Adhyaya 40

Verse 1

अर्जुन उवाच । महाकालस्त्वसौ कश्च कथं सिद्धिमुपागतः । अस्मिंस्तीर्थे मुनिश्रेष्ठ महदाश्चर्य मत्र मे

အာర్జုန်က ဆို၏ — «ဤ မဟာကာလ ဟူသည် မည်သူနည်း၊ မည်သို့ စိဒ္ဓိ (ပြည့်စုံခြင်း) သို့ ရောက်ခဲ့သနည်း။ အို မုနိမြတ်၊ ဤ သီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) တွင် ကျွန်ုပ်၏ အံ့ဩခြင်း ကြီးမားလှ၏»။

Verse 2

सर्वमेतत्समाख्याहि श्रद्दधानाय पृच्छते

«ဤအရာအားလုံးကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပါလော့၊ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် မေးမြန်းပါသည်»။

Verse 3

नारद उवाच । नमस्कृत्य महाकालं वरदं स्थाणुमव्ययम् । शक्तितश्चरितं तस्य वक्ष्ये पांडुकुलोद्वह

နာရဒက ဆို၏ — «အပေးအယူကောင်းချီးပေးသော၊ တည်ကြည်သော အရှင်၊ မဖျက်ဆီးနိုင်သော မဟာကာလကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ပাণ্ডုမျိုးရိုး၏ ထိပ်သီးသူရေ၊ ငါသည် ငါ့စွမ်းအားအတိုင်း သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြောကြားမည်»။

Verse 4

वाराणस्यां पुरि पुरा बभूव जपतां वरः । रुद्रजापी महाभागो मांटिर्नाम महायशाः

ရှေးကာလ၌ ဝါရာဏသီ မြို့တော်တွင် ဂျပ (မန်တရ) ရွတ်ဆိုသူတို့အနက် အထူးကောင်းမြတ်သူ တစ်ဦးရှိ၏။ သူသည် ရုဒြ၏ ဂျပကို အလွန်သက်ဝင်ယုံကြည်စွာ ပြုသူ၊ ကံကောင်း၍ ကျော်ကြားသော မာံတိ ဟူသော အမည်ရှိ၏။

Verse 5

तस्यापुत्रस्य पुत्रार्थे रुद्रान्संजपतः किल । गतं वर्षशतं तुष्टस्ततस्तं प्राह शंकरः

သူသည် သားမရှိသဖြင့် သားရရန်အတွက် ရုဒြကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဂျပပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။ နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သော် ရွှင်လန်းနှစ်သက်သော ရှင်ကရ (ရှင်ကာရ) သည် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 6

मांटे तव सुतो धीमान्मत्प्रभावपराक्रमः । वंशस्य तव सर्वस्य समुद्धर्ता भविष्यति

အို မာံဋိ၊ သင်၌ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော သားတော်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းမည်၊ ငါ၏အာနုဘော်ကြောင့် ရဲရင့်သတ္တိရှိမည်။ ထိုသားတော်သည် သင်၏အမျိုးအနွယ်တစ်လျှောက်လုံးကို ကယ်တင်ထောက်ပံ့သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 7

इति श्रुत्वा रुद्रवचो मांटिर्हर्षं परं गतः । ततः काले कियन्मात्रे पत्नी मांटेर्महात्मनः

ရုဒြ၏ဝစနကို ကြားသိလျှင် မာံဋိသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၏။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသော် မဟာစိတ်ရှိသော မာံဋိ၏ ဇနီးသည်…

Verse 8

दधार गर्भं चटिका तपोमूर्तिधरा यथा । तस्य गर्भस्य वर्षाणि चत्वारि किल संययुः

စဋိကာသည် တပဿာ၏ ရုပ်ကာယကို ကိုယ်တိုင် ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ၏။ ထိုကိုယ်ဝန်အတွက် လေးနှစ်တိုင်တိုင် ကုန်လွန်သွားသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 9

न पुनर्मातुरुदरंत्यक्त्वा निर्गच्छते बहिः । ततो मांटिरुपामंत्र्य सामभिस्तमवोचत

သို့ရာတွင် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်တောင် အပြင်သို့ မထွက်လာသေး။ ထို့ကြောင့် မာံဋိသည် နီးကပ်၍ စာမန်သီချင်းများဖြင့် ပူဇော်သဘောတရားအတိုင်း ခေါ်ဆိုကာ သူ့အား ပြောလေ၏။

Verse 10

वत्स सामान्यपुत्रोऽपि पित्रोः सुखकरः सदा । शुद्धायां मातरी भवोमत्तः किं पीडयस्यलम्

ချစ်သားရေ၊ သာမန်သားတော်တစ်ယောက်တောင် မိဘနှစ်ပါးအတွက် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးတတ်သည်။ မိခင်သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေပြီဆိုလျှင် အတွင်းမှနေ၍ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် နှိပ်စက်နေရသနည်း။

Verse 11

वत्स मानुष्यवासस्य स्पृहा तुभ्यं कथं न हि । यत्र धर्मार्थकामानां मोक्षस्यापि च संततिः

အို ကလေးရေ၊ လူ့ဘဝ၌ နေရခြင်းကို မင်းဘယ်လို မလိုလားနိုင်မလဲ။ အဲဒီမှာ ဓမ္မ၊ အတ္ထ၊ ကာမ နှင့် မောက္ခရှာတောင် ဆက်လက်ရရှိနိုင်သည်။

Verse 12

कदामनुष्या जायेम पूजा यत्र महाफला । पितॄणां देवतानां च नानाधर्माश्च यत्र हि

ဘယ်အချိန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ လူအဖြစ် မွေးဖွားနိုင်မလဲ၊ ပူဇော်ခြင်းက အကျိုးကြီးမားစေရာနေရာ၌။ အဲဒီမှာ ဘိုးဘွားပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအတွက် ပူဇော်အနုမောဒနာများ၊ ဓမ္မအမျိုးမျိုးတို့လည်း အမှန်တကယ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Verse 13

इति भूतानि शोचंति नानायोनिगतान्यपि । तत्त्वं मानुष्यमतुलं स्पृहणीयं दिवौकसाम् । अनादृत्य कथं ब्रूहि स्थितश्चोदर एव च

ဤသို့ပင် သတ္တဝါတို့သည် ယောနီအမျိုးမျိုး၌ မွေးဖွားနေရသော်လည်း ဝမ်းနည်းညည်းတွားကြသည်—“လူ့ဘဝ၏ အမှန်တရားသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် မြတ်ပြီး ဒေဝတားတို့တောင် လိုလားကြ၏။ သို့ရာတွင် သင်က မလေးစားဘဲ—ပြောပါ၊ ဘယ်လို ဝမ်းထဲမှာပဲ နေနိုင်သနည်း?”

Verse 14

गर्भ उवाच । तात जानाम्यहं सर्वमेतत्परम दुर्लभम् । किं तु बिभेमि चातिमात्रं कालमार्गस्य नित्यशः

ဂర్భက ပြောသည်—“အဖေ၊ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ် သိပါသည်၊ အလွန်ရှားပါးသော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန် (ကာလ) ၏ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်ုပ် အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေပါသည်။”

Verse 15

द्वौ मार्गौ किल वेदेषु प्रोक्तौ कालोऽर्चिरेव च । अर्चिषा मोक्षमायांति कालमार्गेण कर्मणि

ဝေဒများတွင် အမှန်တကယ် လမ်းနှစ်လမ်းကို ဆိုထားသည်—ကာလ၏ လမ်းနှင့် အလင်း၏ လမ်း။ အလင်းလမ်းဖြင့် မောက္ခရှာသို့ ရောက်ကြပြီး၊ ကာလလမ်းဖြင့် ကမ္မ (လုပ်ရပ်) သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ကြသည်။

Verse 16

स्वर्गे वा नरके वापि कालमार्गगतो ह्ययम् । न शर्म लभते क्वापि व्याधविद्धमृगो यथा

ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ ငရဲ၌ဖြစ်စေ ကာလ၏လမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ငြိမ်းချမ်းမှုမရနိုင်၊ မုဆိုး၏မြားထိုးခံရသော သမင်ကဲ့သို့ပင်။

Verse 17

तस्यैव हेतोः प्रयतेत्कोविदो यन्न दुःखवित् । कालेन घोररुपेण गंभीरेण समाहितः

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ပညာရှိသူ—ဒုက္ခကို မသိလိုသူ—သည် အလွန်ကြိုးစားအားထုတ်သင့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ နက်နဲမဆုံးသော ကာလ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သတိပြုထားရမည်။

Verse 18

तच्चेन्मम मनस्तात नानादोषैर्न मोह्यते । ततोऽहं दुर्लभं जन्म मानुष्यं शीघ्रमाप्नुयाम्

အဖေတော်၊ ကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် အပြစ်အနာအဆာမျိုးစုံကြောင့် မမောဟမဖြစ်လျှင်၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် ရှားပါးသော လူ့ဘဝမွေးဖွားခြင်းကို အလျင်အမြန် ရပါစေ။

Verse 19

ततस्तस्य पिता पार्थ कांदिशीको महेश्वरम् । जगाम शरणं देवं त्राहित्राहि महेश्वर

ထို့နောက် ပೃഥာ၏အနွယ်တော်၊ သူ၏အဖေ ကာံဒိသီကသည် မဟေရှ్వర ဘုရားသခင်ထံ သရဏဂမန ပြု၍ “ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ၊ မဟေရှ్వరရှင်!” ဟု အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 20

त्वां विना कोऽपरो देव पुत्रस्याभीष्टदोऽस्ति मे । त्वयैव दत्तस्त्वं चामुं जन्म प्रापय मे सुतम्

အို ဘုရားသခင်၊ သင်မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်၏သားအတွက် လိုအင်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သူ အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။ ဤသားကို သင်တစ်ပါးတည်းက ပေးအပ်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ သင်တစ်ပါးတည်းပင် ကျွန်ုပ်၏သားကို ဤလောက၌ လုံခြုံစွာ မွေးဖွားရောက်စေပါ။

Verse 21

ततस्तस्यातिभक्त्यासौ प्राह तुष्टो महेश्वरः । विभूतीः स्वाधर्मज्ञानवैराग्यैश्वर्यमेव च

ထို့နောက် သူ၏အလွန်အမင်းဘက္တိကြောင့် မဟေရှဝရသည် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်၍ မိန့်တော်မူကာ၊ «ဝိဘူတိ» သာသနာတန်ခိုးများနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မကိုသိမြင်ခြင်း၊ ဝိရာဂျျ (မကပ်လှုပ်ခြင်း) နှင့် အရှင်သဘောစည်းစိမ်အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 22

विपरीतश्च शीघ्रं भो मांटिपुत्रः प्रबोध्यताम् । ततस्ता द्योतयंत्यश्च विभूत्यो गर्भमूचिंरे

«အရှင်ဘုရား၊ မာံဋိ၏သားကို အမြန်နှိုးထစေ၍ မကောင်းသောအခြေအနေကို ပြန်လှန်ပေးတော်မူပါ» ဟုဆိုလျက်၊ ထို့နောက် တောက်ပသော ဝိဘူတိတို့သည် အလင်းရောင်ထွန်းလင်းကာ သားအိမ် (ဂರ್ಭ) ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 23

महामते मांडिपुत्र न धार्यं ते भयं हृदि । चत्वारस्त्वां हि धर्माद्या मनस्त्यक्ष्यामहे न ते

«အမြော်အမြင်ကြီးသော မာံဍိ၏သားရေ၊ နှလုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို မထားပါနှင့်။ ဓမ္မမှစ၍ ငါတို့လေးပါးသည် သင်၏စိတ်နှင့် အတွင်းသတ္တိကို မစွန့်လွှတ်ပါ» ဟုဆို၏။

Verse 24

ततोऽपरास्त्वधर्माद्याः प्रोचुर्नैव तथा वयम् । भविष्यामो मनस्तुभ्यमस्मत्तव भयं न हि

ထို့နောက် အဓမ္မမှစသော အခြားသူတို့က «မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့လည်း သင်၏စိတ်နှင့်ကပ်လျက်ရှိမည်။ ငါတို့ထံမှပင် သင့်အတွက် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ပေါက်မည်» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 25

इत्युक्ते स विभूतीभिः शीघ्रमेव कुमारकः । निःससार बहिर्जातश्चकंपेतिरुरोद च

ဝိဘူတိတို့က ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကလေးငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာ၍—အပြင်သို့ မွေးဖွားကာ—တုန်လှုပ်ပြီး ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 26

ततो विभूतयः प्राहुर्मांटे तव सुतस्त्वसौ । अद्यापि कालमार्गस्य भीतः कम्पति रोदिति

ထို့နောက် ဝိဘူတိတို့က «အို မာံတိ၊ ဤသူသည် သင်၏သားပင် ဖြစ်၏။ ယခုတိုင် ကာလ(သေခြင်း)၏ လမ်းကြောင်းကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တုန်လှုပ်၍ ငိုကြွေးနေသည်» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 27

कालभीतिरिति ख्यातस्तस्मादेष भविष्यति । इति दत्त्वा वरं ताश्च महादेवांतिकं ययुः

ထို့ကြောင့် သူသည် «ကာလဘီတိ» (ကာလ/သေခြင်းကို ကြောက်သူ) ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ဆုတောင်းကောင်းချီး ပေးပြီးနောက် သူတို့သည် မဟာဒေဝ၏ အနီးတော်သို့ သွားကြ၏။

Verse 28

सोऽपि बालः प्रववृधे शुक्लपक्ष इवोडुपः । संस्कृतः स च संस्कारैर्धीमान्पशुपतिव्रती

ထိုကလေးလည်း လင်းလက်သော လဆန်းကာလ၌ လကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပွားလာ၏။ သံಸ್ಕာရ(သန့်စင်ပွဲ)တို့ဖြင့် သင့်တော်စွာ ပြုပြင်သန့်စင်ခံရပြီး ဉာဏ်ပညာရှိကာ ပశုပတိ(ရှီဝ)၏ ဝရတကို လိုက်နာသူ ဖြစ်၏။

Verse 29

पंचमंत्राञ्जपञ्छुद्धस्तीर्थयात्रापरोऽभवत् । रुद्रक्षेत्रेषु सस्नौ स जपन्मन्त्रांश्च भारत

မန်တရငါးပါးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဂျပ်၍ သန့်စင်လာပြီး၊ တီရ္ထယာထရာ(ဘုရားဖူးခရီး)ကို အလွန်အမင်း အားထုတ်သူ ဖြစ်လာ၏။ အို ဘာရတ၊ သူသည် ရုဒြ၏ သန့်ရှင်းရာဒေသများ၌ ရေချိုးကာ မန်တရများကို မပြတ်မလပ် ဂျပ်နေ၏။

Verse 30

कालभीतिगुप्तक्षेत्रगुणाञ्छ्रुत्वाभ्युपाययौ । स्नात्वा ततो महीतोये जप्त्वा मन्त्रांश्च कोटिशः

လျှို့ဝှက်သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ကြားသိပြီးနောက် ကာလဘီတိသည် ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထို့နောက် မြေမှ ထွက်ပေါ်သော ရေ(သဘာဝ သန့်ရေကန်)၌ ရေချိုးကာ မန်တရများကို ကောဋိပေါင်းများစွာ ဂျပ်လေ၏။

Verse 31

निवृत्तो नातिदूरेथ बिल्ववृक्षं ददर्श सः । दृष्ट्वा तं तस्य चाधस्तल्लक्षमेकं जजाप सः

ပြန်လှည့်၍ အဝေးမဟုတ်သေးခင် ဘိလ္ဝပင်တစ်ပင်ကို သူမြင်၏။ ထိုပင်ကိုမြင်ပြီး အောက်တွင် ထိုင်ကာ ဇပာကို တစ်လက္ခ (တစ်သိန်း) ပြည့်အောင် ထပ်မံရွတ်ဆို၏။

Verse 32

जपतस्तस्य विप्रस्य इंद्रियाणि लयं ययुः । केवलं परमानंदस्वरूपोऽसावभूत्क्षणात्

ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဇပာကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုနေစဉ် အင်ဒြိယများသည် ငြိမ်သက်မှုထဲသို့ လျောဝင်သွား၏။ ခဏတစ်ခဏအတွင်း သူသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ ရုပ်သဘောတစ်ခုတည်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 33

तस्यानंदस्य नौपम्यं स्वर्गादीनां भवेत्क्वचित् । गंगोदकस्येव मानं केवलं सोऽप्यसावपि

ထိုအာနန္ဒသည် ကောင်းကင်ဘုံစသည့်အရာများနှင့် မည်သို့မျှ တိုင်းတာနှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်။ ၎င်း၏ “အတိုင်းအတာ” ကို ၎င်းကိုယ်တိုင်သာ သိနိုင်သကဲ့သို့၊ ဂင်္ဂါရေ၏ အမှန်တကယ် အတိုင်းအတာကိုလည်း ဂင်္ဂါရေကသာ သိနိုင်သည်။

Verse 34

तत्र लीनो मुहुर्तेन पुनश्चाभूद्यथा पुरा । ततो विसिष्मिये पार्थ कालभीतिरुवाच ह

ထိုနေရာ၌ ခဏမျှ လီနဖြစ်နေပြီးနောက် သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် အံ့ဩသွားသော ကာလဘီတိက—အို ပါရ္ထ—ဟု ပြော၏။

Verse 35

नायं मम महानन्दो वाराणस्यां न नमिषे । न प्रभासे न केदारे न चाप्यमरकण्टके

ဤအလွန်ကြီးမားသော အာနန္ဒသည် ဗာရာဏသီ၌ မရှိ၊ နိုင်မိရှ၌လည်း မရှိ။ ပရဘာသ၌ မရှိ၊ ကေဒါရ၌ မရှိ၊ အမရကဏ္ဍက၌ပင် မရှိချေ။

Verse 36

श्रीपर्वते न चान्यत्र यादृशोद्यप्रवर्त्तते । निर्विकाराणि स्वच्छानि गंगांबांसीवखानि मे

Śrīparvata ပေါ်တွင်မဟုတ်၊ အခြားနေရာမည်သည့်နေရာတွင်မဆို ယနေ့ကဲ့သို့သောအခြေအနေသည် ငါ့အတွင်း၌ မပေါ်ဖူး။ ငါ့အတွင်းစိတ်အင်္ဂါများသည် မပြောင်းလဲဘဲ ကြည်လင်သန့်ရှင်းလာ၍ ဂင်္ဂါရေဖြင့် ပြည့်နေသော ရေကြောင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 37

भूतेषु परमा प्रीतिस्त्रिजगद्द्योतते स्फुटम् । धर्ममेकं परं मह्यं चेतश्चाप्यवगच्छति

သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မေတ္တာပျော်ရွှင်မှု ပေါ်ထွန်းလာသည်။ လောကသုံးပါးသည် ငါ့အတွက် ထင်ရှားစွာ တောက်ပလာ၏။ ထို့ပြင် ငါ့စိတ်သည် အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မတရားတစ်ပါးကိုသာ အထွတ်အထိပ်ဟု နားလည်သိမြင်သည်။

Verse 38

अहो स्थानप्रभावोऽयं स्फुटं चाप्यत्र प्रोच्यते । निर्दोषं यच्छुचि स्तान सर्वोपद्रववर्जितम्

အဟို—ဤနေရာ၏ အာနုဘော်တန်ခိုးသည် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေပြီး ဤနေရာတွင်ပင် ပြတ်သားစွာ ကြေညာထားသည်။ ဤသည်မှာ အပြစ်ကင်းစင်၍ သန့်ရှင်းသော သာသနာ့သန့်မြတ်ရာဌာနတစ်ခုဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယှက်နှင့် အပူပင်အကုန်လုံးမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 39

तत्र स्थितस्य धर्मार्थस्तद्वद्भूयात्सहस्रधा । तदस्माच्च प्रभावाद्धि जानामीतः स्वचेतसि

ထိုနေရာ၌ တည်နေသူအတွက် ဓမ္မနှင့် အဓိပ္ပါယ်/အာထ (artha) သည် ထိုနည်းတူ အဆတစ်ထောင်တိုးပွားလာ၏။ ထိုအာနုဘော်တန်ခိုးကြောင့်ပင် ငါသည် ဤအရာကို ကိုယ့်နှလုံးသားအတွင်း တိုက်ရိုက်သိမြင်သည်။

Verse 40

विशिष्टं काशिमुख्येभ्यस्तीर्थेभ्यः स्थानकं त्विदम् । तस्मादत्रैव संस्थोहं तपस्तप्स्यामि पुष्कलम्

ဤသန့်မြတ်ရာနေရာသည် Kāśī အစရှိသော အထင်ကရ တီर्थများထဲတွင်ပင် ထူးခြားလွန်ကဲသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်ကာ တပသ (austerity) ကို အလွန်အကျွံ ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 41

इदं चेदं तीर्थमिति सदा यस्तृषितश्चरेत् । न स सिद्धिमवाप्नोति क्लेशेनैव म्रियेत सः

တဏှာကြောင့် လှည့်လည်သွားလာကာ အမြဲ «ဒီဟာ တီရ္ထ၊ ဟိုဟာ တီရ္ထ» ဟုဆိုနေသူသည် သာသနာရေးအောင်မြင်မှုကို မရနိုင်၊ ဒုက္ခပင်ခံကာ သေဆုံးရမည်။

Verse 42

इति संचिंत्य बिल्वस्य वृक्षस्याधो व्यवस्थितः । जजाप मन्त्रान्रुद्रस्य अंगुष्ठाग्रेण धिष्ठितः

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဘိလ္ဝပင်အောက်၌ တည်နေကာ ရုဒြ၏ မန္တရများကို စတင် ဂျပကာ၊ လက်မထိပ်ကို အထောက်အကူပြု၍ တည်ငြိမ်သော ယောဂအနေအထားဖြင့် စူးစိုက်ထိုင်နေ하였다။

Verse 43

गृहीत्वा नियमं तोयबिंदुं वर्षशतेऽग्निवत् । ततो वर्षशते याते जपतस्तस्य भारत

သူသည် တင်းကျပ်သော နိယမကို ခံယူ၍ ရေတစ်စက်သာ သောက်သုံးကာ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် နေထိုင်하였다။ ထိုနှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သော်လည်း ဂျပကို ဆက်လက်ပြုနေစဉ်၊ အို ဘာရတ…

Verse 44

कश्चित्तो यभृतं कुम्भं गृहीत्वा नर आव्रजत् । सतं प्रणम्य प्राहेदं कालभीतिं प्रहर्षतः

ထိုနောက် ရေဖြည့်ထားသော အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာသည့် လူတစ်ဦး ရောက်လာ하였다။ သူသည် သန့်ရှင်းသော တပသီကို ဦးချကန်တော့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ကာလဘီတိထံ ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 45

अद्य ते नियमः पूर्णस्तोयमेतन्महामते । गृहाण सफलं मह्यं श्रमं कर्तुमिहार्हसि

ယနေ့ သင်၏ နိယမသည် ပြည့်စုံပြီးပြီ၊ အကြီးမားသောစိတ်ရှိသူရေ; ဤရေကို လက်ခံပါ။ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် အကျိုးသီးပွင့် ဖြစ်စေရန် သင် လက်ခံပေးပါ။

Verse 46

कालभीतिरुवाच । को भवान्वर्णतो ब्रूहि किमाचारश्च तत्त्वतः । जन्माचारौ विदित्वा ते ग्रहीष्याम्यन्यथा न हि

ကာလဘီတိက ပြောသည်။ «သင်သည် မည်သူနည်း၊ သင်၏ ဝဏ္ဏ (အတန်းအစား) ကို ပြောပါ။ အမှန်တကယ် သင်၏ အကျင့်အကြံသည် မည်သို့နည်း။ သင်၏ မွေးဖွားရာနှင့် အကျင့်ကို သိပြီးမှသာ ငါ လက်ခံမည်၊ မဟုတ်လျှင် မလက်ခံ»။

Verse 47

नर उवाच । न जाने पितरौ स्वीयौ नष्टौ वा सर्वथा न हि । एवमेवापि पश्यामि सर्वदाऽहं स एव च

ထိုယောက်ျားက ပြောသည်။ «ငါ့မိဘတို့ကို ငါ မသိ။ သူတို့ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြသလားကိုလည်း မသိ။ ငါမြင်သည့်အတိုင်းက ငါသည် အမြဲတမ်း အတူတူပင် ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုအခြေအနေကလည်း အတူတူပင်»။

Verse 48

आचारैश्चापि धर्मैश्च न कार्यं मम किंचन । तस्माद्वक्ष्यामि नाप्येतन्न चाप्यस्मि समाचरे

«အကျင့်ထုံးတမ်းနှင့် ဓမ္မတာဝန်တို့နှင့် ပတ်သက်၍ ငါ့အတွက် လုပ်စရာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ငါ ပြတ်သားစွာ ပြောမည်—ဤအရည်အချင်းတို့ကို ငါ မပိုင်ဆိုင်၊ ထိုကဲ့သို့ သင့်လျော်သော အကျင့်ကိုလည်း မကျင့်»။

Verse 49

कालभीतिरुवाच । यद्येवं नोदकं तुभ्यं ग्रहीष्याम्यस्मि कर्हिचित् । श्रृणुष्वात्र वचो यन्मे गुरुराह श्रुतीरितम्

ကာလဘီတိက ပြောသည်။ «ဒီလိုဆိုရင် သင်ထံမှ ရေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မလက်ခံ။ ဤနေရာတွင် ငါ့ဂုရုက သရုတိ (Śruti) အတိုင်း သင်ကြားပေးခဲ့သော စကားကို နားထောင်လော့»။

Verse 50

न ज्ञायते कुलं यस्य बीजशुद्धिं विना ततः । तस्य खादन्पिबन्वापि साधुः सीदति तत्क्षणात्

လူတစ်ဦး၏ မျိုးရိုးကို မသိနိုင်လျှင်—အရင်းအမြစ်၏ သန့်ရှင်းမှု (ဘီဇသုဒ္ဓိ) ကို မစိစစ်ဘဲ—ထိုသူ၏ အစာကို စားသော်လည်းကောင်း ရေကို သောက်သော်လည်းကောင်း သာဓုတစ်ဦးပင် ချက်ချင်း ဒုက္ခသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 51

यश्च रुद्रं न जानाति रुद्रभक्तश्च यो नहि । अन्नोदकं तस्य भुञ्जन्पातकी स्यान्न संशयः

ရုဒြာကို မသိသူ၊ ရုဒြာကို မကိုးကွယ်မယုံကြည်သူ၏ အစားအစာနှင့် ရေကို စားသောက်လျှင် မသံသယဘဲ အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 52

अज्ञात्वा यः शिवं भुक्ते कथ्यते सोऽत्र ब्रह्महा । मार्ष्टि च ब्रह्महान्नादे तस्मात्तस्य न भक्षयेत्

ရှီဝကို (အစားအစာအတွင်းရှိတော်မူသည်ဟု) မသိဘဲ စားသောက်သူကို ဤနေရာတွင် ‘ဗြဟ္မဟာ’ (ဗြဟ္မန်သတ်သူ) ဟု ကြေညာသည်။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မဟာ၏ အစာကို စားသူလည်း မလွတ်မကင်း အညစ်အကြေးကပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအစာကို မစားသင့်။

Verse 53

गंगोदकुम्भः स्याद्यद्वत्तन्मध्ये मद्य बिंदुना । अशिवज्ञस्य यो भुंक्ते शिवज्ञोऽपि तथैव सः

ဂင်္ဂါရေတစ်အိုးသည် အတွင်းသို့ အရက်တစ်စက်သာ ရောဝင်လျှင်ပင် ပျက်စီးသကဲ့သို့၊ ရှီဝကို မသိသူ၏ အစာကို စားသူသည် ရှီဝကို သိသူဖြစ်စေကာမူ ထိုသူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။

Verse 54

हीनवर्णश्च यः स्याद्धि शिवभक्तोऽपि नैव सः । प्रतिगृह्यौ गुणौ तस्माद्विलोक्यौ द्वौ प्रतिग्रहे

အကျင့်သဘော/အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူသည် ရှီဝကို ကိုးကွယ်သူဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ် ရှီဝဘက်တ မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် လက်ခံယူခြင်း (လှူဒါန်းမှု သို့မဟုတ် ဧည့်ခံမှု) တွင် အရည်အချင်း နှစ်ရပ်ကို စိစစ်ကြည့်ရမည်။

Verse 55

नर उवाच । एतेन तव वाक्येन हास्यं संजायते मम । अहो मुग्धोऽसि मिथ्या त्वमपस्मारी जडोऽपि च

နရက ပြောသည်—“သင်၏စကားများကြောင့် ငါ့တွင် ရယ်မောစိတ် ပေါ်လာသည်။ အို၊ သင်သည် မောဟဖြစ်၏။ သင်သည် မုသာပြော၏—သင်သည် အပစမာရီ (အကြောတက်) ရောဂါရှိသူ၊ ထို့ပြင် မိုက်မဲသူလည်း ဖြစ်၏။”

Verse 56

सदा सर्वेषु भूतेषु शिवो वसति नित्यशः । साध्वसाधु ततो वाक्यं नैव निन्दा शिवस्य सा

သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ ရှိဝသည် အစဉ်အမြဲ ကိန်းဝပ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ကောင်းမကောင်းဟူသော စကားသည် အမှန်တကယ် ရှိဝကို မနိန္ဒာခြင်း မဟုတ်။

Verse 57

आत्मनश्च परस्यापि यः करोत्यंतरो हरम् । तस्य भिन्नदृशो मृत्युर्विदधे भयमुल्बणम्

ဟရ (ရှီဝ) အကြောင်း၌ ကိုယ်နှင့် အခြားသူကို ခွဲခြားကာ အကွာအဝေး ပြုလုပ်သူအား၊ မြင်ကွင်းကွဲသူအတွက် မရဏသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်ကြီးသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေ၏။

Verse 58

अथवा का हि पानीये भवेदशुचिता वद । मृत्तिकोद्भवकुम्भोऽयं पावकेनापि पाचितः

မဟုတ်လျှင် ပြောပါ—ရေထဲ၌ မသန့်ရှင်းမှု ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်သနည်း။ ဤအိုးသည် မြေညစ်မှ ပေါက်ဖွား၍ မီးဖြင့်လည်း ဖုတ်ကင်ထား၏။

Verse 59

पूर्णश्च पयसा कस्मिन्नेषामसुचिता कुतः

ထို့ပြင် နို့ဖြင့် ပြည့်လျှင်၊ ဤအရာတို့၌ မသန့်ရှင်းမှုသည် ဘယ်နည်းဖြင့်—အလျှင်အမြန် မည်သို့ပင်—ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 60

अथ चेन्मम संसर्गादशुचित्वं च मीयते । तदस्यां संस्थितः पृथ्व्यामहंत्वं च कुतो वद

အကယ်၍ ငါနှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် မသန့်ရှင်းမှု ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ကြလျှင်၊ ထိုအခါ ဤမြေကြီး၌ တည်နေသူအတွက် ‘ငါ’ ဟူသော အဟင်ကာရ (အတ္တ) သည် ဘယ်ကနေ ပေါ်လာမည်နည်း—ပြောပါ။

Verse 61

कुतः पृथिव्यां चरसि खे त्वं नैव चरस्युत । एवं विचार्यमाणे ते भाषितं मुग्धवद्भवेत्

သင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားသော်လည်း အာကာသ၌ မလှုပ်ရှားသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ဤသို့ စိစစ်ကြည့်လျှင် သင်၏စကားသည် မောဟသူ၏စကားကဲ့သို့ ထင်ရလိမ့်မည်။

Verse 62

कालभीतिरुवाच । सर्वभूतेषु चेदेवं शिव एवेति चोच्यते । नास्तिकां मृत्तिका कस्माद्भक्षयंति नभस्यके

ကာလဘီတိက ပြောသည်။ သတ္တဝါအားလုံး၌ ရှိသည်မှာ ရှိဝသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလျှင်၊ နဘသျ (ဘဟဒြပဒ) လတွင် မြေညက်သည် အယုံအကြည်မရှိသူကို အဘယ်ကြောင့် ‘စားသုံး’ သကဲ့သို့ ထိခိုက်စေသနည်း။

Verse 63

शुद्ध्यर्थं तेन विश्वस्य स्थापिता संस्थितिर्यथा । फलेन पालिता सा च नान्यथा तां श्रृणुष्व च

သန့်စင်ခြင်းအတွက် သူသည် စကြဝဠာ၏ စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းတည်တံ့မှုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် မိမိ၏ ‘အကျိုးफल’ ဖြင့်သာ ထောက်ပံ့တည်တံ့သည်၊ အခြားနည်းမဟုတ်။ ထိုကို နားထောင်လော့။

Verse 64

ससर्जेति पुरा धाता रूपात्मकमिदं जगत् । तच्च नामप्रपञ्चेन बद्धं दाम्ना च गौर्यथा

ရှေးကာလ၌ ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတာသည် ဤလောကကို ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ်ဖြစ်သော ကမ္ဘာအဖြစ် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထိုလောကသည် နာမပရပဉ္စ (အမည်များ၏ ပျံ့နှံ့မှု) ဖြင့် ကြိုးတန်းကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့၊ နွားကို ကြိုးဖြင့် ချည်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 65

स च नामप्रपञ्चस्तु चतुर्द्धा भिद्यते किल । ध्वनिर्वर्णाः पदं वाक्यमित्यास्पदचतुष्टयम्

ထိုနာမပရပဉ္စသည် အမှန်တကယ် လေးမျိုးခွဲခြားထားသည်ဟု ဆိုကြ၏။ သံ (ဓွနိ)၊ အက္ခရာ/အသံအက္ခရာ (ဝဏ္ဏ)၊ စကားလုံး (ပဒ)၊ ဝါကျ (ဝါကျယ) ဟူသော အခြေခံလေးပါး ဖြစ်သည်။

Verse 66

तत्र ध्वनिर्नादमयो वर्णाश्चाकारपूर्वकाः । पदं शा वमि ति प्रोक्तं वाक्यं चेति शिवं भजेत्

ထိုနေရာ၌ အသံ(dhvani) သည် နာဒ(nāda) တုန်ခါသံ၏ သဘာဝဖြစ်၍ အက္ခရာတို့သည် «အ» သရဖြင့် စတင်ကြသည်။ စကားလုံးကို «śā–va–mi» ဟု သင်ကြားထားပြီး ဝါကျလည်း ထိုသို့ပင်—ဤသန့်ရှင်းသော ဝါက်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်ကာ သီဝ(Śiva) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 67

तच्चापि वाक्यं त्रिविधं भवेदिति श्रुतेर्मतम् । प्रभुसम्मतमेकं च सुहृत्संमतमेव च

ထိုဝါကျ(vākya) ကိုလည်း Śruti အမြင်အရ သုံးမျိုးရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်မျိုးမှာ प्रभु/အရှင်၏ အတည်ပြုချက်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်မျိုးမှာ မိတ်ဆွေကောင်း (su-hṛt) ၏ အတည်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

Verse 68

कांतासंमतमेवापि वाक्यं हि त्रिविधं विदुः । प्रभुः स्वामी यथा भृत्यमादिशत्येतदाचर

ချစ်သူ/အ प्रिय (kāntā) ၏ အတည်ပြုချက်ပါသော စကားလည်း ထည့်သွင်းရမည်ဟု ဆိုကြ၍၊ ထို့ကြောင့် ဝါက်သည် သုံးမျိုးဟု သိကြသည်။ အရှင်က ကျွန်ကို «ဤအရာကို လုပ်လော့» ဟု အမိန့်ပေးသကဲ့သို့၊ ထိုသည် အရှင်အတည်ပြုသော စကားဖြစ်သည်။

Verse 69

तथा श्रुतिस्मृती चोभे प्राहतुः प्रभुसंमतम् । इतिहासपुराणादि सुहृत्संमतमुच्यते

ထို့အတူ Śruti နှင့် Smṛti နှစ်ပါးလုံးက «အရှင်အတည်ပြုသော» စကားကို ကြေညာကြသည်။ Itihāsa၊ Purāṇa စသည့်အရာများကိုတော့ «မိတ်ဆွေအတည်ပြုသော» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 70

सुहृद्वत्प्रतिबोध्यैनं प्रवर्तयति तत्त्वतः । काव्यालापादिकं यच्च कांतासंमतमुच्यते

သူကို မိတ်ကောင်း (su-hṛt) ကဲ့သို့ သတိပေးသင်ကြားကာ အမှန်တရား၏ လမ်းပေါ်သို့ တကယ်တမ်း ဦးတည်စေသင့်သည်။ ကဗျာဆန်သော စကားပြောဆိုမှုများ စသည့်အရာတို့ကိုလည်း—ချစ်သူ/အမြတ်တန် (kāntā) ၏ အတည်ပြုချက်ရှိလျှင်—လက်ခံထိုက်သော စကားဟု ခေါ်သည်။

Verse 71

प्रभुवाक्यं स्मृतं यच्च सबाह्याभ्यंतरं शुचि । सुहृद्वाक्यं तथा शौचं पालयेत्स्वर्गकांक्षया

သခင်၏ အမိန့်တော်ကို မှတ်မိ၍ အပြင်အတွင်း သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းလော့။ ထို့အတူ မိတ်ကောင်း၏ စကားကို နားထောင်ကာ သန့်စင်မှုကို စောင့်ရှောက်လော့၊ ကောင်းကင်ဘုံ (အထက်လောက) ကို လိုလားသူအတွက်။

Verse 72

तदेतत्पालनीयं स्याद्भूमिजानां श्रुतिर्वदेत् । त्वया नास्तिक्यवाक्येन चेदेतदभिधीयते

ဤအရာကို အမှန်တကယ် လိုက်နာရမည်ဟု မြေပြင်၌ မွေးဖွားသူတို့အကြား ဆက်ခံလာသော သင်ကြားချက်က ကြေညာသည်။ သို့သော် သင်က မယုံကြည်မှုစကားဖြင့် ပြောဆိုလျှင် ထိုသဘောဖြင့် မလက်ခံသင့်။

Verse 73

एतेन श्रुतिशास्त्राणि पुराणं च वृतैव किम् । अग्रे सप्तर्षिपूर्वा ये ब्राह्मणाः क्षत्रिया भवन्

ဤသို့ဖြစ်လျှင် ဝေဒ၊ သာသနာကျမ်းများနှင့် ပုရာဏများကိုပင် ဘာအတွက်လိုသနည်း။ ရှေးကာလ၌ စပ်တဿရီတို့၏ ရှေ့ဆောင်မှုရှိသော ဗြာဟ္မဏများသည် လုပ်ငန်းအရ က္ෂတ္တရိယ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 74

मुग्धाः सर्वेऽभवन्दक्षा ये हि वेदं गता ह्यनु । तथा वेदांतवचनं सत्त्वस्था ह्यूर्ध्वगामिनः

ဝေဒကို လိုက်နာသူအားလုံးသည် ယခင်က မောဟဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သန်မာ၍ သန့်စင်လာကြ၏။ ထို့အတူ ဝေဒాంత၏ သင်ကြားချက်အရ စတ္တဝ၌ တည်မြဲသူတို့သည် အထက်သို့ တက်ရောက်သူများပင် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 75

तिष्ठंति राजसा मध्ये ह्यधो गच्छंति तामसाः । सत्त्वाहारैः सत्त्ववृत्त्या स्वर्गगामी भवेत्ततः

ရာဇသ၏ အားထုတ်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားသူတို့သည် အလယ်၌ နေကြ၏; တာမသက လွှမ်းမိုးသူတို့သည် အောက်သို့ ဆင်းကြ၏။ သို့သော် စတ္တဝအာဟာရနှင့် စတ္တဝအကျင့်ဖြင့် ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ (အထက်လောက) သို့ သွားရာသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 76

न चैतदप्य सूयामो यद्भूतेषु शिवो न हि । अस्त्येव सर्वभूतेषु श्रृण्वत्राप्युपमानकम्

ဤအကြောင်းကို မနာလိုမဖြစ်ကြစို့၊ သတ္တဝါတို့အတွင်း၌ ရှိဝမရှိဟု မဟုတ်။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၌ အမှန်တကယ် တည်ရှိတော်မူ၏—ဤနေရာ၌ ဥပမာတစ်ခုကိုလည်း နားထောင်ကြလော့။

Verse 77

यथा सुवर्णजातानि भूषणानि बहूनि च । कानिचिच्छ्रद्धरूपाणि हीनरूपाणि कानिचित्

ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အလှဆင်ပစ္စည်းများ များစွာရှိသကဲ့သို့—အချို့သည် ပုံသဏ္ဌာန်ကောင်းမြတ်၍ အချို့သည် ပုံသဏ္ဌာန်နိမ့်ပါး၏—

Verse 78

स्वर्णं सर्वेषु चास्त्येव तथैव स सदाशिवः । हीनरूपं शोधितं सच्छुद्धिमेति न चैकताम्

အလှဆင်ပစ္စည်းအားလုံးတွင် ရွှေတည်ရှိသကဲ့သို့၊ ထိုစဒာရှီဝသည်လည်း သတ္တဝါအားလုံးတွင် တည်ရှိတော်မူ၏။ ပုံသဏ္ဌာန်နိမ့်ပါးသောအရာသည် သန့်စင်ခံရလျှင် စင်ကြယ်မှုအမှန်သို့ ရောက်သော်လည်း၊ အားလုံးနှင့် တစ်ပုံတည်း မဖြစ်လာ။

Verse 79

तथेदं शोधितं देहं शुद्धं दिवि व्रजेत्स्फुटम् । तस्मात्सर्वात्मना हीनान्न ग्राह्यं बत धीमता

ထိုနည်းတူ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်စင်ခံရလျှင် စင်ကြယ်လာ၍ ထင်ရှားစွာ ကောင်းကင်လောကသို့ သွားရောက်၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် အလွန်နိမ့်ပါးသောအရာကို လုံးဝ မလက်ခံသင့်။

Verse 80

चेदिदं शोधयेद्देहं नैव ग्राह्यं समंततः । सर्वतो यः प्रति ग्राही निहाराहारयोर्न च

ဤကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်နိုင်သော်လည်း အရာရာအတွက် လုံးဝသင့်တော်ဟု မခံယူသင့်။ အကြောင်းမှာ မည်သူမဆိုထံမှ မရွေးချယ်ဘဲ လက်ခံသူသည် အကျင့်အကြံနှင့် အစားအသောက်တို့တွင်ပင် မစင်ကြယ်။

Verse 81

शुचिः स्यादल्पदिवसात्पाषाणोऽसौ भवेत्स्फुटम् । तस्मात्सर्वात्मना नैव ग्रहीष्येहं जलं स्फुटम्

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးမှ «သန့်ရှင်း» လာစေကာမူ၊ သူ၏ ကျောက်ကဲ့သို့ခိုင်မာသော သဘောသဘာဝသည် ထင်ရှားစွာ ကျန်နေမည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်အာရုံအပြည့်ဖြင့် ဤနေရာ၌ ဤရေကို မလက်ခံမည်။

Verse 82

साधुवाप्यथवाऽसाधु प्रमाणं नः श्रुतिः परा । एवमुक्ते स च नरः प्रहसन्दक्षिणेन च

သင့်တော်သည်ဖြစ်စေ မသင့်တော်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင်သည် သန့်ရှင်းသော ဗေဒဝചന «श्रुति (śruti)» ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုသောအခါ ထိုလူသည် ရယ်မောကာ ညာလက်ဖြင့်လည်း အမူအရာပြ하였다။

Verse 83

अंगुष्ठेन लिखन्भूमिं चक्रे गर्तं महोत्तमम् । तत्र चिक्षेप तत्तोयं तेन गर्तः स्म पूरितः

သူသည် လက်မဖြင့် မြေပြင်ကို ခြစ်ကာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အပေါက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်하였다။ ထိုနေရာသို့ ထိုရေကို လောင်းချလိုက်သဖြင့် အပေါက်သည် ရေဖြင့် ပြည့်လျှံသွား하였다။

Verse 84

अत्यरिच्यत तोयं च चक्रे पादेन संलिखन् । चक्रे सरः पूरितं चाप्यतिरिक्तजलेन तत्

ရေသည် လျှံထွက်လာ하였다။ ထို့နောက် သူသည် ခြေဖြင့် ခြစ်ကာ ရေကန်တစ်ကန်ကို ပြုလုပ်하였다။ ထိုကန်လည်း လျှံထွက်သောရေကြောင့် ပြည့်ဝသွား하였다။

Verse 85

तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा नैव विप्रो विसिष्मिये । यतो बहुविधं चित्रं भवेद्भूताद्युपासिषु

ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်သော်လည်း ဗြာဟ္မဏသည် လုံးဝ မအံ့ဩခဲ့။ အကြောင်းမှာ နတ်ဝိညာဉ်တို့နှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ကိုးကွယ်သူများအကြား ထူးဆန်းသော အံ့ဩဖွယ်များ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 86

तच्चित्रेण न जह्याच्च श्रुतिमार्गं सनातनम्

ထူးဆန်းသော အံ့ဩဖွယ်များကြောင့်ပင်၊ Śruti သင်ကြားထားသော အနန္တတရားလမ်းကို မစွန့်ပစ်သင့်။

Verse 87

नर उवाच । अतिमूर्खोसि विप्रत्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे । किं न श्रुतस्त्वया श्लोकः पुराविद्भिरुदीरितः । कूपोन्यस्य घटोऽन्यस्य रज्जुरन्यस्य भारत

လူက ပြောသည်— “သင်သည် အလွန်မိုက်မဲ၏၊ ဗြာဟ္မဏဖြစ်သော်လည်း ပညာရှိသကဲ့သို့ စကားများပြောတတ်၏။ ရှေးပညာရှိတို့ ရွတ်ဆိုခဲ့သော ဤရှ్లోကကို မကြားဖူးသလော— ‘ရေတွင်းသည် တစ်ယောက်၏၊ အိုးသည် တစ်ယောက်၏၊ ကြိုးသည် တစ်ယောက်၏၊ အို ဘာရတ’?”

Verse 88

पायंत्यन्ये पिबंत्यन्ये सर्वे ते समभागिनः । तज्जलं मम कस्मात्त्वं धर्मज्ञो न पिबस्यसि

တချို့က အခြားသူတို့ကို သောက်စေကြ၏၊ တချို့က ကိုယ်တိုင်သောက်ကြ၏—သို့သော် အားလုံးသည် အညီအမျှ အခွင့်အရေးရှိသူများပင်။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မကိုသိသည်ဟု ဆိုသော သင်သည် ငါ၏ဤရေကို အဘယ်ကြောင့် မသောက်သနည်း။

Verse 89

नारद उवाच । ततो विममृशे श्लोको बहुधा समभागिनाम् । अनिश्चयाद्विचार्यासौ घटाद्यैः समभागिता

နာရဒက ပြောသည်— ထို့နောက် သူသည် “အညီအမျှ အခွင့်ရှိသူများ” ဟူသော ထိုရှ్లోကကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စဉ်းစားသုံးသပ်လေ၏။ မသေချာသဖြင့် အိုးစသည်တို့ကဲ့သို့ အရာဝတ္ထုများနှင့် မီဒီယမ်များကြောင့်ပင် အညီအမျှဝေမျှခြင်း ဖြစ်မဖြစ်ကို တွေးတောလေ၏။

Verse 90

बहुपोतद्रव्यक्षेपः सर्वैः सा समभागिता । एवं कर्तुः फलैः सर्वैः समं स्याच्च पुनःपुनः

လူအများက ပစ္စည်းများကို လှေတင်လှေချ အများအပြားဖြင့် ထည့်ဝင်လှူဒါန်းလျှင်၊ ထိုလုပ်ရပ်၏ ကုသိုလ်သည် အားလုံးအတွက် အညီအမျှ မျှဝေခံရ၏။ ထို့ကြောင့် အဓိကလုပ်ဆောင်သူ ရရှိသော အကျိုးဖလများကိုလည်း ထည့်ဝင်သူအားလုံးက ထပ်ခါထပ်ခါ တူညီစွာ ရရှိကြမည်။

Verse 91

यः शुचिश्च शिवं ध्यायन्प्रासादकूपकर्तरि । जलप्रतिग्रहाभावात्पिबतोऽस्य समं फलम्

စိတ်သန့်ရှင်းသူ မည်သူမဆို သီဝကို သတိတရားဖြင့် ဓ్యာနပြုကာ ဘုရားကျောင်းနှင့် ရေတွင်းကို ဆောက်သူ၏ ရေတွင်းမှ ရေကို သောက်လျှင်—ရေကို လှူဒါန်းခံယူခြင်း မရှိသဖြင့်—ထိုဆောက်သူနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 92

इति निश्चित्य प्रोवाच कालभीतिर्नरं च तम् । सत्यमेत्किं तु कुंभपयसा गर्तपूरणे

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကာလဘီတိက ထိုလူအား ပြောသည်—“ဒါက အမှန်ပဲ၊ သို့သော် ရေတစ်အိုးတည်းနဲ့ တွင်းကို ပြည့်အောင် ဖြည့်ဖို့ ဘာအကျိုး၊ ဘာနည်းလမ်း ရှိမလဲ?”

Verse 93

दृष्ट्वा प्रत्यक्षतो मादृक्कथं पिबति भो वद । साधु वाप्यथवाऽसाधु न पिबेयं कथंचन

“ဟေ့၊ ပြောပါဦး—ငါလိုသူက မျက်စိရှေ့တင် တိုက်ရိုက်မြင်နေရတာနဲ့ ဘယ်လို သောက်နိုင်မလဲ။ သင့်တော်သည်ဖြစ်စေ မသင့်တော်သည်ဖြစ်စေ ငါက ဘယ်နည်းနဲ့မှ မသောက်ဘူး” ဟု ဆို၏။

Verse 94

एवं विनिश्चयं दृष्ट्वास्य स्थिरं कुरुनंदन । पुरुषोऽसौ प्रहस्यैव क्षणादंतर्दधे ततः

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ထိုသို့ တည်ကြည်ခိုင်မာကြောင်းကို မြင်သော်၊ ကုရုတို့၏ အပျော်အပါးဖြစ်သောသူရေ၊ ထိုလူသည် ရယ်မောသက်သက်ဖြင့် ခဏချင်းပင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 95

कालभीतिश्च परमं विस्मयं समुपागतः । वृत्तांतः कोयमित्येव चिंतयामास भूयसा

ကာလဘီတိသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားပြီး “ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဒီအကြောင်းအရာက ဘာလဲ” ဟု အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားတွေးတောလေ၏။

Verse 96

ततश्चिंतयतस्तस्य बिल्वाधस्तात्सुशोभनम् । उच्छ्रितं सुमहालिंगं पृथिव्या द्योतयद्दिशः

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေစဉ် ဘိလွာပင်အောက်၌ အလွန်လှပ၍ မြင့်မားသော မဟာလိင်္ဂ ပေါ်ထွန်းလာကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရပ်အနှံ့ကို ထွန်းလင်းစေ하였다။

Verse 97

प्रादुर्भावे ततस्तस्य महालिंगस्य भारत । ननर्त खेप्सरोवृंदं गधर्वा ललितं जगुः

အို ဘာရတ၊ ထို မဟာလိင်္ဂ ပေါ်ထွန်းလာသည့်အခါ ကောင်းကင်၌ အပ္စရာအစုအဝေးတို့ ကခုန်ကြပြီး ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် ချိုမြိန်စွာ သီဆိုကြ하였다။

Verse 98

पारिजातमयीं पुष्पवृष्टिमिंद्रो मुमोच ह । जयेति देवा मुनयस्तुष्टुवुर्विविधैः स्तवैः

အင်ဒြာသည် ပါရိဇာတ ပန်းမိုးကို လွှတ်ချလိုက်၏။ ဒေဝတားနှင့် မုနိတို့သည် “အောင်မြင်ပါစေ” ဟု ကြွေးကြော်ကာ မျိုးစုံသော စတုတ္ထိများဖြင့် သခင်ကို ချီးမွမ်းကြ하였다။

Verse 99

तस्मिन्महति कौरव्य वर्तमाने महोत्सवे । कालभीतिः प्रमुदितः प्रणम्य स्तोत्रमैरयत्

အို ကೌရဗျ၊ ထို မဟာပွဲတော်ကြီး ဖြစ်ပွားနေစဉ် ကာလဘီတိသည် ဝမ်းမြောက်လွန်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ချီးမွမ်းသီချင်းကို စတင်ရွတ်ဆို하였다။

Verse 100

पापस्य कालं भवपंककालं कलाकलं कालमार्गस्य कालम् । देवं महाकालमहं प्रपद्ये श्रीकालकंठं भवकालरूपम्

အကျွန်ုပ်သည် မဟာကာလကို အားကိုးခိုလှုံ၏—အပြစ်၏ သေမင်း၊ သံသရာဖြစ်တည်မှု၏ ရွံ့ညစ်ကို ဖျက်ဆီးသူ၊ ကာလ၏လမ်းကြောင်းကို အုပ်စိုးသော ကာလတော်တည်းဟူသော သီရိ ကာလကဏ္ဍ၊ သံသရာကို အဆုံးသတ်သော ကာလရূপတော်။

Verse 101

ईशानवक्त्रं प्रणमामि त्वाहं स्तौति श्रुतिः सर्वविद्येश्वरस्त्वम् । भूतेश्वरस्त्वं प्रपितामहस्त्वं तस्मै नमस्तेस्तु महेश्वराय

အရှင်၏ «ဣရှာန» မျက်နှာတော်ကို ကျွန်ုပ် ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ၏။ ဝေဒတော်တို့ကပင် အရှင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏—အရှင်သည် ဗိဒ္ဓာအားလုံး၏ အရှင်၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ မူလအဘိုးအို (ပရပိတာမဟ) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မဟေရှဝရ အရှင်တော်အား နမောနမတ် ပြုပါ၏။

Verse 102

यं स्तौति वेदस्तमहं प्रपद्ये तत्पुरुषसंज्ञं शरणं द्वितीयम् । त्वां विद्महे तच् नस्त्वं प्रदेहि श्रीरुद्र देवेश नमोनमस्ते

ဝေဒတော်တို့ ချီးမွမ်းသော ထိုအရှင်ထံ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏—«တတ္ပုရုရှ» ဟု ခေါ်သော ဒုတိယ ခိုလှုံရာတော်။ အရှင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိမြင်ပါ၏; ထိုကရုဏာတော်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားတော်မူပါ။ သီရိ ရုဒ္ဒရ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ နမောနမတ်ကို ထပ်မံထပ်မံ ပြုပါ၏။

Verse 103

अघोरवक्त्रं त्रितयं प्रपद्ये अथर्वजुष्टं तव रूपकाणि । अघोरघोराणि च घोरघोराण्यहं सदानौमि भूतानि तुभ्यम्

အရှင်၏ «အဃောရ» မျက်နှာတော်—တတိယမျက်နှာတော်ထံ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။ အရှင်၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တို့သည် အထရ္ဗဝေဒ သာသနာဓလေ့၌ ချစ်မြတ်နိုး၍ ထိန်းသိမ်းထားကြ၏။ နူးညံ့သော်လည်းကောင်း ကြောက်မက်ဖွယ်သော်လည်းကောင်း၊ အရှင်၏ အာဏာအောက်၌ လှုပ်ရှားသော အရှင်နှင့်ဆိုင်သမျှ သတ္တဝါတို့အား ကျွန်ုပ် အစဉ် ဦးချပါ၏။

Verse 104

चतुर्थवक्त्रं च सदा प्रपद्ये सद्योभिजाताय नमोनमस्ते । भवेभवेनादिभवो भवस्व भवोद्भवो मां शिव तत्रतत्र

အရှင်၏ စတုတ္ထမျက်နှာတော် «သဒ္ယောဇာတ» ထံ ကျွန်ုပ် အစဉ် ခိုလှုံပါ၏—နမောနမတ်၊ နမောနမတ်ပါ၏။ မွေးဖွားမှုတိုင်း၌ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်၏ မူလအရင်းအမြစ် ဖြစ်တော်မူပါစေ။ ဖြစ်လာခြင်းကို ကျော်လွန်၍ ပေါ်ထွန်းတော်မူသော ရှိဝ၊ ကျွန်ုပ်ကို ထိုနေရာဤနေရာ အစဉ်ကာကွယ်၍ လမ်းညွှန်တော်မူပါ။

Verse 105

नमोस्तु ते वामदेवाय ज्येष्ठरुद्राय कालाय कलाविकारिणे । बलंकरायापि बलप्रमाथिने भूतानि हंत्रे च मनोन्मनाय

«ဝာမဒေဝ» အဖြစ်လည်းကောင်း «ဇျေဋ္ဌ ရုဒ္ဒရ» အဖြစ်လည်းကောင်း အရှင်တော်အား နမောနမတ်ပါ၏။ ကာလ (အချိန်) အဖြစ်၊ အချိန်၏ အတိုင်းအတာတို့ကို ပြောင်းလဲစေသော အရှင်တော်အားလည်း နမောနမတ်ပါ၏။ အင်အားပေးသူ၊ အင်အားအားလုံးကို နှိမ်နင်းသူ၊ ရန်သူသတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်သူ၊ နှင့် စိတ်ကို ကျော်လွန်သော «မနောန်မနာ» အရှင်တော်အားလည်း နမောနမတ်ပါ၏။

Verse 106

त्रियंबकं त्वां च यजामहे वयं सुपुण्यगंधैः शिवपुष्टिवर्धनम् । उर्वारुकं पक्वमिवोग्रबंधनाद्रक्षस्व मां त्र्यंबक मृत्युमार्गात्

အို မျက်စိသုံးပါးရှင် တြိယမ္ဗက၊ အလွန်သန့်ရှင်းသော အနံ့သာများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ဝတ်ပြုပါ၏။ မင်္ဂလာကောင်းကျိုးကို တိုးပွားစေသော ရှိဝတော်မူ၏။ အတင်းအကျပ်ချည်နှောင်မှုမှ သီးပွင့်သခွားသီးက လွတ်မြောက်သကဲ့သို့၊ အို တြိယမ္ဗက၊ သေမင်းလမ်းမှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ကာ ကာကွယ်ပါ။

Verse 107

षडक्षरं मंत्रवरं तवेश जपंति ये मुनयो वीतरागाः । तेषां प्रसन्नोऽसि जपामहेतं त्वोंकारपूर्वं च नमः शिवाय

အို အရှင် ဣရှ၊ မုနိပညာရှိတို့သည် ရာဂကင်းစင်၍ သင်၏ အကောင်းဆုံး ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ်ရွတ်ကြ၏။ ထိုသူတို့အပေါ် သင်သည် ကြည်နူးကရုဏာတော်ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း “အောံ” ကို ရှေ့တင်၍ ထိုမန္တရကို ဂျပ်ရွတ်ပါ၏—«နမဟ် ရှိဝာယ»။

Verse 108

एवं स्तुतो महादेवो लिंगान्निःसृत्य भारत । त्रिजगद्द्योतयन्मभासा प्रत्यक्षः प्राह च द्विजम्

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော မဟာဒေဝသည်၊ အို ဘာရတ၊ လိင်္ဂမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သုံးလောကကို ထွန်းလင်းစေသော မဟာတေဇောအလင်းဖြင့် တောက်ပလျက်၊ ထင်ရှားမြင်ရကာ ဒွိဇအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 109

यत्त्वयात्र महातीर्थे भृशमाराधितो द्विज । तेनाति तुष्टस्ते वत्स नेशः कालः कथंचन

ဤနေရာ မဟာတီရ္ထ၌ သင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ငါ့ကို ပူဇော်ခဲ့သဖြင့်၊ အို ဒွိဇ၊ ထိုကြောင့် ငါသည် သင်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်နှစ်သက်၏၊ ချစ်သားရေ။ ယခုမှစ၍ ကာလ (အချိန်/မရဏ) သည် သင်ကို မည်သို့မျှ မအုပ်စိုးနိုင်တော့။

Verse 110

अहं च नररूपी यो दृष्ट्वा ते धर्मसंस्थितिम् । धन्यस्तद्धर्ममार्गोऽयं पाल्यते यद्भवद्विधैः

“ငါတောင်—လူ့ရုပ်ဖြင့်ရှိနေသော်လည်း—သင်၏ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်မှုကို မြင်ပြီး ကြေညာ၏။ ဤဓမ္မလမ်းသည် အလွန်ပင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏၊ သင်ကဲ့သို့ သာသနာတော်ကို ထိန်းသိမ်းကာ ကာကွယ်သူ မြတ်သူများကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 111

सर्वतीर्थोदकैर्गरतः पूरितो मे सरस्तथा । जलमेतन्महापुण्यं त्वदर्थं मे समाहृतम्

ကျွန်ုပ်၏ရေကန်သည်လည်း တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေချိုးရာ) အားလုံးမှ ယူဆောင်လာသော ရေများဖြင့် ပြည့်ဝလာပါပြီ။ ဤရေသည် အလွန်မြင့်မြတ်သော ကုသိုလ်ရှိ၍ သင့်အတွက် ကျွန်ုပ် စုဆောင်းယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Verse 112

सप्तमंत्ररहस्यं च यत्कृतं स्तवनं मम । अनेन पठ्यमानेन सप्तमंत्रफलं भवेत्

မန်ထရား ခုနစ်ပါး၏ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းသီချင်း၌ ထည့်သွင်းထားပါသည်။ ဤသီချင်းကို ရွတ်ဖတ်သော် မန်ထရားခုနစ်ပါး အကျိုးफलကိုပင် ရရှိမည်။

Verse 113

अभीष्टं च वरं मत्तो वृणीष्व मनसेप्सितम् । त्वयातितोषितो ह्यस्मिनादेयं विद्यते तव

သင်၏စိတ်နှလုံးလိုလားသမျှ အလိုရှိရာ ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ကျွန်ုပ်ထံမှ ရွေးယူပါ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်စေခဲ့သဖြင့် ဤနေရာ၌ သင့်အတွက် မပေးမဖြစ်ဟူ၍ တားဆီးရမည့် အရာမရှိပါ။

Verse 114

कालभीतिरुवाच । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यत्त्वं तुष्टोऽसि शंकर । त्वत्तोषात्सफला धर्माः श्रमायैवान्यतामताः

ကာလဘီတိက ပြောသည်— «ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းပါ၏၊ အနုဂ्रहကို ခံရပါ၏၊ အို ရှင်ကရာ၊ သင်သည် ကျေနပ်တော်မူသောကြောင့်။ သင်တော်မူ ကျေနပ်လျှင် ဓမ္မကိစ္စအားလုံး အကျိုးရှိ၏၊ မဟုတ်လျှင် အလုပ်ပင်ပန်းခြင်းသာဟု သတ်မှတ်ကြ၏»။

Verse 115

यदि तुष्टोऽसि सांनिद्यं लिंगेऽत्र क्रियतां सदा । अक्षयं तत्कृतं चास्तु यल्लिंगे क्रियतेऽत्र च

သင်တော်မူ ကျေနပ်ပါက ဤလင်္ဂ၌ သင်၏ သာသနာတော်ရှိနေခြင်း (စန္နိဓိ) ကို အစဉ်အမြဲ တည်စေပါ။ ထို့ပြင် ဤလင်္ဂအတွက် ဤနေရာ၌ ပြုလုပ်သမျှ အရာအားလုံးသည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးကုသိုလ် ဖြစ်ပါစေ။

Verse 116

जपतो यत्फलं देवपंचमंत्रायुतेन च । तत्फलं जायतां नणामस्य लिंगस्य दर्शने

ဒေဝ၏ ငါးအက္ခရာ မန္တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ပလုပ်ရာမှ ရသော အကျိုးတရားအတိုင်း—ဤ လိင်္ဂကို ဒർശန (သန့်ရှင်းမြင်ခြင်း) ပြု၍ ရိုသေနမസ്കာရသာဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးတရား ရပါစေ။

Verse 117

कालमार्गादहं यस्मान्मोचितोऽहं महेश्वर । महाकालमिति ख्यातं लिंगं तस्माद्भवत्विदम्

ကာလ၏ လမ်းကြောင်း (သေခြင်း) မှ ငါ လွတ်မြောက်ခဲ့သဖြင့်၊ မဟေရှ္ဝရာ အရှင်၊ ထို့ကြောင့် ဤ လိင်္ဂသည် “မဟာကာလ” ဟု အမည်ကြီးပါစေ။

Verse 118

अस्मिंश्च कूपे यो मर्त्यः स्नात्वा तर्पयते पितॄन् । सर्वतीर्थफलं चास्तु पितॄणामक्षया गतिः

ဤ ရေတွင်း၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်များ) ထံ တർပဏ ပြုသူ မည်သူမဆို—တီရ္ထ အားလုံး၏ အကျိုးကို ရပါစေ၊ ပိတೃတို့လည်း မကုန်ခန်းသော ကောင်းမြတ်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ပါစေ။

Verse 119

इति तस्यवचः श्रुत्वा प्रीतस्तं शंकरोऽब्रवीत् । स्वायंभुवं यत्र लिंगं तत्र नित्यं वसाम्यहम्

သူ၏စကားကို ကြားသော် ရွှင်လန်းသော ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) က ပြော၏—“မည်သည့်နေရာ၌မဆို ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော (svāyaṃbhuva) လိင်္ဂ ရှိလျှင် ထိုနေရာ၌ ငါ အစဉ်အမြဲ နေထိုင်၏။”

Verse 120

स्वयंभुबाणरत्नोत्थदातुपाषाणलोहजम् । लिंगं क्रमेण फलदमंत्यात्पूर्वं दशोत्तरम्

လိင်္ဂသည်—ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော၊ မြားမှ ပြုလုပ်သော၊ ရတနာမှ ပေါက်ဖွားသော၊ သတ္တုဓာတ်၊ ကျောက်၊ သံလောဟာမှ ပြုလုပ်သော ဖြစ်စေ—အစဉ်လိုက် အကျိုးပေး၏။ အစောပိုင်းတို့သည် နောက်ပိုင်းထက် ဆယ်ဆ ပို၍ အကျိုးပေးသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 121

आकाशे तारकालिंगं पाताले हाटकेश्वरम् । स्वायंभुवं धारपृष्ठे तदेतत्त्रितयं समम्

ကောင်းကင်၌ တာရကာလင်္ဂ ရှိ၏။ အောက်လောက ပာတားလ၌ ဟာဋကေရှွရ ရှိ၏။ ဓာရာမြေမျက်နှာပြင်၌ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော လင်္ဂ ရှိ၏။ ဤသုံးပါးသည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် အာနုဘော်တန်ခိုး တူညီ၏။

Verse 122

विशेषात्प्रार्थितं यच्च तच्च भविष्यति । अत्र पुष्पं फलं पूजा नैवेद्यं स्तवनक्रिया

ဤနေရာ၌ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းသမျှသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။ ဤတွင် ပန်းနှင့် အသီးအနှံ ပူဇော်ခြင်း၊ ပూజာပြုခြင်း၊ နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) နှင့် စတဝန (ချီးမွမ်းသီချင်း) တို့သည် အထူးထိရောက်၏။

Verse 123

दानं वान्यश्च यत्किंचिदक्षयं तद्भविष्यति । माघासितचतुर्दश्यां शिवयोगे च पुत्रक

ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုမဆို အကျိုးပုဏ္ဏာ မကုန်ခန်းအောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် မာဃလ၏ မှောင်ဖက် လဆန်း/လဆုတ် စတုတ္ထဒశီနေ့၌၊ မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝယောဂ ဖြစ်ပေါ်သည့်အခါ၊ သားရေ။

Verse 124

लिंगाच्च पूर्वतः कूपेस्नात्वा यस्तर्पयेत्पितॄन् । सर्वतीर्थफलावाप्तिः पितॄणां चाक्षया गतिः

လင်္ဂ၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ရေတွင်း၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ မည်သူမဆို ပိတೃများအား တర్పဏ (ရေဓာတ်လှူ) ပြုလျှင်၊ တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ပိတೃတို့အတွက် မပျက်မယွင်းသော အရှေ့ဆက်ဂတိ ပေါ်ထွန်းမည်။

Verse 125

तस्यां रात्रौ महाकालं यामेयामे प्रपूजयेत् । यः क्षिपेत्सर्वलिंगेषु स जागरफलं लभेत्

အဲဒီည၌ မဟာကာလကို ည၏ ယာမတိုင်း ယာမတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ လင်္ဂအားလုံးတွင် ပူဇော်အပ်နှံသူသည် ဇာဂရဏ (ညလုံးနိုးကြား) ၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရလိမ့်မည်။

Verse 126

जितेंद्रियश्च यो नित्यं मां लिंगेत्र प्रपूजयेत् । भुक्तिमुक्ती न दूरस्थे तस्य नित्यं द्विजोत्तम

အို ဒွိဇအထက်မြတ်သူ၊ အာရုံကိုထိန်းချုပ်သော ဘက္တိရှိသူသည် ဤ လိင်္ဂက்ஷೇತ್ರ၌ နေ့စဉ် ငါ့ကို ပူဇော်လျှင် လောကီအာနန္ဒနှင့် မောက္ခ မည်သည့်အခါမျှ မဝေးကွာဘဲ အမြဲနီးကပ်နေ၏။

Verse 127

माघे चतुर्दश्यष्टम्यां सोमवारे च पर्वणि । स्नात्वा सरसि योऽभ्यर्च्य लिंगमेतच्छिवं व्रजेत्

မာဃလတွင်၊ လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဆယ့်လေးရက် (စတုဒဿီ) သို့မဟုတ် အဋ္ဌမီနေ့၌၊ ထို့ပြင် ပွဲနေ့တနင်္လာတွင်လည်း၊ ရေကန်၌ ရေချိုးပြီး ဤ လိင်္ဂကို ပူဇော်သူသည် သီဝသို့ ရောက်၏ (သီဝ၏ အခြေအနေကို ရ၏)။

Verse 128

दानं तपो रुद्रजापः सर्वमक्षयमेव च । त्वं च नन्दी द्वितीयो मे प्रतीहारो भविष्यसि

ဒါန၊ တပဿ၊ နှင့် ရုဒြနာမကို ဂျပ်ဆိုခြင်း—အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ်ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် နန္ဒီ၊ သင်သည် ငါ၏ ဒုတိယ တံခါးစောင့် (ပရတီဟာရ) ဖြစ်လာမည်။

Verse 129

कालमार्गजयाद्वत्स महाकाला भिधश्चिरम् । करंधमोऽत्र राजर्षिरचिरादागमिष्यति

ချစ်သားရေ၊ အချိန်၏ လမ်းကြောင်းကို အောင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ‘မဟာကာလ’ ဟု နာမည်ကြီးခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာသို့ ရာဇဣသီ ကရံဓမ သည် မကြာမီ ရောက်လာမည်။

Verse 130

तस्य प्रोच्य भवान्धर्मांस्ततो मल्लोकमाव्रज । इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रो लिंगमध्ये न्यलीयत

သူ့အား သာသနာဓမ္မများကို သင်ကြားပြီးနောက်၊ ဘုရားရုဒြက “ထို့နောက် ငါ၏ လောကသို့ လာလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက်၊ အရှင်ရုဒြသည် လိင်္ဂ၏ အလယ်ဗဟို၌ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 131

महाकालोऽपि मुदितस्तत्र तेपे महत्तपः

မဟာကာလသည်လည်း ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်၍ ထိုနေရာ၌ တပဿာအလွန်ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 132

इति महाकालप्रादुर्भावः । नारद उवाच । अथ केनापि कालेन पार्थ राजा करंधमः । विशेषमिच्छुर्धर्मेषु श्रुत्वा तीर्थमहागुणान्

ဤသို့ မဟာကာလ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်၏။ နာရဒက ပြောသည်– တစ်ခါတစ်ရံ၌ ပါရ္ထ မင်း ကရန္ဓမသည် ဓမ္မ၌ ထူးမြတ်မှုကို လိုလား၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထတို့၏ မဟာဂုဏ်ကို ကြားသိ하였다။

Verse 133

महाकालचरित्रं च तत्रैव समुपाययौ । महीसागर तोयेऽसौ स्नात्वा लिंगान्यथार्चयत्

သူသည် မဟာကာလ၏ လီလာကြောင်းကြီးဖြင့် ထင်ရှားသော ထိုနေရာသို့ပင် ရောက်လာ하였다။ မြေ-သမုဒ္ဒရာ၏ ရေ၌ ရေချိုးပြီးနောက် လိင်္ဂများကို အစဉ်အတိုင်း ပူဇော်하였다။

Verse 134

महाकालमनुप्राप्य परमां प्रीतिमागतः । स पश्यन्सुमहालिंगं नातृप्यत जनेस्वरः

မဟာကာလထံ ရောက်ရှိပြီး လူတို့၏ အရှင်သည် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝ하였다။ အလွန်ကြီးမားသော လိင်္ဂကို မြင်ကြည့်နေရင်း မကျေနပ်နိုင်ခဲ့။

Verse 135

यथा दरिद्रः कृपणो निधिकुम्भमवाप्य च । सफलं जीवितं मेने महाकालं निरीक्ष्य सः

ဆင်းရဲ၍ ကပ်စေးနည်းသော လူတစ်ယောက်သည် ဥစ္စာအိုးကို ရရှိလျှင် မိမိဘဝ အကျိုးပြည့်စုံပြီဟု ထင်သကဲ့သို့၊ မဟာကာလကို မြင်ကြည့်သောအခါ သူလည်း မိမိဘဝ ပြည့်ဝပြီဟု ယူဆ하였다။

Verse 136

पंचमंत्रायुतजपफलं यस्येह दर्शनात् । ततः सपर्ययाक्ष्यर्च्य महत्यासौ प्रणम्य च

ဤနေရာ၌ ဒർശနာ (မြင်တွေ့ခြင်း) တစ်ခါသာဖြင့်ပင် ပဉ္စမန်တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်သကဲ့သို့ အကျိုးရသည်။ ထို့နောက် သင့်တော်သော ပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ အရ္စနာကို ရိုသေစွာ ပြုလုပ်ပြီး မဟာဘက္တိဖြင့် ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 137

श्रुत्वा च लिंगप्रवरं महाकालमुपासदत् । ततो रुद्रवचः स्मृत्वा महाकालः स्मयन्निव

လိင်္ဂတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဟု မဟာကာလကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် ပူဇော်ရန် ချဉ်းကပ်သွား하였다။ ထို့နောက် ရုဒ္ရ၏ ဝචနကို သတိရသဖြင့် မဟာကာလသည် အပြုံးတစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ပြုံးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 138

प्रत्युद्गम्य नृपं पूजामर्घं च प्रत्यपादयत् । ततः कुशलप्रश्रादि कृत्वा शांतमुखं नृपः

သူသည် မင်းကို ကြိုဆိုရန် ထွက်သွားပြီး ပူဇာနှင့် အရ္ဃျ (arghya) ရေကို ဆက်ကပ်하였다။ ထို့နောက် ကျန်းမာရေးမေးမြန်းခြင်း စသည့် ယဉ်ကျေးသော စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် မင်း၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်သွား하였다။

Verse 139

महाकालमुपामंत्र्य कथांते वाक्यमब्रवीत् । भगवन्संशयो मह्यं सदाऽयं परिवर्तते

စကားဝိုင်းအဆုံးတွင် မဟာကာလကို အမည်ခေါ်၍ ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ ဤသံသယသည် ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ အမြဲတမ်း ပြန်လည်လှည့်ပတ်နေပါသည်။”

Verse 140

यदिदं तर्पणंनाम पितॄणां क्रियते नृभिः । जलमध्ये जलं याति कथं तृप्यंति पूर्वजाः

လူတို့က ပိတೃ (Pitṛ) များအတွက် တర్పဏ (tarpaṇa) ဟုခေါ်သော ကုသိုလ်ကိစ္စကို ပြုလုပ်သော်၊ ဆက်ကပ်သော ရေသည် ရေအတွင်းသို့ပင် ပေါင်းဝင်သွားသည်—ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဘိုးဘွားတို့သည် မည်သို့ အမှန်တကယ် တင်းတိမ်ကြပါသနည်း။

Verse 141

एवं पिंडादिपूजा च सर्वमत्रैव दृश्यते । कथमेवं स्म मन्यामः पित्राद्यैरुपभुज्यते

ထို့အတူ ပိဏ္ဍာ (piṇḍa) စသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းအားလုံးကို ဤနေရာ၌ပင် မြင်ရသည်—သို့ဖြစ်လျှင် ပိတೃ (Pitṛs) နှင့် အခြားသူတို့က အမှန်တကယ် သုံးဆောင်ခံစားကြသည်ဟု မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း။

Verse 142

न चैतदस्ति यत्तेषां नोपतिष्ठति किंचन । स्वप्ने यथाक्रम्य नरं दृश्यंते याचकाश्च ते

ထို့အပြင် သူတို့ထံသို့ အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရောက်သွားခြင်းမဟုတ်ပါ; အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် အစဉ်လိုက် လူတစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်လာကာ ပူဇော်ထားသမျှကို တောင်းခံသကဲ့သို့ မြင်ရတတ်သည်။

Verse 143

देवानां चापि दृश्यंते प्रत्यक्षाः प्रत्ययाः सदा । तत्कथं प्रतिगृह्णन्ति मनो मेऽत्र प्रमुह्यति

ဒေဝတားတို့အတွက်ပင် အမြဲတမ်း မျက်မြင်ယုံကြည်စရာ အထောက်အထားများ ရှိနေသည်; ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤပူဇော်ပဏ္ဏာကို “လက်ခံယူ” သည်ဟု မည်သို့ဆိုနိုင်သနည်း။ ဤအကြောင်း၌ ကျွန်ုပ်စိတ်သည် မောဟဖြစ်နေ၏။

Verse 144

महाकाल उवाच । योनिरेवंविदा तेषां पितॄणां च दिवौकसाम् । दूरोक्तं दूरपूजा च दूरस्तुतिरथापि यत्

မဟာကာလက မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ပင် ပိတೃ (Pitṛs) နှင့် ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့၏ အရှိတရားဖြစ်၏; အဝေးမှ ပြောသောစကား၊ အဝေးမှ ပြုသောပူဇော်မှု၊ အဝေးမှ ဆုတောင်းချီးမွမ်းမှုတို့ပင် သူတို့ထံ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 145

भव्यं भूतं भविष्यच्च सर्वं जानंति यांति च । पंचतन्मात्ररूपं च मनोबुद्धिरहंजडाः

သူတို့သည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် အားလုံးကို သိကြပြီး လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ ရုပ်သဘောသည် သေးငယ်သော ဓာတ်ငါးပါး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်၍ စိတ် (manas)၊ ဉာဏ် (buddhi) နှင့် အဟံကာရ (ego) တို့နှင့် တွဲဖက်နေသည်။

Verse 146

नवतत्तवमयं देहं दशमः पुरुषो मतः । तस्माद्गंधेन तृप्यंति रसतत्त्वेन ते तथा

ကိုယ်ခန္ဓာသည် တတ္တဝ ၉ ပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ပုရုရှ (Puruṣa) ကို ဒသမအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အနံ့၏ တတ္တဝကြောင့် ကျေနပ်ကာ၊ ထိုနည်းတူ အရသာ၏ တတ္တဝ (သိမ်မွေ့သော အနှစ်သာရ) ကြောင့်လည်း ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 147

शब्दतत्त्वेन तुष्यंति स्पर्शतत्त्वं च गृह्णते । शुचि दृष्ट्वा त तुष्यंति नात्र राजन्भवेन्मृषा

သူတို့သည် အသံ၏ တတ္တဝကြောင့် ပျော်ရွှင်ကြပြီး၊ ထိတွေ့မှု၏ တတ္တဝကိုလည်း လက်ခံယူကြသည်။ သန့်ရှင်းမှုကို မြင်လျှင် ကျေနပ်ကြ၏—အို မင်းကြီး၊ ဤအကြောင်း၌ မုသာမရှိပါ။

Verse 148

यता तृणं पशूनां च नराणामन्नमुच्यते । एवं दैवतयोनीनामन्नसारस्य भोजनम्

တိရစ္ဆာန်တို့၏ အစာဟု မြက်ကို ခေါ်သကဲ့သို့၊ လူတို့၏ အစာဟု ဆန်/အာဟာရကို ခေါ်သကဲ့သို့၊ ဒေဝယောနီဖြစ်သောသူတို့အတွက် အစာ၏ အနှစ်သာရကိုသာ စားသုံးခြင်းသည် အာဟာရဖြစ်သည်။

Verse 149

शक्तयः सर्वभावानामचिंत्या ज्ञानगोचराः । तस्मात्तत्त्वं प्रगृह्णन्ति शेषमत्रैवदृश्यते

သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွင်းရှိ သက္တိ (Śakti) များသည် စိတ်ကူးမမီသော်လည်း ဉာဏ်မြင်ဖြင့် သိနိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အနှစ်သာရတတ္တဝကိုသာ ယူဆောင်ကြပြီး ကျန်သမျှသည် ဤနေရာ၌သာ ကျန်နေသည်ဟု မြင်ရသည်။

Verse 150

करंधम उवाच । पितृभ्यो दीयते श्राद्धं स्वकर्मवशगाश्च ते । स्वर्गस्था नरकस्था वा कथं तैरुपभुज्यते

ကရံဓမက ပြောသည်– «ပိတೃ (Pitṛs) များအတွက် ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ပူဇော်ပေးကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာ၏ အာဏာအောက်တွင် ချုပ်နှောင်ထားကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေသည်ဖြစ်စေ၊ နရက၌ နေသည်ဖြစ်စေ—ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်သည့်အရာကို သူတို့ မည်သို့ သုံးဆောင်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 151

अथ स्वर्गेऽथ नरेक स्थिताः कर्माभियंत्रिताः । शक्नुवंति वरानेतान्दातुं ते चेश्वराः कथम्

ထို့ပြင် သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ဖြစ်စေ၊ နရက၌ဖြစ်စေ၊ ကမ္မ၏ချုပ်နှောင်မှုအောက်၌ရှိလျှင်—«အရှင်» ဟုခေါ်ကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော वरदान များကို မည်သို့ပေးနိုင်မည်နည်း။

Verse 152

आयुः प्रजां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुकानि च । प्रयच्छन्तु तथा राज्यं प्रीता नॄणां पितामहाः

လူသားတို့၏ ပိတရ် (ဘိုးဘွား) များသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သောအခါ အသက်ရှည်ခြင်း၊ သားသမီး၊ ဥစ္စာဓန၊ ပညာဗေဒ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၊ မောက္ခ၊ ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် ထို့ပြင် အာဏာပိုင်ရာဇသိက္ခာကိုပါ ပေးသနားကြပါစေ။

Verse 153

महाकाल उवाच । सत्यमेततस्वकर्मस्थाः पितरो यन्नृपोत्तम । किं तु देवासुराणां च यक्षादीनाममूर्तकाः

မဟာကာလက ပြောသည်—“အို မင်းမြတ်၊ ဤသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ပိတရ်တို့သည် မိမိတို့၏ ကမ္မအလိုက် သတ်မှတ်သော အခြေအနေများ၌ တည်နေကြ၏။ သို့သော် နတ်၊ အသူရ၊ ယက္ခ စသည့် အခြားသူတို့တွင် ကိုယ်မဲ့သဘော (သိမ်မွေ့) သတ္တဝါများလည်း ရှိ၏။”

Verse 154

मूर्ताश्चतुर्णां वर्णानां पितरः सप्तधा स्मृताः । ते हि सर्वे प्रयच्छंति दातुं सर्वं यतोप्सितम्

ဝဏ္ဏ လေးမျိုးအတွက် ပိတရ်တို့ကို ကိုယ်ရှိသတ္တဝါများဟု မှတ်ယူကြပြီး ခုနစ်မျိုးခွဲထားသည်။ အမှန်တကယ် သူတို့အားလုံးသည် လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှကို ပေးသနားနိုင်ကြသည်။

Verse 155

एकत्रिंशद्गणा येषां पितॄणां प्रबला नृप । कृतं च तदिदं श्राद्धं तर्पयेत्तान्परान्पितॄन्

အို မင်းကြီး၊ အဖွဲ့အစည်း သုံးဆယ်တစ်ဖွဲ့ရှိသော ပိတရ်တို့သည် အလွန်အင်အားကြီး၏။ ဤ श्राद्ध ကို ပြုလုပ်သောအခါ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ဘိုးဘွားတို့ကို တရ্পဏဖြင့် ကျေနပ်စေသင့်၏။

Verse 156

ते तृप्तास्तर्पयन्त्यस्य पूर्वजान्यत्र संस्थितान् । एवं स्वानां चोपतिष्ठेच्छ्राद्धं यच्छंति ते वरान्

သူတို့ စိတ်ကျေနပ်သွားသောအခါ၊ ထိုသူ၏ ဘိုးဘွားပ祖များကိုလည်း မိမိတို့ရှိရာ လောကအသီးသီးတွင် တန်ပြန်၍ ကျေနပ်စေကြသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိမျိုးရိုးအတွက် Śrāddha ကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်၊ ထိုအခါ သူတို့သည် ကောင်းချီးများ ပေးကြသည်။

Verse 157

राजोवाच । भूतादिभ्यो यथा विप्र नाम्ना वोद्दिश्य दीयते । सुरादीनां कथं चैव संक्षेपेण न दीयते

ဘုရင်က မေးလေ၏— “အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဘူတတို့စသည့် အရာများသို့ အမည်ကို ညွှန်ပြ၍ ပူဇော်ပေးသကဲ့သို့၊ နတ်တို့နှင့် အခြားသူတို့အတွက်လည်း အကျဉ်းချုပ်၍ အလားတူ မပေးရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း?”

Verse 158

इदं पितृभ्यो देवेभ्यो द्विजेभ्यः पावकाय च । एवं कस्माद्विस्तराः स्युर्मनः कायादिकष्टदाः

“ဤဟာ ပိတೃများအတွက်၊ ဤဟာ နတ်များအတွက်၊ ဤဟာ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအတွက်၊ ဤဟာ မီး (အဂ္နိ) အတွက်” ဟုသာ ပြောနိုင်လျှင်၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်ကို ပင်ပန်းစေသော အလွန်အသေးစိတ် အခမ်းအနားများသည် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်သနည်း။

Verse 159

महाकाल उवाच । उचिता प्रतिपत्तिश्च कार्या सर्वेषु नित्यशः । प्रतिपत्तिं चोचितां ते विना गृह्णन्ति नैव च

မဟာကာလက ပြောလေ၏— “အရာအားလုံးတွင် အချိန်တိုင်း သင့်တော်သော နည်းလမ်းကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ သင့်လျော်သော အကျင့်အထုံးမရှိလျှင် သူတို့သည် (ပူဇော်သက္ကာ) ကို လုံးဝ မခံယူကြ”။

Verse 160

यथा श्वा गृहद्वारस्थोबलिं गृह्णाति किं तथा । प्रधानपुरुषो राजन्गृह्णाति च शुना समः

အိမ်တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ခွေးက ထားထားသော ဘလိ (ပူဇော်အစာ) ကို လုယူသကဲ့သို့ပင်၊ အို ဘုရင်၊ မသင့်တော်သော လက်ခံမှုကို လက်ခံသော “အဓိကပုဂ္ဂိုလ်” သည် ခွေးနှင့် မကွာခြားတော့။

Verse 161

एवं ते भूतवद्देवा न हि गृह्णन्ति कर्हिचित् । शुचि कामं जुषंते न हविरश्रद्दधानतः

ထို့ကြောင့် နတ်ဒေဝတော်တို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ပူဇော်သက္ကာကို မည်သည့်အခါမျှ မလက်ခံကြ၊ မကောင်းသော ဝိညာဉ်များအတွက် ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သက္ကာသည် သန့်ရှင်းသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်ကပ်သော ဟဝိရ်ကို မသုံးဆောင်ကြ။

Verse 162

विना मंत्रैश्च यद्दत्तं न तद्गृह्णन्ति तेऽमलाः । श्रुतिरप्यत्र प्राहेदं मंत्राणां विषये नृप

မန္တရမပါဘဲ ပေးအပ်သောအရာကို ထိုအပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော နတ်ဒေဝတော်တို့ မလက်ခံကြ။ မန္တရတို့၏ အာဏာနယ်ပယ်အကြောင်းကိုပင် ဗေဒသြတ္တိ (श्रुति) က ဤနေရာတွင် မင်းကြီးအား ထုတ်ဖော်ကြေညာထားသည်။

Verse 163

मंत्रा दैवता यद्यद्विद्वान्मन्त्रवत्करोति देवताभिरेव तत्करोति यद्ददानि देवतभिरेव तद्ददाति यत्प्रतिगृह्णाति देवताभिरेव तत्प्रतिगृह्णाति तस्मान्नामन्त्रवत्प्रतिगृह्णीयात् नामन्त्रवत्प्रतिपद्यते इति

«မန္တရတို့သည် ဒေဝတော်တို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြသည်။ ပညာရှိတစ်ဦးသည် မန္တရဖြင့် ပြုလုပ်သမျှကို ဒေဝတော်တို့အားဖြင့်ပင် ပြုလုပ်သည်။ ပေးကမ်းသမျှကိုလည်း ဒေဝတော်တို့အားဖြင့်ပင် ပေးကမ်းသည်။ လက်ခံသမျှကိုလည်း ဒေဝတော်တို့အားဖြင့်ပင် လက်ခံသည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရမပါဘဲ မလက်ခံသင့်၊ မန္တရမပါဘဲ မပြုမူသင့်» ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 164

तस्मान्मंत्रैः सदा देयं पौराणैर्वैदिकैरपि । अन्यथा ते न गृह्णन्ति भूतानामुपतिष्ठति

ထို့ကြောင့် ပူရာဏမန်တရဖြစ်စေ ဗေဒမန်တရဖြစ်စေ မန္တရတို့နှင့်အတူ အမြဲတမ်း ဒါနပေးရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ မလက်ခံကြဘဲ ထိုသက္ကာသည် ဝိညာဉ်အစုအဝေးထံသို့ သွားရောက်တည်နေမည်။

Verse 165

राजोवाच । दर्भांस्तिलानक्षतांश्च तोयं चैतैः सुसंयुतम् । कस्मात्प्रदीयते दानं ज्ञातुमिच्छामि कारणम्

မင်းကြီးက မေးလေသည်— «ဒါರ್ಭမြက်၊ နှမ်းစေ့၊ မကွဲသော ဆန်စေ့ (အက္ခတ) နှင့် ရေတို့ကို အတူတကွ စုံလင်စွာ ထည့်သွင်း၍ ဒါနပေးရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းရင်းကို သိလိုပါသည်»။

Verse 166

महाकाल उवाच । पुरा किल प्रदत्तानि भूमेर्दानानि भूरिशः । प्रत्यगृह्णन्त दैत्याश्च प्रविश्याभ्यंतरं बलात्

မဟာကာလက မိန့်တော်မူ၏။ ရှေးကာလ၌ အင်အားကြီးသော မင်းကြီးရေ၊ ပေးအပ်ထားသော မြေဒါနများကို ဒိုင်တျာတို့က အတွင်းသို့ အင်အားဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်သိမ်းယူခဲ့ကြ၏။

Verse 167

ततो देवाश्च पितरः प्रत्यूचुः पद्मसंभवम्

ထို့နောက် ဒေဝတော်များနှင့် ပိတೃများသည် ပဒ္မသမ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ပြန်လည်လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 168

स्वामिन्नः पश्यतामेव सर्वं दैत्यैः प्रगृह्यते । विधेहि रक्षां तेषां त्वं न नष्टः स्मो यथा वयम्

«အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့ကြည့်နေစဉ်ပင် အရာအားလုံးကို ဒိုင်တျာတို့က သိမ်းယူနေကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မပျက်စီးစေရန် သူတို့ကို တားဆီးကာကွယ်မည့် အကာအကွယ်ကို စီမံပေးတော်မူပါ» ဟု လျှောက်ကြ၏။

Verse 169

ततो विमृश्यैव विधी रक्षो पायमचीकरत् । तिलैर्युक्तं पितॄणां च देवानामक्षतैः सह

ထို့နောက် ဗိဓီ (ဗြဟ္မာ) သည် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံတော်မူ၏။ ပိတೃတို့အတွက် နှမ်းနှင့်ပေါင်းစပ်၍၊ ဒေဝတော်တို့အတွက် အက္ခတ (မကွဲသည့် စပါး/ဆန်) နှင့်အတူ ဖြစ်၏။

Verse 170

तोयं दर्भांश्च सर्वत्र एवं गृह्णन्ति नासुराः । एतान्विना प्रदत्तं यत्फलं दैत्यैः प्रगृह्यते

ရေ နှင့် ဒರ್ಭမြက်ကို နေရာတိုင်း၌ ဤနည်းအတိုင်း လက်ခံကြသည်—အဆုရတို့ကတော့ မလက်ခံကြ။ သို့သော် ဤအရာများမပါဘဲ ပေးအပ်သော အကျိုးဖလ (ပုဏ္ဏ) သည် ဒိုင်တျာတို့က သိမ်းယူသွား၏။

Verse 171

निःश्वस्य पितरो देवा यांति दातुः फलं न हि । तस्माद्युगेषु सर्वेषु दानमेव प्रदीयते

သက်ပြင်းချလျက် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့သည် ထွက်ခွာသွားကြ၏၊ အလှူပေးသူ မျှော်လင့်သော အကျိုးမပေါ်လာသဖြင့်။ ထို့ကြောင့် ယုဂအားလုံးတွင် အလှူဒါနကိုသာ သင့်တော်သဖြင့် ပေးလှူရမည်။

Verse 172

करंधम उवाच । चतुर्युगव्यवस्थानं श्रोतुमिच्छमि तत्त्वतः । महतीयं विवित्सा मे सदैव परिवर्तते

ကရံဓမက ဆိုသည်—“ယုဂလေးပါး၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို အမှန်တကယ်အတိုင်း ကြားလိုပါသည်။ ဤအရာကို သိမြင်လိုသော ဆန္ဒကြီးသည် ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ အမြဲတမ်း ထပ်တလဲလဲ ပေါ်ထွန်းနေပါသည်။”

Verse 173

महाकाल उवाच । आद्यं कृतयुगं विद्धिततस्त्रेतायुगं स्मृतम् । द्वापरं च कलिश्चेति चत्वारश्च समासतः

မဟာကာလက ဆိုသည်—“ပထမယုဂသည် ကృతယုဂ ဖြစ်ကြောင်း သိလော့။ ထို့နောက် တ్రေတာယုဂ ဟု မှတ်သားကြ၏။ ထို့ပြီး ဒွာပရ နှင့် ကလိ—ဤလေးပါးကို အကျဉ်းချုပ်၍ ဆို၏။”

Verse 174

सत्त्वं कृतं रजस्त्रेता द्वापरं च रजस्तमः । कलिस्तमस्तु विज्ञेयं युगवृत्तं युगेषु च

ကృతယုဂသည် သတ္တဝ ဖြစ်၏၊ တ్రေတာယုဂသည် ရဇသ ဖြစ်၏၊ ဒွာပရယုဂသည် ရဇသနှင့် တမသ ရောနှော၏။ ကလိယုဂကိုမူ တမသဟု သိမှတ်ရမည်။ ယုဂတို့၌ အကျင့်လက္ခဏာသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 175

ध्यानं परं कृकयुगे त्रेतायां यज्ञ उच्यते । वृत्तं च द्वापरे सत्यं दानमेव कलौ युगे

ကృతယုဂတွင် အမြင့်ဆုံးသော ဓ్యာန (သမာဓိ) ကို အထွတ်အမြတ်ဟု ကြေညာ၏။ တ్రေတာယုဂတွင် ယဇ్ఞ (ယဇ္ဉ) ကို သင်ကြား၏။ ဒွာပရယုဂတွင် သစ္စာတရားနှင့် ကိုက်ညီသော အကျင့်ကို လက္ခဏာဟု ဆို၏။ ကလိယုဂတွင်မူ ဒါန (အလှူ) တစ်ခုတည်းသာ အထူးမြတ်ဆုံး အကျင့်ဖြစ်၏။

Verse 176

कृते तु मानसी सृष्टिर्वृत्तिः साक्षाद्रसोल्लसा । तेजोमय्यः प्रजास्तृप्ताः सदानंदाश्च भोगिनः

ကృతယုဂ၌ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် စိတ်မှပေါက်ဖွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် အရသာဓာတ်ပြည့်ဝစွာ တိုက်ရိုက်တောက်ပလင်းလက်하였다။ သတ္တဝါတို့သည် တေဇောမယဖြစ်ကာ ပြည့်စုံတင်းတိမ်၍ အမြဲအာနန္ဒရှိပြီး မခက်ခဲဘဲ ဘောဂကို ခံစားနိုင်ကြသည်။

Verse 177

अधमोत्तमो न तासां ता निर्विशेषाः प्रजाः शुभाः । तुल्यमायुः सुखं रूपं तासां तस्मिन्कृते युगे

သူတို့အတွင်း၌ “အနိမ့်” “အမြင့်” ဟူ၍ မရှိဘဲ၊ ကောင်းမြတ်သော သတ္တဝါတို့သည် ခွဲခြားမှုမရှိကြသည်။ ထိုကృతယုဂ၌ သူတို့၏ အသက်တမ်း၊ သုခ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည် အားလုံးတူညီကြသည်။

Verse 178

न चाप्रीतिर्न च द्वंद्वो न द्वेषो नापि च क्लमः । पर्वतोदधिवासिन्यो ह्यनुक्रोशप्रियास्तु ताः

မနှစ်သက်မှုလည်း မရှိ၊ အပြိုင်အဆိုင်ဒွန္ဒ္ဝလည်း မရှိ၊ မုန်းတီးမှုလည်း မရှိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုလည်း မရှိ။ တောင်တန်းနှင့် သမုဒ္ဒရာအနီးတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ကရုဏာကို ချစ်မြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 179

वर्णाश्रमव्यवस्था च तदासीन्न हि संकरः । एकमन्यं न ध्यायंति परमं ते सदा शिवम्

ထိုအခါ ဝဏ္ဏနှင့် အာශ්ရမ စနစ်လည်း ရှိနေပြီး တာဝန်များ ရောထွေးမှု မရှိခဲ့။ သူတို့သည် အခြားအရာကို မသမားသမား မစဉ်းစားဘဲ၊ ထိုလူတို့သည် အမြဲတမ်း အမြင့်မြတ်ဆုံး သီဝကိုသာ ဓ్యာနပြုကြသည်။

Verse 180

चतुर्थे च ततः पादे नष्ट साऽभूद्रसोल्लसा । प्रादुरासंस्ततस्तासां वृक्षाश्वगृहसंज्ञिताः

ထို့နောက် ကာလ၏ စတုတ္ထပဒ၌ ယခင်က အရသာပြည့်ဝသော ပျော်ရွှင်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွား하였다။ ထိုနောက် သူတို့အတွက် “သစ်ပင်” “မြင်း” “အိမ်” ဟု ခေါ်သော အရာများ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 181

वस्त्राणि च प्रसूयंते फलान्याभरणानि च । तेष्वेव जायते तासां गंधवर्णरसान्वितम्

အဝတ်အစားတို့ ပေါ်ထွက်လာ၍ သစ်သီးများနှင့် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာတို့လည်း ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာတို့အတွင်း၌ သူတို့အတွက် အနံ့၊ အရောင်၊ အရသာ ပြည့်စုံသော အရာလည်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 182

सुमाक्षिकं महावीर्यं पुटके पुटके मधु । तेन ता वर्तयंति स्म कृतस्यांते प्रजास्तदा

အိုးတစ်လုံးစီတိုင်း၌ ပျားရည်ရှိ၏—ပျားကပြုလုပ်သော အလွန်ကောင်းမြတ်၍ အာနုဘော်ကြီးမားသော ပျားရည်ဖြစ်သည်။ ထိုပျားရည်ကြောင့် ကൃതယုဂ၏ အဆုံးကာလ၌ သတ္တဝါတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။

Verse 183

हृष्टपुष्टास्तथा वृद्धाः प्रजा वै विगतज्वराः । ततः कालेन केनापि तासां वृद्धे रसेंद्रिये

ပြည်သူတို့သည် ပျော်ရွှင်၍ အာဟာရပြည့်ဝကာ အသက်ရှည်ကြ၏—အမှန်တကယ် ဖျားနာခြင်းကင်းစင်ကြသည်။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် သူတို့၏ အရသာခံအင်္ဂါသည် တိုးပွားလာ၏။

Verse 184

युगभावात्तथा ध्याने स्वल्पीभूते शिवस्य च । वृक्षांस्तान्पर्यगृह्णंत मधु वा माक्षिकं बलात्

ယုဂ၏ သဘာဝကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရှိဝ၏ ဓ్యာနအာနုဘော် လျော့နည်းလာသဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူတို့သည် ထိုသစ်ပင်များကို အင်အားဖြင့် သိမ်းယူကာ ပျားလုပ်သော ချိုမြိန်ပျားရည်ကို လုယူသွားကြ၏။

Verse 185

तासां तेनोपचारेण लोभदोषकृतेन वै । प्रनष्टा मधुना सार्धं कल्पवृक्षाः क्वचित्क्वचित्

ထိုသို့သော အပြုအမူသည် လောဘအပြစ်ကြောင့် ဖြစ်လာသဖြင့်၊ တစ်နေရာတစ်နေရာ၌ ဆန္ဒပြည့်သစ်ပင် ကလ္ပဝೃက္ษတို့သည် ပျားရည်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 186

तस्यां चाप्यल्पशिष्टायां द्वंद्वान्यभ्युत्थितानि वै । शीतातपैर्मनोदुःखैस्ततस्ता दुःखिता भृशम्

ထိုပေါများမှုမှ အနည်းငယ်သာ ကျန်သော်လည်း၊ ထိုအခါ ဆန့်ကျင်ဘက်အတွဲများ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အအေးအပူနှင့် စိတ်ဒုက္ခတို့ကြောင့် သူတို့သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဒုက္ခရောက်ကြ၏။

Verse 187

चक्रुरावरणार्थं हि केतनानि ततस्ततः । ततः प्रदुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे पुनः

ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့သည် နေရာနေရာတွင် အိမ်အကာအကွယ်များ ဆောက်လုပ်ကြ၏။ ထို့နောက် တရေတားယုဂတွင် သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အောင်မြင်မှု၏ နည်းလမ်းသစ်တို့သည် ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 188

वृष्ट्या बभूवुरौषध्यो ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश । अकृष्टपच्यानूप्तास्तोयभूमिसमागमात्

မိုးရွာသဖြင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေါ်ထွန်းလာ၏—အိမ်နီးချင်းနှင့် တောတွင်းပေါက်သော အမျိုးအစား ဆယ့်လေးမျိုး။ ရေမြေ ပေါင်းဆုံခြင်းကြောင့် လယ်မထွန်ဘဲ၊ မျိုးမချဘဲပင် အလိုလို ရင့်မှည့်လာကြ၏။

Verse 189

ऋतु पुष्पफलैश्चैव वृक्षगुल्माश्च जज्ञिरे । तैश्च वृत्तिरभूत्तासां धान्यैः पुष्पैः फलैस्तथा

ရာသီအလိုက် ပန်းနှင့် အသီးတို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး သစ်ပင်နှင့် ချုံပင်တို့လည်း မွေးဖွားလာ၏။ ထိုအရာတို့ကြောင့် သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် ထိန်းသိမ်းခံရ၏—စပါးသီးနှံများ၊ ပန်းများနှင့် အသီးများဖြင့် ထိုနည်းတူပင်။

Verse 190

ततः पुनरभूत्तासां रागो लोभश्च सर्वतः । कालवीर्येण वा गृह्य नदीक्षेत्राणि पर्वतान्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ သူတို့အတွင်း အလိုဆန္ဒနှင့် လောဘတို့သည် နေရာအနှံ့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ကာလ၏ အင်အားကြောင့် သူတို့သည် မြစ်များ၊ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများနှင့် တောင်တန်းများကို သိမ်းယူကြ၏။

Verse 191

वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्याशु यथाबलम् । विपर्ययेण चौषध्यः प्रनष्टाश्च चतुर्दश

သစ်ပင်၊ ချုံပင်နှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တို့ကို တစ်ခုချင်းစီ၏ အင်အားအလိုက် အလျင်အမြန် အနိုင်ယူဖိနှိပ်ခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက် ပြောင်းပြန်ဆိုးရွားသော အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင် ၁၄ မျိုး ပျက်စီးသွား၏။

Verse 192

नत्वा धरां प्रविष्टास्ता ओषध्यः पीडिताः प्रजाः । दुदोह गां पृथुर्वैन्यः सर्वभूतहिताय वै

ထိုဆေးဖက်ဝင်အပင်တို့သည် နာကျင်ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် မြေမိခင်ကို ဦးညွှတ်ကာ သူမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ပြည်သူတို့လည်း ဒုက္ခရောက်ကြ၏။ ထို့နောက် ပೃထု ဝૈန்ய သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အမှန်တကယ် မြေမိခင်ကို “နို့ညှစ်” လေ၏။

Verse 193

तदाप्रभृति चौषध्यः फालकृष्टाः प्रजास्ततः । वार्त्तया वर्तयंति स्म पाल्यमानाश्च क्षत्रियैः

ထိုအချိန်မှစ၍ ဆေးဖက်ဝင်အပင်နှင့် သီးနှံတို့သည် လယ်ထွန်စိုက်ပျိုးခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။ ထို့နောက် ပြည်သူတို့သည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးဖြင့် အသက်မွေးကာ က္ଷတ္ရိယတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူကြ၏။

Verse 194

वर्णाश्रमप्रतिष्ठा च यज्ञस्त्रेतासु चोच्यते । सदाशिवध्यानमयं त्यक्त्वा मोक्षमचेतनाः

ထရေတားယုဂတွင် ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမ တည်ထောင်ခြင်းနှင့် ယဇ္ဈပြုခြင်းကို ဆိုကြ၏။ သဒါရှီဝကို ဓျာနဖြင့် စူးစိုက်မြဲမြံစွာ တည်နေခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး မသိမြင်သူတို့သည် မောက္ခကို အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ရှာဖွေကြ၏။

Verse 195

पुष्पितां वाचमाश्रित्य रागात्स्वर्गमसाधयन् । द्वापरे च प्रवर्तंते मतिभेदास्ततो नृणाम्

ပန်းပွင့်သကဲ့သို့ လှပသောစကားကို အားကိုး၍၊ စွဲလမ်းမှုကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံကိုသာ လိုက်ရှာကာ အမှန်တကယ်သော အောင်မြင်မှုကို မရနိုင်ကြ။ ဒွာပရယုဂတွင် ထိုကြောင့် လူတို့အကြား အမြင်ကွဲပြားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 196

मनसा कर्मणा वाचा कृच्छ्राद्वार्ता प्रसिध्यति । लोभोऽधृतिः शिवं त्यक्त्वा धर्माणां संकरस्तथा

စိတ်ဖြင့်၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်၊ နှုတ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် ခက်ခဲစွာသာ အောင်မြင်တတ်၏။ လောဘနှင့် မတည်ကြည်မှု—ရှီဝကို စွန့်လွှတ်ခြင်း—သည် ဓမ္မတို့ကို ရောထွေးရှုပ်ထွေးစေ၏။

Verse 197

वर्णाश्रमपरिध्वंसाः प्रवर्तंते च द्वापरे । तदा व्यासैश्चतुर्द्धा च व्यस्यते द्वापरात्ततः

ဒွာပရယုဂ၌ ဝဏ္ဏ-အာရှရမ စနစ်၏ ပျက်စီးမှု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ ဗျာသတို့က တစ်ပါးတည်းသော ဝေဒကို လေးပိုင်းခွဲ၍ စီစဉ်တင်ပြကြသည်—ဒွာပရကာလမှစ၍ ထိုသို့ဖြစ်၏။

Verse 198

एको वेदश्चतुष्पादैः क्रियते द्विजहेतवे । इतिहासपुराणानि भिद्यंते लोकगौरवात्

တစ်ပါးတည်းသော ဝေဒကို ဒွိဇတို့အကျိုးအတွက် လေးပုဒ်အဖြစ် ပြုလုပ်ထားသည်။ ထို့ပြင် လောက၏ ဂုဏ်တော်နှင့် လမ်းညွှန်မှုအတွက် အီတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့လည်း ခွဲခြားစီစဉ်ကြသည်။

Verse 199

ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा । तथान्यन्नारदीय च मार्कंडेयं च सप्तमम

ဤတို့ကို အမည်ပေးထားသည်မှာ—ဘြာဟ္မ၊ ပာဒ္မ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ၊ ရှိုင်ဝ၊ ထို့အပြင် ဘာဂဝတ။ ထို့နောက် နာရဒီယ နှင့် မာရကဏ္ဍေယ ကို သတ္တမအဖြစ် ဆိုကြ၏။

Verse 200

आग्नेयमष्टमं प्रोक्तं भविष्यं नवमं स्मृतम् । दशमं ब्रह्मवैवर्तं लैंगमेकादशं तथा

အာဂ္နေယကို အဋ္ဌမဟု ကြေညာကြ၏၊ ဘဝိရှျကို နဝမဟု မှတ်ယူကြ၏။ ဘြဟ္မဝိုင်ဝရ္တသည် ဒသမဖြစ်ပြီး၊ လင်္ဂသည်လည်း ဧကာဒသမဖြစ်၏။