Adhyaya 29

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

နာရဒက ပြောသည်—ဂိရိဇာ သွားလျက်ရှိစဉ် မိခင်၏ မိတ်ဆွေ တောက်ပကြီးမားသူကို တွေ့မြင်လေ၏။ ထိုသူသည် ထိုတောင်၏ ဒေဝတားဖြစ်ပြီး ကုစုမာမောဒိနီ ဟူသော အမည်ရှိ၏။

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

တောင်သမီးကို မြင်သော် ဒေဝတား၏ စိတ်သည် ချစ်ခင်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားကာ၊ သူမကို ဖက်လျက် အသံကျယ်စွာ—«နင်က ဘာကြောင့် ပြန်သွားမလဲ» ဟုမေးလေ၏။

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

ထိုမိန်းမသည် ထိုဒေဝီအားလုံးကို ပြောပြ၍—ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ၏ အမျက်ထွက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြ하였다။ ထို့နောက် ဂိရိဇာသည် မိခင်ကဲ့သို့ လေးစားခံရသော ဒေဝီအား ထပ်မံ မိန့်ကြား하였다။

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

“အပြစ်ကင်းသောသူရေ၊ သင်သည် တောင်မင်း၏ နတ်ဒေဝတာဖြစ်၍ အစဉ်တည်၏။ သင်သည် ထိုသခင်ထံ အပြည့်အဝ နီးကပ်တည်ရှိပြီး၊ ငါ့အပေါ် အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာ၏။”

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

“ထို့ကြောင့် ယခု သင်လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာကို ငါ ပြောမည်။ သို့သော် ပိနာကင် (Śiva) ၏ အနီးအနားသို့ အခြားမိန်းမတစ်ဦး ဝင်ရောက်ခြင်းအကြောင်းမူ…”

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुभे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

“အရှင်မ၊ မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ သင့်အတွက် သင့်လျော်သောအရာကို ငါ့အား ပြောပါ; ထို့နောက် ငါသည် ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်မည်။” ထိုဒေဝီက “ထိုသို့ပင်” ဟု ပြန်ဆိုသော် ဒေဝီသည် တောင်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि संन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ထိုနေရာ၌ အံ့သြဖွယ်များစွာဖြင့် တင့်တယ်လှပသော တောင်ထိပ်ကြီးပေါ်တွင်၊ နាងသည် အလင်္ကာရများနှင့် အခြားအရာတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ သစ်ပင်အခေါက်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်하였다။

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

တောင်သမီးသည် သား၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် တပသကို ကျင့်တော်မူ၏။ နွေရာသီတွင် မီးငါးပုံ၏အပူကို ခံတော်မူ၍ မိုးရာသီတွင် ရေစိုစွတ်လျက် နေတော်မူ၏။

Verse 9

स्थंडिलस्था च हेमंते निराहारा तताप सा । एतस्मिन्नंतरे दैत्यो ह्यंधकस्य सुतो बली

ဆောင်းရာသီတွင် နင်းမြေဗလာပေါ်၌ နေတော်မူကာ အစာမစားဘဲ တပသကို ပြင်းပြစွာ ကျင့်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း အန္ဓက၏သားဖြစ်သော အင်အားကြီး ဒೈత్యတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 10

ज्ञात्वा गतां गिरिसुतां पितुर्वैरमनुस्मरन् । आडिर्नाम बकभ्राता रहस्यांतरप्रेक्षकः

တောင်သမီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို သိရှိ၍ ဖခင်၏ရန်ငြိုးကို သတိရလျက်၊ ဘက၏ညီအစ်ကိုဖြစ်သော အာဍိဟု အမည်ရသူတစ်ဦးသည် အတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းကြည့်ရှုသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 11

जिते किलांधके दैत्ये गिरिशेनामरद्विषि । आडिश्चकार विपुलं तपो हरजिगीषया

နတ်တို့၏ရန်သူဖြစ်သော ဒೈত্য အန္ဓကကို ဂိရိရှ (ရှီဝ) က အမှန်တကယ် အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ အာဍိသည် ဟရ (ရှီဝ) ကို အနိုင်ယူလိုသော ဆန္ဒဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော တပသကို ကျင့်တော်မူ၏။

Verse 12

तमागत्याब्रवीद्ब्रह्मा तपसा परितोषितः । ब्रूहि किं वासुरश्रेष्ठ तपसा प्राप्तुमिच्छसि

သူ၏တပသကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော ဘြဟ္မာသည် သူ့ထံသို့ လာရောက်၍ ဆိုတော်မူ၏—“ပြောလော့၊ အဆုရတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ဤတပသဖြင့် မည်သည့်အရာကို ရယူလိုသနည်း?”

Verse 13

ब्रह्माणमाह दैत्यस्तु निर्मृत्युत्वमहं वृणे । ब्रह्मोवाच । न कश्चिच्च विना मृत्युं जंतुरासुर विद्यते

ဒೈတျာက ဗြဟ္မာအား «ကျွန်ုပ်သည် မသေမရဏ ဖြစ်ခြင်းကို ရွေးချယ်ပါသည်» ဟုဆို၏။ ဗြဟ္မာက «အို အသူရာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှ သတ္တဝါတို့သည် မရဏမရှိဘဲ မရှိနိုင်» ဟုတုံ့ပြန်၏။

Verse 14

यतस्ततोऽपि दैत्येंद्र मृत्युः प्राप्यः शरीरिणा । इत्युक्तस्तं तथेत्याह तुष्टः कमलसंभवम्

«ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ၊ ဒೈတျာတို့၏ အရှင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူအတွက် မရဏသည် မလွဲမသွေ ရောက်လာမည်» ဟုဆို၏။ ထိုသို့ဆိုခံရသော်၊ ပန်းကြာမွေး ဘြဟ္မာအား «အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ» ဟု စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြန်ဆို၏။

Verse 15

रूपस्य परिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव । तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरो ह्यहम्

«အို ပန်းကြာမွေး၊ ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသည့်အခါမှသာ မရဏသည် ကျွန်ုပ်ထံ ရောက်မည်။ မဟုတ်လျှင် ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် မသေမရဏ ဖြစ်၏» ဟုဆို၏။

Verse 16

इत्युक्तस्तं तथेत्याह तुष्टः कमलसंभवः । इत्युक्तोऽमरतां मेने दैत्यराज्यस्थितोऽसुरः

ထိုသို့ဆိုသော် ပန်းကြာမွေး ဘြဟ္မာသည် စိတ်ပျော်ရွှင်၍ «အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ» ဟုတုံ့ပြန်၏။ ထိုစကားကိုရပြီး ဒೈတျာနိုင်ငံ၌ အာဏာတည်မြဲနေသော အသူရာသည် မိမိကိုယ်ကို မသေမရဏ ဟုထင်မြင်၏။

Verse 17

आजगाम स च स्थानं तदा त्रिपुरघातिनः । आगतो ददृशे तं च वीरकं द्वार्यवस्थितम्

ထို့နောက် သူသည် တ్రိပုရကို သတ်ဖျက်သော သီဝ၏ နေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ရောက်သော် တံခါးဝ၌ စောင့်နေသော ဝီရကကို တွေ့မြင်၏။

Verse 18

तं चासौ वंचयित्वा च आडिः सर्पशरीरभृत् । अवारितो वीरकेण प्रविवेश हरांतिकम्

သူ့ကို လှည့်စားပြီးနောက် မြွေကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်ထားသော အာဍိသည် ဝီရက၏ တားဆီးမှုမရှိဘဲ ဝင်ရောက်ကာ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ဝင်သွားသည်။

Verse 19

भुजंगरूपं संत्यज्य बभूवाथ महासुरः । उमारूपी छलयितुं गिरिशं मूढचेतनः

မြွေရုပ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထိုမဟာအဆုရသည် ရုပ်သစ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာကာ စိတ်မိုက်မဲလျက် ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို လှည့်စားရန် အုမာရုပ်ကို ယူဆောင်하였다။

Verse 20

कृत्वोमायास्ततो रूपमप्रतर्क्यमनोहरम् । सर्वावयवसंपूर्णं सर्वाभिज्ञानसंवृतम्

ထို့နောက် မာယာဖြင့် သူသည် စိတ်ကို မခန့်မှန်းနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်လှပသော ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ဖန်ဆင်း၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အပြည့်အစုံနှင့် အမှတ်အသားအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဖုံးလွှမ်းထား하였다။

Verse 21

चक्रे भगांतरे दैत्यो दंतान्वज्रोपमान्दृढान् । तीक्ष्णाग्रान्बुद्धिमोहेन गिरिशं हंतुमुद्यतः

ဉာဏ်မိုက်မဲမှုကြောင့် ဒိုင်တျသည် မိန်းမ၏ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါအတွင်း၌ မိုးကြိုးဗဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာသော သွားများကို ချွန်ထက်စွာ ဖန်တီးကာ ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို သတ်ရန် ကြံစည်하였다။

Verse 22

कृत्वोमारूपमेवं स स्थितो दैत्यो हरांतिके । तां दृष्ट्वा गिरिशस्तुषुटः समालिंग्य महासुरम्

ဤသို့ အုမာရုပ်ကို ယူဆောင်ထားသော ဒိုင်တျသည် ဟရ (ရှီဝ) ၏ အနီး၌ ရပ်နေ하였다။ ထိုသူမကို မြင်သော ဂိရိရှသည် ဝမ်းမြောက်ကာ ထိုမဟာအဆုရကို ဖက်လှမ်းပွေ့ဖက်하였다။

Verse 23

मन्यमानो गिरिसुतां सर्वै रवयवांतरैः । अपृच्छत्साधु ते भावो गिरिपुत्री ह्यकृत्रिमा

သူသည် မျက်နှာမူနေသူကို ကိုယ်အင်္ဂါအလုံးစုံနှင့် လက္ခဏာအရပ်ရပ်တွင် ဂိရိသုတာ (ပါရဝတီ) ဟု ထင်မှတ်ကာ မေးမြန်း၏—«အို တောင်သမီး၊ သင်၏စိတ်သဘောသည် သင့်လျော်လှ၏၊ အမှန်တကယ် မလိမ်မညာ»။

Verse 24

या त्वं मदशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनि । त्वया विरहितः शून्यं मन्योस्मिन्भुवनत्रये

«အို အရောင်အဆင်းလှပသော မိန်းမမြတ်၊ သင်သည် ငါ့နှလုံးသားကို သိမြင်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသဖြင့်၊ သင်မရှိလျှင် ဤလောကသုံးပါးလုံးကို ငါသည် အလွတ်အပျက်ဟု ထင်မိမည်»။

Verse 25

प्राप्ता प्रसन्ना या त्वं मां युक्तमेवंविधं त्वयि । इत्युक्ते गूहयंश्चेष्टामुमारूप्यसुरोऽब्रवीत्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အူမာ၏ရုပ်ကို ဆောင်ကာ မိမိ၏အကြံအစည်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော အသူရက ပြော၏—«သင်သည် ငါ့အပေါ် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ လာရောက်သဖြင့်၊ သင်အတွက် ဤသို့ပြုမူခြင်းသည် သင့်လျော်ပေသည်»။

Verse 26

यातास्मि तपसश्चर्तुं कालीवाक्यात्तवातुलम् । रतिश्च तत्र मे नाभूत्ततः प्राप्ता तवांतिकम्

«ကာလီ၏စကားကြောင့် ငါသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ရန် သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ ငါ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှု မရှိခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်၏အနီးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်»။

Verse 27

इत्युक्तः शंकरः शंकां किंचित्प्राप्यवधारयत् । कुपिता मयि तन्वंगी प्रत्यक्षा च दृढव्रता

ဤသို့ကြားသော် ရှင်ကရ (ရှီဝ) သည် အနည်းငယ် သံသယဝင်လာကာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်၏—«ကိုယ်လုံးပါးသော ထိုမိန်းမသည် ငါ့အပေါ် ထင်ရှားစွာ ဒေါသထွက်နေပြီး၊ သူမ၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ) သည် ခိုင်မာလှသည်»။

Verse 28

अप्राप्तकामा संप्राप्ता किमेतत्संशयो मम । रहसीति विचिंत्याथ अभिज्ञानाद्विचारयन्

ဆန္ဒမပြည့်မီသေးသူမက ယခုရောက်လာပြီ—ဒါဆို ငါဘာကြောင့် သံသယရှိနေသနည်း။ «ဤအမှုသည် လျှို့ဝှက်ရာ» ဟု စဉ်းစားကာ အမှတ်အသားနှင့် သိမြင်ခြင်းတို့ဖြင့် စိစစ်လေ၏။

Verse 29

नापश्यद्वामपार्श्वे तु तस्यांकं पद्मलक्षणम् । लोम्नामावर्तचरितं ततो देवः पिनाकधृक्

သူမ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ပဒ္မအမှတ်အသားပါသော အင်္က (ပေါင်/တင်ပါး) ကို မမြင်ရ၊ ဆံမွှေးတို့၏ ထူးခြားသော လှည့်ဝိုင်းပုံစံလည်း မတွေ့ရ။ ထို့ကြောင့် ပိနာကာဓာရီ ဘုရားသည် အမှန်ကို သိမြင်လေ၏။

Verse 30

बुद्धा तां दानवीं मायां किंचित्प्रहसिताननः । मेढ्रे रौद्रास्त्रमाधाय चक्रे दैत्यमनोरथम्

ဒေဝီမယာ (ဒာနဝီ) ဟူသော အာသုရမောဟကို သိမြင်သဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်ပြုံးလေ၏။ ထို့နောက် ရော်ဒြအာஸ္တရကို ဒိုင်တျ၏ လိင်အင်္ဂါပေါ်၌ တင်ကာ သူ၏ ဆန္ဒကို ခါးသီးစွာ အဆုံးသတ်စေ하였다။

Verse 31

स रुदन्भैरवाज्रावानवसादं गतोऽसुरः । अबुध्यद्वीरको नैतदसुरेंद्रनिषूदनम्

ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ငိုကြွေးကာ အာသုရသည် စိတ်ပျက်အားလျော့သို့ ကျရောက်လေ၏။ ဗီရကာသည် ဤအင်အားသည် အာသုရအရှင်တို့ကို သတ်မည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း မသိမြင်ခဲ့။

Verse 32

हते च मारुतेनाशुगामिना नगदेवता । अपरिच्छिन्नतत्त्वार्था शैलपुत्र्यां न्यवेदयत्

လျင်မြန်စွာ သွားလာသော လေ (မာရုတ) ကြောင့် သူ သတ်ခံရပြီးနောက်၊ တောင်၏ ဒေဝတာသည် ဖြစ်ပျက်သမျှ၏ အမှန်တရားကို မခွဲခြားနိုင်သဖြင့်၊ ရှိုင်လပုတြီ (ပါရဝတီ) ထံသို့ အကြောင်းကို တင်ပြလေ၏။

Verse 33

श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्तातिलोचना । अपस्यद्वीरकं पुत्रं हृदयेन विदूयता

ဝါယု၏နှုတ်မှ ကြားသိပြီးနောက် ဒေဝီသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ၊ ရင်ထဲပူလောင်နာကျင်လျက် သားတော် ဝီရကကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 34

मातरं मां परित्यज्य यस्मात्त्वं स्नेहविह्वलाम् । विहितावसरः स्त्रीणां शंकरस्य रहोविधौ

«ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ငါ့ကို—မိခင်ကို—သင် စွန့်ပစ်သွားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ မိန်းမတို့အတွက် သင့်တော်သည့် အခါအခွင့်ကို မစောင့်ဘဲ ရှင်ကရာ၏ လျှို့ဝှက်ပူဇော်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်သဖြင့်လည်းကောင်း…»

Verse 35

तस्मात्ते परुषा रूक्षा जडा हृदय वर्जिता । गणेशाक्षरसदृशा शिला माता भविष्यति

«ထို့ကြောင့် သင့်အတွက် မိခင်သည် ကျောက်တုံးဖြစ်လိမ့်မည်—ကြမ်းတမ်း၍ ခြောက်သွေ့၊ အသိဉာဏ်မဲ့ကာ မေတ္တာနူးညံ့မှုကင်းသော—ဂဏေရှ၏ အက္ခရာကဲ့သို့ပင်»။

Verse 36

एवमुत्सृष्टशापाया गिरिपुत्र्यास्त्वनंतरम् । निर्जगाम मुखात्क्रोधः सिंहरूपी महाबलः

ဤသို့ ဂိရိပုတြီက ကျိန်စာကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ချက်ချင်းပင်၊ သူမ၏ ဒေါသသည် နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၍ အင်အားကြီးမားသော ခြင်္သေ့ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ယူလေ၏။

Verse 37

पश्चात्तापं समश्रित्य तया देव्या विसर्जितः । स तु सिंहः करालास्यो महाकेसरकंधरः

ထို့နောက် နောင်တရသဖြင့် ဒေဝီသည် ထိုအရာကို လွှတ်ပယ်လိုက်၏။ ထိုခြင်္သေ့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ပါးစပ်ကြီးနှင့် လည်ပင်းပတ်လည် မဟာမုဆိုးကဲ့သို့ အမွေးအမြီးထူထပ်လေ၏။

Verse 38

प्रोद्धूतबललांगूलदंष्ट्रोत्कट गुहामुखः । व्यावृतास्यो ललज्जिह्वः क्षामकुक्षिश्चिखादिषुः

၎င်း၏အားကြီးသောအမြီးကို မြင့်မြင့်ထောင်ထား၍၊ မေးရိုးနှင့်စွယ်တို့သည် ဂူပေါက်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ပါးစပ်ကိုကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ လျှာလှုပ်ရှား၍ ဝမ်းဗိုက်ပိန်ပါး—အမြဲတမ်း အစာရှာလောင်နေသည်။

Verse 39

तस्यास्ये वर्तितुं देवी व्यवस्यत सती तदा । ज्ञात्वा मनोगतं तस्या भगवांश्चतुराननः

ထိုအခါ သတီဒေဝီသည် ၎င်း၏ပါးစပ်အတွင်း ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်하였다။ သူမ၏စိတ်ထဲရှိ အကြံကို သိမြင်သဖြင့် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘုရားမြတ် (ဗြဟ္မာ) သည် …

Verse 40

आजगामाश्रमपंद संपदामाश्रयं ततः । आगम्योवाच तां ब्रह्मा गिरिजां मृष्टया गिरा

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ အာရုံဖြစ်သော အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ하였다။ ရောက်သည်နှင့် ဂိရိဇာကို နူးညံ့၍ ရွေးချယ်သေချာသော စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 41

किं देवी प्राप्तुकामासि किमलभ्यं ददामि ते । तच्छ्रुत्वोवाच गिरिजा गुरुगौरवगर्भितम्

“ဒေဝီ၊ သင်ဘာကို ရယူလိုသနည်း။ မရနိုင်သောအရာ ဘာရှိသနည်း။ ငါသည် သင့်အား ပေးအပ်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဂိရိဇာသည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လေးနက်မှု ပြည့်ဝသော စကားဖြင့် ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 42

तपसा दुष्करेणाप्तः पतित्वे शंकरो मया । स मां श्यामलवर्णेति बहुशः प्रोक्तवान्भवः

“ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တပသျာဖြင့် ငါသည် ရှင်ကရကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိ하였다။ သို့သော် ဘဝသည် ငါ့ကို ‘အမဲရောင်’ ဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 43

स्यामहं कांचनाकारा वाल्लभ्येन च संयुता । भर्तुर्भूतपतेरंगे ह्येकतो निर्विशंकिता

ကျွန်မသည် အမဲရောင်ဖြစ်သော်လည်း ရွှေရောင်တောက်ပမှုရှိ၍ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းနှင့်ပြည့်စုံ၏။ သို့ရာတွင် သတ္တဝါတို့၏အရှင်ဖြစ်သော ခင်ပွန်း၏ ကိုယ်တော်ပေါ်၌ ကျွန်မသည် တစ်ဖက်သို့ထားခံရကာ ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ နေ၏။

Verse 44

तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा प्रोवाच जलजासनः । एवं भवतु भूयस्त्वं भर्तुर्देहार्धधारिणी

သူမ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ကြာပန်းပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာက ပြော၏—«ဤသို့ဖြစ်ပါစေ။ သင်သည် ထပ်မံ၍ ခင်ပွန်း၏ ကိုယ်တော်တစ်ဝက်ကို ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 45

ततस्तस्याः शरीरात्तु स्त्री सुनीलांबुजत्विषा । निर्गता साभवद्भीमा घंटाहस्ता त्रिलोचना

ထို့နောက် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ နက်ပြာရောင် ကြာပန်း၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ အလင်းရောင်ရှိသော မိန်းမတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ မျက်စိသုံးလုံးနှင့် လက်တွင် ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထား၏။

Verse 46

नानाभरणपूर्णांगी पीतकौशेयवासिनी । तामब्रवीत्ततो ब्रह्मा देवीं नीलांबुजत्विषम्

အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်းတွင် အလှဆင်ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်ဝကာ အဝါရောင် ပိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နက်ပြာကြာပန်းတောက်ပမှုရှိသည့် ဒေဝီကို ထို့နောက် ဘြဟ္မာက မိန့်ကြား၏။

Verse 47

अस्माद्भूधरजा रदेहसंपर्कात्त्वं ममाज्ञया । संप्राप्ता कृतकृत्यत्वमेकानंशा पुराकृतिः

«ငါ၏အမိန့်အရ ဤတောင်မှ မွေးဖွားသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် သင်သည် တာဝန်ပြီးမြောက်၍ ရည်ရွယ်ချက်ပြည့်စုံသွားပြီ—ရှေးကတည်းကရှိသော ဒေဝီ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းသည် ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းပင်»။

Verse 48

य एष सिंहः प्रोद्भूतो देव्याः क्रोधाद्वरानने । स तेस्तु वाहनो देवी केतौ चास्तु महाबलः

အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ ဒေဝီ၏ အမျက်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤခြင်္သေ့ကို သင်၏ ဝါဟနာ (စီးနင်းယာဉ်) ဖြစ်စေပါစေ၊ ဒေဝီ၊ ထို့ပြင် မဟာဗလရှိသော သင်၏ ကေတု (အလံတော်) လည်း ဖြစ်စေပါစေ။

Verse 49

गच्छ विंध्याचले तत्र सुरकार्यं करिष्यति । अत्र शुंभनिशुंभौ च हत्वा तारकसैन्यपौ

ဝိန္ဓျာတောင်သို့ သွားလော့; ထိုနေရာတွင် နတ်တို့၏ အလုပ်တော်ကို ပြီးမြောက်စေလိမ့်မည်။ ဤနေရာ၌ တာရက၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်သော ရှုမ္ဘနှင့် နိရှုမ္ဘတို့ကို သတ်ပြီးနောက်…

Verse 50

पांचालोनाम यक्षोऽयं यक्षलक्षपदानुगः । दत्तस्ते किंकरो देवी महामायाशतैर्युतः

ပာဉ္စာလ ဟူသော အမည်ရှိ ဤယက္ခသည် ယက္ခအလုံးအရင်း သိန်းပေါင်းများစွာနှင့်အတူ လိုက်ပါလျက်ရှိ၏။ ဒေဝီ၊ သင်၏ အမှုထမ်းအဖြစ် ပေးအပ်ထားပြီး မဟာမာယာ အစွမ်းများ ရာပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 51

इत्युक्ता कौशिकी देवी ततेत्याह पितामहम् । निर्गतायां च कौशिक्यां जाता स्वैराश्रिता गुणैः

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် ကౌသိကီ ဒေဝီသည် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ “ထိုသို့ဖြစ်စေ” ဟု ပြန်လည်ဆို၏။ ကౌသိကီ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ မိမိအလိုအလျောက် တည်မြဲ၍ မိမိဂုဏ်သတ္တိတို့၌ အခြေတည်သော အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 52

सर्वैः पूर्वभवोपात्तैस्तदा स्वयमुपस्तितैः । उमापि प्राप्तसंकल्पा पश्चात्तापपरायणा

ထိုအခါ ယခင်ဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော အကျိုးဆက်များအားလုံးသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ပေါ်လာကြ၏။ ထို့နောက် ဥမာလည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ကာ နောင်တနှင့် ပြစ်မှားမှုအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်း၌ အပြည့်အဝ မျောလျက်ရှိ၏။

Verse 53

मुहुः स्वं परिनिंदंती जगाम गिरिशांतिकम् । संप्रयांतीं च तां द्वारी अपवार्य समाहितः

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ အပြစ်တင်လျက် ဂိရိရှ၏ ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်하였다။ သူမ နီးကပ်လာစဉ် သတိရှိသော တံခါးစောင့်သည် တံခါးဝတွင် ထွက်လာ၍ တားဆီး하였다။

Verse 54

रुरोध वीरको देवीं हेमवेत्रलताधरः । तामुवाच च कोपेन तिष्ठ तिष्ठ क्व यासि च

ရွှေရောင် လက်တံတုတ်ကဲ့သို့သော လက်တံကိုင်ထားသော ဝီရကသည် ဒေဝီကို တားဆီး၍ ဒေါသဖြင့် ပြော하였다—“ရပ်၊ ရပ်! ဘယ်ကို သွားမလဲ?”

Verse 55

प्रयोजनं न तेऽस्तीह गच्छ यावन्न भर्त्स्यसे । देव्या रूपधरो दैत्यो देवं वंचयितुं त्विह

“ဒီမှာ မင်းအတွက် အလုပ်မရှိဘူး—အပြစ်တင်ခံရမီ ထွက်သွား။ ဒီနေရာမှာ ဒေဝီရုပ်ကို ယူဆောင်ထားတဲ့ ဒေယ့်တျာတစ်ကောင်က သခင်ကို လှည့်ဖြားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်” ဟုဆို၏။

Verse 56

प्रविष्टो न च दृष्टोऽसौ स च देवेन घातितः । घातिते चाहमाक्षिप्तो नीलकण्ठेन धीमता

“အဲဒီကောင်က ဝင်လျှောဝင်သွားပြီး မမြင်မိခဲ့ကြဘူး၊ ထို့နောက် သခင်က သတ်ချေခဲ့တယ်။ သတ်ပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာရှိ နီလကဏ္ဍ္ဍက ငါ့ကို ဆူပူတင်ပြခဲ့တယ်” ဟုဆို၏။

Verse 57

कापि स्त्री नापि मोक्तव्या त्वया पुत्रेति सादरम् । तस्मात्त्वमत्र द्वारिस्था वर्षपूगान्यनेकशः

“‘သား’ ဟု ချစ်ခင်စွာ ခေါ်ဆိုထားသော်လည်း မည်သည့်မိန်းမကိုမျှ မင်းက မဝင်ခွင့်ပေးရ။ ထို့ကြောင့် မင်းသည် ဒီတံခါးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလွန်ကြာရှည်စွာ ရပ်စောင့်နေရမည်” ဟုဆို၏။

Verse 58

भविष्यसि न चाप्यत्र प्रवेशं लप्स्यसे व्रज । एका मे प्रविशेदत्र माता या स्नेहवत्सला

«ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်—ဤနေရာသို့ သင် မဝင်ရ။ သွားလော့။ ဤအတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသူ တစ်ဦးတည်းရှိသည်—ချစ်ခင်မေတ္တာပြည့်ဝသော မိခင်တော်သာ»။

Verse 59

नगाधिराजतनया पार्वती रुद्रवल्लभा । इत्युक्ता तु ततो देवी चिंतयामास चेतसा

«တောင်မင်း၏ သမီး ပါဝတီ၊ ရုဒ္ဒရ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ» ဟု ထိုသို့ ခေါ်ဆိုခံရသော်၊ ဒေဝီသည် စိတ်အတွင်း၌ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားလေ၏။

Verse 60

न सा नारी तु दैत्योऽसौ वायोर्नैवावबासत । वृथैव वीरकः शप्तो मया क्रोधपरीतया

«သူမသည် မိန်းမမဟုတ်—သူက ဒေယ့်တ (အဆုရ) ဖြစ်၏။ ဤအရာကို ဝါယုတောင် မသိမြင်နိုင်ခဲ့။ အမျက်ဒေါသလွှမ်းမိုး၍ ငါသည် ဗီရကကို အကြောင်းမဲ့ ကျိန်စာတင်မိသည်»။

Verse 61

अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः । क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थिरां श्रियम्

အမျက်ဒေါသနှင့် ပြည့်နှက်သော မိုက်မဲသူတို့သည် မလုပ်သင့်သော အမှုကို မကြာခဏ ပြုတတ်၏။ ဒေါသကြောင့် ကောင်းသတင်းပျက်စီးပြီး၊ ဒေါသသည် တည်ငြိမ်သော စည်းစိမ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 62

अपरिच्छिन्नसर्वार्था पुत्रं शापितवत्यहम् । विपरीतार्थबोद्धॄणां सुलभा विपदो यतः

အို သားရေ၊ အရာအားလုံး၏ အမှန်တရားကို ငါ မပြည့်စုံစွာ မသိနားလည်သဖြင့် သင့်ကို ကျိန်စာတင်မိသည်။ အဓိပ္ပါယ်ကို ပြောင်းပြန် သို့မဟုတ် မှားယွင်းစွာ နားလည်သူတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်သည် လွယ်ကူစွာ ရောက်လာတတ်၏။

Verse 63

संचिंत्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा । अधो लज्जाविकारेण वदनेनांबुजत्विषा

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှိုင်လာဇာသည် ဝီရကအား မိန့်တော်မူ၏။ ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်နှာကို အရှက်အကြောက်ကြောင့် အောက်သို့ချထားလေ၏။

Verse 64

अहं वीरक ते माता मा तेऽस्तु मनसो भ्रमः । शंकरस्यास्मि दयिता सुता तु हिमभूभृतः

ဝီရကာ၊ ငါသည် သင်၏ မိခင်ဖြစ်၏—စိတ်ထဲတွင် မ भ्रम မဖြစ်စေပါနှင့်။ ငါသည် သင်္ကရာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး၊ ဟိမဘူဘြိတ် (နှင်းတောင်အရှင်) ၏ သမီးဖြစ်၏။

Verse 65

मम गात्रस्थितिभ्रांत्या मा शंकां पुत्र भावय । तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मयोनिना

သားရေ၊ ငါ၏ ကိုယ်အနေအထားကြောင့် ဖြစ်သော အလွဲအမှားကြောင့် သံသယ မထားပါနှင့်။ ငါ၏ ဖြူဝင်းသော အရောင်သည် ပဒ္မယောနီ (ဗြဟ္မာ) သည် ပျော်ရွှင်တော်မူသည့်အခါ ပေးသနားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

Verse 66

मया शप्तोऽस्यविदिते वृत्तांते दैत्यनिर्मिते । ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्तिते

ဒေတ္တျက ဖန်တီးထားသော အဖြစ်အပျက်၏ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ငါသည် သူ့ကို ကျိန်စာချခဲ့၏။ သို့သော် မိန်းမ၏ ဝင်ရောက်ပတ်သက်မှုကို သိလာသောအခါ၊ သင်္ကရာသည် လျှို့ဝှက်စွာ ရပ်တည်နေစဉ်—

Verse 67

न निवर्तयितुं शक्यः शापः किं तु ब्रवीमि ते । मानुष्यां तु शिलायां त्वं शिलादात्संभविष्यसि

ကျိန်စာကို ပြန်လည်ဖျက်၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ သင့်အား ငါပြောမည်။ သင်သည် ကျောက်မှ လူ့ရုပ်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည်—ရှီလာဒ (Śilāda) မှ မွေးဖွားလာမည်။

Verse 68

पुण्ये चाप्यर्बुदारण्ये स्वर्गमोक्षप्रदे नृणाम् । अचलेश्वरलिंगं तु वर्तते यत्र वीरक

ကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းသော အာဗုဒါရဏ္ယ (Arbudāraṇya) တွင် လူတို့အား ကောင်းကင်နှင့် မောက္ခကို ပေးစွမ်းသော အချလေရှွရ (Acaleśvara) ၏ လိင်္ဂတော်သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိ၏၊ အို ဝီရက။

Verse 69

वाराणस्यां विश्वनाथसमं तत्फलदं नृणाम् । प्रभासस्य च यात्राभिर्दशभिर्यत्फलं नृणाम्

လူတို့အတွက် ထို၏ အကျိုးပုဏ္ဏာသည် ဝါရာဏသီရှိ ဗိශ්ဝနာထ (Viśvanātha) ကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် တူညီ၏။ ထို့ပြင် ပရဘာသ (Prabhāsa) သို့ ယာတရာ ဆယ်ကြိမ် သွားရာမှ ရသော ကုသိုလ်နှင့်လည်း တူညီသော ကုသိုလ်ကို ပေး၏။

Verse 70

तदेकयात्रया प्रोक्तमर्बुदस्य महागिरेः । यत्र तप्त्वा तपो मर्त्या देहधातून्विहाय च

ထိုပုဏ္ဏာကို အာဗုဒါ မဟာဂိရိ (Arbuda) သို့ တစ်ကြိမ်တည်း ယာတရာသွားခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု ကြေညာထား၏။ ထိုနေရာ၌ မရဏာများသည် တပသ (austerity) ကို ကျင့်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဓာတ်အစိတ်အပိုင်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ကြ၏။

Verse 71

संसारी न पुनर्भूयान्महेश्वरवचो यथा । अर्बुदो यदि लभ्येत सेवितुं जन्मदुःखितैः

ထို့ကြောင့် သံသရာ၌ ထပ်မံ လှည့်လည်သူ မဖြစ်စေရန်—မဟေရှွရ (Maheśvara) ၏ မိန့်တော်အတိုင်း—မွေးဖွားခြင်း၏ ဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းသူတို့ အာဗုဒါ (Arbuda) ကို ရောက်ရှိကာ ဝတ်ပြုဆည်းကပ်နိုင်ပါစေ။

Verse 72

वाराणसीं च केदारं किं स्मरंति वृथैव ते । तत्राराध्य भवं देवं भवान्नन्दीति नामभृत्

ဝါရာဏသီနှင့် ကေဒါရ (Kedāra) ကို အလကား အဘယ်ကြောင့် သတိရနေကြသနည်း။ ထိုနေရာ၌ ဘဝ (Bhava) အရှင်—ရှီဝ (Śiva) ကို ပူဇော်ရာမှ၊ သူသည် “ဘဝာန်နန္ဒီ” (Bhavān-nandī) ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။

Verse 73

शीघ्रमेष्यसि चात्रैव प्रतीहारत्वमाप्स्यसि । एवमुक्ते हृष्टरोमा वीरकः प्रणिपत्य ताम्

“သင်သည် မကြာမီ ပြန်လာမည်၊ ထိုနေရာတည်းမှာပင် တံခါးစောင့် (ပရတီဟာရ) အမှုထမ်းရာထူးကို ရမည်” ဟု မိခင်မဟာဒေဝီ ပြောတော်မူသော်၊ ဝီရကသည် ဝမ်းမြောက်လွန်း၍ ကိုယ်မွေးရောမ ထောင်လျက် ထိုမိခင်အား ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 74

संस्तूय विविधैर्वाक्यैर्मातरं समभाषत । धन्योऽहं देवि यो लप्स्ये मानुष्यमतिदुर्लभम्

အမျိုးမျိုးသော စကားလုံးများဖြင့် မိခင်မဟာဒေဝီကို ချီးမွမ်းကာ သူမအား ပြောလေ၏—“ဒေဝီမယ်တော်၊ လူ့ဘဝမွေးဖွားခြင်းသည် အလွန်ရှားပါးလှ၏၊ ထိုကို ငါရမည်ဖြစ်သဖြင့် ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်ပါ၏။”

Verse 75

शापोऽनुग्रहरूपोऽयं विशेषादर्बुदाचले । समीपे यस्य पुण्योऽस्ति महीसागरसंगमः

ဤ “ကျိန်စာ” သည် အမှန်အားဖြင့် ကရုဏာအနုဂ्रह၏ ပုံရိပ်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်၏—အထူးသဖြင့် အာဗုဒတောင်ပေါ်၌—အနီးတွင် မြေပြင်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ သန့်ရှင်းသော သင်္ဂမရှိနေသည်။

Verse 76

ऊधः पृथिव्या देशोऽयं यो गिरेश्चार्णवांतरे । तत्र गत्वा महत्पुण्यमवाप्य भवभक्तितः

ဤဒေသသည် တောင်နှင့် သမုဒ္ဒရာကြား၌ တည်ရှိ၍ “မြေကြီး၏ နို့အုံ” ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုသို့ရာသို့ သွားရောက်ကာ ဘဝ (ရှီဝ) အပေါ် ဘက္တိဖြင့် မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 77

पुनरेष्यामि भो मातरित्युक्त्वाभूच्छिलासुतः । देवी च प्रविवेशाथ भवनं शशिमौलिनः

“မယ်တော်၊ ငါ ပြန်လာမည်” ဟု ဆိုကာ ကျောက်တောင်၏ သားသည် ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ဒေဝီသည် လမောက်တော်ဆောင် အရှင် (ရှီဝ) ၏ နေရာတော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 78

इत्यार्बुदाख्यानम् । ततो दृष्ट्वा च तां प्राह धिग्नार्य इति त्र्यंबकः

ဤသို့ဖြင့် အာဗုဒ (Arbuda) အကြောင်းအရာ ပြီးဆုံး၏။ ထို့နောက် သူမကို မြင်လျှင် တြျမ်ဗက (ရှီဝ) က «အို မိန်းမရေ၊ အရှက်တရားပဲ!» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 79

सा च प्रण्म्य तं प्राह सत्यमेतन्न मिथ्यया । जडः प्रकृतिभागोयं नार्यश्चार्हंति निन्दनाम्

သူမလည်း ဦးချကန်တော့၍ ပြောသည်– «ဤသည်မှာ အမှန်ပင်၊ မုသာမဟုတ်။ ဤမိုက်မဲမှုသည် ပရကရတိ (Prakṛti) ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်၍ မိန်းမတို့သည် အပြစ်တင်ခြင်းကို ထိုက်တန်ကြ၏»။

Verse 80

पुरुषाणां प्रसादेन मुच्यंते भवसागरात् । ततः प्रहृष्टस्तामाह हरो योग्याऽधुना शुभे

ယောကျ်ားတို့၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သူတို့သည် သံသရာပင်လယ်မှ လွတ်မြောက်ကြ၏။ ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဝမ်းမြောက်၍ သူမအား «အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ယခု သင်သည် ထိုက်တန်ပြီ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 81

पुत्रं दास्यामि येन त्वं ख्यातिमाप्स्यसि शोभने । ततो रेम हि देव्या स नानाश्चर्यालयो हरः

«သင်သည် ကျော်ကြားမှုကို ရရှိစေမည့် သားတစ်ယောက်ကို ငါပေးမည်၊ အို လှပသူမ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အံ့ဖွယ်များစွာ၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ဟရသည် ဒေဝီနှင့်အတူ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 82

ततो वर्षसहस्रेषु देवास्त्वरितमानसाः । ज्वलनं नोदयामासुर्ज्ञातुं शंकरचेष्टितम्

ထို့နောက် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားသော်၊ စိတ်အလျင်အမြန်နှင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်သော ဒေဝတားတို့သည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ လျှို့ဝှက်သော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ရပ်ကို သိလို၍ ဇွလန (အဂ္နိ) ကို ရှေ့သို့ တိုက်တွန်းကြ၏။

Verse 83

द्वारि स्थितं प्रतिहारं वंचयित्वा च पावकः । पारावतस्य रूपेण प्रविवेश हरांतिकम्

တံခါးစောင့်ကို လှည့်စားပြီးနောက် မီးနတ်ဘုရား (Pāvaka) သည် ချိုးငှက်အသွင်ဆောင်ကာ ဟရ (Hara) ၏ အတွင်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 84

ददृशे तं च देवेशो विनतां प्रेक्ष्य पार्वतीम् । ततस्तां ज्वलनं प्राह नैतद्योग्यं त्वया कृतम्

နတ်တို့သခင်သည် သူ့ကိုမြင်လျှင် ပါရဝတီမယ်တော် ဦးညွှတ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မီးနတ်ဘုရားအား 'သင်ပြုလုပ်သော အမှုသည် မသင့်လျော်ပါတကား' ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 85

यदिदं भुक्षुतं स्थानान्मम तेजो ह्यनुत्तमम् । गृहाण त्वं सुदुर्बुद्धे नो वा धक्ष्यामि त्वां रुषा

“ဤနေရာမှ ငါ၏ အနှိုင်းမဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားကို သင်မျိုချခဲ့သောကြောင့်၊ အို မိုက်မဲသောသူ... ၎င်းကို ပြန်လည်ယူဆောင်လော့။ သို့မဟုတ်ပါက ငါ့အမျက်ဒေါသဖြင့် သင့်ကို လောင်ကျွမ်းစေအံ့။”

Verse 86

भीतस्ततोऽसौ जग्राह सर्वदेवमुखं च सः । तेन ते वह्निसहिता विह्वलाश्च सुराः कृताः

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် သူသည် နတ်ဘုရားအပေါင်းတို့၏ ပါးစပ်ပေါက်များကို စီးနင်းလေ၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့် မီးနတ်ဘုရားနှင့်တကွ နတ်အပေါင်းတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကာ ယောက်ယက်ခတ်ကြလေသည်။

Verse 87

विपाट्य जठराण्येषां वीर्यं माहेश्वरं ततः । निष्क्रांतं तत्सरो जातं पारदं शतयोजनम्

၎င်းတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များကို ခွဲလျက် မဟေသွရ (Māheśvara) ၏ ဓာတ်စွမ်းအားသည် စီးဆင်းလာ၏။ ထိုမှတဆင့် ယူဇနာတစ်ရာ ကျယ်ဝန်းသော ပြဒါး (pārada) ကန်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

Verse 88

वह्निश्च व्याकुलीभूतो गंगायां मुमुचे सकृत् । दह्यमाना च सा देवी तरंगैर्वहिरुत्सृजत्

အဂ္နိလည်း စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ တစ်ကြိမ်တည်း လွှတ်ချလိုက်သည်။ မိခင်ဒေဝီသည် မီးအပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေရသဖြင့် လှိုင်းတန်းများမှတစ်ဆင့် မီးကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 89

जातस्त्रिभुवनक्यातस्तेन च श्वेतपर्वतः । एतस्मिन्नंतरे वह्निराहूतश्च हिमालये

ထိုအကြောင်းကြောင့် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော ရှွေတပရဝတ (အဖြူတောင်) ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထိုအချိန်အတွင်း အဂ္နိကိုလည်း ဟိမဝန္တတောင်သို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။

Verse 90

सप्तर्षिभिर्वह्निहोमं कुर्वद्भिर्मंत्रवीर्यतः । आगत्य तत्र जग्राह वह्निर्भागं च तं हुतम्

မန္တရအာနုဘော်ကြောင့် အင်အားပြည့်ဝသော ခုနှစ်ဋ္ဌာန ရှိသည့် ရှင်ရသီများက မီးဟောမ ပူဇော်နေစဉ်၊ အဂ္နိသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ ပူဇော်အဟုတ၏ မိမိအပိုင်းကို ယူဆောင်သွား하였다။

Verse 91

गतेऽह्न्यत्वस्मिंश्च तत्रस्थः पत्नी स्तेषामपश्यत । सुवर्णकदलीस्तंभनिभास्ताश्चंद्रलेखया

ထိုနေ့ကုန်လွန်သွားသောအခါ ထိုနေရာ၌ရှိနေသော ရသီတို့၏ ဇနီးများသည် (သူတို့ကို) ရွှေရောင် ငှက်ပျောတိုင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး လဆန်းမျဉ်းတန်းကဲ့သို့ အမှတ်အသားပါရှိသည်ဟု မြင်တွေ့하였다။

Verse 92

पश्यमानः प्रफुल्लाक्षो वह्निः कामवशं गतः । स भूयश्चिंतयामास न न्याय्यं क्षुभितोऽस्मि यत्

မျက်လုံးများ ပွင့်လင်းတောက်ပစွာ ကြည့်နေစဉ် အဂ္နိသည် ကာမ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွား하였다။ ထို့နောက် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားကာ “ငါ ဤသို့ လှုပ်ရှားကာ မတည်ငြိမ်ဖြစ်သွားခြင်းသည် မသင့်တော်” ဟု ဆို하였다။

Verse 93

साध्वीः पत्नीर्द्विजेंद्राणामकामाः कामयाम्यहम् । पापमेतत्कर्म चोग्रं नश्यामि तृमवत्स्फुटम्

«ဒွိဇေန္ဒြာတို့၏ သီလရှင်မယားများ—ငါကို မလိုလားသူများကို ငါက လိုလားနေသည်။ ဤကမ္မသည် အပြစ်ကြီး၍ ကြမ်းတမ်း၏; ငါသည် မြက်တံတစ်တံကဲ့သို့ အလုံးစုံ ပျက်စီးမည်»။

Verse 94

कृत्वैतन्नश्यते कीर्तिर्यावदाचंद्रतारकम् । एवं संचिंत्य बहुधा गत्वा चैव वनांतरम्

«ဤအမှုကို ငါပြုလျှင် လနှင့် ကြယ်တို့ရှိသမျှကာလတိုင်အောင် တည်ရမည့် ဂုဏ်သတင်းကောင်းသည် ပျက်စီးလိမ့်မည်»။ ထိုသို့ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားကာ သစ်တောအတွင်းနက်သို့ ဝင်သွား၏။

Verse 95

संयन्तुं नाभवच्छक्त उपायैर्बहुभिर्मनः । ततः स कामसंतप्तो मूर्छितः समपद्यत

သို့သော် နည်းလမ်းများစွာဖြင့်ပင် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် ကာမတဏှာ၏ အပူကြောင့် လဲကျ၍ မူးမေ့သွား၏။

Verse 96

ततः स्वाहा च भार्यास्य बुबुधे तद्विचेष्टितम् । ज्ञात्वा च चिंतयामास प्रहृष्टा मनसि स्वयम्

ထို့နောက် သူ၏မယား စွာဟာသည် ထိုအပြုအမူကို သိမြင်သွား၏။ သိပြီးနောက် မိမိစိတ်အတွင်းတွင် စဉ်းစားကာ လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းမြောက်နေ၏။

Verse 97

स्वां भार्यामथ मां त्यक्त्वा बहुवासादवज्ञया । भार्याः कामयते नूनं सप्तर्षीणां महात्मनाम्

«အကျွမ်းတဝင်ကြာမြင့်မှုကြောင့် အထင်သေးကာ မိမိမယား—ငါ့ကို—ပစ်ပယ်ပြီး၊ ယခုတော့ မဟာတမား စပ္တဋ္ဌိတို့၏ မယားများကို မုချ လိုလားနေသည်»။

Verse 98

तदासां रूपमाश्रित्य रमिष्ये तेन चाप्यहम् । ततस्त्वंगिरसो भार्या शिवानामेति शोभना

«သူတို့၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုယူ၍ ငါလည်း သူနှင့် ချစ်ကစားမည်» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် အင်္ဂိရသ၏ လှပသော ဇနီး “သီဝါ” ဟူသောသူမ ပေါ်လာ၏။

Verse 99

तस्या रूपं समाधाय पावकं प्राप्य साब्रवीत् । मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि

သွာဟာသည် သူမ၏ရုပ်ကိုယူကာ ပာဝက (အဂ္နိ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ပြော၏—«အို အဂ္နိ၊ ငါသည် ကာမတဏှာကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေ၏၊ သင်သည် ငါကို လိုလားသင့်၏»။

Verse 100

न चेत्करिष्यसे देव मृतां मामुपधारय । अहमंगिरसो भार्या शिवानाम हुताशन

«မလုပ်ပေးလျှင် အို ဒေဝ၊ ငါကို သေပြီဟု မှတ်ယူပါ။ ငါသည် အင်္ဂိရသ၏ ဇနီး “သီဝါ” ဖြစ်၏၊ အို ဟုတာသန (အဂ္နိ)»။

Verse 101

सर्वाभिः सहिता प्राप्ता ताश्च यास्यंत्यनुक्रमात् । अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं त्वच्चित्ताश्च वयं तथा

«ငါသည် သူတို့အားလုံးနှင့်အတူ ရောက်လာ၏၊ သူတို့လည်း အစဉ်လိုက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လာကြလိမ့်မည်။ သင်သည် ငါတို့အတွက် အမြဲချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့၏စိတ်လည်း သင့်ထံ၌ အမြဲတည်၏»။

Verse 102

ततः स कामसंतप्तः संबभूव तया सह । प्रीते प्रीता च सा देवी निर्जगाम वनांतरात्

ထို့နောက် ကာမတဏှာကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော သူသည် သူမနှင့်အတူ ပေါင်းစည်းလေ၏။ သူ စိတ်ကျေနပ်သည့်အခါ၊ ထိုဒေဝီလည်း ပျော်ရွှင်၍ တောအတွင်းမှ ထွက်လာ၏။

Verse 103

चिंतयंती ममेदं चेद्रूपं द्रक्ष्यंति कानने । ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यंति पावकात्

သူမက စဉ်းစားသည်—“တောအတွင်း၌ ငါ၏ဤရုပ်ကို သူတို့မြင်လျှင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ မယားများကြောင့် မီးနတ် ပာဝကသည် မမှန်ကန်ခြင်း၏ အပြစ်ကို ခံရသည်ဟု သူတို့ကြေညာမည်” ဟူ၍။

Verse 104

तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् । सुपर्णा सा ततो भूत्वा ददृशे श्वेतपर्वतम्

ထို့ကြောင့် “ဤအရာကို ကာကွယ်ရန် ငါသည် ဂရုဍီ ဖြစ်မည်” ဟုဆိုကာ၊ ထို့နောက် စူပဏ္ဏာ—အတောင်ကြီးသော ငှက်မ—ဖြစ်လာပြီး အဖြူရောင်တောင်တန်း (Shvetaparvata) ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 105

शरस्तंबैः सुसंपृक्तं रक्षोभिश्च पिशाचकैः । सा तत्र सहसा गत्वा शैलपूष्ठं सुदुर्गमम्

ထိုနေရာသည် ရေမြက် (śara) များဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရက္ခသများနှင့် ပိသာစများကလည်း လှုပ်ရှားနေ하였다။ သူမသည် ချက်ချင်းသွားရောက်ကာ ဝင်ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော တောင်ခေါင်တန်းသို့ တက်လှမ်း하였다။

Verse 106

प्राक्षिपत्कांचने कुंडे शुक्रं तद्धारणेऽक्षमा । शिष्टानामपि देवीनां सप्तर्षीणां महात्मनाम्

မခံနိုင်သဖြင့် သူမသည် ထိုသုက္ကရ (ဗီရျ) ကို ရွှေကွန်ဒေ (အိုး) ထဲသို့ ပစ်ချ하였다—ထိုအလေးအနက်ကို သီလရှိသော ဒေဝီများနှင့် မဟာအတ္တရှိသော သတ္တဋ္ဌိ (Seven Ṛṣis) တို့တောင် မလွယ်ကူစွာသာ ခံနိုင်ကြသည်။

Verse 107

पत्नीसरूपतां कृत्वा कामयामास पावकम् । दिव्यं रूपमरूंधत्याः कर्तुं न शकितं तया

သူမသည် မယား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကာ ကာမစိတ်ဖြင့် ပာဝက (အဂ္နိ) ကို လိုလားတောင့်တ하였다။ သို့သော် အရုန္ဓတီ၏ ဒိဗ္ဗရုပ်ကို သူမ မဖန်တီးနိုင်ခဲ့။

Verse 108

तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तुः शुश्रूषणेन च । षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्निरेतः कुरुद्वह

သူမ၏တပဿာအာနုဘော်နှင့် ခင်ပွန်းကို သစ္စာရှိစွာ ပြုစုဝတ်ပြုခြင်းကြောင့် အဂ္နိ၏ဗီဇသည် အမှန်တကယ် ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထားချခံရ၏၊ ကုရုဝంశကို ထမ်းဆောင်သူအို။

Verse 109

कुंडेऽस्मिंश्चैत्रबहुले प्रतिपद्येव स्वाहया । ततश्च पावको दुःखाच्छुशोच च मुमोह च

ဤအိုးအတွင်းသို့—ချိုင်တရလ၏ လင်းလက်သော ပထမနေ့တွင်—စွာဟာ၏အားဖြင့် ထည့်သွင်းခဲ့၏။ ထို့နောက် ပာဝကသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ငိုကြွေး၍ မောဟဖြစ်သွား၏။

Verse 110

आः पापं कृतमित्येव देहन्यासेऽकरोन्मतिम् । ततस्तं खेचरी वाणी प्राह मा मरणं कुरु

“အို၊ အပြစ်ပြုမိပြီ!” ဟု ထင်မြင်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ သာယာသော နတ်သံက “မသေမိစေပါနှင့်” ဟု ပြော၏။

Verse 111

भाव्यमेतच्च भाव्यर्थात्को हि पावक मुच्यते । भाव्यर्थेनापि यत्ते च परदारोप सेवनम्

“ဤအရာသည် ကံကြမ္မာအတိုင်း ဖြစ်ရမည့်အရာပင်၊ ဖြစ်လာမည့်အကြောင်းအရာအတွက်—ပာဝကအို၊ ကံကြမ္မာမှ မည်သူ လွတ်မြောက်နိုင်သနည်း။ သို့သော်လည်း အခြားသူ၏ ဇနီးကို ချဉ်းကပ်ခြင်းသည် အပြစ်တစ်ရပ်ပင်” ဟု ဆို၏။

Verse 112

कृतं तच्चेतसा तेन त्वामजीर्णं प्रवेक्ष्यति । श्वेतकेतोर्महायज्ञे घृतधाराभितर्पितम्

သူသည် စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့်၊ သင် မချေဖျက်သေးစဉ်၌ပင် သင့်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်—စွေတကေတု၏ မဟာယဇ္ဉတွင် ဂျီ (ဃృత) စီးကြောင်းများဖြင့် ပူဇော်အာဟုတိ ခံယူ၍ ပြည့်ဝခဲ့သူအို။

Verse 113

शोकं च त्यज नैतास्ताः स्वाहै वेयं तव प्रिया । श्वेतपर्वतकुंडस्थं पुत्रं त्वं द्रष्टुमर्हसि । ततो वह्निस्तत्र गत्वा ददृशे तनयं प्रभुम्

“ဝမ်းနည်းမှုကို စွန့်လွှတ်လော့—ဤသူတို့သည် သင်၏ ဇနီးများ မဟုတ်ကြ; ဤသူမသည် သင်ချစ်မြတ်နိုးသော စွဝါဟာ (Svāhā) ဖြစ်သည်။ သင်သည် Śvetaparvata ရှိ ရေကန်၌ နေထိုင်သော သင်၏ သားတော်ကို သွား၍ မြင်သင့်သည်။” ထို့နောက် အဂ္နိ (Agni) သည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ မိမိ၏ သားတော်—အရှင်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 114

अर्जुन उवाच । कस्मात्स्वाहा करोद्रूपं षण्णां तासां महामुने

အာရ္ဇုနက ပြောသည်—“အို မဟာမုနိ၊ အဘယ်ကြောင့် စွဝါဟာ (Svāhā) သည် ထိုခြောက်ယောက်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ယူဆောင်ခဲ့သနည်း?”

Verse 115

यत्ता भर्तृपराः साध्व्यस्तपस्विन्योग्निसंनिभाः । न बिभेति च किं ताभ्यः षड्भ्यः स्वाहाऽपराधिनी । भर्तृभक्त्या जगद्दग्धुं यतः शक्ताश्च ता मुने

ထိုမိန်းမများသည် မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းတို့ကို အလွန်သစ္စာရှိကြသည်—သီလရှိသော တပသ္စီများ၊ မီးကဲ့သို့ တောက်ပကြသည်။ အို မုနိ၊ အပြစ်ရှိသော စွဝါဟာ (Svāhā) သည် ထိုခြောက်ယောက်ကို အဘယ်ကြောင့် မကြောက်ရွံ့ခဲ့သနည်း—ခင်ပွန်းပေါ် သစ္စာတရားကြောင့် ကမ္ဘာကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ကြသဖြင့်။

Verse 116

नारद उवाच । सत्यमेतत्कुरुश्रेष्ठ श्रृणु तच्चापि कारणम् । येन तासां कृतं रूपं न वा शापं ददुश्च ताः

နာရဒက ပြောသည်—“ကူရုတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ဤသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့ပြင် အကြောင်းရင်းကိုလည်း နားထောင်လော့—စွဝါဟာ (Svāhā) သည် အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူခဲ့သနည်း၊ ထိုမိန်းမများက အဘယ်ကြောင့် ကျိန်စာ မထုတ်ခဲ့သနည်း။”

Verse 117

यत्र तद्वह्निना क्षिप्तं रुद्रतेजः सकृत्पुरा । गंगायां तत्र सस्नुस्ताः षटत्न्योऽज्ञनाभावतः

အဂ္နိ (Agni) သည် ရုဒြတေဇ (Rudra-tejas) ကို တစ်ခါတုန်းက ပစ်ချခဲ့သော ထိုနေရာ၌ပင်၊ ဇနီးခြောက်ယောက်သည် ဂင်္ဂါ (Gaṅgā) မြစ်တွင် မသိမသာဖြင့် ရေချိုးခဲ့ကြသည်။

Verse 118

ततस्ता विह्वलीभूतास्तेजसा तेन मोहिताः । लज्जया च स्वभर्तॄणां गंगातीरस्थिता रहः

ထို့နောက် သူမတို့သည် ထိုတောက်ပသောတေဇောကြောင့် မူးမောလှုပ်ရှား၍ စိတ်လွဲသွားကြ၏။ မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းများရှေ့တွင် အရှက်ကြောင့် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 119

एतदंतमालोक्य चिकीर्षंती मनीषितम् । स्वाहा शरीरमाविश्यतासां तेजो जहार तत्

အခြေအနေ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်၍ မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေလိုသဖြင့် စွဝါဟာသည် သူမတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုတေဇောကို သူမတို့ထံမှ ယူဆောင်သွား၏။

Verse 120

चिक्रीड वह्निजायापि यथा ते कथितं मया

ထို့ကြောင့် အဂ္နိ၏ ဇနီးသည်ပင်လျှင် ငါပြောခဲ့သကဲ့သို့ ကစားကွက်သဘောဖြင့် လှုပ်ရှားပြုမူခဲ့၏။

Verse 121

उपकारमिमं ताभिः स्मरंतीभिश्च भारत । न शप्ता सा यतः शापो न देयश्चोपकारिणि

အို ဘာရတ၊ ထိုကူညီမှုကို သတိရကြသဖြင့် သူမကို မကျိန်စာမချခဲ့ကြ။ အကြောင်းမှာ ကူညီသူအပေါ် ကျိန်စာမပေးသင့်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 122

ततः सप्तर्षयो ज्ञात्वा ज्ञानेनासुचितां गताः । तत्यजुः षट् तदा पत्नीर्विना देवीमरुंधतीम्

ထို့နောက် စပ့်တရ္ဓိများ (ခုနစ်ဦးသော ရှင်တော်များ) သည် ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် အမှန်တရားကို သိမြင်ကာ မိမိတို့သည် မသန့်ရှင်းမှုသို့ ကျရောက်နေကြောင်း သိကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝီ အရုန္ဓတီကို မလွဲဘဲ ဇနီးခြောက်ဦးကို စွန့်ပစ်ကြ၏။

Verse 123

विश्वामित्रस्तु भगवान्कुमारं शरणं गतः । स्तवं दिव्यं संप्रचक्रे महासेनस्य चापि सः

အရှင်ဗိဿဝာမိတ္တရ မဟာမုနိသည် ကုမာရဘုရားထံ၌ ခိုလှုံဝင်ရောက်၍ မဟာစေနာဘုရားအား သာသနာတော်မြတ်သော စတုတိကို ရေးဖွဲ့တော်မူ၏။

Verse 124

अष्टोत्तरशतं नाम्नां श्रृणु त्वं तानि फाल्गुन । जपेन येषां पापानि यांति ज्ञानमवाप्नुयात्

အို ဖာလ္ဂုနာ၊ နာမတော် ၁၀၈ ပါးကို နားထောင်လော့။ ထိုနာမတော်တို့ကို ဂျပပြုလျှင် အပြစ်တို့ ပျောက်ကင်း၍ ဉာဏ်သိမြင်မှုကို ရရှိမည်။

Verse 125

त्वं ब्रह्मवादी त्वं ब्रह्मा ब्राह्मणवत्सलः । ब्रह्मण्यो ब्रह्मदेवश्च ब्रह्मदो ब्रह्मसंग्रहः

သင်သည် ဗြဟ္မန်ကို ကြေညာသူ၊ သင်သည် ဗြဟ္မာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။ ဗြဟ္မဓမ္မကို ထောက်ပံ့သူ၊ ဗြဟ္မ၏ သခင်တော်၊ ဗြဟ္မဉာဏ်ကို ပေးသနားသူ၊ ဗြဟ္မ၏ သိုလှောင်ရာ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 126

त्वं परं परमं तेजो मंगलानां च मंगलम् । अप्रमेयगुणश्चैव मंत्राणां मंत्रगो भवान्

သင်သည် အမြင့်ဆုံး အထက်မြတ်သော တေဇောဓာတ်၊ မင်္ဂလာတို့အတွင်း မင်္ဂလာအမြတ် ဖြစ်၏။ သင်၏ ဂုဏ်တော်များ မတိုင်းတာနိုင်၊ မန္တရားအားလုံး၏ အတွင်းနေသဘောနှင့် အနှစ်သာရလည်း သင်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 127

त्वं सावित्रीमयो देव सर्वत्रैवापराजितः । मंत्र शर्वात्मको देवः षडक्षरवतां वरः

အို ဘုရား၊ သင်သည် စာဝိတြီ (ဂါယတြီ) အင်အားဖြင့် ဖွဲ့စည်းတော်မူ၍ အရပ်ရပ်၌ မရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်၏။ အို ဘုရား၊ သင်သည် မန္တရားပင် ဖြစ်၍ ရှရဝ (ရှီဝ) ၏ အတ္တမဖြစ်ကာ၊ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရားကို ပိုင်ဆိုင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 128

माली मौली पताकी च जटी मुंडी शिखंड्यपि । कुण्डली लांगली बालः कुमारः प्रवरो वरः

သင်သည် ပန်းကုံးဆင်၊ မကွတ်ဆင်၊ အလံကိုင်တော်မူ၏။ ဆံပင်ချည်ကပ်၊ ခေါင်းမုတ်၊ ထိပ်ဆံတင်တော်မူ၏။ နားကပ်ဆင်၊ လယ်ထွန်တံကိုင်တော်မူ၍ သင်သည် သာသနာတော်၏ ယုဝတော်—ကူမာရ—အထူးမြတ်ဆုံး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 129

गवांपुत्रः सुरारिघ्नः संभवो भवभावनः । पिनाकी शत्रुहा श्वेतो गूढः स्कन्दः कराग्रणीः

သင်သည် ‘နွားတို့၏ သား’ ဖြစ်၍ နတ်တို့၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်တော်မူသူ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ၊ ဖြစ်တည်မှုကို နှိုးဆော်တော်မူသူ ဖြစ်၏။ ပိနာကကို ဆောင်တော်မူ၍ ရန်သူဖျက်သူ၊ ဖြူစင်တော်မူသူ၊ လျှို့ဝှက်တော်မူသူ—စကန္ဒ၊ လုပ်ရပ်၏ ရှေ့တန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 130

द्वादशो भूर्भुवो भावी भुवः पुत्रो नमस्कृतः । नागराजः सुधर्मात्मा नाकपृष्ठः सनातनः

သင်သည် ဒွါဒသပုံသဏ္ဍာန်တော်၊ ဘူရ်နှင့် ဘုဝဟ် ဖြစ်တော်မူ၏၊ နောင်ဖြစ်လာမည့်သူလည်း ဖြစ်၏။ ဘုဝဟ်၏ သားတော်အဖြစ် နမස්ကာရခံထိုက်တော်မူ၏။ နာဂတို့၏ မင်း၊ သုဓမ္မတရားကို သဘာဝတော်အဖြစ် ထားရှိသူ၊ ကောင်းကင်အမြင့်ပေါ်၌ တည်မြဲသော သနာတန ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 131

त्वं भर्ता सर्वभूतात्मा त्वं त्राता त्वं सुखावहः । शरदक्षः शिखी जेता षड्वक्त्रो भयनाशनः

သင်သည် အားလုံးသော သတ္တဝါတို့၏ အတွင်းအတ္တမဖြစ်သော ထိန်းသိမ်းရှင်၊ သင်သည် ကယ်တင်ရှင်၊ ချမ်းသာပေးရှင် ဖြစ်၏။ ဆောင်းဦးကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်စိရှိ၍၊ ခေါင်းတင်တော်မူသူ (မယုရတံခွန်)၊ အောင်နိုင်ရှင် ဖြစ်၏။ ခြောက်မျက်နှာရှင်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 132

हेमगर्भो महागर्भो जयश्च विजयेश्वरः । त्वं कर्ता त्वं विधाता च नित्यो नित्यारिमर्दनः

သင်သည် ဟေမဂರ್ಭ—ရွှေသန္ဓေ—မဟာဂರ್ಭ—အင်အား၏ မဟာဝမ်း—ဖြစ်၏။ သင်သည် ဂျယ—အောင်မြင်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်—နှင့် ဗိဇယေရှ္ဝရ—အောင်ပွဲ၏ အရှင်—ဖြစ်၏။ သင်သည် လုပ်ဆောင်ရှင်၊ စီမံခန့်ခွဲရှင် ဖြစ်၍၊ အမြဲတမ်းတည်မြဲသော နိတျယ၊ ရန်ဘက်အင်အားကို အစဉ်အမြဲ နှိမ်နင်းသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 133

महासेनो महातेज वीरसेनश्च भूपतिः । सिद्धासनः सुराध्यक्षो भीमसेनो निरामयः

သင်သည် မဟာစေန—တပ်မဟာ၏ စစ်ဦးစီး; မဟာတေဇ—အလင်းတန်ခိုးကြီး; ဝီရစေန—သူရဲကောင်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်၊ ဘူပတိ—မြေကြီး၏ အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် စိဒ္ဓာသန—စိဒ္ဓတို့အလယ်၌ ထိုင်ရာ; စုရာဓျက္ခ—ဒေဝတို့၏ အုပ်ချုပ်သူ; ဘီမစေန—ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အား; နိရာမယ—ရောဂါဒုက္ခ ဖယ်ရှားသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 134

शौरिर्यदुर्महातेजा वीर्यवान्सत्यविक्रमः । तेजोगर्भोऽसुररिपुः सुरमूर्तिः सुरोर्ज्जितः

သင်သည် ရှော်ရီနှင့် ယဒု—မျိုးရိုးမြတ်၍ သတ္တိရှိသူ—တေဇအလင်းကြီးမား၏; အင်အားပြည့်ဝ၍ အောင်မြင်မှုသည် မှန်ကန်မလျော့။ သင်သည် တေဇိုဂರ್ಭ—အလင်း၏ အမြစ်အမြှုပ်; အသူရတို့၏ ရန်သူ; ဒေဝတို့၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်; နှင့် ဒေဝီယ အင်အားဖြင့် အားပြည့်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 135

कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः

သင်သည် ကျေးဇူးသိတတ်၍ ဝန်ဆောင်မှုကို မမေ့သူ; ဆုတောင်းပေးသနားသူ; သစ္စာတရားတော်ကိုယ်တိုင်; ခိုလှုံလိုသူတို့၏ အားကိုးရာ; သာဓုတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် သန့်ရှင်းသော ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသူ; နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသူ; မီးမှ ပေါက်ဖွားသဘောရှိသူ; နှင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သော အမှုန်သေးသေးထဲ၌ပင် တည်ရှိသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 136

पिप्पली शीघ्रगो रौद्री गांगेयो रिपुदारणः । कार्त्तिकेयः प्रभुः क्षंता नीलदंष्ट्रो महामनाः

သင်သည် ပိပ္ပလီ; လျင်မြန်စွာ သွားလာသူ; ရောဒြီ—ကြောက်မက်ဖွယ် အာဏာတန်ခိုးရှိသူ; ဂါင်ဂေယ—ဂင်္ဂါမြစ်မှ မွေးဖွားသူ; နှင့် ရန်သူတို့ကို ခွဲဖျက်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် ကာရ္တ္တိကေယ၊ အရှင်—သည်းခံ၍ ခွင့်လွှတ်တတ်သူ—အပြာရောင် ဆင်စွယ်တော်ရှိ၍ စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 137

निग्रहो निग्रहाणां च नेता त्वं सुरनंदनः । प्रग्रहः परमानंदः क्रोधघ्नस्तार उच्छ्रितः

သင်သည် အပြစ်ပေးသူ၊ ထိန်းချုပ်သူတို့ကိုပင် ထိန်းချုပ်သော အထိန်းအကွပ်; သင်သည် ခေါင်းဆောင်၊ ဒေဝတို့၏ ပျော်ရွှင်ရာ သားတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် လမ်းညွှန်သော ကြိုးကွင်း; အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကိုယ်တိုင်; ဒေါသကို သတ်ပစ်သူ; ကယ်တင်ရာ ကြယ်တော်အဖြစ် မြင့်မြတ်စွာ ထွန်းလင်းသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 138

कुक्कुटी बहुली दिव्यः कामदो भूरिवर्धनः । अमोघोऽमृतदो ह्यग्निः शत्रुघ्नः सर्वमोदनः

သင်သည် ကုက္ကုဋီ နှင့် ဘဟုလီ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒေဝတန်ခိုးရှိသော အရှင်၊ သင့်လျော်သော ဆန္ဒများကို ပေးသနားသူ၊ စည်းစိမ်တိုးပွားစေသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ မလွဲမသွေ၊ အမృతကဲ့သို့ အသက်ပေးသူ၊ မီးတော်မူ၏၊ ရန်သူဖျက်ဆီးသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 139

अव्ययो ह्यमरः श्रीमानुन्नतो ह्यग्निसंभवः । पिशाचराजः सूर्याभः शिवात्मा शिवनंदनः

သင်သည် မပျက်မယွင်း၊ မသေမရှင်၊ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ မြင့်မြတ်၍ မီးမှ မွေးဖွားသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ပိသာစများ၏ မင်း၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသူ၊ ရှိဝ၏ အတ္တသဘောတော်ဖြစ်သူ၊ ရှိဝကို ပျော်ရွှင်စေသော ချစ်မြတ်နိုးရသော သားတော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 140

अपारपारो दुर्ज्ञेयः सर्वभूतहिते रतः । अग्राह्यः कारणं कर्ता परमेष्ठी परं पदम्

သင်သည် အနီးကမ်းလည်းမရှိ အဝေးကမ်းလည်းမရှိ—အကန့်အသတ်မဲ့၍ နားလည်ရန်ခက်ခဲသူ—သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း အားထုတ်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဖမ်းဆီးမရသူ၊ အကြောင်းရင်းလည်းဖြစ်၊ ပြုလုပ်သူလည်းဖြစ်၊ အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်၊ အမြင့်ဆုံး ပန်းတိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 141

अचिंत्यः सर्वभूतात्मा सर्वात्मा त्वं सनातनः । एवं स सर्वभूतानां संस्तुतः परमेश्वरः

သင်သည် စိတ်ကူးမရသူ—သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တ၊ အားလုံး၏ အတ္တ၊ ထာဝရသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထို အမြင့်ဆုံး အရှင်ကို သတ္တဝါအားလုံးက ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 142

नाम्नामष्टशतेनायं विश्वामित्रमहर्षिणा । प्रसन्नमूर्तिराहेदं मुनींद्रं व्रियतामिति

အရှင်သည် မျက်နှာတော် ကြည်နူး၍ မိန့်တော်မူသည်– “ဤ အမည်ရှစ်ရာသော စတုတ္ထာကို မဟာရိသိ ဝိශ්ဝာမိတ္တရက စီရင်ထားသည်။ ဤ မုနိအင်ဒြာကို လက်ခံ၍ ဂုဏ်ပြုကြစေ” ဟု။

Verse 143

मम त्वया द्विजश्रेष्ठ स्तुतिरेषा निरूपिता । भविष्यति मनोऽभीष्टप्राप्तये प्राणिनां भुवि

အို ဒွိဇမြတ်သူ၊ ငါ၏ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းသီချင်းကို သင်က ဖော်ပြတင်ပြပြီးပြီ။ မြေပြင်ပေါ်၌ သတ္တဝါတို့၏ စိတ်အလိုဆန္ဒ ပြည့်စုံစေသော အကြောင်းတရား ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 144

विवर्धते कुले लक्ष्मीस्तस्य यः प्रपठेदिमम् । न राक्षसाः पिशाचा वा न भूतानि न चापदः

ဤကို ရွတ်ဖတ်သူ၏ မိသားစုအတွင်း လက္ခမီ၏ ကံကောင်းခြင်း တိုးပွားမည်။ ရာက္ခသ၊ ပိသာချာ မရှိ၊ ဝိညာဉ်များလည်း မရှိ၊ ဘေးအန္တရာယ်များလည်း မကပ်ရောက်နိုင်။

Verse 145

विघ्नकारीणि तद्गेहे यत्रैव संस्तुवंति माम् । दुःस्वप्नं च न पश्येत्स बद्धो मुच्यते बंधनात्

ငါ့ကို ချီးမွမ်းသံတော်ဆင်သော အိမ်၌ အတားအဆီး မပေါ်ပေါက်။ မကောင်းသော အိပ်မက် မမြင်ရ၊ ချည်နှောင်ခံရသူလည်း ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်မည်။

Verse 146

स्तवस्यास्य प्रभावेण दिव्यभावः पुमान्भवेत् । त्वं च मां श्रुतिसंस्कारैः सर्वैः संस्कर्तुमर्हसि

ဤစတဝ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လူသည် ဒေဝသဘောသဘာဝကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် သင်သည် ရှရုတိ (ဝေဒ) အမိန့်အတိုင်း သန့်စင်အဘိသေက စသည့် သံස්ကာရ အားလုံးဖြင့် ငါ့ကို ပြုလုပ်ပေးရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 147

संस्काररहितं जन्म यतश्च पशुवत्स्मृतम् । त्वं च मद्वरदानेन ब्रह्मर्षिश्च भविष्यसि

သံස්ကာရ မပါသော မွေးဖွားခြင်းသည် ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။ သို့သော် ငါပေးသော အရှင့်ကောင်းချီးကြောင့် သင်လည်း ဘြဟ္မရ္ရှိ ဖြစ်လာမည်။

Verse 148

ततो मुनिस्तस्य चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । पौरोहित्यं तथा भेजे स्कंदस्यैवाज्ञया प्रभुः

ထို့နောက် မုနိသည် ထိုသူအတွက် ဇာတကမ္မ (jātakarma) အစရှိသော မွေးဖွားပွဲရိတုများကို ဆောင်ရွက်ပေး하였다။ ထို့ပြင် သ္ကန္ဒ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ထိုဂုဏ်သိက္ခာရှိသူသည် ပုရောဟိတ်တာဝန်ကိုလည်း ခံယူ하였다။

Verse 149

ततस्तं वह्निरभ्यागाद्ददर्श च सुतं गुहम् । षट्छीर्षं द्विगुणश्रोत्रं द्वादशाक्षिभुजक्रमम्

ထို့နောက် မီးအဂ္နိသည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ၍ မိမိ၏သား ဂုဟကို မြင်တွေ့하였다။ သူသည် ခေါင်းခြောက်လုံး၊ နားနှစ်ဆ၊ မျက်စိနှင့် လက်တို့ တစ်ဆယ့်နှစ်စုံ အစီအရင်ဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 150

एकग्रीवं चैककायं कुमारं स व्यलोकयत् । कलिलं प्रथमे चाह्नि द्वितीये व्यक्तितां गतम्

သူသည် ကုမာရကို လည်ပင်းတစ်ခု၊ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုသာရှိသူအဖြစ် ကြည့်မြင်하였다။ ပထမနေ့တွင် ပုံသဏ္ဌာန်မထင်ရှားသော အစုအဝေးသာဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယနေ့တွင် ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သို့ ရောက်하였다။

Verse 151

दृतीयायां शिशुर्जातश्चतुर्थ्यां पूर्ण एवच । पंचम्यां संस्कृतः सोऽभूत्पावकं चाप्यपश्यत

တတိယနေ့တွင် သူသည် ကလေးငယ်အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး၊ စတုတ္ထနေ့တွင် အပြည့်အဝ ပြည့်စုံ하였다။ ပဉ္စမနေ့တွင် သံස්ကာရ (saṃskāra) အခမ်းအနားကို ခံယူပြီး မီးအဂ္နိကိုလည်း မြင်တွေ့하였다။

Verse 152

ततस्तं पावकः पार्थ आलिलिंग चुचुंब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शक्त्यस्त्रम ददात्स्वयम्

ထို့နောက် ပာဝက (အဂ္နိ) သည် သူ့ကို ဖက်လှမ်း၍ နမ်းရှိုက်하였다။ «ငါ့သား» ဟု ခေါ်ဆိုကာ၊ သက္တိ (Śakti) ဟု အမည်ရသော လက်နက်မစ္စိုင်ကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်하였다။

Verse 153

स च शक्तिं समादाय नमस्कृत्य च पावकम् । श्वेतश्रृंगं समारूढो मुखैः पश्यन्दिशो दश

ထိုသူသည် သက္တိကို ကိုင်ဆောင်၍ ပာဝက (အဂ္ဂိ) ကို နမസ്കာရပြုကာ၊ ရွှေတရှೃင်္ဂ (Śvetaśṛṅga) ပေါ်သို့ တက်စီး၍ မျက်နှာများဖြင့် ဒిశတစ်ဆယ်သို့ ကြည့်ရှု하였다။

Verse 154

व्यनदद्भैरवं नादं त्रास यन्सासुरं जगत् । ततः श्वेतगिरेः श्रृंगं रक्षः पद्मदशावृतम्

သူသည် ဘဲရဝ (Bhairava) ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကို ထွက်ပေါ်စေ၍ အဆုရများနှင့်အတူ လောကကို တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့စေ하였다။ ထို့နောက် ရွှေတဂိရိ (Śvetagiri) ၏ ထိပ်ကို မြင်ရာ၌ ကြာပန်းသဏ္ဍာန် ဆယ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး ရက္ခသများက ပတ်လည်တပ်စွဲထား하였다။

Verse 155

बिभेद तरसा शक्त्या शतयोजनविस्तृतम् । तदेकेन प्रहारेण खंडशः पतितं भुवि

သူသည် အားတက်သန်သော အရှိန်ဖြင့် သက္တိကို သုံးကာ ယောဇနာတစ်ရာကျယ်ပြန့်သော ထုထည်ကြီးကို ခွဲဖောက်하였다။ တစ်ချက်တည်းသော ထိုးနှက်မှုဖြင့် ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အပိုင်းပိုင်းကွဲ၍ ကျသွား하였다။

Verse 156

चूर्णीकृता राक्षसास्ते सततं धर्मशत्रवः । ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समंततः

ထိုရက္ခသများသည် အမြဲတမ်း ဓမ္မ၏ ရန်သူများဖြစ်၍ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွား하였다။ ထို့နောက် မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါ၍ အရပ်ရပ်မှ ကွဲပြားလာ하였다။

Verse 157

भीताश्च पर्वताः सर्वे चुक्रुशुः प्रलयाद्यथा । भूतानि तत्र सुभृशं त्राहित्राहीति चोज्जगुः

တောင်တန်းအားလုံး ကြောက်ရွံ့၍ ပရလယကာလကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကြ하였다။ ထိုနေရာရှိ သတ္တဝါများလည်း “ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါ” ဟု အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကြ하였다။

Verse 158

एवं श्रुत्वा ततो देवा वासवं सह तेऽब्रुवन् । येनैकेन प्रहारेण त्रैलोक्यं व्याकुली कृतम्

ဤသို့ကြားသိပြီးနောက် နတ်တို့သည် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ တညီတညွတ် ပြောကြသည်။ «တစ်ချက်တည်းသော ထိုးနှက်မှုဖြင့် သုံးလောကလုံးကို အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားအနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသူသည် မည်သူနည်း?»

Verse 159

स संक्रुद्धः क्षणाद्विश्वं संहरिष्यति वासव । वयं च पालनार्थाय सृष्टा देवेन वेधसा

«သူသည် ဒေါသထွက်လာလျှင်၊ အို ဝါသဝ၊ ခဏတစ်ခဏအတွင်း စကြဝဠာကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ဝေဓသ (ဗြဟ္မာ) ဘုရားက ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရန် အတွက်ပင် ဖန်ဆင်းထားသည်»

Verse 160

तच्च त्राणं सदा कार्यं प्राणैः कंठगतैरपि । अस्माकं पश्यतामेवं यदि संक्षोभ्यते जगत्

«ထို့ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အသက်ရှူသက်တမ်းသည် လည်ချောင်းထိ ရောက်လာသော်လည်း။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကြည့်နေစဉ်၌ပင် ဤသို့ ကမ္ဘာလောက လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်လာလျှင်…»

Verse 161

धिक्ततो जन्म वीराणां श्लाघ्यं हि मरणं क्षणात् । तदस्माभिः सहैनं त्वं क्षतुमर्हसि वासव

«တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲသော သူရဲကောင်းတို့၏ မွေးဖွားခြင်းကို အရှက်တရားဖြစ်စေ၏။ ခဏတစ်ခဏအတွင်း သေခြင်းသည်ပင် ချီးမွမ်းထိုက်၏။ ထို့ကြောင့် အို ဝါသဝ၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ သူ့ကို တားဆီးသင့်သည်»

Verse 162

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा देवैः सार्धं तमभ्ययात् । विधित्सुस्तस्य वीर्यं स शक्रस्तूर्णतरं तदा

ဤသို့ဆိုကြသော် အိန္ဒြာသည် «အဲဒီလိုပဲ» ဟု ပြန်ဆိုကာ နတ်တို့နှင့်အတူ ချက်ချင်း သူ့ထံသို့ ချီတက်သွားသည်။ ထိုအခါ သူရဲ၏ အင်အားကို စမ်းသပ်လိုစိတ်ဖြင့် ရှက်ရ (အိန္ဒြာ) သည် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ရွေ့လျား하였다။

Verse 163

उग्रं तच्च महावेगं देवानीकं दुरासदम् । नर्दमानं गुहऋ प्रेक्ष्य ननाद जलधिर्यथा

ကြောက်မက်ဖွယ်၊ အလွန်မြန်ဆန်၍ မချဉ်းကပ်နိုင်သော ဒေဝတပ်တော်၏ ဟိန်းသံကို မြင်၍ ဂုဟာ (စ్కန္ဒ) သည် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ပြန်ဟိန်းသံထွက်လေ၏။

Verse 164

तस्य नादेन महता समुद्धूतोदधिप्रभम् । बभ्राम तत्रतत्रैव देव सैन्यमचेतनम्

ထိုဟိန်းသံကြီးကြောင့် သမုဒ္ဒရာလှိုင်းထန်သကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသော ဒေဝတပ်တော်သည် သတိလွတ်ကာ ဒီနေရာဟိုနေရာ လှည့်လည်ယိမ်းယိုင်လေ၏။

Verse 165

जिघांसूनुपसंप्राप्तान्देवान्दृष्ट्वा स पावकिः । विससर्ज्ज मुखात्तत्र प्रवृद्धाः पावकार्चिषः

သတ်လိုစိတ်ဖြင့် နီးကပ်လာသော ဒေဝများကို မြင်သော် ပာဝကိ (မီး၏သား) သည် ထိုနေရာတင် မျက်နှာမှ အလွန်ပြင်းထန်လာသော မီးလျှံများကို ထုတ်လွှတ်လေ၏။

Verse 166

अदहद्देवसैन्यानि चेष्ट मानानि भूतले । ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသော ဒေဝတပ်များကို လောင်ကျွမ်းစေ၏။ သူတို့၏ ခေါင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ တောက်လောင်၍ လက်နက်များနှင့် စီးနင်းယာဉ်များပါ မီးလောင်လေ၏။

Verse 167

प्रच्युताः सहसा भांति दिवस्तारागणा इव । दह्यमानाः प्रपन्नास्ते शरणं पावकात्मजम्

ရုတ်တရက် ကျသွားကြသော်လည်း မိုးကောင်းကင်မှ ကြယ်စုကျသကဲ့သို့ တောက်ပလေ၏။ မီးလောင်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် လက်နက်ချကာ မီး၏သား (ပာဝကာတ္မဇ) ထံ၌ ခိုလှုံရှာလေ၏။

Verse 168

देवा वज्रधरं प्रोचुस्त्यज वज्रं शतक्रतो । उक्तो देवैस्तदा शक्रः स्कंदे वज्रवासृजत्

နတ်တို့သည် ဗဇ္ရကိုင်ဆောင်သူအား «ဟေ့ သတကရတု၊ ဗဇ္ရကို ပစ်လော့» ဟု မိန့်ကြ၏။ နတ်တို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အင်ဒြာသည် စကန္ဒထံသို့ ဗဇ္ရကို ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 169

तद्विसृष्टं जघानाशु पार्श्व स्कंदस्य दक्षिणम् । बिभेद च कुरुश्रेष्ठ तदा तस्य महात्मनः

ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဗဇ္ရသည် စကန္ဒ၏ ညာဘက်ဘေးကို လျင်မြန်စွာ ထိမှန်ကာ ထိုးဖောက်ခွဲကွဲသွား၏—ဟေ့ ကုရုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ—ထို မဟာစိတ်ရှိသူ၏ ဘေးကို အမှန်တကယ်ပင်။

Verse 170

वज्रप्रहारात्स्कंदस्य संजातः पुरुषोऽपरः । युवा कांचनसन्नाहः शक्तिधृग्दिव्य कुंडलः

စကန္ဒပေါ်သို့ ဗဇ္ရထိုးနှက်မှုကြောင့် အခြားပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူသည် လူငယ်စစ်သူရဲကောင်းဖြစ်၍ ရွှေရောင်ကာဝတ်စုံဝတ်ဆင်ကာ သက္တိ (လှံ) ကိုင်ဆောင်ပြီး နတ်ဘုရားဆန်သော နားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 171

शाख इत्यभिविख्यातः सोपि व्यनददद्भुतम् । ततश्चेंद्रः पुनः क्रुद्धो हृदि स्कंदं व्यदारयत्

သူသည် «သာခ» ဟု အမည်ကျော်ကြားလာပြီး အံ့ဖွယ်ဟုန်သံကိုလည်း ဟောက်မြည်၏။ ထို့နောက် အင်ဒြာသည် ထပ်မံဒေါသထွက်ကာ စကန္ဒ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ခွဲကွဲလိုက်၏။

Verse 172

तत्रापि तादृशो जज्ञे नैगमेय इति श्रुतः । ततो विनद्य स्कंदाद्याश्चत्वारस्तं तदाभ्ययुः

အဲဒီနေရာမှာပင် ထိုသို့တူညီသောသူတစ်ဦး ထပ်မံမွေးဖွားလာပြီး «နိုင်ဂမေယ» ဟု အစဉ်အလာတွင် ကြားသိရ၏။ ထို့နောက် ကြီးမားသောဟုန်သံဖြင့် စကန္ဒနှင့် အခြားသုံးဦးတို့သည် တပြိုင်နက် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

Verse 173

तदेंद्रो वज्रमुत्सृज्य प्रांजलिः शरणं ययौ । तस्याभयं ददौ स्कंदः सहसैन्यस्य सत्तमः

ထို့နောက် အိန္ဒြာသည် မိမိ၏ ဝဇ္ဇရကို ပစ်ချကာ လက်အုပ်ချီ၍ ခိုလှုံရာသို့ သွား၏။ စကန္ဒသည် စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ အိန္ဒြာအား အဘယ (ဘေးကင်းခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 174

ततः प्रहृष्टास्त्रभिदशा वादित्राण्यभ्यवादयन् । वज्रप्रहारात्कन्याश्च जज्ञिरेऽस्य महाबलाः

ထို့နောက် လက်နက်ကိုင် နတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်လှ၍ တီးဝိုင်းတူရိယာများကို မြည်ဟည်းစေကြ၏။ ထို့ပြင် ဝဇ္ဇရ၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် သူ့ထံမှ အင်အားကြီးသော ကညာများလည်း မွေးဖွားလာကြ၏။

Verse 175

या हरं ति शिशूञ्जातान्गर्भस्थांश्चैव दारुणाः । काकी च हिलिमा चैव रुद्रा च वृषभा तथा

သူတို့သည် မွေးကင်းစကလေးများကို လုယူသွားတတ်သကဲ့သို့ မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိသူတို့ကိုပါ ဖမ်းဆီးယူတတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်သူများဖြစ်ကြ၏။ ထိုအထဲတွင် ကာကီ၊ ဟိလိမာ၊ ရုဒြာ နှင့် ဝೃષဘာ တို့လည်း ပါဝင်၏။

Verse 176

आया पलाला मित्रा च सप्तैताः शिशुमातरः । एतासांवीर्यसंपन्नः शिशुश्चाभूत्सुदारुणः

အာယာ၊ ပလာလာ၊ မိတ္ရာ တို့နှင့်အတူ စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦးသည် ‘ကလေးမိခင်များ’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ သူတို့၏ အာနုဘော်တန်ခိုးဖြင့် ပြင်းထန်လွန်ကဲသော ကလေးတစ်ဦးလည်း မွေးဖွားလာ၏။

Verse 177

स्कंदप्रसादजः पुत्रो लोहिताक्षो भयंकरः । एष वीराष्टकः प्रोक्तः स्कंदमातृगणोऽद्भुतः

စကန္ဒ၏ ကရုဏာတော်မှ သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏—လောဟိတာက္ရှ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြောက်မက်ဖွယ်။ ဤသည်ကို ‘သူရဲရှစ်ပါး’ ဟု ဆိုကြပြီး စကန္ဒ၏ မာတೃဂဏ အံ့ဩဖွယ်အဖွဲ့ဟု ကြေညာထား၏။

Verse 178

पूजनीयः सदा भक्त्या सर्वापस्मारशांतिदः । उपातिष्ठत्ततः स्कंदं हिरण्यकवचस्रजम्

သူကို အမြဲတမ်း ဘက္တိသဒ္ဓာဖြင့် ပူဇော်ရမည်၊ အပသ္မာရ (ဖမ်းဆီးတုန်ခါမှု) အပါအဝင် ဒုက္ခအားလုံးကို ငြိမ်းစေတော်မူသောကြောင့်။ ထို့နောက် ရွှေကာဝစနှင့် ရွှေမလားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော စကန္ဒကို သွားရောက်ခိုလှုံကာ ဝတ်ပြုတော်မူ၏။

Verse 179

लोहितांबरसंवीतं त्रैलोक्यस्यापि सुप्रभम् । युवानं श्रीः स्वयं भेजे तं प्रणम्य शरीरिणी

အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ သုံးလောကတိုင်အောင် ထွန်းလင်းတောက်ပသော ယုဝန်တော်ကို သီရိ (လက္ခမီ) သည် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်တော်မူ၏။ ကိုယ်ထင်ရှားလာသော သီရိသည် ထိုသူအား ဦးချကာ ရိုသေစွာ နမස්ကာရပြု၏။

Verse 180

श्रिया जुष्टं च तं प्राहुः सर्वे देवाः प्रणम्य वै । हिरण्यवर्ण्ण भद्रं ते लोकानां शंकरो भव

သီရိ၏ ကောင်းချီးခံရသော ထိုသူအား နတ်အားလုံးက ဦးချကာ ပြောကြသည်— “အို ရွှေရောင်တော်၊ သင့်အား မင်္ဂလာရှိပါစေ။ လောကတို့အတွက် ကောင်းကျိုးပြုသူ၊ ချမ်းသာသုခကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသူ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 181

भवानिंद्रोऽस्तु नो नाथ त्रैलोक्यस्य हिताय वै

အို အရှင်နာထ၊ သုံးလောက၏ အကျိုးအတွက် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိန္ဒြာဖြစ်တော်မူပါစေ။

Verse 182

स्कंद उवाच । किमिंद्रः सर्वलोकानां करोतीह सुरोत्तमाः । कथं देवगणांश्चैव पाति नित्यं सुरेश्वरः

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်— “အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ အိန္ဒြာသည် လောကအားလုံးအတွက် ဤနေရာ၌ အဘယ်အရာကို ပြုလုပ်သနည်း။ ထို့ပြင် နတ်တို့၏ အရှင်သည် နတ်အဖွဲ့အစည်းတို့ကို အမြဲတမ်း မည်သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သနည်း။”

Verse 183

देवा ऊचुः । इंद्रो दिशति भूतानां बलं तेजः प्रजाः सुखम् । प्रज्ञां प्रयच्छति तथा सर्वान्दायान्सुरेश्वरः

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်။ «အိန္ဒြာသည် သတ္တဝါတို့အား အင်အားနှင့် တေဇောဓာတ်၊ မျိုးဆက်နှင့် ချမ်းသာကို ခွဲဝေပေး၏။ ထို့အတူ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ထိုက်တန်သော အခွင့်အရေးအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူ၏»။

Verse 184

दुर्वृत्तानां स हरति वृत्तस्थानां प्रयच्छति । अनुशास्ति च भूतानि कार्येषु बलवत्तरः

«အကျင့်ဆိုးသူတို့ထံမှ (အင်အားနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို) ယူဆောင်သွားပြီး၊ အကျင့်မှန်၌ တည်သူတို့အား (ထိုက်တန်သမျှကို) ပေးသနားတော်မူ၏။ လုပ်ဆောင်ရာ၌ အားအင်အကြီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် သတ္တဝါတို့ကို တာဝန်များ၌ စည်းကမ်းတကျ သင်ကြားတော်မူ၏»။

Verse 185

असूर्ये च भवेत्सूर्यस्तथाऽचंद्रे च चंद्रमाः । भवत्यग्निश्च वायुश्च पृथिव्यां जीवकारणम्

«နေမရှိရာ၌ သူသည် နေဖြစ်လာ၏; လမရှိရာ၌လည်း သူသည် လဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် မီးနှင့် လေဖြစ်လာကာ—ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ အသက်ရှင်မှု၏ အကြောင်းရင်းတော်မူ၏»။

Verse 186

एतदिंद्रेण कर्तव्यमिंद्रो हि विपुलं बलम् । त्वं चेंद्रो भव नो वीर तारकं जहि ते नमः

«ဤသည်မှာ အိန္ဒြာက ပြုရမည့်အရာဖြစ်၏၊ အိန္ဒြာသည် အင်အားအလွန်ကြီးမားသောကြောင့်။ ထို့ပြင် သင်လည်း၊ သူရဲကောင်းရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အိန္ဒြာဖြစ်ပါ—တာရကကို သတ်ပါ။ သင့်အား နမസ്കာရ!»

Verse 187

इंद्र उवाच । त्वं भवेंद्रो महाबाहो सर्वेषां नः सुखावहः । प्रणम्य प्रार्थये स्कंद तारकं जहि रक्ष नः

အိန္ဒြာက ဆိုသည်။ «လက်တံကြီးမားသောသူရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးအတွက် ချမ်းသာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် အိန္ဒြာဖြစ်ပါ။ ငါ နမस्कာရပြု၍ တောင်းပန်၏၊ စကန္ဒာရေ—တာရကကို သတ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ»။

Verse 188

स्कंद उवाच । शाधि त्वमेव त्रैलोक्यं भवानिंद्रोस्तु सर्वदा । करिष्ये चेंद्रकर्माणि न ममेंद्रत्वमीप्सितम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ «သုံးလောကကို သင်ပင် အုပ်စိုးပါစေ၊ သင်သည် အမြဲတမ်း အိန္ဒြာ ဖြစ်ပါစေ။ အိန္ဒြာ၏ တာဝန်များကို ငါ ဆောင်ရွက်မည်၊ သို့သော် အိန္ဒြာအာဏာကို ငါ မလိုလား»။

Verse 189

त्वमेव राजा भद्रं ते त्रैलोक्यस्य ममैव च । करोमि किं च ते शक्रशासनं ब्रूहि तन्मम

«သင်တစ်ဦးတည်းသာ ဘုရင်ဖြစ်သည်—ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ—သုံးလောကနှင့် ငါ့အပေါ်၌လည်း ထိုသို့ပင်။ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ အို သက္ကရာ (Śakra)၊ သင်၏ အမိန့်ကို ငါ့အား ပြောပါ၊ ထိုအမိန့်ကို ငါ ဆောင်ရွက်မည်»။

Verse 190

इंद्र उवाच । यदि सत्यमिदं वाक्यं निश्चयाद्भाषितं त्वया । अभिषिच्छस्व देवानां सैनापत्ये महाबल । अहमिंद्रो भविष्यामि तव वाक्याद्यशोऽस्तु ते

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်။ «ဤစကားသည် သင်က အတည်အကြည်ဖြင့် အမှန်တကယ် ပြောဆိုခြင်းဖြစ်လျှင်၊ အို အင်အားကြီးသူ၊ သင်သည် နတ်တော်တို့၏ စစ်တပ်အကြီးအကဲအဖြစ် ကိုယ်တိုင် အဘိသေက ခံယူပါ။ သင်၏ စကားကြောင့် ငါသည် အိန္ဒြာအဖြစ် ဆက်ရှိမည်—သင်၌ ယశ (ဂုဏ်သတင်း) ရှိပါစေ»။

Verse 191

स्कंद उवाच । दानवानां विनाशाय देवानामर्थसिद्धये । गोब्राह्मणस्य चार्थाय एवमस्तु वचस्तव

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ «ဒါနဝတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်၊ နတ်တော်တို့၏ အကျိုးရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်၊ နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်—သင်၏ စကားအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 192

इत्युक्ते सुमहानादः सुराणामभ्यजायत । भूतानां चापि सर्वेषां त्रैलोक्यांकपकारकः

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးချင်း နတ်တော်တို့အကြား၌ အလွန်ကြီးမားသော ဟုန်းဟုန်းသံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သတ္တဝါအားလုံးအကြား၌လည်း ထိုသံ ပျံ့နှံ့ကာ သုံးလောကတစ်လျှောက် တုန်လှုပ်စေ၏။

Verse 193

जयेति तुष्टुवुश्चैनं वादित्राण्यभ्यवादयन् । ननृस्तष्टुवुश्चैवं कराघातांश्च चक्रिरे

သူတို့သည် «အောင်မြင်ပါစေ!» ဟုအော်ဟစ်ကာ ထိုသခင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ တူရိယာများကို တီးခတ်လှုပ်ရှားစေပြီး၊ ကပြ၍ သီချင်းဆိုကာ ဘုရားဂုဏ်ကို ထင်ရှားစေ၍ လက်ခုပ်တီးကာ ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 194

तेन शब्देन महता विस्मिता नगनंदिनी । शंकरं प्राह को देव नादोऽयमतिवर्तते

ထိုအသံကြီးမားလှသဖြင့် တောင်သမီးသည် အံ့ဩသွားကာ သင်္ကရကို မေးလျက်— «အရှင်ဘုရား၊ အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သည့် ဤထူးကဲသော ဟိန်းသံသည် အဘယ်နည်း?»

Verse 195

रुद्र उवाच । अद्य नुनं प्रहृष्टानां सुराणां विविधा गिरः । श्रूयंते च तथा देवी यथा जातः सुतस्तव

ရုဒြက မိန့်တော်မူသည်— «ဒီနေ့၊ ဒေဝီ၊ ပျော်ရွှင်နေသော နတ်တို့၏ အမျိုးမျိုးသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသည်။ အကြောင်းမှာ သင်၏ သားတော် မွေးဖွားလာပြီဖြစ်သည်။»

Verse 196

गवां च ब्राह्मणानां च साध्वीनां च दिवौकसाम् । मार्जयिष्यति चाश्रूणि पुत्रस्ते पुण्यवत्यपि

အကျင့်သီလပြည့်စုံသော မိခင်မ၊ သင်၏ သားတော်သည် နွားတို့၏ မျက်ရည်၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ မျက်ရည်၊ သီလရှင်မတို့၏ မျက်ရည်နှင့် ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့၏ မျက်ရည်ကိုပါ သုတ်ပယ်ပေးလိမ့်မည်။

Verse 197

एवं वदति सा देवी द्रष्टुं तमुत्सुकाऽभवत् । शंकरश्च महातेजाः पुत्रस्नेहाधिको यतः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူစဉ် ဒေဝီသည် ထိုကလေးကို မြင်လိုစိတ် အလွန်တက်ကြွလာ၏။ ထို့ပြင် မဟာတေဇရှိသော သင်္ကရလည်း သားတော်အပေါ် ချစ်မြတ်နိုးမှုကြောင့် ပိုမိုလှုပ်ရှားလာ၏။

Verse 198

वृषभं तत आरुह्य देव्या सह समुत्सुकः । सगणो भव आगच्छत्पुत्र दर्शनलालसः

ထို့နောက် ဘဝ (ရှီဝ) သည် နန္ဒီနွားပေါ်တက်၍ ဒေဝီနှင့်အတူ၊ ဂဏများကိုလိုက်ပါစေကာ၊ သားတော်ကိုမြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ရောက်လာ၏။

Verse 199

ततो ब्रह्मा महासेनं प्रजापतिरथाब्रवीत् । अभिगच्छ महादेवं पितरं मातरं प्रभो

ထို့နောက် ပ္ရဇာပတိ ဘြဟ္မာသည် မဟာစေနအား မိန့်တော်မူ၏—“အို အင်အားကြီးသောသူ၊ မဟာဒေဝ (သင်၏ဖခင်) နှင့် သင်၏မိခင်ထံ သွားလော့” ဟု။

Verse 200

अनयोर्वीर्यसंयोगात्तवोत्पत्तिस्तु प्राथमी । एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा महासेनो महेश्वरम्

“ဤနှစ်ပါး၏ ဗီရိယ (အင်အား) ပေါင်းစည်းမှုမှ သင်၏ ပထမဦးဆုံး မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်၏” ဟုဆိုပြီး၊ “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟုလည်း ပြောကာ မဟာစေနသည် မဟေရှွရထံ ချဉ်းကပ်လေ၏။