Adhyaya 7

Verse 1

अर्जुन उवाच । महीसागरमाहात्म्यमद्भुतं कीर्तितं त्वया । विस्मयः परमो मह्यं प्रहर्षश्चोपजायते

အာရ္ဇုနက ပြောသည်။ သင်သည် မဟီသာဂရ၏ အံ့ဖွယ်မဟာဂုဏ်ကို ကြေညာခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်၌ အလွန်အံ့ဩမှု ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဝမ်းမြောက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 2

तदहं विस्तराच्छ्रोतुमिदमिच्छामि नारद । कस्य यज्ञे मही ग्लाना वह्नितापाभितापिता

ထို့ကြောင့်၊ အို နာရဒာ၊ ဤအကြောင်းကို အပြည့်အစုံ အသေးစိတ် ကြားလိုပါသည်။ မည်သူ၏ ယဇ్ఞ၌ မြေကြီးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ မီး၏ ပူလောင်သော အပူကြောင့် ညှဉ်းဆဲခံရသနည်း။

Verse 3

नारद उवाच । महादाख्यानमाख्यास्ये यथा जाता महीनदी । श्रृण्वन्नेतां कथां पुण्यां पुण्यमाप्स्यसि पांडव

နာရဒာက ပြောသည်။ မဟီဟု အမည်ရသော မြစ်သည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မဟာဇာတ်လမ်းအဖြစ် ငါ ပြောပြမည်။ အို ပாண்டဝ၊ ဤပုဏ္ဏကထာကို နားထောင်လျှင် ကုသိုလ်ရမည်။

Verse 4

पुराभूद्भूपतिर्भूमाविन्द्रद्युम्न इति श्रुतः । वदान्यः सर्वधर्मज्ञो मान्यो मानयिता प्रभुः

ရှေးကာလ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် အင်ဒြဒျုမ్న ဟု အမည်ကြီးသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်ဟု ကြားရ၏။ သူသည် စေတနာကြီး၍ ဓမ္မအားလုံးကို သိကျွမ်းကာ လေးစားထိုက်သူ၊ အခြားသူတို့ကိုလည်း လေးစားတတ်သော အရှင်တော်ဖြစ်၏။

Verse 5

उचितज्ञो विवेकस्य निवासो गुणसागरः । न तदस्ति धरापृष्ठे नगरं ग्रामपत्तनम्

သူသည် သင့်လျော်သင့်တင့်မှုကို သိသူ၊ विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု) ၏ နေရာတည်ရာ၊ ဂုဏ်သတ္တိများ၏ သမုဒ္ဒရာဖြစ်၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မြို့၊ ရွာ၊ စျေးမြို့ဟူ၍ မရှိသည့်နေရာ မရှိခဲ့…

Verse 6

तदीयपूर्तधर्मस्य चिह्नेन न यदंकितम् । कन्यादानानि बहुधा ब्राह्मेण विधिना व्यधात्

သူ၏ဓမ္မအကျိုးပြု အများပြည်သူလုပ်ငန်းများ၏ အမှတ်အသားမရှိသည့် နေရာမကျန်ခဲ့။ ထို့ပြင် ဘြာဟ္မ ရီတိအတိုင်း နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကနျာဒာန (သမီးပေးမင်္ဂလာ) ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 7

भूपालोऽसौ ददौ दानमासहस्राद्धनार्थिनाम् । दशमीदिवसे रात्रौ गजपृष्ठेन दुन्दुभिः

ထိုဘုရင်သည် ငွေကြေးလိုအပ်သူ တောင်းခံသူများထံသို့ အလှူကို ပေးတော်မူ၍—ဥစ္စာရှာသူ တစ်ထောင်အထိပင် ဖြစ်သည်။ လဆယ်ရက် (ဒသမီ) ညတွင် ဆင်ကျောပေါ်မှ ဒုန္ဒုဘိ စည်တီးသံဖြင့်…

Verse 8

ताड्यते तत्पुरे प्रातः कार्यमेकादशीव्रतम् । यज्वना तेन भूपेन विच्छिन्नं सोमपायिनाम्

ထိုမြို့တွင် မနက်အရုဏ်တက်ချိန် စည်တီး၍ ကြေညာသည်—“ဧကာဒသီ ဝရတကို စောင့်ထိန်းရမည်” ဟု။ ယဇ္ဉပြုသူ ဘုရင်ကြောင့် ဆိုမသောက်သူတို့၏ အလေ့အထကို တားဆီး (ခဏရပ်) ခဲ့သည်။

Verse 9

स्वरणैरास्तृता दर्भैर्द्व्यंगुलोत्सेधिता मही । गंगायां सिकता धारा वर्षतो दिवि तारकाः

မြေပြင်ကို ရွှေရောင် ဒರ್ಭမြက်ဖြင့် ခင်းထား၍ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းအမြင့် ထူထပ်နေသည်။ ဂင်္ဂါမြစ်တွင် သဲစီးကြောင်းရှိပြီး ကောင်းကင်၌ ကြယ်များ မိုးကဲ့သို့ ရွာသွန်းလာသည်။

Verse 10

शक्या गणयितुं प्राज्ञैस्तदीयं सुकृतं न तु । ईदृशैः सुकृतैरेष तेनैव वपुषा नृपः

ပညာရှိတို့သည် အရာများစွာကို ရေတွက်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ကုသိုလ်ကံ၏ အတိုင်းအတာကို မရေတွက်နိုင်။ ထိုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ် ကုသိုလ်များကြောင့် ဘုရင်သည် ထိုကိုယ်တော်တည်းဖြင့်ပင် ဒေဝသဘောသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 11

धाम प्रजापतेः प्राप्तो विमानेन कुरूद्वह । बुभुजे स तदा भोगान्दुर्लभानमरैरपि

အို ကုရုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ပရာဇာပတိ၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ အမရဒေဝတို့တောင် ရခဲသော အာနန္ဒနှင့် စည်းစိမ်ခံစားမှုများကို ထိုသူသည် ထိုအခါ ခံစားလေ၏။

Verse 12

अथ कल्पशतस्यांते व्यतीते तं महीपतिम् । प्राह प्रजापतिः सेवावसरायातमात्मनः

ထို့နောက် ကလ္ပ တစ်ရာကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ မိမိ၏ ဝန်ဆောင်ချိန်သတ်မှတ်ရာသို့ ရောက်လာသော ထိုမဟာဘုရင်အား ပရာဇာပတိက မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इंद्रद्युम्न द्रुतं गच्छ धरापृष्ठं नृपोत्तम । न स्तातव्यं मदीयेद्य लोके क्षणमपि त्वया

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “အိန္ဒြဒျုမ္နာ၊ မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ မြေပြင်သို့ အမြန်သွားလော့။ ယနေ့ ငါ၏ လောက၌ မင်းသည် ခဏမျှပင် မနေရ” ဟု။

Verse 14

इंद्रद्युम्न उवाच । कस्माद्ब्रह्मन्नितो भूमौ मां प्रेषयसि सम्प्रति । सति पुण्ये मदीये तु बहुले वद कारणम्

အိန္ဒြဒျုမ္နာက လျှောက်သည်– “အို ဗြဟ္မာဘုရား၊ ယခုအခါ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာမှ မြေပြင်သို့ ကျွန်ုပ်ကို ပို့ဆောင်သနည်း။ ကျွန်ုပ်၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှု များစွာရှိနေသေးသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မိန့်ကြားပါ” ဟု။

Verse 15

ब्रह्मोवाच । न पुण्यं केवलं राजन्गुप्तं स्वर्गस्य साधकम् । विना निष्कल्मषां कीर्ति त्रिलोकीतलविस्तृताम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ ကုသိုလ်တစ်ခုတည်းသာ—အထူးသဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသော ကုသိုလ်—ကောင်းကင်ဘုံရောက်ရန် အလုံအလောက် မဟုတ်။ သုံးလောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သော အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသည့် ကီर्तिမရှိလျှင် မဖြစ်နိုင်” ဟု။

Verse 16

तव कीर्तिसमुच्छेदः सांप्रतं वसुधातले । संजातश्चिरकालेन गत्वा तां कुरु नूतनाम्

ယခု မြေပြင်ပေါ်တွင် အချိန်ရှည်ကြာသွားသဖြင့် သင်၏ဂုဏ်သတင်းသည် ဖြတ်တောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီ။ ထိုနေရာသို့ သွား၍ ထိုဂုဏ်သတင်းကို အသစ်ပြန်လည် ထူထောင်လော့။

Verse 17

यदि वांछा महीपाल मम धामनि संस्थितौ

အို မင်းကြီး၊ သင်သည် ငါ၏ဓာမ၌ တည်မြဲစွာ နေလိုသော ဆန္ဒရှိလျှင်…

Verse 18

इन्द्रद्युम्न उवाच । मदीयं सुकृतं ब्रह्मन्कथं भूमौ भवेदिति । किं कर्तव्यं मया नैतन्मम चेतसि तिष्ठति

အိန္ဒြဒျုမ್ನက ပြောသည်– «အို ဘြဟ္မန်၊ ငါ၏ကောင်းမှု (ပုဏ္ဏ) သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သို့ပျက်ပြား သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲနိုင်သနည်း။ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဤအရာသည် ငါ့စိတ်၌ မတည်ငြိမ်ပါ»။

Verse 19

ब्रह्मोवाच । बलवानेष भूपाल कालः कलयति स्वयम्

ဘြဟ္မာက ဆိုသည်– «အို မင်းကြီး၊ ဤကာလ (အချိန်) သည် အလွန်အင်အားကြီး၏။ အချိန်တိုင်တိုင်ကပင် အရာအားလုံးကို တိုင်းတာကန့်သတ်၍ အဆုံးသို့ ပို့ဆောင်သည်»။

Verse 20

ब्रह्मांडान्यपि मां चैव गणना का भवादृशाम् । तदेतदेव मन्येऽहं तव भूपाल सांप्रतम्

မရေတွက်နိုင်သော ဘြဟ္မာဏ္ဍများ (ကမ္ဘာအစုအဝေးများ) သာမက ငါတိုင်တိုင်ပင် သင်ကဲ့သို့သူတို့၏ ရေတွက်ချက်နိုင်ရာ မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ ယခုအခါ သင်၏အခြေအနေကို ငါဤသို့ပင် ထင်မြင်သည်။

Verse 21

यत्कीर्तिमात्मनो व्यक्तिं नीत्वाभ्येहि पुनर्दिवम् । शुश्रुवानिति वाचं स ब्रह्मणः पृथिवीपतिः

“သင်၏ကီർത്തိနှင့် ထင်ရှားသောအတ္တကို ယူဆောင်၍ ကောင်းကင်သို့ ပြန်လာလော့” ဟု ဗြဟ္မာ၏စကားကို ကြားသော် မြေပြင်၏အရှင် မင်းသည် အံ့သြကာ နာခံလေ၏။

Verse 22

पश्यतिस्म तथात्मानं महीतलमुपागतम् । कांपिल्यनगरे भूयः पप्रच्छात्मानमात्मना

ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို မြေပြင်သို့ ဆင်းရောက်လာသည်ကို မြင်လေ၏။ ကာမ္ပိလျာမြို့သို့ ပြန်ရောက်သော် မိမိအကြောင်းကို မိမိစိတ်အတွင်း ပြန်လည်စဉ်းစားကာ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 23

नगरं स तदा देशमप्राक्षीदिति विस्मितः । जना ऊचुः । न जानीमो वयं भूपमिंद्रद्युम्नं न तत्पुरम्

အံ့ဩသဖြင့် သူသည် ထိုမြို့နှင့် ထိုဒေသအကြောင်း မေးမြန်းလေ၏။ လူတို့က ပြောကြသည်—“အရှင်ဘုရား၊ အင်ဒြဒျုမ္န မင်းကိုလည်း မသိ၊ သူ၏မြို့ကိုလည်း မသိပါ” ဟု။

Verse 24

यत्त्वं पृच्छसि भो भद्र कञ्चित्पृच्छ चिरायुषम् । इन्द्रद्युम्न उवाच । कः संप्रति धरापृष्ठे चिरायुः प्रथितो जनाः

သူတို့က ပြောသည်—“အရှင်ကောင်း၊ ဤအကြောင်းကို မေးလိုလျှင် အသက်ရှည်ကြောင်း နာမည်ကြီးသူကို မေးပါ” ဟု။ အင်ဒြဒျုမ္နက ဆိုသည်—“ယခု မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ‘အသက်ရှည်သူ’ ဟု လူတို့အကြား ထင်ရှားသူကား မည်သူနည်း” ဟု။

Verse 25

पृथिवीजयराज्येस्मिन्यत्र प्रबूत मा चिरम् । जना ऊचुः । श्रूयते नैमिषारण्ये सप्तकल्पस्मरो मुनिः

ဤမြေကြီးအောင်နိုင်ရာ နိုင်ငံတော်၌ သင်မကြာသေးမီက အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရာ၌ လူတို့က ပြောကြသည်—“နိမိရှာရဏ္ယ၌ ကလ္ပ ခုနစ်ခုကို မှတ်မိသော မုနိတစ်ပါး ရှိသည်ဟု ကြားရသည်” ဟု။

Verse 26

मार्कंडेय इति ख्यातस्तं गत्वा पृच्छ संशयम् । तथोपदिष्टस्तैर्गत्वा तत्र तं मुनिपुंगवम्

သူသည် «မာရကဏ္ဍေယ» ဟုကျော်ကြား၏—သူ့ထံသို့သွား၍ သင်၏သံသယကို မေးလော့။ ထိုသူတို့၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သွားရောက်ကာ မုနိတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ်သော ရှင်မုနိထံသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 27

निशम्य प्रणिपत्याह नृपः स्वहृदयस्थितम् । इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्भगवान्भूमौ विश्रुतः सांप्रतं ततः

ကြားသိပြီးနောက် မင်းသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မိမိနှလုံး၌ တည်နေသောအရာကို ပြောလေ၏။ အိန္ဒြဒျုမ္န မင်းက ဆိုသည်—«ထို့ကြောင့် ‘အသက်ရှည်မြတ်သူ’ သည် ယခု မြေပြင်ပေါ်၌ ကျော်ကြားလျက်ရှိ၏»။

Verse 28

पृच्छाम्यहं भवान्वेत्ति इंद्रद्युम्नं नृपं न वा

ကျွန်ုပ်မေးပါသည်—သင်သည် အိန္ဒြဒျုမ္န မင်းကို သိပါသလား၊ မသိပါသလား။

Verse 29

श्रीमार्कंडेय उवाच । सप्तकल्पान्तरे नाभूत्कोपींद्रद्युम्नसंज्ञितः । भूपाल किमहं वच्मि तवान्यत्पृच्छ संशयम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မုနိက ဆိုသည်—«ကလ္ပ ခုနစ်ကြိမ် အဆုံးသို့ရောက်သောအခါ ‘အိန္ဒြဒျုမ္န’ ဟုခေါ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့။ အို မင်းကြီး၊ ငါက ဘာကို ထပ်ပြောရမည်နည်း။ သင်မေးလိုသော အခြားသံသယကို မေးလော့»။

Verse 30

स निराशस्तदाकर्ण्य वचो भूपोग्निसाधने । समुद्योगं तदा चक्रे तं दृष्ट्वाह तदा मुनिः

မင်း၏ မီးထဲဝင်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း ထိုစကားကို ကြားသော် စိတ်ပျက်အားလျော့သွား၏; သို့ရာတွင် ထို့နောက် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို စတင်လေ၏။ ထိုသို့ ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်၍ မုနိသည် ချက်ချင်း ပြောလေ၏။

Verse 31

मार्कंडेय उवाच । मा साहसमिदं कार्षीर्भद्र वाचं श्रृणुष्व मे । एति जीवंतमानंदो नरं वर्षशतादपि

မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– «အို သဒ္ဓါရှိသူ၊ ဤအမှုကို အလျင်အမြန် မလုပ်ပါနှင့်။ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ လူသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်နိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းနည်းမှုကို တွေ့နိုင်သည်»။

Verse 32

तत्करोमि प्रतीकारं तव दुःखोपशांतये । श्रृणु भद्र ममास्तीह बको मित्रं चिरंतनः

«သင်၏ဒုက္ခကို ငြိမ်းစေဖို့ ငါက ကုထုံးတစ်ရပ် ပြုမည်။ အို သဒ္ဓါရှိသူ၊ နားထောင်ပါ—ဤနေရာ၌ ငါ့တွင် ရှေးဟောင်းမိတ်ဆွေတစ်ဦး ရှိသည်၊ ဘကာ ဟူ၏»။

Verse 33

नाडीजंघ इति ख्यातः स त्वा ज्ञास्यत्यसंशयम् । तस्मादेहि द्रुतं यावदावां तत्र व्रजावहे

«သူသည် နာဍီဇင်္ဃ ဟု နာမည်ကြီး၏။ သံသယမရှိဘဲ သင့်ကို သူသိမည်။ ထို့ကြောင့် အမြန်လာပါ—ငါတို့နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာသို့ သွားကြစို့»။

Verse 34

परोपकारैकफलं जीवितं हि महात्मनाम् । यदि ज्ञास्यत्यसंदिग्धमिंद्रद्युम्नं स वक्ष्यति

«မဟာတ္မာတို့၏ အသက်တာသည် အခြားသူကို ကူညီခြင်းတည်းဟူသော အကျိုးတစ်ပါးသာ ရှိ၏။ သူက အင်ဒြဒျုမန ကို သေချာစွာ သိလျှင် ငါတို့အား ပြောလိမ့်မည်»။

Verse 35

तौ प्रस्थिताविति तदा विप्रेंद्रनृपपुंगवौ । हिमाचलं प्रति प्रीतौ नाडीजंघालयं प्रति

ထိုအခါ သူတို့နှစ်ဦး—ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်နှင့် မင်းအထွတ်အမြတ်—ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ဟိမာချလ သို့၊ နာဍီဇင်္ဃ၏ နေအိမ်သို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 36

बकोऽथ मित्रं स्वं वीक्ष्य चिरकालादुपागतम् । मार्कंडेयं ययौ प्रीत्युत्कंठितः सम्मुखं द्विजैः

ထို့နောက် ဘကာသည် မိမိ၏မိတ်ဆွေဟောင်းကို အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပြန်လာသည်ကို မြင်၍ ချစ်ခင်ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဗြဟ္မဏများနှင့်အတူ မာရကဏ္ဍေယ ရှိသို့ ဆီးကြိုသွားလေ၏။

Verse 37

कृतसंविदभूत्पूर्वं कुशलस्वागतादिना । पप्रच्छानंतरं कार्यं वदागमनकारणम्

အရင်ဦးစွာ ကျန်းမာချမ်းသာမေးမြန်းခြင်းနှင့် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ခြင်းတို့ဖြင့် မိတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အရေးကိစ္စကို မေးလေ၏—“သင်လာရခြင်းအကြောင်းရင်းကို ပြောပါ” ဟု။

Verse 38

मार्कंडेयोथ तं प्राह बकं प्रस्तुतमीप्सितम् । इंद्रद्युम्नं भवान्वेत्ति भूपालं पृथिवीतले

ထို့နောက် မာရကဏ္ဍေယ ရှိသည် ဘကာအား မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ပြောလေ၏—“ဤမြေပြင်ပေါ်ရှိ ဘုရင် အိန္ဒြဒျုမ္န ကို သင်သိပါသလား” ဟု။

Verse 39

एतस्य मम मित्रस्य तेन ज्ञातेन कारणम् । नो वायं त्यजति प्राणान्पुरा वह्निप्रवेशनात्

“ဤမိတ်ဆွေ၏အကြောင်းရင်းကို သူက သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဤသူသည် အသက်ကို မစွန့်လွှတ်ချင်ဘဲ—ယခင်က ဆုံးဖြတ်ထားသကဲ့သို့ မီးထဲသို့ ဝင်ရန် တည်ကြည်နေသည်” ဟု။

Verse 40

एतस्य प्राणरक्षार्थं ब्रूहि जानासि चेन्नृपम्

သင်သိပါက၊ အို ဘုရင်ကြီး၊ ဤသူ၏အသက်ကို ကာကွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 41

नडीजंघ उवाच । चतुर्दश स्मराम्यस्मि कल्पान्विप्रेंद्र सांप्रतम् । आस्तां तद्दर्शनं वार्तामपि वा न स्मराम्यहम्

နာဍီဇံဃက ပြောသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အကောင်းဆုံး၊ ယခု ငါသည် ကလ္ပ ၁၄ ခုကို မှတ်မိ၏။ သို့ရာတွင် ထိုအရာကို မြင်ခြင်းကိုပင် မဆိုစေ၊ ထိုအကြောင်းသတင်းတောင် ငါမမှတ်မိပါ»။

Verse 42

इंद्रद्युम्नो महीपालः कोऽपि नासीन्महीतले । एतावन्मात्रमेवाहं जानामि द्विजपुंगव

အင်ဒြဒျုမ္န အမည်ရှိသော ဘုရင်တစ်ပါးမျှ မြေပြင်ပေါ်၌ မရှိခဲ့ပါ။ ငါသိသည်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်၊ အို ဒွိဇတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး။

Verse 43

नारद उवाच । ततः स विस्मयाविष्टस्तस्यायुरिति शुश्रुवान् । पप्रच्छ राजा को हेतुर्दानस्य तपसोऽथ वा । यदायुरीदृशं दीर्घं संजातमिति विस्मितः

နာရဒက ပြောသည်။ ထိုအခါ သူ၏ အသက်တာရှည်ကြောင်း ကြားသိ၍ အံ့ဩသွားသော ဘုရင်က မေးလေသည်။ «ဤသို့ ရှည်လျားသော အသက်သည် အလှူဒါနကြောင့်လော၊ တပသ (အာစေတနာ) ကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လော» ဟု အံ့သြစွာ မေး၏။

Verse 44

नाडीजंघ उवाच । घृतकंबलमाहात्म्यान्मम देवस्य शूलिनः । दीर्घमायुरिदं विप्र शापाद्बकवपुः श्रृणु

နာဍီဇံဃက ပြောသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါ့အရှင် သုလိန် (သုံးချွန်ကိုင် ရှီဝ) ၏ ဂှရတကမ္ဗလ မဟာတ္မ (ဂုဏ်သတင်းကြီး) ကြောင့် ဤအသက်ရှည်ခြင်းသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာ၏။ ထို့ပြင် ကျိန်စာကြောင့် ငါသည် ကြက်တော (ကြာငှက်) ရုပ်ကို ရရှိ၏။ နားထောင်လော့»။

Verse 45

पुरा जन्मन्यहं बालो ब्राह्मणस्याभवं भुवि । पाराशर्यसगोत्रस्य विश्वरूपस्य सन्मुनेः

အတိတ်ဘဝတစ်ဘဝ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငါသည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ အိမ်ထောင်တွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့၏—ပါရာရှာရျ မျိုးရိုးဝင်၊ သန့်ရှင်းမြတ်သော မဟာမုနိ ဝိශ්ဝရူပ အမည်ရှိသူ၏ ဖြစ်၏။

Verse 46

बालको बक इत्येवं प्रतीतोऽतिप्रियः पितुः । चपलोऽतीव बालत्वे निसर्गादेव भद्रक

ကလေးဘဝ၌ ငါကို «ဗကာ» ဟု ခေါ်ကြ၍ အဖေ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရ၏။ ကလေးသဘာဝအတိုင်း ငါသည် အလွန်လှုပ်ရှားမငြိမ်မသက် ဖြစ်ခဲ့၏၊ အို သဒ္ဓါရှိသူ။

Verse 47

अथ मारकतं लिंगं देवतावसरात्पितुः । चापल्याद्वालभावाच्चापहृत्य निहितं मया

ထို့နောက် အဖေ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကြည်လင်သလင်းကဲ့သို့ (မြရတံဆိပ်သဏ္ဍာန်) ရှိသော အဖေ၏ သီဝလင်္ဂကို ကလေးဆန်သော မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် ငါခိုးယူကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့၏။

Verse 48

घृतस्य कुंभे संक्रांतौ मकरस्योत्तरायणे । अथ प्रातर्व्यतीतायां निशि यावत्पिता मम

မကရသင်္ကရန္တိ အခါ၊ ဥတ္တရာယဏ ရာသီ၌၊ ဂျီ (ထောပတ်သန့်) အိုးတစ်လုံးထားရှိသည့်အခါ၊ ညက မနက်သို့ ကူးလွန်သွားသည့်အထိ—ထိုအချိန်တိုင်အောင် ငါ့အဖေသည်…

Verse 49

निर्माल्यापनयं चक्रे तावच्छून्यं शिवालयम् । निशम्य कांदिशीको मां पप्रच्छ मधुरस्वरम्

သူသည် မနေ့က ပူဇော်အလှူအတန်းအကျန် (နိရ္မာလျ) ကို ဖယ်ရှားရန် စတင်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်ထိ သီဝဘုရားကျောင်းသည် လွတ်လပ်ဗလာ ဖြစ်နေ၏။ (အသံတစ်စုံတစ်ရာကို) ကြားသဖြင့် ကာံဒိသီက သည် ချိုမြိန်သောအသံဖြင့် ငါ့ကို ခေါ်ကာ မေးမြန်း၏။

Verse 50

वत्स क्व नु त्वया लिंगं नूनं विनिहितं वद । दास्यामि वांछितं यत्ते भक्ष्यमन्यत्तवेप्सितम्

«ချစ်သားရေ၊ လင်္ဂကို မင်းဘယ်မှာ သေချာစွာ ထားဝှက်ထားသလဲ၊ ပြောပါ။ မင်းလိုချင်သမျှကို ငါပေးမည်—စားစရာအစာနှင့် မင်းတောင်းတသမျှ အခြားအရာအားလုံးကိုလည်း» ဟု ဆို၏။

Verse 51

ततो मया बालभावाद्भक्ष्यलुब्धेन तत्पितुः । घृतकुंभांतराकृष्य भद्रलिंगं समर्पितम्

ထို့နောက် ငါသည် ကလေးစိတ်ဖြင့် အစားအစာကို လောဘကြီးကာ သူ့အဖ၏ ဂျီ(ထောပတ်)အိုးအတွင်းမှ ဆွဲထုတ်၍ မင်္ဂလာရှိသော လင်္ဂကို ပူဇော်အပ်하였다။

Verse 52

अथ काले तु संप्राप्ते प्रमीतोऽहं नृपालये । जातो जातिस्मारस्तावदानर्ताधिपतेः सुतः

အချိန်တန်လာသော် ငါသည် မင်းနန်းတော်၌ သေဆုံးခဲ့၏။ ထို့နောက် ငါသည် အာနရတ၏ အရှင်၏ သားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိသောသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 53

घृतकंबलमाहात्म्यान्मकरस्थे दिवाकरे । अपि बाल्यादवज्ञानात्संयोगाद्घृतलिंगयोः

«ဂျီ-ကမ္ဗလ» (ဂျီဖြင့် ဖုံးအုပ်ပူဇော်ခြင်း) ၏ မဟာအာနိသင်ကြောင့်၊ နေမင်းသည် မကရ (Capricorn) တွင် ရှိစဉ်၊ ကလေးဘဝ၏ မလေးစားမမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ၊ ဂျီနှင့် လင်္ဂတို့ ထိတွေ့မှုသာဖြင့်ပင်…

Verse 54

ततः संस्थापितं लिंगं प्राग्जन्म स्मरता मया । ततः प्रभृति लिंगानि घृतेनाच्छादयाम्यहम्

ထို့ကြောင့် အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိသော ငါသည် လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ငါသည် လင်္ဂတို့ကို ဂျီဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ပူဇော်လေ့ရှိသည်။

Verse 55

पितृपैतामहं प्राप्य राज्यं शक्त्यनुरूपतः । ततः प्रसन्नो भगवान्पार्वतीपतिराह माम्

ငါသည် မိဘနှင့် ဘိုးဘွားအမွေဆက်ခံသော နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ့်စွမ်းအားနှင့် ကိုက်ညီသလို ရရှိခဲ့၏။ ထို့နောက် ပါဝတီ၏ ခင်ပွန်းတော်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်သည် ပီတိဖြစ်၍ ငါ့အား မိန့်ကြားတော်မူ하였다။

Verse 56

पूर्वजन्मनि तुष्टोऽहं घृतकंबलपूजया । प्रयच्छाम्यस्मि त राज्यमधुनाभिमतं वृणु

အတိတ်ဘဝ၌ သင်၏ ဂှရိတ-ကမ္ဗလ ပူဇာဖြင့် ငါသည် နှစ်သက်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သင်အား အာဏာပိုင်ရာဇသိက္ခာကို ပေးအပ်မည်၊ ယခု သင်လိုလားသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 57

ततो मया वृतः प्रादाद्गाणपत्यं मदीप्सितम् । कैलासे मां शिवो नित्यं संतुष्टः प्राह चेति च

ထို့နောက် ငါရွေးချယ်သည့်အခါ သူသည် ငါလိုလားသည့် ဂဏများအပေါ် အုပ်စိုးခွင့် (ဂါဏပတျ) ကို ပေးအပ်ခဲ့၏။ ကైలాసတောင်၌ အမြဲနှစ်သက်တော်မူသော ရှိဝသည် ငါ့အား ထိုသို့ပင် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 58

तेनैव हि शरिरेण प्रणतं पुरतः स्थितम् । अद्यप्रभृति संक्रांतौ मकरस्यापरोपि यः

ထိုတူညီသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်ပင် (ဘက္တ) သည် ရှိဝ၏ ရှေ့၌ ဦးညွှတ်ကန်တော့လျက် ရပ်တည်မည်။ ယနေ့မှစ၍ မကရ-သင်ကရန္တိ (Makara-saṅkrānti) နေ့၌ အခြားမည်သူမဆို (ထိုသို့ပြုလျှင်)…

Verse 59

घृतेन पूजां कर्तासौ भावी मम गणः स्फुटम् । इत्युक्त्वा मां शिवो भद्र गणकोटीश्वरं व्यधात्

«သူသည် ဂီး (ghṛta) ဖြင့် ပူဇာပြုမည်၊ ထင်ရှားစွာ ငါ၏ ဂဏတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်» ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝသည် ငါ့အား ဂဏကိုဋီဣရှွရ (ဂဏတစ်ကုဋိ၏ အရှင်) အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။

Verse 60

प्रतीपपालकंनाम संस्थितं शिवशासनम् । ततः कामादिभिः षड्भिः पदैश्चंक्रमणात्मिकाम्

ထို့နောက် «ပရတီပပါလက» ဟုခေါ်သော ရှိုင်ဝ အမိန့်တော်တစ်ရပ် တည်ထောင်လာ၏။ ထို့နောက် ကာမစသည်ဖြင့် အာရုံခြောက်ပါး၏ တွန်းအားကြောင့် ငါ၏ဘဝသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း မငြိမ်မသက် လှည့်လည်သွားလာခြင်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 61

निसर्गचपलां प्राप्य भ्रमरीमिव तां श्रियम् । नैवालमभवं तस्या धारणे दैवयोगतः

လှည့်လည်ပျံသန်းသော ပျားကဲ့သို့ သဘာဝအားဖြင့် မတည်မြဲသော ထိုကံကောင်းခြင်းကို ရရှိသော်လည်း၊ ကံကြမ္မာ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် ငါသည် ထိုအရာကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့။

Verse 62

विचचार तदा मत्तः किलाहं वारणो यथा । कृत्याकृत्यविचारेण विमुक्तोऽतीव गर्वितः

ထို့နောက် ငါသည် မူးယစ်သွားသော ဆင်ကဲ့သို့ လှည့်လည်ခဲ့၏—လုပ်သင့် မလုပ်သင့်ကို ခွဲခြားသိမြင်မှုမှ လွတ်ကင်းကာ မာနကြီးလွန်း၍။

Verse 63

विद्यामभिजनं लक्ष्मीं प्राप्य नीचनरो यथा । आपदां पात्रतामेति सिंधूनामिव सागरः

နိမ့်ကျသောလူတစ်ယောက်သည် ပညာ၊ မျိုးရိုးမြင့်မြတ်မှုနှင့် စည်းစိမ်ကို ရရှိသော် အပဒ်ဒုက္ခတို့၏ ခံယူရာအိုးဖြစ်လာသကဲ့သို့—မြစ်များကို လက်ခံသော သမုဒ္ဒရာလည်း ထိုတို့၏ ခံယူရာဖြစ်လာ၏။

Verse 64

अथ काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे यदृच्छया । विचरन्नगमं शैलं हिमानीरुद्धकंदरम्

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီး၊ အလိုလိုလှည့်လည်ရင်း ငါသည် နှင်းအလွှာများကြောင့် ဂူဝင်ပေါက်များ ပိတ်ဆို့နေသော တောင်တစ်လုံးသို့ ရောက်ခဲ့၏။

Verse 65

तपस्यति मुनिस्तत्र गालवो भार्यया सह । सदैव तीव्रतपसा कृशो धमनिसंततः

အဲဒီနေရာတွင် မုနိ ဂာလဝသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ တပသ (အာစီတပ) ကို ကျင့်ဆောင်နေ၏—ပြင်းထန်သော တပသကြောင့် အမြဲတမ်း ပိန်လှီကာ သွေးကြောများ ထင်ရှားနေ၏။

Verse 66

ब्राह्मणस्य हि देहोयं नैवैहिकफलप्रियः । कृच्छ्राय तपसे चेह प्रेत्यानंतसुखाय च

ဗြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လောကီအကျိုးအမြတ်ကို မနှစ်သက်ရန် ဖြစ်၏။ ဤလောက၌ ခက်ခဲသော တပသ္ယာအတွက် ဖြစ်ပြီး၊ သေပြီးနောက် အနန္တသုခကို ရရန် ဖြစ်၏။

Verse 67

तस्य भार्याऽतिरूपेण विजिग्ये विश्ववर्णिनी । तन्वी श्यामा मृगाक्षी सा पीनोन्नतपयोधरा

သူ၏ဇနီးသည် အလှတရားဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ မိန်းမအားလုံးထက် ထင်ရှားလွန်ကဲသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကိုယ်လုံးပါးလျား၊ အသားအရေညိုမဲ၊ မျက်လုံးက မုဆိုးမကဲ့သို့၊ ရင်သားပြည့်ဝ၍ မြင့်မား၏။

Verse 68

हंसगद्गदसंभाषा मत्तमातंगगामिनी । विस्तीर्णजघना मध्ये क्षामा दीर्घशिरोरुहा

သူမ၏စကားသံသည် ဟင်္သာကဲ့သို့ နူးညံ့၍ တုန်ယိမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လမ်းလျှောက်ပုံသည် မူးယစ်နေသော ဆင်မကဲ့သို့။ တင်ပါးကျယ်၊ ခါးပါး၊ ဆံပင်ရှည်လျားစီးဆင်း၏။

Verse 69

निम्ननाभिर्विधात्रैषा निर्मिता संदिदृक्षुणा । विकीर्णमिव सौंदर्यमेकपात्रमिव स्थितम्

နက်ရှိုင်းသော နာဗီရှိသဖြင့်၊ ဤသူမကို ဖန်ဆင်းရှင်က မိမိ၏လက်ရာကို ကြည့်လိုသဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ အလှတရားသည် နေရာတိုင်းတွင် ပြန့်ကျဲသကဲ့သို့ပင်၊ တစ်ခုတည်းသော အိုးတစ်လုံးထဲတွင် စုဝေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 70

ततोऽविनीतस्तां वीक्ष्य भद्र गालववल्लभाम् । अहमासं शरव्रातैस्ताडितः पुष्पधन्विना । विवेकिनोऽपि मुनयस्तावदेव विवेकिनः

ထို့နောက် စိတ်မထိန်းနိုင်သော ငါသည် ဂာလဝ၏ချစ်သူ မင်္ဂလာမိန်းကလေးကို မြင်သော်၊ ပန်းလေးကိုင်သူ ကာမဒေဝ၏ မြားအစုအဝေးတို့ဖြင့် ထိုးနှက်ခံရ၏။ ခွဲခြားသိမြင်မှုရှိသော မုနိတို့ပင်လည်း ထိုအချိန်အထိသာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ကြ၏။

Verse 71

यावन्न हरिणाक्षीणामपांगविवरेक्षिताः । मया व्यवसितं चित्ते तदानीं तां जिहीर्षुणा

ဒေါင်းမျက်လုံးရှိသော မိန်းကလေးတို့၏ မျက်စောင်းအနားကြည့်ချက်များက မထိုးဖောက်သေးသရွေ့ ငါ၏စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်သည် တည်ကြည်နေ၏။ သို့သော် နောက်တစ်ခါ သူမကို ခေါ်ယူသွားလိုသော ဆန္ဒပေါ်လာသော် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် လှုပ်ရှားယိုင်ယွင်းသွား၏။

Verse 72

इति चेति हरिष्यामि तपसा रक्षितां मुनेः । अस्याः कृते यदि शपेन्मुनिस्तत्र पराभवः

«ဒီလိုဆိုရင် ငါက သူမကို ယူသွားမယ်—မုနိ၏ တပသ်အာနုဘော်က ကာကွယ်ထားသော်လည်း» ဟုဆို၏။ သို့ရာတွင် သူမကြောင့် မုနိက ငါ့ကို ကျိန်စာချလျှင် ငါ့အတွက် ပျက်စီးခြင်းသာ ဖြစ်မည်။

Verse 73

मम भावी भवेदेषा भार्या मृत्युरुतापि मे । तस्माच्छिष्यो भवाम्यस्य शुश्रूषानिरतो मुनेः

သူမသည် အနာဂတ်တွင် ငါ၏ဇနီး ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ငါ၏သေခြင်းတောင် ဖြစ်နိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤမုနိ၏ တပည့်ဖြစ်ကာ ဝန်ဆောင်မှု၌ အမြဲတမ်း စိတ်နှစ်မြှုပ်မည်။

Verse 74

प्राप्यांतरं हरिष्यामि नास्य योग्येयमंगना । इति व्यवस्य विद्यार्थिमूर्तिमास्थाय गालवम्

«အခွင့်အလမ်းရလျှင် ငါက သူမကို ခေါ်ယူသွားမယ်; ဒီမိန်းမက သူ့အတွက် မသင့်တော်ဘူး» ဟုဆုံးဖြတ်ကာ၊ ဂါလဝထံသို့ ပညာရှာသင်သား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူ၍ ချဉ်းကပ်သွား၏။

Verse 75

नमस्कृत्य वचोऽवोचमिति भाव्यर्थनोदितः । तथा मतिस्तथा मित्रं व्यवसायस्तथा नृणाम्

ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက် ငါသည် စကားကို ပြောလိုက်၏—ငါ၏ရည်ရွယ်ချက်က လှုံ့ဆော်သဖြင့်။ အကြောင်းမူကား လူတို့တွင် စိတ်သည် ထိုသို့ပင်၊ မိတ်ဆွေရွေးချယ်မှုသည် ထိုသို့ပင်၊ လုပ်ငန်းတက်ကြွမှုသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 76

भवेदवश्यं तद्भावि यथा पुंभिः पुरा कृतम् । विवेकवैराग्ययुतो भगवंस्त्वासमुपस्थितः

ကံကြမ္မာဖြစ်မည့်အရာသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ရှေးက လူတို့ပြုခဲ့သကဲ့သို့ အကျိုးပေးသည်။ အို ဘုရားမြတ်၊ विवेक နှင့် ဝိရာဂျာ ပါဝင်သော ငါသည် သင်ထံ ချဉ်းကပ်လာပါ၏။

Verse 77

शिष्योऽहं भवता पाठ्यं कर्णधारं महामुनिम् । अपारपारदं विष्णुं विप्रमूर्तिमुपाश्रितम्

ငါသည် သင်၏ တပည့်ဖြစ်၏—အို မဟာမုနိ၊ ငါ့ကို သင်ကြားပါ။ ကမ်းမဲ့သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးစေမည့် ငါ့၏ လှေဦးဆောင်သူမှာ ဝိෂ္ဏု ဖြစ်၍၊ သတ္တဝါတို့ကို အခြားကမ်းသို့ ပို့ဆောင်သူ၊ ဤနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏ ရုပ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 78

नमस्ये चेतनं ब्रह्मा प्रत्यक्षं गालवाख्यया । अविद्याकृष्णसर्पेण दष्टं तद्विषपीडितम्

အသိဉာဏ်ရှိသော ပရမဗြဟ္မကို ငါ ဦးညွှတ်ပါ၏—ဂါလဝ အမည်ဖြင့် ငါ့ရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ထင်ရှားနေသူ။ အဝိဇ္ဇာ၏ အနက်ရောင် မြွေက ကိုက်သဖြင့် ငါသည် ၎င်း၏ အဆိပ်ကြောင့် နာကျင်ပူလောင်နေပါ၏။

Verse 79

उपदेशमहामंत्रैर्मां जांगुलिक जीवय । महामोहमहा वृक्षो हृद्यावापसमुत्थितः

အို မြွေမောင်းသူ၊ အကြံဉာဏ်၏ မဟာမန္တရများဖြင့် ငါ့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပါ။ ငါ့နှလုံးအတွင်းရှိ မျိုးခင်းမှ မဟာမောဟ၏ သစ်ပင်ကြီး ပေါက်ထွားလာပါပြီ။

Verse 80

त्वद्वाक्यतीक्ष्णधारेण कुठारेण क्षयं व्रजेत् । अपवर्गपथव्यापी मूढसंसर्गसेचनः

မောဟသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော ငါ့၏ မိုက်မဲမှုကို ရေချိုးပေးသကဲ့သို့ အားပေးနေသော အရာသည်၊ သင်၏ အမိန့်တော်၏ ထက်မြက်သော အစွန်းရှိသော ပုဆိန်ဖြင့် ဖြတ်တောက်၍ ပျက်စီးပါစေ။ ထို့ကြောင့် မောက္ခ (အပဝဂ္ဂ) သို့ သွားရာ လမ်းကြောင်း ပွင့်လင်းကျယ်ပြန့်စေပါစေ။

Verse 81

छिद्यतां सूत्रधारेण विद्यापरशुनाधुना । भजामि तव शिष्योऽहं वरिवस्यापरश्चिरम्

ယခု ချည်ကြိုးကဲ့သို့ လမ်းညွှန်သော သုတ်တံနှင့် စစ်မှန်သော ဗဟုသုတ၏ ပုဆိန်ဖြင့် အဝိဇ္ဇာကို ဖြတ်တောက်ပါစေ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ တပည့်အဖြစ် သင်၌ ခိုလှုံပါ၏; အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြင်ပန်းပူဇော်မှုကိုသာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး အမြင့်မားသော အတွင်းရေးသင်္ခါရကို မရောက်သေးပါ။

Verse 82

समिद्दर्भान्मूलफलं दारूणि जलमेव च । आहरिष्येऽनुगृह्णीष्व विनीतं मामुपस्थितम्

ကျွန်ုပ်သည် မီးဖိုသစ်၊ ဒರ್ಭမြက်၊ အမြစ်နှင့် အသီး၊ သစ်တုံးများနှင့် ရေကိုပါ ယူဆောင်လာမည်။ ကျွန်ုပ်ကို မေတ္တာကရုဏာပြုပါ—နှိမ့်ချစွာ နီးကပ်စောင့်ထိန်း၍ တင်ပြနေသူကို။

Verse 83

इत्थं पुरा बकाभिख्यं बकवृत्तिमुपाश्रितम् । तदाऽर्जवे कृतमतिरनुजग्राह मां मुनिः

ဤသို့ အတိတ်ကာလ၌ ‘ဘကာ’ ဟု အမည်ရပြီး ကြက်တံခွန်ကဲ့သို့ အကျင့်ဖြင့် အသက်မွေးသူ ကျွန်ုပ်သည်၊ စိတ်ဓာတ်သည် ဖြောင့်မတ်ရိုးသားမှုသို့ လှည့်သွားသောအခါ မုနိဆရာ၏ ကရုဏာကို ခံရပါသည်။

Verse 84

ततोऽतीव विनीतोऽहं भूत्वा तं ब्राह्मणीयुतम् । विश्वासनाय सुदृढं तोषयामि दिनेदिने

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နှိမ့်ချသူ ဖြစ်လာပြီး၊ ဘြာဟ္မဏီဇနီးနှင့်အတူရှိသော ထိုသူကို ယုံကြည်မှုခိုင်မာစေရန် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။

Verse 85

स च जानन्मुनिः पत्नीं पात्रभूतामविश्वसन् । स्त्रीचरित्रविदंके तां विधाय स्वपिति द्विजः

သို့ရာတွင် မုနိသည် မိမိဇနီးသည် အရည်အချင်းပြည့်ဝသူဟု သိနေသော်လည်း အပြည့်အဝ မယုံကြည်သေး။ လောကဓမ္မ၏ အကျင့်အကြံကို သိသော ဒွိဇသည် သူမကို မိမိပေါင်ပေါ်တင်၍ အိပ်ပျော်သွားသည်။

Verse 86

अथान्यस्मिन्दिने साभूद्ब्राह्मण्यथ रजस्वला । तद्दूरशायिनी रात्रौ विश्वासान्मे तपस्विनी

ထို့နောက် အခြားနေ့တစ်နေ့တွင် ဗြာဟ္မဏီမိန်းမသည် သွေးဆင်းကာလသို့ ရောက်လာ၏။ ညအချိန်တွင် မိမိအပေါ် ယုံကြည်မှုကြောင့် ထိုတပသ္ဝီမိန်းမသည် အဝေးတွင် သီးခြားအိပ်နေ၏။

Verse 87

इदमन्तरमित्यंतर्विचिंत्याहं प्रहर्षितः । मलिम्लुचाकृतिर्भूत्वा निशीथे तामथाहरम्

စိတ်ထဲတွင် «ဤအချိန်သည် ငါ့အခွင့်အရေးပင်» ဟု တွေးကာ ငါသည် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ ထို့နောက် မလိမ္လုချ (အောက်တန်းကျသူ/ဓားပြ) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူ၍ သန်းခေါင်ယံတွင် နာရီတစ်လျှောက် သူမကို ခေါ်ဆောင်သွား၏။

Verse 88

विललाप तदा बाला ह्रियमाणा मयोच्चकैः । मैवं मैवमिति ज्ञात्वा मां स्वरेणाब्रवीन्मुनिम्

ထိုအခါ မိန်းကလေးသည် ငါက အင်အားဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် ငိုကြွေးလှ၏။ ငါကို သိမြင်သွား၍ ကြောက်လန့်သံဖြင့် «မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့» ဟု အော်ကာ မုနိကို သူမ၏အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

Verse 89

बकवृत्तिरयं दुष्टो धर्मकंचुकमाश्रितः । हरते मां दुराचारस्तस्मात्त्वं त्राहि गालव

သူမက ဆို၏—«ဤလူဆိုးသည် ကြက်ကောင်အကျင့်ကို လိုက်နာသူ၊ ဓမ္မအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော လိမ်လည်သူပင်။ ဤဒုစရိုက်သမားသည် ငါ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်နေသဖြင့်၊ ဂါလဝာရေ၊ ငါ့ကို ကယ်တင်ပါ!»

Verse 90

तव शिष्यः पुरा भूत्वा कोप्वेषोद्य मलिम्लुचः । मां जिहीर्षति तद्रक्ष शरण्य शरणं भव

«ယခင်က သင်၏ တပည့်ဖြစ်ခဲ့သူပင်၊ ယခုမူ အောက်တန်းကျ မလိမ္လုချသည် ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ငါ့ကို ဖမ်းယူလိုသည်။ သူ့ထံမှ ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ; အားနည်းသူတို့၏ အားကိုးရာရေ၊ ငါ့အတွက် ခိုလှုံရာ ဖြစ်ပါ!»

Verse 91

तद्वाक्यसमकालं स प्रबुद्धो गालवो मुनिः । तिष्ठतिष्ठेति मामुक्त्वा गतिस्तम्भं व्यधान्मम

ထိုအချိန်တပြိုင်နက် မုနိ ဂာလဝ သတိပြန်နိုးလာ၍ «ရပ်၊ ရပ်» ဟု ငါ့အားဆိုကာ ငါ၏လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီး၍ သွားလာနိုင်စွမ်းကို ပိတ်တားလိုက်သည်။

Verse 92

ततश्चित्राकृतिरहं स्तम्भितो मुनिनाऽभवम् । व्रीडितं प्रविशामीव स्वांगानि किल लज्जया

ထို့နောက် ငါသည် ထူးဆန်းကွဲပြားသောရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သွားကာ မုနိ၏အာဏာဖြင့် မလှုပ်မရှားဖြစ်ခဲ့သည်။ အရှက်ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများထဲသို့ပင် ကျုံ့ဝင်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 93

ततः प्रकुपितः प्राह मामभ्येत्याथ गालवः । तद्वज्रदुःसहं वाक्यं येनाहमभवं बकः

ထို့နောက် ဂာလဝသည် ဒေါသထွက်ကာ ငါ့ထံလာ၍ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ခံမရသောစကားကို ပြောလေသည်။ ထိုစကားကြောင့် ငါသည် ဘက (ကြက်တံခွန်/ကြာငှက်) ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

Verse 94

गालव उवाच । बकवृत्तिमुपाश्रित्य वंचितोऽहं यतस्त्वया । तस्माद्बकस्त्वं भविता चिरकालं नराधम

ဂာလဝက ဆိုသည်– «ဘက၏အကျင့်ကို အားကိုး၍ ငါ့ကို လှည့်ဖြားခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သင်သည် ဘက (ကြာငှက်) ဖြစ်ရမည်၊ လူယုတ်မာအို!»

Verse 95

इति शप्तोऽहमभवं मुनिनाऽधर्ममाश्रितः । परदारोपसेवार्थमनर्थमिममागतः

ဤသို့ မုနိ၏ကျိန်စာကို ခံရ၍ ငါသည် အဓမ္မကို အားကိုးသူဖြစ်သွားသည်။ သူတစ်ပါး၏ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံလိုသောလိုလားမှုကြောင့် ဤအနာဂတ်ဆိုးကျိုးထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 96

न हीदृशमनायुष्यं लोके किंचन विद्यते । यादृशं पुरुषस्येह परदारोपसेवनम्

ဤလောက၌ ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အသက်နှင့် ကောင်းကျိုးကို ဖျက်ဆီးစေသည့် အရာသည် အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် မတော်တဆ ဆက်ဆံခြင်းကဲ့သို့ မရှိပါ။

Verse 97

ततः सती सा मत्स्पर्शदूषितांगी तपस्विनी । मया विमुक्ता स्नात्वा मां तथैवानुशशाप ह

ထို့နောက် သီလရှိသော တပသ္ဝိနီမိန်းမသည်—ကျွန်ုပ်၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ မသန့်စင်သွား၍—ကျွန်ုပ်က လွှတ်ပေးပြီးနောက် ရေချိုးကာ ထိုနည်းတူပင် ကျွန်ုပ်အပေါ် အပစ်တင်ကျိန်စာ ချခဲ့သည်။

Verse 98

एवं ताभ्यामहं शप्तो ह्यश्वत्थपर्णवद्भयात् । कंपमानः प्रणम्योभाववोचं तत्र दम्पती

ထိုနှစ်ဦးလုံးက ကျွန်ုပ်ကို ကျိန်စာချသဖြင့် အရှွတ္ထပင်၏ ရွက်ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ထိုနေရာ၌ ထိုဇနီးမောင်နှံအား စကားပြောခဲ့သည်။

Verse 99

गणोऽहमीश्वरस्यैव दुर्विनीततरो युवाम् । निरोधमेवं कुरुतं भगवंतावनुग्रहम्

«ကျွန်ုပ်သည် အီရှ္ဝရ၏ ဂဏာတစ်ပါးပင် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အကျွံ မသင့်တော်မယ့် အကျင့်ပျက်သွားပါပြီ။ အလေးအနက်ခံရသော ဇနီးမောင်နှံတို့၊ ကျွန်ုပ်ကို ကရုဏာပြု၍ ဤအပြစ်ကို ဤနည်းဖြင့် တားဆီးပေးပါ»။

Verse 100

वाचि क्षुरो नावनीतं हृदयं हि द्विजन्मनाम् । प्रकुप्यंति प्रसीदंति क्षणेनापि प्रसादिताः

စကားပြောရာတွင် ဒွိဇတို့သည် ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားမှာ ထောပတ်ကဲ့သို့ နူးညံ့မှု မကင်းပါ။ ခဏအတွင်းပင် ဒေါသထွက်နိုင်သကဲ့သို့ သဘောပျော့နိုင်လည်း ရှိပြီး၊ တစ်ခဏတည်း သဘောကျသွားလျှင် ပြန်လည် ကရုဏာပြုတတ်ကြသည်။

Verse 101

त्वयि विप्रतिपन्नस्य त्वमेव शरणं मम । भूमौ स्खलितपादानां भूमिरेवावलंबनम्

ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ လမ်းပျောက်နေသူဖြစ်သော်လည်း သင်တော်တည်းသာ ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာဖြစ်၏။ မြေပေါ်တွင် ခြေချော်သူတို့အတွက် မြေတော်တည်းကပင် ပြန်လည်ထမြောက်ရန် အထောက်အကူဖြစ်၏။

Verse 102

गणाधिपत्यमपि मे जातं परिभवास्पदम् । विषदंता हि जायन्ते दुर्विनीतस्य सम्पदः

ဂဏာတို့၏ အုပ်စိုးမှုတောင် ကျွန်ုပ်အတွက် အရှက်ရစရာ အကြောင်းဖြစ်သွား၏။ စည်းကမ်းမရှိသူ၏ စည်းစိမ်သည် အဆိပ်သွားပါသော သွားတံများနှင့်တူ၍ ပေါ်ထွန်းလာတတ်၏။

Verse 103

विदुरेष्यद्धियाऽपायं परतोऽन्ये विवेकिनः । नैवोभयं विदुर्नीचा विनाऽनुभवमात्मनः

ပညာရှိတို့သည် အန္တရာယ်လာမည့်အချိန်ကတည်းက သိမြင်ကြ၏။ အခြားသော သတိရှိသူတို့သည် ဖြစ်ပြီးနောက်မှ နားလည်ကြ၏။ သို့သော် နိမ့်ကျသူတို့သည် ကိုယ်တိုင်မကြုံမချင်း နှစ်မျိုးလုံး မသိကြ။

Verse 104

दुर्वीनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव वा । न तिष्ठति चिरं स्थाने यथाहं मदगर्वितः

စည်းကမ်းမရှိသူသည် စည်းစိမ်၊ ပညာ သို့မဟုတ် အာဏာကို ရရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်သော အနေအထား၌ ကြာရှည်မတည်နိုင်။ မာန်မာနမူးယစ်ခဲ့သော ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင်။

Verse 105

विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनो मदः । एते मदा मदांधानामेत एव सतां दमाः

ပညာမော၊ ငွေကြေးမော၊ တတိယမှာ မျိုးရိုးမော—ဤတို့သည် မောမူးသူတို့ကို မျက်ကန်းစေသော မူးယစ်မှုများဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဤအရာတို့ပင် သီလရှိသူတို့အတွက် ထိန်းသိမ်းမှု (ဒမ) ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 106

नोदर्कशालिनी बुद्धिर्येषामविजितात्मनाम् । तैः श्रियश्चपला वाच्यं नीयंते मादृशैर्जनैः

မိမိကိုယ်ကို မအောင်နိုင်သေးသူတို့၌ အဝေးမြင်၍ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော ဉာဏ်မရှိ။ ထိုသို့သောသူတို့ကြောင့် မတည်မြဲသော စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် မလွဲမသွေ လွတ်ကျသွားတတ်၏—ငါကဲ့သို့သောသူတို့အပေါ် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့။

Verse 107

तत्प्रसीद मुनिश्रेष्ठ शापांतं मेऽधुना कुरु । दुर्विनीतेष्वपि सदा क्षमाचारा हि साधवः

ထို့ကြောင့် မုနိအထူးမြတ်ရှင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ယခု ငါ့အပေါ်ရှိ ကျိန်စာကို အဆုံးသတ်ပေးပါ။ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့သည် မသင့်တော်သူတို့အပေါ်၌ပင် အမြဲ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို လိုက်နာကြသည်။

Verse 108

इत्थं वचसि विज्ञप्ते विनीतेनापि वै मया । प्रसादप्रवणो भूत्वा शापांतं मे तदा व्यधात्

ဤသို့ ငါသည် နှိမ့်ချလာပြီး ပြောကြားလျှောက်ထားသော်၊ ကရုဏာသဘောရှိသူသည် သနားကြင်နာစိတ်ဖြင့် ငါ့ကျိန်စာ၏ အဆုံးကို ထိုအခါ ချမှတ်ပေး하였다။

Verse 109

गालव उवाच । छन्नकीर्तिसमुद्धारसहायस्त्वं भविष्यसि । यदेन्द्रद्युम्नभूपस्य तदा मोक्षमवाप्स्यसि

ဂါလဝ မုနိက ပြောသည်—သင်သည် ချန္နကီရ္တိ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည်ထူထောင်ရာတွင် ကူညီသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် အင်ဒြဒျုမ္န မင်းကြီးကို ကူညီသောအခါ သင်သည် မောက္ခကို ရလိမ့်မည်။

Verse 110

इत्यहं मुनिशापेन तदाप्रभृति पर्वते । हिमाचले बको भूत्वा काश्यपेयो वसामि च

“ဤသို့ မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် ထိုအချိန်မှစ၍ ဟိမာချလ တောင်ပေါ်၌ ငါနေထိုင်လာသည်။ ကြာငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ငါ—ကာရှျပေယ—ဤနေရာ၌ ဆက်လက် နေထိုင်နေ၏။”

Verse 111

राज्यं चिरायुरिति मे घृतकम्बलस्य जातिस्मरत्वमधुनापि तथानु भावान् । शापाद्बकत्वमभवन्मुनिगालवस्य तद्भद्र सर्वमुदितं भवताद्य पृष्टम्

“နန်းတော်အာဏာ” နှင့် “အသက်ရှည်ခြင်း” ဟူသည်တို့သည် ဂ္ဃృతကမ္ဗလ အဖြစ်ရှိစဉ်က ကျွန်ုပ်၏အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်သည်။ ယခုတိုင်လည်း ထိုမွေးဖွားမှုများနှင့် ၎င်းတို့၏အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်မိနေဆဲ။ ရှင်ဂါလဝ မုနိ၏ကျိန်စာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကြာငှက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အရှင်မြတ်သူရေ၊ သင်မေးသမျှကို ယနေ့ အကုန်ပြောပြီးပါပြီ။