Adhyaya 54

Verse 1

नारद उवाच । ममापि पार्थ तत्रास्ति मूर्तिर्ब्राह्मणकाम्यया । तत्र नाहं त्यजाम्यंग च्छत्रदण्डविभूषिताम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «အို ပါရ္ထ၊ ထိုနေရာ၌လည်း ဗြာဟ္မဏတို့ ဆန္ဒပြုသော ငါ၏ မူရ္တိတစ်ပါး ရှိ၏။ အို ချစ်သား၊ ထိုနေရာ၌ ငါသည် ထီးနှင့် တောင်ဝှေးဖြင့် အလှဆင်ထားသော ထိုမူရ္တိကို မစွန့်ပယ်»။

Verse 2

कार्तिकस्य तु या शुक्ला भवत्येकादशी शुभा । तस्यां मदर्चनं कृत्वा कलिदोषैर्विमुच्यते

ကာရ္တိကလ၏ လင်းလက်သော (သုက္လ) ဧကာဒသီ မြတ်သောနေ့၌ ငါ့အား ပူဇော်ဝတ်ပြုလျှင် ကလိယုဂ၏ အပြစ်ဒုက္ခတို့မှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 3

अर्जुन उवाच । बाल्यात्प्रभृति संदेहो ममायं हृदि वर्तते । पृच्छतस्तं च मे विप्र न क्रोधं कर्तुमर्हसि

အర్జုန မိန့်သည်– «ကလေးဘဝကတည်းက ဤသံသယသည် ငါ့နှလုံး၌ တည်နေ၏။ ငါမေးမြန်းသော်လည်း အို ဂုဏ်ထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ၊ မက怒မထွက်သင့်ပါ»။

Verse 4

सदा त्वं मोक्षधर्मेषु परिनिष्ठां परां गतः । सर्वभूतसमो दांतो रागद्वेषविवर्जितः

သင်သည် မောက္ခသို့ ဦးတည်သော ဓမ္မတို့၌ အစဉ်တည်ကြည်၍ အမြင့်ဆုံးသော တည်ငြိမ်မှုသို့ ရောက်ပြီးသူဖြစ်၏။ သတ္တဝါအားလုံးနှင့် တန်းတူမြင်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းကာ ရာဂနှင့် ဒွေသကင်းစင်၏။

Verse 5

त्यक्तनिंदास्तुतिर्मौनी मोक्षस्थः परिकीर्त्यसे । त्वं च नारद लोकेषु वायुवच्चपलो मुने

သင်သည် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ တိတ်ဆိတ်ကာ မောက္ခ၌ တည်နေသူဟု ချီးကျူးခံရ၏။ သို့ရာတွင် အို နာရဒာ မုနိ၊ သင်သည် လောကများအနှံ့ လေကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်စွာ လှုပ်ရှားလျက်ရှိ၏။

Verse 6

सौदामिनीव विचरन्दृश्यसे प्राज्ञसंमतः । सदा कलिकरो लोके निर्दयः सर्वप्राणिषु

သင်သည် မိုးကြိုးလျှပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ဟု မြင်ရပြီး ပညာရှိတို့ကလည်း သင့်ကို ချီးမြှောက်ကြ၏။ သို့ရာတွင် သင်သည် လောက၌ အမြဲတမ်း ကလိကို ဖြစ်စေသူ၊ သက်ရှိအားလုံးအပေါ် မကြင်နာသူ ဖြစ်၏။

Verse 7

बहूनां हि सहस्राणि देवगंधर्वरक्षसाम् । राज्ञां मुनीन्द्रदैत्यानां कलेर्नष्टानि तेऽभवन्

အမှန်တကယ် သင့်ကြောင့်ပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ရက္ခသ၊ ထို့အတူ ဘုရင်များ၊ မဟာမုနိများနှင့် ဒိုင်တျာတို့သည် ကလိ၏ ပဋိပက္ခကြောင့် ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 8

कस्मात्तदेषा चेष्टा ते संदेहं मे हर द्विज । संदेहान्न सुखं शेते बाणविद्धो मृगो यथा

ထို့ကြောင့် သင့်အပြုအမူသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်သနည်း။ အို ဒွိဇ၊ ကျွန်ုပ်၏ သံသယကို ဖယ်ရှားပေးပါ။ သံသယရှိသူသည် ပျော်ရွှင်စွာ မအိပ်နိုင်၊ မြားထိုးခံရသော သမင်ကဲ့သို့ပင်။

Verse 9

सूत उवाच । शौनकेदं वचः श्रुत्वा फाल्गुनान्नारदो मुनिः । प्रहसन्निव बाभ्रव्यवदनं स निरैक्षत

စူတက ပြော၏—အို ရှောနက၊ ဖာလ္ဂုန၏ စကားကို ကြားသော် မုနိ နာရဒာသည် ရယ်မောသကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ဘာဘ္ရဗျ၏ မျက်နှာသို့ လှည့်ကြည့်၏။

Verse 10

स च बाभ्रव्यनामा वै हारीतस्यान्वयोद्भवः । ब्राह्मणो नारदमुनेः समीपे वर्तते सदा

ထိုသူသည် ဟာရီတ မျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားသော ဘာဗြဗျ အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၍ မုနိ နာရဒ၏ အနီး၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်လေ၏။

Verse 11

स च ज्ञात्वा महाबुद्धिर्नारदस्य मनीषितम् । प्रहसन्निव प्रोवाच फाल्गुनं स्निग्धया गिरा

ထိုသူသည် ဉာဏ်ကြီးသူဖြစ်၍ နာရဒ၏ အလိုရင်းကို သိမြင်ကာ၊ ပြုံးသကဲ့သို့ဖြင့် ဖာလ္ဂုနအား နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 12

बाभ्रव्य उवाच । सत्यमेतद्यथात्थ त्वं नारदं प्रति पांडव । सर्वोऽपि चात्र वृत्तांते संशयं याति मानवः

ဘာဗြဗျက ပြောသည်— “အို ပाण्डဝ၊ နာရဒထံ သင်ပြောခဲ့သမျှသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ ဤအကြောင်းအရာ၌ လူသားတိုင်း သံသယဝင်တတ်၏။”

Verse 13

तदहं ते प्रवक्ष्यामि यथा कृष्णान्मया श्रुतम् । स्तोककालांतरे पूर्वं सर्वं यादवनंदनः

ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်အား ကృష్ణထံမှ ငါကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ ရှင်းပြမည်။ မကြာသေးမီက ယာဒဝတို့၏ အားရစရာဖြစ်သော သရီကృష్ణက ဤအရာအားလုံးကို မိန့်ကြားခဲ့၏။

Verse 14

महीसागरयात्रायां कृष्णस्तत्राययौ प्रभुः । उग्रसेनेन सहितो वसुदेवेन बभ्रुणा

မဟီသာဂရ သို့ ဘုရားဖူးခရီး ထွက်ရာတွင်၊ အရှင် ကృష్ణသည် ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင် ကြွလာ၍ ဥဂ္ရစေနနှင့်အတူ၊ ဝစုဒေဝ (ဘာဗြရု) နှင့်လည်း တကွ ရှိလေ၏။

Verse 15

रामेण रौक्मिणेयेन युयुधानादिभिस्तदा । स च ज्ञात्वा ज्ञातिसमं महीसागरसंगमे

ထိုအခါ ရာမ၊ ရောက്മိဏေယ၊ ယုယုဓာနာ စသည့်သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြ၏။ ထို့ပြင် မဟီသာဂရ ဆုံရာ၌ မိမိ၏ ဆွေမျိုးများလည်း စုဝေးနေကြသည်ကို သိရှိသဖြင့် ထိုသို့ပင် ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 16

पिंडदानादिकं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः । गुहेश्वरादिलिंगानि यत्नतः प्रतिपूज्य च

ပိဏ္ဍပူဇာ စသည့် ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ အလှူဒါနများကို များစွာ ပေးလှူကာ၊ ထို့နောက် ဂုဟေရှဝရ စသည့် လိင်္ဂများကို သေချာစွာ ဂရုတစိုက် ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။

Verse 17

स्नानं कृत्वा कोटितीर्थे जयादित्यं समर्च्य च । पूजयन्नारदमुनिं युक्तः कृष्णो महामनाः

ကိုဋိတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး၊ ဇယာဒိတျ (Jayāditya) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့ကာ၊ စိတ်ကြီးမြတ်၍ တည်ငြိမ်သဒ္ဓါရှိသော ကృష్ణသည် နာရဒ မုနိကိုလည်း ဂုဏ်ပြုကန်တော့လေ၏။

Verse 19

उग्रसेन उवाच । कृष्ण प्रक्ष्यामि त्वामेकं संशयं वद तं मम

ဥဂ္ရစေနက ပြောသည်—“ကృష్ణရေ၊ သံသယတစ်ခုကို မင်းအား မေးလိုသည်။ အဲဒီကို ငါ့အား ရှင်းပြပါ။”

Verse 20

योऽयं नाम महाबुद्धिर्नारदो विश्ववंदितः । कस्मादेषोऽतिचपलो वायुवद्भ्रमते जगत्

“ဤ နာရဒသည် အလွန်ပညာကြီး၍ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာက ချီးမြှောက်ကြသူ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူသည် လေကဲ့သို့ အလွန်မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း လှည့်လည်နေသနည်း?”

Verse 21

श्रीकृष्ण उवाच । सत्यं राजंस्त्वया पृष्टमेतत्सर्वं वदामि ते । दक्षेण तु पुरा शप्तो नारदो मुनिसत्तमः

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ «အို မင်းကြီး၊ သင်မေးမြန်းသည့်အရာသည် မှန်ကန်လျော်ကန်၏။ အားလုံးကို ငါပြောမည်။ ရှေးကာလ၌ မုနိမြတ် နာရဒသည် ဒက္ခ၏ ကျိန်စာကို ခံခဲ့ရ၏။»

Verse 22

सृष्टिमार्गांस्तु तान्वीक्ष्य नारदेन विचालितान् । नावस्थानं च लोकेषु भ्रमतस्ते भविष्यति

နာရဒကြောင့် လှုပ်ရှား၍ ရောယှက်သွားသော ဖန်ဆင်းခြင်း၏ လမ်းကြောင်းများကို မြင်ပြီး ဒက္ခက ကြေညာသည်။ «လောကအပေါင်းတို့၌ လှည့်လည်နေသော သင်အတွက် တည်ငြိမ်သော နေရာမရှိစေရ» ဟု။

Verse 23

पैशुन्य वक्ता च तथा द्वितीयानां प्रचालनात् । इति शापद्वयं प्राप्य द्विविधात्मजचालनात्

ထို့ပြင် «သင်သည် အပြစ်တင်စကား၊ အပြောအဆိုဆိုးကို ပြောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟုလည်း ဆို၏၊ အခြားသူတို့ကို လှုံ့ဆော်၍ ရန်ဖြစ်စေသောကြောင့်။ ထို့ကြောင့် သားသမီးနှစ်မျိုးကို လှုံ့ဆော်ခြင်းကြောင့် ကျိန်စာနှစ်ပါးကို ခံယူကာ နာရဒသည် လှည့်လည်ရသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 24

निराकर्तुं समर्थोऽपि मुनिर्मेने तथैव तत् । एतावान्साधुवादो हि यतश्च क्षमते स्वयम्

မုနိသည် ထိုကျိန်စာကို ဖျက်သိမ်းနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လက်ခံခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား သာသနာရှင်၏ အမှန်တကယ်သော ချီးမွမ်းဖွယ်ကောင်းမှုသည် ကိုယ်တိုင် အတည်တကျ သည်းခံ၍ ခွင့်လွှတ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 25

विनाशकालं चावेक्ष्य कलिं वर्धयते यतः । सत्यं च वक्ति तस्मात्स न च पापेन लिप्यते

ပျက်စီးရာကာလကို ကြိုတင်မြင်သဖြင့် ကလိယုဂ်ကို သူ့လမ်းစဉ်အတိုင်း တိုးပွားစေ၏။ ထို့ပြင် သစ္စာတရားကိုသာ ပြောသောကြောင့် သူသည် အပြစ်ဖြင့် မညစ်ပတ်ရ။

Verse 26

भ्रमतोऽपि च सर्वत्र नास्य यस्मात्पृथङ्मनः । ध्येयाद्भवति नैव स्याद्भ्रमदोषस्ततोस्य च । यच्च प्रीतिर्मयि तस्य परमा तच्छृणुष्व च

သူသည် နေရာအနှံ့ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော်လည်း စိတ်သည် မခွဲမကွာ ဖြစ်မလာပါ၊ အကြောင်းမှာ သမาธိ၏ အာရုံ၌ တည်မြဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အာရုံလွဲမှု၏ အပြစ်မပေါ်ပေါက်။ ထို့ပြင် ငါ့အပေါ် သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မေတ္တာကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 27

अहं हि सर्वदा स्तौमि नारदं देवदर्शनम् । महेंद्रगदितेनैव स्तोत्रेण शृणु तन्नृप

အမှန်တကယ် ငါသည် နတ်တို့ကို မြင်တော်မူသော နာရဒကို အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်း၏။ အို မင်းကြီး၊ မဟೇಂದ್ರက ကိုယ်တိုင် ပြောကြားသော ထိုစတုတ္တရကို နားထောင်လော့။

Verse 28

श्रुतचारित्रयोर्जाता यस्याहंता न विद्यते । अगुप्तश्रुत चारित्रं नारदं तं नमाम्यहम्

ကြားသိပညာနှင့် ကောင်းမြတ်သော အကျင့်ရှိသော်လည်း အဟံကာရ မပေါ်ပေါက်သူ၊ ပညာနှင့် အကျင့်ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ဖွင့်လှစ်ထားသူ နာရဒကို ငါ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၏။

Verse 29

अरतिक्रोधचापल्ये भयं नैतानि यस्य च । अदीर्घसूत्रं धीरं च नारदं तं नमाम्यहम्

မငြိမ်မသက်မှု၊ ဒေါသနှင့် အပြောင်းအလဲလွယ်မှုတို့ကို မကြောက်ရွံ့သူ၊ အလုပ်ကို မနှောင့်နှေးသူ၊ တည်ငြိမ်၍ သတ္တိရှိသူ နာရဒကို ငါ နမস্কာရပြု၏။

Verse 30

कामाद्वा यदि वा लोभाद्वाचं यो नान्यथा वदेत् । उपास्यं सर्वजंतूनां नारदं तं नमाम्यहम्

ကာမကြောင့်ဖြစ်စေ လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ စကားကို မလွဲမသွေ မပြောသူ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ပူဇော်ထိုက်သူ နာရဒကို ငါ နမস্কာရပြု၏။

Verse 31

अध्यात्मगतितत्त्वज्ञं क्षांतं शक्तं जितेंद्रियम् । ऋजुं यथार्थ वक्तारं नारदं तं नमाम्यहम्

အတ္တမဂ်၏ သစ္စာကို သိမြင်သူ၊ သည်းခံတတ်၍ စွမ်းအားပြည့်စုံ၊ အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူသူ၊ ဖြောင့်မတ်၍ အမှန်တရားကို ပြောဆိုသူ နာရဒ မုနိကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 32

तेजसा यशसा बुद्ध्या नयेन विनयेन च । जन्मना तपसा वृद्धं नारदं तं नमाम्यहम्

တေဇောဓာတ်၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ဉာဏ်ပညာ၊ သမာဓိနည်းလမ်းနှင့် နှိမ့်ချမှုတို့ဖြင့် ပြည့်ဝရင့်ကျက်၍၊ မွေးဖွားမှုနှင့် တပသ (အာစေတနာ) ကြောင့်လည်း ဂုဏ်ထူးမြတ်သော နာရဒ မုနိကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 33

सुखशीलं सुखं वेषं सुभोजं स्वाचरं शुभम् । सुचक्षुषं सुवाक्यं च नारदं तं नमाम्यहम्

သဘောထားနူးညံ့၍၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ရိုးရှင်းသက်သာ၊ အစားအစာ မျှတ၊ အကျင့်အကြံ ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာ; မျက်စိမြင်ကောင်း၍ စကားချိုမြိန်သော နာရဒ မုနိကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 34

कल्याणं कुरुते गाढं पापं यस्य न विद्यते । न प्रीयते परानर्थे यो ऽसौ तं नौमि नारदम्

ကောင်းကျိုးကို နက်နဲစွာ ဆောင်ရွက်သူ၊ အပြစ်မရှိသူ၊ အခြားသူတို့၏ အနာဂတ်မကောင်းမှု၌ မပျော်ရွှင်သူ နာရဒကို ကျွန်ုပ် ချီးမွမ်းပူဇော်ပါ၏။

Verse 35

वेदस्मृतिपुराणोक्तधर्मे यो नित्यमास्थितः । प्रियाप्रियविमुक्तं तं नारदं प्रणमाम्यहम्

ဝေဒ၊ သ္မృతိ၊ ပုရာဏတို့တွင် ဆိုထားသော ဓမ္မ၌ အမြဲတည်ကြည်သူ၊ ချစ်နှစ်သက်ရာနှင့် မချစ်မနှစ်သက်ရာတို့အပေါ် ကပ်ငြိမှုကင်းလွတ်သော နာရဒ မုနိကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 36

अशनादिष्वलिप्तं च पंडितं नालसं द्विजम् । बहुश्रुतं चित्रकथं नारदं प्रणमाम्यहम्

အစာအဟာရစသည့်ကိစ္စတို့ကြောင့် မညစ်မလူး၊ ပညာရှိသော ဒွိဇ၊ ပျင်းရိမှုမရှိ၊ ဗဟုသုတပြည့်စုံ၍ အံ့ဖွယ်ဇာတ်ကြောင်းများကို ကောင်းစွာဟောပြောတတ်သော နာရဒကို ကျွန်ုပ် ဦးချကန်တော့ပါ၏။

Verse 37

नार्थे क्रोधे च कामे च भूतपूर्वोऽस्य विभ्रमः । येनैते नाशिता दोषा नारदं तं नमाम्यहम्

ဓန၊ အမျက်၊ ကာမတို့အပေါ် မည်သည့်အခါမျှ မ भ्रमမောမှု မပေါ်ဖူးသော၊ ထိုအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပယ်ရှားနိုင်သော နာရဒကို ကျွန်ုပ် ကန်တော့ပါ၏။

Verse 38

वीतसंमोहदोषो यो दृढभक्तिश्च श्रेयसि । सुनयं सत्रपं तं च नारदं प्रणमाम्यहम्

မောဟအပြစ်ကို ပယ်ဖျက်ပြီး၊ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးသို့ ဦးတည်ရာ၌ သစ္စာဘက်တည်ကြည်ကာ၊ အကျင့်အကြံ ကောင်းမွန်၍ ရှက်သိက္ခာရှိသော နာရဒကို ကျွန်ုပ် ဦးချကန်တော့ပါ၏။

Verse 39

असक्तः सर्वसंगेषु यः सक्तात्मेति लक्ष्यते । अदीर्घसंशंयो वाग्ग्मी नारदं तं नमाम्यहम्

အပေါင်းအသင်းအရာရာ၌ မကပ်မငြိ၊ သို့ရာတွင် အမြင့်မြတ်သောအရှင်ထံ စိတ်ကပ်လျက်ရှိသူဟု သိမြင်ရသော၊ သံသယရှည်လျားမှုမရှိ၊ စကားပြောအာရုံကောင်းသော နာရဒကို ကျွန်ုပ် ကန်တော့ပါ၏။

Verse 40

न त्यजत्यागमं किंचिद्यस्तपो नोपजीवति । अवंध्यकालो यस्यात्मा तमहं नौमि नारदम्

သဒ္ဓမ္မအာဂမကို မည်သည့်အရာမျှ မစွန့်ပစ်သူ၊ တပဿာကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် မလုပ်သူ၊ မိမိအသက်ကာလ မပျက်စီးမလွတ်လပ်ဘဲ အကျိုးရှိစွာဖြတ်သန်းသူ နာရဒကို ကျွန်ုပ် ချီးမွမ်းပါ၏။

Verse 41

कृतश्रमं कृतप्रज्ञं न च तृप्तं समाधितः । नित्यं यत्नात्प्रमत्तं च नारदं तं नमाम्यहम्

အလုပ်အားထုတ်၍ ပညာကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော်လည်း သမာဓိ၌ တင်းတိမ်မနေဘဲ အစဉ်ကြိုးပမ်း၍ သတိမလျော့သော နာရဒ မဟာရိရှီအား ကျွန်ုပ် ဦးချကန်တော့ပါ၏။

Verse 42

न हृष्यत्यर्थलाभेन योऽलाभे न व्यथत्यपि । स्थिरबुद्धिरसक्तात्मा तमहं नौमि नारदम्

အမြတ်အာနိသင်ရလျှင် မပျော်မြူး၊ မရလျှင်လည်း မစိတ်နာကျင်သော၊ ဉာဏ်တည်ငြိမ်၍ စိတ်မကပ်လှုပ်သော နာရဒကို ကျွန်ုပ် ချီးမွမ်းပါ၏။

Verse 43

तं सर्वगुणसंपन्नं दक्षं शुचिमकातरम् । कालज्ञं च नयज्ञं च शरणं यामि नारदम्

ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ ကျွမ်းကျင်သန်မာ၊ သန့်ရှင်း၍ မတုန်လှုပ်သော၊ အချိန်ကိုသိ၍ လမ်းစဉ်ကိုသိသော နာရဒကို ကျွန်ုပ် ခိုလှုံရာအဖြစ် သွားရောက်ပါ၏။

Verse 44

इमं स्तवं नारदस्य नित्यं राजन्पठाम्यहम् । तेन मे परमा प्रीतिं करोति मुनिसत्तमः

အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် နာရဒ၏ ဤစတုတိကို နေ့စဉ် ရွတ်ဖတ်ပါ၏။ ထိုကြောင့် မုနိအထွတ်အမြတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အား အမြင့်ဆုံးသော ကျေးဇူးနှင့် ပီတိကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 45

अन्योपि यः शुचिर्भूत्वा नित्यमेतां स्तुतिं जपेत् । अचिरात्तस्य देवर्षिः प्रसादं कुरुते परम्

ထို့ပြင် အခြားသူမည်သူမဆို သန့်စင်၍ ဤစတုတိကို အစဉ်မပြတ် ဂျပ်ဆိုလျှင်၊ ဒေဝရိရှီ နာရဒသည် မကြာမီ အမြင့်ဆုံးသော ကျေးဇူးတော်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 46

एतान्गुणान्नारदस्य त्वमथाकर्ण्य पार्थिव । जप नित्यं स्तवं पुण्यं प्रीतस्ते भविता मुनिः

အို မင်းကြီး၊ နာရဒ၏ ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဤကုသိုလ်ပြည့်ဝသော စတဝကို နေ့စဉ် မန္တန်အဖြစ် ရွတ်ဆိုပါ; မုနိသည် သင့်အပေါ် ပီတိဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 47

बाभ्रव्य उवाच । इति कृष्णमुखाच्छ्रुत्वा नारदस्य गुणान्नृपः । बभूव परमप्री तश्चक्रे तच्च तथा वचः

ဘားဘရဗျာက ပြောသည်—ဤသို့ ကృష్ణ၏ ကိုယ်တိုင်သော နှုတ်မှ နာရဒ၏ ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကြားသိရာ၌ မင်းကြီးသည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ ထိုစကားအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်하였다။

Verse 48

ततो नारदमानर्च दत्त्वा दानं च पुष्कलम् । नारदीयद्विजाग्र्याणां नारदः प्रीयतामिति

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် နာရဒကို ပူဇော်ကာ အလွန်များပြားသော ဒါနကို ပေးလှူ၍ “နာရဒ ပီတိဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုကာ နာရဒီယ သာသနာကို လိုက်နာသော အမြင့်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့အား အပ်နှံလှူဒါန်း하였다။

Verse 49

ययौ द्वारवतीं कृष्णः सभ्रातृजातिबांधवः । तीर्थयात्रामिमां कृत्वा विधिवत्पुरुषोत्तमः

ထို့နောက် ပုရုရှိုတ္တမ ကృష్ణသည် ဤတီर्थယာထရာကို စည်းကမ်းတကျ ပြီးမြောက်စေပြီး၊ ညီအစ်ကိုများ၊ မျိုးရိုးဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဒွာရဝတီသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 50

तथा त्वमपि कौरव्य नारदस्य गुणानिमान् । श्रुत्वा श्रद्धामयो भूत्वा शृणु कृत्यं यदत्र च

ထို့ကြောင့် ကုရုမျိုးဆက် ကော်ရဗျာရေ၊ နာရဒ၏ ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကြားသိပြီး ယုံကြည် श्रद्धာ ပြည့်ဝလာကာ၊ ဤနေရာ၌ ပြုလုပ်ရမည့် တာဝန်ကိုလည်း နားထောင်ပါ။

Verse 51

कार्तिके शुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यामसौ मुनिः । विष्णोर्ध्यानसमाधेश्च प्रबुद्धो जायते सदा

ကာရ္တိကလ၏ အလင်းရောင် ဒွါဒသီ—ပရဘောဓိနီနေ့၌ ဤမုနိ နာရဒသည် ဗိဿဏုကို ဓျာနနှင့် သမာဓိဖြင့် စူးစိုက်ကာ အမြဲတမ်း ဓမ္မသိမြင်ခြင်းဖြင့် နိုးကြားလာသည်။

Verse 52

तस्मिन्दिने नारदेन निर्मितेऽत्रैव कूपके । स्नानं कृत्वा प्रयत्नेन श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

ထိုနေ့၌ နာရဒက ဤနေရာတွင် တည်ဆောက်ထားသော ရေတွင်း၌ သေချာစွာ ရေချိုးပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကြိုးစား၍ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 53

तपो दानं जपश्चात्र कूपे भवति चाक्षयम्

ဤရေတွင်း၌ ပြုသော တပ (austerity)၊ ဒါန (charity) နှင့် မန္တရဇပ (mantra-recitation) တို့၏ အကျိုးသည် မပျက်မယွင်း အခိုင်အမာ တည်မြဲသည်။

Verse 54

इदं विष्ण्विति मंत्रेण ततो विष्णुं प्रबोधयेत् । नारदं च मुनिं पश्चान्मन्त्रेणानेन पांडव

ထို့နောက် “Idaṃ Viṣṇu” မန္တရဖြင့် ဗိဿဏုကို နိုးကြားစေပြီး၊ ထို့နောက် အို ပाण्डဝ၊ ဤတူညီသော မန္တရဖြင့် မုနိ နာရဒကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ကာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 55

योगनिद्रा यथा त्यक्ता हरिणा मुनिसत्तम । तथा लोकोपकाराय भवानपि परित्यज

အို မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ဟရီသည် ယောဂနိဒ္ဒရာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာလောက၏ အကျိုးအတွက် သင်လည်း ထိုအိပ်စက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပါ။

Verse 56

इति मंत्रेण चोत्थाप्य नारदं परिपूजयेत् । कृष्णप्रोदितया स्तुत्या छत्रधोत्रार्चनैः शुभैः

ဤမန္တရဖြင့် နာရဒကို နှိုးထ၍ ထိုနောက် သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ကృష్ణက သင်ကြားပေးသော စတုတိနှင့် မင်္ဂလာအလှူများ—ထီးနှင့် အဝတ်စသဖြင့်—ဖြင့် အာရాధနာပြုရမည်။

Verse 57

शक्त्या द्विजानां देयं च छत्रं धोत्रं कमंडलुम् । प्रणम्य ब्राह्मणान्भक्त्या नारदः प्रीयतामिति

မိမိအင်အားအလျောက် နှစ်ကြိမ်မွေးသူ (ဒွိဇ) များအား ထီး၊ အဝတ်နှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ပေးလှူရမည်။ ဘြာဟ္မဏများကို ဘက္တိဖြင့် ဦးချ၍ “နာရဒ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ဆိုရမည်။

Verse 58

एवं कृते प्रसादात्स मुनेः पापेन मुच्यते । जायते न कलिस्तस्य न चासौख्यं भवेदिह

ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ထိုမုနိ၏ ကရုဏာကြောင့် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်။ ထိုသူအတွက် ကလိယုဂ၏ အကျိုးဆိုး မပေါ်ပေါက်ဘဲ ဤဘဝ၌ ဒုက္ခမင်္ဂလာမကောင်းမှု မဖြစ်ပေါ်။