Adhyaya 24

Verse 1

नारद उवाच । एवं श्रुत्वा सभार्यः स प्रमोदप्लुतमानसः । प्रणम्य मामिति प्राह यद्येवं पुण्यवानहम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ ကြားသိရသဖြင့် သူသည် မယားနှင့်အတူ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွား၏။ ကျွန်ုပ်အား ဦးချကန်တော့ပြီး “အကယ်၍ အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်သည် ကုသိုလ်ရှိသူ (puṇyavān) ဖြစ်ပါက…” ဟု ပြော၏။

Verse 2

पुनः किंचित्प्रवक्ष्यामि पुत्र्या मे दक्षिणः करः । उत्तानः कारणं किं तच्छ्रोतुमिच्छामि नारद

«နောက်ထပ်တစ်ခါ ထပ်မံပြောမည်—ငါ့သမီး၏ ညာလက်သည် အပေါ်သို့ မြှောက်ထား၏။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း? အို နာရဒ၊ ငါ ကြားလို၏။»

Verse 3

इति पृष्टोऽस्मि शैलेन प्रावोचं कारणं तदा । सर्वदैव करो ह्यस्याः सर्वेषां प्राणिनां प्रति

«တောင်တော် (ဟိမဝန္တ) က ဤသို့ မေးမြန်းသဖြင့်၊ ထိုအခါ ငါသည် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြခဲ့၏—သူမ၏ လက်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ထံသို့ အမြဲတမ်း ဆန့်ထုတ်ထား၏။»

Verse 4

अभयस्य प्रदाताऽसावुत्तानस्तु करस्ततः । एषा भार्या जगद्भर्तुर्वृषांकस्य महीधर

«ထိုအပေါ်မြှောက်ထားသော လက်သည် ထို့ကြောင့် အဘယ (မကြောက်မရွံ့) ကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏။ အို မြေကို ထမ်းဆောင်သော တောင်တော်၊ သူမသည် လောက၏ အရှင်—ဝೃષာင်က (နွားအမှတ်ရှိသော ရှိဝ) ၏ ဇနီးတော် ဖြစ်၏။»

Verse 5

जननी सर्वलोकस्य भाविनी भूतभाविनी । तद्यथा शीघ्रमेवैषा योगं यातु पिनाकिना

«သူမသည် လောကအပေါင်းတို့၏ မိခင်၊ ကောင်းကျိုးကို ဖြစ်စေသူ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ကောင်းမြတ်သော အင်အားဖြစ်လာသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပိနာကင် (ပိနာက လေးကို ကိုင်ဆောင်သော ရှိဝ) နှင့် ယောဂသမဂ္ဂမကို မြန်မြန် ရောက်ပါစေ။»

Verse 6

त्वया विधेयं विधिवत्तथा शैलेन्द्रसत्तम । अस्त्यत्र सुमहतकार्यं देवानां हिमभूधर

«အို တောင်ရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ရမည်။ အို နှင်းတောင်၊ ဤနေရာ၌ နတ်တို့၏ အလွန်ကြီးမားသော တာဝန်တစ်ရပ် ရှိ၏။»

Verse 7

इति प्रोच्य तमापृच्छ्य प्रावोचं वासवाय तत् । मम भूयस्तु कर्तव्यं तन्मया कृतमेव हि

ဤသို့ ပြောကြားပြီး ထိုသူအား နှုတ်ဆက်ကာ ထိုအကြောင်းကို ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ထံသို့ ငါ ပြောကြား하였다။ ငါက ထပ်မံ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာရှိလျှင်လည်း—အမှန်တကယ် ငါက ပြီးစီးအောင် လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 8

किं तु पंचशरः प्रेर्यः कार्यशेषेऽत्र वासव । इत्यादिश्य गतश्चाहं तारकं प्रति फाल्गुन

“သို့သော် လုပ်ငန်း၏ ကျန်ရှိသေးသော အပိုင်းအတွက် ပဉ္စရှရ (ကာမဒေဝ၊ မြားငါးလက်ကိုင်) ကို လှုံ့ဆော်ရမည်၊ ဝါသဝာ” ဟု ညွှန်ကြားပြီးနောက်၊ ငါသည် ဖာလ္ဂုန၊ တာရက ထံသို့ ဆက်လက် သွားခဲ့သည်။

Verse 9

कलिप्रियत्वात्तस्यैनमर्थं कथयितुं स्फुटम् । हिमाद्रिरपि मे वाक्यप्रेरितः पार्वतीं प्रति

သူသည် ကလိ (အငြင်းပွားမှု) ကို နှစ်သက်သောကြောင့် ဤရည်ရွယ်ချက်ကို ထင်ရှားစွာ ပြောရန် ခက်ခဲ하였다။ ထို့ပြင် ဟိမာဒြိ (ဟိမလယ) လည်း ငါ၏ စကားကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရကာ ပါရဝတီ ထံသို့ မျက်နှာမူ လှုပ်ရှား하였다။

Verse 10

भवस्याराधनां कर्तुं ससखीमादिशत्तदा । सा तं परिचचारेशं तस्या दृष्ट्वा सुशीलताम्

ထိုအခါ သူသည် မိတ်ဖက်နှင့်အတူ သူမအား ဘဝ (ရှီဝ) ကို အာရాధနာ ပြုရန် အမိန့်ပေး하였다။ သူမသည် ထိုအရှင်ကို စေဝာပြုခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ သီလသမာဓိနှင့် ကောင်းမွန်သော အကျင့်ကို မြင်သောအခါ…

Verse 11

पुष्पतोयफलाद्यानि नियुक्ता पार्वती व्यधात् । महेन्द्रोपि च मद्वाक्यात्स्मरं सस्मार भारत

အမိန့်ခံရသဖြင့် ပါရဝတီသည် ပန်း၊ ရေ၊ သစ်သီး စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်하였다။ ထို့ပြင် မဟာအိန္ဒြ (အိန္ဒြ) လည်း ငါ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် စ္မရ (ကာမဒေဝ) ကို သတိရ၍ ခေါ်ယူ하였다၊ ဘာရတ။

Verse 12

स च तत्स्मरणं ज्ञात्वा वसंतरतिसंयुतः । चूतांकुरास्त्रःऋ सहसा प्रादुरासीन्मनोभवः

သူ (ကာမဒေဝ) သတိရခံရသည်ကို သိလျှင် နွေဦး (ဝသန္တ) နှင့် ရတိတို့နှင့်အတူ ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ မန်ဂိုပန်းဖူးကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်သော စိတ်မှပေါက်ဖွား ကာမ၏အရှင် ဖြစ်၏။

Verse 13

तमाह च वचो धीमान्स्मरन्निव च तं स्पृशन् । उपदेशेन बहुना किं त्वां प्रति रतिप्रिय

ထို့နောက် ပညာရှိသည် သူ့ကို သတိပေးသကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ ထိတွေ့ရင်း ပြော၏—“ရတိ၏ချစ်သူရေ၊ သင့်ထံ အကြံဉာဏ်များစွာ ပေးရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း?”

Verse 14

चित्ते वससि तेन त्वं वेत्सि भूतमनोगतम् । तथापि त्वां वदिष्यामि स्वकार्यपरतां स्मरन्

သင်သည် စိတ်ထဲ၌ နေထိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှနှင့် ရည်ရွယ်ထားသမျှကို သိ၏။ သို့သော်လည်း သင်၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်အပေါ် အာရုံထားမှုကို သတိရကာ ငါသည် သင့်အား ပြောမည်။

Verse 15

ममैकं सुमहत्कार्यं कर्तुमर्हसि मन्मथ । महेश्वरं कृपानाथं सतीभार्यावियोजितम्

“မန್ಮထရေ၊ ငါ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော အလုပ်တစ်ခုကို သင် ပြုလုပ်သင့်၏။ ကရုဏာရှင် မဟေရှဝရ (မဟာဒေဝ) သည် မိမိ၏ ဇနီး စတီနှင့် ခွဲကွာထားရ၏။”

Verse 16

संयोजय पुनर्देव्या हिमाद्रिगृहजातया । देवी देवश्च तुष्टौ ते करिष्यत इहेप्सितम्

“ဟိမာဒြိ၏ အိမ်၌ မွေးဖွားသော ဒေဝီ (ပါရဝတီ) နှင့် ထိုဘုရားကို ပြန်လည် ပေါင်းစည်းပေးပါ။ ဒေဝီနှင့် ဒေဝတို့ စိတ်တော်ကျလျှင် ဤလောက၌ သင်လိုချင်သော အရာကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်။”

Verse 17

मदन उवाच । अलीकमेतद्देवेन्द्र स हि देवस्य पोरतिः । नान्यासादयितव्यानि तेजांसि मुनरब्रवीत्

မဒနက ပြော၏— «အို ဒေဝိန္ဒြာ၊ ဤအရာသည် အကျိုးမရှိသောအရာပင်။ အကြောင်းမူကား သူသည် ဘုရားရှီဝ၏ ရှေးဦးအဖော် (ပတိ) ဖြစ်၏။ မုနိက ‘ဤသို့သော ဒေဝတေဇ (အဂ္နိတန်ခိုး) များကို အခြားနည်းဖြင့် မချဉ်းကပ် မနှိုးဆော်ရ’ ဟု ကြေညာခဲ့သည်»။

Verse 18

वेदान्तेषु च मां विप्रा गर्हसंयति पुनःपुनः । महाशनो महापाप्मा कामोऽयम नलो गहान्

«ထို့ပြင် ဝေဒാന്തများတွင်လည်း ဗြာဟ္မဏများက ငါ့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရှုတ်ချကြသည်— ‘ဤကာမသည် အလွန်စားသောက်သူ၊ အလွန်အပြစ်ကြီးသူ၊ အိမ်များကို လောင်ကျွမ်းစားသကဲ့သို့ မီးနှင့်တူ၏’ ဟု»။

Verse 19

आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनां नित्यवैरिणा । तस्मादयं सदा त्याज्यः कामऽहिरिव सत्तमैः

«ဤဆန္ဒ (ကာမ) သည် ပညာရှိတို့၏ အမြဲတမ်းရန်သူ ဖြစ်သဖြင့် ပညာကို ဖုံးကွယ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးသောသူတို့သည် ကာမကို အမြဲစွန့်ပစ်ရမည်—မြွေကို စွန့်ပစ်သကဲ့သို့»။

Verse 20

एवं शीलस्य मे कस्मात्प्रतुष्यति महेश्वरः । मद्यपस्येव पापस्य वासुदेवो जगद्गुरः

«ငါ့သဘောသဘာဝက ဤသို့ဖြစ်နေသော် မဟေရှ္ဝရသည် ငါ့အပေါ် မည်သို့ပင် နှစ်သက်နိုင်မည်နည်း။ ကမ္ဘာ့ဂုရု ဝါစုဒေဝသည် အပြစ်ရှိသော အရက်သောက်သူကို မနှစ်သက်သကဲ့သို့ပင်»။

Verse 21

इंद्र उवाच । मैवं ब्रूहि महाभाग त्वां विनाकः पुमान्भुवि । धर्ममर्थं तथा कामं मोक्षं वा प्राप्तुमीश्वरः

အိန္ဒြက ပြော၏— «အို မဟာဘဂါ၊ ဤသို့ မပြောပါနှင့်။ သင်မရှိလျှင် မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သူက ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ သို့မဟုတ် မောက္ခကိုပင် ရရှိနိုင်မည်နည်း»။

Verse 22

यत्किंचित्साध्यते लोके मूलं तस्य च कामना । कथं कामं विनिंदति तस्मात्ते मोक्षसाधकाः

လောက၌ အရာရာ အောင်မြင်စေသမျှ၏ အမြစ်ရင်းမှာ «ကာမနာ» (ဆန္ဒ) ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် «ကာမ» ကို မည်သို့ပင် အပြစ်တင်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသူတို့ပင်လျှင် (သန့်စင်သည့် ပုံစံဖြင့်) ၎င်းကို အသုံးချကြ၏။

Verse 23

सत्यं चापि श्रुतेर्वाक्यं तव रूपं त्रिधागतम् । तामसं राजसं चैव सात्त्विकं चापि मन्मथ

«သြုတိ» ၏ ဝစနာသည်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ အို မန္မထ၊ သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် သုံးမျိုး—တာမသ၊ ရာဇသ၊ နှင့် သာတ္တဝိက—ဟူ၍ ဖြစ်လာ၏။

Verse 24

अमुक्तितः कामनया रूपं तत्तामसं तव । सुखबुद्ध्या स्पृहा या च रूपं तद्राजसं तव

လွတ်မြောက်ခြင်းမရှိသည့် စိတ်ထား (ချည်နှောင်မှုစိတ်) မှ ဆန္ဒပေါ်လာလျှင် ၎င်းသည် သင်၏ တာမသ ရုပ်ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် «ပျော်ရွှင်မှု» ဟူသော အယူအဆမှ ပေါက်ဖွားသည့် လိုလားတောင့်တမှုသည် သင်၏ ရာဇသ ရုပ်ဖြစ်၏။

Verse 25

केवलं यावदर्थार्थं तद्रूपं सात्त्विकं तव । तत्ते रूपत्रयमिदं ब्रूहि नोपासते हि के

သို့ရာတွင် လိုအပ်သလောက်သာ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်သော ဆန္ဒသည် သင်၏ သာတ္တဝိက ရုပ်ဖြစ်၏။ သင်၏ ဤသုံးမျိုးသော ရုပ်သဘောကို ပြောပြပါ—မည်သူက သင့်ကို မပူဇော်မည်နည်း။

Verse 26

त्वं साक्षात्परमः पूज्यः कुरु कार्यमिदं हि नः । अथ वा पीडितान्दृष्ट्वा सामान्यानपि पंडिताः । स्वप्राणैरपि त्रायांति परमेतन्महाफलम्

သင်သည် တိုက်ရိုက် အမြင့်ဆုံး ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏—ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဤကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ပေးပါ။ အမှန်ပင် ပညာရှိတို့သည် သာမန်သတ္တဝါတို့ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်လျှင် ကိုယ့်အသက်ကိုပင် အန္တရာယ်ခံကာ ကယ်တင်ကြ၏။ ဤသည်ကား အမြင့်ဆုံး မဟာဖလ ဖြစ်၏။

Verse 27

इति संचिंत्य कार्यं त्वं सर्वथा कुरु तत्स्फुटम्

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ထိုတာဝန်ကို သေချာပြတ်သားစွာ မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 28

इत्या कर्ण्य तथेत्युक्त्वा वसंतरतिसंयुतः । पिकादिसैन्यसंपन्नो हिमाद्रिं प्रययौ स्मरः

ဤစကားကို ကြားသော် စ္မရ (ကာမ) သည် «အဲ့ဒီလိုပဲ» ဟု ပြန်ဆိုကာ၊ ဝသန္တနှင့် ရတိတို့နှင့်အတူ၊ ပိကာငှက်တို့ကဲ့သို့သော တပ်ဖွဲ့များကိုပါ စုံလင်စွာ ယူဆောင်၍ ဟိမာဒြိ (ဟိမလယ) သို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 29

तत्रापश्यत शंभोः स पुण्यमाश्रममंडलम् । नानावृक्षसमाकीर्णं शांतसत्त्वसमाकुलम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် ရှံဘု၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်ဝင်းကို မြင်တွေ့လေ၏။ အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ စိတ်သဘောငြိမ်းချမ်းသော သတ္တဝါများဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိ၏။

Verse 30

तत्रापश्यत्त्रिनेत्रस्य वीरकंनाम द्वारपम् । यथा साक्षान्महेशानं गणआंश्चायुतशोऽस्य च

ထိုနေရာ၌ သူသည် သုံးမျက်စိရှင်၏ တံခါးစောင့်ဖြစ်သော ဝီရက အမည်ရှိသူကို မြင်၏။ ထို့ပြင် မဟေရှာနကို တိုက်ရိုက်မြင်သကဲ့သို့၊ သူ၏ ဂဏများကိုလည်း မရေတွက်နိုင်အောင် မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 31

ददर्श च महेशानं नासाग्रकृतलोचनम् । देवदारुद्रुमच्छायावेदिका मध्यमाश्रितम् । समाकायं सुखासीनं समाधिस्थं महेश्वरम्

ထို့နောက် သူသည် မဟေရှာနကို မြင်၏—နှာခေါင်းထိပ်၌ မျက်စိတင်ထား၍၊ ကိုယ်ခန္ဓာတည်ငြိမ်စွာ သက်သာထိုင်နေသည့် မဟေရှ್ವರ (မဟာဒေဝ) သည် ဒေဝဒါရုသစ်ပင်အရိပ်ကျသော မဏ္ဍပဗေဒိကာ၏ အလယ်၌ သမာဓိ၌ တည်နေ၏။

Verse 32

निस्तरंगं विनिर्गृह्य स्थितमिंद्रियगोचरान् । आत्मानमात्मना देवं प्रविष्टं तपसो निधिम्

အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ စိတ်ကို လှိုင်းမဲ့အောင် ပြု၍၊ မိမိအတွင်း၌ တည်မြဲနေပြီး—အတ္တမိမိဖြင့် တပဿ၏ خزာနာဖြစ်သော ဒေဝထံ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 33

तं तथाविधमालोक्य सोंतर्भेदाय यत्नवान् । भ्रमरध्वनिव्याजेन विवेश मदनो मनः

ထိုသို့သောအခြေအနေကို မြင်သော် ကာမဒေဝသည် အတွင်းတည်ငြိမ်မှုကို ချိုးဖောက်လို၍ ကြိုးစားကာ၊ ပျားဟုန်သံကို အကြောင်းပြု၍ စိတ်လမ်းကြောင်းမှ ဝင်ရောက်လာ၏။

Verse 34

एतस्मिन्नंतरे देवो विकासितविलोचनः । सस्मार नगराजस्य तनयां रक्तमानसः

ထိုအခိုက်တွင် ဒေဝသည် မျက်စိဖွင့်တော်မူ၍၊ ဆန္ဒရောင်စွဲသော စိတ်ဖြင့် တောင်ဘုရင်၏ သမီးကို သတိရတော်မူ၏။

Verse 35

निवेदिता वीरकेण विवेश च गिरेः सुता । तस्मिन्काले महाभागा सदा यद्वदुपैति सा

ဝီရကက ကြေညာပေးသဖြင့် တောင်၏သမီးသည် ဝင်လာ၏။ ထိုအချိန်၌ ကံကောင်းမြတ်သော မဟာဘဂါသည် အမြဲတမ်းကဲ့သို့ မိမိအလေ့အထအတိုင်း ရှေ့သို့ လာရောက်၏။

Verse 36

ततस्तस्यां मनः स्वीयमनुरक्तमवेक्ष्य च । निगृह्य लीलया देवः स्वकं पृष्ठमवैक्षत । तावदापूर्णधनुषमपश्यत रतिप्रियम्

ထို့နောက် မိမိစိတ်သည် သူမအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးကပ်လျက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်၍၊ ဒေဝသည် ပျော်ရွှင်သဘောဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်တော်မူ၏။ ထိုခဏမှာပင် ရတီ၏ ချစ်သူ ကာမဒေဝကို မြားတံအပြည့်တင်ထားသော လေးနှင့် တွေ့မြင်တော်မူ၏။

Verse 37

तन्नाशकृपया देवो नानास्थानेषु सोऽगमत् । तावत्पस्यति पृष्ठस्तमाकृष्य धनुषः शरम्

မဖျက်ဆီးလိုသော ကရုဏာကြောင့် ဒေဝတော်သည် နေရာအမျိုးမျိုးသို့ ရွှေ့လျားသွား၏။ သို့ရာတွင် နောက်ဘက်၌ သူ့ကိုမြင်နေရပြီး၊ သံတံမှ မြားကို ဆွဲထုတ်လျက်ရှိ၏။

Verse 38

स नदीः पर्वताश्चैव आश्रमान्सरसीस्तथा । परिभ्रमन्महादेवः पृष्ठस्थं तमवैक्षत

သူသည် မြစ်များ၊ တောင်များ၊ အာရှရမ်များနှင့် ရေကန်များကို လှည့်လည်သွားလာ၏။ မဟာဒေဝသည် လှုပ်ရှားသွားလာသော်လည်း နောက်ဘက်၌ တည်နေသူကို အမြဲမြင်နေရ၏။

Verse 39

जगत्त्रयं परिभ्रम्य पुनरागात्स्वमाश्रमम् । पृष्ठस्थमेव तं वीक्ष्य निःश्वासं मुमुचे हरः

လောကသုံးပါးကို လှည့်လည်ပြီးနောက် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်လာ၏။ နောက်ဘက်၌ သူ့ကို ထပ်မံမြင်သဖြင့် ဟရသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

Verse 40

ततस्तृतीयनेत्रोत्थवह्निना नाकवासिनाम् । क्रोशतां गमितः कामो भस्मत्वं पांडुनंदन

ထို့နောက် တတိယမျက်စိမှ ပေါက်ဖွားသော မီးဖြင့် ကာမဒေဝသည် ပြာဖြစ်သွား၏။ ကောင်းကင်နေသူတို့ အော်ဟစ်ကြသော်လည်း—အို ပာဏ္ဍု၏ သားရေ။

Verse 41

सस तु तं भस्मसात्कृत्वा हरनेत्रोद्भवोऽनलः । व्यजृंभत जगद्दग्धुं ज्वालापूरितदिङ्मुखः

ဟရ၏ မျက်စိမှ ပေါက်ဖွားသော မီးသည် သူ့ကို ပြာဖြစ်စေပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့မလို ထွန်းကားလာ၍ အရပ်မျက်နှာတိုင်း မီးလျှံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 42

ततो भवो जगद्धेतोर्व्यभजज्जातवेदसम् । साहंकारे जने चंद्रे सुमनस्सु च गीतके

ထို့နောက် လောက၏အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ဘဝ (ရှီဝ) သည် ဇာတဝေဒသ မီးကို ခွဲဝေ၍ အဟင်ကာရ (ကိုယ်တိုင်ခံယူမှု) ထဲသို့၊ လူတို့ထဲသို့၊ လထဲသို့၊ ပန်းများထဲသို့၊ သီချင်းထဲသို့ ထည့်ပေးတော်မူ၏။

Verse 43

भृंगेषु कोकिलास्येषु विहारेषु स्मरानलम् । तत्प्राप्तौ स्नेहसंयुक्तं कामिनां हृदयं किल

စမာရ၏မီး (ချစ်ခြင်း၏ဖျားနာမှု) သည် ပျားများထဲ၊ ကိုကီလာငှက်၏လည်ချောင်းသံထဲ၊ ပျော်ရွှင်ရာဥယျာဉ်များထဲ၌ တည်ရှိ၏။ ထိုမီးကို ထိတွေ့ရသော် ချစ်သူတို့၏နှလုံးသားသည် မေတ္တာနှင့် အမှန်တကယ် ချည်နှောင်ခံရ၏။

Verse 44

ज्वालयत्यनिशं सोऽग्निर्दुश्चिकित्स्योऽसुखावहः । विलोक्य हरनिःश्वासज्वालाभस्मीकृतं स्मरम्

ထိုမီးသည် မရပ်မနား လောင်ကျွမ်း၍ ကုသရန်ခက်ခဲကာ ဒုက္ခကို ဆောင်လာ၏။ အထူးသဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ၏အသက်ရှူမီးလျှံကြောင့် စမာရ မီးခိုးပြာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ပို၍ လောင်မြိုက်၏။

Verse 45

विललाप रतिर्द्दीना मधुना बंधुना सह । विलपंती सुबहुशो मधुना परिसांत्विता

ရတီသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ မဓု ဟူသော မိသားစုဝင်နှင့်အတူ ငိုကြွေးလေ၏။ အကြိမ်ကြိမ် ငိုယိုနေစဉ် မဓုက လှုံ့ဆော်နှစ်သိမ့်ပေးလေ၏။

Verse 46

रत्याः प्रलापमाकर्ण्य देवदेवो वृषध्वजः । कृपया परया प्राह कामपत्नीं निरीक्ष्य च

ရတီ၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားသော် နတ်တို့၏နတ်ဖြစ်သော ဝృషဓွဇ (ရှီဝ) သည် ကာမ၏ဇနီးကို ကြည့်ရှု၍ အလွန်ကြင်နာသနားခြင်းဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 47

अमूर्तोऽपि ह्ययं भद्रे कार्यं सर्वं पतिस्तव । रतिकाले ध्रुवं बाले करिष्यति न संशयः

ယခုအခါ ရုပ်မရှိသော်လည်း၊ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ သင်၏ခင်ပွန်းသည် အမှုအရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေမည်။ ချစ်ကြည်ပေါင်းစည်းရာ အချိန်မှန်တွင်၊ မိန်းကလေးရေ၊ သေချာစွာ လုပ်ဆောင်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 48

यदा विष्णुश्च भविता वसुदेवात्मजो विभुः । तदै तस्य सुतो यः स्यात्सपतिस्ते भविष्यति

အခါတစ်ရံ ဗိဿနုသည် အာဏာအပြည့်ရှိသော အရှင်ကြီးအဖြစ် ဝစုဒေဝ၏ သားတော်ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုအရှင်ထံမှ မွေးဖွားလာမည့် သားတော်သည် သင်၏ခင်ပွန်းဖြစ်လာမည်။

Verse 49

सा प्रणम्य ततो रुद्रमिति प्रोक्ता रतिस्ततः । जगाम स्वेच्छया गत्या वसंतादिभिरन्विता

ထိုသို့ သင်ကြားခံရပြီးနောက် ရတီသည် ရုဒ္ဒရကို ဦးချပြီး၊ ထို့နောက် မိမိစိတ်အလိုအလျောက် သွားရာလမ်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ နွေဦးနှင့် အခြားရာသီတို့က လိုက်ပါလာကြသည်။