विष्णो लाजहोमादिकर्मसु

သူက ပြန်လည်ဆိုသည်– «ဤမင်္ဂလာပွဲ၌ မိန်းကလေး၏ အစ်ကိုမရှိလျှင် လာဇာပူဇာနှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇာ) စသည့် ကర్మများကို အို ဗိဿဏု၊ မည်သို့ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း»

Verse 63

सुतो हि मम मैनाकः स प्रविष्टोऽर्णवे स्थितः । इति चिंताविषण्णं तं विष्णुराहमहामतिः

«ငါ့သား မိုင်နာကာသည် သမုဒ္ဒရာအတွင်း ဝင်ရောက်၍ ထိုတွင်ပင် နေထိုင်နေသည်» ဟုဆိုကာ စိုးရိမ်ပူပန်၍ စိတ်ညစ်နေသူကို မြင်သဖြင့် မဟာဉာဏ်ရှိသော ဗိဿဏုက သူ့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 64

अत्र चिंता न कर्तव्या गिरिराज कथंचन । अहं भ्राता जगन्मातुरेतदे वं च नान्यथा

«အို တောင်တန်းတို့၏ မင်းကြီး၊ ဤနေရာ၌ မည်သို့မျှ စိုးရိမ်စရာ မရှိ။ ငါသည် ကမ္ဘာမိခင်၏ အစ်ကိုပင် ဖြစ်သည်—ဤအချက်သည် ထိုသို့ပင်၊ အခြားမဟုတ်»။

Verse 65

ततः प्रमुदितः शैलः पार्वतीं च स्वलंकृताम् । सखीभिः कोटिसंख्याभिर्वृतां प्रवेशयत्सदः

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လှသော တောင်မင်းသည် မိမိ၏ တင့်တယ်သရုပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ပါရဝတီကို ကုဋိပေါင်းများစွာသော မိတ်သမီးများ ဝိုင်းရံလျက် အစည်းအဝေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ဝင်စေ하였다။

Verse 66

ततो नीलमयस्तंभं ज्वलत्कांचनकुट्टिमम् । मुक्ताजालपरिष्कारं ज्वलितौ षधिदीपितम्

ထို့နောက် (သူသည်) အပြာနက်ရောင် တောက်ပသည့် တိုင်တန်းများရှိ၍ ရွှေပြောင်ပြောင် ခင်းကျင်းထားသော ကြမ်းပြင်နှင့် ပုလဲကွန်ယက် အလှဆင်မှုတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ တောက်လောင်နေသော အလင်းရောင်ရှိ ဥဿဓိ (ဆေးမြက်) မီးများဖြင့် ထွန်းညှိထားသည့် မင်္ဂလာမဏ္ဍပကို မြင်ရသည်။

Verse 67

रत्नासनसहस्राढ्यं शतयोजनविस्तृतम् । विवाहमंडपं शर्वो विवेशानुचरावृतः

ရတနာအာသန ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ယောဇနာတစ်ရာကျယ်ဝန်းသော မင်္ဂလာမဏ္ဍပသို့ သာဝ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ အနုချာပရိဝါရတို့ ဝန်းရံလျက် ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 68

ततः शैलः सपत्नीकः पादौ प्रक्षाल्य हर्षितः । भवस्य तेन तोयेन सिषिचे स्वं जगत्तथा

ထို့နောက် သဲလ (ဟိမာလယ) သည် မိဖုရားနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်စွာ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြော၍ ထိုရေဖြင့်ပင် မိမိ၏ လောကကိုလည်း ပက်ဖျန်းကာ ကောင်းချီးပေးလေ၏။

Verse 69

पाद्यमाचमनं दत्त्वा मधुपर्कं च गां तथा । प्रदानस्य प्रयोगं च संचिंतयंति ब्राह्मणाः

ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ) နှင့် သောက်သုံးရေ (အာစမန) ကို ပူဇော်ကာ၊ မဓုပရ္က နှင့် နွားတစ်ကောင်ကိုလည်း ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ဘြာဟ္မဏတို့သည် တန်ခိုးရှိသော ဒါနပေးအပ်ခြင်း၏ တရားဝင်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို စဉ်းစားညှိနှိုင်းကြ၏။

Verse 70

दौहित्रीं कव्यवाहानां दद्मि पुत्रीं स्वकामहम् । इत्युक्त्वा तस्थिवाञ्छैलो न जानाति हरस्य सः

သဲလက “ကဗျဝါဟ (ပူဇော်မီး) ကို သယ်ဆောင်သူတို့၏ မြေးမဖြစ်သော ငါ့သမီးကို ငါ့ဆန္ဒအတိုင်း ပေးအပ်မည်” ဟုဆိုကာ ရပ်တည်လျက်ရှိသော်လည်း၊ ဟရ (ရှီဝ) ၏ အမှန်တကယ်သော အဆင့်အတန်းကို သူမသိခဲ့ပေ။

Verse 71

ततः सर्वानपृच्छत्स कुलं कोऽपि न वेद तत् । ततो विष्णुरिदं प्राह पृछ्यंतेऽन्ये किमर्थतः

ထို့နောက် သူသည် (သတို့သား၏) မျိုးရိုးကို လူတိုင်းအား မေးမြန်းသော်လည်း မည်သူမျှ မသိကြ။ ထိုအခါ ဗိဿဏုက “အခြားသူများကို မေးနေခြင်းသည် ဘာအတွက်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 72

अज्ञातकुलतां तस्य पृछ्यतामयमेव च । अहिरेव अहेः पादान्वेत्ति नान्यो हिमाचल

သူ၏မသိသောမျိုးရိုးကို ဤသူတစ်ဦးတည်းကိုသာ မေးမြန်းကြပါစေ။ အကြောင်းမူကား မြွေ၏ခြေရာကို မြွေတစ်ကောင်သာ သိနိုင်၏—အို ဟိမာချလ၊ အခြားသူမည်သူမျှ မသိနိုင်။

Verse 73

स्वगोत्रं यदि न ब्रूते न देया भगिनी मम । ततो हासस्तदा जज्ञे सर्वेषां सुमहास्वनः

«သူက မိမိ၏ ဂိုတ်ရကို မပြောလျှင် ငါ့ညီမကို မပေးရ» ဟုဆို၏။ ထိုအခါ အားလုံးအကြား၌ အသံကြီးစွာသော ရယ်သံကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 74

निवृत्तश्च क्षणाद्भूयः किं वक्ष्यति हरस्त्विति । ततो विमृश्य बहुधा किंचिद्भीताननो यता

ထိုနောက် ခဏအတွင်း ရယ်သံသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့ပြင် သူတို့သည် «ဟရ (ရှီဝ) က ဘာပြောမလဲ» ဟု ထပ်မံစဉ်းစားကြ၏။ ထိုအခါ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့သည့်အရိပ်ဖြင့် တစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 75

लज्जाजडः स्मितं चक्रे ततः पार्थ स वै हरः । ततो विशिष्टा ब्रुवति शीघ्रं कालोऽतिवर्तते

ထိုအခါ ဟရ (ရှီဝ) သည် ရှက်ကြောက်မှုကြောင့် တိတ်ငြိမ်နေကာ အပြုံးသေးသေးသာ ပြု၏။ ထို့နောက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းမတစ်ဦးက «မြန်မြန်—အချိန်က လွန်သွားနေပြီ» ဟုဆို၏။

Verse 76

हरिः प्राह महेशानं बिभ्यदावेद्मयहं तव । मातामहं च पितरं प्रयोगं श्रृणु भूधर

ဟရီသည် မဟေရှာနအား ပြော၏—«လေးစားကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဤအကြောင်းကို သင့်ထံ တင်ပြပါ၏။ အို ဘူဓရ (တောင်)၊ သင့်လျော်သော အစီအစဉ်ကို နားထောင်ပါ—ငါသည် မိခင်ဘက် အဘိုးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဖခင်အဖြစ်လည်းကောင်း (ဓလေ့ထုံးတမ်းကို စီမံရန်) ဆောင်ရွက်မည်»။

Verse 77

आत्मपुत्राय ते शंभो आत्मदौहित्रकाय ते । इत्युक्ते विष्णुना सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः

ဗိဿနုက «အို သမ္ဘု၊ ဤသူမသည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင်သားအတွက်၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်မြေးအတွက် ဖြစ်သည်» ဟု မိန့်တော်မူသော်၊ အားလုံးက «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 78

देवोऽप्युदाहरेद्वुद्धिं सर्वेभ्योऽप्यधिकां वराम् । ततः शैलस्तथा चोक्त्वा दत्त्वा देवीं च सोदकम्

ထို့နောက် ဘုရားဗိဿနုသည် အခြားအကြံဉာဏ်အားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော အကြံဉာဏ်ကောင်းကိုလည်း ကြေညာတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဟိမဝန္တတောင်သည် ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ သောဒက (ပူဇော်ရေ) နှင့်အတူ ဒေဝီကို ပေးအပ်လေ၏။

Verse 79

आत्मानं चापि देवाय प्रददौ सोदकं नगः । ततः सर्वे तुष्टुवुस्तं विवाहं विस्मयान्विताः

ထို့ပြင် တောင်သည် သောဒက (ပူဇော်ရေ) နှင့်အတူ မိမိကိုယ်ကိုပါ ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်၍ မဟာမိတ်နှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို ပြုလေ၏။ ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းပြည့်နှက်သော အားလုံးက ထိုမင်္ဂလာပွဲကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 80

दाता महीभृतां नाथो होता देवश्चतुर्मुखः । वरः पशुपतिः साक्षात्कन्या विश्वरणिस्तथा

ပေးအပ်သူမှာ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်ဖြစ်၏။ ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်သူမှာ မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာဒေဝ ဖြစ်၏။ သတို့သားမှာ ပသုပတိ သီဝတော်မူသူ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ သတို့သမီးမှာ ဝိශ්ဝရဏီ (ပါရဝတီ) ဖြစ်၏။

Verse 81

ततः स्तुवत्सु मुनिषु पुष्पवर्षे महत्यपि । नदत्सु देवतूर्येषु करं जग्राह त्र्यम्बकः

ထို့နောက် မုနိတို့ ချီးမွမ်းသံများကြားတွင်၊ ပန်းမိုးကြီးကျလာစဉ်တွင်၊ နတ်တူရိယာသံများ မြည်ဟည်းသံကြားတွင်၊ တြျမ်ဗက (Tryambaka) သည် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ယူလေ၏။

Verse 82

देवो देवीं समालोक्य सलज्जां हिमशैलजाम् । न तृप्यति न चाह्लादत्सा च देवां वृषध्वजम्

သခင်ဘုရားသည် ဟိမာလယတောင်၏ သမီးတော်၊ အရှက်သိမ်မွေ့သော ဒေဝီကို ကြည့်ရှုလျက် မပြည့်မစုံ မငြီးငွေ့ဘဲ အမြဲပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ဒေဝီလည်း နွားအလံတော်ကိုင်သော ဘုရားကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

Verse 83

तत्र ब्रह्मादिमुनयो देवीमद्भुतरूपिणीम् । पश्यंतः शरणं जग्मुर्मनसा परमेश्वरम्

ထိုနေရာ၌ ဘြဟ္မာနှင့် မုနိအရှင်တို့သည် အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဒေဝီကို မြင်ကြ၍ စိတ်ဖြင့်ပင် ပရမေရှဝရကို အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံကြ၏။

Verse 84

मा मुह्याम पार्वतीं च यथा नारदपर्वतौ । ततस्तथैव तच्चक्रे सर्वेषामीप्सितं वचः

“နာရဒနှင့် ပရဝတတို့က တစ်ခါက ပါရဝတီအပေါ် မ भ्रमသကဲ့သို့၊ ငါတို့လည်း မ भ्रमကြစို့” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သူသည် အားလုံးလိုလားသော စကားကို ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

Verse 85

ततो देवैश्च मुनिभिः संस्तुतः परमेश्वरः । प्रविवेश शुभां वेदीं मूर्तिमज्ज्वलनाश्रिताम्

ထို့နောက် ဒေဝတားနှင့် မုနိတို့က ချီးမွမ်းကြသော ပရမေရှဝရသည် မင်္ဂလာဝေဒီသို့ ဝင်ရောက်၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော သန့်ရှင်းမီးတော်၌ တည်နေရာယူတော်မူ၏။

Verse 86

वेधाः श्रुतीरितैर्मं त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपस्थितैः । मूर्तमग्निं जुहाव त्रिः परिक्रम्य च तं हरः

ထို့နောက် ဝေဓာ (ဘြဟ္မာ) သည် ဝေဒများ၌ ကြေညာထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မန္တရများက ဝန်းရံနေစဉ်၊ ထင်ရှားသော သန့်ရှင်းမီးတော်ထဲသို့ အဟုတိကို သုံးကြိမ် ပူဇော်လှူဒါန်း၏။ ဟရ (ရှီဝ) လည်း ထိုမီးတော်ကို သုံးပတ် ပတ်လည်လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 87

लाजाहोम उमाभ्राता प्राह तं सस्मितं हरिः । बहवो मिलिताः संति लोकाः संमर्द ईश्वर

လాజာဟိုးမ (မီးပူဇော်ပွဲတွင် အလှော်စပါးပူဇော်ခြင်း) အချိန်၌ ဟရီ (ဗိဿဏု) သဘောပြုံးလျက် အုမာ၏အစ်ကို ဟရ (ရှီဝ) ထံ မိန့်တော်မူသည်—«လောကများစွာ စုဝေးလာကြပြီ၊ အရှင်ဘုရား၊ လူအုပ်ကြီးကျပ်တည်းလှ၏»

Verse 88

सावधानेन रक्ष्याणि भूषणानि त्वया हर । ततो हरश्च तं प्राह स्वजने माऽतिगोपय

«ဟရာ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဟရက ပြန်လည်မိန့်သည်—«ကိုယ့်လူမျိုးတို့ထံမှ အလွန်အကျွံ မဖုံးကွယ်ပါနှင့်»

Verse 89

किंचित्प्रार्थय दास्यामि प्राह विष्णुस्ततो वरम् । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु स च तद्दुर्लभं ददौ

ထို့နောက် ဗိဿဏုက «တစ်စုံတစ်ရာ တောင်းပါ၊ ငါက မင်္ဂလာအကျိုး (ဝရ) ပေးမည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူက «သင်၌ ငါ၏ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) ခိုင်မြဲပါစေ» ဟု တောင်းလျှောက်ရာ ဗိဿဏုက ထိုရှားပါးသော ဝရကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 90

ददतुः सृष्टिसंरक्षां ब्रह्मणे दक्षिणामुभौ । अग्नये यज्ञभागांश्च प्रीतौ हरजनार्दनौ

ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော ဟရနှင့် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) တို့သည် ဘြဟ္မာအား ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်ခ) အဖြစ် စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုကို စောင့်ရှောက်ရသော တာဝန်ကို ပေးအပ်ကြပြီး၊ အဂ္နိအားလည်း ယဇ္ဉ၏ သင့်တော်သော အပိုင်းများကို ချီးမြှင့်ကြ၏။

Verse 91

भृग्वादीनां ततो दत्त्वा श्रुतिरक्षणदक्षिणाम् । ततो गीतैश्च नृत्यैश्च भोजनैश्च यथेप्सितैः

ထို့နောက် ဘൃဂုတို့နှင့် အခြား ရှင်ရသေ့များအား ရှုတိ (ဝေဒ) ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရန် ဒက္ခိဏာကို ပေးအပ်ကြ၏။ ထို့နောက် လိုအင်ဆန္ဒအတိုင်း သီချင်းများ၊ အကများနှင့် အစားအသောက်ပွဲများကို စီစဉ်ကျင်းပကြ၏။

Verse 92

महोत्सवैरनेकैश्च विस्मयं समपद्यत । विसृज्य लोकं तं सर्वं किमिच्छादानकैर्भवः

မဟာပွဲတော်များစွာကြောင့် လူအပေါင်းတို့ အံ့ဩလှုပ်ရှားကြ၏။ ထိုစုဝေးလာသောလောကသားတို့ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ဘဝ (ရှီဝ) သည် တောင်းသမျှအတိုင်း ကောင်းကြီးပေးလှူတော်မူ၏။

Verse 93

सरस्वत्या च पितरौ देव्याश्चाऽश्वास्य दुःखितौ । आमंत्र्य हिमशैलेंद्रं ब्रह्मणं च सकेशवम्

ဆရஸဝတီသည် ဒေဝီ၏ ဝမ်းနည်းနေသော မိဘနှစ်ပါးကို နှစ်သိမ့်ပေး၏။ ထို့နောက် ဟိမဝန္တတောင်မင်းနှင့် ဘြဟ္မာ၊ ကေသဝ (ဗိဿနု) တို့ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။

Verse 94

जगाम मंदरगिरिं गिरिणा यानुगोर्चितः

ထိုအခါ သူသည် မန္ဒရတောင်သို့ သွားတော်မူ၏။ တောင်မင်း (ဟိမဝန္တ) သည် လိုက်ပါကာ ဂုဏ်ပြုဝတ်ပြုလျက် အနောက်မှ ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 95

ततो गते भगवति नीललोहिते सहोमया गिरिममलं हि भूधरः । सबांधवो रुदिति हि कस्य नो मनो विसंष्ठंलं जगति हि कन्यकापितुः

အုမာနှင့်အတူ ကောင်းမြတ်သော နီလလောဟိတ (ရှီဝ) ထွက်ခွာသွားသောအခါ တောင်မင်း ဟိမဝန္တသည် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့်အတူ မိမိ၏ သန့်ရှင်းသောတောင်ပေါ်၌ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးလေ၏။ သမီး၏ဖခင်၏ ဝမ်းနည်းခြင်းကို မြင်လျှင် ဤလောက၌ မည်သူ၏နှလုံး မလှုပ်ရှားမည်နည်း။

Verse 96

इमं विवाहं गिरिराजपुत्र्याः श्रृणोति चाध्येति च यो नरः शुचिः । विशेषतश्चापि विवाहमंगले स मंगलं वृद्धिमवाप्नुते चिरम्

စိတ်သန့်ရှင်းသော လူမည်သူမဆို တောင်မင်း၏သမီး (ပါရဝတီ) ၏ မင်္ဂလာပွဲအကြောင်းကို နားထောင်လည်းကောင်း လေ့လာလည်းကောင်း ပြုလျှင်—အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာနေ့၌—မင်္ဂလာကောင်းခြင်းနှင့် ရေရှည်တိုးတက်ကြီးပွားမှုကို ရရှိလေ၏။