Adhyaya 10

Verse 1

नारद उवाच । गृध्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा दुःखविस्मयसंयुतः । इन्द्रद्युम्नस्तमा पृच्छय मरणायोपचक्रमे

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ ဂဓြာ၏စကားကိုကြားသော် အင်ဒြဒျုမ್ನ မင်းသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အံ့ဩခြင်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ထပ်မံမေးမြန်း၍ သေခြင်းအတွက် ကိုယ်ကိုပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 2

ततस्तमालोक्य तथा मुमूर्षुं कौशिकादिभिः । स संहितं विचिंत्याह दीर्घायुषमथात्मनः

ထို့နောက် သေလိုစိတ်ရှိသကဲ့သို့ ထိုအခြေအနေကိုမြင်၍ ကောသိကနှင့် အခြားသူတို့သည် အတူတကွ စဉ်းစားညှိနှိုင်းကာ မင်းအတွက် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရှာဖွေလို၍ ပြောကြားလေ၏။

Verse 3

मैवं कार्षीः श्रुणु गिरं भद्रक त्वं चिरंतनः । मत्तोऽप्यस्ति स्फुटं चैव ज्ञास्यति त्वदभीप्सितम्

ဤသို့မလုပ်ပါနှင့်။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါ၏စကားကိုနားထောင်လော့။ သင်သည် အသက်ရှည်သူဖြစ်၏။ ငါ့ထက်လည်း ထင်ရှားစွာ သင်လိုလားသိလိုသမျှကို ဖော်ပြပေးမည့်သူ တစ်ဦးရှိသေး၏။

Verse 4

मानसे सरसि ख्यातः कूर्मोमंथरकाख्यया । तस्य नाविदितं किंचिदेहि तत्र व्रजामहे

မာနသ အိုင်၌ မန္ထရက ဟုအမည်ရသော နာမည်ကြီး လိပ်တစ်ကောင်ရှိ၏။ သူမသိသောအရာ မရှိသကဲ့သို့ပင်; လာပါ၊ ထိုနေရာသို့ သွားကြစို့။

Verse 5

ततः प्रतीतास्ते भूपमुनिगृध्रबकास्तथा । उलूकसहिता जग्मुः सर्वे कूर्मदिदृक्षवः

ထို့နောက် ယုံကြည်သွားကြသော မင်း၊ ရဟန်းမုနိများ၊ ဂဓြာနှင့် ဗကာ (ကြိုးကြာ) တို့သည် ဥလူက (ညဉ့်ငှက်) နှင့်အတူ လိပ်ကိုတွေ့မြင်လိုစိတ်ဖြင့် အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

Verse 6

सरस्तीरे स्थितः कूर्मस्तान्निरीक्ष्य विदूरगान् । कांदिशीको विवेशासौ जलं शीघ्रतरं तदा

ကန်ကမ်းနား၌ ရပ်နေသော လိပ်သည် အဝေးမှ သူတို့လာနေသည်ကို မြင်၍ ကြောက်လန့်ကာ ထိုခဏချင်း ရေထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွား၏။

Verse 7

कौशिकोऽथ तमाहेदं प्रहस्य वचनं स्वयम् । कस्मात्कूर्म प्रनष्टोद्य विमुखोऽभ्यागतेष्वपि

ထို့နောက် ကောသိကသည် ပြုံးရယ်လျက် ကိုယ်တိုင်ဤစကားကို ဆို၏— “အို လိပ်ရေ၊ ယနေ့ အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွား၍ ဧည့်သည်များ ရောက်လာသော်လည်း မျက်နှာလွှဲသနည်း?”

Verse 8

अग्निर्द्विजानां विप्रश्च वर्णानां रमणः स्त्रियाम् । गुरुः पिता च पुत्राणां सर्वस्याभ्यागतो गुरुः

ဒွိဇတို့အတွက် မီးသည် အလွန်မြတ်သော အရာ; ဝဏ္ဏအစုတို့အတွက် ဗြာဟ္မဏသည် လမ်းညွှန်; မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းသည် ချစ်မြတ်နိုးရာ; သားတို့အတွက် ဖခင်သည် ဂုရု—သို့သော် အားလုံးအတွက် ရောက်လာသော ဧည့်သည်သည် ဂုရုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 9

विहाय तमिमं धर्ममातिथ्यविमुखः कथम् । गृह्णासि पापं सर्वेषां ब्रूहि कूर्माधुनोत्तरम्

ဤဓမ္မကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ဧည့်ဝတ်ပြုမှုမှ မျက်နှာလွှဲသွားခြင်းကို မည်သို့ ပြုနိုင်သနည်း။ အားလုံး၏ အပြစ်ကို ကိုယ်ပေါ်သို့ မည်သို့ ယူဆောင်သနည်း။ အို လိပ်ရေ—ယခု ဖြေကြားလော့။

Verse 10

कूर्म उवाच । चिरंतनो हि जानामि कर्त्तुमातिथ्यसत्क्रियाम् । अभ्यागतेष्वपचितिं धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्

လိပ်က ပြော၏— “ငါသည် အလွန်ရှေးဟောင်းသူဖြစ်၍ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်နည်းကို ကောင်းစွာ သိ၏။ ဧည့်သည်ရောက်လာသော် အလေးအနက် ဂရုစိုက်ကာ ရိုသေခြင်းသည် ဓမ္မသတ်များတွင် တိတိကျကျ သတ်မှတ်ထား၏။”

Verse 11

सुमहत्कारणं चात्र श्रूयतां तद्वदामि वः । नाहं पराङ्मुखो जात एतावंति दिनान्यपि

ဤနေရာ၌ အလွန်ကြီးမားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိ၏—နားထောင်ကြလော့၊ ငါသည် သင်တို့အား ပြောမည်။ ဤနေ့ရက်များအလုံးစုံတွင်ပင် ငါသည် တရားဝတ္တရားမှ မျက်နှာလွှဲသူ မဖြစ်ခဲ့။

Verse 12

अभ्यागतस्य कस्यापि सर्वसत्कारसद्व्रती । किं त्वेष पंचमो यो वो दृश्यते सरलाकृतिः

လာရောက်သူ မည်သူမဆိုအား အလုံးစုံသော ဂုဏ်ပြုစက္ကာရကို ပေးအပ်ရန် ကောင်းမြတ်သော ဝရတကို ငါထိန်း၏။ သို့သော် သင်တို့အနက် ဤပဉ္စမမြောက်သူသည် မည်သူနည်း၊ ရိုးရိုးဖြောင့်ဖြောင့်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဤနေရာ၌ မြင်ရသည်။

Verse 13

इंद्रद्युम्नो महीपालो बिभोम्यस्मादलंतराम् । अमुना यजमानेन रौचकाख्ये पुरा पुरे

မဟာဘုရင် အိန္ဒြဒျုမ್ನကို ငါသည် ဤအကြောင်းကြောင့် အလွန်ကြောက်၏။ ယခင်က ရောစကဟု ခေါ်သော မြို့တစ်မြို့၌ ထိုသူသည် ယဇမာန (ယဇ္ဉပွဲ၏ အဓိကပြုသူ) အဖြစ် …

Verse 14

यज्ञपावकदग्धा मे पृष्ठिर्नाद्यापि निर्व्रणा । तन्मे भयं पुनर्जातं किमयं पुनरेव माम्

ယဇ္ဉမီးကြောင့် ငါ၏ကျောပြင်သည် လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် အနာမပျောက်သေး။ ထို့ကြောင့် ငါ၌ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာ၏—ဤသူသည် ငါ့ကို ထပ်မံ ထိခိုက်စေမည်လော။

Verse 15

आसुतीवलमाधाय भुवि धक्ष्यति संप्रति । इति वाक्यावसाने तु कूर्मस्य कुरुसत्तम

လျင်မြန်သော အားထုတ်မှု၏ အင်အားကို ယူဆောင်ကာ ယခု မြေပြင်ပေါ်၌ ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မည်ဟု။ ကူးမ္မ (လိပ်) သည် ဤသို့ စကားကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက်၊ ကုရုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ …

Verse 16

पपात पुष्पवृष्टिः खाद्विमुक्ताप्सरसां गणैः । सस्वनुर्देववाद्यानि कीर्त्युद्धारे महीपतेः

ကောင်းကင်မှ ပန်းမိုးသည် အပ്സရာတို့၏ အစုအဝေးက လွှတ်ချသဖြင့် ကျလာ၏။ ဒေဝတန်တူရိယာသံများ မြည်ဟည်းကာ မဟာဘုရင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို မြှောက်တင်ကြေညာလေ၏။

Verse 17

विस्मितास्ते च ददृशुर्विमानं पुरतः स्थितम् । इंद्रद्युम्नकृते देवदूतेनाधिष्ठितं तदा

သူတို့သည် အံ့ဩလျက် မိမိတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကောင်းကင်ယာဉ်ကို မြင်ကြ၏။ ထိုအခါ အင်ဒြဒျုမ್ನအတွက် ပို့လာသော ဒေဝဒူးတက ထိုယာဉ်ကို အုပ်စိုးနေ၏။

Verse 18

अयातयामाः प्रददुराशिषोऽस्मै सुरद्विजाः । साधुवादो दिवि महानासीत्तस्य महीपतेः

မပင်ပန်းမနားသော ဒေဝဘြာဟ္မဏတို့သည် သူ့အား ကောင်းချီးပေးကြ၏။ ကောင်းကင်တွင် ထိုမဟာဘုရင်အတွက် “ကောင်းလှ၏” ဟူသော ကြီးမားသော ချီးကျူးသံ ပေါ်ထွန်းလေ၏။

Verse 19

ततो विमानमालंब्य देवदूतस्तमुच्चकैः । इंद्रद्युम्नमुवाचेदं श्रृण्वतां नाकवासिनाम्

ထို့နောက် ဒေဝဒူးတသည် ကောင်းကင်ယာဉ်ကို ကိုင်လျက် အင်ဒြဒျုမ್ನအား အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ပြောကြားလေ၏၊ ကောင်းကင်နေသူတို့ နားထောင်နေစဉ်။

Verse 20

देवदूत उवाच । नवीकृताधुना कीर्तिस्तव भूपाल निर्मला । त्रिलोक्यामपि तच्छीघ्रं विमानमिदमारुह

ဒေဝဒူးတက ပြော၏—“အို မင်းကြီး၊ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတင်းသည် ယခု အသစ်ပြန်ဖြစ်လာပြီ။ သုံးလောကတိုင်အောင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့မည်၊ ထို့ကြောင့် ဤကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်လော့” ဟု။

Verse 21

गम्यतां ब्रह्मणो लोकमाकल्पं तपसोर्जितम् । प्रेषितोऽहमनेनैव तवानयनकारणात्

တပဿာဖြင့် ရရှိထား၍ ကလ္ပအဆုံးတိုင် တည်မြဲသော ဗြဟ္မာ၏ လောကသို့ သွားကြစို့။ သင်ကို ခေါ်ဆောင်ရန်အတွက်ပင် သူက ကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

Verse 22

यावत्कीर्तिर्मनुष्यस्य पृथिव्यां प्रथिता भवेत् । तावानेव भवेत्स्वर्गी सति पुण्ये ह्यनंतके

လူတစ်ယောက်၏ ကီရ్తိသတင်းကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကျော်ကြားနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံး သူသည် ကောင်းမှုကုသိုလ် မကုန်ခန်းသော အထောက်အပံ့ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်၏။

Verse 23

सुरालयसरोवापीकूपारामादिकल्पना । एतदर्थं हि पूर्ताख्या धर्मशास्त्रेषु निश्चिता

ဒေဝတားများအတွက် ဘုရားကျောင်းတည်ခြင်း၊ ရေကန်၊ ရေတွင်း၊ အဆင့်ဆင့်ဆင်းရသော ရေတွင်း (stepwell)၊ ဥယျာဉ် စသည်တို့ကို စီမံတည်ဆောက်ခြင်း—ဤအကြောင်းအရာအတွက်ပင်—ဓမ္မသတ်များတွင် ‘ပူရ္တ’ ဟူသော အများပြည်သူအကျိုးပြု ကုသိုလ်လုပ်ငန်းဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 24

इंद्रद्युम्न उवाच । अमी ममैव सुहृदो मार्कंडबककौशिकाः । गृध्रकूर्मौ प्रभावोऽयममीषां मम वृद्धये

အိန္ဒြဒျုမ္နက ပြောသည်—“ဤသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်၏ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်—မာရ္ကဏ္ဍ၊ ဘကာ နှင့် ကೌသိကာ။ ဂဓ္ဓရနှင့် လိပ်၏ အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ဤသည်က သူတို့၏ တိုးတက်မှုကိုလည်း ဖြစ်စေပြီး ကျွန်ုပ်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်”။

Verse 25

तच्चेदमी मया साकं ब्रह्मलोकं प्रयांत्युत । पुरःस्थितास्तदायास्ये ब्रह्मलोकं च नान्यथा

“ဤသူတို့လည်း ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ဗြဟ္မလောကသို့ သွားမည်ဆိုလျှင်၊ ယခု ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသဖြင့်၊ ထိုအချိန်တည်းကပင် ကျွန်ုပ်သည် ဗြဟ္မလောကသို့ သွားမည်၊ အခြားအချိန်မဟုတ်”။

Verse 26

परेषामनपेक्ष्यैव कृतप्रतिकृतं हि यः । प्रवर्तते हितायैव स सुहृत्प्रोच्यते बुधैः

သူတစ်ပါးကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ အခြားသူ၏ အကျိုးအတွက်သာ လုပ်ဆောင်၍ ကရုဏာကို ကရုဏာဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သူကို ပညာရှိတို့က «မိတ်ကောင်း» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 27

स्वार्थोद्युक्तधियो ये स्युरन्वर्थास्तेप्यसुंधराः । मरणं प्रकृतिश्चैव जीवितं विकृतिर्यदा

ကိုယ်ကျိုးတစ်ခုတည်းကိုသာ စိတ်ထား၍ ကြိုးစားသူတို့သည် «အသက်ရှင်» ဟု ခေါ်ရုံသာရှိပြီး အမှန်တကယ် အသက်ကို မထမ်းဆောင်ကြ။ သေခြင်းကို «သဘာဝ» ဟု ယူဆပြီး အသက်ရှင်ခြင်းကိုပင် အလွဲအချော်ဖြစ်လာသော် တန်ဖိုးများ ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီ။

Verse 28

प्राणिनां परमो लाभः केवलं प्राणिसौहृदम् । दरिद्रा रागिणोऽसत्यप्रतिज्ञाता गुरुद्रुहः

သက်ရှိတို့အတွက် အမြင့်ဆုံးသော အကျိုးအမြတ်မှာ သက်ရှိတို့အပေါ် မေတ္တာမိတ်သဟာယသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သီလဓမ္မ၌ ဆင်းရဲ၍ ရာဂကပ်လျက်ရှိသူတို့သည် ကတိကို မမှန်ကန်ဘဲ ဆရာကိုတောင် သစ္စာဖောက်တတ်ကြသည်။

Verse 29

मित्रावसानिनः पापाः प्रायो नरकमंडनाः । परार्थनष्टास्तदमी पंच संप्रति साधवः

မိတ်သဟာယကို အဆုံးသတ်ပျက်စီးစေသော အပြစ်သားတို့သည် အများအားဖြင့် နရကကို အလှဆင်သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် အခြားသူ၏ အကျိုးအတွက် ကိုယ်ကို စွန့်စားခဲ့သော ဤငါးဦးသည် ယခုအခါ တကယ့် သာဓုသူတော်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 30

मम कीर्तिसमुद्धारः स प्रभावो महात्मनाम् । अमीषां यदि ते स्वर्गं प्रयास्यन्ति मया सह । तदाहमपि यास्यामि देवदूतान्यथा न हि

ဤမဟာသူတော်တို့၏ အာနုဘော်ကြီးမားမှုသည် ဤသို့ပင်—သူတို့ကြောင့် ငါ၏ ဂုဏ်သတင်း မြှင့်တင်ခံရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ငါနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာမည်ဆိုလျှင်၊ အို နတ်တမန်၊ ငါလည်း သွားမည်; အခြားမဖြစ်နိုင်။

Verse 31

देवदूत उवाच । एते हरगणाः सर्वेशापभ्रष्टाः क्षितिं गताः

ဒေဝတမန်က ဆို၏ — «ဟရ၏ ဂဏာတို့သည် အလုံးစုံ၏ အရှင်၏ ကျိန်စာကြောင့် အကျိုးပျက်ကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းလာကြ၏»။

Verse 32

शापांते हरपार्श्वे तु यास्यंति पृथिवीपते । विहायेमानतो भूप त्वमागच्छ मया सह

«ကျိန်စာအဆုံးတွင် သူတို့သည် မြေရှင်မင်းကြီး၊ ဟရ၏ အနားသို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီး၊ သူတို့ကို ဒီမှာထား၍ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ လာပါ»။

Verse 33

न चैषां रोचते स्वर्गो हित्वा देवं महेश्वरम् । इंद्रद्युम्न उवाच । यद्येवं गच्छ तद्दूत नायास्येहं त्रिविष्टपम्

«မဟေရှ္ဝရကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံသည်လည်း သူတို့အတွက် မနှစ်သက်စရာ ဖြစ်၏»။ အိန္ဒြဒျုမ္နက ဆို၏ — «ဒါဆိုရင် သွားပါ၊ တမန်ရေ—ကျွန်ုပ်သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်) သို့ မသွားပါ»။

Verse 34

तथा तथा यति ष्यामि भविष्यामि यथा गणः । अविशुद्धिक्षयाधिक्यदूषणैरेष निंदितः

«အဲဒီပုံစံအတိုင်းပင် ကျွန်ုပ်ကြိုးစားမည်၊ ဂဏာကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်။ အကြောင်းမူကား ဤကောင်းကင်ဘုံသည် မသန့်ရှင်းမှု၊ ကုသိုလ်လျော့နည်းခြင်း စသည့် အပြစ်အနာအဆာတို့ကြောင့် ကဲ့ရဲ့ခံရ၏»။

Verse 35

स्वर्गः सदानुश्रविकस्तस्मादेनं न कामये । तत्रस्थास्य पुनः पातो भयं न व्येति मानसात्

«ကောင်းကင်ဘုံသည် အစဉ်အလာအရ ကြားသိရသည့်အရာသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ် မလိုလားပါ။ ထိုအခြေအနေမှ ထပ်မံကျဆင်းရမည့် ကြောက်ရွံ့မှုသည် ကျွန်ုပ်စိတ်မှ မပျောက်ကွယ်ပါ»။

Verse 36

पुनः पातो यतः पुंसस्तस्मात्स्वर्गं न कामये । सति पुण्ये स्वयं तेन पातितो निजलोकतः

လူသည် ထပ်မံကျရောက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံကို မလိုလား။ ကုသိုလ်ရှိနေသော်လည်း ကုသိုလ်ကုန်သွားလျှင် ကိုယ့်လောကမှ ပြန်လည်ကျဆင်းရသည်။

Verse 37

चतुर्मुखेन वैलक्ष्यं गतोऽस्मि कथमेमि तम् । इतीदमुक्त्वा दूतं तं श्रृण्वतोऽस्यैव विस्मयात्

မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ) ရှေ့တွင် ငါသည် အရှက်ရသွားပြီ၊ ထိုကောင်းကင်ဘုံသို့ ငါဘယ်လိုသွားနိုင်မည်နည်း။ ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ထိုတမန်နားထောင်နေစဉ် သူသည် အံ့ဩ၍ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

Verse 38

अप्राक्षीद्भूपतिः कूर्मं तदायुःकारणं तदा । इदमायुः कथं जातं कूर्म दीर्घतमं तव

ထိုအခါ ဘုရင်သည် လိပ်ကို ၎င်း၏ အသက်ရှည်ရခြင်းအကြောင်း မေးမြန်း하였다— “အို လိပ်ရေ၊ သင်၏ အလွန်ရှည်လျားသော အသက်သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း?”

Verse 39

सुहृन्मित्रं गुरुस्त्वं मे येन कीर्तिर्ममोद्धृता

သင်သည် ငါ၏ ကောင်းမြတ်ကိုလိုလားသူ၊ မိတ်ဆွေ၊ ဆရာဖြစ်၏။ သင်ကြောင့်ပင် ငါ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် မြှင့်တင်ခံရ၏။

Verse 40

कूर्म उवाच । श्रृणु भूप कथां दिव्यां श्रवणात्पापनाशिनीम् । कथां सुमधुरामेतां शिवमाहात्म्यसंयुताम्

လိပ်က ပြောသည်— အို ဘုရင်၊ နားထောင်လော့၊ နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျက်စီးစေသော ဒိဗ္ဗကထာကို။ ဤကထာသည် အလွန်ချိုမြိန်၍ ရှိဝ၏ မဟာတ్మျာဖြင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 41

श्रृण्वन्निमामपि कथां नृपते मनुष्यः सुश्रद्धया भवति पापविमुक्तदेहः । शंभोः प्रसादमभिगम्य यथायुरेवमासीत्प्रसादत इयं मम कूर्मता च

အို မင်းကြီး၊ ဤပုံပြင်ကို ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် နားထောင်သူသည် ကိုယ်နှင့်စိတ်တို့၌ အပြစ်ကင်းစင်လာ၏။ သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ကရုဏာတော်ကို ရရှိလျှင် အသက်တာသည် မှန်ကန်စွာ တည်မြဲပြည့်စုံ၏—ထိုကရုဏာတော်ကြောင့်ပင် ငါ၏ «ကူර්မ» အဖြစ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။