Adhyaya 32

Verse 1

नारद उवाच । श्रुत्वैतं संस्तवं दैत्यः संघुष्टं देवबंदिभिः । सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितम्

နာရဒက ပြောသည်—နတ်ဘန်ဒီတို့က အသံကျယ်စွာ ကြွေးကြော်သော ဤစတုတ္ထကို ကြားသော် ဒိုင်တျာသည် ဘြဟ္မာ၏ စကားကို သတိရလာ၏—ဘုရားကလေး၏ လက်ဖြင့် မိမိသေဆုံးရမည့် အချိန်သည် ယခု နီးကပ်လာပြီဟု။

Verse 2

श्रुत्वा स क्लिन्नसर्वांगो द्वाःस्थं राजा वचोऽब्रवीत् । अमात्यान्द्रष्टुमिच्छामि शीघ्रमानय मा चिरम्

ဤသို့ကြားသော် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး စိုစွတ်နေသော မင်းကြီးသည် တံခါးစောင့်အား ပြော၏—“ငါ့အမတ်များကို တွေ့ချင်သည်။ မြန်မြန်ခေါ်လာ၊ မနှောင့်နှေးစေနှင့်။”

Verse 3

ततस्ते राजवचनात्कालनेमि मुखागताः । प्राह तांस्तारको दैत्यः किमिदं वो विचेष्टितम्

ထို့နောက် မင်း၏အမိန့်အတိုင်း သူတို့သည် ကာလနေမိ၏ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဒೈတ်ယ တာရကာက «သင်တို့၏ဤအပြုအမူသည် အဘယ်နည်း» ဟု မေးလေ၏။

Verse 4

यैः शत्रुसंभवा वार्ता कापि न श्रीवितस्त्वहम् । मदिराकाममत्तानां मंत्रित्वं वो न युज्यते । हितं मन्त्रयते राज्ञस्तेन मंत्री निगद्यते

«သင်တို့ကြောင့် ရန်သူဘက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သတင်းကို ငါ မည်သို့မျှ မကြားရ။ အရက်နှင့် ကာမတဏှာကြောင့် မူးယစ်နေသူတို့အတွက် အမတ်ရာထူး မသင့်တော်။ မင်း၏ အကျိုးအတွက် အကြံပေးသူသာ အမတ်ဟု ခေါ်သည်»

Verse 5

अमात्या ऊचुः । को जानाति सुरान्दीनान्दैत्यानामिति नो मतिः

အမတ်တို့က ပြောကြသည်– «ဘုရားတို့ အားနည်း၍ ဒൈတ်ယတို့ အားကောင်းသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမြင်ဖြစ်သည်»

Verse 6

मा विषीद महाराज वयं जेष्यामहे सुरान् । बालादपि भयं किं वा लज्जायै चिंतितं त्विदम्

«မစိုးရိမ်ပါနှင့် မဟာမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားတို့ကို အနိုင်ယူမည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ဘာကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။ ဤစိုးရိမ်မှုသည် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်သာလော»

Verse 7

सर्वमेतत्सुसाध्यं च भेरी संताड्यतां दृढम् । ततो दैत्येन्द्रवचनात्संनाहजननी तदा

«ဤအရာအားလုံး လွယ်ကူစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်—စစ်ဒရမ်ကို ခိုင်မာစွာ တီးကြလော့!» ထို့နောက် ဒൈတ်ယတို့၏ အရှင်၏ အမိန့်အတိုင်း လက်နက်တပ်ဆင်ရန် စုရုံးပြင်ဆင်မှု ချက်ချင်း စတင်လေ၏။

Verse 8

भृशं संताडिता भेरी कंपयामास सा जगत् । स्मरणाद्दैत्यराजस्य पर्वतेभ्यो महासुराः

ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခံရသော စစ်ဗေရီသည် လောကတစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်စေ၏။ ဒೈတျာမင်းကို အောက်မေ့ခေါ်သံသာဖြင့်ပင် မဟာအဆုရာတို့သည် တောင်တန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 9

निम्नगाभ्यः समुद्रेभ्यः पातालेभ्योंऽबरादपि । सहसा समनुप्राप्ता युगांतानलसप्रभाः

မြစ်များမှလည်းကောင်း၊ သမုဒ္ဒရာများမှလည်းကောင်း၊ ပာတားလလောကများမှလည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်မှပင်လည်းကောင်း၊ သူတို့သည် ချက်ချင်း ရောက်လာကြ၍ ယုဂအဆုံး မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပကြ၏။

Verse 10

कोटिकोटिसहस्रैस्तु परार्धैर्दशभिः शतैः । सेनापतिः कालनेमिः शीघ्रं देवानुपाययौ

ကုဋိကုဋိအထောင်အသောင်းနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော တပ်အင်အားကြီးများနှင့်အတူ စစ်သူကြီး ကာလနေမိသည် နတ်တို့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချီတက်သွား၏။

Verse 11

चतुर्योजनविस्तीर्णे नानाश्चर्यसमन्विते । रथे स्थितो मनाग्दीनस्तारकः समदृश्यत

အံ့ဖွယ်အရာမျိုးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော အကျယ် ယောဇနာလေးရှိ ရထားပေါ်၌ တာရကသည် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ညှိုးနွမ်းသကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे पार्थ क्रुद्धैः स्कन्दस्य पार्षदैः । प्राकारः पातितः सर्वो भग्नान्युपवनानि च

ထိုအချိန်အတွင်း၊ အို ပာရ္ထ၊ စကန္ဒ၏ ဒေါသထွက်နေသော ပါရ္သဒများသည် ကာကွယ်တံတိုင်းအားလုံးကို လှဲချကာ အပဝနဥယျာဉ်များကိုပါ ချိုးဖျက်ပစ်ကြ၏။

Verse 13

ततश्चचाल वसुधा देवी सवनकानना । जज्वाल खं सनक्षत्रं प्रमूढं भुवनं भृशम्

ထို့နောက် မြေမိခင်ဒေဝီသည် တောအုပ်နှင့် ဥယျာဉ်တောများနှင့်အတူ လှုပ်ရှားတုန်ခါ၏။ ကြယ်များပါသော ကောင်းကင်သည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး လောကအပေါင်းတို့သည် အလွန်အမင်း မောဟဖြစ်သွား၏။

Verse 14

तमोभूतं जगच्चसीद्गृध्रैर्व्याप्तं नभोऽभवत् । ततो नानाप्रहरणं प्रलयांबुदसन्निभम्

လောကသည် အမှောင်ထုဖြစ်သွား၍ ကောင်းကင်သည် ဂရိဓ္ဓ (လင်းတ) များဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။ ထို့နောက် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များ၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုသည် ကာလအဆုံး ပျက်ကွက်ရာ၏ မိုးတိမ်များကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 15

कालनेमिमुखं पार्थ अदृश्यत महद्बलम् । तद्धि घोरमसंख्येयं जगर्ज विविधा गिरः

အို ပာရ္ထ (Pārtha) ရေ၊ ကာလနေမိ (Kālanemi) ဦးဆောင်သော အင်အားကြီးမားသည့် တပ်ဖွဲ့တစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏—ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အရေအတွက်မတွက်နိုင်—ထို့ပြင် အမျိုးမျိုးသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 16

अभ्यद्रवद्रणे देवान्भगवंतं च शंकरम् । विनदद्भिस्ततो दैत्यैन्देवानीकं महायुधैः

ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ ဟိန်းဟောက်နေသော ဒိုင်တျ (Dāitya) များသည် လက်နက်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒေဝတော်များနှင့် ဘဂဝန် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကိုပါ တိုက်ခိုက်ကာ ဒေဝတပ်စုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 17

पर्वतैश्च शतघ्नीभिरायसैः परिधैरपि । क्षणेन द्रावितं सर्वं विमुखं चाप्यदृश्यत

တောင်တန်းများ၊ သတဂ္ဃနီ (śataghnī) များနှင့် သံတုတ်များဖြင့်လည်း အရာအားလုံးသည် ခဏချင်းပင် ချေမှုန်း၍ ထွက်ပြေးသွားကာ နောက်ပြန်လှည့်နေသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 18

असुरैर्वध्यमाने तु पावकैरिव काननम् । अपतद्दावभूमिष्ठ महाद्रुमवनं यथा

အသူရာတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသောအခါ တောမီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်တောကြီးကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသော သစ်ပင်ကြီးများကဲ့သို့ လည်းကောင်း ကျဆုံးကုန်၏။

Verse 19

ते भिन्नास्थिशि रोदेहाः प्राद्रवंत दिवौकसः । न नाथमध्यगच्छंत वध्यमाना महासुरैः

အရိုးများ၊ ဦးခေါင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးလျက် နတ်ပြည်သားတို့သည် ထွက်ပြေးကြကုန်၏။ မဟာအသူရာတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ကိုးကွယ်ရာ အရှင်သခင်ကို မတွေ့နိုင်ကြပေ။

Verse 20

अथ तद्विद्रुतं सैन्यं दृष्ट्वाः पुरंदरः । आश्वासयन्नुवाचेदं बलवद्दानवार्दितम्

ထိုထွက်ပြေးနေသော စစ်တပ်ကို မြင်လျှင် ပူရန်ဒရ (သိကြားမင်း) သည် အားပေးစကားဆိုကာ အစွမ်းထက်သော ဒါနဝါတို့၏ နှိပ်စက်ခြင်းခံနေရသော တပ်ဖွဲ့အား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 22

एष कालानलप्रख्यो मयूरं समुपस्थितः । रक्षिता वो महासेनः कथं भीतिस्तथापि वः

ဤတွင် မဟာသေန (ကာတြိကနတ်မင်း) သည် ကာလမီးကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ဥဒေါင်း ယာဉ်စီး၍ တည်ရှိ၏။ သူသည် သင်တို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေကြသနည်း။

Verse 23

शक्रस्य वचनं श्रुत्वा समाश्वस्ता दिवोकसः । दानवान्प्रत्ययुध्यंत शक्रं कृत्वा व्यपाश्रयम्

သိကြားမင်း၏ စကားကို ကြားရလျှင် နတ်တို့သည် စိတ်သက်သာရာ ရကြကုန်၏။ သိကြားမင်းကို အမှီပြုလျက် ဒါနဝါတို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြကုန်၏။

Verse 24

कालनेमिर्महेन्द्रेण संयुगे समयुज्यत । सहस्राक्षौहिणीयुक्तो जंभकः शंकरेण च

စစ်မြေပြင်၌ ကာလနေမိသည် မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) နှင့် တိုက်ခိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဂျမ္ဘကသည် တပ်ဖွဲ့အများအပြား (ထောင်ချီ) နှင့်အတူ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကိုလည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 25

कुजंभो विष्णुना चैव तावत्य क्षौहिणीवृतः । अन्ये च त्रिदशाः सव मरुतश्च महाबलाः

ကူဂျမ္ဘဟာလည်း ထိုမျိုးတပ်ဖွဲ့များဖြင့် ဝန်းရံလျက် ဗိဿဏုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အခြားသော ဒေဝတားအားလုံးနှင့် အင်အားကြီး မရုတ်တို့ပါ စစ်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 26

प्रत्ययुध्यंतं दैत्येंद्रेः साध्याश्च वसुभिः सह । ततो बहुविधं युद्धं कालनेमिर्विधायच

ဆာဓျာတို့သည် ဝသုတို့နှင့်အတူ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကာလနေမိသည် နည်းလမ်းမျိုးစုံ၊ လှည့်ကွက်မျိုးစုံဖြင့် စစ်ပွဲကို ဆက်လက်ဖန်တီးလှုပ်ရှားစေ하였다။

Verse 27

उत्सृज्य सहसा पार्थ ऐरावणशिरःस्थितः । स तु पादप्रहारेण मुष्टिना चैव तं गजम्

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသော စစ်သူရဲသည် အဲရာဝတ၏ ခေါင်းပေါ်၌ တည်ကာ၊ ထိုဆင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်၍ လက်မုဋ္ဌီဖြင့်လည်း ထိုးနှက်하였다။

Verse 28

शक्रं च चघ्ने विनदन्पेततुस्तावुभौ भुवि । ततः शक्रं समादाय कालनेमिर्विचेतसम्

ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် သူသည် ရှက္ရကိုလည်း ထိုးနှက်ကာ၊ နှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကြသည်။ ထို့နောက် ကာလနေမိသည် သတိလစ်သွားသော ရှက္ရကို ဖမ်းဆီးယူ하였다။

Verse 29

रथमाश्रित्य भूयोपि तारकाभिमुखो ययौ । अथ क्रुद्धं तदा देवैः सहसा चांतकादिभिः

သူသည် ရထားပေါ်သို့ ထပ်မံတက်ကာ တာရကာကို မျက်နှာမူ၍ ရှေ့တိုးသွား၏။ ထိုအခါ နတ်တို့သည် အန္တကာတို့နှင့်အတူ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်ကာ တုံ့ပြန်ရန် လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 30

ह्रियते ह्रियते राजा त्राता कोऽपि न विद्यते । एतस्मिन्नंतरे शर्वं पिनाकधनुषश्च्युतैः

“ဘုရင်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီ—ဆွဲခေါ်သွားပြီ! ကယ်တင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့!” ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ရှရဝ (ရှီဝ) သည် ပိနာကာ လေးမှ လွှတ်လိုက်သော မြားများဖြင့်…

Verse 31

भयं त्यजत भद्रं वः शुराः शस्त्राणि गृह्णत । कुरुध्वं विक्रमे बुद्धि मा च काचिद्व्यथास्तु वः

“ကြောက်ရွံ့မှုကို ပယ်ချကြလော့—ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ! အို သူရဲကောင်းတို့၊ လက်နက်များကို ကိုင်ယူကြလော့။ သတ္တိဗလကို စိတ်တွင် တည်စေကြ၊ သင်တို့၌ မည်သည့်ဝေဒနာမျှ မကျန်စေကြနှင့်” ဟု ဆို၏။

Verse 32

किमेतेन महेन्द्रेण मया युध्यस्व दानव । वीरंमन्य सुदुर्बुद्धे ततो ज्ञास्यसि वीरताम्

“မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) ကို ဘာလိုအပ်သနည်း? ငါနှင့် တိုက်ခိုက်လော့၊ ဒာနဝ! ကိုယ့်ကိုယ်ကို သူရဲကောင်းဟု ထင်သော မိုက်မဲသူရေ—ထိုအခါမှ စစ်မှန်သော သူရဲကောင်းမှုကို သိရလိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 33

कानेमिरुवाच । नग्नेन सह को युध्येद्धतेनापि च येन वा । शंसत्सु दैत्यवीराणामुपहासः प्रजायते

ကာနေမိရုက ပြောသည်—“အဝတ်မဝတ်သူနှင့် ဘယ်သူက တိုက်မလဲ၊ သို့မဟုတ် သူက ထိုးနှက်၍ လဲကျသွားသူနှင့်ပင် ဘယ်သူက တိုက်မလဲ။ ငါတို့က ထိုသို့လုပ်လျှင် ဒေတ္တဝီရတို့ ကြည့်နေ၍ အော်ဟစ်ဂုဏ်ယူနေစဉ် ငါတို့အပေါ် ရယ်မောကဲ့ရဲ့မှု ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။”

Verse 34

आत्मनस्तु समं किंचिद्विलोक्य सुदुर्मते । तदाकर्ण्य च सावज्ञं वचः शर्वो विसिष्मिये

ရှာဝ (ရှီဝ) သည် မိမိနှင့်တူညီသကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို မြင်၍—အလွန်မှားယွင်းသောသူရေ—ထိုအပြစ်တင်စော်ကားသော စကားကို ကြားသော် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 35

ततः कुमारः सहसा मयूरस्थोऽभ्यधावत । कुजंभं सानुगं हत्वा वासुदेवोप्यधावत

ထို့နောက် ကုမာရ (စကန္ဒ) သည် မယူးရ (ပျားမ) ပေါ်စီး၍ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွား၏။ ကုဇမ္ဘကို သူ၏အနောက်လိုက်များနှင့်တကွ သတ်ပြီးနောက် ဝါစုဒေဝ (ဗိဿနု) လည်း ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက်ရန် ထိုးဝင်သွား၏။

Verse 36

ततो हरिः स्कंदमाह किमेतेन तव प्रभो । दैत्याधमेन पापेन मुहूर्तं पश्य मे बलम्

ထို့နောက် ဟရိ (ဗိဿနု) သည် စကန္ဒအား “အရှင်၊ ဤအပြစ်ရှိသော ဒေဝတားအောက်ဆုံးနှင့် သင်ဘာလိုသနည်း။ ခဏလောက် ကျွန်ုပ်၏ အင်အားကို ကြည့်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 37

एवमुक्त्वा निवार्यैनं केशवो गरुडस्थितः । शार्ङ्गकोदंडनिर्मुक्तैर्बाणैर्दैत्यमवाकिरत्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဂရုဍပေါ်ထိုင်သော ကေရှဝသည် သူ (စကန္ဒ) ကို တားဆီးကာ၊ ရှာရင်္ဂ ဓနုမှ လွှတ်သော မြားများဖြင့် ဒေဝတားကို မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ချလေ၏။

Verse 38

स तैर्बाणैस्ताड्यमानो वज्रैरिव महासुरः । विमुच्य वासवं क्रुद्धो बाणांस्तान्व्यधमच्छरैः

ထိုမြားများကြောင့် မဟာအဆုရသည် မိုးကြိုးတံများကဲ့သို့ ထိခိုက်နာကျင်ရပြီး၊ ဒေါသထွက်ကာ ဝါစဝ (အိန္ဒြာ) ၏ လက်နက်တူကို လွှတ်ထုတ်၍ မိမိ၏ မြားများဖြင့် ထိုမြားများကို ချိုးဖျက်လေ၏။

Verse 39

यान्यान्बाणान्हरिर्दिव्यानस्त्राणि च मुमोच ह । निवारयति दैत्यस्तान्प्रहसंल्लीलयैव च

ဟရီသည် ဒေဝတန်ခိုးရှိ မြားများနှင့် အာယုဓများကို လွှတ်သော်လည်း၊ ဒေမုန်သည် အားလုံးကို ရယ်မောလျက် ကစားသကဲ့သို့ပင် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

Verse 40

ततः कौमोदकीं गृह्य क्षिप्रकारी जनार्दनः । मुमोच सैन्यनाथाय सारथिं च व्यचूर्णयत्

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သော ဇနာရ္ဒနသည် ကောမောဒကီ လက်နက်တံတားကို ကိုင်ယူကာ စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်ထံ ပစ်လွှတ်၍ ရထားမောင်းသူကိုပါ ချေမွခဲ့သည်။

Verse 41

ततो रथादवप्लुत्य विवृत्य वदनं महत् । गरुडं चंचुनादाय स विष्णुं क्षिप्तवान्मुखे

ထို့နောက် သူသည် ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်၍ ဂရုဍကို နှုတ်ခမ်းတံဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဗိဿနု၏ မျက်နှာ/ပါးစပ်ဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 42

ततोऽभूत्सर्वदेवानां विमोहो जगतामपि । चचाल वसुधा चेलुः पर्वताः सप्त चार्णवाः

ထိုအခါ ဒေဝတို့အားလုံးနှင့် လောကများပါ မောဟအံ့ဩခြင်းက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မြေကြီးတုန်လှုပ်၍ တောင်တန်းများလှုပ်ရှားကာ သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းလည်း လှိုင်းထန်ပျက်ပြား하였다။

Verse 43

कालनेमिर्नश्चैव प्रानृत्यत महारणे । असंमूढस्ततो विष्णुस्त्वराकाल उपस्थिते

စစ်ပွဲကြီးအတွင်း ကာလနေမိလည်း ပျက်စီးသွားပြီး လဲကျစဉ် ကိုယ်လုံးကွေးကောက်၍ ယိမ်းယိုင်နေ하였다။ ထို့နောက် ဗိဿနုသည် မမောဟဘဲ တည်ငြိမ်ပြည့်စုံလျက် ဆုံးဖြတ်ချိန်ရောက်သဖြင့် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်하였다။

Verse 44

कुक्षिं विदार्य चक्रेण भास्करोऽभादिवोदितः । बहिर्भूतो हरिश्चैनं महोयित्वा स्वनिन्दया

ဝမ်းဗိုက်ကို စက်လက်နက်ဖြင့် ခွဲလျက် ဟရိသည် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အပြင်သို့ရောက်သော် မိမိ၏အရှက်တရားဖြင့် ၎င်းကို လွှမ်းမိုးလေ၏။

Verse 45

पातालस्य तलं निन्ये तत्र शिश्ये स काष्ठवत् । ततश्चक्रेण दैत्यानां निहता दशकोट्यः

၎င်းသည် ပါတာလမြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ပစ်ချခံရပြီး သစ်တုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေ၏။ ထို့နောက် စက်လက်နက်ဖြင့် ဒါနဝဆယ်ကုဋေ အသတ်ခံရလေ၏။

Verse 46

प्रमोदितास्तथा देवा विमोहास्तत्क्षणाद्बभुः । ततःशर्वस्तमालिंग्य साधुसाधु जनार्दन

နတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အံ့သြမှင်သက်သွားကြ၏။ ထိုအခါ ရှားဝသည် သူ့ကိုပွေ့ဖက်၍ "ကောင်းလေစွ၊ ကောင်းလေစွ၊ အို ဇနာရ်ဒန" ဟု ကြွေးကြော်လေ၏။

Verse 47

त्वया यद्विहितं कर्म तत्कर्तान्यो न विद्यते । महिषाद्याः सुदुर्जेया देव्या ये विनिपतिताः

သင်ပြုခဲ့သော အမှုကို ပြုနိုင်သူ အခြားမရှိပါ။ နတ်ဘုရားမ နှိမ်နင်းခဲ့သော မဟိသ ကဲ့သို့သော ရန်သူကြီးများကိုပင် အောင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပါသည်။

Verse 48

तेषामतिबलो ह्येष त्वया विष्णो विनिर्जितः । तारकामयसंग्रामे वध्यस्तेसौ जनार्दन

၎င်းတို့အနက် အလွန်အင်အားကြီးမားသော ဤသူကို အသင် ဝိဿနု အောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ တာရကာမယ စစ်ပွဲတွင် ၎င်းသည် အသင် ဇနာရ်ဒန ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရန် ကံပါပြီးဖြစ်သည်။

Verse 49

कंसरूपः पुनस्तेऽयं हंतव्योऽष्टमजन्मनि । एवं प्रशंसमानास्ते वासुदेवं जगद्गुरुम्

တဖန် ကံဆာ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုယူ၍ ဤသူသည် အဋ္ဌမဘဝ၌ သင်က သတ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကမ္ဘာ၏ဂုရု ဝါစုဒေဝကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 50

शस्त्रजालैर्लब्धसंज्ञान्दैत्यसैन्याननाशयत् । तानि दैत्यशरीराणि जर्जराणि महायुधैः

လက်နက်မိုးရွာသကဲ့သို့ကျလာရာတွင် သတိပြန်ရပြီး၊ သူသည် ဒေဝတမန်မဟုတ်သော ဒိုင်တျတပ်များကို ဖျက်ဆီးလေ၏။ ထိုဒိုင်တျကိုယ်ခန္ဓာများသည် မဟာလက်နက်များကြောင့် ကြေမွပျက်စီးသွား၏။

Verse 51

अपतन्भूतले पार्थ च्छिन्नाभ्राणीव सर्वशः । ततस्तद्दानवं सैन्यं हतनाथमभूत्तदा

အို ပါရ္ထ၊ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ နေရာအနှံ့ ကျသွားကြ၏—မိုးတိမ်ကွဲပြားသကဲ့သို့။ ထိုအခါ ဒာနဝတပ်သည် ခေါင်းဆောင်သတ်ခံရ၍ ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်သွား၏။

Verse 52

देवैः स्कंदानुगैश्चैव कृतं शस्त्रैः पराङ्मुखम् । अथो क्रुष्टं तदा हृष्टैः सर्वैर्देवैर्मुदायुतैः

ဒေဝများနှင့် စကန္ဒ၏ အနုဂများက လက်နက်များဖြင့် သူတို့ကို နောက်ဆုတ်အောင် ပြန်လှန်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝသော ဒေဝအားလုံးက အောင်ပွဲအော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 53

संहतानि च सर्वाणि तदा तूर्याण्यवादयन् । अथ भग्नं बलं प्रेक्ष्य हतवीरं महारणे

ထိုအခါ သူတို့သည် အင်အားအားလုံးကို စုစည်း၍ စစ်တူရိယာများကို တီးခတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် မဟာစစ်ပွဲ၌ တပ်အင်အားပျက်ပြား၍ သူရဲကောင်းများသေဆုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေသည် ပြင်းထန်လာ၏။

Verse 54

देवानां च महामोदं तारकः प्राह सारथिम् । सारथे पश्य सैन्यानि द्राव्यमाणानि मे सुरैः

နတ်တို့၏ အလွန်ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်လျှင် တာရကသည် ရထားမောင်းသူအား ပြော၏— «ရထားမောင်းသူ၊ ကြည့်လော့၊ ငါ့စစ်တပ်တို့ကို နတ်တို့က နောက်ဆုတ်အောင် မောင်းနှင်နေကြသည်!»

Verse 55

येस्माभिस्तृणवद्दृष्टाः पश्य कालस्य चित्रताम् । तन्मे वाहय शीघ्रं त्वं रथमेनं सुरान्प्रति

«တစ်ခါက ငါတို့က မြက်တစ်စည်းလိုပဲ ထင်မြင်ခဲ့သူတို့ကို—ကာလ၏ အံ့သြဖွယ် ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်လော့။ ထို့ကြောင့် ငါ့အတွက် ဤရထားကို အလျင်အမြန် မောင်း၍ နတ်တို့ထံ တိုက်ရိုက်သွားလော့»

Verse 56

पश्यंतु मे बलं बाह्वोर्द्रवंतु च सुराधमाः । ब्रुवन्नेवं सारथिं स विधुन्वन्सुमहद्धनुः

«ငါ့လက်မောင်း၏ အင်အားကို သူတို့မြင်စေကြ—နတ်အပျက်တို့လည်း ပြေးလွှားစေ!» ဟု ရထားမောင်းသူအား ပြောကာ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော လေးကို လှုပ်ယမ်းကာ ထုတ်ပြ၏။

Verse 57

क्रोध रक्तेक्षणो राजा देवसैन्यं समाविशत् । आगच्छमानं तं दृष्ट्वा हरिः स्कंदमथाब्रवीत्

ဘုရင်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ နတ်စစ်တပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်၏။ သူလာနေသည်ကို မြင်လျှင် ဟရိ (ဗိဿနု) သည် စကန္ဒအား ပြောဆို၏။

Verse 58

कुमार पश्य दैत्येंद्रं कालं यद्वद्युगात्यये । अयं स येन तपसा घोरेणाराधितः शिवः

ဟရိက ပြော၏— «အို ကုမာရ၊ ဒိုင်တျယတို့၏ အရှင်ဤသူကို ကြည့်လော့၊ ယုဂအဆုံး၌ ကာလကဲ့သို့ပင်။ ဤသူသည် ကြမ်းတမ်းသော တပသဖြင့် သီဝကို ပူဇော်ကာ နှစ်သက်စေခဲ့သူတည်း»

Verse 59

अयं स येन शक्राद्याः कृता मर्काः समार्बुदम् । अयं स सर्वशस्त्रैगैर्योऽस्माभिर्न जितो रणे

ဤသူကား သိကြားမင်းနှင့်တကွ အခြားသော နတ်တို့အား မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလပတ်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ငါတို့သည် လက်နက်မျိုးစုံဖြင့် တိုက်ခိုက်သော်လည်း စစ်ပွဲတွင် မရှုံးနိမ့်ခဲ့သူမှာ ဤသူပင်တည်း။

Verse 60

नावज्ञया प्रद्रष्टव्यस्तारकोऽयं महासुरः । सप्तमं हि दिनं तेऽद्य मध्याह्नोऽयं च वर्तते

ဤ တာရက အသူရာကြီးအား မထီမဲ့မြင် မပြုသင့်ပေ။ ယနေ့သည် သင်၏ သတ္တမမြောက်နေ့ ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်သည် မွန်းတည့်ချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 61

अर्वागस्तमनादेनं जहि वध्योऽन्यथा नहि । एवमुक्त्वा स शक्रादींस्त्वरितः केशवोऽब्रवीत्

နေမဝင်မီ သူ့ကို သတ်လော့။ သို့မှသာ သူသေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်လျှင် မသေနိုင်ပေ။ ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ကေသဝ (ဗိဿနိုး) သည် သိကြားမင်းနှင့် အခြားနတ်တို့အား အလျင်အမြန် ပြောကြားလေသည်။

Verse 62

आयासयत दैत्येंद्रं सुखवध्यो यथा भवेत् । ततस्ते विष्णुवचनाद्विनदन्तो दिवौकसः

ဒိုင်းနက်တို့၏ ဘုရင်ကို မောပန်းနွမ်းနယ်အောင် ပြုကြလော့။ သို့မှသာ လွယ်ကူစွာ သတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဗိဿနိုး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း နတ်တို့သည် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးကြလေသည်။

Verse 63

तमासाद्य शरव्रातैर्मुदिताः समवाकिरन् । प्रहसन्निव देवांस्तान्द्रावयामास तारकः

သူ့ထံသို့ ရောက်သောအခါ နတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် မြားမိုးရွာချကြသည်။ သို့သော် တာရကသည် ရယ်မောနေသကဲ့သို့ပင် ထိုနတ်တို့ကို တိုက်ခိုက်မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

Verse 64

यथा नास्तिकदुर्वृत्तो नानाशास्त्रोपदेशकान् । सोढुं शक्ता न ते वीरं महति स्यंदने स्थितम्

သဒ္ဓါမဲ့ အကျင့်ပျက်သူသည် ကျမ်းစာမျိုးစုံမှ သင်ကြားသော ဆရာတို့ကို မခံနိုင်သကဲ့သို့၊ ထိုသူတို့လည်း မဟာရထားပေါ်၌ တည်နေသော သူရဲကောင်းကို မခံနိုင်ကြ။

Verse 65

महापस्मारसंक्रांतं यथैवाप्रियवादिनम् । विधूय सकलान्देवान्क्षणमात्रेण तारकः

အကြီးမားဆုံးသော အကြောတက်ရောဂါကူးစက်သူသည် မနှစ်သက်သော စကားပြောသူကို လှုပ်ခါပစ်သကဲ့သို့၊ တာရကလည်း ခဏတစ်လောက်အတွင်း နတ်အားလုံးကို လှုပ်ခါကာ ခွဲချလိုက်သည်။

Verse 66

आजगाम कुमाराय विधुवन्स महाधनुः । आगच्छमानं तं दृष्ट्वा स्कंदः प्रत्युद्ययौ ततः

ထို့နောက် မဟာလေးကို ကိုင်ဆောင်သူသည် တပ်စုများကို ခွဲကာ ကုမာရထံသို့ လာရောက်하였다။ သူလာနေသည်ကို မြင်သော် စကန္ဒသည် ချက်ချင်း ထွက်迎သွား하였다။

Verse 67

तस्यारक्षद्भवः पार्श्वं दक्षिणं चैव तं हरिः । पृष्ठे च पार्षदास्तस्य कोटिशोऽर्बदशस्तथा

ဘဝ (ရှီဝ) သည် သူ၏ဘေးဖက်ကို ကာကွယ်၍၊ ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) သည် သူ၏ညာဘက်ကို ကာကွယ်하였다။ နောက်ဘက်တွင် သူ၏ပါရ်သဒများသည် ကုဋိများနှင့် ကုဋိဆယ်များအထိ အလွန်များစွာ ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 68

ततस्तौ सुमहायुद्धे संसक्तौ देवदैत्ययौः । धर्माधर्माविवोदग्रौ जगदाश्चर्यकारकौ

ထို့နောက် ထိုမဟာစစ်ပွဲတွင် နတ်နှင့် ဒေဝတ (အဆုရ) တို့သည် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့တိုက်ခိုက်ကြ၍၊ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ တို့ တိုက်ပွဲတွင် ချုပ်ကပ်နေသကဲ့သို့ ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို အံ့ဩစေ하였다။

Verse 69

ततः कुमारमासाद्य लीलया तारकोऽब्रवीत् । अहो बालातिबालस्त्वं यत्त्वं गीर्वाणवाक्यतः

ထို့နောက် တာရကသည် ကုမာရ (စ్కန္ဒ) ထံသို့ ကစားသလို ချဉ်းကပ်ကာ ပြော၏— «အဟို! သင်သည် ကလေးအလွန်ကလေးပင်၊ ဒေဝတားတို့၏ စကားတော်ကြောင့် လာရောက်သကဲ့သို့»။

Verse 70

आसादयसि मां युद्धे पतंग इव पावकम् । वधेन तव को लाभो मम मुक्तोऽसि बालक

«သင်သည် စစ်ပွဲ၌ ငါ့ကို စိန်ခေါ်သည်မှာ မီးထဲသို့ ပျံဝင်သည့် ပိုးဖလံကဲ့သို့ပင်။ ငါ့ကို သတ်လျှင် သင်အတွက် အကျိုးအမြတ် ဘာရှိမည်နည်း။ ကလေးရေ၊ သင်သည် (ဝန်ထုပ်မှ) လွတ်မြောက်လိမ့်မည်»။

Verse 71

पिष क्षीरं गृहाणेमं कंदुकं क्रीड लीलया । एवमुक्तः प्रहस्याह तारकं योगिनां गुरुः

«နို့ကို ကြိတ်ပါ; ဒီဘောလုံးကို ယူပြီး ကစားပျော်ပါ» ဟုဆိုသော်၊ ယောဂီတို့၏ ဂုရုတော် စ్కန္ဒသည် ရယ်မောကာ တာရကအား ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 72

शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कष्टो भुजंगमः । दुष्प्रेक्ष्यो भास्करो बालो दुःस्पर्शोऽल्पोऽपि पावकः

«ငါ၏ ကလေးဘဝကို မထီမဲ့မြင် မလုပ်ပါနှင့်။ ကလေးမြွေတောင် အန္တရာယ်ရှိ၏; နံနက်ခင်း နေရောင်တောင် ကြည့်ရခက်၏; မီးသေးသေးတောင် ထိလျှင် နာကျင်၏»။

Verse 73

अल्पाक्षरो न मंत्रः किं सस्फुरो दैत्य दृश्यते । एवमुक्त्वा दैत्यमुक्तं गृहीत्वा कंदुकं च तम्

«အက္ခရာနည်းနည်းနဲ့ မန္တရမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ဒီဒေဝ်တ (ဒိုင်တျ) က ဘာကြောင့် တုန်လှုပ်နေတာလဲ» ဟုဆိုပြီး၊ ထို့နောက် သူသည် ဒိုင်တျ၏ ပစ်လွှတ်သည့် လက်နက်ကို ဘောလုံးတစ်လုံးလိုပင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

Verse 74

तस्मिञ्छक्त्यस्त्रमादाय दैत्याय प्रमुमोच ह । तस्य तेन प्रहारेम रथश्चूर्णिकृतोऽभवत्

ထို့နောက် သူသည် «သက္တိ» လက်နက်ကို ကိုင်ယူ၍ ဒေဝတမန်မဟုတ်သော အဆုရကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုထိုးနှက်မှုကြောင့် ရထားသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ခွဲကြေသွား၏။

Verse 75

चतुर्योजनमात्रो यो नानाश्चर्यसमन्वितः । गरुडस्य सुता ये च शीर्यमाणे रथोत्तमे

ယောဇနာလေးဆယ်မဟုတ်၊ ယောဇနာလေးမျှ အလျားရှိ၍ အံ့ဩဖွယ်ရာများစွာဖြင့် ပြည့်စုံသော ထိုအထူးမြတ် ရထားနှင့်၊ ဂရုဍ၏ သားများလည်း ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ရထား ပျက်စီးကွဲအက်သည့်အခါ…

Verse 76

मुक्ताः कथंचिदुत्पत्य सागरांतरमाविशन् । ततः क्रुद्धस्तारकश्च मुद्गरं क्षिप्तवान्गुहे

သူတို့သည် အခက်အခဲကြီးဖြင့် လွတ်မြောက်ကာ ခုန်တက်၍ သမုဒ္ဒရာအလယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ထို့နောက် တာရကာသည် ဒေါသထွက်လျက် ဂုဟာ (စကန္ဒ) ထံသို့ မုဒ္ဂရ (တုတ်လက်နက်) ကို ပစ်ချ၏။

Verse 77

विंध्याद्रिमिव तं स्कंदो गृहीत्वा तं व्यताडयत् । स्थिरे तस्योरसि व्यूढे मुद्गरः शतधाऽगमत्

စကန္ဒသည် ဗိန္ဓျတောင်ကဲ့သို့ ထိုလက်နက်ကို ဖမ်းယူကာ မြေပြင်သို့ ထိုးချလိုက်၏။ ထိုမုဒ္ဂရသည် သူ၏ တင်းမာကျယ်ပြန့်သော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သော်လည်း အစိတ်အပိုင်း တစ်ရာအဖြစ် ကွဲကြေသွား၏။

Verse 78

मेने च दुर्जयं दैत्यस्तदा षड्वदनं रणे । चिंतयामास बुद्ध्या च प्राप्तं तद्ब्रह्मणो वचः

ထိုအခါ အဆုရသည် စစ်မြေပြင်၌ မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော (စကန္ဒ) ကို မအနိုင်ယူနိုင်သူဟု ထင်မြင်၏။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာ၏ စကားတော် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည်ကို စိတ်ဖြင့် ပြန်လည်စဉ်းစား၏။

Verse 79

तं भीतमिव चालक्ष्य दैत्यवीराश्च कोटिशः । नदंतोऽतिमहासेनं नानाशस्त्रैरवाकिरन्

သူသည် ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ မြင်ရသဖြင့် ဒေတ္တယစစ်သူရဲ သန်းပေါင်းများစွာက ဟိန်းဟောက်၍ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များဖြင့် ထိုတပ်ကြီးကို မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ချလေ၏။

Verse 80

क्रुद्धस्तेषु ततः स्कंदः शक्तिं घोरामथाददे । अभ्यस्यमाने शक्त्यस्त्रे स्कंदनामिततेजसा

ထိုသူတို့အပေါ် စ္ကန္ဒသည် ဒေါသထွက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်သော သက္တိလှံကို ကိုင်ယူလေ၏။ စ္ကန္ဒ၏ မတိုင်းမတာသော တေဇောဖြင့် သက္တိအာယုဓကို စတင်လှုပ်ရှားစေသော်…

Verse 81

उल्काजालं महाघोरं पपात वसुधातले । चाल्यमाना तथा शक्तिः सुघोरा भवसूनुना

ကြောက်မက်ဖွယ် အူလ္ကာမိုးတိမ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာ၏။ ထိုသို့ပင် ဘဝ၏သား (စ္ကန္ဒ) က အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် သက္တိကို လှုပ်ရှားစေခဲ့လေ၏။

Verse 82

ततः कोट्यो विनिष्पेतुः शक्तीनां भर्तर्षभ । स शक्त्यस्त्रेण बलवान्करस्थेनाहनत्प्रभुः

ထို့နောက် အရှင်တို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ မြတ်သောသူရေ၊ သက္တိလှံ ကုဋိပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ထိုအခါ အင်အားကြီးသော အရှင်သည် လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသော သက္တိအာယုဓဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 83

अष्टौ पद्मानि दैत्वानां दशकोटिशतानि च । तथा नियुतसाहस्रं वाहनं कोटिरेव च

ဒေတ္တယတို့၏ အရေအတွက်မှာ ပဒ္မ ရှစ်ပါးရှိ၍ ထို့ပြင် ဒသ-ကုဋိ-သတ (သန်းတစ်ထောင်) လည်း ရှိ၏။ သူတို့၏ စီးနင်းယာဉ်များလည်း မရေတွက်နိုင်အောင် များပြား၍ ကုဋိနှင့် ထို့ထက်ပိုလေ၏။

Verse 84

ह्रंदोदरं च दैत्येंद्रं निखर्वैर्दशभिर्वृतम् । तत्राकुर्वन्सुतुमुलं नादं वध्येषु शत्रुषु

Daitya တို့၏သခင် Hraṃdodara သည် nikharvas ဆယ်ပါး ဝန်းရံလျက် အသတ်ခံရမည့် ရန်သူများကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံ ပြုလေ၏။

Verse 85

कुमारानुचराः पार्थ पूरयंतो दिशो दश । शक्त्यस्त्रस्यार्चिः संभूतशक्तिभिः केऽपि सूदिताः

အို Pārtha၊ Kumāra ၏ နောက်လိုက်များသည် အရပ်ဆယ်မျက်နှာကို ပြည့်စေခဲ့ပြီး အချို့မှာ Śakti လက်နက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မီးတောက်စွမ်းအင်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Verse 86

पताकयावधूताश्च हताः केचित्सहस्रशः । केचिद्धंटारवत्रस्ताश्छिन्नभिन्नहृदोऽपतन्

အချို့မှာ အလံများကဲ့သို့ လွင့်စဉ်ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရသည်၊ အခြားသူများမှာ ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ နှလုံးကွဲကြေလျက် လဲကျသွားကြသည်။

Verse 87

केचिन्मयूरपक्षाभ्यां चरणाभ्यां च सूदिताः । कोटिशस्ताम्रचूडेन विदार्यैव च भक्षिताः

အချို့မှာ ဥဒေါင်း၏ အတောင်ပံများနှင့် ခြေထောက်များဖြင့် ခြေမွခံခဲ့ရပြီး၊ ကုဋေပေါင်းများစွာသော အခြားသူများကို Tāmra-cūḍa က ဆွဲဆုတ်၍ စားသောက်လိုက်သည်။

Verse 88

पार्षदैर्मातृभिः सार्धं पद्मशो निहताः परे । एवं निहन्यमानेषु दानवेषु गुहादिभिः

အခြားသူများကို Pārṣadas နှင့် Mātṛs တို့က များပြားလှစွာသော အရေအတွက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်၊ ဤသို့ဖြင့် Dānavas တို့သည် Guha နှင့် သူ၏တပ်များ၏ ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံနေရစဉ်...

Verse 89

अभाग्यैरिव लोकेषु तारकः स्कंदमाययौ । जग्राह च गदां दिव्यां लक्षघंटादुरासदाम्

ကမ္ဘာလောကတို့ပေါ်သို့ ကံဆိုးကဲ့သို့ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ တာရကသည် စကန္ဒထံသို့ မာယာဖြင့် တိုးဝင်လာ၍ ခေါင်းလောင်းတစ်သိန်းမြည်သံကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဒိဗ္ဗဂဒါကို ဆုပ်ကိုင်ယူ하였다။

Verse 90

तया मयूरमाजघ्ने मयूरो विमुखोऽभवत् । दृष्ट्वा पराङ्मुखं लोकेषु वासुदेवोऽब्रवीत्त्वरन्

အဲဒီဂဒါဖြင့် မယူးရကို ထိုးနှက်ရာ မယူးရသည် မျက်နှာလွှဲသွား၏။ လောကတို့ရှေ့၌ မျက်နှာလွှဲနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဝါစုဒေဝသည် အလျင်အမြန် ပြောဆို하였다။

Verse 91

देवसेनापते शीघ्रं शक्तिं मुंच महासुरे । प्रतिज्ञामात्मनः पाहि लंबते रविमंडलम्

ဒေဝတပ်မတော်၏ စစ်ဦးစီးအရှင်၊ မဟာအသူရပေါ်သို့ သက္တိကို အလျင်အမြန် ပစ်လွှတ်ပါ။ သင်၏ ကတိသစ္စာကို ကာကွယ်ပါ—နေမင်း၏ ဝိုင်းကွင်းသည် နိမ့်ဆင်းလာပြီ။

Verse 92

स्कंद उवाच । त्वयैव रुद्रभक्तोऽयं जनार्दन ममेरितम् । वधार्थं रुद्रभक्तस्य बाहुः शक्तिं मुंचति

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်—အို ဇနာရ္ဒန၊ ဤရုဒြဘက္တသည် ငါ၏စကားအတိုင်း သင်ကပင် လှုံ့ဆော်ထားသူဖြစ်၏။ ရုဒြကို भक्तဖြစ်သူကို သတ်ရန် ငါ၏လက်သည် သက္တိကို လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 93

नारुद्रः पूजयेद्रुद्रं भक्तरूपस्य यो हरः । रुद्ररूपममुं हत्वा कीदृशं जन्मनो भवेत्

ရုဒြမဟုတ်သူက ရုဒြကို ဘယ်လိုပူဇော်နိုင်မည်နည်း—ဟရ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင်ပင် भक्त၏ရုပ်ကို ဆောင်ထားသော်လည်း။ ရုဒြ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သူဤသူကို သတ်ပြီးနောက် မည်သို့သော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်လာမည်နည်း။

Verse 94

तिरस्कृता विप्रलब्धाः शप्ताः क्षिप्ताः प्रपीडिताः । रुद्रभक्ताः कुलं सर्वं निर्दहंति हताः किमु

ရုဒြဘုရား၏ ကိုးကွယ်သူများသည် စော်ကားခံရခြင်း၊ လှည့်ဖြားခံရခြင်း၊ ကျိန်စာတိုက်ခံရခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်ခံရခြင်းရှိလျှင် မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်၊ အသတ်ခံရလျှင် ဆိုဖွယ်ရာအဘယ်ရှိမည်နည်း။

Verse 95

एष चेद्धंति तद्भद्रं हन्यतामेष मां रणे । रुद्रभक्ते पुनर्विष्णो नाहं शस्त्रमुपाददे

အကယ်၍ သူသည် တိုက်ခိုက်လျှင်လည်း ဖြစ်ပါစေ၊ စစ်ပွဲတွင် ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ပါစေ။ သို့သော် အို ဗိဿနိုး၊ ရုဒြဘုရား၏ ကိုးကွယ်သူတစ်ဦးအား ဆန့်ကျင်၍ ငါသည် လက်နက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်စွဲမည်မဟုတ်ပါ။

Verse 96

श्रीभगवानुवाच । नैतत्तवोचितं स्कंद रुद्रभक्तो यथा श्रृणु । द्वे तनू गिरिजाभर्तुर्वेदज्ञा मुनयो विदुः

မြတ်စွာဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ - အို စကန္ဒ၊ ဤအရာသည် သင့်အတွက် မသင့်လျော်ပါ။ 'ရုဒြဘုရား၏ ကိုးကွယ်သူ' ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟူသည်ကို နားထောင်လော့။ ဗေဒကျမ်းများကို သိသော ရသေ့တို့က ဂိရိဇာ၏ ကြင်ဖော်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်နှစ်မျိုးရှိကြောင်း ဟောကြားကြသည်။

Verse 97

एका जीवात्मिका तत्र प्रत्यक्षा च तथापरा । द्रोग्धा भूतेषु भक्तश्च रुद्रभक्तो न स स्मृतः

ထိုနှစ်မျိုးအနက် တစ်မျိုးမှာ သက်ရှိသတ္တဝါများအတွင်း တည်ရှိသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးမှာ ထင်ရှားသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သတ္တဝါတို့အပေါ် သစ္စာဖောက်သောသူသည် ကိုးကွယ်ပါ၏ဟု ဆိုစေကာမူ ရုဒြဘုရား၏ ကိုးကွယ်သူဟု မမှတ်ယူအပ်ပေ။

Verse 98

भक्तो रुद्रो कृपावांश्च जंतुष्वेव हरव्रतः । तदेनं भूतमर्त्येषु द्रोग्धारं त्वं पिनाकिनः

ရုဒြဘုရား၏ ကိုးကွယ်သူသည် ကရုဏာရှိပြီး ဟရဘုရား၏ ကတိသစ္စာတွင် တည်ကြည်သူဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် သက်ရှိသတ္တဝါများအပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိနာကလေးကို ကိုင်ဆောင်သူ အို အသင်၊ သတ္တဝါများနှင့် လူသားများအကြားရှိ ဤသစ္စာဖောက်အား သင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါသည်။

Verse 99

जहि नैवात्र पश्यामि दोषं कंचन ते प्रभो । श्रुत्वेति वाचं गोविंदात्सत्यार्थामपि भारत

‘သူ့ကို သတ်လော့၊ အို အရှင်၊ ဤနေရာ၌ သင့်တွင် အပြစ်မမြင်ပါ’ ဟု ဂေါဝိန္ဒထံမှ အဓိပ္ပာယ်မှန်ကန်သော ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အို ဘာရတ...

Verse 100

हंतुं न कुरुते बुद्धिं रुद्रभक्त इति स्मरन् । तारकस्तु ततः क्रुद्धो ययौ वेगेन केशवम्

‘သူသည် ရုဒြ၏ ကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်’ ဟု သတိရလျက် သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ပေ။ သို့သော် တာရကသည် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ ကေသဝထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

Verse 101

प्राह चैवं सुदुर्बुद्धे हन्मि त्वां पश्य मे बलम् । देवानां चापि धर्माणां मूलं मतिमतां तथा । हत्वा त्वामद्य सर्वांस्तांश्छेत्स्ये पश्याद्य मे बलम्

ထို့နောက် သူသည် ဤသို့ ပြောဆိုလေသည် - ‘အို ယုတ်မာသော စိတ်ရှိသူ၊ သင့်ကို ငါသတ်မည် - ငါ၏ အင်အားကို ကြည့်လော့။ သင်သည် နတ်ဘုရားများနှင့် တရားဓမ္မ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး ပညာရှိတို့၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သင့်ကို သတ်ပြီးလျှင် သူတို့အားလုံးကို ငါဖြတ်တောက်မည် - ယနေ့ ငါ၏ တန်ခိုးကို ကြည့်လော့။’

Verse 102

विष्णुरुवाच । दैत्येंद्र तव चास्माभिः किमहो श्रृणु सत्यताम्

ဗိဿနိုးက မိန့်တော်မူသည် - ‘အို ဒါနဝတို့၏ အရှင်သခင်၊ သင်နှင့် ငါတို့အကြား ဤအရာကား အဘယ်နည်း။ အမှန်တရားကို ယခု နားထောင်လော့။’

Verse 103

रथे य एष शर्वोऽयं हतेऽस्मिन्सकलं हतम् । श्रुत्वेति तारकः क्रुद्धस्तूर्णं रुद्ररथं ययौ

‘ဤ သဗ္ဗ (သီဝ) သည် ရထားပေါ်၌ ရှိ၏ - ဤသူ အသတ်ခံရလျှင် အရာအားလုံး ပျက်စီးလိမ့်မည်’ ဟု ကြားလျှင် တာရကသည် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ ရုဒြ၏ ရထားဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

Verse 104

अभिसृत्य स जग्राह रुद्रस्य रथकूबरम् । यदा स कूबरं क्रुद्धस्तारकः सहसाऽग्रहीत्

သူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ ရုဒြ၏ ရထားတိုင် (ကူဗရ) ကို ဖမ်းဆုပ်하였다။ ထိုအခါ ဒေါသထန်သော တာရကသည် ထိုတိုင်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ—

Verse 105

रेसतू रोदसी तूर्णं मुमुहुश्च महर्षयः । व्यनदंश्च महाकाया दैत्या जलधरोपमाः

ထိုခဏချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နှစ်လောက တုန်လှုပ်၍ အော်ဟစ်ကြ၏။ မဟာရိရှီတို့လည်း မူးဝေစိတ်လှုပ်ရှားကြ၏။ မိုးတိမ်တောင်တန်းကဲ့သို့ ကိုယ်ထည်ကြီးသော ဒိုင်တျာတို့သည်လည်း ဟိန်းဟောက်ကြ၏။

Verse 106

आसीच्च निश्चितं तेषां जितमस्माभिरित्युत । तार कस्याप्यभिप्रायं भगवान्वीक्ष्य शंकरः

ထို့နောက် သူတို့သည် “ငါတို့ အမှန်တကယ် အနိုင်ရပြီ” ဟူ၍ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်လာကြ၏။ သို့သော် ဘဂဝန် ရှင်ကရသည် တာရက၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပင် မြင်သိ၍—

Verse 107

उमया सह संत्यक्त्वा रथं वृषभमावहत् । ओमित्यथ जपन्ब्रह्मा आकाशं सहसाश्रितः

အုမာနှင့်အတူ ရထားကို စွန့်၍ သူသည် နန္ဒီဝೃಷဘ (ဝೃಷဘ) ပေါ်သို့ တက်စီး하였다။ ထို့နောက် “အိုမ်” ဟု မန္တရကို ဂျပ်နေသော ဘြဟ္မာသည် ချက်ချင်း ကောင်းကင်သို့ ခိုလှုံသွား၏။

Verse 108

ततस्तं शतसिंहं च रथं रुद्रेण निर्मितम् । उत्क्षिप्य पृथ्व्यामास्फोट्य चूर्णयामास तारकः

ထို့နောက် ရုဒြက ဖန်ဆင်း၍ “ရာစင်္ဟ” ဟု ကျော်ကြားသော ထိုရထားကို တာရကသည် မြှောက်တင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချ၍ အမှုန့်အဖြစ် ချေမွလိုက်၏။

Verse 109

शूलपाशुपतादीनि सहसोपस्थितानि च । वारयामास गिरिशो भवः साध्य इति ब्रुवन्

သုံးချွန် (သူလ) နှင့် ပာရှုပတ အာယုဓာတို့ စသဖြင့် ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း၊ ဂိရိရှ—ဘဝ—သည် «သူကို ကံအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်» ဟု ဆိုကာ တားဆီးတော်မူ၏။

Verse 110

ततः स्ववंचितं ज्ञात्वा रुद्रेणात्मानमीर्ष्यया । विनदन्सहसाऽधावद्वृषभस्थं महेश्वरम्

ထို့နောက် ရုဒြက မိမိကို လှည့်စားသွားသည်ဟု သိမြင်သဖြင့်၊ တာရကသည် မနာလိုဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဟိန်းဟောက်၍၊ နွားပေါ်တင်ထိုင်သော မဟေရှွရထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်၏။

Verse 111

ततो जनार्दनोऽधावच्चक्रमुद्यम्य वेगतः । वज्रमिंद्रस्तथोद्यम्य दंडं चापि यमो नदन्

ထို့နောက် ဇနာရ္ဒနသည် အရှိန်ဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးဝင်ကာ စက်ရ (ချကရ) ကို မြှောက်တင်၏။ အင်ဒြသည်လည်း ဝဇ္ရ (မိုးကြိုး) ကို မြှောက်ကာ ရှေ့တိုးလာပြီး၊ ယမသည် ဟိန်းဟောက်လျက် ဒဏ္ဍ (တံ杖) ကို မြှောက်၏။

Verse 112

गदां धनेश्वरः क्रुद्धः पाशं च वरुणो नदन् । वायुर्महांकुशं घोरं शक्तिं वह्निर्महाप्रभाम्

ဓနေရှွရ (ဥစ္စာရှင်) သည် ဒေါသထန်ကာ ဂဒါ (တုတ်လုံး) ကို ကိုင်၏။ ဝရုဏသည် ဟိန်းဟောက်၍ ပာရှ (ကြိုး) ကို ဆုပ်ကိုင်၏။ ဝါယုသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာအင်ကူရှ (ချိတ်တံ) ကို မြှောက်ပြီး၊ အဂ္ဂိသည် အလွန်တောက်ပသော သက္တိ (လှံ) ကို ဆောင်၏။

Verse 113

निरृतिर्निशितं खड्गं रुद्राः शूलानि कोपिताः । धनूंषि साध्या देवाश्च परिघान्वसवस्तथा

နိရ္ရတိသည် ထက်မြက်သော ဓားကို ကိုင်၏။ ရုဒြများသည် ဒေါသထန်ကာ သုံးချွန်များကို ဆုပ်ကိုင်၏။ သာဓျများနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် လေးများကို ကိုင်ကြပြီး၊ ဝသုများလည်း သံတုတ် (ပရိဃ) များကို မြှောက်ကာ—တစ်ပါးချင်းစီ စစ်ပွဲ၏ တိုက်ခိုက်မှုအတွက် လက်နက်စုံလင်စွာ ပြင်ဆင်ကြ၏။

Verse 114

विश्वेदेवाश्च मुसलं चंद्रार्कौ स्वप्रभामपि । ओषधीश्चाश्विनौ देवौ नागाश्च ज्वलितं विषम्

ဝိශ්ဝေဒေဝတို့သည် မုဆလ (တုတ်ကြီး) ကို ကိုင်ယူကြ၏။ လနှင့် နေသည် မိမိတို့၏ အလင်းရောင်ကိုပင် ပူဇော်ကြ၏။ သန့်ရှင်းသော ဆေးပင်များ စုဝေးလာပြီး အရှွင်နီ ဒွိတော်လည်း ပါဝင်ကူညီကာ နာဂတို့သည် လောင်ကျွမ်းသော အဆိပ်ကို ထုတ်ဆောင်လာကြ—တစ်ဦးချင်းစီ၏ သဘာဝစွမ်းအားကို ဓမ္မကိစ္စအတွက် ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 115

हिमाद्रि प्रमुखाश्चापि समुद्यम्य महीधरान् । भृशमुन्नदतो देवान्धावतो वीक्ष्य तारकः

ဟိမာဒြီနှင့် အခြားတောင်တန်းများကိုပင် လက်နက်အဖြစ် မြှောက်တင်ထားစဉ်၊ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာသော နတ်တို့ကို မြင်၍ တာရကသည် ထိုတက်ကြွမှုကို ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် တင်းမာစွာ ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 116

निवृत्तः सहसा पार्थ महागज इवोन्नदन् । स वज्रमुष्टि नाहत्य भुजे शक्रमपातयत्

ထို့နောက် တာရကသည် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ကာ မဟာဆင်ကြီးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လေ၏။ မိုးကြိုးတံခွန်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော လက်သီးဖြင့် အိန္ဒြာ၏ လက်မောင်းကို ထိုးနှက်၍ သက္ကရာကို လဲကျစေ하였다။

Verse 117

दंडं यमादुपादाय मूर्ध्न्याहत्य न्यपातयत् । उरसाहत्य सगदं धनदं भुव्यपातयत्

ယမ၏ ဒဏ္ဍ (တံတား) ကို ဆွဲယူကာ ခေါင်းပေါ်သို့ ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ၏။ ထို့နောက် ဂဒါကိုင်ထားသော ဓနဒ (ကူဗေရ) ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်ကာ မြေပြင်သို့ ပစ်ချလေ၏။

Verse 118

वरुणात्पाशमादाय तेन बद्धा न्यपातयत् । महांकुशेन वायुं च चिरं मूर्ध्नि जघान सः

ဝရုဏ၏ ပာရှ (ကြိုးကွင်း) ကို ယူကာ ထိုကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ပြီး လဲကျစေ၏။ ထို့ပြင် အင်ကူရှကြီးဖြင့် ဝါယု၏ ခေါင်းပေါ်ကို အချိန်ကြာကြာ ထပ်တလဲလဲ ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 119

फूल्कारैरुद्धतं वह्निं शमयामास तारकः । निरृतिंखड्गमादाय हत्वा तेन न्यपातयत्

အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် တာရကသည် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးကို ငြိမ်းသတ်하였다။ ထို့နောက် ဓားကိုကိုင်ယူကာ နိရ္ဋတိကို ထိုဓားဖြင့် ထိုးသတ်၍ မြေပြင်သို့ လဲကျစေ하였다။

Verse 120

शूलैरेव तथा रुद्राः साध्याश्च धनुषार्दिताः । परिघैरेव वसवो मुशलैरेव विश्वकाः

ရုဒ္ဒရတို့သည် မိမိတို့၏ သုံးချွန်လှံများဖြင့်ပင် လဲကျခဲ့ကြသည်။ သာဓျတို့သည် မိမိတို့၏ လေးများကြောင့်ပင် နာကျင်ခဲ့ကြသည်။ ဝသုတို့သည် မိမိတို့၏ တုတ်တံများဖြင့်ပင် ထိခိုက်ခဲ့ကြပြီး၊ ဝိශ්ဝေဒေဝတို့သည် မိမိတို့၏ မုဆယ်များဖြင့်ပင် ပြန်လှန်ထိခိုက်ခဲ့ကြသည်—ကိုယ်တိုင်မြှောက်ထားသော အាវုဓများက ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန်ကျလာသကဲ့သို့။

Verse 121

रेणुनाच्छाद्य चंद्रार्कौ वल्मीकस्थाविवेक्षितौ । महोग्राश्चौषधीस्तालैरश्विभ्यां सोऽभ्यवर्तयत्

ဖုန်မှုန့်ဖြင့် လနှင့် နေကို ဖုံးအုပ်ကာ ပုရွက်ဆိတ်တောင်အတွင်း နစ်မြုပ်သကဲ့သို့ မြင်ရစေ하였다။ ထို့ပြင် အလွန်အစွမ်းထက်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို အရှွင်နှစ်ပါးထံမှ ထန်းတံများဖြင့် ရိုက်နှင်၍ ပြန်လှန်မောင်းထုတ်하였다။

Verse 122

सविषाश्च कृता नागा निर्विषाः पादकुट्टनैः । पर्वताः पर्वतैरेव निरुच्छ्वासा भृशं कृताः

နာဂတို့ကို ခြေဖြင့် နင်းချေသည့် ထိုးနှက်မှုများကြောင့် အဆိပ်ရှိစေသော်လည်းကောင်း၊ အဆိပ်ကင်းစေသော်လည်းကောင်း ဖြစ်စေ하였다။ တောင်တန်းတို့သည်လည်း တောင်တန်းများဖြင့်ပင် တိုက်ခိုက်ခံရကာ ပြင်းထန်စွာ မူးမေ့၍ အသက်ရှူမရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား하였다။

Verse 123

एवं तद्देवसैन्यं च हाहाभूतमचेतनम् । कृत्वा मुहूर्तादाधावच्चक्रपाणिं तमुन्नदन्

ဤသို့ဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း နတ်တပ်တော်တစ်ရပ်လုံးကို “ဟာ ဟာ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ထိတ်လန့်မူးမေ့သွားစေပြီးနောက်၊ သူသည် ကြွေးကြော်သံကြီးဖြင့် စက်ရကိုင်သော အရှင် (ဝိෂ္ဏု) ထံသို့ အပြေးအလွှား တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်하였다။

Verse 124

ततश्चांतर्दधे सद्यः प्रहसन्निव केशवः । कुयोगिन इव स्वामी सदा बुद्धिमतां वरः

ထို့နောက် ကေရှဝသည် ချက်ချင်း မျက်စိမှောက်ကွယ်သွား၍ အပြုံးတစ်စုံတစ်ရာဖြင့်တူ၏—မမှန်ကန်သော ယောဂီ၏ လေ့ကျင့်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်သော သခင်အမှန်ကဲ့သို့၊ ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အမြဲ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 125

अपश्यंस्तारको विष्णुं पुनर्वृषभवा हनम् । आधावत्कुपितो दैत्यो मुष्टिमुद्यम्य वेगतः

ဗိဿဏုကို မမြင်ရသဖြင့် တာရကသည် နွားအလံတော်ရှိသော သခင် (ရှီဝ) ထံသို့ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာ၏။ ဒေါသထွက်နေသော ဒေဝတားမဟုတ်သည့် အဆုရသည် လက်သီးကို မြှောက်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးတက်လာ၏။

Verse 126

अचिरांशुरिवालक्ष्यो लक्ष्योथ भगवान्हरिः । आबभाषे ततो देवान्बाहुमुद्यम्यचोच्चकैः

ထို့နောက် အရှင်ဟရီသည် အလင်းရောင်တန်းတစ်စင်းကဲ့သို့ ခဏတာ မမြင်ရဘဲ နောက်တဖန် ထင်ရှားလာကာ၊ လက်မောင်းကို မြှောက်၍ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ဒေဝတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 127

पलायध्वमहो देवाः शक्तिश्चेद्वः पलायितुम् । विमूढा हि वयं सर्वे ये बालवचसागताः

«ပြေးကြလော့၊ အို ဒေဝတို့—ပြေးနိုင်စွမ်းတောင် ရှိလျှင်ပင်! အမှန်တကယ် ငါတို့အားလုံး မိုက်မဲလှ၏၊ ကလေးတစ်ယောက်၏ စကားကို ယုံကြည်၍ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သူများဖြစ်သောကြောင့်»။

Verse 128

किं न श्रुतः पुरा गीतः श्लोकः स्वायंभुवेन यः । यथा बालेषु निक्षिप्ताः स्त्रीषु षंडितकेषु च । अपस्मारीषु चैवापि सर्वे ते संशयं गताः

«စွဝိုင်အမ္ဘုဝ (မနု) က အရင်က သီဆိုခဲ့သော ရှလိုကကို မကြားဖူးသလော? ‘ကိစ္စရပ်များကို ကလေးများ၊ မိန်းမများ၊ မျိုးမပေါက်သူများ (အိနုခ်) နှင့် အပက်စမာရီ (ဝက်ရူးပြန်ရောဂါရှိသူ) တို့ထံ အပ်နှံလျှင်၊ အားလုံးသည် သံသယနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ကျရောက်ကြ၏’»။

Verse 129

प्रत्यक्षं तदिदं सर्वमाधुना चात्र दृस्यते

ယခု ဤနေရာ၌ ထိုအရာအားလုံးကို မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 130

अज्ञासिष्म पुरैवैतद्रुद्रभक्तं न हंत्यसौ । यत्प्रतिज्ञां नाकरिष्यन्न स्यान्नः कदनं महत्

ဤအရာကို အရင်ကတည်းက သိပြီးသား—သူသည် ရုဒြ (Rudra) ကို भक्त (bhakta) ဖြစ်သူကို မသတ်။ ထိုကတိကို မပြုခဲ့လျှင် ငါတို့အတွက် ဤမျှကြီးမားသော ပျက်စီးမှု မဖြစ်ပေါ်ဘူး။

Verse 131

अथैष यदि दैत्येंद्रं न निहंति कुबुद्धिमान् । मा भयं वो महाभागा निहनिष्यामि वो रिपून्

ယခု ဤမိုက်မဲသူက ဒေဝတၱိန်ဒြ (ဒေမုန်တို့၏ အရှင်) ကို မနှိမ်နင်းနိုင်လျှင်လည်း မကြောက်ကြနှင့်၊ ကံကောင်းသော ဒေဝများအို—သင်တို့၏ ရန်သူတို့ကို ငါ ဖျက်ဆီးမည်။

Verse 132

अद्य मे विपुलं बाह्वोर्बलं पश्यत दैत्याधमं नाशयामि मुष्टिनैकेन पश्यत

ယနေ့ ငါ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်၏ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားကို ကြည့်ကြလော့။ ကြည့်ကြ—ဒေမုန်အယုတ်ဆုံးကို မုဋ္ဌိတစ်ချက်တည်းဖြင့် ငါ ဖျက်ဆီးမည်၊ ကြည့်ကြလော့။

Verse 133

मया हि दक्षिणो बाहुर्दत्तश्च भवतां सदा । रिपून्वा निहनिष्यामि सत्यं तत्परिपालये

အမှန်ပင် ငါသည် သင်တို့အတွက် အမြဲတမ်း ငါ့ညာလက်ကို ကတိအဖြစ် ပေးအပ်ထားသည်။ ရန်သူတို့ကို ငါ မလွဲမသွေ သတ်နှိမ်မည်—ဤသည် သစ္စာတရား၊ ငါ ထိုကတိကို ထိန်းသိမ်းမည်။

Verse 134

येंऽबरे ये च पाताले भुवि ये च महासुराः । क्षणात्तान्नासयिष्यामि महावातो घनानिव

မဟာအသူရတို့သည် ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ၊ ပာတားလ၌ဖြစ်စေ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ခဏတစ်ခဏအတွင်း ငါသည် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးမည်—မဟာလေက မိုးတိမ်များကို ဖြန့်ကျဲသကဲ့သို့။

Verse 135

एवमुक्ता जगन्नाथो मुष्टिमुद्यम्य दक्षिणम् । निरायुधस्तार्क्ष्यपृष्ठादवप्लुत्याभ्यधावत

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် စကြဝဠာ၏အရှင်သည် ညာလက်မုဋ္ဌိကို မြှောက်တင်၏။ လက်နက်မပါဘဲ ဂရုဍ၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရှေ့သို့ တိုးပြေးလေ၏။

Verse 136

तस्मिन्धावति गोविंदे चचाल भुवनत्रयम् । विमूर्छितमभूद्विश्वं देवा भीतिं परां ययुः

ဂోవိန္ဒသည် တိုးပြေးလာသော် သုံးလောကလုံး လှုပ်ခတ်တုန်ယင်၏။ စကြဝဠာသည် မူးမေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ဒေဝတို့သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ခြင်းသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 137

धावतश्चापि कल्पांतं रुद्रकल्पस्य तस्य याः । मुखात्समुद्यजुर्ज्वालास्ताबिः खर्वशतं हतम्

ကပ်အဆုံး၏ဒေါသကဲ့သို့—ရုဒ္ရကပ်၏အဆုံး၌ကဲ့သို့—သူသည် တိုးပြေးသွားရာ၌ မျက်နှာမှ မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ထိုမီးလျှံတို့ကြောင့် ခရဝများ ရာပေါင်းများစွာ ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 138

ततोंऽतरिक्षे वाचश्च प्रोचुः सिद्धाः स्वयं तदा । जहि कोपं वासुदेव त्वयि क्रुद्धे क्व वै जगत्

ထို့နောက် ကောင်းကင်အတွင်းမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ စိဒ္ဓတို့က ကိုယ်တိုင်ဆိုကြသည်—“ဝါစုဒေဝ၊ ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပါ။ သင်က ဒေါသထွက်လျှင် ဤလောကသည် ဘယ်မှာ နေရမည်နည်း?”

Verse 139

अनादृत्येव तद्वाक्यं ब्रुवन्नान्यत्करोम्यहम् । आह्वयंश्च महादैत्यं क्रुद्धो हरिरधावत

ထိုစကားကို မလေးစားဘဲ သူက «ငါသည် အခြားအရာ မလုပ်တော့» ဟု ကြေညာ하였다။ ထို့နောက် ဒိုင်တျာကြီးကို ခေါ်ဟစ်ကာ ဒေါသထွက်သော ဟရီသည် ရှေ့သို့ တိုးပြေးသွား၏။

Verse 140

उवाच वाचं साधूंश्च यत्नात्पालयतां फलम् । दुष्टान्विनिघ्नतां चैव तत्फलं मम जायताम्

သူက မိန့်တော်မူသည်—«ကောင်းသူတို့ကို ကြိုးစားကာကွယ်သူတို့အတွက် ဆုလာဘ်သည် သူတို့၏ အဖြစ်ရှိပါစေ။ မကောင်းသူတို့ကို ချေမှုန်းသူတို့၏ အကျိုးကိုလည်း ထိုအကျိုးတရားပင် ငါ့ထံသို့ ရောက်ပါစေ»။

Verse 141

अथापश्यन्महासेनो रुद्रं यांतं च तारकम् । तारकं चान्वधावन्तं पुरामपुरुषं हरिम्

ထို့နောက် မဟာစေနသည် ရုဒ္ဒရ မျက်နှာမူလာသည်ကိုလည်းကောင်း၊ တာရကကိုလည်းကောင်း မြင်၏။ ထို့ပြင် ပုရဏပုရုရှ ဟရီသည် တာရကကို လိုက်လံလိုက်ဖမ်းနေသည်ကိုလည်း မြင်၏။

Verse 142

जगच्च क्षुब्धमत्यर्थं स्वां प्रतिज्ञां पुरा कृताम् । पश्चिमां प्रतिलंबंतं भास्करं चापि लोहितम्

ကမ္ဘာလောကသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွား၏။ သူသည် ယခင်က ပြုထားသော မိမိ၏ ကတိသစ္စာကိုလည်း မြင်၏။ ထို့ပြင် အနောက်ဘက်သို့ နိမ့်ကျကာ လှဲလျားနေသော နီမြန်းသည့် နေမင်းကိုလည်း မြင်၏။

Verse 143

आकाशवाणीं श्रृण्वंश्च किं स्कन्द त्वं विषीदसी । पश्चात्तापो यदि भवेत्कृत्वा ब्रह्मवधं त्वयि

«ကောင်းကင်မှ သဒ္ဒဗာဏီကို ကြားပြီးနောက်တောင်၊ အို စကန္ဒာ၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသနည်း။ သင်က ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကို ကျူးလွန်ပြီးနောက် နောင်တရလာပါက—(ထိုနောင်တကို ပရాయရှ္စိတ္တ အဖြစ် ပြောင်းလဲပါ)»။

Verse 144

स्थापयेर्लिगमीशस्य मोक्षो हत्याशतैरपि । आविवेश महाक्रोधं दिधक्षुरिव मेदिनीम्

ဣရှ္ဝရ၏ လိင်္ဂကို တည်ထောင်လျှင်၊ သတ်ဖြတ်မှု ရာချီရှိသော်လည်း မောက္ခကို ရနိုင်၏။ သို့ရာတွင် မဟာဒေါသသည် သူ့ထဲသို့ ဝင်လာ၍ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို မီးရှို့လိုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 145

अथोत्प्लुत्य मयूरात्स प्रहसन्निव केशवम् । बाहुभ्यामप्युपादाय प्रोवाच भवनंदनः

ထို့နောက် သူသည် မယူးရ (ဒေါင်း) ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကေရှဝကို ရယ်မောသကဲ့သို့ ပြုံး၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကေရှဝကို မြှောက်ယူပြီး၊ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ သားတော်က စကားဆို၏။

Verse 146

जानामि त्वामहं विष्णो महाबुद्धिपराक्रमम् । भूतभव्यविष्यांश्च दैत्यान्हंस्यपि हूंकृतैः

ဗိဿနုရေ၊ သင်သည် ဉာဏ်ကြီး၍ သတ္တိဗလကြီးသူဟု ငါသိ၏။ အတိတ်၊ အနာဂတ်နှင့် အစဉ်ကာလရှိ ဒိုင်တျာ အဆုရတို့ကိုပင် သင်၏ ဟုမ်းကရိတ် အမိန့်သံတစ်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်၏။

Verse 147

त्वमेव हंता दैत्यानां देवानां परिपालकः । धर्मसंस्थापकश्च त्वमेव ते रचितोंऽजलिः

ဒိုင်တျာတို့ကို သတ်ဖြတ်သူသည် သင်တစ်ပါးတည်း၊ ဒေဝတို့ကို ကာကွယ်သူလည်း သင်တစ်ပါးတည်း။ ဓမ္မကို တည်ထောင်သူလည်း သင်တစ်ပါးတည်းဖြစ်သဖြင့် ဤအညလီဖြင့် သင့်အား ဂါရဝပြုပါ၏။

Verse 148

क्षणार्धं पश्य मे वीर्यं भास्करो लोहितायते । एवं प्रणम्य स्कन्देन वासुदेवः प्रसादितः

“ခဏတစ်ဝက်မျှ ငါ့အင်အားကို ကြည့်လော့—နေမင်းသည် နီရဲလာ၏!” ဟူ၍။ ထိုသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် စကန္ဒသည် ဝါစုဒေဝကို ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 149

विरोषोऽभूत्तमालिंग्य वचनं केशवोऽब्रवीत् । सनाथस्त्वद्य धर्मोऽयं सुराश्चैव त्वया गुह

ထို့နောက် ကေသဝသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သူ့ကိုဖက်ကာ မိန့်တော်မူသည်– «ယနေ့ ဤဓမ္မသည် သင်ကြောင့် အကာအကွယ်ရရှိပြီ၊ အို ဂုဟာ၊ နတ်တို့လည်း သင်ကြောင့် လုံခြုံပြီ»။

Verse 150

स्मरात्मानं यदर्थं त्वमुत्पन्नोऽसि महेश्वरात् । साधूनां पालनार्थाय दुष्टसंहरणाय च । सुरविप्रकृते जन्म जीवितं च महात्मनाम्

သင်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရပါ—မဟေရှဝရမှ သင်မွေးဖွားလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သာဓုတို့ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် မကောင်းသူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်သည်။ နတ်တို့နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးအတွက် မဟာပုရိသတို့၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်းပင်လျှင် ထမ်းဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 151

रुद्रस्य देव्या गंगायाः कृत्तिकानां च तेजसा । स्वाहावह्नेश्च जातस्त्वं तत्तेजः सफलीकुरु । साधूनां च कृते यस्य धनं वीर्यं च संपदः

ရုဒ္ဒရ၊ ဒေဝီဂင်္ဂါ၊ ကೃတ္တိကာတို့၏ တေဇောနှင့် စွာဟာနှင့် အဂ္နိ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင်မွေးဖွားလာသည်။ ထိုတေဇောကို အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေပါ။ သာဓုတို့အတွက် လူ၏ ဥစ္စာ၊ သတ္တိဗလနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့သည် အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို ရစေပါစေ။

Verse 152

सफलं तस्य तत्सर्वं नान्यथा रुद्रनंदन

အို ရုဒ္ဒရ၏သားတော်၊ ထိုအရာအားလုံးသည် သူ့အတွက် တကယ်ပင် အကျိုးဖြစ်ထွန်းမည်—အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်။

Verse 153

अद्य धर्मश्च देवाश्च गावः साध्याश्च ब्राह्मणाः । नंदंतु तव वीर्येण प्रदर्शय निजं बलम्

ယနေ့ သင်၏သူရဲကောင်းမှုကြောင့် ဓမ္မ၊ နတ်တို့၊ နွားများ၊ သာဓျာတို့နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ ဝမ်းမြောက်ပါစေ။ သင်၏ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို ထင်ရှားစေပါ။

Verse 154

स्कन्द उवाच । या गतिः शिवत्यागेन त्वत्त्यागेन च केशव । तां गतिं प्राप्नुयां क्षिप्रं हन्मि चेन्न हि तारकम्

စ్కန္ဒက မိန့်တော်မူ၏။ အို ကေရှဝ၊ ငါ တာရကကို မသတ်နိုင်လျှင်၊ ရှိဝကို စွန့်ခြင်းနှင့် သင်ကို စွန့်ခြင်းကြောင့် ရရှိသော အကျိုးဆိုးတူကို ငါ ချက်ချင်း ခံရပါစေ။

Verse 155

या गतिः श्रुतित्यागेन साध्वी भार्यातिपीडनात् । साधूनां च परित्यागाद्वृथा जीवितसाधनात् । निष्ठुरस्य गतिर्या च तां गतिं यामि केशव

အို ကေရှဝ၊ ငါ့တာဝန် မအောင်မြင်လျှင်၊ သြတိကို စွန့်ခြင်း၊ သီလရှိသော ဇနီးကို ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခြင်း၊ သာဓုတို့ကို စွန့်ပစ်ခြင်း၊ အကျိုးမဲ့ အသက်မွေးမှုကို လိုက်စားခြင်းနှင့် ကြမ်းကြုတ်သူတို့၏ အကျိုးဆိုးတူကို ငါ ရောက်ပါစေ။

Verse 156

इत्युक्ते सुमहान्नादः संप्रजज्ञे दिवौकसाम् । प्रशशंसुर्गुहं केचित्केचिन्नारायणं प्रभुम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတို့အကြား မဟာဟုန်းသံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အချို့က ဂုဟကို ချီးမွမ်းကြပြီး၊ အချို့က အရှင် နာရာယဏကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 157

ततस्तार्क्षअयं समारुद्य हरिस्तस्मिन्महारणे । ताम्रचूडं महासेन स्तारकं चाप्यधावताम्

ထို့နောက် မဟာစစ်ပွဲ၌ ဟရိသည် တာရက္ရှ (ဂရုဍ) ကို စီးနင်း하였다။ မဟာစေနသည် တာမ္ရချူဍကိုလည်းကောင်း၊ တာရကကိုလည်းကောင်း တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်အမြန် ချီတက်하였다။

Verse 158

लोहितांबरसंवीतो लोहितस्रग्विभूषणः । लोहिताक्षो महाबाहुर्हिरण्यकवचः प्रभुः

အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ အနီရောင် ပန်းကုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ မျက်လုံးနီ၊ လက်မောင်းကြီးသန်မာ၍ ရွှေကာဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အရှင့်စစ်သူရဲကောင်းသည် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်၏။

Verse 159

भुजेन तोलयञ्छक्तिं सर्वभूतानि कम्पयन् । प्राप्य तं तारकं प्राह महासेनो हसन्निव

လက်မောင်းပေါ်တွင် လှံကို ချိန်ညှိတင်ကာ သတ္တဝါအပေါင်းကို တုန်လှုပ်စေ၍ မဟာစေနာသည် တာရကထံ ရောက်လာပြီး အပြုံးတစ်စုံတစ်ရာနှင့် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 160

तिष्ठतिष्ठ सुदुर्बुद्धे जीवितं ते मयि स्थितम् । सुहृष्टः क्रियतां लोको दुर्लभः सर्वसिद्धिदः

“ရပ်လော့၊ ရပ်လော့၊ အကြံဉာဏ်ဆိုးသူရေ—သင်၏အသက်သည် ငါ့လက်ထဲ၌ တည်၏။ စိတ်ကို ဝမ်းမြောက်စေ၍ ဤလောကကို တရားတော်အတိုင်း စီမံတည်ဆောက်လော့၊ ရှားပါးသော်လည်း အစုံအလင်သော အောင်မြင်မှုတို့ကို ပေးတတ်၏။”

Verse 161

यत्ते सुनिष्ठुरत्वं च धर्मे देवेषु गोषु च । तस्य ते प्रहराम्यद्य स्मर शस्त्रं सुशिक्षितम्

“ဓမ္မတရား၊ နတ်တို့နှင့် နွားတို့အပေါ် သင်၏ အလွန်တရာ ရက်စက်မှုကြောင့်—ယနေ့ ငါသည် သင့်ကို ထိုးနှက်မည်။ သင်ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့် လက်နက်ပညာကို သတိရလော့။”

Verse 162

एवमुक्ते गुहेनाथ निवृत्तस्यास्य भारत । तारकस्य शिरोदेशात्कापि नारी विनिर्ययौ

အို ဘာရတ၊ ဂုဟာနာထသည် ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် တာရကသည် နောက်ဆုတ်သွားသော်၊ တာရက၏ ခေါင်းပိုင်းမှ မိန်းမတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

Verse 163

तेजसा भासयंती तमध ऊर्ध्वं दिशो दश । दृष्ट्वा नारीं गुहः प्राह कासि कस्माच्च निर्गता

သူမ၏ တေဇောဓာတ်အလင်းဖြင့် အပေါ်အောက် ဆယ်ပါးသော အရပ်တို့ကို ထွန်းလင်းစေကာ ထိုမိန်းမ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုမိန်းမကို မြင်သော် ဂုဟာ (ကုမာရ) က “သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 164

नार्युवाच । अहं शक्तिर्गुहाख्याता भूतलेषु सदा स्थिता । अनेन दैत्यराजेन महता तपसार्ज्जिता

ထိုအမျိုးသမီးက ဆို၏ - "ငါသည် ဂူဟ ၏ စွမ်းအားဟု ကျော်ကြားသော ရှတ္တိ ဖြစ်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် အစဉ်ကိန်းဝပ်၏။ ဤ ဒေတ္တယ ဘုရင်သည် ကြီးမားသော ခြိုးခြံမှု အကျင့်ဖြင့် ငါ့ကို ရရှိခဲ့၏။"

Verse 165

सुरेषु सर्वेषु वसामि चाहं विप्रेषु शास्त्रार्थरतेषु चाहम् । साध्वीषु नारीषु तथा वसामि विना गुणान्नास्मि वसामि कुत्रचित्

"ငါသည် နတ်တို့ ၌ ကိန်းဝပ်၏။ ကျမ်းဂန်တို့၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို လိုက်စားသော ပုဏ္ဏားတို့ ၌လည်း ကိန်းဝပ်၏။ ထို့အတူ သီလရှိသော အမျိုးသမီးတို့ ၌လည်း ကိန်းဝပ်၏။ သို့သော် ဂုဏ်ကျေးဇူးမရှိလျှင် ငါသည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ မကိန်းဝပ်ချေ။"

Verse 166

तदस्य पुण्यसंघस्य संप्राप्तोद्यावधिर्गुह । तदेनं त्यज्य यास्यामि जह्येनं विश्वहेतवे

"အို ဂူဟ၊ သူ့ကို ထောက်ပံ့သော ကုသိုလ်ကံ အစုအဝေးသည် ကုန်ဆုံးပြီ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို စွန့်ခွာ၍ ငါသွားမည်။ လောကအကျိုးငှာ သူ့ကို သတ်လော့။"

Verse 167

तस्यां ततो निर्गतायां दैत्यशीर्षं व्यकम्पयत् । कंपितं चास्य तद्देहं गतवीर्योऽभवत्क्षणात्

"သူမ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဒေတ္တယ ၏ ဦးခေါင်းသည် တုန်လှုပ်လာ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တုန်ယင်လျက် တစ်ခဏချင်းပင် သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ခွန်အားတို့ ကုန်ခန်းသွားလေသည်။"

Verse 168

एतस्मिन्नंतरे शक्तिं सोऽक्षिपद्गिरिजात्मजः । उल्काज्वाला विमुञ्चंतीमतिसूर्याग्निसप्रभाम्

"ထိုခဏ၌ပင် ဂိရိဇာ ၏ သားတော် (ကုမာရ) သည် ဥက္ကာပျံ ၏ မီးတောက် ကဲ့သို့ တောက်လောင်လျက် နေမင်း နှင့် မီး ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသော လှံမ (ရှတ္တိ) ကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။"

Verse 169

कल्पांभोधिसमुन्नादां दिधक्षंतीं जगद्यथा । तारकस्यांतकालाय अभाग्यस्य दशामिव

ကပ္ပအဆုံး၌ သမုဒ္ဒရာကြီးဟုန်းဟုန်းမြည်သကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာလောကကို မီးလောင်စေမည့်အလား—သူမသည် တာရကအတွက် သတ်မှတ်ထားသော နိဂုံးကံကြမ္မာအဖြစ် ရောက်လာ၍၊ အကံဆိုး၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 170

दारणीं पर्वतानां च सर्वसत्त्वबलाधिकाम् । उत्क्षिप्य तां विनद्योच्चैरमुञ्चत्कुपितो गुहः

တောင်တန်းများကိုပင် ခွဲဖောက်နိုင်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အင်အားထက် သာလွန်သော ထိုရှက္တိလှံကို—ဒေါသထန်သော ဂုဟာက မြှောက်ယူကာ အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဟုန်းဟုန်းမြည်၍ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 171

धर्मश्चेद्बलवांल्लोके धर्मो जयति चेत्सदा । तेन सत्येन दैत्योयं प्रलयं यात्वितीरयन्

“လောက၌ ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် အင်အားကြီးပါက၊ ဓမ္မသည် အမြဲတမ်း အောင်မြင်ပါက—ထိုသစ္စာအားဖြင့် ဤဒೈတျာသည် ပျက်စီးရာသို့ ရောက်ပါစေ” ဟု သူက ကြေညာ၏။

Verse 172

सा कुमारभुजोत्सृष्टा दुर्निवार्या दुरासदा । विभेद हृदयं चास्य भित्त्वा च धरणिं गता

ကူမာရ၏ လက်မောင်းမှ လွှတ်လိုက်သော ထိုမတားဆီးနိုင်၊ မနီးကပ်နိုင်သော အင်အားသည် သူ၏ နှလုံးကို ခွဲဖောက်၍၊ ထိုးဖောက်ပြီးနောက် မြေကြီးအတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 173

निःसृत्य जलकल्लोलपूर्विका स्कंदमाययौ । स च संताडितः शक्त्या विभिन्नहृदयोसुरः । नादयन्वसुधां सर्वां पपातायोमुखो मृतः

ရေလှိုင်းကြီးတက်လှုပ်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော အယိုမုခသည် စကန္ဒထံသို့ တိုးဝင်လာ၏။ သို့ရာတွင် သက္တိတော်၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် အဆုရ၏ နှလုံးကွဲကာ၊ မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို တုန်ဟုန်းစေသည့် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အယိုမုခသည် သံမျက်နှာဖြင့် လဲကျသေဆုံးသွား၏။

Verse 174

एवं प्रताप्य त्रैलोक्यं निर्जित्य बहुशः सुरान् । महारणे कुमारेण निहतः पार्थ तारकः

ဤသို့လျှင် လောကသုံးပါးကို ပူလောင်စေပြီး နတ်တို့ကို အကြိမ်ကြိမ် အောင်နိုင်ခဲ့သော တာရကသည် တိုက်ပွဲကြီးတွင် ကုမာရ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည် အို ပါထ။

Verse 175

एतस्मिन्निहते दैत्ये प्रहर्षं विश्वमाययौ

ထို ဒေတျ (နတ်ဆိုး) သေဆုံးသောအခါ လောကတစ်ခွင်လုံး ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

Verse 176

ववुर्वातास्तथा पुण्याः सुप्रभोभूद्दिवाकरः । जज्वलुश्चाग्नयः शांताः शांता दिग्जनितस्वनाः

မင်္ဂလာရှိသော လေပြည်လေညှင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး နေမင်းသည် တောက်ပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် ထွန်းလင်းလေသည်။ မီးများသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ တောက်လောင်ပြီး အရပ်မျက်နှာတို့သည် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

Verse 177

ततः पुनः स्कंदमाह प्रहृष्टः केशवोऽरिहा । स्कंदस्कंद महाबाहो बाणोनाम बलात्मजः

ထို့နောက် ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းသော ကေသဝ (ဗိဿနိုး) သည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် စကန္ဒ ကို ပြန်လည် မိန့်ကြားသည်မှာ "အို စကန္ဒ၊ စကန္ဒ၊ လက်ရုံးရည်ကြီးမားသော အရှင်၊ ဗလ ၏ သားဖြစ်သော ဗာဏ အမည်ရှိသော သူတစ်ဦး ရှိပါသည်"။

Verse 178

क्रौंचपर्वतमादाय देवसंघान्प्रबाधते । सोऽधुना ते भयाद्वीर पलायित्वा नगं गतः । जहि तं पापसंकल्पं क्रौंचस्थं शक्तिवेगतः

သူသည် ကရုဉ္စ တောင်တွင် ခိုလှုံပြီး နတ်အပေါင်းတို့ကို နှိပ်စက်နေပါသည်။ ယခုအခါ အို သူရဲကောင်း၊ သင့်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ထိုတောင်သို့ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ။ ကရုဉ္စ တောင်တွင် ရှိနေသော ထိုယုတ်မာသော အကြံအစည်ရှိသူကို သင့်လှံတံ၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အမြန်ဆုံး သုတ်သင်လိုက်ပါ။

Verse 179

ततः क्रौंचं महातेजा नानाव्यालविनादितम् । शक्त्या बिभेद बहुभिर्वृक्षैर्जीवैश्च संकुलम्

ထို့နောက် တေဇာအလွန်တောက်ပသော စကန္ဒသည် သက္တိ (သိဒ္ဓိလှံ) ဖြင့် ကရောဉ္စတောင်ကို ခွဲဖောက်လေ၏။ ထိုတောင်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံ၏ အော်သံများဖြင့် မြည်ဟည်းကာ သစ်ပင်များနှင့် အသက်ရှိသတ္တဝါများဖြင့် ထူထပ်နေ၏။

Verse 180

तत्र व्यालसहस्राणि दैत्यकोट्ययुतं तथा । ददाह बाणां च गिरं भित्त्वा शक्तिर्महारवा

ထိုနေရာ၌ တောင်ကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်မြည်ဟည်းသော သက္တိသည် ကြမ်းတမ်းသော တိရစ္ဆာန်ထောင်ပေါင်းများနှင့် ဒိုင်တျာသန်းပေါင်းများစွာကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးလေ၏။ ထို့ပြင် ဘာဏနှင့် တောင်ပေါ်ရှိ သူ၏ခံတပ်ကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 181

अद्यापि छिद्रं तत्पार्थ क्रौंचस्य परिवर्तते

အို ပါရ္ထ၊ ယနေ့တိုင်အောင်လည်း ကရောဉ္စတောင်ပေါ်၌ ထိုအပေါက်ခွဲရာသည် မပျောက်မလျော့ ကျန်ရှိနေသေး၏။

Verse 182

येन हंसाश्च क्रौंचाश्च मानसाय प्रयांति च । हत्वा बाणं महाशक्तिः पुनः स्कंदं समागता । प्रत्यायाति मनः साधोराहृतं प्रहितं तथा

ထိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဟံသာငှက်များနှင့် ကရောဉ္စငှက်များသည် မာနသာ (မာနသရောဝရ) သို့ သွားရောက်ကြ၏။ ဘာဏကို သတ်ပြီးနောက် မဟာသက္တိသည် စကန္ဒထံသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏—သန့်ရှင်းသူ၏ စိတ်သည် အပြင်သို့ ပို့လွှတ်၍ ရည်မှန်းချက်ကို ရယူပြီးလျှင် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သကဲ့သို့။

Verse 183

ततो हरींद्रप्रमुखाः प्रतुष्टुवुर्ननृतुश्च रंभाप्रमुखा वरांगनाः । वाद्यानि सर्वाणि च वादयंतस्तं साधुसाध्वित्यमरा जगुर्भुशम्

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿဏု)၊ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ရမ္ဘာဦးဆောင်သော အပ്സရာမိန်းမများက ကပြကြ၏။ တူရိယာမျိုးစုံကို တီးခတ်နေစဉ် အမရတို့က “ကောင်းလှ၏! ကောင်းလှ၏!” ဟု အသံကျယ်စွာ သီဆိုကြ၏။