Adhyaya 43

Verse 1

श्रीनारद उवाच । ततोऽहं पार्थ भूयोऽपि जनानुग्रहकाम्यया । प्रत्यक्षदेवं मार्तंडमत्रानेतुमियेष ह

သီရိ နာရဒက ပြော၏။ ထို့နောက် အို ပါရထ၊ လူအများကို ကရုဏာပြုလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ငါသည် ထပ်မံ၍ ဤနေရာသို့ မာရတဏ္ဍ (နေမင်း) ကို—မျက်မြင်တော်မူရသော ဒေဝတော်—ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာရန် ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 2

सर्वेषां प्राणिनां यस्मादुडुपो भगवान्रविः । इहामुत्र च कौंतेय विश्वद्धारी रविर्मतः

အကြောင်းမှာ ဘုရားရဝိ (နေမင်း) သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် လမ်းညွှန်သော “လှေ” ဖြစ်သောကြောင့်၊ အို ကုန္တီ၏ သား၊ ရဝိကို ဤလောကနှင့် ပရလောက နှစ်ပါးလုံးတွင် စကြဝဠာကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသူဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 3

ये स्मरंति रविं भक्त्या कीर्तयंति च ये नराः । पूजयंति च ये नित्यं कृतार्थास्ते न संशयः

ရဝိကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် အမြဲသတိရ၍ ချီးမွမ်းကာ နေ့စဉ်ပူဇော်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံအောင်မြင်သူများ ဖြစ်ကြောင်း မသံသယရှိ။

Verse 4

सूर्यभक्तिपरा ये च नित्यं तद्गतमानसाः । ये स्मरंति सदा सूर्यं न ते दुःखस्य भाजिनः

သုရျကို ဘက္တိဖြင့် အမြဲတမ်း စိတ်ကို ထား၍ နေကို အစဉ်သတိရသူတို့သည် ဒုက္ခ၏ အဝေခံမဟုတ်ကြ။

Verse 5

भवनानि मनोज्ञानि विविधाभरणाः स्त्रियः । धनं चादृष्टपर्यंतं सूर्यपूजाविधेः फलम्

စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် အိမ်အဆောင်များ၊ အလှဆင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မိန်းမများ၊ မမြင်ရသေးသော အနာဂတ်ကံကောင်းခြင်းအထိ ဆက်လက်သော ဥစ္စာဓန—ဤအရာတို့သည် သုရျပူဇော်နည်း၏ အကျိုးဖြစ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။

Verse 6

दुर्लभा भक्तिः सूर्ये वा दुर्लभं तस्य चार्चनम् । दानं च दुर्लभं तस्मै ततो होमश्च दुर्लभः

သုရျအပေါ် ဘက္တိသည် ရှားပါး၏၊ ထိုအပေါ် ပူဇော်အာရ္ချနာလည်း ရှားပါး၏။ ထိုအတွက် ဒါနပေးခြင်းလည်း ရှားပါးပြီး၊ ထို့ထက်ပင် ဟိုးမ မီးပူဇော်ခြင်းသည် ပို၍ရှားပါး၏။

Verse 7

नमस्कारादिसंयुक्तं रविरित्यक्षरद्वयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

နမസ്കာရ စသည့် အလေးပြုခြင်းတို့နှင့် တွဲဖက်သော အက္ခရာနှစ်လုံး “ရဝိ” ဟူသော စကားသည် မိမိလျှာထိပ်၌ အမြဲတည်နေသူ၏ ဘဝသည် အကျိုးရှိ၍ ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 8

इत्यहं हृदि संचिंत्य माहात्म्यं रविजं महत् । पूर्णं वर्षशतं पार्थ रविं भक्त्या ह्यतोषयम्

ဤသို့ ငါသည် ရဝိမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မဟာမဟိမကို နှလုံး၌ စူးစမ်းသိမ်းဆည်း၍၊ အို ပါရ္ထ၊ ရာနှစ်ပြည့်တိုင်အောင် ဘက္တိဖြင့် သခင် ရဝိကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့၏။

Verse 9

जपेन सुविशुद्धेन च्छन्दसां वायुभोजनः । ततः खाद्द्वितीयां मूर्तिं कृत्वा योगबलाद्विभुः

ဝေဒသီချင်းများကို သန့်စင်ပြည့်စုံသော ဇပဖြင့် ရွတ်ဆိုကာ၊ လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် မှီခိုနေ၍၊ ထို့နောက် ယောဂဗလဖြင့် ထိုအင်အားကြီးသူသည် ဒုတိယရုပ်ကို ဖန်ဆင်းကာ ကောင်းကင်၌ တည်နေ၏။

Verse 10

तेजसा दुर्दृशो भास्वान्प्रत्यक्षः समजायत

ထို့နောက် မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်ပသော တေဇောဓာတ်ကြောင့် မျက်စိမခံနိုင်သော ရောင်ခြည်ရှင် ဘာස්ဝန်သည် သူ့ရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 11

तमहं प्रांजलिर्भूत्वा नमस्कृत्य रविं प्रभुम् । सामभिर्विविधैर्देवं पर्यतोषयमीश्वरम्

သူ့ကို မြင်လျှင် ငါသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်ကာ၊ သခင် ရဝိကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော သာမန် (Sāman) သီချင်းများဖြင့် ထိုဘုရားသခင် အီශ්ဝရကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့၏။

Verse 12

तुष्टो मामाह वरदो देवर्षे सुचिरं त्वया । तपसाराधितोऽस्मीति वरं वृणु यथेप्सितम्

ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဆုတောင်းပေးတော်မူသည့် သခင်က ငါ့အား မိန့်တော်မူ၏—“အို ဒေဝရ္ရှီ၊ သင်သည် တပဿဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငါ့ကို အာရాధနာပြုခဲ့၏။ ငါ ကျေနပ်ပြီ—သင်လိုအင်သော ဆုကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 13

इत्युक्तोऽहं लोकनाथं प्रांजलिः प्रास्तुवं वचः । यदि तुष्टो भवान्मह्यं यदि देयो वरो मम

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် လက်အုပ်ချီ၍ လောကနာထာ (လောက၏အရှင်) ကို ချီးမွမ်းကာ ဆိုလေ၏— «အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျေနပ်တော်မူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူမည့် ဝရ (ကောင်းချီး) ရှိလျှင်…»

Verse 14

ततस्ते कामरूपे या कला नाथ प्रवर्तते । राजवर्धनराज्ञा याऽराधिता च जनैः पुरा

«ထို့ကြောင့် အရှင်နာထာ၊ ကာမရူပဒေသ၌ ပေါ်ထွန်းလှုပ်ရှားနေသော အရှင်၏ ကလာ (သက်ရောက်သဏ္ဍာန်) သည်—ရှေးက ရာဇဝဍ္ဍန မင်းကြီးနှင့် လူထုတို့က အာရాధနာပြုခဲ့သည့် အင်အားတော်—ဤနေရာ၌ တည်မြဲပါစေ»

Verse 15

तया च कलया भानो सदात्र स्थातुमर्हसि । ततस्तथेति देवेन प्रोक्ते तुष्टेन भारत

«အို ဘာနု (နေမင်း)၊ ထိုကလာတော်ဖြင့် ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေသင့်၏» ဟုဆို၏။ ထို့နောက်၊ အို ဘာရတ၊ ကျေနပ်တော်မူသော ဒေဝတော်က «ထိုသို့ပင်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 16

अस्थापयमहं सूर्यं भट्टादित्याभिधानकम् । भट्टेनस्थापितं यस्मान्मया तस्माद्रविर्जगौ

ကျွန်ုပ်သည် နေမင်းကို «ဘဋ္ဋာဒိတျ» ဟူသော နာမဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုနေမင်းကို ကျွန်ုပ်—ဘဋ္ဋာ—က တည်ထောင်ထားသဖြင့် နေမင်းသည် ထိုနာမဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 17

ततः संपूज्य तं पुष्पैः कृतावेशमहं रविम् । भक्त्युद्रेकाप्लुतांगोऽथ स्तुतिमेतामथाचरम्

ထို့နောက် ပန်းများဖြင့် ထိုနေမင်းကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ အဝေသ (တည်ရှိမှု) ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဘက္တိအလွန်တက်ကြွ၍ ကိုယ်တစ်လုံးလုံး လှိုင်းထသကဲ့သို့ ပြည့်လျှံလာသဖြင့် ဤစ্তুတိ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကို စတင်ရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 18

सर्ववेदरहस्यैश्च नामभिश्च शताष्टभिः । सप्तसप्तिरचिंत्यात्मा महाकारुणिकोत्तमः

ဝေဒအားလုံး၏ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ်များဖြစ်သော နာမတော် ၁၀၈ ပါးဖြင့်၊ မြင်းခုနစ်ကောင်၏ အရှင် နားမလည်နိုင်သော သဘောတရားရှိ၍ မဟာကရုဏာအမြတ်ဆုံးသော နေဘုရားကို ငါ ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

Verse 19

संजीवनो जयो जीवो जीवनाथो जगत्पतिः । कालाश्रयः कालकर्ता महायोगी महामतिः

သူသည် ပြန်လည်အသက်သွင်းသူ၊ အောင်မြင်သူ၊ အသက်တော်ကိုယ်တိုင်၊ အသက်၏ အရှင်၊ လောက၏ အရှင်ဖြစ်၏။ အချိန်၏ အားကိုးရာနှင့် အချိန်ကို ဖန်ဆင်းသူ—မဟာယောဂီ၊ မဟာဉာဏ်ပညာရှင်ဖြစ်၏။

Verse 20

भूतांतकरणो देवः कमलानन्दनन्दनः । सहस्रपाच्च वरदो दिव्यकुण्डलमण्डितः

သတ္တဝါတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အဆုံးသတ်ပေးသော ဒေဝတော်၊ ကမလာ(လက္ခမီ)နှင့် အာနန္ဒ၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြစ်တော်မူ၏။ အလင်းရောင်တစ်ထောင်ဖြာသော အရှင်၊ ဆုတောင်းပေးသနားတော်မူသူ၊ ကောင်းကင်ဘုံနားကပ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားတော်မူ၏။

Verse 21

धर्मप्रियोचितात्मा च सविता वायुवाहनः । आदित्योऽक्रोधनः सूर्यो रश्मिमाली विभावसुः

သူသည် ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ သင့်လျော်၍ မြင့်မြတ်သော သဘောရှိသူ။ လေကို စီးနင်းသော စဝိတೃ၊ ဒေါသကင်းသော အာဒိတျ၊ ရောင်ခြည်ပန်းကုံးဆင်သော ဆူရျ—တောက်ပသော ဝိဘာဝစု ဖြစ်၏။

Verse 22

दिनकृद्दिनहृन्मौनी सुरथो रथिनांवरः । राज्ञीपतिः स्वर्णरेताः पूषा त्वष्टा दिवाकरः

သူသည် နေ့ကို ဖန်ဆင်းသူ၊ နေ့၏ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသူ; တိတ်ဆိတ်သော မုနိ; မင်္ဂလာရထားမောင်းသူ၊ စီးနင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး; ရာဇ္ဍနီ(အာဏာအုပ်ချုပ်မှု)၏ အရှင်၊ ရွှေရောင်မျိုးစေ့နှင့် ရွှေရောင်တောက်ပမှုရှိသူ; ပူရှန် အာဟာရပေးသူ၊ တွဗஷ္ဍṛ တန်ခိုးရှင် လက်ရာရှင်၊ နှင့် ဒိဝာကရ နေ့အလင်းဖန်ဆင်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 23

आकाशतिलको धाता संविभागी मनोहरः । प्रज्ञः प्रजापतिर्धन्यो विष्णुः श्रीशो भिषग्वरः

သူသည် ကောင်းကင်၏ အလှဆင်တံဆိပ်တော်; ဓာတೃ (ထိန်းသိမ်းသူ); အရာအားလုံးကို ခွဲဝေပေးသူ; စိတ်ကို မောဟနွယ်ဆောင်သူ; ပညာရှိ; ပရာဇာပတိ—သတ္တဝါတို့၏ အရှင်; ကံကောင်းမင်္ဂလာပြည့်စုံသူ; ဝိષ્ણု—အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးကာ ကာကွယ်သူ; သရီရှ—စည်းစိမ်၏ အရှင်; အမြတ်ဆုံး ဆေးဘုရားတော် ဖြစ်၏။

Verse 24

आलोककृल्लोकनाथो लोकपालनमस्कृतः । विदिताशयश्च सुनयो महात्मा भक्तवत्सलः

သူသည် အလင်းရောင်ကို ဖန်ဆင်းသူ; လောကတို့၏ အရှင်; လောကကို ကာကွယ်သော လောကပာလတို့ကပင် ဂုဏ်ပြုနမಸ್ಕာရပြုသူ; နှလုံးသားအတွင်းအာရုံအားလုံးကို သိမြင်သူ; လမ်းကောင်းကို ညွှန်ပြသူ; မဟာအတ္တမန်; နှင့် ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးမေတ္တာထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 25

कीर्तिकीर्तिकरो नित्यो रोचिष्णुः कल्मषापहः । जितानन्दो महावीर्यो हंसः संहारकारकः

သူသည် ကီर्तिတော်တည်းဟူသော ဂုဏ်တော်နှင့် ကီर्तिပေးသူ; အနန္တကာလ နిత్య; တောက်ပရောင်လင်း; အပြစ်နှင့် အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားသူ; အာနန္ဒဖြင့် ဝမ်းနည်းမှုကို အနိုင်ယူသူ; မဟာဗီရျ; ဟံသ—သန့်ရှင်းသော ဟင်္သာ; နှင့် အချိန်တော်တန်သော် ပျက်သိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သော အင်အား ဖြစ်၏။

Verse 26

कृतकृत्यः सुसंगश्च बहुज्ञो वचसां पतिः । विश्वपूज्यो मृत्युहारि घृणी धर्मस्य कारणम्

သူသည် မိမိ၏ ကိစ္စတော် ပြီးမြောက်သူ၊ အခြားသူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကိုလည်း ပြည့်စုံစေသူ; ကောင်းမြတ်သော ပေါင်းသင်းမှုရှိသူ; အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ; ဝါစတော်၏ အရှင်; စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပူဇော်ခံရသူ; မရဏ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားသူ; ဃೃဏီ—ကရုဏာနှင့် ရောင်ခြည်တော်ပြည့်သူ; နှင့် ဓမ္မ၏ အကြောင်းရင်းတော် ဖြစ်၏။

Verse 27

प्रणतार्तिहरोऽरोग आयुष्यमान्सुखदः सुखी । मङ्गलं पुण्डरीकाक्षो व्रती व्रतफलप्रदः

သူသည် ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြုသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားသူ; ရောဂါကင်းစင်၍ ကျန်းမာရေးကို ပေးသနားသူ; အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးသူ; ပျော်ရွှင်မှုကို ပေး၍ မိမိတော်တည်းဟူသော သုခအာနန္ဒဖြစ်သူ; မင်္ဂလာတော်; ပုဏ္ဍရိကအက္ခ—ကြာပန်းမျက်စိရှိသူ; ဝ్రတ၌ တည်ကြည်သူ; နှင့် ဝ్రတ၏ အကျိုးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏။

Verse 28

शुचिः पूर्णो मोक्षमार्गदाता भोक्ता महेश्वरः । धन्वंतरिः प्रियाभाषी धनुर्वेदविदेकराट

သူသည် သန့်ရှင်းပြည့်စုံ၍ မောက္ခသို့သွားရာလမ်းကို ပေးတော်မူသူ၊ ယဇ္ဈပူဇာ၏ အလှူကို ခံယူသုံးဆောင်သူ မဟေရှဝရ၊ လောကကို ကုသပေးသော ဓနွန္တရီ၊ ချိုမြိန်သော စကားပြောသူ၊ မြားပညာ (ဓနုဝေဒ) ကို သိသော မယှဉ်နိုင်သည့် အရှင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 29

जगत्पिता धूमकेतुर्विधूतो ध्वांतहा गुरुः । गोपतिश्च कृतातिथ्यः शुभाचारः शुचिप्रियः

သူသည် လောက၏ အဖ၊ ဓူမကေတုကဲ့သို့ အလင်းတံခွန်တော်၊ အမင်္ဂလာကို လှုပ်ခါ၍ ဖြန့်ကျက်ပယ်ရှားသူ၊ အမှောင်ကို သတ်ဖျက်သူ၊ ဂုရု၊ နွားတို့၏ အရှင်နှင့် ကာကွယ်သူ၊ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုဧည့်ခံသူ၊ မင်္ဂလာသဘော အကျင့်ရှိသူ၊ သန့်ရှင်းမှုကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 30

सामप्रियो लोकबन्धुर्नैकरूपो युगादिकृत् । धर्मसेतुर्लोकसाक्षी खेटतऋ सर्वदः प्रभुः

သူသည် စာမ (Sāma) သီချင်းတော်နှင့် သဟဇာတကို နှစ်သက်သူ၊ လောက၏ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ၊ ပုံသဏ္ဌာန် မျိုးစုံရှိသူ၊ ယုဂအစကို ဖန်ဆင်းသူ၊ ဓမ္မ၏ တံတား၊ လောက၏ သက်သေ၊ တောက်ပသော စက်ဝိုင်းလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ အရာအားလုံးကို ပေးတော်မူသူ၊ အရှင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 31

मयैवं संस्तुतो भानुर्नाम्नामष्टशतेन च । तुष्यतां सर्वलोकानां सर्वलोकप्रियो विभुः

ဤသို့ ငါသည် ဘာနုကို နာမတော် ၁၀၈ ပါးဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးပြီ။ လောကအားလုံး ချစ်ခင်သော အလုံးစုံပြန့်နှံ့တော်မူသည့် အရှင်တော်သည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ပီတိဖြစ်တော်မူပါစေ။

Verse 32

इत्येवं संस्तवात्प्रीतो भास्करो मामवोचत । सदात्र कलया स्थास्ये देवर्षे त्वत्प्रियेप्सया

ဤသို့ ချီးမွမ်းသံကို ကြား၍ ပီတိဖြစ်သော ဘာස්ကရ (နေမင်း) သည် ငါ့အား မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝရ္ဩိရေ၊ သင်နှစ်သက်ရာကို ပြည့်စုံစေလို၍ ငါသည် ငါ့ရောင်ခြည်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့် ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေမည်” ဟု။

Verse 33

यो मामत्र महाभक्त्या भट्टादित्यं प्रपूजयेत् । सहस्रशः का मरूपे संपूज्याप्नोति तत्फलम्

ဤနေရာ၌ မဟာသဒ္ဓါဖြင့် ငါ့ကို «ဘဋ္ဋာဒိတျ» ဟူ၍ ပူဇော်သူသည် ကာမရူပါ၌ အကြိမ်တစ်ထောင် ပူဇော်သကဲ့သို့ အကျိုးတူကို ရရှိမည်။

Verse 34

मामुद्दिश्य च यो विप्रः स्वल्पं वा यदि वा बहु । दास्यतेऽत्राक्षयं तच्च ग्रहीष्ये करजं यथा

ထို့ပြင် ငါ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဤနေရာ၌ နည်းနည်းဖြစ်စေ များများဖြစ်စေ လှူဒါန်းလျှင် ထိုလှူဒါန်းမှုသည် မပျက်မယွင်း ဖြစ်လာမည်။ ငါသည် တရားဝင်အခွန်ကို လက်ခံသကဲ့သို့ လက်ခံမည်။

Verse 35

रक्तोत्पलैश्च कह्लारैः केसरैः करवीरकैः । शतत्रयैर्महाप्दमै रविवारेण मानवः

အနီရောင် ကြာပန်းများ၊ အပြာရောင် ကြာပန်း (ကဟ္လာရ) များ၊ ကေသရ (ဇာဖရန်) နှင့် ကရဝီရ (အိုလီအန်ဒါ) ပန်းများ၊ ထို့ပြင် ကြာပန်းကြီး သုံးရာပန်းကို တနင်္ဂနွေနေ့တွင် လူသည် ပူဇော်သင့်၏။

Verse 36

सप्तम्यामथ षष्ठ्यां वा येऽर्चयिष्यंति मामिह । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांतान्प्राप्स्यति निश्चितम्

ဤနေရာ၌ လဆန်း/လဆုတ် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ သို့မဟုတ် ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် ငါ့ကို ပူဇော်မည့်သူတို့သည် မိမိတောင်းဆိုသော ဆန္ဒအားလုံးကို မုချ ရရှိမည်။

Verse 37

दर्शनान्मम भक्त्या च नाशो व्याधिदरिद्रयोः । प्रणामात्स्वर्गमाप्नोति श्रुत्वा मोक्षं च नित्यशः

ငါ့ကို ဒർശန (တွေ့မြင်ခြင်း) ရခြင်းနှင့် ငါ့အပေါ် ဘက္တိဖြင့် ရောဂါနှင့် ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှု ပျောက်ကွယ်သည်။ ပရဏာမ (လဲလျောင်းကန်တော့ခြင်း) ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်၏။ ဤဂုဏ်တော်ကို နေ့စဉ်ကြားနာလျှင် မောက္ခကိုလည်း ရ၏။

Verse 38

अभक्तिं यश्च कर्ता मे स गच्छेन्निश्चिंतं क्षयम् । अष्टोत्तरशतं नाम ममाग्रे यत्त्वयेरितम्

ငါ့အပေါ် မရိုသေမှုကို ပြုသူသည် မသံသယဘဲ ပျက်စီးရာသို့ သွားရမည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ နာမ ၁၀၈ ပါးကို သင်က ငါ့ရှေ့၌ ရွတ်ဆိုခဲ့သောအရာ—

Verse 39

त्रिकालमेककालं वा पठतः श्रृणुयत्फलम् । कीर्तिमान्सुभगो विद्वान्सुसुखी प्रियदर्शनः

တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုသူ၊ သို့မဟုတ် တစ်ကြိမ်သာ ရွတ်ဆိုသူ၏ အကျိုးကို နားထောင်လော့။ ထိုသူသည် ကျော်ကြားသူ၊ ကံကောင်းသူ၊ ပညာရှိသူ၊ အလွန်ချမ်းသာပျော်ရွှင်သူ၊ မြင်ရသန့်လှသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 40

भवेद्वर्षशतायुश्च सर्वरोगविवर्जितः । यस्त्विदं श्रृणुयान्नित्यं पठेद्वा प्रयतः शुचिः

ထိုသူသည် နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှည်ပြီး ရောဂါအားလုံးမှ ကင်းလွတ်မည်။ စည်းကမ်းတကျ၊ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်၍ ဤအရာကို နေ့စဉ် နားထောင်သော်လည်းကောင်း ရွတ်ဆိုသော်လည်းကောင်း ဖြစ်သူပင်။

Verse 41

अक्षयं स्वल्पमप्यन्नं भवेत्तस्योपसाधितम् । विजयी च भवेन्नित्यं तथा जातिस्मरो भवेत्

အစားအစာ အနည်းငယ်ပင် ထိုသူအတွက် မကုန်ခန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်၊ အလုံအလောက် ပံ့ပိုးထားသကဲ့သို့။ ထိုသူသည် အမြဲအောင်မြင်သူ ဖြစ်လာပြီး၊ ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိသူလည်း ဖြစ်လာမည်။

Verse 42

तस्मादेतत्त्वया जाप्यं परं स्वस्त्ययनं महत् । तथा ममाग्रे कुंडं च कुरु स्नानार्थमुत्तमम्

ထို့ကြောင့် ဤအရာကို သင် ဂျပ် (japa) ပြုရမည်—အလွန်မြင့်မြတ်၍ အင်အားကြီးသော ဆွஸ္တျာယန (Svastyayana) မင်္ဂလာမంత్ర ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ငါ့ရှေ့၌ ရေချိုးရန် အထူးကောင်းမွန်သော ကုဏ္ဍ (kuṇḍa) ကိုလည်း ပြုလုပ်လော့။

Verse 43

कामरूपकला यत्र तत्र कुंडं वने भवेत् । एवं दत्त्वा वरान्भानुस्तत्रैवां तरधीयत

ကာမရူပ၏ အာနုဘော်တန်ခိုး ရှိရာနေရာ၌ တောအတွင်း ကုဏ္ဍတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုသို့ ကောင်းချီးများ ပေးပြီးနောက် ဘာနု (နေမင်း) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 44

ततो भास्करवाक्येन सिद्धेशस्य च सव्यतः । वनमध्ये मया कुंडं कृतं दर्भशलाकया

ထို့နောက် နေမင်း၏ အမိန့်တော်အတိုင်း၊ စိဒ္ဓေရှ၏ ဘယ်ဘက်၌၊ တောအလယ်တွင်၊ ဒರ್ಭမြက်တံဖြင့် ကုဏ္ဍတစ်ခုကို ငါ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 45

कामरूपभवं कुंडं वृक्षास्ते चापि भारत । संलीनास्तन्महाश्चर्यं ममाजायत चेतसि

အို ဘာရတ၊ ကာမရူပမှ ပေါ်ပေါက်သော ကုဏ္ဍနှင့် ထိုသစ်ပင်များပင်လျှင် ပေါင်းစည်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုကြောင့် ငါ့စိတ်၌ အံ့ဩဖွယ်ကြီးတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 46

माघमासस्य शुक्लायां सप्तम्यां स्त्री नरोऽपि वा । स्नानं कुंडे शुभं कृत्वा भट्टादित्यं प्रपश्यति

မాఃဂလ၏ လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့တွင် မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ ကုဏ္ဍ၌ မင်္ဂလာရေချိုး ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဘဋ္ဌာဒိတျ (နေမင်း) ကို မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 47

तस्यानंतं भवेत्पुण्यं रथं यश्च प्रपूजयेत् । रथयात्रां च कुरुते यस्मिन्यस्मिन्नसौ पथि

ထိုရထားကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်သူအတွက် ကုသိုလ်အကျိုး မဆုံးနိုင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ထိုရထားသွားရာ လမ်းကြောင်းမည်သည့်လမ်းမဆို ရထယာထရာကို ကျင်းပသူလည်း ထိုကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 48

ये च पश्यंति लोकास्ते धन्याः सर्वे न संशयः । पुत्रधान्यधनैर्युक्ता नीरुजस्तेजसाऽन्विताः

ထိုအရာကို မြင်တွေ့သော လူအပေါင်းတို့သည် သံသယမရှိဘဲ အားလုံးကောင်းချီးခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သားသမီး၊ စပါးနှံနှင့် ဥစ္စာဓန ပြည့်စုံ၍ ရောဂါကင်းကာ တေဇောအလင်းဖြင့် တောက်ပကြသည်။

Verse 49

भविष्यंति नरास्ते ये कारयंति रथोत्सवम् । गंगादिसर्वतीर्थेषु यत्फलं कीर्तितं बुधैः

ရထောৎসဝ (ရထားပွဲ) ကို စီစဉ်ကျင်းပစေသူ ယောက်ျားတို့သည် ဂင်္ဂါမှစ၍ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) အားလုံးတွင် ရေချိုးပူဇော်ခြင်းအတွက် ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းထားသော အကျိုးတူကို ရရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 50

भट्टादित्यस्य कुंडे च तत्फलं सप्तमीदिने । तत्र कुंडे च यः स्नात्वा सूर्यार्घ्यं प्रयच्छति । कपिला गोशतस्यासौ दत्तस्य फलमश्नुते

ထိုအကျိုးတူကို စပ్తမီနေ့တွင် ဘဋ္ဋာဒိတျ၏ ကုဏ္ဍ၌ ရရှိနိုင်သည်။ ထိုကုဏ္ဍတွင် ရေချိုးပြီး နေဘုရားအား အရ္ဃျ (arghya) ပူဇော်သူသည် အညိုရောင်နွား (ကပိလာ) တစ်ရာကောင် လှူဒါန်းသကဲ့သို့ အကျိုးကို ခံစားရမည်။

Verse 51

अर्जुर उवाच । वासुदेवादयः सर्वे वदंत्येवं महामुने

အర్జုရက ပြောသည်။ “အို မဟာမုနိ၊ ဝါစုဒေဝမှစ၍ အားလုံးသော အာဏာပိုင်တို့သည် ဤသို့ပင် ပြောကြပါသည်။”

Verse 52

भास्करार्घं विना पातः कृतं सर्वं च निष्फलम् । तस्याहं श्रोतुमिच्छामि विधिं विधिविदां वर

ဘ္ဟာස්ကရ (နေဘုရား) အား အရ္ဃျ မပူဇော်ဘဲ ပြုလုပ်သော ပဋိပတ္တိနှင့် မန္တရရွတ်ဆိုမှု အားလုံးသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် အခမ်းအနားနည်းလမ်းကို ကြားလိုပါသည်၊ အခမ်းအနားသိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ။

Verse 53

नारद उवाच । यथा ब्रह्मादयो देवा यच्छंत्यर्घं महात्मने । भास्कराय श्रृणु त्वं तं विधिं सर्वाघनाशनम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့က မဟာအတ္တမန် ဘာස්ကရအား အရ္ဃျ ပူဇော်သည့် နည်းလမ်းကို နားထောင်လော့။ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းသော ထိုဝိဓိကို ကြားနာလော့။

Verse 54

प्रथमं तावत्प्रत्युषे उदिते सूर्ये शुचिर्भूत्वा गोमयकृतमंडलस्योपरि रक्तचंदनेन मंडलकं कृत्वा ततस्ताम्रपात्रे रक्तचंदनोदकश्वेतचंदनादिद्रव्यैः प्रपूरणं कृत्वा तन्मध्ये हेमाक्षतदूर्वादधिसर्पीषि परिक्षिप्य स्थापयेत्

ပထမဦးစွာ မိုးလင်း၍ နေထွက်သောအခါ သန့်ရှင်းစွာနေပြီး၊ နွားချေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မဏ္ဍလအပေါ်တွင် အနီရောင် စန္ဒနဖြင့် စက်ဝိုင်းငယ်တစ်ခု ဆွဲရမည်။ ထို့နောက် ကြေးအိုးတစ်လုံးကို အနီစန္ဒနရေ နှင့် အဖြူစန္ဒနစသည်တို့ ရောစပ်ထားသော ရေဖြင့် ပြည့်စုံစေပြီး၊ ထိုအတွင်းသို့ ရွှေရောင် အက္ခတ (ဆန်စေ့)၊ ဒူර්ဝာမြက်၊ ဒဟိ (နို့ချဉ်) နှင့် ဂျီ (ထောပတ်ရှင်း) ကို ဖြန်း၍ ထားရမည်။

Verse 55

स्वशरीरमालभेत् अनेन मंत्रेण । ओंखखोल्काय नमः । सप्तवारानुच्चार्य स्थातव्यम् । तेन शुद्धिरुपसंजायते देहस्यार्चार्हता भवति । पश्चादासनस्थं देवं सवितारं मंडलमध्ये द्वादशात्मकं सुरादिभिः संपूज्यमानं ध्यात्वा पूर्वोक्तमर्घपात्रं शिरसि कृत्वा भूमौ जानुनी निपात्य सूर्याभिमुखस्तद्गतमनाभूत्वार्घमंत्रमुदाहरेत् । तदुच्यते सूर्यवक्त्राद्विनिर्गतमिति

ဤမန္တရဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိသို့မဟုတ် လိမ်းရမည်— «အိုံ ခခိုးလ္ကာယ နမಃ»။ ခုနစ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရမည်။ ထိုကြောင့် သန့်ရှင်းမှု ပေါ်ပေါက်လာ၍ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပူဇော်ရန် သင့်တော်လာသည်။ ထို့နောက် မဏ္ဍလအတွင်း အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဆဝိတೃကို ဒွါဒသပုံသဏ္ဍာန် ဒေဝတားအဖြစ်၊ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်နေကြသည်ဟု ဓ్యာနပြု၍၊ အရ္ဃျပാത്രကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ မြေပြင်၌ ဒူးထောက်၍ နေကို မျက်နှာမူလျက် စိတ်ကို ထိုအရှင်၌ စိုက်ကပ်ပြီး အရ္ဃျမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထိုမန္တရသည် နေ၏ မျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 56

यस्योच्चारणशब्देन रथं संस्थाप्य भास्करः । प्रतिगृह्णाति चैवार्घ्यं वरमिष्टं च यच्छति

ထိုမန္တရကို ရွတ်ဆိုသံသာဖြင့်ပင် ဘာස්ကရသည် မိမိရထားကို တည်စေ၍ အရ္ဃျကို လက်ခံကာ လိုလားသည့် ကောင်းချီးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 57

ओंयस्याहुः सप्त च्छंदांसि रथे तिष्ठंति वाजिनः । अरुणः सारथिर्यस्य रथवाहोऽग्रतः स्थितः

အိုံ။ သူ၏ရထား၌ ဝေဒချန်ဒ (မီတာ) ခုနစ်ပါးသည် မြင်းများအဖြစ် တည်ရှိကြသည်ဟု ဆိုကြ၏။ အရုဏသည်လည်း သူ၏ စာရഥိဖြစ်၍ ရထားကို မောင်းနှင်သူအဖြစ် ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

Verse 58

जया च विजया चैव जयंती पापनाशनी । इडा च पिंगला चैव वहंतोऽश्वमुखास्तथा

ဇယာ၊ ဝိဇယာ နှင့် အပြစ်ဖျက်ရှင်းသူ ဇယန္တီ၊ ထို့အတူ အိဍာ၊ ပင်္ဂလာ တို့လည်း မြင်းမျက်နှာရှိသော သယ်ဆောင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 59

डिंडिश्च शेषनागश्च गणाध्यक्षस्तथैव च । स्कंदरेवंततार्क्ष्याश्च तथा कल्माषपक्षिणौ

ဍိဏ္ဍိ၊ ရှေသနာဂ နှင့် ဂဏာဓျက္ṣ တို့လည်းရှိ၏; ထို့အပြင် စ္ကန္ဒ၊ ရေဝန္တ၊ တာရ္က္ṣယ နှင့် ကလ္မာṣ အမည်ရှိ ငှက်နှစ်ကောင်လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 60

राज्ञी च निक्षुभा देवी ललिता चैव संज्ञिका । तथा यज्ञभुजो देवा ये चान्ये परिकीर्तिताः

ရာဇ္ဉီ နှင့် နိက္ṣုဘာ ဒေဝီ၊ ထို့အတူ အမည်ဖြင့် လလိတာ ဟူသောသူ; ထို့ပြင် ယဇ္ဉကို ခံစားသုံးဆောင်သော ဒေဝတားများနှင့် အခြား ဖော်ပြထားသူတို့လည်း ဖြစ်၏။

Verse 61

एभिः परिवृतो योऽसावधरोत्तरवासिभिः । तमहं लोककर्तारमाह्वयामि तमोपहम्

အထက်နှင့် အောက်၌ နေထိုင်သူတို့ဖြင့် ဝန်းရံထားသော ထိုဘုရားကို၊ လောကကို ဖန်ဆင်းသူ၊ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသူဟု ငါ ပူဇော်၍ ခေါ်ဖိတ်သည်။

Verse 62

अम्मयो भगवान्भानुरमुं यज्ञं प्रवर्तयन् । इदमर्घ्यं च पाद्यं च प्रगृहाण नमोनमः

အမృతသဘောတရားဖြစ်သော ဘဂဝန် ဘာနု၊ ဤယဇ္ဉကို စတင်လှုပ်ရှားစေသူအရှင်—ဤအর্ঘျနှင့် ပాదျ (ခြေသုတ်ရေ) ကို လက်ခံတော်မူပါ။ နမော နမಃ။

Verse 63

आवाहनम् । सहस्रकिरण वरद जीवनरूप ते नमः । इति सांनिध्यकरणम् ओंवषट् इत्युच्चार्य सूर्यस्य चरणयुगलं पश्यन् भुवि पद्म्यां पात्रीं निर्वापयेत् पाद्यं तदुच्यते । एवं पाद्यं दत्त्वा बद्धांजलिः सुस्वागतमिति कुर्यात् । स्वागतं भगवन्नेहि मम प्रसादं विधाय आस्यताम् । इह गृहाण पूजां च प्रसादं च धिया कुरु । तिष्ठ त्वं तावदत्रैव यावत्पूजां करोम्यहम्

အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) — «ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ပိုင်ရှင်၊ ဆုတောင်းပေးတော်မူသူ၊ အသက်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော သုရိယဘုရား၊ သင့်အား နမස්ကာရ» ဟူ၍ စာနိဓ္ဓိကို ဖြစ်စေ၏။ ထို့နောက် «အိုမ် ဝෂတ်» ဟု အသံထွက်ကာ သုရိယ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကြည့်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထားသော ကြာပန်းအမှတ်ပါ အိုးထဲသို့ ရေချ၍ ပာဒျ (ခြေဆေးရေ) ဟု ခေါ်သည်။ ပာဒျကို ပူဇော်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ «ကြိုဆိုပါ၏» ဟု ဆိုရမည်။ «ကြိုဆိုပါ၏ ဘဂဝန်၊ ကြွလာတော်မူပါ—ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာတော် ပေး၍ ထိုင်တော်မူပါ။ ဤနေရာတွင် ပူဇော်ပွဲနှင့် ပရသာဒကို လက်ခံတော်မူ၍ မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ် ပူဇော်မှု ပြီးဆုံးသည့်အထိ ဤနေရာတွင် တည်တော်မူပါ»။

Verse 64

एवं विज्ञापनं दद्यादनेन मंत्रेण कमलासनम् । तत्कमलासनं कमलनंदन उपाविशति । आसन उपविष्टस्य शेषां पूजां नियोजयेत् अनेन विधानेन । ओंसोममूर्तिक्षीरोदपतये नमः । इति क्षीरादिस्नपनम् । ओंभास्कराय नीरव सिने नमः । इति जलस्नानम् ततो वासोयुगं शुभ्रं दद्यात् अनेन मंत्रेण । इदं वासोयुगं सूर्य गृहाण कृपया मम । कटिभूषणमेकं ते द्वितीयं चांगप्रावरणम्

ဤသို့ လေးစားစွာ လျှောက်ထားပြီးနောက် ဤမန္တရဖြင့် ကြာပန်းအာသန (kamalāsana) ကို ပူဇော်ရမည်။ ကြာပန်းအာသနတော်ရှင် သုရိယဘုရား၊ ကြာပန်း၏ ပျော်ရွှင်သူသည် ထိုကြာပန်းအာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၏။ ထိုင်တော်မူပြီးလျှင် ဤစည်းကမ်းအတိုင်း ကျန်သော ပူဇော်မှုများကို စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရမည်။ «အိုမ်—ဆိုမရုပ်တော်၊ နို့ပင်လယ်၏ အရှင်အား နမස්ကာရ» ဟူသည်မှာ နို့စသည်တို့ဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ခြင်း ဖြစ်၏။ «အိုမ်—ငြိမ်သက်သော ဘ္ဟာစ్కရအား နမස්ကာရ» ဟူသည်မှာ ရေဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဖြူစင်သော အဖြူရောင် အဝတ်နှစ်ထည်ကို ဤမန္တရဖြင့် ပူဇော်ရမည်—«သုရိယဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ထံမှ ဤအဝတ်နှစ်ထည်ကို ကရုဏာဖြင့် လက်ခံတော်မူပါ။ တစ်ထည်သည် ခါးအလှဆင်၊ ဒုတိယထည်သည် ကိုယ်အင်္ဂါဖုံးအုပ်ရာ ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 65

ततो यज्ञोपवीतं दद्यात् अनेन मंत्रेण । सूत्रतंतुमयं शुद्धं पवित्रमिदमुत्तमम् । यज्ञोपवीतं देवेश प्रगृहाण नमोऽस्तु ते

ထို့နောက် ဤမန္တရဖြင့် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကို ပူဇော်ရမည်။ «သန့်ရှင်းသော ကြိုးမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထား၍ အလွန်ပဝိတ্ৰဖြစ်သော ဤအထူးမြတ် ယဇ္ဉောပဝီတကို၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ လက်ခံတော်မူပါ။ သင့်အား နမස්ကာရ»။

Verse 66

ततो यथाशक्ति श्वेतमुकुटमुद्रिकादिभूषणानि दद्यात् अनेन मंत्रेण । मुकुटो रत्ननद्धोऽयं मुद्रिकां भूषणानि च । अलंकारं गृहणेमं मया भक्त्या समर्पितम्

ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အဖြူရောင် မုကွတ် (သရဖူ)၊ လက်စွပ် စသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဤမန္တရဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ «ဤသရဖူသည် ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး လက်စွပ်နှင့် အခြားအလှဆင်ပစ္စည်းများလည်း ပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိဖြင့် ဆက်ကပ်သော ဤအလံကာရကို လက်ခံတော်မူပါ»။

Verse 67

एवमलंकारं निवेद्य पश्चात्केशरकुंकुमकर्पूररक्तचंदनमिश्रमनुलेपनं दद्यात्

ဤသို့ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ကေသရ (saffron)၊ ကုင်္ကုမ၊ ကာပူရ (camphor) နှင့် အနီရောင် စန္ဒန (red sandalwood) တို့ကို ရောစပ်ထားသော မွှေးကြိုင်သည့် လိမ်းပတ်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 68

ओंतवातिप्रिय वृक्षाणां रसोऽयं तिग्मदीधिते । स तवैवोचितः स्वामिन्गृहाण कृपया मम

အိုံ။ ရောင်ခြည်ထက်မြက်သော အရှင်ဘုရား၊ သင်နှစ်သက်သော သစ်ပင်တို့မှ ထွက်သော အနှစ်သာရ (ရသ) ဤသည် သင်တော်မူသင့်သည်။ အရှင်၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်ထံမှ လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 69

ततश्चंपकजपाकरवीरकर्णककेसरकोकनदादिभिः पूजां कुर्यात्

ထို့နောက် ချမ္ပက၊ ဇပာ၊ ကရဝီရ၊ ကဏ္ဏိကာ၊ ကေသရ၊ ကိုကနဒ စသည့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 70

ओंवनस्पतिरसो दिव्यो गंधाढ्यो गंध उत्तमः । आहारः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

အိုံ။ ဤဓూపသည် သစ်ပင်အရှင်တို့၏ ဒိဗ္ဗအနှစ်သာရ ဖြစ်၍ အနံ့ပြည့်ဝကာ အနံ့အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒေဝတားအားလုံးအတွက် အာဟာရကဲ့သို့ ဖြစ်သော ဤဓూపကို လက်ခံတော်မူပါစေ။

Verse 71

शल्लकीधूपमंत्रः । ततः पायसादिनिष्पन्नं नैवेद्यं निवेदयेदनेन मंत्रेण । नैवेद्यममृतं सर्वभूतानां प्राणवर्धनम् । पूर्णपात्रे मया दत्तं प्रतिगृह्ण प्रसीद मे

ဤသည်မှာ သလ္လကီဓూప မန္တရ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပာယသ (နို့ဆန်ပြုတ်) စသည့် အစာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နైవేదျကို ဤမန္တရဖြင့် ဆက်ကပ်ရမည်— «ဤနైవేదျသည် အမృతကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အသက်အားကို တိုးပွားစေသည်။ ပြည့်စုံသော ပန်းကန်ဖြင့် ကျွန်ုပ်က ဆက်ကပ်ထားသည်၊ လက်ခံတော်မူ၍ ကျွန်ုပ်အား ကြည်နူးတော်မူပါ»။

Verse 72

ततः शौचोदकतांबूलदीपारार्तिकशीतलिकापुनः पूजादि निवेद्य यथाशक्त्या स्तुत्वा सुकृतं दुष्कृतं वा क्षमस्वेति प्रोच्य विसर्जयेत् । ततो भूयो नमस्य हेमवस्त्रोपवीतालंकारान् ब्राह्मणाय निवेद्य निर्माल्यं संहृत्यांभसि निक्षिपेत्

ထို့နောက် သန့်စင်ရေ၊ တံဘူးလ် (ကွမ်း)၊ မီးအိမ်၊ အာရတီ၊ အေးမြသော အရာများနှင့် အခြားပူဇော်ပွဲအရာများကို ဆက်ကပ်ပြီး မိမိတတ်နိုင်သလောက် ချီးမွမ်းကာ «ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကောင်း သို့မဟုတ် ဒုက္ခရိုက် အမှားရှိလျှင် ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ» ဟု ဆိုပြီး ပွဲကို အဆုံးသတ်ရမည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ ဦးချကာ ပရဟ္မဏာတစ်ဦးအား ရွှေ၊ အဝတ်အစား၊ ဥပဝီတ (သန့်ကြိုး) နှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လှူဒါန်း၍ အသုံးပြုပြီးသော နိရ္မာလျ (ပူဇော်ပစ္စည်းကျန်) ကို စုဆောင်းကာ ရေထဲသို့ ထည့်ရမည်။

Verse 73

इत्यर्घ्यदानविधिः य एवं भास्करायार्घ्यं मूर्तौ मंडलकेऽपि वा । नित्यं निवेदयेत्प्रातः स्याद्रवेरात्मवत्प्रियः

ဤသို့ပင် အဃ္ယပူဇာ ပေးအပ်ခြင်း၏ နည်းလမ်း ဖြစ်၏။ ဤနည်းအတိုင်း ဘာස්ကရ (နေမင်း) ထံသို့ ရုပ်တော်၌ဖြစ်စေ၊ ပူဇာမဏ္ဍလ၌ဖြစ်စေ မနက်တိုင်း နိစ္စ အဃ္ယကို ဆက်ကပ်သူသည် ရဝိ၏ ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးခံရ၏။

Verse 74

अनेन विधिना कर्णो भास्करार्घ्यं प्रयच्छति । ततः सूर्यस्य पार्थासावात्मवद्वल्लभो मतः

ဤနည်းလမ်းအတိုင်းပင် ကာဏ္ဏသည် ဘာස්ကရထံ အဃ္ယကို ဆက်ကပ်၏။ ထို့ကြောင့် ပೃထာ၏သား ထိုသူသည် နေမင်း စူရျ၏ ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 75

अशक्तश्चेन्नित्यमेकमर्घ्यं दद्याद्दिवाकृते । ततोऽत्र रथसप्तम्यां कुंडे देयः प्रयत्नतः

မစွမ်းနိုင်လျှင် နေ့ကို ဖန်ဆင်းသူ (ဒိဝါကෘတ) ထံသို့ နေ့စဉ် အဃ္ယတစ်ခွက်ကိုပင် ပေးအပ်သင့်၏။ သို့ရာတွင် ဤဝရတ၌ ရထသပ္တမီနေ့တွင် ကုဏ္ဍ (ပူဇာအိုး/ကန်) ထဲသို့ အထူးကြိုးစား၍ အဃ္ယကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 76

अश्वमेधफलं प्राप्य सूर्यलोक मवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्योऽर्घोऽत्र भारत

အશ્વမေဓယဇ္ဈ၏ အကျိုးကို ရရှိ၍ နေမင်း စူရျ၏ လောကသို့ ရောက်နိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ဟေ့ ဘာရတ၊ ဤနေရာ၌ အဃ္ယကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 77

एवंविधस्त्वसौ देवो भट्टादित्योऽत्र तिष्ठति । भूयानतोऽपि बहुशः पापहा धर्मवर्धनः

ဤနေရာ၌ တည်ရှိနေသော ဒေဝတာသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏—ဘတ်ဋာဒိတျ (Bhaṭṭāditya) ဟူသော နေမင်းတော်။ ထို့ထက်ပင် အကျိုးကြီးမား၍ မကြာခဏ ပူဇာပြုလျှင် အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ ဓမ္မကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 78

दिव्यमष्टविधं चात्र सद्यः प्रत्ययकारकम् । पापानां चोपभुक्तं हि यथा पार्थ हलाहलम्

ဤနေရာ၌ ‘ဒိဗ္ဗ’ ဟုခေါ်သော သက်သေပြ အစမ်းသပ်မှု ရှစ်မျိုး ရှိ၍ အမှန်တရားကို ချက်ချင်း သေချာစေသည်။ ထို့အပြင် အပြစ်များကိုလည်း စုပ်ယူဖျက်သိမ်းသည်—အို ပာရ္ထ၊ ဟလာဟလာ အဆိပ်ကို စုပ်ယူ၍ အန္တရာယ်မဖြစ်အောင် ပြုခဲ့သကဲ့သို့။