Adhyaya 19

Verse 1

नारद उवाच । कालनेमी रुषाविष्टस्तेषां रूपं न बुद्धवान् । ततो निमिं च दैत्येन्द्रं मत्वा देवं महाजवः

နာရဒက ပြောသည်– «ကာလနေမီသည် ဒေါသအလွန်တက်ကာ သူတို့၏ အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် လျင်မြန်သူသည် ဒေဝါမဟုတ်ဘဲ အသူရတို့၏ အရှင် နိမိကို နတ်ဟု မှားယွင်းထင်လေ၏»။

Verse 2

केशेषु गृह्य तं वीरं चकर्ष च ननाद च । ततो निमिरुवाचेदं कालनेमिं महाबलम्

သူရဲကောင်းကို ဆံပင်မှ ဆွဲကိုင်ကာ ဆွဲငင်၍ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလေ၏။ ထို့နောက် နိမိသည် အင်အားကြီးသော ကာလနေမီအား ဤစကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 3

अहं निमिः कालनेमे सुतं मत्वा वधस्व मा । भवता मोहितेनाजौ देवान्मत्वासुराः स्वकाः

ငါသည် နိမိ ဖြစ်၏။ အို ကာလနေမိ၊ ငါကို သင်၏သားဟု ထင်၍ မသတ်ပါနှင့်။ စစ်မြေ၌ မောဟဖြင့် မျက်ကွယ်ကာ သင်သည် ဒေဝတားတို့ကို ကိုယ့်အဆုရာများဟု မှားယွင်းထင်မြင်ခဲ့၏။

Verse 4

सुरैः सुदुर्जयाः कोट्यो निहतादश विद्धि तत् । सर्वास्त्रवारणं मुंच ब्रह्ममस्त्रं त्वरान्वितः

ဤအရာကို သိထားလော့—အနိုင်ယူရန် အလွန်ခက်ခဲသော တပ်အင်အား တစ်ဆယ်ကုဋေကို ဒေဝတားတို့က သတ်ဖြတ်ပြီးပြီ။ အခြားလက်နက်အားလုံးကို တားဆီးနိုင်သော ဗြဟ္မာအஸ္တရ (Brahmāstra) ကို အလျင်အမြန် လွှတ်လော့။

Verse 5

स तेन बोधितो दैत्यो मुक्त्वा तं संभ्रमाकुलः । बाणं ब्रह्मास्त्रविहितं मुमोच त्वरयान्वितः

ထိုသို့ သတိပေးညွှန်ကြားခြင်းခံရသော ဒိုင်တျ (အဆုရာ) သည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ရှုပ်ထွေးကာ အလျင်အမြန် ဗြဟ္မာအஸ္တရ အာနုဘော်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော မြားတံကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

Verse 6

ब्रह्मास्त्रं तत्प्रजज्वाल ततः खे सुमहाद्भुतम् । देवानां चाभवत्सैन्यं सर्वमेव भयाकुलम्

ထို ဗြဟ္မာအஸ္တရ သည် မီးလောင်တောက်ပ၍ ကောင်းကင်၌ အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတားတို့၏ တပ်အင်အား အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 7

शंबरास्त्रं ततः शांतं ब्राह्मप्रतिहतं तदा । तस्मिन्प्रतिहते ह्यस्त्रे भास्करः प्रभुः

ထို့နောက် ရှမ္ဗရာအஸ္တရ သည် ဗြဟ္မာအာနုဘော်ဖြင့် တားဆီးခံရ၍ ငြိမ်းသက်သွား၏။ ထိုလက်နက် ပျက်ပြယ်သွားသောအခါ အရှင် ဘာස්ကရ (နေမင်း) သည်…

Verse 8

महेंद्रजालमास्ताय चक्रे भीषणां तनुम् । विस्फूर्जत्करसंघातसमाक्रांतजगत्त्रयः

အင်ဒြာ၏ မဟာမောဟဇာလကို ဆောင်ယူကာ၊ ထိုအရှင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၏။ လက်များ တောက်ပစွာ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပေါင်းစုကာ လောကသုံးပါးကို လွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 9

तताप दानवानीकं गलन्मज्जाङ्घ्रिशोणितम् । चक्षूंषि दानवेन्द्राणां चकारांधानि स प्रभुः

ထိုအရှင်သည် ဒါနဝတပ်ကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ အင်္ဂါများမှ အရိုးမြစ်နှင့် သွေး စီးကျလာစေ၏။ ထို့ပြင် ဒါနဝမင်းတို့၏ မျက်စိကို မမြင်နိုင်အောင် မျက်ကန်းစေ၏။

Verse 10

गजानामगलन्मेदः पेतुश्चापि रथा भुवि । तुरंगमाः श्वसंतश्च घर्मार्ता रथिनोपि च

ဆင်တို့၏ အဆီသည် လောင်၍ ယိုကျလာ၏၊ ရထားတို့လည်း မြေပေါ်သို့ လဲကျ၏။ မြင်းတို့သည် ဟ喘ဟ喘 အသက်ရှူကာ၊ ရထားစီးသူတို့ပင် ပူလောင်မှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်၏။

Verse 11

इतश्चेतश्च सलिलं प्रार्थयंतस्तृषातुराः । गिरिद्रोणीश्च पादांश्च गिरिणां गहनानि च

ရေငတ်၍ ပင်ပန်းနာကျင်သူတို့သည် ဒီမှာဟိုမှာ ရေကို တောင်းလျှောက်ကာ၊ တောင်ချိုင့်ဝှမ်းများ၊ တောင်ခြေများနှင့် တောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်မြောင်းများသို့ ပြေးလွှားကြ၏။

Verse 12

तेषां प्रार्थयतां शीघ्रमन्योन्यं च विसर्पिणाम् । दावाग्निरज्वलत्तीव्रो घोरो नर्दग्धपादपः

သူတို့သည် အပြန်အလှန် အကူအညီကို အရေးတကြီး ခေါ်ဟစ်ကာ ပြေးလွှားနေစဉ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တောမီးသည် ချက်ချင်း တောက်လောင်ထွက်ပေါ်၍ အပူပြင်းထန်စွာ သစ်ပင်များကို လောင်ကျွမ်းစေ၏။

Verse 13

तोयार्थिनः पुरो दृष्ट्वा तोयं कल्लो लमालितम् । पुरःस्थितमपि प्राप्तुं न शेकुरुपसादितुम्

ရေကိုအလွန်လိုအပ်နေသော်လည်း မျက်စိရှေ့တွင် လှိုင်းလှုပ်၍ ရုန်းကန်နေသော ရေကိုမြင်ပြီးနောက်တောင် မရောက်နိုင်၊ နီးကပ်၍ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ကြ။

Verse 14

अप्राप्य सलिलं भूमावभ्याशे द्रुतमेव ते । तत्रतत्र व्यदृश्यन्त मृता दैत्येश्वराभुवि

ရေမရနိုင်သဖြင့် သူတို့သည် အနီးအနား မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် လဲကျသွားကြ၏။ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်၏ မြေတွင် နေရာနေရာ၌ သေဆုံးလဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 15

रथा गजाश्च पतितास्तुरंगाश्च श्रमान्विताः । स्थिता वमंतो धावंतो गलद्द्रुतवसास्रजः

ရထားများနှင့် ဆင်များ လဲကျနေကြ၏။ ပင်ပန်းလွန်ကဲသော မြင်းများသည် ရပ်နေသော်လည်းကောင်း ပြေးလွှားသော်လည်းကောင်း အန်ထုတ်လျက်၊ ပန်းကုံးနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ လျော့လျား၍ စိုစွတ်ကျဆင်းနေကြ၏။

Verse 16

दानवानां कोटिकोटि व्यदृश्यतमृतं तदा । एवं क्षयो जानवानां तस्मिन्महति वर्तिते

ထိုအခါ ဒာနဝတို့ ကုဋိကုဋိ များစွာ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်ရ၏။ ထိုမဟာပျက်စီးမှု ဖြစ်ပွားသည့်အခါ ထိုသတ္တဝါတို့၏ ချုပ်ငြိမ်းခြင်းသည် ထင်ရှားစွာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 17

प्रकोपोद्भूतताम्राक्षः कालनेमी रुषातुरः । बभूव कालमेधाभः स्फुरद्रोमशतह्रदः

ဒေါသပေါက်ကွဲ၍ မျက်လုံးနီရဲလာသော ကာလနေမိသည် ရုသအတုရဖြစ်ကာ၊ ကာလမေဓာဘကဲ့သို့ အမှောင်မိုးတိမ်တစ်စင်းပမာ ဖြစ်လာ၍ ကိုယ်ပေါ်အမွှေးများသည် ရေကန်လှိုင်းရာပေါင်းများစွာကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ထကြွ၏။

Verse 18

गंभीरास्फोटनिर्ह्रादजगद्धृदयकंपनः । प्रच्छाद्य गगनं सूर्यप्रभां सर्वां व्यनाशयत्

ကမ္ဘာ၏နှလုံးသားကိုတုန်လှုပ်စေသော နက်ရှိုင်းသံမိုးကြိုးနှင့် ဟုန်းဟုန်းမြည်သံတို့ဖြင့် သူသည် မိုးကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းကာ နေရောင်၏တောက်ပမှုကို အလုံးစုံပျောက်ကွယ်စေ하였다။

Verse 19

ववर्ष शीतं च जलं दानवेन्द्रबलं प्रति । दैत्यास्तां वृष्टिमासाद्य समाश्वस्तास्ततः क्रमात्

သူသည် ဒာနဝဘုရင်၏ စစ်တပ်အပေါ်သို့ အေးမြသောရေကို မိုးကဲ့သို့သွန်းလောင်း하였다။ ထိုမိုးရေကို ဒိုင်တျာတို့ ရရှိသော် တဖြည်းဖြည်း စိတ်တည်ငြိမ်လာကြ၏။

Verse 20

बीजांकुरा इव म्लानाः प्राप्य वृष्टिं धरातले । ततः स मेघरूपेण कालनेमिर्महासुराः

မြေပြင်ပေါ်၌ မိုးရေကိုရသဖြင့် ညှိုးနွမ်းနေသော မျိုးစေ့ပင်ပေါက်များ ပြန်လည်ရှင်သန်သကဲ့သို့၊ ထိုအခါ မဟာအသူရ ကာလနေးမိသည် မိုးတိမ်ရূপကို ခံယူ하였다။

Verse 21

शस्त्रवृष्टिं ववर्षोग्रां देवनीकेषु दुर्जयः । तया वृष्ट्या पीड्यमाना दैत्यैरन्यैश्च देवताः

မအနိုင်ယူနိုင်သောသူသည် ဒေဝတားတပ်စုများအပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းသော လက်နက်မိုးကို သွန်းလောင်း하였다။ ထိုမြားမိုးကြောင့်လည်းကောင်း အခြားဒိုင်တျာတို့ကြောင့်လည်းကောင်း ဖိစီးခံရသော ဒေဝတားတို့သည် အလွန်ဒုက္ခရောက်ကြ၏။

Verse 22

गतिं कांचिन्न पश्यन्ति गावः शीतार्दिता इव । परस्परं व्यलीयंत गजेषु तुरगेषु च । रथेषु च भयत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे

ထွက်ပေါက်တစ်ခုမျှ မမြင်နိုင်ကြ၍ ဆောင်းအေးဒဏ်ခံရသော နွားများကဲ့သို့ အချင်းချင်းကပ်လျက်တိုးဝင်ကြ၏။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဆင်များ၊ မြင်းများ၊ ရထားများပေါ်တွင်ပင် ကပ်တွယ်ကာ နေရာနေရာ၌ ပုန်းခိုနေကြ၏။

Verse 23

एवं ते लीयमानाश्च निहताः कालने मिना । दृश्यंते पतिता देवाः शस्त्रभिन्नंगसंधयः

ဤသို့လျှင် ၎င်းတို့သည် အတူတကွ ချေမှုန်းခံရစဉ် ကာလနေမိ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နတ်ဘုရားတို့သည် လက်နက်များဖြင့် ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အဆစ်များ ကွဲအက်ကာ လဲကျနေသည်ကို တွေ့မြင်ရ၏။

Verse 24

विभिन्ना भिन्नमूर्धानस्तथा भिन्नोरुजानवः । विपर्यस्तं रथांगैश्च पतितं ध्वजशक्तिभिः

ဦးခေါင်းများ ကွဲအက်ကာ ပေါင်များနှင့် ဒူးများလည်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။ ရထားအစိတ်အပိုင်းများဖြင့် လှန်ပစ်ခံရပြီး အများအပြား လဲကျသေဆုံးကာ အလံတိုင်များနှင့် လှံများဖြင့် ရိုက်ချခံခဲ့ရသည်။

Verse 25

तुरंगाणां सहस्राणि गजानामयुतानि च । रक्तेन तेषां घोरेण दुस्तरा चाभवन्मही

မြင်းကောင်ရေ ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ဆင်ကောင်ရေ သောင်းပေါင်းများစွာတို့သည် ထိုနေရာတွင် လဲကျနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးများကြောင့် မြေကြီးသည် ဖြတ်သန်းသွားလာရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

Verse 26

एवमाजौ महादैत्यः कालनेमिर्महासुरः । जघ्ने मुहुर्तमात्रेण गंधर्वाणां दशायुतम्

ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲတွင် ကြီးမြတ်သော ဒေတျ ကာလနေမိ—တန်ခိုးကြီးသော အသူရာ—သည် မုဟုတ္တ တစ်ခုအတွင်း၌ပင် ဂန္ဓဗ္ဗ တစ်သိန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

Verse 27

यक्षाणां पंचलक्षाणि किंनराणां तथैव च । जघ्ने पिशाचमुख्यानां सप्तलक्षाणि निर्भयः

ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် ယက္ခ ငါးသိန်းနှင့် ကိန္နရာ တို့ကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ပိသာစ ခေါင်းဆောင် ခုနစ်သိန်းကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။

Verse 28

इतरेषां न संख्यास्ति सुरजातिनिकायिनाम् । जघ्ने स कोटिशः क्रद्धः कालनेमिर्मदोत्कटः

အခြားသော နတ်မျိုးအစုအဝေးတို့သည် ရေတွက်မရအောင် များလှ၏။ မာန်ထောင်၍ ဒေါသထန်သော ကာလနေမိသည် ကောဋိကောဋိအဖြစ် သတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 29

एवं प्रतिभये भीमे तदामर महाक्षये । संक्रुद्धावश्विनौ वीरौ चित्रास्त्रकवचोज्जवलौ

ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၍ အမရတို့၏ မဟာပျက်စီးမှုအလယ်၌၊ သူရဲကောင်း အရှွင်နှစ်ပါးသည် ဒေါသထန်လာကြ၏—အံ့ဖွယ်လက်နက်များနှင့် တောက်ပသော ကာဝချာဝတ်စုံဖြင့် ထင်ရှားလျက်။

Verse 30

जघ्नतुस्तौ रणे दैत्यमेकैकं षष्टिभिः शरैः । निर्भिद्य ते महादैत्यं सपुंखा विविशुर्महीम्

စစ်မြေပြင်၌ အရှွင်နှစ်ပါးသည် ဒိုင်တျကို တစ်ပါးစီ မြားခြောက်ဆယ်ဖြင့် ထိုးနှက်ကြ၏။ မြားတို့သည် မဟာဒိုင်တျကို ဖောက်ထွင်းကာ အမွှေးတံပါလျက် မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

Verse 31

ताभ्यां बाणप्रहारैस्तु किंचित्सोऽवाप्तचेतनः । जग्राह चक्रं लक्षारं तैलधौतं रणेऽधिकम्

နှစ်ပါး၏ မြားမိုးထိုးနှက်မှုကြောင့် သူသည် အနည်းငယ် သတိပြန်ရလာ၏။ ထို့နောက် စစ်ပွဲအတွင်း၌ ဆီဖြင့်ပွတ်သုတ်၍ တောက်ပြောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သည့် စက်ရကို ကိုင်ယူလေ၏။

Verse 32

तेन चक्रेण सोश्विभ्यां चिच्छेद रथकूबरम् । जग्राहाथ धनुर्दैत्यः शरांश्चाशीविषोपमान्

ထိုစက်ရဖြင့် အရှွင်နှစ်ပါး၏ ရထားတိုင် (ကူဗရ) ကို ဖြတ်တောက်လေ၏။ ထို့နောက် ဒိုင်တျသည် လေးကို ကိုင်ကာ အဆိပ်ပြင်းမြွေများကဲ့သို့သော မြားများကို ယူဆောင်လေ၏။

Verse 33

ववर्ष भिषजोर्मूर्ध्नि संछाद्याकाशगोचरम् । तावप्यस्त्रैः स्मृतैः सर्वाश्छेदतुर्दैत्यसायकान्

သူသည် နတ်ဆေးဆရာနှစ်ပါး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်နက်မြားများကို မိုးကဲ့သို့ ရွာချကာ ကောင်းကင်တစ်လျှောက်ကို ဖုံးလွှမ်းစေ하였다။ သို့ရာတွင် ထိုနှစ်ပါးသည် မိမိတို့၏ အာယုဓများကို သတိရကာ ဒိုင်တျ၏ မြားအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်하였다။

Verse 34

तच्च करम तयोर्दृष्ट्वा विस्मितः कोपमाविशत् । जग्राह मुद्गरं भीम कालदंडविभीषणम्

သူတို့၏ ထိုစွမ်းဆောင်မှုကို မြင်သော် အံ့ဩသွားပြီး နောက်တစ်ဖန် ဒေါသထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထို့နောက် ယမမင်း၏ ဒဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မုဒ္ဂရကြီးကို ဆုပ်ကိုင်하였다။

Verse 35

स तदमुद्भ्राम्य वेगेन चिक्षेपास्य रथं प्रति । तं तु मुद्गरमायांतमालोक्यांबरगोचरे

သူသည် ထိုမုဒ္ဂရကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လှည့်ပတ်ကာ သူတို့၏ ရထားသို့ ပစ်လွှတ်하였다။ သို့သော် ကောင်းကင်အလယ်၌ အလျင်အမြန် လာရောက်နေသော ထိုမုဒ္ဂရကို မြင်လျှင်—

Verse 36

मुक्त्वा रथावुभौ वेगादाप्लुतौ तरसाश्विनौ । तौ रथौ स तु निष्पिष्य मुद्गरोऽचलसंनिभः

အလျင်မြန်သော အရှွင်နှစ်ပါးသည် ရထားနှစ်စီးကို စွန့်ကာ အရှိန်ဖြင့် ခုန်လွတ်သွား하였다။ ထို့နောက် တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော မုဒ္ဂရသည် ရထားနှစ်စီးကို ကြိတ်ချေဖျက်ဆီး하였다။

Verse 37

दारयामास धरणीं हेमजालपरिष्कृतः । तस्य कर्माथ तद्दृष्ट्वा भिषजौ चित्रयोधिनौ

ရွှေကွန်ယက်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ထိုမုဒ္ဂရသည် မြေပြင်ကိုပင် ခွဲဖောက်ပစ်하였다။ ထိုလုပ်ရပ်ကို မြင်သော် အံ့ဖွယ်စစ်သည်တော်ဖြစ်သော နတ်ဆေးဆရာနှစ်ပါးသည်—

Verse 38

वज्रास्त्रं च प्रकुर्वाणौ दानवेंद्रमयुध्यताम् । घोरवज्रप्रहारैस्तु दानवः स परिक्षतः

ဝဇ္ဇရအာယုဓကို ဖန်ဆင်းကာ အရှွင်နှစ်ပါးသည် ဒာနဝတို့၏ မင်းကို တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝဇ္ဇရထိုးခတ်မှုများကြောင့် ထိုဒာနဝသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရ၏။

Verse 39

रथो ध्वजो धनुश्चैव छत्रं च कवचं तथा । क्षणेन शतधा भूतं सर्वसैन्यस्य पश्यतः

သူ၏ ရထား၊ အလံ၊ လေး၊ ထီးတော်နှင့် ကာဝတ်တို့ပါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အစိတ်အပိုင်း တစ်ရာအဖြစ် ကွဲကြေသွားသည်ကို စစ်တပ်တစ်လုံးလုံး မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 40

तद्दृष्ट्वा दुकरं कर्म सोऽश्विभ्यां भीमविक्रमः । नारायणास्त्रं बलवान्मुमोच रणमूर्धनि

အရှွင်တို့၏ အောင်မြင်ရန်ခက်ခဲသော လုပ်ရပ်ကို မြင်သော်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တိရှိသူသည် စစ်ပွဲအထွတ်အထိပ်၌ အင်အားကြီး နာရာယဏအာယုဓကို လွှတ်လိုက်၏။

Verse 41

ततः शशाम वज्रास्त्रं कालनेमिस्ततो रुषा । जीवग्राहं ग्राहयितुमश्विनौ तौ प्रचक्रमे

ထို့နောက် ဝဇ္ဇရအာယုဓသည် ငြိမ်းသက်သွား၏။ ကာလနေမိသည် ဒေါသဖြင့် “အသက်ဖမ်းဆုပ်” ဟူသော သေမင်းဆန်သည့် ဖမ်းဆီးမှုထဲသို့ အရှွင်နှစ်ပါးကို ကျရောက်စေရန် ကြိုးပမ်းလေ၏။

Verse 42

तावभिप्रायमालक्ष्य संत्यज्य समरांगणम् । पदाती वेपमानांगौ प्रद्रुतौ वासवोयतः

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သော် အရှွင်နှစ်ပါးသည် စစ်မြေပြင်ကို စွန့်ခွာကြ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါများ တုန်ယင်ကာ ခြေလျင်ဖြစ်သွားပြီး ဝါသဝ (အိန္ဒြ) သွားရာဘက်သို့ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 43

तयोरनुगतो दैत्यः कालनेमिर्नदन्मुहुः । प्राप्येंद्रस्य बलं क्रूरो दैत्यानीकपदानुगः

ထိုနှစ်ဦး၏နောက်ကို ဒာနဝ ကာလနေမိသည် မကြာခဏ ဟိန်းဟောက်လျက် လိုက်လာ၏။ ကြမ်းကြုတ်သော အသူရတပ်၏ခြေရာနှင့်တကွ လျှောက်လှမ်းကာ အိန္ဒြာ၏တပ်အား ရောက်လာ하였다။

Verse 44

स काल इव कल्पांते यदा वासवमाद्रुतः । तं दृष्ट्वा सर्वभूतानि विविशुर्विह्वलानि तु

သူသည် ဝါသဝကို အလျင်အမြန် ထိုးစစ်ဆင်လာသောအခါ ကပ္ပအဆုံး၌ အချိန်(ကာလ) ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ သူကိုမြင်သော် သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် တုန်လှုပ်မောဟကာ ပုန်းခိုရာသို့ ဝင်ကြ၏။

Verse 45

हाहारावं प्रकुर्वाणास्तदा देवाश्च मेनिरे । पराजयं महेंद्रस्य सर्वलोकक्षयावहम्

ထိုအခါ ဒေဝတို့သည် “ဟာ ဟာ!” ဟု အော်ဟစ်ကြပြီး မဟာဣန္ဒြာ၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် လောကအပေါင်း၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်လာမည်ဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 46

चेलुः शिखरिणो मुख्याः पेतुरुल्का नभस्तलात् । जगर्जुर्जलदा दिक्षु संभूतश्च महारवः

အထွတ်အထိပ်တောင်တန်းကြီးများ တုန်လှုပ်ကြ၏။ မိုးကောင်းကင်မှ မီးလောင်ကျောက်များ ကျလာ၏။ အရပ်ရပ်၌ မိုးတိမ်မိုးခေါင်များ ဟိန်းဟောက်၍ ကြီးမားသော ဆူညံသံ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 47

तां भूताविकृतिं दृष्ट्वा देवाः सेंद्रा भयावहाः । मनसा शरणं जग्मुर्वासुदेवं जगत्पतिम्

သတ္တဝါတို့အကြား ဖြစ်ပေါ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲမှုကို မြင်သော် ဒေဝတို့သည် အိန္ဒြာနှင့်တကွပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြ၏။ စိတ်နှလုံးဖြင့် လောကပတိ ဝါသုဒေဝကို အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံကြ၏။

Verse 48

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च । जगद्धिताय कृष्णाय गोविंदाय नमोनमः

ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော ဘုရားသခင်အား နမော; နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ပေးသော အရှင်အား နမော။ ကမ္ဘာလောကအကျိုးကို မျှော်မှန်းသော ကృష్ణ၊ ဂోవိန္ဒအား နမောနမော။

Verse 49

स नो रक्षतु गोविंदो भयार्तास्ते जगुः सुराः । सुराणां चिंतितं ज्ञात्वा भगवान्गरुडध्वजः

“ဂోవိန္ဒက ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါစေ” ဟု ကြောက်ရွံ့ဒုက္ခရောက်သော နတ်တို့က အော်ဟစ်ကြ၏။ နတ်တို့၏ စိတ်ထဲက ဆန္ဒကို သိမြင်သော ဂရုဍအလံတော်ဆောင် ဘဂဝန်သည် (တုံ့ပြန်လေ၏)။

Verse 50

विबुध्यैव च पर्यंकाद्योगनिद्रां विहाय सः । लक्ष्मीकरयुगांभोजलालितांघ्रिसरोरुहः

ထိုအရှင်သည် ချက်ချင်းနိုးထ၍ အိပ်ရာမှ ထ၍ ယောဂနိဒ္ဒရာကို စွန့်လွှတ်၏။ လက္ခမီ၏ ကြာပန်းလက်နှစ်ဖက်က နူးညံ့စွာ ထိတွေ့လျက်ရှိသော ကြာပန်းခြေတော်ပိုင်ရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 51

शारदंबरनीराब्जकांतिदेहच्छविः प्रभुः । कौस्तुभोद्भासिहृदयः कांतकेयूरभास्करः

ထိုအရှင်၏ ကိုယ်ရောင်ခြည်သည် ဆောင်းဦးကောင်းကင်နှင့် အပြာရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ကೌஸ္တုဘ မဏိသည် လင်းလက်၍ လက်ကောက်တော်တို့သည် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလေ၏။

Verse 52

विमृश्य सुरसंक्षोभं वैनतेयमाताह्वयत् । आहूतेऽविस्थितेतस्मिन्गरुडे दुःखिते भृशम्

နတ်တို့အပေါ် ကျရောက်သော အလှုပ်အရှားကို စဉ်းစား၍ မိခင် ဝိနတာသည် ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ကို ခေါ်လေ၏။ ခေါ်ယူသဖြင့် ဂရုဍသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်လာကာ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်လေ၏။

Verse 53

दिव्यनानास्त्रतीक्ष्णार्चिरारुह्यागात्सुराहवम् । तत्रापश्यत देवेंद्रं भयभीतमभिद्रुतम्

သူသည် ထက်မြက်တောက်ပသော ဒိဗ္ဗအာယုဓများကို စီးနင်းကာ ဒေဝတို့၏ စစ်မြေသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်하였다။ ထိုနေရာ၌ အင်ဒြာကို ကြောက်ရွံ့လန့်ဖျားကာ ထွက်ပြေးနေပြီး လိုက်လံနှိမ်နင်းခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 54

दानवेंद्रैर्नवांभोदसच्छायैः सर्वथोत्कटैः । यथा हि पुरुषं घोरैरभाग्यैरर्थकांक्षिभिः

မိုးတိမ်သစ်ကဲ့သို့ အမှောင်ရောင်ရှိ၍ အရာရာ၌ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ဒာနဝတို့၏ အရှင်များက အင်ဒြာကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ကြသည်—ဓနကို လိုချင်တပ်မက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကံဆိုးမှုများက လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်သကဲ့သို့။

Verse 55

तत्त्राणायाव्रजद्विष्णुः स्तूयमानो मुहुः सुरैः । अभाग्येभ्यः परित्रातुं सुकृतं निर्मलं यथा

သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ဗိဿနုသည် ရှေ့သို့ ချီတက်လာပြီး ဒေဝတို့က ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းကြသည်—ကံဆိုးမှုမှ ကယ်တင်ရန် သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ် (sukṛta) ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့။

Verse 56

अथापश्यत दैत्येंद्रो वियति द्युतिमंडलम् । स्फुरंतमुदयाच्छीघ्रं कांतं सूर्यशतं यथा

ထို့နောက် ဒೈတျအရှင်သည် ကောင်းကင်၌ တောက်ပသော အလင်းဝိုင်းတစ်ဝိုင်းကို မြင်သည်။ ၎င်းသည် လျှပ်လက်သကဲ့သို့ တောက်ပကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာ၍ နေရောင်တစ်ရာကဲ့သို့ လှပလင်းလက်နေသည်။

Verse 57

प्रभवं ज्ञातुमिच्छंतो दानवास्तस्य तेजसः । गरुडं तमथा पश्यन्कल्पांतानलभैरवम्

ထိုတောက်ပမှု၏ အရင်းအမြစ်ကို သိလိုကြသော ဒာနဝတို့သည် ထို့နောက် ဂရုဍကို မြင်ကြသည်—ကာလအဆုံး၌ လောင်ကျွမ်းသော မီးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 58

तत्र स्थितं चतुर्बाहुं हरिं चानुपमद्युतिम् । तमालोक्यासुरेंद्रास्तु हर्षसंपूर्णमानसाः

ထိုနေရာ၌ လက်လေးလက်ရှိ၍ အလွန်မတူညီသော တောက်ပမှုရှိသည့် ဟရီ (ဗိဿဏု) ကို မြင်ကြ၏။ ထိုအရှင်ကို မြင်သော် အဆုရမင်းတို့၏ စိတ်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 59

अयं स देवः सर्वेषां शरणं केशवोऽरिहा । अस्मिञ्जिते जिताः सर्वा देवता नात्र संशयः

«ဤအရှင်သည် ကေသဝ (ရန်သူသတ်သူ) ဖြစ်၍ အားလုံး၏ ခိုလှုံရာတော် ဖြစ်၏။ သူကို အနိုင်ယူနိုင်လျှင် နတ်တို့အားလုံးကိုလည်း အနိုင်ယူပြီးသား ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 60

एनमाश्रित्य लोकेशा यज्ञभागभुजोऽमराः । इत्युक्त्वा ते समागम्य सर्व एव ततस्ततः

«ဤအရှင်ကို အားကိုး၍ လောကမင်းများဖြစ်သော ယဇ္ဉာအပိုင်းကို ခံယူသည့် အမရနတ်တို့သည် တည်ကြည်နေကြသည်» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ သူတို့အားလုံးသည် အရပ်ရပ်မှ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 61

तं जघ्नुर्विविधैः शस्त्रैः परिवार्य समंततः । कालनेमिप्रभृतयो दश दैत्यमहारथाः

သူတို့သည် အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံကာ လက်နက်မျိုးစုံဖြင့် ထိုအရှင်ကို ထိုးခတ်ကြ၏။ ကာလနေမိကို အစပြုသော ဒိုင်တျ မဟာရထ (ရထားစစ်သူရဲကြီး) ဆယ်ဦးသည် တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 62

षष्ट्या विव्याधबाणानां कालनेमिर्जनार्दनम् । निमिः शतेन बाणानां मथनोऽशीतिभिः शरैः

ကာလနေမိသည် မြားခြောက်ဆယ်ဖြင့် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) ကို ထိုးဖောက်၏။ နိမိသည် မြားတစ်ရာဖြင့် ထိုးခတ်ပြီး မထနသည် မြားရှစ်ဆယ်ဖြင့် ပစ်ခတ်၏။

Verse 63

जंभकश्चैव सप्तत्या शुंभो दशभिरेव च । शेषा दैत्ये श्वराः सव विष्णुमेकैकशः शरैः

ဂျမ္ဘကသည် မြားခုနစ်ဆယ်ဖြင့် ထိုးနှက်၍၊ ရှုမ္ဘကသည် မြားဆယ်ဖြင့် ထိုးနှက်၏။ ကျန်သော ဒာနဝအရှင်တို့သည် တစ်ယောက်ချင်းစီ အလှည့်ကျ ဗိဿနုကို မြားတံများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 64

दशभिर्दशभिः शल्यैर्जघ्नुः सगरुडं रणे । तेषाममृष्यत्तत्कर्म विष्णुर्दानवसूदनः

စစ်မြေပြင်၌ သူတို့သည် ဂရုဍနှင့်အတူ ဗိဿနုကို တစ်ယောက်လျှင် မြားချွန်ဆယ်စင်းစီဖြင့် ထိုးနှက်ကြ၏။ ဒာနဝသတ်သူ ဗိဿနုသည် ထိုသူတို့၏ အပြုအမူကို မခံနိုင်တော့ပေ။

Verse 65

एकैकं दानवं जघ्ने षड्भिः पड्भिरजिह्नगैः । आकर्णकृष्टैर्भूयश्च कालनेमिस्त्रिभिः शरैः

သူသည် ဒာနဝတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မလွဲမသွေ မြားခြောက်စင်းခြောက်စင်းဖြင့် သတ်၏။ ထို့နောက် ကာလနေမိကိုလည်း နားတိုင်အောင် ဆွဲတင်ထားသော မြားသုံးစင်းဖြင့် ထပ်မံထိုးနှက်၏။

Verse 66

विष्णुं विव्याध हृदये रोषाद्रक्तविलोचनः । तस्याशोभंत ते बाणा हृदये तप्तकांचनाः

ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာသူသည် ဗိဿနု၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်၏။ ထိုမြားတို့သည် သူ၏ ရင်ဘတ်၌ ပူလောင်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပလှ၏။

Verse 67

मयूखा इव संदीप्ताः कौस्तुभस्य स्फुरत्त्विषः । तैर्बाणैः किंचिदायस्तो हरिर्जग्राह मुद्गरम्

ထိုမြားတို့သည် ရောင်ခြည်ကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းတောက်ပ၍ ကౌஸ্তুဘ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် လက်လက်ထွန်း၏။ ထိုမြားကြောင့် အနည်းငယ်နာကျင်သော်လည်း ဟရိသည် မုဒ္ဂရ (တုတ်မောင်း) ကို ကိုင်ယူ၏။

Verse 68

स तमुद्ग्राह्य वेगेन दानवाय मुमोच वै । दानवेन्द्रस्तमप्राप्तं वियत्येव शतैः शरैः

၎င်းကို မတင်လျက် ဒါနဝထံသို့ အားကုန်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒါနဝတို့၏အရှင်သခင်သည် ၎င်းမရောက်မီ လေထဲ၌ပင် မြှားပေါင်းရာချီဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 69

चिच्छेद तिलशः क्रुद्धो दर्शयन्पाणिलाघवम् । ततो विष्णुः प्रकुपितः प्रासं जग्राह भैरवम्

ဒေါသတကြီးဖြင့် ၎င်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ကာ လက်၏လျင်မြန်မှုကို ပြသခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗိဿနိုးသည် အလွန်အမျက်ထွက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှံကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်။

Verse 70

तेन दैत्यस्य हृदयं ताडयामास वेगतः । क्षणेन लब्धसंज्ञस्तु कालनेमिर्महासुरः

ထိုအရာဖြင့် ဒေတျ ၏ နှလုံးကို အားကုန် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် မဟာအသူရာ ကာလနေမိ သည် သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။

Verse 71

शक्तिं जग्राह तीक्ष्णाग्रां हेमघंटाट्टहासिनीम् । तया वामं भुजं विष्णोर्बिभेद दितिनंदनः

သူသည် ရွှေခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလျက် ထက်မြက်သော သတ္တိလက်နက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ၎င်းဖြင့် ဒိတိ၏သားသည် ဗိဿနိုး၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

Verse 72

भिन्नं शक्त्या भुजं तस्य स्रुतशोणितमाबभौ । नीले बला हके विद्युद्विद्योतंती यथा मुहुः

လှံဖြင့် လက်မောင်းကို ခွဲလိုက်သောအခါ သွေးများစီးကျလာပြီး မိုးတိမ်မည်းကြီးထဲတွင် လက်နေသော လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ လက်နေလေသည်။

Verse 73

ततो विष्णुः प्रकुपितो जग्राह विपुलं धनुः । सप्तदश च नाराचांस्तीक्ष्णाग्रान्मर्मभेदिनः

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် ဒေါသထွက်၍ အင်အားကြီးသော လေးကို ကိုင်ယူကာ၊ ထက်မြက်သော သံမြား ဆယ့်ခုနစ်စင်းကိုလည်း ယူ၍ အသက်အင်္ဂါကို ထိုးဖောက်နိုင်သော မြားများဖြစ်၏။

Verse 74

दैत्यस्य हृदयं षड्भिर्विव्याध च शरैस्त्रिभिः । चतुर्भिः सारथिं चास्य ध्वजं चैकेन पत्रिणा

ဒေဝတားရန်သူ၏ နှလုံးကို မြားခြောက်စင်းဖြင့် ထိုးဖောက်၍၊ ထပ်မံ မြားသုံးစင်းဖြင့်လည်း ထပ်တိုးထိုးနှက်၏။ မြားလေးစင်းဖြင့် ရထားမောင်းကို ထိခိုက်စေပြီး၊ အမွေးပါသော မြားတစ်စင်းဖြင့် အလံကို လဲကျစေ၏။

Verse 75

द्वाभ्यां धनुर्ज्याधनुषी भुजं चैकेन पत्रिणा । स विद्धो हृदये गाढं दोषैर्मूढो यथा नरः

မြားနှစ်စင်းဖြင့် လေးနှင့် လေးကြိုးကို ထိုးနှက်၍၊ အမွေးပါသော မြားတစ်စင်းဖြင့် လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်၏။ နှလုံးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်သဖြင့်၊ မိမိအပြစ်အနာဂတ်ကြောင့် မူးမောသကဲ့သို့ စိတ်မောဟဖြစ်လာ၏။

Verse 76

स्रुतरक्तारुणः प्रांशुः पीडाचलितमानसः । चकंपे मारुतेनेव चोदितः किंशुकद्रुमः

သွေးယိုစီး၍ နီရဲလာသော အရပ်ရှည်သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်ခါ၏။ လေတိုက်နှိုးသကဲ့သို့ ကိံရှုကပင်တစ်ပင် တုန်လှုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 77

ततः कंपितमालक्ष्य गदां जग्राह केशवः । तां च वेगेन चिक्षेप कालनेमिवधं प्रति

ထို့နောက် တုန်ခါနေသည်ကို မြင်၍ ကေရှဝသည် ဂဒါကို ကိုင်ယူကာ၊ အင်အားဖြင့် ပစ်လွှတ်၍ ကာလနေမိကို သတ်ဖြတ်ရန် ဦးတည်စေ၏။

Verse 78

सा पपात शिरस्युग्रा सहसा कालनेमिनः । संचूर्णितोत्तमां गस्तु निष्पिष्टमुकुटोसुरः

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်နက်သည် ကာလနေမိ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။ နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြေမွသွားပြီး သူ၏ သရဖူသည် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားလေသည်။

Verse 79

स्रुतरक्तौघरंध्रश्च स्रुतधातुरिवाचलः । पपात स्वे रथे भग्नो विसंज्ञः शिष्टजीवनः

သတ္တုရည်များ ယိုစီးကျနေသော တောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ စီးကျလျက် သူသည် မိမိ၏ ရထားပေါ်တွင် လဲကျသွားကာ သတိလစ်မေ့မြောပြီး အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

Verse 80

पतितस्य रथोपस्थे दानवस्याच्युतोऽरिहा । स्मितपूर्वमुवाचेदं वाक्यं चक्रायुधः प्रभुः

နတ်ဆိုးသည် သူ၏ ရထားထိုင်ခုံပေါ်တွင် လဲကျနေစဉ် ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းတော်မူသော အစ္စုတဘုရားရှင်သည် ရှေးဦးစွာ ပြုံးတော်မူပြီး စကားမိန့်ကြားတော်မူ၏။ ထိုအရှင်သည် စက်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်ဖြစ်ပေသည်။

Verse 81

गच्छासुर विमुक्तोऽसि सांप्रतं जीव निर्वृतः । ततः स्वल्पेन कालेन अहमेव तवांतकः

"သွားလော့ အသူရာ၊ သင်သည် ယခု လွတ်မြောက်ပြီ။ လောလောဆယ် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လော့။ သို့သော် မကြာမီ အချိန်အတွင်း ငါကိုယ်တိုင် သင့်ကို အဆုံးစီရင်မည်။"

Verse 82

एवं वचस्तस्य निशम्य विष्णोः सर्वेश्वरस्याथ रथं निमेषात् । निनाय दूरं किल कालनेमिनो भीतस्तदा सारथिर्लोकनाथात्

ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ကို အစိုးရတော်မူသော ဗိဿနိုးဘုရား၏ စကားတော်ကို ကြားလျှင် ကာလနေမိ၏ ရထားထိန်းသည် လောကကို စောင့်ရှောက်တော်မူသော အရှင်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရထားကို ချက်ချင်းပင် ဝေးရာသို့ မောင်းနှင်သွားလေသည်။