Adhyaya 25

Verse 1

अर्जुन उवाच । देवर्षे वर्ण्यते चेयं कथा पीयूषसोदरा । पुनरेतन्मुने ब्रूहि यदा वेत्ति महेश्वरः

အర్జုနက ပြောသည်—အို နတ်ရိရှီ၊ ဤပုံပြင်သည် အမృతရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှ၏။ အို မုနိ၊ ထပ်မံ ပြောကြားပါ—မဟေရှ္ဝရသည် ဤအကြောင်းကို မည်သည့်အခါ သိလာသနည်း။

Verse 2

भगवान्स्वां सतीं भार्यां वधार्थं चापि तारकम् । सत्याश्च विरहात्तप्यन्ददाह किमसौ स्मरम्

သခင်ဘုရားသည် တာရကကို သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်၍၊ သန့်ရှင်းသော ဇနီး စတီနှင့် ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝေဒနာကြောင့် ပူလောင်နေသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့်ပင် ကာမ (စမရ) ကို မီးရှို့ခဲ့သလော။

Verse 3

त्वयैवोक्तं स विरहात्सत्यास्तप्यति वै तपः । हिमाद्रिमास्थितो देवस्तस्याः संगमवांछया

သင်ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့၊ သတီနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ထိုဘုရားသည် တပဿာကို အမှန်တကယ် ကျင့်ဆောင်နေသည်။ ဟိမာလယ၌ တည်နေသော ဒေဝသည် သူမနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကို ဆန္ဒပြင်းပြနေ၏။

Verse 4

नारद उवाच । सत्यमेतत्पुरा पार्थ भवस्येदं मनीषितम् । अतप्ततपसा योगो न कर्तव्यो मयाऽनया

နာရဒက ပြော၏—အို မင်းသား၊ ဤသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ရှေးကာလကပင် ဘဝ(ရှီဝ)၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ—“တပဿာ မကျင့်မီ သူမနှင့် ယောဂ(ပေါင်းစည်းမှု)ကို ငါ မပြုရ” ဟူ၏။

Verse 5

तपो विना शुद्धदेहो न कथंचन जायते । असुद्धदेहेन समं संयोगो नैव दैहिकः

တပဿာ မရှိလျှင် သန့်ရှင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သို့မျှ မပေါ်ပေါက်နိုင်။ မသန့်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ကိုယ်ကာယဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှုသည် အမှန်တကယ် မသင့်တော်။

Verse 6

महत्कर्माणि यानीह तेषां मूलं सदा तपः । नातप्ततपसां सिद्धिर्महत्कर्माणि यांति वै

ဤလောက၌ ရှိသမျှ ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကံများ၏ အမြစ်မှာ အမြဲတမ်း တပဿာပင် ဖြစ်သည်။ တပဿာ မကျင့်သူတို့သည် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းများ၌ အောင်မြင်မှု မရကြ။

Verse 7

एतस्मात्कारणाद्देवो दर्पितं तं ददाह तु । ततो दग्धे स्मरे चापि पार्वतीमपि व्रीतिताम्

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဒေဝသည် မာနထောင်လွှားသူ ထိုသူကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ စမရ(ကာမဒေဝ) လောင်ကျွမ်းသွားသောအခါ ပါဝတီလည်း အရှက်လွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 8

विहाय सगणो देवः कैलासं समपद्यत । देवी च परमोद्विग्ना प्रस्खलंती पदेपदे

နတ်သခင်သည် မိမိ၏အဖော်အပါများနှင့်အတူ ထွက်ခွာကာ ကိုင်လာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိ하였다။ ဒေဝီမယ်တော်သည် အလွန်စိတ်ပူပန်၍ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လဲလျားယိုင်ယွင်းနေ하였다။

Verse 9

जीवितं स्वं विनिंदंती बभ्रामेतस्ततश्चसा । हिमाद्रिरपि स्वे श्रृंगे रुदतीं पृष्टवान्रतिम्

မိမိအသက်တာကိုပင် အပြစ်တင်ကာ သူမသည် ဒီနေရာဟိုနေရာ လှည့်လည်နေ하였다။ ထို့နောက် ဟိမာလယတောင်တော်သည် မိမိ၏တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ငိုယိုနေသော ရတိကို မေးမြန်း하였다။

Verse 10

कासि कस्यासि कल्याणि किमर्थं चापि रोदिषि । पृष्टा सा च रतिः सर्वं यथावृत्तं न्यवेदयत्

“သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏သူနည်း၊ မင်္ဂလာရှိသောမိန်းမရေ။ အဘယ်ကြောင့် ငိုယိုနေသနည်း” ဟု မေးမြန်းရာ၊ ရတိသည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အတိအကျ ပြောပြ하였다။

Verse 11

निवेदिते तथा रत्या शैलः संभ्रांतमानसः । प्राप्य स्वां तनयां पाणावादायागात्स्वकं पुरम्

ရတိက ထိုသို့ အကြောင်းအရာကို တင်ပြပြီးနောက်၊ တောင်တော် (ဟိမာလယ) သည် စိတ်နှလုံးတုန်လှုပ်သွား하였다။ ထို့နောက် မိမိ၏သမီးကို လက်မှကိုင်ကာ မိမိမြို့သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 12

सा तत्र पितरौ प्राह सखीनां वदनेन च । दुर्भगेन शरीरेण किमनेन हि कारणम्

ထိုနေရာတွင် သူမသည် မိဘနှစ်ပါးအား ပြောကြားပြီး မိတ်သဟာယမိန်းကလေးများ၏ စကားကိုလည်း ထပ်တူဆိုကာ— “ကံမကောင်းသော ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အဘယ်အကျိုးအကြောင်းရှိသနည်း” ဟု ဆို하였다။

Verse 13

देहवासं परित्यक्ष्ये प्राप्स्ये वाभिमतं पतिम् । असाध्यं चाप्यभीष्टं च कथं प्राप्यं तपो विना

ဤခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်မည် သို့မဟုတ် အလိုရှိသော ခင်ပွန်းကို ရယူမည်။ ခြိုးခြံချွေတာခြင်းမရှိဘဲ ခက်ခဲသောအရာကို မည်သို့ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 14

नियमैर्विविधैस्तस्माच्छोषयिष्ये कलेवरम् । अनुजानीत मां तत्र यदि वः करुणा मयि

ထို့ကြောင့် အမျိုးမျိုးသော ကျင့်စဉ်များဖြင့် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ခြောက်သွေ့စေမည်။ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာရှိလျှင် ထိုနေရာသို့ သွားခွင့်ပြုပါ။

Verse 15

श्रुत्वेति वचनं माता पिता च प्राह तां शुभाम् । उ मेति चपले पुत्रि न क्षमं तावकं वपुः

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ မိဘနှစ်ပါးက ထိုမြတ်သော သမီးပျိုအား ပြောကြားသည်မှာ 'အို စိတ်မြန်သော သမီး၊ သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤအရာကို ခံနိုင်ရည်မရှိပါ။'

Verse 16

सोढुं क्लेशात्मरूपस्य तपसः सौम्यदर्शने । भावीन्यप्यनि वार्याणि वस्तूनि च सदैव तु

အို မျက်နှာနုနယ်သူ၊ ခြိုးခြံချွေတာခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခသဘောရှိပြီး သည်းခံရမည်။ ဘဝတွင် မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမည့် အဖြစ်အပျက်များလည်း ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

Verse 17

भाविनोर्था भवंत्येव नरस्यानिच्छतोपि हि । तस्मान्न तपसा तेऽस्ति बाले किंचित्प्रयोजनम्

မလိုလားသောသူအတွက်ပင်လျှင် ကံစီမံရာသည် ဖြစ်လာမြဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ကလေးငယ်၊ ခြိုးခြံချွေတာခြင်းသည် သင့်အတွက် အကျိုးမရှိပါ။

Verse 18

श्रीदेव्युवाच । यदिदं भवतो वाक्यं न सम्यगिति मे मतिः । केवलं न हि दैवेन प्राप्तुमर्थो हि शक्यते

ဒေဝီမယ်တော်က မိန့်တော်မူသည်— «သင်၏စကားသည် အပြည့်အဝမှန်ကန်သည်ဟု မထင်ပါ။ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို ကံကြမ္မာတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ မရနိုင်»။

Verse 19

त्किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वभावतः । पुरुषः फलमाप्नोति चतुर्थं नात्र कारणम्

«အချို့သောအကျိုးသည် ကံကြမ္မာကြောင့်၊ အချို့သည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်၍၊ အချို့သည် ကိုယ်ပိုင်သဘာဝကြောင့် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် လူသည် အကျိုးကို ရရှိသည်—ဤနေရာ၌ စတုတ္ထအကြောင်းမရှိ»။

Verse 20

ब्रह्मणा चापि ब्रह्मत्वं प्राप्तं किलतपोबलात् । अन्यैरपि च यल्लब्धं तन्नसंख्यातुमुत्सहे

«ဗြဟ္မာတော်တောင် တပေါ်(တပဿ)၏ အင်အားကြောင့် ဗြဟ္မာဖြစ်ခြင်းကို ရခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အခြားသူတို့လည်း ထိုအင်အားဖြင့် ရရှိခဲ့သမျှကို ငါ မရေတွက်ရဲ»။

Verse 21

अध्रुवेण शरीरेण यद्यभीष्टं न साध्यते । पश्चात्स शोच्यते मंदः पतितेऽस्मिञ्छरीरके

«မတည်မြဲသော ကိုယ်ခန္ဓာဤဖြင့် လိုလားသည့်အရာကို မအောင်မြင်နိုင်လျှင်၊ နောက်တစ်ခါ ဤကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အခါ မိုက်သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရ၏»။

Verse 22

यस्य देहस्य धर्मोऽयं क्वचिज्जायेत्क्वचिन्म्रियेत् । क्वचिद्गर्भगतं नश्येज्जातमात्रं क्वचित्तथा

ဤသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သဘာဝဖြစ်သည်—တစ်နေရာ၌ မွေးဖွား၍ တစ်နေရာ၌ သေဆုံးသည်။ တစ်နေရာ၌ မိခင်ဝမ်းအတွင်းပင် ပျက်စီးသွားပြီး၊ တစ်နေရာ၌လည်း မွေးပြီးချင်းပင် ပျက်ဆုံးသွားတတ်သည်။

Verse 23

बाल्ये च यौवने चापि वार्धक्येपि विनश्यति । तेन चंचलदेहेन कोऽर्थः स्वार्थो न चेद्भवेत्

ကလေးဘဝ၌လည်း ပျက်စီးတတ်၍၊ လူငယ်ဘဝ၌လည်း ပျက်စီးတတ်ကာ၊ အိုမင်းဘဝ၌လည်း ပျက်စီးတတ်သည်။ မတည်မြဲသော ကိုယ်ခန္ဓာဤသည်ဖြင့် မိမိ၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက် မရောက်မီလျှင် အကျိုးအမြတ် ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 24

इत्युक्त्वा स्वसखीयुक्ता पितृभ्यां साश्रु वीक्षिता । श्रृंगं हिमवतः पुण्यं नानाश्चर्यं जगाम सा

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မိမိ၏ မိတ်သမီးများနှင့်အတူ လိုက်ပါကာ၊ မိဘနှစ်ပါးက မျက်ရည်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ သူမသည် အံ့ဩဖွယ်များစွာ ပြည့်နှက်သော ဟိမဝတ်၏ သန့်ရှင်းသော တောင်ထိပ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 25

तत्रां बराणि संत्यज्य भूषणानि च शैलजा । संवीता वल्कलैर्दिव्यैस्तपोऽतप्यत संयता

ထိုနေရာ၌ ရှိုင်လဇာသည် အဝတ်အစားများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို စွန့်လွှတ်၍၊ သန့်မြတ်သော သစ်ခွံအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ကိုယ်စိတ်ထိန်းသိမ်းလျက် တပသ (အာစတေရီတီ) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 26

ईश्वरं हृदि संस्थाप्य प्रणवाभ्यसनादृता । मुनीनामप्य भून्मान्या तदानीं पार्थ पार्वती

အရှင်ကို နှလုံးထဲ၌ တည်စေ၍၊ ပရဏဝ (အိုမ်) ကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ခြင်း၌ အလွန်အာရုံစိုက်ကာ၊ ထိုအခါ ပာရ္ဝတီသည် မုနိများအကြားတွင်ပင် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ အို ပာရ္ထ။

Verse 27

त्रिस्नाता पाटलापत्रभक्षकाभूच्छतं समाः । शंत च बिल्वपत्रेण शीर्णोन कृतभोजना

နေ့စဉ် သုံးကြိမ် ရေချိုးကာ၊ ပာဋလာရွက်ကို စားသုံး၍ နှစ်တစ်ရာ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာ ထပ်မံ၍ ဘီလ္ဝရွက်ဖြင့်သာ အသက်မွေးကာ—ရွက်ခြောက်များကိုသာ စား၍ ပုံမှန်ချက်ပြုတ်အစာ မယူခဲ့။

Verse 28

जलभक्षा शतं चाभूच्छतं वै वायुभोजना । ततो नियममादाय पादांगुष्ठस्थिताभवत्

နှစ်တစ်ရာကြာ နန်းသည် ရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ အသက်မွေးခဲ့၏။ နောက်ထပ်နှစ်တစ်ရာကြာ လေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ပိုမိုတင်းကျပ်သော နိယမကို ခံယူကာ ခြေမကြီးအဖျားပေါ်တွင်သာ ရပ်တည်နေခဲ့၏။

Verse 29

निराहारा ततस्तापं प्रापुस्तत्तपसो जनाः । ततो जगत्समालोक्य तदीयतपसोर्जितम्

ထို့နောက် နန်းသည် အစာမစားဘဲ အပြည့်အဝ နိရားဟာရ ဖြစ်လာ၏။ ထိုတပဿ၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော အာနုဘော်ကြောင့် လူတို့သည် ပူလောင်ဒုက္ခ ခံစားကြ၏။ ထို့ကြောင့် လောကကို ကြည့်မြင်၍ နန်း၏ တပဿအင်အားကြောင့် ထိခိုက်နေသည်ကို သိမြင်သော်—

Verse 30

हरस्तत्राययौ साक्षाद्ब्रह्मचारिवपुर्द्धरः । वसानो वल्कलं दिव्यं रौरवाजिनसंवृतः

ထိုအခါ ဟရ (ရှီဝ) သည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၍ ဘြဟ္မစာရီ ကျောင်းသားရုပ်ကို ဆောင်ယူ၏။ သာယာမြတ်သော သစ်ခွံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရောရဝ သားရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။

Verse 31

सुलक्षणाषाढधरः सद्वृत्तः प्रति भानवान् । ततस्तं पूजयामासुस्तत्सख्यो बहुमानतः

သူသည် မင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပြည့်စုံ၍ အာသာဍ္ဍဟ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အကျင့်သီလကောင်းမွန်၍ ဉာဏ်ရောင်ခြည် ထွန်းလင်းသူ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် နန်း၏ မိတ်သဟာယများက အလွန်လေးစားစွာဖြင့် သူ့ကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 32

वक्तुमिच्छुः शैलपुत्रीं सखीभिरिति चोदितः । ब्रह्मन्नियं महाभागा गृहीतनियमा शुभा

တောင်သမီးကို စကားပြောလိုသောကြောင့်၊ နန်း၏ မိတ်သဟာယများက တိုက်တွန်းသဖြင့် သူ့အား ဤသို့ ပြောကြ၏— “အို ဘြာဟ္မဏာ၊ ဤမဟာဘဂါ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမသည် သန့်ရှင်းသော နိယမကို ခံယူထားပါသည်။”

Verse 33

मुहूर्तपंचमात्रेण नियमोऽस्याः समाप्यते । तत्प्रतीक्षस्व तं कालं पश्चादस्मत्सखीसमम्

မုဟူရတ ငါးခုပဲကြာလျှင် သူမ၏ နိယမ (အကျင့်ဝတ်) ပြီးစီးလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကို စောင့်ပါ; နောက်မှတော့ သူမ၏ မိတ်သမီးများဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ သူမကို တွေ့နိုင်မည်။

Verse 34

नानाविदा धर्मवार्ताः प्रकरिष्यसि ब्राह्मण । इत्युक्त्वा विजयाद्यास्ता देवीचरितवर्णनैः

“အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် ဓမ္မအကြောင်း အမျိုးမျိုးသော ဆွေးနွေးချက်များကို ပြောပြမည်” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ဝိဇယာနှင့် အခြားအဖော်များသည် ဒေဝီ၏ လီလာနှင့် ဇာတ်ကြောင်းများကို ရွတ်ဆိုဖော်ပြကာ အချိန်ကို ဖြတ်သန်းကြသည်။

Verse 35

अश्रुमुख्यो द्विजस्याग्रे निन्युः कालं च तं तदा । ततः काले किंचिदूने ब्रह्मचारी महामतिः

ထိုအခါ သူတို့သည် မျက်နှာပေါ် မျက်ရည်စိုစွတ်လျက် ဗြာဟ္မဏ၏ ရှေ့တွင် ထိုအချိန်ကို ဖြတ်သန်းကြသည်။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ် မကျန်သေးစဉ်၊ စိတ်ဓာတ်ကြီးမားသော ဗြဟ္မစာရီသည် ထိုအခါ (အရေးတစ်ခု) ပြုလုပ်လေသည်။

Verse 36

विलोकनमिषेणागादाश्रमोपस्थितं ह्रदम् । निपपात च तत्रासौ चुक्रोशातितरां ततः

ကြည့်ရှုလှည့်လည်မည်ဟု အကြောင်းပြကာ၊ အာရှရမ်အနီးရှိ ရေကန်သို့ သွားလေသည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ရေထဲသို့ ကျသွားပြီးနောက် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လေသည်။

Verse 37

अहमत्र निमज्जामि कोऽपि मामुद्धरेत भोः । इति तारेण क्रोशंतं श्रुत्वा तं विजयादिकाः

“ငါ ဒီမှာ ရေနစ်နေပြီ—တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ကယ်ထုတ်ပါ၊ ဟေ့ မိတ်ဆွေတို့!” ဟု အသံမြင့်မြင့် အော်ဟစ်သံကို ကြားသဖြင့် ဝိဇယာနှင့် အခြားသူတို့သည် (တုံ့ပြန်ကြသည်)။

Verse 38

आजग्मुस्त्वरया युक्ता ददुस्तस्मै करं च ताः । स चुक्रोश ततो गाढं दूरेदूरे पुनःपुनः

သူတို့သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာ၍ သူ့အား လက်ကို ပေးအပ်ကြ၏။ သို့သော် သူက ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်၍ «ပိုဝေးပါ၊ ပိုဝေးပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 39

नाहं स्पृशाम्यसंसिद्धां म्रिये वा नानृतं त्विदम् । ततः समाप्तनियमा पार्वती स्वयमाययौ

«စည်းကမ်းကျင့်သုံးမှု မပြီးစီးသေးသူကို ငါမထိမကိုင်။ သေသော်လည်းကောင်း—ဤစကားသည် မလိမ်မညာ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် နိယမဝတ်ပြုမှု ပြီးစီးသဖြင့် ပါర్వတီသည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ လာရောက်၏။

Verse 40

सव्यं करं ददावस्य तं चासौ नाभ्यनन्दत । भद्रे यच्छुचि नैव स्याद्यच्चैवावज्ञया कृतम्

သူမသည် ဘယ်လက်ကို ပေးအပ်သော်လည်း သူက မလက်ခံ။ ထိုသူက «အေးမြသိမ်မွေ့သော မိန်းမရေ၊ မသန့်ရှင်းသောအရာနှင့် မလေးစားဘဲ ပြုလုပ်သောအရာကို မခံယူသင့်» ဟု ဆို၏။

Verse 41

सदोषेण कृतं यच्च तदादद्यान्न कर्हिचित् । सव्यं चाशुचि ते हस्तं नावलंबामि कर्हिचित्

«အပြစ်အနာအဆာပါ၍ ပြုလုပ်သောအရာကို မည်သည့်အခါမျှ မခံယူသင့်။ သင်၏ ဘယ်လက်သည် မသန့်ရှင်း; ငါသည် ထိုလက်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမှီခို» ဟု ဆို၏။

Verse 42

इत्युक्ता पार्वती प्राह नाहं दत्तं च दक्षिणम् । ददामि कस्यचिद्विप्र देवदेवाय कल्पितम्

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော် ပါర్వတီက ဆို၏—«ငါ၏ ဒက္ခိဏာ (လှူဒါန်းခ) ကို မပေးအပ်သေး။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ငါသည် မည်သူ့ကိုမဆို ပေးသည်မှာ ဒေဝဒေဝ (ရှီဝ) အတွက် ရည်စူးထားသောအခါမှသာ» ဟု။

Verse 43

दक्षिणं मे करं देवो ग्रहीता भव एव च । शीर्यते चोग्रतपसा सत्यमेतन्मयोदितम्

«အလှူဒက္ခိဏာဟူသည် ငါ၏ညာလက်ပင် ဖြစ်၏—သခင်ဘုရားက ယူတော်မူပါစေ; သင်လည်း အို ဗြာဟ္မဏ၊ ယူပါလေ။ ပြင်းထန်သော တပသ္ယာကြောင့် စုတ်ယုတ်နေ၏—ဤသည် ငါပြောသော သစ္စာတရားပင်»။

Verse 44

विप्र उवाच । यद्येवमवलेपस्ते गमनं केन वार्यते । यथा तव प्रतिज्ञेयं ममापीयं तथाचला

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—«ဤသို့ မာနရှိလျှင် သင်၏သွားခြင်းကို မည်သူတားနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် သင်၏ကတိသစ္စာကို ထိန်းသိမ်းရသကဲ့သို့ ငါ၏တောင်းဆိုချက်လည်း မလှုပ်မယှက် တည်ရမည်—အို အချလာ (မလှုပ်ရှားသူ)»။

Verse 45

रुद्रस्यापि वयं मान्याः कीदृशं ते तपो वद । विषमस्थं यत्र विप्रं म्रियमाणमुपेक्षसि

«ရုဒ္ရထံတော်၌ပင် ငါတို့သည် ဂုဏ်ပြုခံထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သင်၏တပသ္ယာသည် မည်သို့သောတပသ္ယာနည်း—ဒုက္ခရောက်နေသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး သင့်ရှေ့တွင် သေဆုံးနေသော်လည်း သင် လျစ်လျူရှုသနည်း?»

Verse 46

अवजा नासि विप्रांस्त्वं तच्छीघ्रं व्रज दर्शनात् । यदि वा मन्यसे पूज्यांस्ततोऽभ्युद्धर नान्यथा

«ဗြာဟ္မဏတို့ကို မထီမဲ့မြင်မဟုတ်လျှင် ငါတို့မြင်ကွင်းမှ အမြန်ထွက်သွားလော့။ သို့မဟုတ် သူတို့ကို ပူဇော်ထိုက်သူဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်လျှင် ငါ့ကို ချက်ချင်း ကယ်တင်လော့—အခြားလမ်းမရှိ»။

Verse 47

ततो विचार्य बहुधा इति चेति च सा शुभा । विप्रस्योद्धरणं सर्वधर्मेभ्योऽमन्यताधिकम्

ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီသည် အမျိုးမျိုး စဉ်းစား၍ «ဒီလိုပဲလား၊ မဟုတ်လား» ဟု တွေးတောကာ၊ ဗြာဟ္မဏကို ကယ်တင်ခြင်းသည် သာသနာဓမ္မအားလုံးထက် ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။

Verse 48

ततः सा दक्षिणं दत्त्वा करं तं प्रोज्जहार च । नरं नारी प्रोद्धरति सज्जन्तं भववारिधौ । एतत्सन्दर्शनार्थाय तथा चक्रे भवोद्भवः

ထို့နောက် သူမသည် ဒက္ခိဏာကို ပူဇော်ပေးပြီး ထိုလက်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ မိန်းမတစ်ဦးသည် သံသရာ၏ ပင်လယ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသော ယောက်ျားကို အမှန်တကယ် ဆယ်တင်နိုင်သည်; ထိုအရာကို ပြသရန်အတွက် ဘဝေါဒ္ဘဝ (ရှီဝ) သည် ဤသို့ စီမံတော်မူ၏။

Verse 49

प्रोद्धृत्य च ततः स्नात्वा बद्ध्व योगासनं स्थिता

သူ့ကို ဆယ်တင်ပြီးနောက် သူမသည် ရေချိုးကာ ယောဂအာသနကို ချည်တင်၍ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 50

ब्रह्मचारी ततः प्राह प्रहसन्किमिदं शुभे । कर्तुकामासि तन्वंगि दृढयोगासनस्थिता

ထို့နောက် ဘြဟ္မစာရီသည် ပြုံးရယ်လျက် ပြောသည်—“အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဤသည် ဘာလဲ။ အို ကိုယ်လုံးပါးလှသော မိန်းကလေး၊ တည်ငြိမ်သော ယောဂအာသန၌ ခိုင်မာစွာ ထိုင်နေ၍ မည်သို့ ပြုလိုသနည်း?”

Verse 51

देवी प्राह ज्वालयिष्ये शरीरं योगवह्निना । महादेवकृतमतिरुच्छिष्टाहं यतोऽभवम्

ဒေဝီက ပြောသည်—“ယောဂမီးဖြင့် ဤကိုယ်ကို မီးရှို့မည်။ မဟာဒေဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် ငါ့စိတ်သည် ပုံသွင်းခံရ၍ ထို့ကြောင့် ငါသည် သူ့နောက်ကျန်သောသူ (မထိုက်တန်သူ) ဖြစ်လာ၏။”

Verse 52

ब्रह्मचारी ततः प्राह काश्चिद्ब्राह्मणकाम्यया । कृत्वा वार्तास्ततः स्वीयमभीष्टं कुरु पार्वति

ထို့နောက် ဘြဟ္မစာရင်က ပြောသည်—“ဗြာဟ္မဏနှင့် ဆက်နွယ်သော ဆန္ဒတစ်ရပ်ကြောင့်ပင်၊ ငါနှင့် စကားပြောပြီးနောက် မိမိလိုချင်သမျှကို လုပ်လေ၊ အို ပါရဝတီ။”

Verse 53

नोपहन्यां कदाचिद्वि साधुभिर्विप्रकामना । धर्ममेनं मन्यसे चेन्मुहूर्तं ब्रूहि पार्वति

«အချိန်မရွေး မည်သူ့ကိုမျှ ထိခိုက်အနာတရ မပြုပါ—သဒ္ဓုများနှင့် ဗြာဟ္မဏများက ရှာဖွေကြသူ ငါဖြစ်၏။ ဤအရာကို ဓမ္မဟု သင်ထင်လျှင် ခဏတစ်ခိုက် ပြောပါ၊ အို ပါရဝတီ»။

Verse 54

देवी प्राह ब्रूहि विप्र मुहूर्तं संस्थिता त्वहम् । ततः स्वयं व्रती प्राह देवीं तां स्वसखीयुताम्

ဒေဝီက ပြောသည်—«ပြောပါ၊ ဗြာဟ္မဏရေ; ငါသည် ဤနေရာ၌ ခဏတစ်ခိုက် ရပ်နေ၏»။ ထို့နောက် ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူက မိမိကိုယ်တိုင် သူမ၏ မိတ်သဟာယများနှင့်အတူရှိသော ဒေဝီထံ ပြောလေ၏။

Verse 55

किमर्थमिति रम्भोरु नवे वयसि दुश्चरम् । तपस्त्वया समारब्धं नानुरूपं विभाति मे

«ဘာကြောင့်လဲ၊ ခြေထောက်သဏ္ဍာန်လှပသော မိန်းမရေ၊ ငယ်ရွယ်သစ်လွင်သော အရွယ်၌ ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော တပစ်ကို စတင်သနည်း။ သင်စတင်ထားသော တပစ်သည် ငါ့အမြင်၌ မသင့်တော်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏»။

Verse 56

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं गिरिराजगृहेऽधुना । भोगांश्च दुर्लभान्देवि त्यक्त्वा किं क्लिश्यते वपुः

«ရခဲသော လူ့ဘဝကို ရရှိပြီး၊ ယခု တောင်ဘုရင်၏ အိမ်တော်၌ နေထိုင်လျက်ရှိသော ဒေဝီရေ—ရခဲသော အပျော်အပါးများကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို အဘယ်ကြောင့် ညှဉ်းဆဲသနည်း»။

Verse 57

अतीव दूये वीक्ष्य त्वां सुकुमारतराकृतिम् । अत्युग्रतपसा क्लिष्टा पद्मिनीव हिमर्दिता

«သင့်ကို မြင်ရသော် ငါသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး၏—အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့်၊ ပြင်းထန်သော တပစ်ကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသည်မှာ နှင်းခဲကြောင့် ထိခိုက်သွားသော ကြာပင်ကဲ့သို့ပင်»။

Verse 58

इदं चान्यत्त्व शुभे शिरसो रोगदं मम । यद्देहं त्यक्तुकामा त्वं प्रबुद्धा नासि बालिके

ထို့ပြင် အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါ့ခေါင်းကို နာကျင်စေသော အခြားအရာတစ်ခုရှိသည်။ သင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်လိုစိတ်ရှိသော်လည်း မိမိအကျိုးကို မနိုးကြားသေးပါ၊ အို မိန်းကလေး။

Verse 59

वामः कामो मनुष्येषु सत्यमेतद्वचो यतः । स्पृहणीयासि सर्वेषामेवं पीडयसे वपुः

လူတို့အကြား၌ ကာမတဏှာသည် လွဲချော်ကောက်ကွေ့၏—ဤစကားသည် အမှန်တကယ်ပင်။ အားလုံးက သင့်ကို လိုလားတောင့်တကြသော်လည်း သင်သည် ဤသို့ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ညှဉ်းပန်းနေသည်။

Verse 60

अविज्ञातान्वयो नग्नः शूली भूतगणाधिपः । श्मशाननिलयो भस्मोद्धूलनो वृषवाहनः

(သူသည်) မျိုးရိုးမသိသူ၊ အဝတ်မဝတ်သူ၊ တြိသူလကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ဘူတဂဏတို့၏ အရှင်၊ သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်သူ၊ ပြာဖြင့် လိမ်းကျံသူ၊ နွားကို စီးနင်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 61

गजाजिनो द्विजिह्वाद्यलंकृतांगो जटाधरः । विरूपाक्षः कथंकारं निर्गुणः स्यात्तवोचितः

ဆင်အရေကို ဝတ်ဆင်၍ မြွေတို့နှင့် အလှဆင်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ဇဋာဆံပင်ကို ထိန်းထားသူ၊ မျက်စိပုံသဏ္ဌာန် ထူးဆန်းသူ—ဤသို့ «ဂုဏ်မဲ့» ဟု ခေါ်သောသူသည် သင့်အတွက် မည်သို့ သင့်တော်နိုင်မည်နည်း။

Verse 62

गुणा ये कुलशीलाद्य वराणामुदिता बुधैः । तेषामेकोऽपि नैवास्ति तस्मिंस्तन्नोचितः स ते

ပညာရှိတို့က ကောင်းမွန်သော သတို့သား၏ လက္ခဏာဟု ချီးမွမ်းထားသော ဂုဏ်ရည်များ—မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၊ ကောင်းသော အကျင့်သီလ စသည်တို့—ထိုသူ၌ တစ်ခုတည်းတောင် မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သင့်အတွက် မသင့်တော်ပါ။

Verse 63

शोचनीयतमा पूर्वमासीत्पार्वति कौमुदी । त्वं संवृत्ता द्वितीयासि तस्यास्तत्संगमाशया

အို ပါర్వတီ၊ အရင်က ကောမုဒီသည် အလွန်သနားဖွယ်အဖြစ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့၏။ ယခု သင်သည် ဒုတိယဖြစ်လာ၏—သူနှင့် ပေါင်းစည်းမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းကြောင့်။

Verse 64

तपोधनाः सर्वसमा वयं यद्यपि पार्वति । दुनोत्येव तवारंभः शूलायां यूपसत्क्रिया

အို ပါర్వတီ၊ ကျွန်ုပ်တို့ တပသီတို့သည် အားလုံးအပေါ် တန်းတူစိတ်ထားရှိသော်လည်း၊ သင်၏ စတင်လုပ်ဆောင်မှုသည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေ၏—သုံးချွန်တံပိုးပေါ်၌ ‘ယဇ္ဉတိုင်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း’ ဟူသော ကိစ္စကြောင့်။

Verse 65

वृषभारोहणं वासः श्मशाने पाणिसंग्रहः । सव्यालपाणिना क्षौमगजत्वग्बंधनः कथम्

နွားကို စီးနင်းသူ၊ သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်သူ၊ လက်တွင် မြွေကို ကိုင်ထားလျက် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရသူ၊ လင်နင်အဝတ်နှင့် ဆင်အရေကို ချည်ပတ်ထားသူနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ခြင်း ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 66

जनहास्यकरं सर्वं त्वयारब्धमसांप्रतम् । स्त्रीभावाद्भूतिसंपर्क्कः कथं चाभिमतस्तव

သင်စတင်လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးသည် အချိန်မတော်ဘဲ လူထုရယ်မောစရာ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် မိန်းမဖြစ်သော သင်အတွက် သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဘသ္မ) နှင့် ထိတွေ့ခြင်းကို ဘယ်လို စိတ်ကြိုက်လိုချင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 67

निवर्तय मनस्तस्मादस्मात्सर्वविरोधिनः । मृगाक्षि मदनारातेर्मर्कटाक्षस्य प्रार्थनात्

မြင့်မြတ်သော မျက်လုံးကောင်းသောသူမ၊ အားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်သူ ထိုသူထံမှ စိတ်ကို ပြန်လှန်ပါ။ ကာမ (ချစ်ခြင်း) ၏ ရန်သူ၊ မျောက်မျက်လုံးရှိသူကို တောင်းဆိုလိုခြင်းကို ရပ်ပါ။

Verse 68

विरुद्धवादिनं चैवं ब्रह्मचारिणमीश्वरम् । निशम्य कुपिता देवी प्राह वाचा सगद्गदम्

ဤသို့ ဆန့်ကျင်စကားပြောသော ဘြဟ္မစာရီအဖြစ် ပေါ်ထွန်းနေသည့် အရှင်ကို ကြားသိလျှင် ဒေဝီသည် ဒေါသထွက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 69

मा मा ब्राह्मण भाषिष्ठा विरुद्धमिति शंकरे । महत्तमो याति पुमान्देवदेवस्य निंदया

မလုပ်ပါနှင့်၊ မလုပ်ပါနှင့် ဘြာဟ္မဏာရေ—ရှင်ကရာကို ‘မသင့်’ ‘ဆန့်ကျင်’ ဟု မပြောပါနှင့်။ ဒေဝဒေဝကို အပြစ်တင်နိန္ဒာပြုသူသည် အမှောင်ကြီးထဲသို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 70

न सम्यगभिजानासि तस्य देवस्य चेष्टितम् । श्रृणु ब्राह्मण त्वं पापाद्यथास्मात्परिमुच्यसे

သင်သည် ထိုဒေဝ၏ လုပ်ဆောင်ပုံနှင့် လီလာကို မှန်ကန်စွာ မသိသေး။ နားထောင်ပါ ဘြာဟ္မဏာရေ—ဤအပြစ်မှ လွတ်မြောက်စေရန်။

Verse 71

स आदिः सर्वजगतां कोस्य वेदान्वयं ततः । सर्वं जगद्यस्य रूपं दिग्वासाः कीर्त्यते ततः

သူသည် လောကအားလုံး၏ အစဖြစ်၏—ထိုသူအတွက် ‘ဝေဒမျိုးရိုး’ ဟူသည် ဘာရှိမည်နည်း။ လောကတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ‘ဒိဂမ္ဗရ’ (အရပ်တို့ကို အဝတ်အဖြစ်ဝတ်သူ) ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 72

गुणत्रयमयं शूलं शूली यस्माद्बिभार्ते सः । अबद्धाः सर्वतो मुक्ता भूता एव च तत्पतिः

ဂုဏ်သုံးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တြိရှူလကို သူက ဆောင်ထားသဖြင့် ‘ရှူလီ’ (တြိရှူလကိုင်ရှင်) ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဘူတတို့သည် အမှန်တကယ် ချည်နှောင်မခံဘဲ အရပ်ရပ်မှ လွတ်မြောက်နေသဖြင့် သူသည် ထိုတို့၏ အရှင်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 73

श्मशानं चापि संसारस्तद्वासी कृपयार्थिनाम् । भूतयः कथिता भूतिस्तां बिभर्ति स भूतिभृत्

လှည့်လည်နေသော သံသရာလောကသည်ပင် သင်္ချိုင်းမြေကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကရုဏာကို တောင်းခံသူတို့အတွက် ထိုနေရာ၌ သခင်တော် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ “ဘူတိ” ဟူသည်မှာ ဘူတသတ္တဝါအစုအဝေးဟု ဆိုကြ၏။ ထိုဘူတိကို သခင်တော် ဆောင်ယူတော်မူသဖြင့် “ဘူတိဘြိတ်” (ဘူတိကို ဆောင်သူ) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 74

वृषो धर्म इति प्रोक्तस्तमारूढस्ततो वृषी । सर्पाश्च दोषाः क्रोधाद्यास्तान्बिभर्ति जगन्मयः

“နွားထီး (ဝೃષ) သည် ဓမ္မ” ဟု ကြေညာထား၏။ ထိုနွားထီးကို စီးနင်းတော်မူသဖြင့် သခင်တော်ကို “ဝೃષီ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် မြွေတို့သည် အပြစ်ဒोषများ—ဒေါသစသည့်အရာများ ဖြစ်ကြ၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ပြည့်နှံ့သော သခင်တော်သည် ထိုအရာများကိုပင် ဆောင်ယူတော်မူ၏။

Verse 75

नानाविधाः कर्मयोगा जटारूपा बिभर्ति सः । वेदत्रयी त्रिनेत्राणि त्रिपुरं त्रिगुणं वपुः

ကမ္မယောဂ အမျိုးမျိုးကို သခင်တော်သည် မိမိ၏ ဇဋာဆံပင်အဖြစ် ဆောင်ယူတော်မူ၏။ ဝေဒသုံးပါးသည် သုံးမျက်စိဖြစ်၏။ တြိပုရသည် သုံးထပ်မြို့ဖြစ်၏။ သခင်တော်၏ ကိုယ်တော်ပင် သုံးဂုဏ် (တရိဂုဏ) ဖြစ်၏။

Verse 76

भस्मीकरोति तद्देवस्त्रिपुरध्नस्ततः स्मृतः । एवंविध महादेवं विदुर्ये सूक्ष्मदर्शिनः

ထိုဘုရားသည် အရာအားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် “တြိပုရဓ္န” (Tripuradhna—တြိပုရကို သတ်သူ) ဟု မှတ်မိကြ၏။ အမြင်နူးညံ့သိမ်မွေ့သူတို့သည် မဟာဒေဝကို ဤသဘောသဘာဝအတိုင်း သိမြင်ကြ၏။

Verse 77

कथंकारं हि ते नाम भजंते नैव तं हरम् । अथ वा भीतसंसाराः सर्वे विप्र यतो जनाः

သူတို့သည် “စကားလုံးအလွတ်” ကိုသာ ကိုးကွယ်ပြီး ထိုဟရ (Hara) ကို မကိုးကွယ်ကြသည်မှာ မည်သို့နည်း။ သို့မဟုတ်—သံသရာကို ကြောက်ရွံ့ကြသော လူအပေါင်းတို့သည်၊ အို ဗြာဟ္မဏာ၊ သခင်တော်ထံသို့ လှည့်ရမည်။

Verse 78

विमृश्य कुर्वते सर्वं विमृश्यैतन्मया कृतम् । शुभं वाप्यशुभं वास्तु त्वमप्येनं प्रपूजय

စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးမှ အရာအားလုံးကို ပြုကြ၏။ ငါလည်း စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ဤအမှုကို ပြုခဲ့၏။ မင်္ဂလာဖြစ်စေ အမင်္ဂလာဖြစ်စေ သင်လည်း ထိုသူကို ကောင်းကောင်း ပူဇော်ပါ။

Verse 79

इति ब्रुवंत्यां तस्यां तु किंचित्प्रस्फुरिताधरम् । विज्ञाय तां सखीमाह किमप्येष विवक्षुकः

သူမက ထိုသို့ ပြောနေစဉ် သူ၏နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်လာ၏။ ထိုကို သတိပြုမိသော မိတ်ဆွေမက «သူက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသလိုပဲ» ဟု ဆို၏။

Verse 80

वार्यतामिति विप्रोऽयं महद्दूषणबाषकः । न केवलं पापभागी श्रोता वै स्यान्न संशयः

«တားလိုက်!»—ဤဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်တင်စကားကို ပြောနေ၏။ ပြောသူသာမက နားထောင်သူတောင် အပြစ်ကို မျှဝေခံရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 81

अथ वा किं च नः कार्यं वादेन सह ब्राह्मणैः । कर्णौ पिधाय यास्यामो यथा यः स्यात्ततास्तु सः

မဟုတ်လျှင် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် အငြင်းပွားရန် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘာလိုသနည်း။ နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ ထွက်သွားကြစို့။ ဖြစ်မည့်အရာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 82

इत्युक्त्वोत्थाय गच्छंत्यां पिधाय श्रवणावुभौ । स्वरूपं समुपाश्रित्य जगृहे वसनं हरः

ထိုသို့ ပြောပြီး နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ ထရပ်၍ ထွက်သွားစဉ် ဟရ (ရှီဝ) သည် နားနှစ်ဖက်ကို ဖုံးကာ မိမိ၏ အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်တည်ကာ အဝတ်အစားကို ယူဆောင်ဝတ်ဆင်၏။

Verse 83

ततो निरीक्ष्य तं देवं संभ्रांता परमेश्वरी । प्रणिपत्य महेशानं तुष्टावावनता उमा

ထို့နောက် ထိုဘုရားကို မြင်လျှင် အမြင့်မြတ်သော ဒေဝီသည် ကြည်ညိုလေးစားခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ မဟေရှာနကို ဦးချကန်တော့ကာ၊ ဦမားသည် ခေါင်းငုံ့၍ ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 84

प्राह तां च महादेवो दासोऽस्मि तव शोभने । तपोद्रव्येण क्रीतश्च समादिश यथेप्सितम्

မဟာဒေဝက သူမအား မိန့်တော်မူသည်—“အလှတရားရှိသူရေ၊ ငါသည် သင်၏ကျွန်ဖြစ်၏။ သင်၏တပဿာ၏ အကျိုးသဒ္ဓါကြောင့် ငါသည် ‘ဝယ်ယူခံရ’ သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သင်လိုသမျှ အမိန့်ပေးလော့။”

Verse 85

देव्युवाच । मनसस्त्वं प्रभुः शंभो दत्तं तच्च मया तव । वपुषः पितरावीशौ तौ सम्मानयितुमर्हसि

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—“ရှမ္ဘုရေ၊ သင်သည် ငါ့စိတ်၏ အရှင်ဖြစ်၏၊ ထိုစိတ်ကိုလည်း ငါသည် သင်ထံ အပ်နှံပြီးပြီ။ သို့သော် ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာ၏ မိဘများမှာ ထိုအမြတ်တန်ဖိုးရှိသော နှစ်ပါးဖြစ်ကြသဖြင့်၊ သူတို့ကို သင်က ဂုဏ်ပြုသင့်၏။”

Verse 86

महादेव उवाच । पित्रा हि ते परिज्ञातं दृष्ट्वा त्वां रूपशालिनीम् । बालां स्वयंवरं पुत्री महं दास्यामि नान्यथा

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်—“သင်၏အဖေသည် သင်၏အလှရောင်တောက်ပမှုကို မြင်၍ အကြောင်းအရာကို နားလည်ပြီးပြီ။ သူသည် မိမိ၏ သမီးငယ်ကို စွယံဝရဖြင့် ပေးအပ်မည်၊ ထိုသို့သာ ဖြစ်မည်၊ အခြားမဟုတ်။”

Verse 87

तत्तस्य सर्वमेवास्तु वचनं त्वं हिमाचलम् । स्वयंवरार्थं सुश्रोणि प्रेरय त्वां वृणे ततः

“သူပြောသမျှ အားလုံး အတိအကျ ဖြစ်ပါစေ။ ခါးသွယ်လှသူရေ၊ စွယံဝရအတွက် ဟိမာချလထံ သတင်းပို့လော့။ ထို့နောက် ထိုအစည်းအဝေးတွင် ငါသည် သင့်ကို ရွေးချယ်မည်။”

Verse 88

इत्युक्त्वा तां महादेवः शुचिः शुचिषदो विभुः । जगामेष्टं तदा देशं स्वपुरं प्रययौ च सा

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် သန့်ရှင်းမြတ်စွာသော မဟာဒေဝ၊ သန့်ရှင်းသူတို့အကြား နေထိုင်သော အရှင်ဗိဘု သည် မိမိနှစ်သက်ရာ အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုမိန်းမလည်း မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 89

दृष्ट्वा देवीं तदा हृष्टो मेनया सहितोऽचलः

ထိုအခါ ဒေဝီကို မြင်လျှင် အချလ (ဟိမာလယ) သည် မေနာနှင့်အတူ အလွန်ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၏။

Verse 90

आलिंग्याघ्राय पप्रच्छ सर्वं सा च न्यवेदयत् । दुहितुर्देवदेवेन आज्ञप्तं तु हिमाचलः

သူသည် နားလည်ချစ်ခင်စွာ ဖက်လှုပ်ကာ ခေါင်းထိပ်ကို နမ်းရှိုက်ပြီး အကြောင်းအရာအားလုံးကို မေးမြန်း၏။ နាងလည်း အားလုံးကို ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။ ထို့နောက် သမီးအကြောင်းကို ဒေဝဒေဝ၏ အမိန့်အတိုင်း ဟိမာချလ သည် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်၏။

Verse 91

स्वयंवरं प्रमुदितः सर्वलोकेष्वघोषयत् । अश्विनो द्वादशादित्या गन्धर्वरुडोरगाः

ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ဟိမာချလ သည် လောကသုံးပါးအနှံ့ စွယံဝရ ပွဲကို ကြေညာကာ အရှွင်နှစ်ပါး၊ အာဒိတျာ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါး၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဂရုဍ၊ နာဂတို့ကို ဖိတ်ခေါ်၏။

Verse 92

यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषा नगाः । समुद्राद्याश्च ये केचित्त्रैलोक्यप्रवरास्च ये

ယက္ခ၊ သိဒ္ဓ၊ သာဓျာတို့၊ ဒೈတျာ၊ ကിംပုရုရှ၊ နာဂတို့နှင့်တကွ သမုဒ္ဒရာတို့အစရှိသည့် လောကသုံးပါးအတွင်း ထင်ရှားမြင့်မြတ်သူ အားလုံးလည်း ထိုအထွတ်အမြတ် အခမ်းအနားအတွက် စုဝေးလာကြ၏။

Verse 93

त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च । त्रयस्त्रिंशच्च ये देवास्त्रयस्त्रिंशच्च कोटयः

သုံးဆယ့်သုံးထောင်နှင့် သုံးဆယ့်သုံးရာလည်း ရှိ၏။ သုံးဆယ့်သုံးပါးသော ဒေဝတားတို့လည်း ရှိပြီး၊ ထို့ပြင် သုံးဆယ့်သုံးကုဋေတိုင်အောင်လည်း ရှိ၏။

Verse 94

जग्मुर्गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम् । आमंत्रितस्तथा विष्णुर्मेरुमाह हसन्निव

သူတို့သည် တောင်ဘုရင်၏ သမီးတော်၏ အလွန်မြတ်သော စွယံဝရသို့ သွားကြ၏။ ဖိတ်ကြားခံရသော ဗိဿဏုလည်း မေရုကို ပြုံးသကဲ့သို့ ပြောဆို၏။

Verse 95

तातास्माकं च सा देवी मेरो गच्छ नमामि ताम् । अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम्

«အဖေတော်၊ ထိုဒေဝီသည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒေဝီဖြစ်၏။ မေရုရေ၊ သွားလော့—ကျွန်ုပ်သည် ထိုဒေဝီကို ဦးချကန်တော့၏» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် တောင်သမီး ဒေဝီသည် တင့်တယ်သော ရွှေရထားကို တက်လေ၏။

Verse 96

विमानं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नैरलंकृतम् । अप्सरोभिः प्रनृत्यद्भिः सर्वाभरणभूषिता

အရပ်ရပ်မှ ကောင်းမြတ်သည့် ဝိမာနတော်ကို ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ အပ်ဆရာသမီးတို့ ကပြနေကြသဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ ဒေဝီသည် အလှအပ အာဘရဏာအားလုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ရပ်တည်၏။

Verse 97

गंधर्वसंघैर्विविधैः किंनरैश्च सुशोभनैः । बंदिभिः स्तूयमाना च वीरकांस्यधरा स्थिता

ဂန္ဓဗ္ဗအဖွဲ့အမျိုးမျိုးနှင့် လှပသော ကိန္နရတို့က ဝန်းရံလျက်၊ ဘန္ဒီတို့၏ ချီးမွမ်းသံဖြင့် ချီးကျူးခံရကာ၊ သူမသည် သူရဲကောင်းသံတုန်လှုပ်သော ကြေးဝါတူရိယာသံကို ဆောင်လျက် ရပ်တည်၏။

Verse 98

सितातपत्ररत्नांशुमिश्रितं चावहत्तदा । शालिनी नाम पार्वत्याः संध्यापूर्णेदुमंडला

ထို့နောက် စန္ဓ్యာအချိန် လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော «ရှာလိနီ» ဟူသောသူမသည် ရတနာရောင်ခြည်များနှင့် ရောနှောတောက်ပသည့် အဖြူရောင် ထီးတော်ကို ပါရဝတီမယ်တော်အတွက် မြှောက်တင်ထား하였다။

Verse 99

चामरासक्तहस्ताभिर्दिव्यस्त्रीभिश्च संवृता । मालां प्रगृह्य सा तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम्

ယက်တေးလ်ပန်ကာ (ချာမရ) ကို လက်တွင်ကိုင်ထားသော ဒေဝီမိန်းမများက ဝိုင်းရံထားကြပြီး၊ သူမသည် ကောင်းကင်၏ ဆုတောင်းပြည့်စုံသစ်ပင် (ကల్పဝೃကṣ) မှ ပေါက်ဖွားလာသော ပန်းမော်လီကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ하였다။

Verse 100

एवं तस्यां स्थितायां तु स्थिते लोकत्रये तदा । शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः

ထို့သို့ သူမ ရပ်နေစဉ်၊ သုံးလောကလုံးလည်း အာရုံစိုက်၍ တည်ငြိမ်နေချိန်တွင်၊ နွားအလံတော်ကိုင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ကစားရန်အတွက် ကလေးငယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲတော်မူ하였다။

Verse 101

उत्संगतलसंगुप्तो बभूव भगवान्भवः । जयेति यत्पदं ख्यातं तस्य सत्यार्थमीश्वरम्

ဘဂဝန် ဘဝ (ရှီဝ) သည် ပေါင်ပေါ်၌ ဖုံးကွယ်နေတော်မူ၏။ ထို့ပြင် အရှင်သည် လူသိများသော စကား «အောင်ပွဲ!» ဟူသောအမည်ကို အဓိပ္ပါယ်အမှန်ဖြစ်အောင် ပြုတော်မူ하였다။

Verse 102

अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास्तस्य उत्संगवर्तिनः । कोयमत्रेति संमंत्र्य चुक्रुशुर्भृशरोषिताः

ထို့နောက် သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးငယ်ကို မြင်ကြသောအခါ ဒေဝတားတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကာ «ဒီမှာ ဘယ်သူလဲ?» ဟု အလွန်ဒေါသထွက်၍ အော်ဟစ်ကြ하였다။

Verse 103

वज्रमाहारयत्तस्य बाहुमुद्यम्य वृत्रहा । स बाहुरुद्यतस्तस्य तथैव समतिष्ठत

ဝෘထ္ရဟာ (အိန္ဒြာ) သည် လက်မောင်းကို မြှောက်၍ ဝဇ္ရကို ထုတ်ယူလာသော်လည်း၊ မြှောက်ထားသော လက်မောင်းသည် ထိုအတိုင်း တည်ငြိမ်ကပ်နေ하였다။

Verse 104

स्तंभितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया । वज्रं क्षेप्तुं न शक्नोति बाहुं चालयितुं तदा

ကလေးရုပ်ဖြင့် လီလာကစားနေသော ဒေဝဒေဝ (ဘုရားသခင်) ကြောင့် သူသည် တောင့်တင်းကပ်နေ၍၊ ထိုအခါ ဝဇ္ရကို ပစ်မချနိုင်သကဲ့သို့ လက်မောင်းကိုတောင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့။

Verse 105

वह्निः शक्तिं तदा क्षेप्तुं न शशाक तथोत्थितः । यमोऽपि दंडं खड्गं च निरृतिस्तं शिशुं प्रति

အဂ္ဂိသည် ထ၍တက်လာသော်လည်း ထိုအခါ သက္တိ (လှံ) ကို မပစ်နိုင်ခဲ့။ ယမလည်း တံတား (ဒဏ္ဍ) နှင့် ဓားကို မြှောက်ကာ၊ နိရ္ရတိလည်း ထိုကလေးထံသို့ လက်နက်များကို ဦးတည်하였다။

Verse 106

पाशं च वरुणो राजा ध्वजयष्टिं समीरणः । सोमो गुडं धनेशश्च गदां सुमहतीं दृढाम्

ဗရုဏမင်းသည် ပါရှ (ကြိုးချည်) ကို ကိုင်၍၊ သမီရဏ (ဝါယု) သည် ဓွဇယဋ္ဌိ (အလံတိုင်) ကို ကိုင်하였다။ ဆိုမသည် ဂုဍ (ဂဒါ) ကို၊ ဓနေးရှ (ကုဗေရ) သည် အလွန်ကြီးမား၍ ခိုင်မာသော ဂဒါကို ကိုင်하였다။

Verse 107

नानायुधानि चादित्या मुसलं वसवस्तथा । महाघोराणि शस्त्राणि तारकाद्याश्च दानवाः

အာဒိတျယတို့လည်း လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ကြပြီး၊ ဝသုတို့သည် မုသလ (တုတ်ကြီး/မောင်း) ကို ကိုင်ကြ하였다။ တာရကာတို့အစရှိသော ဒါနဝတို့လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်하였다။

Verse 108

स्तंभिता देवदेवेन तथान्ये भुवनेषु ये । पूषा दंतान्दशन्दंर्बालमैक्षत मोहितः

ထို့ကြောင့် သူတို့နှင့် လောကအမျိုးမျိုးရှိ အခြားသူတို့လည်း နတ်တို့၏နတ်တော်က တင်းကျပ်စွာ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ပူရှန်သည် သွားကိုကြိတ်ကာ ကလေးတော်ကို မောဟဖြင့် စိုက်ကြည့်လေ၏။

Verse 109

तस्यापि दशनाः पेतुर्दृष्टमात्रस्य शंभुना । भगश्च नेत्रे विकृते चकार स्फुटिते च ते

ရှံဘု၏ တစ်ချက်ကြည့်ခြင်းသာဖြင့်ပင် သူ၏သွားများ ကျွတ်ကျသွားလေ၏။ ထို့ပြင် ဘဂ၏ မျက်လုံးတို့လည်း ပုံပျက်ကာ—အမှန်တကယ် ပ裂ကွဲသွားလေ၏။

Verse 110

बलं तेजश्च योगांश्च सर्वेषां जगृहे प्रभुः । अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि

အရှင်သည် သူတို့အားလုံး၏ အင်အား၊ တေဇောဓာတ်နှင့် ယောဂအာနုဘော်တို့ကို ဆုတ်ယူသွားလေ၏။ ထို့နောက် ဒေါသပြည့်နေသော နတ်တို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တည်နေစဉ်—

Verse 111

ब्रह्मा ध्यानमुपाश्रित्य बुबोध हरचेष्टितम् । सोऽभिगम्य महादेवं तुष्टाव प्रयतो विधिः

ဗြဟ္မာသည် သမာဓိကို အားကိုး၍ ဤသည်ဟာ ဟရ၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လေ၏။ ထို့နောက် ဖန်ဆင်းရှင် ဝိဓိသည် မဟာဒေဝထံကို ရိုသေစွာ ချဉ်းကပ်၍ ချီးမွမ်းတော်မူလေ၏။

Verse 112

पौराणैः सामसंगीतैर्वेदिकैर्गुह्यनामभिः । नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः

ပုရာဏသီချင်းများ၊ သာမန်သံတေးများ၊ ဝေဒသီချင်းချီးမွမ်းများနှင့် လျှို့ဝှက်သော မန္တရနာမများဖြင့်—မဟာဒေဝ၊ သင့်အား နမස්ကာရပြုပါ၏။ မဟာဒေဝီ အမိကြီးအားလည်း နမောနမಃ၊ ထပ်တလဲလဲ ဦးညွတ်ပါ၏။

Verse 113

प्रसादात्तव बुद्ध्यादिर्जगदेतत्प्रवर्तते । मूढाश्च देवताः सर्वा नैनं बुध्यत शंकरम्

သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ဉာဏ်နှင့် အင်္ဂါရပ်တို့ပင် လောကဤတစ်ခုကို လှုပ်ရှားစေသည်။ သို့ရာတွင် မောဟဖြစ်သော နတ်တို့အားလုံးသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို မသိမမြင်ခဲ့ကြ။

Verse 114

महादेवमिहायातं सर्वदेवनमस्कृतम् । गच्छध्वं शरणं शीघ्रं यदि जीवितुमिच्छत

နတ်အားလုံးက ဦးညွှတ်ပူဇော်သော မဟာဒေဝသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီ။ အသက်ရှင်လိုပါက အမြန်ဆုံး သွား၍ အရှေ့တော်၌ ခိုလှုံကြလော့။

Verse 115

ततः संभ्रम संपन्नास्तुष्टुवुः प्रणताः सुराः । नमोनमो महादेव पाहिपाहि जगत्पते

ထို့နောက် အံ့ဩကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဦးညွှတ်နေသော နတ်တို့သည် ချီးမွမ်းကြသည်—“နမော နမော မဟာဒေဝ၊ ကယ်တင်ပါ ကယ်တင်ပါ၊ လောက၏ အရှင်တော်!”

Verse 116

दुराचारान्भवानस्मानात्मद्रोहपरायणान् । अहो पश्यत नो मौढ्यं जानंतस्तव भाविनीम्

“ကျွန်ုပ်တို့သည် အကျင့်ဆိုးသူများ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကို သစ္စာဖောက်ရန်ပင် လိုက်လံသူများပါ။ အို—ကျွန်ုပ်တို့၏ မောဟကို ကြည့်ပါ; သင်၏ ကံသတ်မှတ်သော ကြင်ယာ (ဦမာ) ကို သိလျက်နှင့်ပင် ထိုသို့ ပြုမိကြသည်။”

Verse 117

भार्यामुमां महादेवीं तथाप्यत्र समागताः । युक्तमेतद्यदस्माकं राज्यं गृह्येत चासुरैः

“ဦမာ မဟာဒေဝီသည် သင်၏ ဇနီးတော်ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသည် (ယှဉ်ပြိုင်လိုသကဲ့သို့)။ ထို့ကြောင့် အဆုရတို့က ကျွန်ုပ်တို့၏ အာဏာကို သိမ်းယူသွားခြင်းသည် သင့်လျော်ပါသည်။”

Verse 118

येषामेवंविधाबुद्धिरस्माभिः किं कृतं त्विदम् । अथ वा नो न दोषोऽस्ति पशवो हि वयं यतः

ဤသို့သောအမြင်ရှိသူတို့အတွက် ငါတို့က ဘာကို အမှန်တကယ် “လုပ်” ခဲ့သနည်း။ သို့မဟုတ်—ငါတို့မှာ အပြစ်မရှိလည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမူကား ငါတို့သည် သဘာဝစိတ်ဓာတ်ဖြင့် မောင်းနှင်ခံရသော တိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 119

त्वयैव पतिना सर्वे प्रेरिताः कुर्महे विभो । ईश्वरः सर्व भूतानां पतिस्त्वं परमेश्वरः

အရှင်တော်တစ်ပါးတည်း—ကျွန်ုပ်တို့၏ ပတိနှင့် သခင်အဖြစ်—ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို လှုံ့ဆော်တော်မူသဖြင့် ဗိဘို၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုသို့ ပြုမူကြပါသည်။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အုပ်စိုးရှင်သည် အရှင်တော်ပင် ဖြစ်၍၊ အရှင်တော်သည် ပတိ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဣဿဝရ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 120

भ्रामयस्यखिलं विश्वं यन्त्रारूढं स्वमायया । येन विभ्रामिता मूढाः समायाताः स्वयंवरम्

အရှင်တော်၏ မာယာတော်ဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ယန္တရားတစ်စင်းပေါ် တင်ထားသကဲ့သို့ လှည့်ပတ်စေတော်မူ၏။ ထိုအာနုဘော်တော်ကြောင့်ပင် မိုက်မဲသော ကျွန်ုပ်တို့သည် လှည့်လည်မောဟဖြစ်ကာ ဤ စွယံဝရ သို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 121

तस्मै पशुनां पतये नमस्तुभ्यं प्रसीद नः । अथ तेषां प्रसन्नऽभूद्देवदेवास्त्रियंबकः

သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ပသုပတိတော်ထံ ကျွန်ုပ်တို့ ဦးချတော်မူ၏; ကျွန်ုပ်တို့အား ကရုဏာပြုတော်မူပါ။ ထို့နောက် နတ်တို့၏နတ် တြိယမ္ဗကတော်သည် သူတို့အပေါ် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 122

यथापूर्वं चकारैतान्संस्तवाद्ब्रह्मणः प्रभुः । तारकप्रमुखा दैत्याः संक्रुद्धास्तत्र प्रोचिरे

ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ စတုတိကို လက်ခံတော်မူ၍ အရှင်သည် အရာအားလုံးကို ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်စေတော်မူ၏။ သို့သော် တာရကကို ဦးဆောင်သော ဒာနဝတို့သည် ဒေါသထွက်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပြောဆိုကြ၏။

Verse 123

कोयमंग महादेवो न मन्यामो वयं च तम् । ततः प्रहस्य बालोऽसौ हुंकारं लीलया व्यधात्

“ဤ ‘မဟာဒေဝ’ သည် မည်သူနည်း။ ငါတို့ မသိမမှတ်၊ မလက်ခံပါ!” ထို့နောက် သာသနာတော်ကလေးတော်သည် ပြုံး၍ ကစားသလို “ဟုမ်” ဟူသော အသံတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်၏။

Verse 124

हुंकारेणैव ते दैत्याः स्वमेव नगरं गताः । विस्मृतं सकलं तेषां स्वयंवरमुखं च तत्

“ဟုမ်” အသံတစ်ချက်တည်းကြောင့် ထိုဒိုင်တျာတို့သည် မိမိတို့၏ မြို့သို့ ပြန်ရောက်သွားကြ၏။ သူတို့အတွက် အရာအားလုံး မေ့လျော့သွားပြီး၊ စွဝယံဝရ၏ ရည်ရွယ်ချက်တောင် မကျန်တော့။

Verse 125

महादेवप्रभावेन दैत्यानां घोरकर्मणाम् । एवं यस्य प्रभावो हि देवदैत्येषु फाल्गुन

မဟာဒေဝ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော ကర్మပြုသူ ဒိုင်တျာတို့ပင် ဤသို့ပင် ချုပ်ငြိမ်းခံရ၏။ အို ဖာလ္ဂုန၊ ဒေဝနှင့် ဒိုင်တျာတို့အကြား၌ ထိုသို့ပင် သူ၏ အင်အားအာနုဘော် ဖြစ်၏။

Verse 126

कथमीश्वरवाक्यार्थस्तस्मादन्यत्र मुच्यते । असंशयं विमुढास्ते पश्चात्तापः पुरा महान्

အရှင်၏ ဝစနာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အခြားနေရာ၌ မည်သို့ပင် ပယ်ဖျက်နိုင်မည်နည်း။ ထိုမိုက်မဲသူတို့သည် သံသယမရှိဘဲ နောက်ကာလ၌ ကြီးမားသော နောင်တကို ခံစားကြ၏။

Verse 127

ईश्वरं भुवनस्यास्य ये भजंते न त्र्यंबकम् । ततः संस्तूयमानः स सुरैः पद्मभुवादिभिः

ဤလောက၏ အရှင်ကို ကိုးကွယ်ကြသော်လည်း တြိယမ္ဗက (Tryambaka) ကို မကိုးကွယ်သူတို့သည် စစ်မှန်သော အားကိုးရာကို လွဲချော်ကြ၏။ ထို့နောက် ပဒ္မဘူ (ဗြဟ္မာ) စသည့် ဒေဝတို့က သူ့ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 128

वपुश्चकार देवेशस्त्र्यंबकः परमाद्भुतम् । तेजसा तस्य देवास्ते सेंद्रचंद्रदिवाकराः

ဒေဝတို့၏အရှင် တြျမ်ဗက (Tryambaka) သည် အလွန်အံ့ဖွယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထိုရုပ်၏ တေဇောရောင်ခြည်ကြောင့် အိန္ဒြာ၊ လ၊ နေတို့နှင့်အတူ ဒေဝတို့သည် မျက်စိမခံနိုင်အောင် လွှမ်းမိုးခံရ၏။

Verse 129

सब्रह्मकाः ससाध्याश्च वसुर्विश्वे च देवताः । सयमाश्च सरुद्राश्च चक्षुरप्रार्थयन्प्रभुम्

ဗြဟ္မာနှင့်အတူ၊ စာဓျာများ၊ ဝသုများ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများလည်းပါဝင်၍ ယမနှင့် ရုဒြာများပါသည့် ဒေဝတို့သည် အရှင်ထံ၌ (ဒိဗ္ဗ) မျက်စိမြင်နိုင်သော အမြင်ကို တောင်းပန်ဆုတောင်းကြ၏။

Verse 130

तेभ्यः परतमं चक्षुः स्ववपुर्द्रष्टुमुत्तमम् । ददावम्बापतिः शर्वो भवान्याश्चालस्य च

အမ္ဘာ၏အရှင် ရှာဝ (Śarva) သည် သူတို့အား အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အထူးကောင်းမွန်သော ဒိဗ္ဗမျက်စိကို ပေးတော်မူ၍ မိမိ၏ရုပ်ကိုလည်းကောင်း၊ မဟာဒေဝီ ဘဝါနီ၏ရုပ်ကိုလည်းကောင်း မြင်နိုင်စေတော်မူ၏။

Verse 131

लब्ध्वा रुद्रप्रसादेन दिव्यं चक्षुरनुत्तमम् । सब्रह्यकास्तदा देवास्तमपश्यन्महेश्वरम्

ရုဒြာ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဒိဗ္ဗမျက်စိကို ရရှိပြီးနောက် ဗြဟ္မာနှင့်အတူ ဒေဝတို့သည် မဟေရှ္ဝရကို ထိုအခါ မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 132

ततो जगुश्च मुनयः पुष्पवृष्टिं च खेचराः । मुमुचुश्च तदा नेदुर्देवदुंदुभयो भृशम्

ထို့နောက် မုနိတို့သည် သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။ ကောင်းကင်၌ လှည့်လည်သော သတ္တဝါများသည် ပန်းမိုးကို လွှတ်ချကြပြီး ထိုအခါ ဒေဝဒုန္ဒုဘိများသည် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းကြ၏။

Verse 133

जगुगधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः । मुमुदुर्गणपाः सर्वे मुमोदांबा च पार्वती

ဂန္ဓဗ္ဗတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်တို့ သီဆိုကြ၍ အပ္စရာအစုအဖွဲ့တို့ ကခုန်ကြ၏။ ဂဏပတို့ အားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြပြီး မိခင် ပါဝတီလည်း ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 134

ब्रह्माद्या मेनिरे पूर्णां भवानीं च गिरीश्वरम् । तस्य देवी ततो हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် ဘဝါနီနှင့် ဂိရီဣශ්ဝရကို ဂုဏ်တော်ပြည့်စုံ၍ တောက်ပပြည့်ဝကြောင်း သိမြင်ကြ၏။ ထို့နောက် ဒေဝီသည် ပီတိဖြင့် ရွှင်လန်းကာ ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့၏ မျက်မြင်ရှေ့၌ ရပ်တည်၏။

Verse 135

पादयोः स्थापयामास मालां दिव्यां सुगंधिनीम् । सादुसाध्विति संप्रोच्य तया तं तत्र चर्चितम्

သူမသည် ဘုရား၏ ခြေတော်ရင်း၌ နတ်ဘုံဆန်သော မွှေးကြိုင်သည့် ပန်းကုံးကို တင်ထား၏။ «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ဆိုကာ ထိုနေရာ၌ပင် ချီးမွမ်း၍ ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 136

सह देव्या नमश्चक्रुः शिरोभिर्भूतलाश्रितैः । सर्वे सब्रह्मका देवा जयेति च मुदा जगुः

ဒေဝီနှင့်အတူ သူတို့သည် ခေါင်းကို မြေပြင်ထိအောင် ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုကြ၏။ ဗြဟ္မာပါဝင်သည့် ဒေဝတားအားလုံးက ဝမ်းမြောက်စွာ «အောင်မြင်ပါစေ» ဟု သီဆိုကြ၏။