Adhyaya 9

Verse 1

उलूक उवाच । इतिदमुक्तमखिलं पूर्वजन्मसमुद्भवम् । स्वरूपमायुषो हेतुः कौशिकत्वस्य चेति मे

ဦလူကာက ပြောသည်—“ဤသို့ ငါသည် အတိတ်ဘဝမှ ပေါ်ပေါက်လာသမျှကို အပြည့်အစုံ ပြောပြပြီးပြီ—ငါ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဘော၊ အသက်တာ၏ အကြောင်းရင်း၊ ထို့ပြင် ‘ကောသိက’ ဖြစ်လာရခြင်း၏ အကြောင်းတရားကိုလည်း”။

Verse 2

इत्युक्त्वा विरते तस्मिन्पुरूहूतसनामनि । नाडीजंघो बको मित्रमाह तं दुःखितो वचः

ပူရူဟူတဟု အမည်ရသူက ဤသို့ ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ၊ သူ၏ မိတ်ဆွေ နာဍီဇင်္ဃ—ကြက်တံခွန် (ဗက) သည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် စကားဖြင့် သူ့ကို ခေါ်ပြော하였다။

Verse 3

नाडीजंघ उवाच । यदर्थं वयमायातास्तन्न सिद्धं महामते । कार्यं तन्मरणं नूनं त्रयाणामप्युपागतम्

နာဍီဇင်္ဃက ပြောသည်—“ကျွန်ုပ်တို့ လာရောက်ခဲ့သည့် ရည်ရွယ်ချက်သည် မအောင်မြင်သေးပါ၊ အို ဉာဏ်ကြီးသူ။ ယခုတော့ ထို ‘တာဝန်’ သည် သေခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးဦးလုံးထံသို့ မလွဲမသွေ ရောက်လာပြီ”။

Verse 4

इंद्रद्युम्नापरिज्ञाने भद्रकोऽयं मुमूर्षति । तस्यानु मित्रं मार्कंडस्तं चान्वहमपि स्फुटम्

Indradyumna ကို အသိအမှတ်မပြုသောကြောင့် Bhadraka သည် သေလိုနေသည်။ သူ၏မိတ်ဆွေ Markanda သည် သူ့နောက်သို့လိုက်၍ ကျွန်ုပ်သည်လည်း ၎င်းတို့နောက်သို့ မုချလိုက်ပါမည်။

Verse 5

मित्रकार्ये विनिर्वृत्ते म्रियमाणं निरीक्षते । यो मित्रं जीवितं तस्य धिगस्निग्धं दुरात्मनः

မိတ်ဆွေ၏ကိစ္စပြီးမြောက်ပြီးနောက် ထိုမိတ်ဆွေသေဆုံးနေသည်ကို ကြည့်နေရုံသာရှိသော ရက်စက်ယုတ်မာသူ၏ဘဝသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

Verse 6

तदेतावनुयास्यामि म्रियमाणावहं द्विज । आपृच्छे त्वां नमस्कार आश्लेषश्चाथपश्चिमः

ထို့ကြောင့် အို ပုဏ္ဏား၊ သေဆုံးတော့မည့် ဤနှစ်ဦးနောက်သို့ ကျွန်ုပ်လိုက်ပါမည်။ သင့်အား နှုတ်ဆက်ပါ၏ - ကျွန်ုပ်၏ အရိုအသေပြုခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးပွေ့ဖက်ခြင်း ဖြစ်ပါစေ။

Verse 7

प्रतिज्ञातमनिष्पाद्य मित्रस्याभ्यागतस्य च । कथंकारं न लज्जंते हताशा जीवितेप्सवः

အကူအညီတောင်းရန် ရောက်လာသော မိတ်ဆွေအား ကတိမတည်ဘဲ အသက်ရှင်လိုသော ထိုအရှက်မရှိသူတို့သည် မည်သို့လျှင် မရှက်ဘဲ နေနိုင်ကြသနည်း။

Verse 8

तस्माद्वह्निं प्रवेक्ष्यामि सार्धमाभ्यामसंशयम् । आपृष्टोऽस्यधुना स्नेहान्मम देहि जलांजलिम्

ထို့ကြောင့် ဤနှစ်ဦးနှင့်အတူ မီးထဲသို့ ငါဧကန်ဝင်မည်။ ချစ်ခင်မှုဖြင့် ခွင့်တောင်းပြီးဖြစ်၍ နှုတ်ဆက်ခြင်းအဖြစ် ရေတစ်ဆုပ်စာ ပေးသနားပါ။

Verse 9

इत्युक्तवत्युलूकोऽसौ नाडीजंघे सगद्गदम् । साश्रुनेत्रं स्थिरीभूय प्राह वाचं सुधासमुचम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုဇီးကွက်သည် ခြေထောက်တုန်ယင်၍ အသံလည်းတိတ်ကပ်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသော်လည်း စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး အမృతကဲ့သို့ချိုမြိန်သောစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 10

उलूक उवाच । मयि जीवति मित्रे मे भवान्मरणमेति च । अद्यप्रभृति कस्तर्हि हृदा मम लभिष्यति

အူလူကာက ပြောသည်—“ငါ၊ မိတ်ဆွေဖြစ်သောငါ၊ အသက်ရှင်နေသေးစဉ်မှာပင် သင်က သေခြင်းကိုတွေ့မည်ဟုလား။ ယနေ့မှစ၍ ငါ့နှလုံးသားက မည်သူကို ထပ်မံ မိတ်ကောင်းအဖြစ် ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း?”

Verse 11

अस्त्युपायो महानत्र गन्धमादनपर्वते । मत्तश्चिरायुर्मित्रोस्ति गृध्रः प्राणसमः सुहृत्

“ဤနေရာ၌ အလွန်ကြီးမားသော ကုထုံးတစ်ရပ် ရှိသည်—ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်၌။ အဲဒီမှာ ငါ့တွင် အသက်ရှည်သော မိတ်ဆွေတစ်ဦး ရှိ၏—ဂရိဓ္ဓရ (လင်းတ) ဖြစ်ပြီး ငါ့အသက်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးသော သုဟရစ် ဖြစ်သည်။”

Verse 12

स विज्ञास्यति वोऽभीष्टमिंद्रद्युम्नं महीपतिम् । इत्युक्त्वा पुरतस्तस्थावुलूकः स च भूपतिः

“သူသည် သင်တို့လိုအပ်သမျှကို—မြေသခင် အိန္ဒြဒျုမန မင်းကြီးအကြောင်း—သိရှိစေမည်” ဟုဆိုပြီးနောက် အူလူကာသည် ရှေ့တွင် ရပ်တည်ကာ မင်းကြီးလည်း ထိုနောက်လိုက်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 13

मार्कंडेयो बकश्चैव प्रययुर्गंधमादनम् । तमायांतमथालोक्य वयस्यं पुरतः स्थितम्

မာရကဏ္ဍေယနှင့် ဘကာတို့လည်း ဂန္ဓမာဒနသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သူတို့ရောက်လာစဉ် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိတ်ဆွေကို မြင်လျှင် ထိုသူထံ နီးကပ်လာကြ၏။

Verse 14

स्वकुलायात्प्रहृष्टोऽसौ गृध्रः संमुखमाययौ । कृतसंविदसौ पूर्वं स्वागतासनभोजनैः

ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုလင်းတော် (ဂြဓ္ဓ) သည် မိမိနေရာမှ ထွက်လာကာ သူတို့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြိုဆိုတွေ့ဆုံ하였다။ ယခင်ကတည်းက သိကျွမ်းပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ခြင်း၊ ထိုင်ခုံပေးခြင်းနှင့် အစာအဟာရဖြင့် ဧည့်ခံခြင်းတို့ကို ပြုလေ၏။

Verse 15

उलूकं गृध्रराजश्च कार्यं पप्रच्छ तं तथा । म चाचख्यावयं मित्रं बको मेऽस्य मुनिः किल

ဂြဓ္ဓဘုရင်သည် ဥလူကကို လာရောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်း하였다။ ထို့နောက် ဥလူကက ရှင်းပြသည်– “ဤသူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေဖြစ်၏။ ဤဘကာသည်လည်း လူတို့ဆိုသကဲ့သို့ မုနိ (ရဟန်းဉာဏ်ရှိသူ) ဖြစ်သည်” ဟု။

Verse 16

मुनेरपि तृतीयोऽयं मित्रं चार्थोयमुद्यतः । इंद्रद्युम्नपरिज्ञाने स्वयं जीवति नान्यथा

“ဤသူသည် မုနိ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သကဲ့သို့ တတိယမြောက် မိတ်ဆွေတစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဤသည်က ကျွန်ုပ်တို့ ရည်မှန်းထားသော အလုပ်ဖြစ်သည်– အိန္ဒြဒျုမ్నကို မှတ်မိသိမြင်နိုင်ခြင်း၌သာ သူ အသက်ရှင်နိုင်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင် မရှင်နိုင်” ဟု။

Verse 17

वह्निं प्रवेक्ष्यते व्यक्तमयं तदनु वै वयम् । मया निषिद्धोऽयं ज्ञात्वा त्वां चिरंतनमात्मना

“အမှန်ပင် သူသည် မီးထဲသို့ ဝင်မည်ဟု ထင်ရှား၏။ ထို့နောက် သူ့နောက်က ကျွန်ုပ်တို့လည်း လိုက်ဝင်မည်။ သင်သည် ရှေးကတည်းက တည်ကြည်သန့်ရှင်းသော စိတ်နှလုံးရှိသူဟု သိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်က သူ့ကို တားဆီးထားသည်” ဟု။

Verse 18

तच्चेज्जानासि तं ब्रूहि चतुर्णां देहि जीवितम् । सरं क्ष्याप्नुहि सत्कीर्तिं क्षयं चाखिलपाप्मनः

“အကယ်၍ သင် အမှန်တကယ် သူ့ကို သိလျှင် ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ လေးဦးအား အသက်ကို ပေးပါ။ ထိုသို့ပြုလျှင် သင်သည် ကုသိုလ်၏ ရေကန်တစ်ကန်ကို ရရှိကာ ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်သတင်းနှင့် အပြစ်အကုန် ပျက်စီးခြင်းကို ရမည်” ဟု။

Verse 19

गृध्र उवाच । षट्पंचाशद्व्यतीता मे कल्पा जातस्य कौशिक । न दृष्टो न श्रुतोऽस्माभिरिंद्रद्युम्नो महीपतिः

လင်းတက ပြောသည်။ «အို ကောသိကာ၊ ငါ မွေးဖွားကတည်းက ကလ္ပ ၅၆ ခု ကုန်လွန်သွားပြီ။ သို့သော် မဟီပတိ အင်ဒြဒျုမ္န မင်းကို ငါတို့ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ မကြားဖူးလည်း ဖြစ်သည်»။

Verse 20

तच्छ्रुत्वा विस्मयाविष्ट इंद्रद्युम्नोऽपि दुःखितः । पप्रचछ जीविते हेतुमतिमात्रे विहंगमम्

ဤစကားကို ကြားသော် အင်ဒြဒျုမ္န မင်းသည် အံ့ဩ၍လည်းကောင်း ဝမ်းနည်း၍လည်းကောင်း ဖြစ်ကာ၊ အလွန်ပညာရှိသော ငှက်ကို မိမိ၏ ရှည်လျားသော အသက်ရှင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်း하였다။

Verse 21

गृध्र उवाच । श्रृणु भद्रै पुरा जातो मर्कटोऽहं च चापलः । आसं कदाचिदभवद्वसंतोऽथ ऋतुः क्रमात्

လင်းတက ပြောသည်။ «အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ နားထောင်လော့။ အတိတ်ကာလ၌ ငါသည် လှုပ်ရှားလွယ်သော မျောက်အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့၏။ တစ်ခါက ကာလအစဉ်အလာအတိုင်း နွေဦးရာသီ ရောက်လာခဲ့သည်»။

Verse 22

तत्राग्रे देवदेवस्य वनमध्ये शिवालये । भवोद्भवस्य पुरतो जगद्योगेश्वराभिधे

ထိုနေရာ၌ တောအလယ်ရှိ ဒေဝဒေဝ ရှိဝ၏ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၊ ဘဝေါဒ္ဘဝ ရှေ့တော်၌၊ “ဇဂဒ္ယောဂေရှွရ” ဟု ခေါ်သော အရပ်၌ ဖြစ်၏။

Verse 23

चतुर्दशीदिने हस्तनक्षत्रे हर्षणाभिधे । योगे चैत्रे सिते पक्ष आसीद्दमनकोत्सवः

လပြည့်မတိုင်မီ ၁၄ ရက်နေ့၌၊ ဟတ္သ နက္ခတ်အောက်တွင်၊ “ဟရ္ෂဏ” ဟု ခေါ်သော ယောဂ၌၊ ချိုင်တြ လ၏ လင်းပကာ၌ “ဒမနက” ပွဲတော် ကျင်းပနေ하였다။

Verse 24

अत्र सौवर्ण्यदोलायां लिंग आरोपिते जनैः । निशायामधिरूह्याऽहं दोलां तां च व्यचालयम्

ဤနေရာ၌ လူတို့က ရွှေအလှည့်တံတားပေါ်၌ လိင်္ဂကို တင်ထားသောအခါ၊ ညအချိန်၌ ငါသည် ထိုအလှည့်ပေါ် တက်၍ လှုပ်ယမ်းစေ하였다။

Verse 25

निसर्गाज्जतिचापल्याच्चिरकालं पुनःपुनः । अथ प्रभात आयाता जनाः पूजाकृते कपिम्

မွေးရာပါ မျောက်သဘော၏ လှုပ်ရှားလွန်းမှုကြောင့် ငါသည် အချိန်ကြာကြာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်နေ하였다။ ထို့နောက် မိုးလင်းသော် လူတို့သည် ပူဇော်ရန် လာကြ၍ မျောက်ကို မြင်ကြသည်။

Verse 26

दोलाधिरूढमालोक्य लकुटैर्मां व्यताडयन् । दोलासंस्थित एवाहं प्रमीतः शिवमंदिरे

အလှည့်ပေါ် ထိုင်နေသော ငါကို မြင်၍ သူတို့သည် တုတ်များဖြင့် ငါ့ကို ရိုက်နှက်ကြသည်။ ငါသည် အလှည့်ပေါ်ပင် ရှိနေစဉ်၊ ရှိဝဘုရား၏ ဘုရားကျောင်း၌ ထိုနေရာတွင် သေဆုံး하였다။

Verse 27

तेषां प्रहारैः सुदृढैर्बहुभिर्वज्रदुःसहैः । शिवांदोलनमाहात्म्याज्जातोऽहं नृपमंदिरे

မိုးကြိုးကဲ့သို့ ခံမရအောင် ပြင်းထန်သော အကြိမ်များစွာ၏ ထိုးနှက်မှုများကြောင့်ပင်၊ သို့ရာတွင် ရှိဝဘုရား၏ အလှည့်ပူဇော်ပွဲ (āndolana) ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် ငါသည် မင်းနန်းတော်၌ ပြန်လည်မွေးဖွား하였다။

Verse 28

काशीश्वरस्य तनयः प्रतीतोऽस्मि कुशध्वजः । जाति स्मरस्ततो राज्ये क्रमात्प्राप्याहमैश्वरम्

ငါသည် ကာသီ၏ အရှင်၏ သား ကုသဓွဇ ဟူ၍ ထင်ရှားသည်။ ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိသူဖြစ်သဖြင့်၊ ငါသည် နိုင်ငံအတွင်း အာဏာအရှင်ဖြစ်ခြင်းကို အဆင့်ဆင့် ရရှိ하였다။

Verse 29

कारयामि धरापृष्ठे चैत्रे दमनकोत्सवम् । यता यथा दोलयति शिवं दोलास्थितं नरः

မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ချိုင်တြာလတွင် ဒမနက ပွဲတော်ကို ကျင်းပစေ၏။ လူတစ်ယောက်က အင်္ဂြိုဟ်ပေါ်ထိုင်သော သီဝကို မည်သို့လှုပ်ယမ်းသနည်း

Verse 30

तथा तथाऽशुभं याति पुण्यमायाति भद्रक । शिवदीक्षामुपागम्याखिलसंस्कारसंस्कृतः

ထိုအတိုင်းအတာအတိုင်း အမင်္ဂလာသည် ပျောက်ကွယ်၍ ကုသိုလ်သည် ရောက်လာ၏၊ အို ဘဒ္ဒရက—သီဝ၏ ဒိက္ခာကို ချဉ်းကပ်သောအခါ၊ သန့်စင်ရေး သံစ్కာရ အားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံသဖြင့်။

Verse 31

शिवाचार्यैर्विमुक्तोऽहं पशुपाशैस्तदागमात् । निर्वाहदीक्षापर्यंतान्संस्कारान्प्राप्य सर्वतः

သီဝအာစာရျများက အဂမ သန့်ရှင်းသော ထုံးတမ်းအတိုင်း ငါ့ကို ပశု၏ ချည်နှောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်စေကြ၏။ ထို့ပြင် နိర్వာဟ-ဒိက္ခာအထိ သံစ్కာရ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့၏။

Verse 32

आराधयामि देवेशं प्रत्यक्चित्तमुमापतिम् । समस्तक्लेशविच्छेदकारणं जगतां गुरुम्

ငါသည် နတ်တို့၏ အရှင်—ဩမာပတိ—ကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၏။ အတွင်းသို့လှည့်သော စိတ်၌ သိမြင်ရသူ၊ ကလေရှာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်စေသော အကြောင်းရင်း၊ လောကတို့၏ ဂုရုတော် ဖြစ်၏။

Verse 33

चित्तवृत्तिनिरोधेन वैराग्याभ्यासयोगतः । जपन्नुद्गीतमस्यार्थं भावयन्नष्टमं रसम्

စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တားဆီးခြင်းဖြင့်၊ ဝိုင်ရာဂျယ (ကင်းမက်မှု) နှင့် အလေ့အကျင့်တည်ကြည်သော ယောဂဖြင့်၊ ငါသည် သန့်ရှင်းသော ဥဒ္ဂီတကို ဂါထာရွတ်ဆိုကာ ၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဆင်ခြင်၍ ‘အဋ္ဌမ ရသ’ ဟူသော အလွန်မြင့်မြတ်သော ဓမ္မရသာကို ပျိုးထောင်ခဲ့၏။

Verse 34

ततो मां प्रणिधानेनाभ्यासेन दृढभूमिना । अन्तरायानुपहतं ज्ञात्वा तुष्टोऽब्रवीद्धरः

ထို့နောက် အတားအဆီးတို့ကြောင့် မလှုပ်မယှက်ဘဲ တည်ကြည်သော လေ့ကျင့်မှုနှင့် ခိုင်မာသော အာရုံစိုက်မှုကြောင့် ငါကို သိမြင်၍ ဟရ (ရှီဝ) သည် ပျော်ရွှင်တော်မူကာ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 35

ईश्वर उवाच । कुशध्वजाहं तुष्टोद्य वरं वरय वांछितम् । न हीदृशमनुष्ठानं कस्याप्यस्ति महीतले

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—“အို ကုသဓွဇ၊ ယနေ့ ငါ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ သင်လိုချင်သော ဆုတောင်းအကျိုးကို ရွေးချယ်လော့။ မြေပြင်ပေါ်၌ ဤသို့သော သာသနာကျင့်စဉ်နှင့် ပူဇော်မှုကို မည်သူမျှ မပြုနိုင်” ဟု။

Verse 36

श्रुत्वेत्युक्तो मया शम्भुर्भूयासं ते गंणो ह्यहम् । अनेनैव शरीरेण तथेत्येवाह गां प्रभुः

ဤသို့ ကြားသော် ငါသည် ရှမ္ဘုထံ “သင်၏ ဂဏ (gaṇa) တစ်ပါး ဖြစ်ပါစေ” ဟု လျှောက်၏။ အရှင်က “ထိုသို့ပင်—ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဖြင့်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 37

ततः कैलासमानीय विमानं मम चादिशत् । सर्वरत्नमयं दिव्यं दिव्याश्चर्यसमावृतम्

ထို့နောက် ငါကို ကိုင်လာသသို့ ခေါ်ဆောင်၍ အဖိုးတန်ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဒေဝဗိမာန်ယာဉ်တစ်စီးကို ငါ့အား ချမှတ်ပေးတော်မူ၏။ ၎င်းသည် ဒေဝီယနှင့် အံ့ဩဖွယ် အလှတရားများဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 38

विचरामि प्रतीतोऽहं तदारूढो यदृच्छया । अथ काले कियन्मात्रे व्यतीतेऽत्रैवं पर्वते

ထို့ကြောင့် အကြောင်းမဲ့သလို ငါသည် ထိုယာဉ်ပေါ် တက်စီးကာ စိတ်ကျေနပ်လျက် လှည့်လည်သွားလာ၏။ ထိုတောင်ပေါ်၌ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် အောက်ပါအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 39

गवाक्षाधिष्ठितोऽपश्यं वसंते मुनिकन्यकाम् । प्रवाति दक्षिणे वायौ मदनाग्निप्रदीपितः

ပြတင်းပေါက်အဖွင့်၌ ရပ်နေစဉ်၊ နွေဦးရာသီတွင် ရှင်မုနိ၏ သမီးကို ငါမြင်ခဲ့၏။ တောင်လေ တိုက်လာသော် ကာမ၏ မီးတောက် (အလိုဆန္ဒ) သည် ငါ့အတွင်း၌ လောင်ကျွမ်းလာ၏။

Verse 40

अग्निवेश्यसुतां भद्र विवस्त्रां जलमध्यगाम् । उद्भिन्नयौवनां श्यामां मध्यक्षामां मृगेक्षणाम्

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သူမသည် အဂ္နိဝေရှျ၏ သမီးဖြစ်၍ အဝတ်မဝတ်ဘဲ ရေကြား၌ ရပ်နေ၏။ ယောဝနအသစ် ပွင့်ထွန်းလာပြီး အသားအရေ မဲညို၊ ခါးသေးသိမ်၊ မျက်လုံးက မုဆိုးမကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 41

विस्तीर्णजघनाभोगां रंभोरुं संहतस्तनीम् । तामंकुरितलावण्यां जलसेका दिवाग्रतः

သူမ၏ တင်ပါးသည် ပြန့်ဝကျယ်၍ ပြည့်ဝကာ၊ ပေါင်များသည် ရမ္ဘားကဲ့သို့၊ ရင်သားများသည် တင်းရင်း၍ နီးကပ်စွာ တည်၏။ နေ့ခင်းအလင်းထဲ၌ ရေဖြင့် ရေချိုးစဉ် သူမ၏ အလှသည် အသစ်ပေါက်သကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 42

प्रोन्निद्रपंकजमुखीं वर्णनीयतमाकृतिम् । यथाप्रज्ञानयाथात्म्याद्विद्विद्भिरपि वर्णिनीम्

သူမ၏ မျက်နှာသည် ပန်းကြာပွင့် အပြည့်အဝ ဖွင့်လှစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အလွန်ချီးမွမ်းထိုက်၏။ သို့ရာတွင် ပညာရှိတို့ပင် သာမန်အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်သော သူမ၏ အမှန်တရားကို တိတိကျကျ မဖော်ပြနိုင်ကြ။

Verse 43

प्रोद्यत्कटाक्षविक्षेपैः शरव्रातैरिव स्मरः । स्वयं तदंगमास्थाय ताडयामास मां दृढम्

သူမ၏ မျက်စောင်းတစ်ချက်တစ်ချက်သည် မြားတန်းများကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လာ၍၊ ကာမသည် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်၌ ကိုယ်တိုင်တည်ကာ ငါ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 44

वयस्यासंवृचामेवं खेलमानां यदृच्छया । अवतीर्याहमहरं विमानान्मदनातुरः

သူမ၏အဖော်မိန်းကလေးများက အပျော်ကစားနေစဉ်၊ မတော်တဆအားဖြင့် ငါသည် ကောင်းကင်ယာဉ်မှ ဆင်းလာ၍ ကာမတဏှာကြောင့် စိတ်ပူလောင်ကာ အခွင့်အရေးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

Verse 45

सा गृहीता मया दीर्घं प्रकुर्वाणा महास्वनम् । तातेति च विमानस्था रुरोदातीव भद्रक

ငါသည် သူမကို အချိန်ကြာကြာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းထားရာ၊ သူမက အသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လေ၏။ “အဖေ!” ဟု ခေါ်ကာ ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်၌ အားနည်းသကဲ့သို့ ငိုကြွေးလေ၏—အို သာယာသူရေ။

Verse 46

ततो वयस्यास्ता दीना मुनिमाहुः प्रधाविताः । वैमानिकेन केनापि ह्रियते तव पुत्रिका

ထို့နောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော သူမ၏အဖော်များသည် မုနိထံသို့ ပြေးသွားကာ “ကောင်းကင်သားတစ်ဦးဦးက သင်၏သမီးကို ခေါ်ဆောင်နေပါသည်!” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 47

रुदन्तीं भगवन्नेतां त्राह्युत्तिष्ठेति सर्वतः । तासां तदाकर्ण्य वचो मुनिर्भद्रतपोनिधिः

သူတို့သည် အရပ်ရပ်မှ “ဘဂဝန်၊ သူမကို ကယ်တင်ပါ—သူမ ငိုနေပါသည်! ချက်ချင်း ထပါ!” ဟု တောင်းပန်ကြ၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် တပသ၏ မင်္ဂလာသိုက်ဖြစ်သော မုနိသည် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 48

अग्निवेश्योऽभ्यगात्तस्या व्योमन्युपपदं त्वरन् । तिष्ठतिष्ठेति मामुक्त्वा संस्तभ्य तपसा गतिम्

ထို့နောက် အဂ္နိဝေရှျသည် ကောင်းကင်ထဲ၌ အလျင်အမြန် လိုက်၍ သူမကို မီလေ၏။ ငါ့အား “ရပ်၊ ရပ်!” ဟု ဆိုကာ တပသ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ငါ၏ လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးလေ၏။

Verse 49

ततः प्रकुपितः प्राह मुनिमामति दुःसहम् । अग्निवेश्य उवाच । यस्मान्मदीया तनया मांसपेशीव ते हृता

ထို့နောက် သူသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ ခံမရသော စကားများကို ပြောလေ၏။ အဂ္နိဝေရှျက ဆိုသည်— «ငါ၏ သမီးကို သင်က အသားတုံးတစ်တုံးလို ယူဆောင်သွားသောကြောင့်…»

Verse 50

गृध्रेणेवाऽधुना व्योम्नि तस्माद्गध्रो भव द्रुतम् । अनिच्छंती मदीयेयं सुता बाला तपस्विनी

«ယခု မိုးကောင်းကင်၌ ဂဠုန်ငှက်ကဲ့သို့ သယ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် ချက်ချင်း ဂဠုန်ငှက် ဖြစ်လေစေ။ ငါ၏ သမီးသည် မလိုလားဘဲ၊ ငယ်ရွယ်သော တပသ္စဝိနီ ဖြစ်၏—သူမကို ယူဆောင်သွားပြီ»။

Verse 51

त्वया हृताधुनास्यैतत्फलमाप्नुहि दुर्मते । इत्याकर्ण्य भयाविष्टो लज्जयाधोमुखो मुनेः

«ယခု သူမကို သင်ယူဆောင်သွားပြီးသောကြောင့်၊ ဤအမှု၏ အကျိုးကို ခံယူလေစေ၊ စိတ်ဆိုးယုတ်သူရေ!» ဟုဆိုသံကြားသော် သူသည် ကြောက်ရွံ့ကာ အရှက်ကြောင့် မုနိရှေ့တွင် မျက်နှာချ၍ ငုံ့လေ၏။

Verse 52

पादौ प्रगृह्य न्यपतं रुदन्नतितरां तदा । न मयेयं परिज्ञाय हृता नाद्यापि धर्षिता

ထို့နောက် ငါသည် သူ၏ ခြေတော်ကို ကိုင်ကာ လဲကျ၍ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးလေ၏— «သူမသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိဘဲ ယူဆောင်သွားမိသည်၊ ယခုထိလည်း သူမ မညှဉ်းပန်း မဖျက်ဆီးရသေးပါ» ဟု။

Verse 53

प्रसादं कुरु ते शापं व्यावर्तय तपोनिधे । प्रणतेषु क्षमावन्तो निसर्गेण तपोधनाः

«တပသ္၏ خز خز (တပောနိဓိ) အရှင်၊ ကျေးဇူးတော်ပြု၍ သင်၏ ကျိန်စာကို ပြန်လှန်ပေးပါ။ တပသ္ကြွယ်ဝသူတို့သည် ငုံ့ညွတ်၍ အပ်နှံသူတို့အပေါ် သဘာဝအားဖြင့် ခွင့်လွှတ်တတ်ကြပါသည်»။

Verse 54

भवंति संतस्तद्गृध्रो मा भवेयं प्रसीद मे । इति प्रपन्नेन मया प्रणतोऽसौ महामुनिः

“သူတော်ကောင်းတို့သည် ကရုဏာရှိကြ၏—ကျွန်ုပ်သည် လင်းတ မဖြစ်ပါစေနှင့်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကျေးဇူးပြုပါ” ဟု။ ထိုသို့ အားကိုးခိုလှုံ၍ ကျွန်ုပ်သည် မဟာမုနိထံ ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 55

प्रसन्नः प्राह नो मिथ्या मम वाक्यं भवेत्क्वचित् । किं त्विंद्रद्युम्नभूपालपरिज्ञाने सहायताम्

ပျော်ရွှင်သဘောကျသဖြင့် မဟာမုနိက ပြောသည်—“ကျွန်ုပ်၏စကားသည် မည်သည့်အခါမျှ မမှားမယွင်း၊ မလိမ်မညာ ဖြစ်မည်မဟုတ်။ သို့သော် အင်ဒြဒျုမ್ನ မင်းကြီးကို ခွဲခြားသိမြင်ရာ၌ သင်က ကူညီရမည်” ဟု။

Verse 56

यदा यास्यसि शापस्य तदा मुक्तिमवाप्स्यसि

“သင်သည် ကျိန်စာ၏ အကျိုးကို ခံယူပြီးသောအခါ၊ ထိုအခါ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 57

इत्युक्त्वा स मुनिः प्रायाद्गृहीत्वा निजकन्यकाम् । अखण्डशीलां स्वावासमहं गृध्रोऽभवं तदा

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မုနိသည် မိမိ၏ သမီးတော်—သီလမပျက် အပြစ်ကင်းစင်သူ—ကို ခေါ်ယူကာ မိမိအိမ်ရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုခဏတည်းမှာပင် ကျွန်ုပ်သည် လင်းတ ဖြစ်သွား하였다။

Verse 58

एवं तदा दमनकोत्सव ईश्वरस्य आंदोलनेन नृपवेश्मनि मेऽवतारः । शम्भोर्गणत्वमभवच्च तथाग्निवेश्यशापेन गृध्र इह भद्र तवेदमुक्तम्

ထိုသို့ပင် ထိုအခါ၊ အရှင်၏ ဒမနက ပွဲတော်နှင့် ဣශ්ဝရ၏ အင်္ဒောလန (လှုပ်ယမ်းအလှည့်) အခမ်းအနားကျင်းပစဉ်၊ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားဆင်းသက်ခြင်းသည် မင်းနန်းတော်၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်သည် ရှမ္ဘု၏ ဂဏအဖြစ်လည်း ဖြစ်လာခဲ့၏။ ဤနေရာ၌၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ အဂ္နိဝေရှျ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် လင်းတ ဖြစ်လာခဲ့သည်—ဤအကြောင်းကို သင့်အား ပြောပြပြီးပြီ။