Adhyaya 27

Verse 1

। नारद उवाच । ततो निरुपमं दिव्यं सर्वरत्नमयं शुभम् । ईशाननिर्मितं साक्षात्सह देव्याविशद्गृहम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် သမိုင်းမတူ အလွန်မြတ်သော သုခမင်္ဂလာပြည့်ဝ၍ ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိမ်တော်သို့၊ ဒေဝီနှင့်အတူ ဣရှာန (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 2

तत्रासौ मंदरगिरौ सह देव्या भगाक्षहा । प्रासादे तत्र चोद्याने रेमे संहृष्टमानसः

ထိုနေရာ မန္ဒရဂిరိပေါ်တွင် ဘဂ၏ မျက်စိကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ရှီဝဘုရားသည် ဒေဝီနှင့်အတူ ထိုပရాసာဒနှင့် ဥယျာဉ်တော်၌ စိတ်နှလုံးရွှင်လန်းစွာ ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकेणातिपीडिताः । प्रोत्साहितेन चात्यर्थं मया कलिचिकीर्षुणा

ထိုအချိန်တွင် တာရက၏ အလွန်အမင်း နှိပ်စက်မှုကြောင့် ဒေဝတားတို့ ဒုက္ခရောက်ကြပြီး၊ ပဋိပက္ခကို စတင်လှုပ်ရှားစေလိုသော ငါကလည်း အလွန်အမင်း လှုံ့ဆော်တိုက်တွန်းခဲ့၏။

Verse 4

आसाद्य ते भवं देवं तुष्टुबुर्बहुधा स्तवैः । एतस्मिन्नंतरे देवी प्रोद्वर्तयत गात्रकम्

သူတို့သည် ဘဝ (Bhava) ဘုရားသခင်ထံ ရောက်ရှိကာ စတုတိများစွာဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုအချိန်တည်းတွင် ဒေဝီသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို လိမ်းနှိပ်၍ အနံ့ဆီဖြင့် သုတ်လိမ်းစတင်တော်မူ၏။

Verse 5

उद्वर्तनमलेनाथ नरं चक्रे गजाननम् । देवानां संस्तवैः पुण्यैः कृपयाभिपरिप्लुता

ကိုယ်လိမ်းသုတ်ရာမှ ထွက်လာသော ပျစ်ပျစ်မလေးဖြင့် ဒေဝီသည် လူတစ်ဦးကို ဖန်ဆင်းကာ ဂဇာနန (ဆင်မျက်နှာ) ဟူ၍ ဖြစ်စေတော်မူ၏။ ဒေဝတားတို့၏ ပုဏ္ဏသတ္တိရှိသော ချီးမွမ်းသံများကြောင့် ကရုဏာပြည့်ဝလာသဖြင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်တော်မူ၏။

Verse 6

पुत्रेत्युवाच तं देवी ततः संहृष्टमानसा । एतस्मिन्नंतरे शर्वस्तत्रागत्य वचोऽब्रवीत्

ထိုအခါ နတ်မိခင်ဒေဝီသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် သူ့အား «သားရေ» ဟု ခေါ်ဆို၏။ ထိုခဏ၌ပင် ရှရဝ (ရှီဝ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 7

पुत्रस्तवायं गिरिजे श्रृणु यादृग्भविष्यति । विक्रमेण च वीर्येण कृपया सदृशो मया

«အို ဂိရိဇာ၊ ဤသူသည် သင်၏သားဖြစ်၏—သူ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်ကို နားထောင်လော့။ ရဲရင့်မှု၊ အင်အား၊ နှင့် ကရုဏာတရားတို့၌ သူသည် ငါနှင့်တူလိမ့်မည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 8

यथाहं तादृशश्चासौ पुत्रस्ते भविता गुणैः । ये च पापा दुराचारा वेदान्धर्मं द्विषंति च

«ငါကဲ့သို့ပင် သင်၏သားသည်လည်း ဂုဏ်သတ္တိများအားဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် အပြစ်ရှိသူ၊ အကျင့်ဆိုးသူတို့—ဝေဒနှင့် ဓမ္မကို မုန်းတီးသူတို့…»

Verse 9

तेषामामरणांतानि विघ्नान्येष करिष्यति । ये च मां नैव मन्यंते विष्णुं वापि जगद्गुरुम्

«သူတို့အတွက် သေဆုံးချိန်တိုင်အောင် တည်မြဲသော အတားအဆီးများကို သူ ပြုလုပ်လိမ့်မည်—အထူးသဖြင့် ငါ့ကို မလေးစားသူများနှင့် လောကဂုရု ဗိṣṇုကိုလည်း မလေးစားသူများအတွက်»။

Verse 10

विघ्निता विघ्नराजेन ते यास्यंति महत्तमः । तेषां गृहेषु कलहः सदा नैवोपसाम्यति

အို အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ ဗိဃ္နရာဇ (အတားအဆီး၏ အရှင်) ကြောင့် တားဆီးခံရသူတို့သည် ပျက်စီးရာသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ သူတို့အိမ်များတွင်လည်း အငြင်းပွားမှုသည် အစဉ်မပြတ် မငြိမ်မသက်ဘဲ တည်နေ၏။

Verse 11

पुत्रस्य तव विघ्नेन समूलं तस्य नश्यति । येषां न पूज्याः पूज्यंते क्रोधासत्यपराश्च ये

သင်၏သား ဗိဃ္နေးရှ (Vighneśa) ထားသော အတားအဆီးကြောင့် သူတို့သည် အမြစ်မှစ၍ ပျက်စီးသွားမည်—မထိုက်တန်သူကို ထိုက်တန်သကဲ့သို့ ကိုးကွယ်သူများနှင့် ဒေါသ၊ မုသား၌ စွဲလမ်းသူများ။

Verse 12

रौद्रसाहसिका ये च तेषां विघ्नं करिष्यति । श्रुतिधर्माञ्ज्ञातिधर्मान्पालयंति गुरूंश्च ये

ကြမ်းတမ်း၍ မိုက်မဲစွာ အကြမ်းဖက်သူတို့အပေါ် သူသည် အတားအဆီးများကို ချမှတ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သြုတိ (Śruti) မှ သင်ကြားသော ဓမ္မများ၊ ဆွေမျိုးဝတ္တရားဓမ္မများကို ထိန်းသိမ်း၍ ဂုရုတို့ကို ရိုသေသူများ—

Verse 13

कृपालवो गतक्रोधास्तेषां विघ्नं हरिष्यति । सर्वे धर्माश्च कर्माणि तथा नानाविधानि च

ကရုဏာရှိ၍ ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပြီးသူတို့အတွက် သူသည် အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ဓမ္မများနှင့် ကర్మကိစ္စများ—အမျိုးမျိုးသော လုပ်ဆောင်ချက်များအားလုံး—

Verse 14

सविघ्नानि भिवष्यंति पूजयास्य विना शुभे । एवं श्रुत्वा उमा प्राह एवमस्त्विति शंकरम्

“သူ့ကို မပူဇော်ဘဲနေလျှင်၊ အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ အရာအားလုံးသည် အတားအဆီးများဖြင့် ပြည့်နှက်လိမ့်မည်” ဟု။ ထိုသို့ကြားပြီးနောက် ဥမာသည် ရှင်ကရအား “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 15

ततो बृहत्तनुः सोऽभूत्तेजसा द्योतयन्दिशः । ततो गणैः समं शर्वः सुराणां प्रददौ च तम् । यावत्तार कहंता वो भवेत्तावदयं प्रभुः

ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားလာ၍ တေဇ (tejas) ဖြင့် အရပ်အနှံ့ကို ထွန်းလင်းစေ၏။ ထို့နောက် ရှရဝ (Śarva) သည် မိမိ၏ ဂဏ (gaṇa) များနှင့်အတူ သူ့ကို ဒေဝတားတို့ထံ အပ်နှံကာ ဆို၏—“သင်တို့၏ တာရက (Tāraka) ကို သတ်မည့်သူ မပေါ်သေးသရွေ့၊ ထိုကာလအတွင်း ဤအရှင်သည် သင်တို့၏ ကာကွယ်ရှင် ဖြစ်လိမ့်မည်”။

Verse 16

ततो विघ्नपतिर्देवैः संस्तुतः प्रमतार्तिहा । चकार तेषां कृत्यानि विघ्नानि दितिजन्मनाम्

ထို့နောက် ဒေဝတို့က ချီးမွမ်းကြသော ဝိဃ္နပတိသည် သီဝ၏ အစေခံပရမတတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားသူဖြစ်၍ မိမိတာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ကာ ဒိတိမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော အသူရတို့အပေါ် အတားအဆီးများကို ဖြစ်စေ하였다။

Verse 17

पार्वती च पुनर्देवी पुत्रत्वे परिकल्प्य च । अशोकस्यांकुरं वार्भिरवर्द्धयत स्वादृतैः

ထို့ပြင် ဒေဝီ ပါရဝတီသည် ထပ်မံ၍ မိမိ၏ သားအဖြစ် သတ်မှတ်စိတ်ကူးကာ အရှိုက သစ်ပင်၏ အညှို့ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားသော ရေဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်하였다။

Verse 18

सप्तर्षीनथ चाहूय संस्कारमंगलं तरोः । कारयामास तन्वंगी ततस्तां मुनयोऽब्रुवन्

ထို့နောက် ကိုယ်လုံးပါးလျားသည့် ဒေဝီသည် စပ္တဋ္ဌိ (ရိရှီ ခုနစ်ပါး) ကို ခေါ်ယူ၍ သစ်ပင်အတွက် မင်္ဂလာသင်္ကာရ အခမ်းအနားကို ကျင်းပစေ하였다။ ထို့နောက် မုနိတို့က သူမအား ပြောကြား하였다။

Verse 19

त्वयैव दर्शिते मार्गे मर्यादां कर्तुमर्हसि । किं फलं भविता देवि कल्पितैस्तरुपुत्रकैः

မုနိတို့က ပြောကြားသည်— “လမ်းကို သင်ကိုယ်တိုင် ပြသပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ဒေဝီ၊ သင်သည် စည်းကမ်းနှင့် ကန့်သတ်ချက်ကို တည်ထောင်သင့်သည်။ ဤသစ်ပင်မှ မွေးဖွားသကဲ့သို့ စိတ်ကူးထားသော ‘သစ်ပင်သား’ များမှ ဘာအကျိုးရလဒ် ပေါ်ထွန်းမည်နည်း?”

Verse 20

देव्युवाच । यो वै निरुदके ग्रामे कूपं कारयते बुधः । यावत्तोयं भवेत्कूपे तावत्स्वर्गे स मोदते

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်— “ရေမရှိသော ရွာ၌ ပညာရှိတစ်ဦးက ရေတွင်းတူးဆောက်စေပါက၊ ထိုရေတွင်း၌ ရေရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေမည်။”

Verse 21

दशकूपसमावापी दशवापी समं सरः । दशसरःसमा कन्या दशकन्यासमः क्रतुः

လှေကားရေတွင်းတစ်ခုသည် ရေတွင်းဆယ်ခုနှင့်တူ၏။ ကန်တစ်ကန်သည် လှေကားရေတွင်းဆယ်ခုနှင့်တူ၏။ သမီးကို မင်္ဂလာပေးလှူခြင်းတစ်ကြိမ်သည် ကန်ဆယ်ကန်နှင့်တူ၏။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတစ်ကြိမ်သည် ထိုသမီးပေးလှူမှုဆယ်ကြိမ်နှင့်တူ၏။

Verse 22

दशक्रतुसमः पुत्रो दशपुत्रसमो द्रुमः

သားတစ်ယောက်သည် ယဇ်ပူဇော်မှုဆယ်ကြိမ်နှင့်တူ၏။ သစ်ပင်တစ်ပင်သည် သားဆယ်ယောက်နှင့်တူ၏။

Verse 23

एषैव मम मर्यादा नियता लोकभाविनी । जीर्णोद्धारे कृते वापि फलं तद्द्विगुणं मतम्

«ဤအရာသည် လောကအကျိုးပြုသော ငါ၏ သတ်မှတ်ထားသည့် စည်းကမ်းတရားပင် ဖြစ်၏။ အိုင်းယိုင်းပျက်စီးသွားသော အရာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထူထောင်လျှင် ထိုကောင်းကျိုးဖလသည် နှစ်ဆဟု သတ်မှတ်ကြ၏»။

Verse 24

इति गणेशोत्पत्तिः । ततः कदाचिद्भगवानुमया सह मंदरे । मंदिरे हर्षजनने कलधौतमये शुभे

ဤသို့ဖြင့် ဂဏေရှ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်း ပြီးဆုံး၏။ ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကောင်းမြတ်သော ဘုရားရှင်သည် ဥမာနှင့်အတူ မန္ဒရတောင်ပေါ်၌၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ် မန္တိရ်တော်တစ်ဆောင်၌ နေ၏—ကောင်းမြတ်၍ သန့်စင်သော ရွှေစင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မန္တိရ်တော်ဖြစ်၏။

Verse 25

प्रकीर्णकुसुमामोदमहालिकुलकूजिते । किंनरोद्गीतसंगीत प्रतिशब्दितमध्यके

အနှံ့အပြားကျနေသော ပန်းများ၏ မွှေးရနံ့နှင့် ပျားအုပ်ကြီးများ၏ ဟွမ်ဟွမ်သံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အတွင်းဗဟို၌ ကိန္နရတို့ သီဆိုသော တေးဂီတသံသည် ပြန်လှန်တုံ့ပြန်၍ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိ၏။

Verse 26

क्रीडामयूरैर्हसैश्च श्रुतैश्चैवाभिनादिते । मौक्तिकैर्विविध रत्नैर्विनिर्मितगवाक्षके

ထိုနေရာသည် ကစားမြူးနေသော မယူးငှက်များ၊ ဟံသာငှက်များနှင့် အခြားငှက်တို့၏ အော်ဟစ်သံများဖြင့် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းနေ၏။ ပြတင်းပေါက်များကို မုက္တိကာပုလဲနှင့် ရတနာမျိုးစုံဖြင့် ပြုလုပ်ထား၏။

Verse 27

तत्र पुण्यकथाभिश्च क्रीडतो रुभयोस्तयोः । प्रादुरभून्महाञ्छब्दः पूरितांबरगोचरः

ထိုနေရာ၌ သူတို့နှစ်ဦး ကစားမြူးကာ ပုဏ္ဏကထာ—သန့်ရှင်းသောဓမ္မကഥာများကို ပြောဆိုနေစဉ်၊ ကြီးမားသောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကောင်းကင်ကို ပြည့်နှက်ကာ အာကာသတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွား၏။

Verse 28

तं श्रुत्वा कौतुकाद्देवी किमेतदिति शंकरम् । पर्यपृच्छच्छुभतनूर्हरं विस्मयपूर्वकम्

ထိုအသံကို ကြားသော်၊ စိတ်ဝင်စားကာ အံ့ဩသဖြင့် ဒေဝီသည် သင်္ကရအား “ဤအရာသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးမြန်း၏။ မင်္ဂလာသရုပ်ရှိသော ဒေဝီသည် ဟရအား အံ့ဩစွာ စုံစမ်းမေးမြန်းလေ၏။

Verse 29

तामाह देवीं गिरिशो दृष्टपूर्वास्तु ते त्वया । एते गणा मे क्रीडंति शैलेऽस्मिंस्त्वत्प्रियाः शुभे

ဂိရိရှသည် ဒေဝီအား မိန့်တော်မူ၏—“ဤတို့ကို သင် ယခင်က မြင်ဖူးပြီးသားပင်။ ဤတို့သည် ငါ၏ ဂဏာများ ဖြစ်၍ ဤတောင်ပေါ်တွင် ကစားမြူးနေကြသည်၊ အို မင်္ဂလာရှိသူရေ—သူတို့သည် သင်အတွက် ချစ်ခင်အပ်သောသူများ ဖြစ်ကြ၏။”

Verse 30

तपसा ब्रह्मचर्येण क्लेशेन क्षेत्रसाधनैः । यैरहं तोषितः पृथ्व्यां त एते मनुजोत्तमाः

တပသ—အာသီတိ, ဗြဟ္မစရိယ—သန့်ရှင်းသောစည်းကမ်း, ဒုက္ခကလေးရှ—ခက်ခဲမှု, နှင့် က్షೇತ್ರစాధန—သန့်ရှင်းရာဌာနတို့၏ အကျင့်အကြံများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေသောသူတို့—ဤတို့သည် လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူများပင် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 31

मत्समीपमनुप्राप्ता मम लोकं वरानने । चराचरस्य जगतः सृष्टिसंहारणक्षमाः

အို မျက်နှာလှသော မိန်းမရေ၊ သူတို့သည် ငါ့အနီးသို့ ရောက်လာ၍ ငါ့လောကကို ရရှိသဖြင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဖျက်သိမ်းခြင်း ပြုနိုင်သော အင်အားရှိကြသည်။

Verse 32

विनैतान्नैव मे प्रीतिर्नैभिर्विरहितो रमे । एते अहमहं चैते तानेतान्पस्य पार्वति

သူတို့မရှိလျှင် ငါ့တွင် ပျော်ရွှင်မှုမရှိ၊ သူတို့နှင့်ကွာသွားလျှင် ငါ မရမယ်မပျော်။ သူတို့သည် ငါကဲ့သို့ဖြစ်၍ ငါလည်း သူတို့ကဲ့သို့ဖြစ်သည်—ကြည့်လော့၊ ပါర్వတီရေ။

Verse 33

इत्युक्ता विस्मिता देवी ददृशे तान्गवाक्षके । स्थिता पद्मपलाशाक्षी महादेवेन भाषिता

ဤသို့ မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသဖြင့် နတ်မယ်သည် အံ့အားသင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အဖွင့်၌ သူတို့ကို မြင်လေ၏။ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော နတ်မယ်သည် မဟာဒေဝ၏ စကားကို ခံယူပြီး ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ၏။

Verse 34

केचित्कृशा ह्रस्वदीर्घाः केचित्स्थूलमहोदराः । व्याघ्रेभमेषाजमुखा नानाप्राणिमहामुखाः

အချို့သည် ပိန်ပါး၍ အချို့သည် ပုသို့မဟုတ် ရှည်မြင့်ကြ၏; အချို့သည် ဝဝကြီး၍ ဝမ်းဗိုက်ကြီးမား၏။ အချို့သည် ကျား၊ ဆင်၊ သိုး၊ ဆိတ်တို့ကဲ့သို့ မျက်နှာရှိကြပြီး သတ္တဝါမျိုးစုံ၏ မျက်နှာကြီးများကို ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 35

व्याघ्रचर्मपरीधाना नग्ना ज्वालामुखाः परे । गोकर्णा गजकर्णाश्च बहुपादमुखेक्षणाः

အချို့သည် ကျားအရေကို ဝတ်ဆင်ကြ၏; အချို့သည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ မီးလောင်သကဲ့သို့ မျက်နှာပေါက် (ပါးစပ်) ရှိကြ၏။ အချို့သည် နွားနားကဲ့သို့ နားရှိ၍ အချို့သည် ဆင်နားကဲ့သို့ နားရှိကြ၏; အချို့သည် ခြေ၊ မျက်နှာနှင့် မျက်စိ အများအပြားရှိကြ၏။

Verse 36

विचित्रवाहनाश्चैव नानायुधधरास्तथा । गीतवादित्रतत्त्वज्ञाः सत्त्वगीतरसप्रियाः

သူတို့သည် အံ့ဩဖွယ် စီးနင်းယာဉ်များရှိ၍ လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ကြ၏။ သီချင်းနှင့် တူရိယာတို့၏ သဘောတရားကို နားလည်ကြပြီး သန့်ရှင်းညီညွတ်သော ဂီတ၏ အရသာကို နှစ်သက်ကြ၏။

Verse 37

तान्दृष्ट्वा पार्वती प्राह कतिसंख्याभिधास्त्वमी

သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပါရဝတီက မေးလေ၏— “သူတို့၏ အရေအတွက် မည်မျှနည်း၊ အမည်များကား မည်သို့နည်း?”

Verse 38

श्रीशंकर उवाच । असंख्ये यास्त्वमी देवी असंख्येयाभिधास्तथा । जगदापूरितं सर्वमेतैर्भीमैर्महाबलैः

သီရိရှင်ကရက ပြော၏— “ဒေဝီရေ၊ သူတို့သည် အရေအတွက်မရှိသကဲ့သို့ အမည်ခေါ်လည်း ရေတွက်မကုန်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ် မဟာဗလရှိသူတို့ကြောင့် လောကတစ်လောကလုံး ပြည့်နှက်နေ၏။”

Verse 39

सिद्धक्षेत्रेषु रथ्यासु जीर्णोद्यानेषु वेश्मसु । दानवानां शरीरेषु बालेषून्मत्तकेषु च

စိဒ္ဓတို့၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများ၌လည်းကောင်း၊ လမ်းမများ၌လည်းကောင်း၊ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းသော ဥယျာဉ်နှင့် အိမ်များ၌လည်းကောင်း၊ ဒာနဝတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ၌လည်းကောင်း၊ ကလေးများနှင့် အရူးအမူးတို့၌လည်းကောင်း—သူတို့ တည်ရှိနေကြ၏။

Verse 40

एते विशति मुदिता नानाहारविहारिणः । ऊष्मपाः फेनपाश्चैव धूम्रपा मधुपायिनः । मदाहाराः सर्वभक्ष्यास्तथान्ये चाप्यभोजनाः

ဤဂဏများ အနှစ်ဆယ်သည် ပျော်ရွှင်မြူးတူး၍ အစားအစာနှင့် အပျော်အပါး အမျိုးမျိုးဖြင့် လှည့်လည်ကြ၏။ တချို့သည် အပူငွေ့ကို သောက်ကြ၊ တချို့သည် ဖုံးကို သောက်ကြ၊ တချို့သည် မီးခိုးကို သောက်ကြ၊ တချို့သည် ပျားရည်ကို သောက်ကြ၏။ တချို့သည် မူးယစ်အရာကို အစာအဖြစ်ယူကြ၊ တချို့သည် အရာအားလုံးကို စားကြ—အခြားတချို့ကတော့ အစာမစားဘဲပင် အသက်ရှင်ကြ၏။

Verse 41

गीतनृत्योपहाराश्च नानावाद्यरवप्रियाः । अनंतत्वादमीषां च वक्तुं शक्या न वै गुणाः

သူတို့သည် သီချင်း၊ အကနှင့် ပူဇော်သက္ကာများကို နှစ်သက်ကြပြီး တူရိယာမျိုးစုံ၏ အသံကို ချစ်မြတ်နိုးကြသည်။ သူတို့၏ သဘာဝသည် အဆုံးမရှိသဖြင့် သူတို့၏ ဂုဏ်ရည်များကို စကားဖြင့် အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်ပါ။

Verse 42

श्रीदेव्युवाच । मनःशिलेन कल्केन य एष च्छुरिताननः । तेजसा भास्कराकारो रूपेण सदृशस्तव

သီရိဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “ဤသူ၏ မျက်နှာသည် မနဿီလာ (အနီရောင် အာဆနစ်) လိမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ တေဇောသည် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားဖြင့်လည်း သင်နှင့် ဆင်တူ၏။”

Verse 43

आकर्ण्याकर्ण्य ते देव गणैर्गीतान्महागुणान् । मुहुर्नृत्यति हास्यं च विदधाति मुहुर्मुहुः

အို ဒေဝါ၊ ဂဏများက သီဆိုချီးမွမ်းသော မဟာဂုဏ်ရည်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနာသဖြင့် သူသည် မကြာခဏ ကခုန်လျက်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ရယ်မောလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 44

सदाशिवशिवेत्येवं विह्वलो वक्ति यो मुहुः । धन्योऽमीदृशी यस्य भक्तिस्त्वयि महेश्वरे

စိတ်လှုပ်ရှား၍ မူးမောသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ “စဒါရှီဝ! ရှီဝ!” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုနေသူ—အို မဟေရှ్వర၊ သင့်အပေါ် ထိုသို့သော ဘက္တိရှိသူသည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 45

एनं विज्ञातुमिच्छामि किंनामासौ गणस्तव । श्रीशंकर उवाच । स एष वीरक देवी सदा मेद्रिसुते प्रियः

“သူကို သိချင်ပါသည်—သင်၏ ဂဏသည် အမည်မည်နည်း?” ဟု မေးလျှင်၊ သီရိရှင်ကရက မိန့်တော်မူသည်– “ဒေဝီရေ၊ ဤသူသည် ဗီရက ဖြစ်၏။ အို တောင်သမီးရေ၊ သူသည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။”

Verse 46

नानाश्चर्यगुणाधारः प्रतीहारो मतोंऽबिके । देव्युवाच । ईदृशस्य सुतस्यापि ममोऽकंठा पुरांतक

«အမ္ဗိကာရေ၊ သူသည် အံ့ဖွယ်ဂုဏ်တော်များစွာကို ထမ်းဆောင်သော တံခါးစောင့်ဟု သတ်မှတ်ကြ၏»။ ဒေဝီမိန့်တော်မူသည်– «တိရိပုရကို ဖျက်ဆီးသော ပုရာန္တကာရေ၊ ဤသို့သော သားတော်ရှိသော်လည်း ကျွန်မ၏ ဆန္ဒတောင့်တမှု မတားဆီးနိုင်ပါ»။

Verse 47

कदाहमीदृशं पुत्रं लप्स्याम्यानंददायकम् । शर्व उवाच । एष एव सुतस्तेस्तु यावदीदृक्परो भवेत्

«အံ့မြူးပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းသော ဤသို့သော သားတော်ကို ကျွန်မ ဘယ်အချိန်ရမည်နည်း»။ ရှာဝ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်– «ဤသူပင် သင်၏သား ဖြစ်ပါစေ၊ ဤသို့သော သဒ္ဓါဖြင့် ဆက်လက်အပ်နှံနေသမျှ»။

Verse 48

इत्युक्ता विजयां प्राह शीघ्रमानय वीरकम् । विजया च ततो गत्वा वीरकं वाक्यमब्रवीत्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် (ရှီဝ) သည် ဝိဇယာအား «မြန်မြန် ဝီရကကို ခေါ်လာ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ဝိဇယာ သွား၍ ဝီရကအား စကားဆိုလေ၏။

Verse 49

एहि वीरक ते देवी गिरिजा तोषिता शुभा । त्वममाह्वयति सा देवी भवस्यानुमते स्वयम्

«လာပါ ဝီရကာ၊ မင်္ဂလာရှိသော ဂိရိဇာဒေဝီ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပြီ။ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဒေဝီတော်ကိုယ်တိုင် သင့်ကို ခေါ်တော်မူသည်»။

Verse 50

इत्युक्तः संभ्रमयुतो मुखं संमार्ज्य पाणिना । देव्याः समीपमागच्छज्जययाऽनुगतः शनैः

ဤသို့ ခေါ်ဆိုခံရသဖြင့် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ရိုသေကြောက်ရွံ့စွာ လက်ဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်ကာ၊ ဂျယာ နောက်မှလိုက်လျက် ဒေဝီအနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 51

तं दृष्ट्वा गिरिजा प्राह गिरामधुरवर्णया । एह्येहि पुत्र दत्तस्त्वं भवेन मम पुत्रकः

သူ့ကိုမြင်သော် ဂိရိဇာမယ်တော်သည် အသံချိုမြိန်စွာ မိန့်တော်မူ၏— «လာပါ၊ လာပါ၊ သားရေ။ ဘဝ (သီဝ) က မိခင်ထံ ပေးအပ်ထားသော သားဖြစ်၏; သင်သည် မိခင်၏ ချစ်လှစွာသော သားတော်»။

Verse 52

इत्युक्तो दंडवद्देवीं प्रणम्यावस्थितः पुरः । माता ततस्तमालिंग्य कृत्वोत्संगे च वीरकम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် သူသည် ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် (ကိုယ်လုံးပြားလဲ၍) ဒေဝီကို ဦးချကန်တော့ကာ ရှေ့၌ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် မိခင်သည် သူ့ကို ဖက်လှုပ်ကာ ဝီရက (Vīraka) ကို မိမိပေါင်ပေါ် တင်ထားလေ၏။

Verse 53

चुचुंब च कपोले तं गात्राणि च प्रमार्जयत् । भूषयामास दिव्यैस्तं स्वयं नानाविभूषणैः

မယ်တော်သည် သူ့ပါးကို နမ်းရှိုက်ကာ ကိုယ်အင်္ဂါများကို နူးညံ့စွာ သုတ်သင်ပေး၏။ ထို့နောက် မယ်တော်ကိုယ်တိုင် အမျိုးမျိုးသော ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် သူ့ကို တန်ဆာဆင်ပေးလေ၏။

Verse 54

एवं संकल्प्य तं पुत्रं लालयित्वा उमाचिरम् । उवाच पुत्र क्रीडेति गच्छ सार्धं गणैरिति

ဤသို့ စိတ်ကူး၍ သူ့ကို သားတော်ဟု လက်ခံကာ ဥမာမယ်တော်သည် အချိန်ကြာကြာ ချစ်ခင်လှုပ်ရှားပေး၏။ ထို့နောက် မိန့်တော်မူသည်— «သားရေ၊ ကစားသွားလော့; ဂဏများ (Gaṇas) နှင့်အတူ သွားလော့»။

Verse 55

ततश्चिक्रीड मध्ये स गणानां पार्वतीसुतः । मुहुर्मुहुः स्वमनसि स्तुवन्भक्तिं स शांकरीम्

ထို့နောက် ပါရဝတီ၏ သားတော်သည် ဂဏများအလယ်၌ ကစားလေ၏။ ထို့ပြင် မိမိစိတ်အတွင်း၌ မကြာခဏ ထပ်တလဲလဲ သာင်ကရီ (မဟာမယ်တော်) အပေါ် ဘက္တိ—သဒ္ဓါပူဇာကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 56

प्रणम्य सर्वभूतानि प्रार्थयाम्यस्मि दुष्करम् । भक्त्या भजध्वमीशानं यस्या भक्तेरिदं फलम्

သတ္တဝါအားလုံးကို ဦးညွတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ခက်ခဲသောအရာတစ်ခုကို တောင်းပန်ပါ၏။ ဣဿာနကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ကြလော့—ဤအကျိုးသည် ထိုဘက္တိ၏ အဖိုးအနက်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 57

क्रीडितुं वीरके याते ततो देवी च पार्वती । नानाकथाभिस्चिक्रीड पुनरेव जटाभृता

ဝီရကာ ကစားရန် ထွက်သွားသောအခါ၊ ဒေဝီ ပါရဝတီသည် ထပ်မံ၍ ဇဋာဆံပင်ရှိသော အရှင် (ရှီဝ) နှင့် အမျိုးမျိုးသော ပုံပြင်ကథာများဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားလေ၏။

Verse 58

ततो गिरिसुताकण्ठे क्षिप्तबाहुर्महेश्वरः । तपसस्तु विशेषार्थं नर्म देवीं किलाब्रवीत्

ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရသည် တောင်မွေးဒေဝီ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ လက်တင်၍ ပွေ့ဖက်ကာ၊ ကစားသလိုသော စကားဖြင့် ဒေဝီအား မိန့်တော်မူလေ၏—သို့ရာတွင် တပစ် (tapas) ၏ အထူးရည်ရွယ်ချက်ကို ညွှန်ပြလိုသော အကြံရှိ၏။

Verse 59

स हि गौरतनुः शर्वो विशेषाच्छशिशोभितः । रंजिता च विभावर्या देवी नीलोत्पलच्छविः

အကြောင်းမူကား ရှရဝ (Śarva) သည် ကိုယ်ခန္ဓာဖြူဝင်း၍ လ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် အထူးတင့်တယ်လှ၏။ နီလဥတ္ပလ ပန်းကဲ့သို့ အမဲရောင်ရှိသော ဒေဝီလည်း ည၏ တောက်ပမှုကြောင့် ပိုမိုလှပလာ၏။

Verse 60

शर्व उवाच । शरीरे मम तन्वंगी सिते भास्यसितद्युतिः । भुजंगीवासिता शुभ्रे संश्लिष्टा चन्दने तरौ

ရှရဝ မိန့်တော်မူသည်—«အင်္ဂါပါးလှသောသူမရေ၊ ငါ၏ ကိုယ်ပေါ်၌၊ ဖြူဝင်းသောသူမရေ၊ သင်၏ အလင်းရောင်သည် အမဲရောင်နှင့် ဖြူတောက်တောက် ရောနှောသကဲ့သို့ ထင်ရ၏—ဖြူဖျော့သော စန္ဒနပင်ကို တောက်ပသော မြွေက ကပ်လျက်ပတ်ထားသကဲ့သို့»။

Verse 61

चंद्रज्योत्स्नाभिसंपृक्ता तामसी रजनी यथा । रजनी वा सिते पक्षे दृष्टिदोषं ददासि मे

သင်သည် လမင်းအလင်းရောင်နှင့် ရောနှောနေသော မှောင်မိုက်ညကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် လင်းလက်သော ပက္ခဝက်အတွင်းရှိ ညကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အလှတရားရှိသူရေ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်မြင်ကို အပြစ်အနာတရ ပေး၏။

Verse 62

इत्युक्ता गिरिजा तेन कण्ठं शर्वाद्विमुच्य सा । उवाच कोपरक्ताक्षी भृकुटीविकृतानना

ထိုသို့ သူက ပြောဆိုသဖြင့် ဂိရိဇာသည် ရှရဝ၏ လည်ပင်းကို လွှတ်၍ ပြောလေ၏—ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ၊ မျက်နှာသည် မျက်ခုံးချိုးကြောင့် ပုံပျက်နေ၏။

Verse 63

स्वकृतेन जनः सर्वो जनेन परिभूयते । अवश्यमर्थी प्राप्नोति खण्डनां शशिखंडभृत्

မိမိ၏ ကံကမ္မကြောင့် လူအားလုံးသည် အခြားသူတို့၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံရ၏။ လမင်းတံဆိပ်ကို ဆောင်သူရေ၊ အခြားသူ၏ ကျေးဇူးကို တောင်းရသူသည် မလွဲမသွေ အပြစ်တင်နှိမ့်ချခြင်းကို တွေ့ရ၏။

Verse 64

तपोभिर्दीप्तचरितैर्यत्त्वां प्रार्थितवत्यहम् । तस्य मे नियमस्यैवमवमानः पदेपदे

တပသျာနှင့် တောက်ပသော ဝတ္တရားများဖြင့် သင့်ကို ကျွန်ုပ် တောင်းပန်ရှာဖွေခဲ့၏။ ထိုစည်းကမ်းဝတ္တရားသည် ယခု အဆင့်တိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်အတွက် အရှက်ခွဲခံနေရ၏။

Verse 65

नैवाहं कुटिला शर्व विषमा न च धूर्जटे । स्वदोषैस्त्वं गतः क्षांतिं तथा दोषाकरश्रियः

ကျွန်ုပ်သည် မကောက်ကျစ်ပါ၊ ရှရဝရေ; မမျှတလည်း မဟုတ်ပါ၊ ဆံပင်ချည်ထုံးရှိသူရေ။ အပြစ်များ၏ သိုက်တူးကဲ့သို့ အလှဆင်ထားသော သင်သည် မိမိအပြစ်ကြောင့်သာ သည်းခံခြင်းသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 66

नाहं मुष्णामि नयने नेत्रहंता भवान्भव । भगस्तत्ते विजानाति तथैवेदं जगत्त्रयमा

အို ဘဝ (Bhava)၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင်၏မျက်စိတို့ကို မခိုးယူပါ။ အသင်ကိုယ်တိုင်သည်သာ မျက်စိတို့ကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်ပါသည်။ ဘဂ (Bhaga) နတ်မင်းသည် အသင်၏ ဤအကြောင်းကို သိရှိသကဲ့သို့ ဤလောကသုံးပါးလုံးကလည်း သိရှိကြပါသည်။

Verse 67

मूर्ध्नि शूलं जनयसे स्वैर्दोषैर्मामदिक्षिपन् । यत्त्वं मामाह कृष्णेति महाकालोऽसि विश्रुतः

အသင်သည် အကျွန်ုပ်အား အပြစ်တင်လျက် အသင်၏ အပြစ်များဖြင့် အကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်း၌ နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေပါသည်။ အသင်သည် အကျွန်ုပ်အား 'အမည်း' ဟု ခေါ်ဆိုသောကြောင့် အသင်သည် မဟာကာလ (Mahākāla) ဟု အမှန်ပင် ကျော်ကြားလှပါသည်။

Verse 68

यास्याम्यहं परित्यक्तुमात्मानं तपसा गिरिम् । जीवंत्या नास्ति मे कृत्यं धूर्तेन परिभूतया

အကျွန်ုပ်သည် တောင်တော်သို့ သွား၍ ခြိုးခြံသော အကျင့်ဖြင့် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပါအံ့။ လှည့်စားသူတစ်ဦး၏ စော်ကားမှုကို ခံရသဖြင့် အကျွန်ုပ်သည် ဆက်လက်အသက်ရှင်နေသော်လည်း အကျိုးမရှိတော့ပါ။

Verse 69

निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं भवः । उवाचाथ च संभ्रांतो दुर्ज्ञेयचरितो हरः

ဒေါသကြောင့် စူးရှသော သူမ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဘဝ (Bhava) သည် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် မိန့်တော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား ဟရ (Hara) ၏ အပြုအမူတို့သည် နားလည်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့်တည်း။

Verse 70

न तत्त्वज्ञासि गिरिजे नाहं निंदापरस्तव । चाटूक्तिबुद्ध्या कृतवांस्त वाहं नर्मकीर्तनम्

အို ဂိရိဇာ (Girijā)၊ အသင်သည် အမှန်တရားကို နားမလည်ပါ။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား အပြစ်တင်ရသည်ကို နှစ်သက်သူ မဟုတ်ပါ။ ချစ်စဖွယ် မြှောက်ပင့်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့်သာ ထိုနောက်ပြောင်သော စကားများကို အကျွန်ုပ် ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Verse 71

विकल्पः स्वच्छचित्तेति गिरिजैषा मम प्रिया । प्रायेण भूतिलिप्तानामन्यथा चिंतिता हृदि

အို ဂိရိဇာ၊ ဤသည်မှာ ငါချစ်မြတ်နိုးသော အမြင်ဖြစ်၏—“သန့်ရှင်းသကဲ့သို့ ထင်ရသော စိတ်၌ပင် သံသယနှင့် ယိမ်းယိုင်မှု ပေါ်ထွက်နိုင်သည်”။ လောကီအမှုန်အခဲ (ပြာမှုန်) လိမ်းကပ်နေသူတို့၏ နှလုံးသားသည် မကြာခဏ အခြားသဘောဖြင့် ထင်မြင်တတ်၏။

Verse 72

अस्मादृशानां कृष्णांगि प्रवर्तंतेऽन्यथा गिरः । यद्येवं कुपिता भीरु न ते वक्ष्याम्यहं पुनः

အို ကృష్ణာင်ဂိ (အင်္ဂါအမည်းရောင်ရှိသူ)၊ ငါတို့ကဲ့သို့သူတို့အကြား စကားသည် တခါတရံ အဓိပ္ပါယ်ကွဲ၍ ထွက်တတ်၏။ ဤသို့ ဒေါသထွက်နေပါက၊ အို ကြောက်လန့်လွယ်သူ၊ နောက်တဖန် ငါ မင်းအား မပြောတော့။

Verse 73

नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं सुचिस्मिते । शिरसा प्रणतस्तेऽहं रचितस्ते मयाञ्जलिः

ငါသည် နူးညံ့စွာ၊ ဟာသသဘောဖြင့်သာ ပြောမည်—ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပါ၊ အို သန့်ရှင်းသောအပြုံးရှိသူ။ ငါသည် ခေါင်းချ၍ မင်းအား ဦးညွှတ်၏၊ မင်းရှေ့၌ လက်နှစ်ဖက်ကို အည္ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ထား၏။

Verse 74

दीनेनाप्यपमानेन निंदिता नमि विक्रियाम् । वरमस्मि विनम्रोऽपि न त्वं देवि गुणान्विता

နိမ့်ကျသော အပြစ်တင်စော်ကားမှုဖြင့်ပင် အရှက်ခွဲခံရသော်လည်း ငါ၏ ရပ်တည်ချက်ကို မပြောင်းလဲ။ ငါသည် နိမ့်ချစွာ နေရခြင်းက ပိုကောင်း၏; သို့သော် အို ဒေဝီ၊ မင်းသည် ဂုဏ်ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီစွာ မပြုမူနေ။

Verse 75

इत्यनेकैश्चाटुवाक्यैः सूक्तैर्देवेन बोधिता । कोपं तीव्रं न तत्याज सती मर्मणि घट्टिता

ဤသို့ ဘုရားသခင်က ချော့မော့သည့် စကားကောင်းများစွာဖြင့် သင်ကြားပေးသော်လည်း စတီသည် ပြင်းထန်သော ဒေါသကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ သူမ၏ နာကျင်ရာ အချက်ကို ထိခိုက်မိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 76

अवष्टब्धावथ क्षिप्त्वा पादौ शंकरपाणिना । विपर्यस्तालका वेगाद्गन्तुमैच्छत शैलजा

ထို့နောက် သူမသည် ကိုယ်ကိုတင်းကျပ်စွာတည်ကာ၊ ရှင်ကရာ၏လက်ကို မိမိခြေထောက်မှ ပစ်ချလိုက်သည်။ အလျင်အမြန်ကြောင့် ဆံပင်များပြိုကွဲလျက်၊ တောင်မွေးသမီးသည် ချက်ချင်းထွက်ခွာလို၏။

Verse 77

तस्यां व्रजन्त्यां कोपेन पुनराह पुरांतकः । सत्यं सर्वैरवयवैः सुतेति सदृशी पितुः

သူမသည် ဒေါသဖြင့် ထွက်ခွာနေစဉ်၊ မြို့သုံးမြို့ဖျက်ဆီးရှင် ပုရాంతကသည် ဒေါသဖြင့် ထပ်မံဆိုသည်– “အမှန်တကယ်ပင် သမီးရေ၊ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး၌ သင်သည် သင်၏ဖခင်နှင့် အလွန်တူ၏။”

Verse 78

हिमाचलस्य श्रृंगैस्तैर्मेघमालाकुलैर्मनः । तथा दुरवागाह्योऽसौ हृदयेभ्यस्तवाशयः

မိုးတိမ်ပန်းကုံးများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဟိမာချလ တောင်ထိပ်များကဲ့သို့ပင်၊ သင်၏အကြံအစည်သည် နက်နဲ၍ ဝင်ရောက်နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်—နှလုံးသားများက ဝင်ရောက်ကြိုးစားသော်လည်းပင်။

Verse 79

काठिन्यं कष्टमस्मिंस्ते वनेभ्यो बहुधा गतम् । कुटिलत्वं नदीभ्यस्ते दुःसेव्यत्वं हिमादपि

သင်၏ကြမ်းတမ်းသောခိုင်မာမှုသည် တောများထံမှ အကြိမ်ကြိမ်စုဆောင်းလာသကဲ့သို့၊ သင်၏ကွေ့ကောက်မှုသည် မြစ်များထံမှ၊ သင်၏နီးကပ်ရန်ခက်ခဲမှုသည် နှင်းနှင့်ရေခဲထံမှပင် ယူဆောင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 80

संक्रांतं सर्वमेवैतत्तव देवी हिमाचलात् । इत्युक्ता सा पुनः प्राह गिरिशं सैलजा तदा

“ဒီအရာအားလုံးသည် ဟိမာချလမှ မွေးဖွားသော ဒေဝီထံမှ သင်ထံသို့ ကူးစက်ဝင်ရောက်လာသည်” ဟု ဆိုကြားသော်၊ တောင်မွေးသမီးသည် ထိုအခါ ဂိရိရှအား ထပ်မံပြောဆို하였다။

Verse 81

कोपकंपितधूम्रास्या प्रस्फुरद्दशनच्छदा । मा शर्वात्मोपमानेन निंद त्वं गुणिनो जनान्

ဒေါသကြောင့် မျက်နှာမဲမှောင်၍ တုန်လှုပ်ကာ သွားပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းတုန်ယိမ်းလျက် နាងကဆိုသည်— «သင်ကိုယ်တိုင်ကို သရဝ (Śarva) အဖြစ်၊ အလုံးစုံ၏ အတ္တမူလအဖြစ် တိုင်းတာကာ သီလဂုဏ်ရှိသူတို့ကို မထီမဲ့မြင် မပြုပါနှင့်»။

Verse 82

तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रांतं सर्वमेवहि । व्यालेभ्योऽनेकजिह्वत्वं भस्मनः स्नेहवन्ध्यता

«သင်၌ပင် မသန့်ရှင်းသောအရာနှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် အရာအားလုံးကူးစက်လာသည်။ မြွေတို့ထံမှ လျှာများစွာရှိခြင်းကို၊ ပြာထံမှ မေတ္တာ၏ မပေါက်ဖွားနိုင်ခြင်းကို ရယူထားသည်»။

Verse 83

हृत्कालुष्यं शशांकात्ते दुर्बोधत्वं वृषादपि । अथवा बहुनोक्तेन अलं वाचा श्रमेण मे

«လမှ သင်သည် နှလုံး၏ အညစ်အကြေးကို ယူထား၏၊ ဝృషဘ (နန္ဒီ) ထံမှလည်း နားလည်မှု မထက်မြက်ခြင်းကို ယူထား၏။ သို့သော် အလုံအလောက်ပင်—စကားများစွာဖြင့် ငါ့ကို မပင်ပန်းစေတော့»။

Verse 84

श्मशानवास आसीस्त्वं नग्नत्वान्न तव त्रपा । निर्घृणत्वं कपालित्वादेवं कः शक्नुयात्तवं

«သင်သည် သင်္ချိုင်းမြေ (श्मशान) တွင် နေထိုင်ခဲ့၏။ အဝတ်မဝတ်ခြင်းကြောင့် သင်၌ အရှက်မရှိ။ ခေါင်းခွံကို ဆောင်ထားခြင်းကြောင့် ကြင်နာမှုမဲ့လာသည်—ထို့ကြောင့် သင့်ကို မည်သူက ထိန်းနိုင်မည်နည်း»။