Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

နာရဒက ဆိုသည်— ဂိရိဇာ သွားနေစဉ် မိခင်၏ တောက်ပမြင့်မြတ်သော မိတ်ဆွေကို မြင်၏။ ထိုတောင်၏ ဒေဝတားဖြစ်ပြီး “ကုသုမာမောဒိနီ” ဟု အမည်ရ၏။

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

တောင်သမီးကို မြင်သောအခါ နတ်မသည် မေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ သူမကို ဖက်ကာ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် «နင် ဘာကြောင့် ထပ်သွားမလဲ» ဟု မေးလေ၏။

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

သူမသည် သင်္ကရမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒေါသ၏ အကြောင်းရင်းကို အားလုံး ပြောပြလေ၏။ ထို့နောက် ဂိရီဇာသည် မိခင်က ယုံကြည်လက်ခံထားသော နတ်မထံသို့ ထပ်မံ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

«အပြစ်ကင်းသူရေ၊ နင်သည် တောင်မင်း၏ နတ်တော်ဖြစ်၍ အမြဲတမ်းရှိ၏။ အရာအားလုံးကို သိပြီး အမြဲနီးကပ်တည်ရှိကာ ငါ့အပေါ် အလွန်ချစ်ခင်လှ၏» ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

«ထို့ကြောင့် ယခု နင်လုပ်သင့်သည့်အရာကို ငါပြောမည်။ သို့သော် ပိနာကင် (ရှီဝ) ၏ အနီးသို့ အခြားမိန်းမ ဝင်ရောက်ခြင်းအကြောင်းမှာ…»

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

«အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ငါ့အား ပြောကြားသင့်သည့်အရာကို ပြောပါ; ထို့နောက် ငါသည် သင့်လျော်သမျှကို ဆောင်ရွက်မည်» ဟု ဆိုလေ၏။ ထိုသို့ နတ်မ ပြောသောအခါ ဒေဝီ (ပါရဝတီ) သည် တောင်သို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ထိုနေရာ၌ အံ့ဖွယ်များစွာဖြင့် တင့်တယ်လှပသော မြင့်မားသည့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် နတ်မသည် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ချန်လှပ်၍ သစ်ခေါက်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ တပဿာအကျင့်ကို ခံယူ하였다။

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

တောင်သမီးသည် သား၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ပြုစုမှုအောက်တွင် တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။ နွေရာသီ၌ မီးငါးပုံ၏ အပူကို ခံတတ်၍ မိုးရာသီ၌ ရေထဲ၌ စိမ့်ဝင်နေ하였다။

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

“ဟရ (ရှီဝ) အနီး၌ ဒီနေရာသို့ မိန်းမတစ်ယောက်မျှ မဝင်စေပါနှင့်။ ထို့ပြင် ဒီမှာ အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်း ငါ့ကို ပြောပါ၊ သားရေ။”

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

“ချက်ချင်းပဲ ကျွန်ုပ် လုပ်ပါမည်။ ထို့နောက် သင့်လျော်သမျှသည် မနှောင့်နှေးဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်လာမည်။” ဟုဆိုကာ “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဝီရကသည် နတ်မကို လျှောက်하였다။

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

မိခင်၏ အမိန့်အတိုင်း သားသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ တုန်လှုပ်၍ ဖျားနာမှုလည်း ပျောက်ကင်းသွားသည်။ မိခင်ကို ဦးချကန်တော့ပြီး သုံးမျက်စိရှင်ကို တွေ့မြင်ရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

ထို့နောက် သူသည် ဂဇဝက္တရ (ဆင်မျက်နှာရှင်) ထံသို့ ဦးချပြီး ရပ်နေသူအား ပြောလေ၏။ မျက်ရည်ကြောင့် လည်ချောင်းတင်းကျပ်ကာ တောင်းပန်လျက်—«ပါရဝတီမယ်တော်၊ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း အတူခေါ်ပါ» ဟုဆို၏။

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

«ကလေးရေ၊ ဂဇဝက္တရက မင်းကိုလည်း ငါ့ကို လှောင်သလိုပဲ သေချာလှောင်မယ်။ ထို့ကြောင့် ငါနဲ့အတူ လာပါ; ငါ့ရဲ့ သွားရာလမ်းကြောင်းက မင်းရဲ့လည်း အတူတူပဲ» ဟုဆို၏။

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

«လှည့်စားသူတို့အတွက် အရှက်ခွဲခံရခြင်းမှ သေခြင်းရောက်တတ်သည်၊ ကောင်း၏ သားလေးရေ» ဟုဆိုပြီး၊ ထိုသို့ပြောကာ သူ့ကိုခေါ်ယူ၍ ဟိမာဒြီ (ဟိမဝန္တာ) သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။