Kaumarika Khanda
Kaumarika Khanda
This section is framed around southern coastal sacred geography (dakṣiṇa-sāgara / southern ocean littoral) and a cluster of five tīrthas presented as potent yet perilous due to aquatic guardians (grāha). The narrative treats the shoreline as a liminal ritual zone where pilgrimage merit, danger, and release (śāpa-mokṣa) converge, and where Kaumāra/Kumāreśa associations mark the region as a site of Skanda-linked sanctity.
Adhyayas in Kaumarika Khanda
66 chapters to explore.
Adhyaya 1
Pañca-Tīrtha Prabhāva and the Grāha-Śāpa Liberation (पञ्चतीर्थप्रभावः ग्राहशापमोचनं च)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາິສີຂໍໃຫ້ເລົ່າເຖິງຕີຣຖະອັນສັກສິດ 5 ແຫ່ງຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລທາງໃຕ້ ແລະຜົນບຸນອັນຄົບຖ້ວນຂອງການໄປຈາລິກ. ອຸກຣະສຣະວັສ ເປີດເລື່ອງສັກສິດທີ່ມີກຸມາຣ (ສະກັນດ/ກາຣຕິເກຍ) ເປັນແກນ ແລະຊູ້ວ່າຕີຣຖະເຫຼົ່ານີ້ມີອານຸພາບພິເສດຫາຍາກ. ວິລະບຸລຸດກະສັດ (ອາຣຈຸນ/ພາລຄຸນ) ໄປຮອດທັງ 5 ສະຖານ ແລະໄດ້ຍິນຈາກນັກບຳເນັດວ່າຜູ້ຄົນຫຼີກລ້ຽງເພາະມີ “ກຣາຫະ” ຈັບຜູ້ອາບນ້ຳ. ອາຣຈຸນກ່າວວ່າການແສວງຫາທຳມະບໍ່ຄວນຖືກຂັດຂວາງດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະເຂົ້ານ້ຳ (ໂດຍສະເພາະທີ່ຕີຣຖະສໍບັດຣະ) ຖືກຈັບ ແຕ່ກໍດຶງກຣາຫະຂຶ້ນຈາກນ້ຳດ້ວຍກຳລັງ. ກຣາຫະນັ້ນກາຍເປັນນາງຟ້າອັບສະຣາຜູ້ປະດັບອາພອນ ແລະເລົ່າວ່ານາງກັບພວກພ້ອມໄດ້ພະຍາຍາມລົບກວນຕະປະຂອງພຣາຫມັນຜູ້ບຳເນັດ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ເປັນກຣາຫະໃນນ້ຳຕາມກຳນົດເວລາ ແລະຈະພົ້ນໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຖືກ “ມະຫາບຸລຸດ” ດຶງຂຶ້ນຈາກນ້ຳ. ພຣາຫມັນຍັງສອນຫຼັກຈັນຍາບັນເກືອບກັບຄວາມໃຄ່, ລະບຽບເຮືອນ, ແລະວາຈາ-ກາຍກຳທີ່ມີວິໄນ ໂດຍປຽບທຽບຄວາມປະພຶດສູງ-ຕ່ຳດ້ວຍພາບສິນທຳອັນຊັດ. ນາຣະດະປາກົດເປັນຜູ້ນຳທາງ ຊີ້ໃຫ້ຜູ້ຖືກສາບໄປຫາປັນຈະຕີຣຖະທາງໃຕ້ ແລະການອາບນ້ຳຕາມລຳດັບຂອງອາຣຈຸນກໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກນັ້ນກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ. ຕອນທ້າຍ ອາຣຈຸນຕັ້ງຄຳຖາມວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຍອມໃຫ້ມີອຸປະສັກແບບນີ້ ແລະເປັນຫຍັງຜູ້ພິທັກອຳນາດກໍບໍ່ຫ້າມ ເພື່ອນຳໄປສູ່ການອະທິບາຍຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 2
Nārada–Arjuna संवादः: तीर्थयात्रा-नीतिः, स्थाणु-भक्ति, दानधर्मस्य प्रशंसा
ບົດທີ 2 ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີທີ່ລຶກຊຶ້ງ ກ່ຽວກັບຈັນຍາບັນໃນການເດີນທາງໄປຕີຣຖະ ແລະ ຈັນຍາບັນຂອງການໃຫ້ທານ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ອາຣຊຸນໄດ້ເຂົ້າໄປຫານາຣະດະ ຜູ້ທີ່ເທວະດາເຄົາລົບ; ນາຣະດະຊົມເຊີຍປັນຍາທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ແລະ ຖາມວ່າ ການຈາລິກຕີຣຖະ 12 ປີ ໄດ້ນຳຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຫຼື ຄວາມຫົວຮ້ອນມາບໍ—ເພື່ອຊີ້ວ່າ ຜົນຂອງຕີຣຖະຂຶ້ນກັບວິໄນຂອງມື ຕີນ ແລະ ໃຈ ບໍ່ແມ່ນການເດີນທາງຢ່າງດຽວ. ອາຣຊຸນຢືນຢັນຄຸນຄ່າຂອງການສຳຜັດຕີຣຖະໂດຍກົງ ແລະ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຄຸນລັກສະນະຂອງບ່ອນສັກສິດໃນຂະນະນັ້ນ. ນາຣະດະຕອບໂດຍສອດແຊກຂ່າວຈາກພຣະພຣົມໂລກ: ພຣະພຣົມຖາມຜູ້ສົ່ງຂ່າວເຖິງເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ “ຟັງແລ້ວເກີດບຸນ”. ສຸຊຣະວັສເລົ່າເຖິງຄຳຖາມຂອງກາຕະຍາຍະນະ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ເມື່ອສາຣັສວະຕະສອນໃຫ້ເຫັນຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງຂອງໂລກ ແລະ ໃຫ້ພຶງ “ສະຖານຸ” (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍພັກຕິ ແລະ ໂດຍພິເສດຄື ການໃຫ້ທານ. ຈາກນັ້ນມີການໂຕ້ຖຽງຍາວ: ທານແມ່ນວິໄນທີ່ຍາກທີ່ສຸດ ແລະ ພິສູດໄດ້ໃນສັງຄົມ ເນື່ອງຈາກຕ້ອງປ່ອຍວາງຊັບທີ່ຫາມາຢ່າງຫນັກ; ມັນບໍ່ແມ່ນການສູນເສຍແຕ່ເປັນການເຕີບໂຕ, ເປັນ “ເຮືອ” ຂ້າມສັງສານ, ແລະ ຕ້ອງຄວບຄຸມດ້ວຍບ່ອນ, ເວລາ, ຄວາມເໝາະສົມຂອງຜູ້ຮັບ, ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈ. ຍົກຕົວຢ່າງຜູ້ໃຫ້ທານມີຊື່ສຽງ ແລະ ທ້າຍບົດ ນາຣະດະຄິດຄຳນຶງເຖິງຄວາມຍາກຈົນຂອງຕົນ ແລະ ບັນຫາການປະຕິບັດທານ ເພື່ອຢືນຢັນວ່າ ເຈດຕະນາ ແລະ ປັນຍາພິຈາລະນາ ແມ່ນໃຈກາງຂອງວິໄນນີ້.
Adhyaya 3
Reva-Śuklatīrtha and Stambha-tīrtha: Pilgrimage Purification and Ancestral Rites (Revā–Mahī–Sāgara Saṅgama Narrative)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນລໍາດັບການເດີນທາງແລະການສົນທະນາ ໂດຍມີນາຣະດະເປັນຜູ້ເດີນທາງຜ່ານສະຖານທີ່ສັກສິດຕ່າງໆ. ທ່ານມາຮອດອາສຣົມຂອງລຶສີພຣຶກຄຸ ໃກ້ແມ່ນ້ໍາເຣວາ (Revā) ທີ່ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນແມ່ນ້ໍາຊໍາລະບາບຢ່າງສູງສຸດ “ຮວບຮວມຕີຣຖະທັງປວງ” ແລະມີອານຸພາບດ້ວຍການສັນລະເສີນ ໂດຍສະເພາະການເຫັນ ແລະການອາບນ້ໍາ. ທີ່ຝັ່ງເຣວາມີ Śuklatīrtha ທີ່ກ່າວວ່າອາບນ້ໍາແລ້ວທໍາລາຍບາບ ແລະລ້າງມົນທິນຮ້າຍແຮງໄດ້. ຕໍ່ມາ ພຣຶກຄຸເລົ່າຕໍ່ເຖິງຕີຣຖະກະຖາທີ່ກ່ຽວກັບຈຸດບັນຈົບ (saṅgama) ມະຫີ–ສາຄະຣະ ແລະ Stambha-tīrtha ອັນລືຊື່. ຜູ້ມີປັນຍາທີ່ອາບນ້ໍາຢູ່ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກຄວາມຜິດ ແລະບໍ່ຕົກໄປສູ່ອານາເຂດຂອງຍະມະ (Yama). ມີຕອນໜຶ່ງເວົ້າເຖິງເທວະຊຣະມາ ນັກບໍາເນົາຜູ້ສົມຖະ ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການຖວາຍ tarpaṇa/śrāddha ແກ່ບັນພະບຸລຸດທີ່ ຄົງຄາ–ສາຄະຣະ; ແຕ່ໄດ້ຍິນວ່າ tarpaṇa ຂອງສຸພັດຣາ ທີ່ຈຸດບັນຈົບມະຫີ–ສາຄະຣະ ໃຫ້ຜົນແກ່ບັນພະບຸລຸດຢ່າງເຕັມທີ່ກວ່າ. ທ່ານເສົ້າໃຈກັບຄວາມອັບໂຊກ ແລະຄວາມຂັດແຍ້ງໃນເຮືອນ ເມື່ອພັນລະຍາບໍ່ຍອມເດີນທາງ. ສຸພັດຣາຈຶ່ງສະເໜີທາງອອກ: ລາວຈະເຮັດ śrāddha/tarpaṇa ແທນເທວະຊຣະມາ ທີ່ຈຸດບັນຈົບນັ້ນ ແລະເທວະຊຣະມາສັນຍາຈະແບ່ງສ່ວນບຸນຕະປະສະ (ascetic merit) ທີ່ສະສົມໄວ້. ທ້າຍອັດຍາຍ ພຣຶກຄຸຢືນຢັນວ່າຈຸດບັນຈົບນີ້ພິເສດຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະນາຣະດະກໍເກີດຄວາມຕັ້ງໃຈໃໝ່ ຈະໄປເຫັນດ້ວຍຕາ ແລະຊ່ວຍສືບສານຄວາມສໍາຄັນຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດນີ້ໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງ.
Adhyaya 4
दानतत्त्व-व्याख्या (Doctrine of Dāna: Intent, Means, and Outcomes) / “Nārada Explains the Taxonomy of Giving”
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທຳ-ຈັນຍາ ໂດຍມີບັນຫາປະຕິບັດຂອງພຣະນາຣະດາ ວ່າຈະໄດ້ຮັບທີ່ດິນ/ຊັບສິນຢ່າງປອດໄພໂດຍບໍ່ຕົກໃນການຮັບທີ່ບົກພ່ອງທາງສິນທຳ (pratigraha) ແນວໃດ. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການແບ່ງຊັບສິນຕາມຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ: śukla (ບໍລິສຸດ), śabala (ປົນປ່ວນ), kṛṣṇa (ມືດ) ແລະຊີ້ຜົນກຳເມື່ອນຳໄປໃຊ້ໃນທຳ: ໄດ້ຜົນເປັນເທວະ, ມະນຸດ, ຫຼືສັດ. ຕໍ່ມາ ພຣະນາຣະດາເລົ່າເຫດການຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະໃນແດນສົວຣາດຣະ: ພຣະຣາຊາທັມມະວັຣມາ ໄດ້ຮັບຄຳກະວີລຶກລັບກ່ຽວກັບທານ—ເຫດ 2, ຖານ 6, ອົງປະກອບ 6, “ການສຸກງອມ” 2, ປະເພດ 4, ຈັດຊັ້ນ 3, ແລະຜູ້ທຳລາຍ 3—ແລ້ວປະກາດລາງວັນໃຫຍ່ແກ່ຜູ້ອະທິບາຍໄດ້ຖືກ. ພຣະນາຣະດາປອມເປັນພຣາຫມັນເຖົ້າ ແລ້ວອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບົບ: ເຫດ 2 ແມ່ນ śraddhā (ສັດທາ) ແລະ śakti (ກຳລັງ/ຄວາມສາມາດ); ຖານ 6 ແມ່ນ dharma, artha, kāma, vrīḍā (ຄວາມອາຍ), harṣa (ຄວາມຍິນດີ), bhaya (ຄວາມຢ້ານ). ອົງ 6 ມີຜູ້ໃຫ້, ຜູ້ຮັບ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ວັດຖຸທານ, ເຈດຕະນາທຳ, ແລະເວລາ/ສະຖານທີ່ທີ່ເໝາະ. “ການສຸກງອມ” 2 ແຍກຜົນໃນໂລກໜ້າ ແລະໂລກນີ້ຕາມຄຸນຂອງຜູ້ຮັບ; ທານ 4 ປະເພດແມ່ນ dhruva, trika, kāmya, naimittika; ແລະຜູ້ທຳລາຍທານ 3 ແມ່ນ ເສຍໃຈພາຍຫຼັງ, ໃຫ້ໂດຍບໍ່ມີສັດທາ, ແລະໃຫ້ພ້ອມການດູຖູກ. ທ້າຍບົດ ພຣະຣາຊາຂອບໃຈ ແລະເມື່ອນາຣະດາເຜີຍຕົວ ພຣະຣາຊາກໍພ້ອມມອບທີ່ດິນແລະຊັບສິນຕາມຈຸດປະສົງທາງທຳຂອງທ່ານ.
Adhyaya 5
Adhyāya 5: Nārada’s Search for Worthy Recipients and Sutanu’s Doctrinal Replies (Mātṛkā–Gṛha–Lobha–Brāhmaṇa-bheda–Kāla)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດະເດີນທາງໄປພູໄຣວະຕະ ແລະຕັ້ງໃຈກະທຳ “ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພຣາຫມັນ” ເພື່ອສືບສວນຈັນຍາບັນເກືອບກັບທານ (dāna) ແລະຄຸນສົມບັດຂອງຜູ້ຮັບ (pātratā)। ຄຳສອນຫຼາຍບົດຕຳນິການໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ສົມຄວນ ແລະເຕືອນວ່າພຣາຫມັນທີ່ຂາດວິໄນ ຫຼືບໍ່ຮູ້ທັນສຣຸຕິ ບໍ່ອາດພາຜູ້ອື່ນ “ຂ້າມຝັ່ງ” ໄດ້ ເຫມືອນເຮືອບໍ່ມີຫາງສະເຫຼີມ. ທານທີ່ຖືກທຳມະຕ້ອງມີສະຖານທີ່ ເວລາ ວິທີ ວັດຖຸ ແລະສັດທາທີ່ເໝາະສົມ; ຄວາມເປັນພາຊະ (pātratā) ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮູ້ຢ່າງດຽວ ແຕ່ເປັນການຮ່ວມກັນຂອງຄວາມຮູ້ແລະຄວາມປະພຶດ. ນາຣະດະຕັ້ງຄຳຖາມທົດສອບ 12 ຂໍ້ ແລະໄປຫາກະລາປະກຣາມ ເມືອງໃຫຍ່ທີ່ມີອາສຣົມຫຼາຍ ແລະພຣາຫມັນຜູ້ຝຶກສຣຸຕິຈຳນວນຫຼາຍກຳລັງຖົດຖຽງ. ເມື່ອນາຣະດະຂໍຄຳຕອບ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນກັບເຫັນວ່າງ່າຍ; ແຕ່ເດັກນ້ອຍຊື່ສຸຕະນຸ ຕອບຢ່າງເປັນລະບົບ. ສຸຕະນຸນັບລາຍການມາຕຣິກາ (mātṛkā) ຮວມທັງໂອມກາຣະ ແລະອະທິບາຍ “ໂອມ” ເປັນແຜນທີ່ທາງເທວະວິທະຍາ: A–U–M ແລະຄື່ງມາຕຣາທີ່ເຫນືອກວ່າເປັນສະດາຊິວະ. ທ່ານຍັງອະທິບາຍ “ເຮືອນອັດສະຈັນ 5 ຄູນ 5” ເປັນໂຄງສ້າງຕັດຕະວະຈົນສຸດທ້າຍທີ່ສະດາຊິວະ, ຕີຄວາມ “ຍິງຫຼາຍຮູບ” ເປັນພຸດທິ, ແລະ “ສັດທະເລໃຫຍ່” ເປັນໂລພະ (ຄວາມໂລບ) ພ້ອມຜົນທາງຈັນຍາບັນ. ທ້າຍບົດ ສຸຕະນຸຈັດລຳດັບພຣາຫມັນ 8 ປະເພດຕາມຄວາມຮູ້ແລະວິໄນ ແລະລະບຸໝາຍເວລາ (yugādi, manvantarādi) ທີ່ເກີດບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ. ບົດນີ້ປິດດ້ວຍຄຳແນະນຳໃຫ້ວາງແຜນຊີວິດດ້ວຍການຄິດໄຕ່ຕອງ ແລະການກະທຳຢ່າງຮູ້ຕົວ, ກ່າວເຖິງສອງເສັ້ນທາງ (arcis ແລະ dhūma) ຕາມວິທີວິທານຕະ, ແລະປະຕິເສດທາງທີ່ປະຕິເສດເທວະແລະທຳມະ ອັນຂັດກັບສຣຸຕິ–ສະມຣິຕິ.
Adhyaya 6
Brahmaṇa-parīkṣā, ‘Caurāḥ’ as Inner Vices, and Cira-kārī Upākhyāna (Testing of Brahmins; inner ‘thieves’; the parable of deliberate action)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາອັນຄວນເຄົາລົບ ລະຫວ່າງນາຣະດະ ແລະພຣາຫມັນທີ່ນຳໂດຍ Śātātapa. ຫຼັງຈາກການຖາມໄຖ່ແລະຍົກຍ້ອງກັນ ນາຣະດະເຜີຍເປົ້າໝາຍວ່າ ຈະສ້າງຖິ່ນພັກພຣາຫມັນອັນເປັນມງຄົດໃກ້ມະຫາທີຣຖະ ບ່ອນທີ່ດິນກັບມະຫາສະໝຸດມາພົບກັນ ແລະຈະທົດສອບຄວາມເໝາະສົມຂອງພຣາຫມັນ. ມີຄວາມຫ່ວງວ່າມີ “ໂຈນ” ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແຕ່ເລື່ອງໄດ້ອະທິບາຍໃໝ່ວ່າ ໂຈນແທ້ໆແມ່ນກິເລດພາຍໃນ ເຊັ່ນ ກາມະ ແລະ ໂກຣະດະ ທີ່ສາມາດ “ລັກ” ຊັບສົມບັດຄື ຕະປັສ (tapas) ໄດ້ດ້ວຍຄວາມປະມາດ. ຕໍ່ມາມີພາກແນະນຳເສັ້ນທາງຈາກ Kedāra ໄປ Kalāpa/Kalāpaka ແລະວິທີເຂົ້າຖ້ຳ (bila) ໂດຍບູຊາ Guha/Skanda, ຮັບຄຳສັ່ງຜ່ານຄວາມຝັນ, ແລະນຳດິນສັກສິດກັບນ້ຳສັກສິດມາເຮັດເປັນຢາທາຕາ ແລະທາກາຍ ເພື່ອເຫັນທາງແລະຜ່ານຊ່ອງທາງໄດ້. ກັບມາທີ່ຈຸດບັນຈົບ ມີການອາບນ້ຳຮ່ວມກັນ, tarpaṇa, japa ແລະການພິຈາລະນາ ພ້ອມພາບພຣະເທວະດາຊຸມນຸມ. ຕອນຕໍ່ມາ Kapila ມາເປັນແຂກ ຂໍພຣາຫມັນເພື່ອຈັດການການຖວາຍທານດິນ ຍ້ຳເນັ້ນ atithi-dharma (ທຳຂອງການນັບຖືແຂກ) ແລະໂທດຂອງການລະເລີຍ. ຄວາມຂັດແຍ້ງແລະການຄິດເຖິງຄວາມໂກດ/ຄວາມຮີບຮ້ອນ ນຳໄປສູ່ນິທານ Cira-kārī: ລູກຊາຍຊັກຊ້າການປະຕິບັດຄຳສັ່ງທີ່ຫຸນຫັນຂອງພໍ່ ເພື່ອປ້ອງກັນບາບໃຫຍ່ ແລະຄຳສອນຍົກຍ້ອງການຄິດໄຕ່ຕອງໃນວຽກທີ່ຍາກ. ທ້າຍບົດເຕືອນເຖິງຜົນຂອງຄຳສາບໃນກະລິຍຸກ, ພິທີສະຖາປະນາຄວາມສັກສິດ, ແລະການຮັບຮອງຈາກເທວະດາຕໍ່ສະຖານທີ່ທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນ.
Adhyaya 7
Indradyumna-Kīrti-Punaruddhāraḥ (Recovery of Indradyumna’s Fame) and Nāḍījaṅgha’s Account of Ghṛtakambala-Śiva Worship
ອາຣຈຸນຖາມນາຣະດາ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນການສັນລະເສີນກ່ອນໜ້າ ແລະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍເພີ່ມເຕີມເຖິງວິກິດທີ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນທຸກທ້ອນ ແລະຕົ້ນກຳເນີດອັນລຶກຊຶ້ງ. ນາຣະດານຳເລື່ອງໄປຫາກະສັດຕົວຢ່າງ “ອິນດຣະດຍຸມນະ” ຜູ້ມີທານບາລີ ຮູ້ທັນທຳ ແລະສ້າງງານສາທາລະນະກຸສົນຫຼາຍປະການ. ແມ່ນແຕ່ມີບຸນຫຼາຍ ພຣະພຣະຫມາກໍສັ່ງໃຫ້ລົງມາໂລກ ເພາະບຸນຢ່າງດຽວບໍ່ຮັກສາສະຖານະໃນສະຫວັນໄດ້ ຖ້າບໍ່ມີ “ກຽດຊື່ບໍ່ມີມົນທິນ” ແລະແຜ່ກວ້າງໃນສາມໂລກ (niṣkalmaṣā kīrti) ເພາະເວລາ (kāla) ກັດກິນຄວາມຈື່ຈຳ. ອິນດຣະດຍຸມນະລົງມາເຫັນວ່າຊື່ຂອງຕົນຖືກລືມ ແລະອອກຊອກຫາພະຍານອາຍຸຍືນ ຈົນໄດ້ໄປຫາມາຣກັນເດຍະ ທີ່ນາຍມິສາຣັນຍະ. ມາຣກັນເດຍະກໍຈື່ບໍ່ໄດ້ ແຕ່ຊີ້ທາງໄປຫາເພື່ອນເກົ່າ “ນາດີຈັງຄະ”. ນາດີຈັງຄະກໍບໍ່ຈື່ອິນດຣະດຍຸມນະ ແລະເລົ່າເຫດອາຍຸຍືນຂອງຕົນ: ເຄີຍປະພຶດຜິດໃນເດັກນ້ອຍຕໍ່ລິງຄະພຣະສິວະທີ່ວາງໃນພາຊະນະນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແຕ່ພາຍຫຼັງຮູ້ສຶກສຳນຶກ ແລະບູຊາໂດຍປົກຄຸມລິງຄະດ້ວຍ ghṛta ຈົນໄດ້ພຣະກະລຸນາຈາກພຣະສິວະໃຫ້ເປັນຄະນະ. ແຕ່ຕໍ່ມາຕົນຕົກຕ່ຳເນື່ອງຈາກຄວາມຫຍິ່ງ ແລະຕັນຫາ ພະຍາຍາມລັກພາພັນລະຍາຂອງິສີກາລະວະ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ເປັນນົກກະສາ (baka) ແລະໄດ້ຮັບການຜ່ອນໂທດວ່າຈະຊ່ວຍຟື້ນຟູກຽດຊື່ທີ່ຖືກປິດບັງ ເພື່ອຮ່ວມໃນການຫຼຸດພົ້ນຂອງອິນດຣະດຍຸມນະ. ບົດນີ້ຮວມທັງຈັນຍາກະສັດ ອຳນາດຂອງເວລາຕໍ່ຊື່ສຽງ ແລະການເນັ້ນທັງພັກຕິກັບການສຳລວມຕົນ.
Adhyaya 8
अखण्डबिल्वपत्रार्चन-दीर्घायुः शापकथा च (Unbroken Bilva-Leaf Worship, Longevity, and the Curse Narrative)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການສົນທະນາທາງທິດສະດີທີ່ມີຫຼາຍສຽງ ກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ທາງຈິດທຳ ແລະພະລັງຂອງພັກຕິ. ນາຣະດະຈັດວາງສະຖານການວ່າ ກະສັດ (ໃຊ້ອິນດຣະດຸຍມນະເປັນຈຸດອ້າງອີງ) ກຳລັງທຸກໃຈຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄຳກ່າວຮຸນແຮງທີ່ຖືກອ້າງວ່າເປັນຂອງມາຣກັນເດຍ. ບົດສົນທະນາເນັ້ນ “ສັດຍະ” (ຄວາມຈິງ) ແລະ “ມິດຕະທຳ” ຄື ຄຳສັນຍາທີ່ໃຫ້ແລ້ວ ຕ້ອງຖືເປັນພັນທະທາງຈິດທຳ ແມ່ນແຕ່ຕ້ອງເສຍສະລະຕົນເອງ. ພວກເຂົາຫັນຈາກຄວາມຄິດຈະເຜົາຕົນ ໄປສູ່ການເດີນທາງຈາລິກໄປຫາອານາເຂດຂອງພຣະສິວະ ເຖິງເຂົາໄກລາສ ແລະໄດ້ປຶກສານົກຮູກຊື່ ປຣາກາຣະກັນນະ. ນົກຮູກ (ເຄີຍເປັນພຣາຫມັນຊື່ ຄັນຕະ) ອະທິບາຍວ່າ ອາຍຸຍືນພິເສດເກີດຈາກການບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍໃບບິລວະທີ່ “ບໍ່ຂາດ” ແລະການສັກກາລະສາມເວລາ. ພຣະສິວະປາກົດ ປະທານພອນ ແລ້ວເລື່ອງຫັນໄປຫາການລະເມີດຈິດທຳສັງຄົມ: ການແຕ່ງງານແບບຄັນທະວະທີ່ຖືກບັງຄັບ ນຳໄປສູ່ຄຳສາບໃຫ້ກາຍເປັນນົກຮູກ (“ຜູ້ເດີນຍາມຄ່ຳ” ຖືກຕີຄວາມໃໝ່). ຄຳສາບມີເງື່ອນໄຂການຄືນຮູບ: ການຊ່ວຍຊີ້ບອກອິນດຣະດຸຍມນະ ແມ່ນກະແຈໃຫ້ກັບຄືນຮ່າງເດີມ. ບົດນີ້ຈຶ່ງຖັກທໍຄຳສອນພິທີບູຊາລິງຄະດ້ວຍໃບບິລວະ, ກົດແຫ່ງກຳ (ພອນ/ຄຳສາບ), ແລະຈິດທຳເຊັ່ນການຮັກສາຄຳສັນຍາ ແລະບັນທັດຖານການແຕ່ງງານ ໃຫ້ກົງກັນ.
Adhyaya 9
इंद्रद्युम्नपरिज्ञानोपाख्यानम् (The Inquiry into King Indradyumna: Friendship, Vow, and the Gṛdhra’s Past)
ບົດທີ 9 ດຳເນີນເລື່ອງໂດຍການສົນທະນາ ເປັນກໍລະນີສຶກສາດ້ານຈັນຍາທຳ ແລະ ທິດສະດີທາງທຳ. ຫຼັງຈາກອະທິບາຍເຫດປັດໃນຊາດກ່ອນ (pūrvajanma-samudbhava) ແລ້ວ Nāḍījaṅgha ເສົ້າໃຈວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງຄະນະ—ການຮູ້ຈັກ ຫຼື ຊອກຫາພະຣາຊາ Indradyumna—ຍັງບໍ່ສຳເລັດ ແລະເສີນໃຫ້ເຮັດການຮ້າຍແຮງ: ເຂົ້າໄຟພ້ອມສະຫາຍ ໂດຍອ້າງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ມິດ ແລະການສຳເລັດຄຳປະຕິຍານ. Ulūka ຂັດຂວາງ ແລະຊີ້ທາງອື່ນ: ທີ່ພູ Gandhamādana ມີນົກອີແຮ້ອາຍຸຍືນ (gṛdhra) ເປັນມິດຮັກ ອາດຮູ້ຕົວຕົນທີ່ກຳລັງຊອກຫາ. ຄະນະເຂົ້າໄປພົບນົກອີແຮ້ ມັນຍອມຮັບວ່າຕະຫຼອດຫຼາຍກັລປະ ບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຫຼື ໄດ້ຍິນເຖິງ Indradyumna ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໂສກ ແລະການຖາມຕໍ່. ຕໍ່ມາ ນົກອີແຮ້ເລົ່າຊາດກ່ອນຂອງຕົນ: ເຄີຍເປັນລີງຢູ່ບໍ່ນິ່ງ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໂດຍບັງເອີນໃນງານ dāmanaka ຂອງພຣະສິວະ ທີ່ມີຊິງທອງ ແລະ ລິງຄະ; ຖືກຜູ້ບູຊາຕີ ແລະຕາຍທີ່ສະຖານບູຊາ ແລ້ວເກີດໃໝ່ເປັນ Kuśadhvaja ລູກຂອງເຈົ້າແຫ່ງ Kāśī ພາຍຫຼັງຮັບ dīkṣā ແລະຝຶກໂຢກະ ດ້ວຍຄວາມສັດທາຕໍ່ພຣະສິວະ. ແຕ່ເມື່ອຖືກກິເລດຄວາມໃຄ່ ໄດ້ລັກພາລູກສາວຂອງ Agniveśya ຈຶ່ງຖືກິສີສາບໃຫ້ກາຍເປັນ gṛdhra; ແລະກຳນົດວ່າຈະພົ້ນໄດ້ເມື່ອຊ່ວຍໃຫ້ຮູ້ຈັກພະຣາຊາ Indradyumna. ບົດນີ້ຈຶ່ງຜູກເຂົ້າກັນລະຫວ່າງຈັນຍາມິດຕະພາບ, ຕຣະກະຂອງຄຳປະຕິຍານ, ບຸນຈາກພິທີບູຊາ, ແລະກົນໄກຂອງຄຳສາບ-ການປົດປ່ອຍ.
Adhyaya 10
Indradyumna–Mantharaka-saṃvādaḥ (Dialogue of Indradyumna and the Tortoise Mantharaka)
ຕາມຄຳເລົ່າຂອງນາຣະດະ ພະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ ຜູ້ເສົ້າໃຈແລະຕົກໃຈ ໄດ້ສອບຖາມຄຳກ່າວຂອງນົກແຮ້ ແລະຊອກຫາເຫດແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ. ຄະນະໄດ້ເດີນທາງໄປຫາມານະສະ-ສະຣະສ (mānasa-saras) ເພື່ອປຶກສາເຕົ່າ ມັນທະຣະກະ (Mantharaka) ຜູ້ຂື້ນຊື່ວ່າຮູ້ເລື່ອງລັບ. ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາເຂົ້າມາ ເຕົ່າກໍຫລົບລົງນ້ຳ; ິສີ ກໍສິກະ ຕຳນິວ່າເປັນການລະເມີດທຳມະແຫ່ງການຕ້ອນຮັບແຂກ (ātithya-dharma) ແລະກ່າວວ່າການຫລີກໜີແຂກເປັນບາບ. ມັນທະຣະກະຕອບວ່າ ຕົນເຂົ້າໃຈການຕ້ອນຮັບດີ ແຕ່ຢ້ານພະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ: ໃນຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ຄັ້ງກ່ອນທີ່ ຣາວຈະກະ-ປຸຣະ (Raucaka-pura) ຫລັງຂອງເຕົ່າຖືກໄຟບູຊາເຜົາ ແລະບາດແຜຍັງຄົງຢູ່ ຈຶ່ງຢ້ານຈະຖືກເຜົາອີກ. ທັນໃດນັ້ນ ດອກໄມ້ຕົກຈາກຟ້າ ແລະດົນຕີທິບດັງຂຶ້ນ ເປັນພະຍານວ່າກິດຕິ (kīrti) ຂອງພະຣາຊາຖືກຟື້ນຄືນ. ລົດທິບປາກົດ ແລະເທວະດູຕະເຊີນໄປພຣະພຣະມະໂລກ ພ້ອມອະທິບາຍວ່າມະນຸດຢູ່ສະຫວັນໄດ້ຕາມທີ່ຊື່ສຽງຍັງຄົງຢູ່ໃນໂລກ ແລະກຸສົນຜູກພັນກັບງານ pūrta ເຊັ່ນ ສະລອງນ້ຳ ບໍ່ນ້ຳ ແລະສວນ. ພະຣາຊາຜູ້ຮັກຄວາມສັດຊື່ແລະມິດຕະພາບ ຂໍໃຫ້ສະຫາຍໄປນຳ; ເທວະດູຕະກ່າວວ່າພວກເຂົາເປັນຄະນະຂອງພຣະສິວະທີ່ຕົກຕ່ຳດ້ວຍຄຳສາບ ແລະບໍ່ປາດຖະໜາສະຫວັນຫາກບໍ່ມີພຣະມະຫາເທວະ. ພະຣາຊາຈຶ່ງປະຕິເສດສະຫວັນທີ່ມີຄວາມຢ້ານການຕົກອີກ ແລະເລືອກຢູ່ກັບຄະນະຂອງພຣະສິວະ. ຕໍ່ມາພະຣາຊາຖາມເຫດໃດເຕົ່າຈຶ່ງອາຍຸຍືນ; ມັນທະຣະກະເລີ່ມເລື່ອງ “ສິວະ-ມະຫາຕະມະຍະ” ອັນທິບ ແລະທຳລາຍບາບ ພ້ອມຟະລະສຣຸຕິວ່າການຟັງດ້ວຍສັດທານຳໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະອາຍຸຍືນກັບຮູບເຕົ່າຂອງຕົນເກີດຈາກພຣະກະລຸນາຂອງ ສຳພູ (Śambhu)។
Adhyaya 11
Kūrma’s Past-Life Account: Śiva-Temple Merit, Ethical Lapse, and the Curse into Tortoisehood
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຍ້ອນອະດີດທາງທຳມະ–ຈັນຍາບັນ ທີ່ ກູຣມາ (Kūrma) ເລົ່າໃຫ້ພຣະຣາຊາ ອິນດຣະດຍຸມນະ (Indradyumna) ຟັງ. ເລີ່ມຈາກຄວາມຈື່ຈຳໃນໄວເດັກ: ເມື່ອເປັນພຣາຫມັນ ຊານດິລຍະ (Śāṇḍilya) ໄດ້ສ້າງສານພຣະສິວະ (Śiva) ດ້ວຍຊາຍແລະດິນເຜົາໃນລະດູຝົນ ຈັດແບບ ປັນຈາຍະຕະນະ (pañcāyatana) ແລະບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ ຮ້ອງເພງ ແລະຟ້ອນລຳຕໍ່ໜ້າ ລິງຄະ (liṅga) ດ້ວຍສັດທາ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຂ້າມໄປຫຼາຍຊາດ: ການອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະສິວະ, ການຮັບ ດີກສາ (dīkṣā) ແລະການສ້າງວັດຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນບຸນໃຫຍ່ ພ້ອມຄຳກ່າວເຖິງຜົນ (phala) ຂອງການສ້າງທີ່ປະທັບພຣະສິວະດ້ວຍວັດຖຸຫຼາຍຊະນິດ. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ພອນວິເສດໃຫ້ບໍ່ແກ່ ຜູ້ອຸທິດຕົນນັ້ນກາຍເປັນກະສັດ ຊະຍະດັດຕະ (Jayadatta) ແລະກັບປະມາດທາງສິນທຳ ໄລ່ຕາມຄູ່ຄອງຂອງຄົນອື່ນ ເຮັດໃຫ້ອາຍຸ, ຕະປະ, ຊື່ສຽງ ແລະຄວາມຮັ່ງມີ ຕົກຕ່ຳ. ຍະມະ (Yama) ຮ້ອງທຸກຕໍ່ພຣະສິວະເລື່ອງການຖືກລົບກວນຂອງທຳມະ ແລະພຣະສິວະຈຶ່ງສາບໃຫ້ຜູ້ຜິດກາຍເປັນເຕົ່າ (kūrma) ແຕ່ກຳນົດການພົ້ນໂທດໃນກະລະປະຕໍ່ໄປ. ບົດນີ້ຍັງເຊື່ອມຄວາມຈື່ຈຳດ້ານຈັກກະວານ: ຮອຍໄໝ້ຈາກຍັດຍະ (yajña) ຢູ່ຫຼັງເຕົ່າ, ກ່າວເຖິງອຳນາດຊຳລະບາບຄ້າຍ ຕີຣຖະ (tīrtha), ແລະຈົບດ້ວຍການຕັ້ງໃຈຂອງອິນດຣະດຍຸມນະໃນວິເວກ–ການສະຫຼະ ໂດຍໄປຂໍຄຳສອນຈາກລະມາສະ (Lomaśa) ຊີ້ວ່າ ສັດສັງຄະ (satsanga) ສູງກວ່າການໄປຕີຣຖະເສຍອີກ.
Adhyaya 12
कूर्माख्यानम् (Kūrmākhyāna) — The Discourse on Kūrma and the Teaching of Lomaśa
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາຫຼາຍສຽງ ຢູ່ໃນກອບການເລົ່າຂອງນາຣະດະ. ຄະນະຂອງພຣະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ ໄດ້ພົບມະຫາຕະປະສີຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຖືທາງ “ໄມຕຣະ” ຄື ອະຫິມສາ ແລະ ການຄວບຄຸມວາຈາ ຈົນສັດປ່າກໍຍັງເຄົາລົບ. ກູຣມະໄດ້ແນະນຳອິນດຣະດຍຸມນະວ່າ ເປັນກະສັດຜູ້ປາດຖະນາຟື້ນຟູກຽດຊື່ ແລະ ຜົນທາງທຳ ບໍ່ແມ່ນຫາສະຫວັນ ແລ້ວຂໍໃຫ້ໂລມະສະຊີ້ນຳເປັນອາຈານ. ໂລມະສະໄດ້ຕຳນິການຍຶດຕິດໃນການກໍ່ສ້າງໂລກີຍ—ເຮືອນ, ຄວາມສະດວກ, ວັຍໜຸ່ມ, ຊັບສິນ—ໂດຍຊີ້ວ່າອະນິດຈັງເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ອິນດຣະດຍຸມນະຈຶ່ງຖາມເຖິງອາຍຸຍືນພິເສດຂອງທ່ານ; ໂລມະສະເລົ່າວ່າ ໃນຊາດກ່ອນເຄີຍທຸກຍາກ ແຕ່ໄດ້ກະທຳພິທີອາບນ້ຳສິວະລິງຄະ ແລະ ບູຊາດ້ວຍດອກບົວຢ່າງຈິງໃຈພຽງຄັ້ງດຽວ ຈຶ່ງໄດ້ເກີດໃໝ່ພ້ອມຄວາມຈື່ຈຳ ແລະ ເດີນທາງສູ່ຕະປະ. ພຣະສິວະປະທານພອນບໍ່ໃຫ້ອະມະຕະແທ້ ແຕ່ໃຫ້ອາຍຸຍືນຈຳກັດຕາມວົງຈັກເວລາຈັກກະວານ ແລະ ກຳນົດໃຫ້ຂົນຮ່າງກາຍຫຼຸດເປັນລາຍະເພື່ອເປັນໝາຍເວລາ. ທ້າຍບົດຍືນຢັນວ່າ ການບູຊາພຣະສິວະ—ບູຊາດອກບົວ, ຈະປະພຣະນະວະ (ໂອມ), ແລະ ພັກຕິ—ເຂົ້າເຖິງງ່າຍ ແຕ່ມີອຳນາດຊຳລະບາບໜັກ. ຍັງກ່າວເຖິງ “ສິ່ງຫາຍາກ” ເຊັ່ນ ໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດໃນພາຣະຕະ ແລະ ໄດ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຮັ່ງດ່ວນທາງຈິດໃຈ. ຣະຫັດປິດທ້າຍຊີ້ວ່າ ສິວະປູຊາແມ່ນຄຳສອນທີ່ປະຕິບັດໄດ້ຈິງ ແລະ ເປັນທີ່ພຶ່ງທີ່ປອດໄພທີ່ສຸດໃນໂລກອັນບໍ່ຖາວອນ.
Adhyaya 13
Mahī–Sāgara-saṅgama Māhātmya and the Indradyumneśvara Liṅga (महीसागर-संगम-माहात्म्य एवं इन्द्रद्युम्नेश्वर-लिङ्ग)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີສາສະໜາຫຼາຍສຽງ ຈາກຄວາມເລື່ອມໃສສ່ວນຕົວໄປສູ່ການຍົກຍ້ອງພູມສັນຖານໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະການກຳນົດພິທີກຳ. ກະສັດຕັ້ງໃຈຢູ່ໃກ້ິສີ ໂລມະສະ (Loṃaśa) ແລະຮັບ Śiva-dīkṣā ເພື່ອບູຊາລິງຄະ; ບົດນີ້ສັນລະເສີນ sat-saṅga (ການຄົບຫາຜູ້ບໍລິສຸດ) ວ່າສູງກວ່າ tīrtha ເສຍອີກ. ກຸ່ມສັດ/ນົກທີ່ຖືກຄຳສາບ ຂໍທາງພົ້ນທຸກ ແລະຂໍສະຖານທີ່ທີ່ໃຫ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບ tīrtha ທັງປວງ. ນາຣະດະ (Nārada) ຊີ້ນຳໃຫ້ໄປພົບໂຢກີ ສຳວັຣຕະ (Saṃvarta) ທີ່ວາຣານະສີ ແລະບອກເຄື່ອງໝາຍພິເສດໃນທາງຍາມຄ່ຳເພື່ອຈຳແນກທ່ານ. ສຳວັຣຕະສອນວ່າ Mahī–Sāgara-saṅgama ເປັນສະຖານທີ່ສູງສຸດ ອະທິບາຍຄວາມສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳ Mahī ແລະກ່າວວ່າການອາບນ້ຳ ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທີ່ນັ້ນ ສະເໝີ ຫຼືເກີນກວ່າຜົນບຸນຂອງ Prayāga ແລະ Gayā. ບົດນີ້ຍັງໃຫ້ລາຍລະອຽດເວລາແລະເທັກນິກພິທີ: amāvāsyā ທີ່ກົງກັບ Śani, ໂຢກະພິເສດເຊັ່ນ vyatīpāta, ການຖວາຍແດ່ Śani ແລະ Sūrya, ມັນຕຣາ arghya, ແລະພິທີທົດສອບຄວາມຈິງໂດຍຍົກມືຂວາຈາກນ້ຳ. ຕອນສອນທີ່ຍາວຜ່ານການໂຕ້ຕອບ Yājñavalkya–Nakula ເນັ້ນເລື່ອງຄຳເວົ້າຮຸນແຮງ ແລະຈັນຍາບັນ ຊີ້ວ່າຄວາມຮູ້ທີ່ຂາດວິໄນບໍ່ພໍ. ທ້າຍສຸດ ມີການສະຖາປະນາລິງຄະ ແລະຕັ້ງນາມວ່າ Indradyumneśvara (ເຊື່ອມກັບ Mahākāla) ໂດຍພຣະ Śiva ປະທານພອນໃຫ້ຜູ້ເລື່ອມໃສໄດ້ຜົນຄ້າຍ sāyujya/sārūpya ແລະຢືນຢັນອຳນາດການຊ່ວຍພົ້ນທຸກອັນພິເສດຂອງສັງຄົມນ້ຳນີ້.
Adhyaya 14
कुमारेश्वर-माहात्म्यप्रश्नः तथा वज्राङ्गोपाख्यान-प्रस्तावः (Inquiry into the Glory of Kumāreśvara and Prelude to the Vajrāṅga Narrative)
ບົດທີ 14 ເປີດດ້ວຍການຖາມຢ່າງເປັນລະບຽບຂອງອາຣຊຸນ ໃຫ້ຂະຫຍາຍຄຳອະທິບາຍທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບມາຫາດມະ (ຄວາມສັກສິດ-ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່) ຂອງກຸມາເຣສະວະ/ກຸມາຣະນາຖ ແລະຕົ້ນກຳເນີດຂອງບຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ນາຣະດະຕອບໂດຍຢືນຢັນກ່ອນວ່າ ການເຂົ້າເຖິງກຸມາເຣສະວະຜ່ານດາຣຊະນະ (ເຫັນ), ສຣະວະນະ (ຟັງ), ທະຍານະ (ພິຈາລະນາ-ສະມາທິ), ປູຊາ ແລະການນົບນ້ອມແບບເວດ ມີອຳນາດຊຳລະບາບ ແລະເປັນທັງຄຳສອນທາງທິດສະດີກັບຄູ່ມືພິທີ-ຈັນຍາ. ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງລາວຂະຫຍາຍໄປສູ່ລຳດັບວົງສາ-ຈັກກະວານ: ລູກສາວຂອງດັກຊະ ແລະການແບ່ງໃຫ້ແກ່ທັມມະ, ກັດຊະຍະປະ, ໂສມະ ແລະອື່ນໆ ຈົນເກີດສາຍພັນເທວະ ແລະກຶ່ງເທວະຫຼາຍປະເພດ. ໂຄງສ້າງນີ້ກາຍເປັນພື້ນຖານໃຫ້ສາຍອະສຸຣະ: ດິຕິເສຍລູກຊາຍ, ທຳຕະປະສະ, ອິນທຣະເຂົ້າແຊກແຊງຈົນເກີດມາຣຸດ, ແລະນາງຂໍລູກຊາຍຜູ້ແຂງກ້າອີກຄັ້ງ. ກັດຊະຍະປະປະທານພອນ ຈົນເກີດວັດຊະຣາງກະ ຜູ້ມີກາຍດັ່ງວັດຊະຣະ ບໍ່ອາດທຳລາຍໄດ້. ວັດຊະຣາງກະປະທະກັບອິນທຣະ ແຕ່ພຣະພຣະຫມາໃຫ້ຄຳຕັກເຕືອນເລື່ອງການຍັບຍັ້ງ: ຄວາມກ້າຫານທີ່ແທ້ ແມ່ນການປ່ອຍສັດຕູຜູ້ມາຂໍຊີວິດ ແລະນຳໃຫ້ເຂົາຫັນໄປສູ່ຕະປະສະ ແທນການແສວງອຳນາດ. ພຣະພຣະຫມາຍັງປະທານຄູ່ຄອງ ວະຣາງກີ ແລະບັນຍາຍການບຳເນັດພະຍາຍາມອັນຍາວນານ ພ້ອມຄວາມອົດທົນຂອງນາງ ໃນຂະນະທີ່ອິນທຣະພະຍາຍາມລົບກວນພຣະວຣະຕະ. ປະເດັນກະສະມາ (ຄວາມອົດກັ້ນ-ໃຈກວ້າງ), ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ແລະການຍົກຕະປະສະເປັນ “ຊັບ” ສູງສຸດ ຖືກເນັ້ນຊັດ. ທ້າຍບົດ ວັດຊະຣາງກະປອບໃຈພັນລະຍາຜູ້ເສົ້າໝອງ ສະທ້ອນຈັນຍາຄອບຄົວຄຽງຄູ່ອຸດົມຄະຕິອະສະເກດ ແລະຍັງຮັກສາແນວທາງໄປສູ່ຜົນທີ່ກ່ຽວກັບກຸມາເຣສະວະ ຕາມຄຳຖາມແຕ່ຕົ້ນຂອງອາຣຊຸນ.
Adhyaya 15
Tārakotpattiḥ, Tapasā Vara-prāptiś ca (Birth of Tāraka and the Boon Earned through Austerity)
ບົດທີ 15 ສືບຕໍ່ສາຍເຫດປັດໃຈອັນສຳຄັນໃນວົງຈອນນິທານກ່ຽວກັບກຸມາຣະ: ຄວາມທຸກນຳໄປສູ່ການອ້ອນວອນ, ການອ້ອນວອນກະຕຸ້ນໃຫ້ຄິດຄືນດ້ານທຳມະ, ແລະການຄິດຄືນນັ້ນຜັກດັນໃຫ້ເຮັດຕະປະສະ (tapas) ຈົນປ່ຽນດຸນອຳນາດໃນຈັກກະວານ. ວະຣາງກີຮ້ອງໄຫ້ເພາະຖືກທິ້ງແລະຖືກທຳຮ້າຍ ຈຶ່ງຂໍລູກຊາຍຜູ້ຈະຢຸດຄວາມຫວາດກົວແລະຄວາມອັບອາຍຂອງນາງ. ຫົວໜ້າໄດຕະຍະ ແມ່ນແມ່ນຖືກມອງວ່າເປັນອະສຸຣ ແຕ່ກໍກ່າວປົກປ້ອງຕາມທຳມະເລື່ອງການຄຸ້ມຄອງພັນລະຍາ ໂດຍອ້າງຖຶງບົດບາດ jāyā, bhāryā, gṛhiṇī, kalatra ແລະເຕືອນວ່າການລະເລີຍຄູ່ຊີວິດທີ່ກຳລັງທຸກທ້ອນເປັນອັນຕະລາຍທາງສິນທຳ. ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ເຂົ້າມາຫ້າມຄວາມຕັ້ງໃຈຕະປະສະທີ່ຮຸນແຮງເກີນໄປ ແລະປະທານຄຳຮັບຮອງວ່າຈະໄດ້ລູກຊາຍຜູ້ມີອຳນາດຊື່ ຕາຣະກະ (Tāraka). ວະຣາງກີອຸ້ມທ້ອງເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ; ການເກີດຂອງຕາຣະກະມີສັນຍານການສັ່ນສະເທືອນໃນຈັກກະວານ. ເມື່ອຖືກສະຖາປະນາເປັນຈອມອະສຸຣ ລາວວາງແຜນວ່າຈະເຮັດຕະປະສະທີ່ເຂັ້ມກວ່າເກົ່າ ແລ້ວຈຶ່ງພິຊິດເທວະ. ທີ່ພາຣິຍາຕຣະ ລາວໄດ້ຮັບປາສຸປະຕະດີກຊາ (Pāśupata dīkṣā), ທ່ອງມັນຕຣາ 5 ບົດ, ແລະປະຕິບັດຕະປະສະຍາວນານ ຮວມທັງການບູຊາທີ່ທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍ ຈົນເທວະຫວາດກົວດ້ວຍລັດສະຫມີຕະປະສະ. ພຣະພຣະຫມາພໍໃຈ ແຕ່ດ້ວຍຫຼັກທຳເລື່ອງຄວາມຕາຍ ຈຶ່ງບໍ່ປະທານຄວາມຄຸ້ມກັນສົມບູນ. ຕາຣະກະຈຶ່ງຕໍ່ຮອງໄດ້ພອນແບບມີເງື່ອນໄຂ: ລາວຈະຖືກສັງຫານໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຜູ້ສັງຫານເປັນເດັກນ້ອຍທີ່ອາຍຸເກີນ 7 ມື້. ບົດຈົບດ້ວຍພາບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງລາຊະອຳນາດ ແລະການຮວບຮວມພະລັງຂອງຕາຣະກະ.
Adhyaya 16
Tāraka’s Mobilization and Bṛhaspati’s Nīti: The Deva–Asura War Preparations (तारक-सेनासंयोजनं बृहस्पति-नीतिविचारश्च)
ອັດຍາຍນີ້ສະແດງການຕຶງຕັ້ງຂອງສອງຝ່າຍ ກ່ອນການປະທະຄັ້ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ. ຕາຣະກະວິຈານການເສື່ອມຖອຍຂອງສິນທຳມະນຸດ ໂດຍກ່າວວ່າອຳນາດການປົກຄອງເປັນເຫມືອນຟອງນ້ຳບໍ່ຖາວອນ ແລະການເມົາມົນໃນກາມສຸກ (ຍິງ, ເກມພະນັນ, ເຫຼົ້າ) ທຳໃຫ້ເສຍ «ປໍຣຸສະ» ຄືຄວາມກ້າຫານແລະອຳນາດໃຈ. ຈາກນັ້ນລາວສັ່ງໃຫ້ຈັດກອງທັບຢ່າງຮວດເລັວ ເພື່ອຍຶດຄວາມຮັ່ງມີສາມໂລກທີ່ເກີດກັບເທວະ ພ້ອມກຳນົດລົດສົງຄາມໃຫຍ່ ແລະເຄື່ອງໝາຍອັນວິຈິດ. ນາຣະດະແຈ້ງວ່າ ຝ່າຍອະສຸຣະມີການຕອບໂຕ: ນາຍທັບກຣາສະນະລວບລວມກອງພົນ ຈັດລົດ ພາຫະນະ ແລະຜູ້ນຳຫຼາຍຄົນ ໂດຍມີທຸງ (ເກຕຸ/ທະວະຈະ) ອັນນ່າຢ້ານ ມີຮູບສັດ ຣາກສະສະ ແລະປິສາຈ. ຂໍ້ຄວາມບັນທຶກຈຳນວນ ຮູບແບບກອງ ພາຫະນະ ແລະສັນຍາລັກສົງຄາມ ເປັນດັ່ງບັນຊີອຳນາດແລະການຂົ່ມຂວັນ. ຕໍ່ມາ ວາຍຸເປັນທູດນຳຂ່າວກອງອະສຸຣະໄປຫາອິນທຣະ. ອິນທຣະປຶກສາບຣິຫັສປະຕິ ຜູ້ອະທິບາຍນີຕິ 4 ວິທີ—ສາມະ, ດານະ, ເພດະ, ແລະ ດັນຑະ—ແລະກ່າວວ່າກັບສັດຕູທີ່ບໍ່ອາດແກ້ໄຂດ້ວຍທຳ ການປອງດອງບໍ່ໄດ້ຜົນ ຈຶ່ງຕ້ອງໃຊ້ດັນຑະ (ອຳນາດບັງຄັບ). ອິນທຣະຮັບຄຳແນະນຳ ສັ່ງລະດົມກອງທັບ ບູຊາອາວຸດ ແຕ່ງຕັ້ງຍະມະເປັນເສນາປະຕິ ແລະລວບລວມເທວະກັບພັນມິດ (ຄັນທະວະ, ຢັກສະ, ຣາກສະສະ, ປິສາຈ, ກິນນະຣະ) ພ້ອມທຸງແລະພາຫະນະ. ທ້າຍສຸດ ອິນທຣະປາກົດຢ່າງສົງ່າງາມເທິງໄອຣາວະຕະ ຊີ້ວ່າສົງຄາມກຳລັງມາເພື່ອປົກປ້ອງລະບຽບໂລກ ໂດຍມີຍຸດທະສາດທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳເປັນຫຼັກ.
Adhyaya 17
Grasana–Yama Saṅgrāmaḥ (The Battle of Grasana and Yama) / ग्रसन–यमसंग्रामः
ບົດນີ້ ນາຣະດະ (Nārada) ເລົ່າເຖິງສົງຄາມໃຫຍ່ລະຫວ່າງເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ ທີ່ປະທະກັນດຸດັນດັ່ງຄືຄວາມປັ່ນປ່ວນຂອງທະເລໃນຍຸກສິ້ນການ. ສຽງຫອຍສັງຂ໌ ກອງ ຊ້າງ ມ້າ ແລະ ລົດຮົບ ກ້ອງກັງ ກ່ອນຈະມີການປາອາວຸດໜາແໜ້ນ—ຫອກ ຄ້ອນ ຂວານ śakti tomara ຕະຂໍ ແລະ ລູກສອນ—ຈົນທິດທາງຖືກບັງດັ່ງຄວາມມືດ ແລະນັກຮົບຕີກັນໂດຍບໍ່ເຫັນກັນ. ສະໜາມຮົບເຕັມໄປດ້ວຍລົດຮົບແຕກຫັກ ຊ້າງລົ້ມ ແລະ ແມ່ນ້ຳເລືອດ ທີ່ດຶງດູດສັດກິນເນື້ອ ແລະເຮັດໃຫ້ສັດລີມຂອບບາງພວກຍິນດີ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫົວໃຈໄປສູ່ການດວນ: ຜູ້ນຳອະສຸຣະ ກຣາສະນະ (Grasana) ປະຈັນໜ້າກັບ ຍະມະ (Yama/ກຣິຕານຕະ) ປ່ຽນກັນຍິງລູກສອນດັ່ງພາຍຸ ຟາດດ້ວຍຄ້ອນ ແລະ ດັນດະ (daṇḍa) ພ້ອມການປະລະມືໃກ້. ກຣາສະນະກົດຂີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຍະມະ (kiṅkara) ແລະຕີຍະມະລົ້ມລົງຈົນເຫມືອນບໍ່ມີຊີວິດ ກ່ອນຈະຮ້ອງຊະນະ ແລະຮວບຮວມກອງອີກຄັ້ງ. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຳນາດຂອງ ກາລະ (kāla) ແລະ ດັນດະ ເປັນສັນຍາຂອງການປົກຄອງແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະຄວາມບອດບາງຂອງຄວາມກ້າຫານ “pauruṣa” ເມື່ອຖືກທົດສອບ. ເທວະທັງຫຼາຍຕົກໃຈ ແລະສະໜາມຮົບສັ່ນສະເທືອນ.
Adhyaya 18
Kubera–Daitya Saṅgrāma: Kujambha, Nirṛti, Varuṇa, Candra, and Divākara in Cosmic Conflict
ນາຣະດະເລົ່າສົງຄາມອັນຍືດຍາວ ເມື່ອກຸເບຣະ (ທະນາທິປ/ທະເນຊະ) ປະຈັນໜ້າກອງດາຍຕະ ທີ່ມີ ຈັມພະ ແລະຕໍ່ມາ ກຸຈັມພະ ເປັນຜູ້ນຳ. ຄຸເບຣະໃຊ້ຄະດາອັນລືຊື່ ທຳລາຍຈັມພະ ແມ່ນແຕ່ຖືກລະດົມອາວຸດຢ່າງໜາແໜ້ນ. ກຸຈັມພະຍົກລະດັບດ້ວຍຕາຂ່າຍລູກສອນ ແລະອາວຸດໜັກ ກົດດັນຄຸເບຣະຊົ່ວຄາວ ແລະຍຶດເອົາຊັບສົມບັດ ຂຸມຊັບ ແລະພາຫະນະ. ເມື່ອສົງຄາມຂະຫຍາຍ ນິຣຣະຕິເຂົ້າມາກວາດລ້າງກອງດາຍຕະ. ຝ່າຍດາຍຕະໃຊ້ ຕາມາສີ ມາຍາ ໃຫ້ທຸກກອງຕິດຂັດໃນຄວາມມືດ ແຕ່ ສາວິຕຣະ ອັດສະຕຣະ ຂັບໄລ່ຄວາມມືດ. ວະຣຸນະຜູກກຸຈັມພະດ້ວຍປາຊະ ແລະຕີຊ້ຳ ແຕ່ ມະຫີສະ ຂູ່ຂົນວະຣຸນະ ແລະນິຣຣະຕິ ຈົນຕ້ອງຖອຍໄປພຶ່ງອິນທຣະ. ຈັນທຣະປ່ອຍອັດສະຕຣະແຫ່ງຄວາມໜາວຮ້າຍແຮງ ໃຫ້ກອງດາຍຕະຊາງຊາ ແລະທໍ້ຖອຍ; ກາລະເນມິຕຳໜິ ແລະໃຊ້ມາຍາຮູບມະນຸດ ພ້ອມໄຟທີ່ແຜ່ພັນ ເພື່ອກັບຄືນຄວາມໜາວ. ທ້າຍສຸດ ດິວາກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ເຂົ້າແຊກ ສັ່ງອະຣຸນະໃຫ້ຂັບໄປຫາກາລະເນມິ ແລະປ່ອຍການໂຈມຕີດ້ວຍມາຍາແລະອາວຸດ (ຜົນສຳບະຣະ ແລະອິນທຣະຊາລ) ເຮັດໃຫ້ເກີດການເຂົ້າໃຈຜິດ ດາຍຕະເຫັນເທວະເປັນສັດຕູ ແລະການຂ້າຟັນກໍເກີດຂຶ້ນອີກ. ບົດຮຽນຄື ອຳນາດທີ່ຂາດປັນຍາຍ່ອມຜັນຜວນ; ອັດສະຕຣະ, ມາຍາ, ແລະການຄຸ້ມຄອງຂອງເທວະ ເປັນເຄື່ອງມືຟື້ນຟູດຸນຍະພາບແຫ່ງລະບຽບຈັກກະວານ.
Adhyaya 19
कालनेमिवधप्रसङ्गः — The Episode of Kālanemi’s Defeat and the Devas’ Appeal to Viṣṇu
ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງສົງຄາມລະດັບຈັກກະວານອັນຮຸນແຮງ. ກາລເນມິ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ໄດ້ເຂົ້າໃຈຮູບຂອງນິມິຜິດ ແລະຍົກລະດັບການປະທະ. ຕາມການຊັກຊວນຂອງນິມິ ກາລເນມິໄດ້ປ່ອຍພຣະຫມາສະຕຣາ ເຮັດໃຫ້ກອງເທວະຕາຕົກໃຈ ແຕ່ມີວິທີຕ້ານທານທີ່ທຳໃຫ້ອາວຸດນັ້ນສະຫງົບ. ຈາກນັ້ນ ພາສະກະຣະ (ສູຣະຍະ) ປາກົດຮູບອັນນ່າຢ້ານ ປ່ອຍຄວາມຮ້ອນທຳລາຍອະສຸຣະ ເກີດຄວາມຫິວນ້ຳ ແລະການສູນເສຍຢ່າງໜັກ. ກາລເນມິຈຶ່ງແປງກາຍເປັນຮູບເມກ ນຳຝົນເຢັນມາກັບຄືນສະພາບ ເພື່ອຟື້ນຂວັນກຳລັງອະສຸຣະ ແລະປ່ອຍພາຍຸອາວຸດກວາດລ້າງເທວະຕາແລະພັນມິດຈຳນວນຫຼາຍ. ອັສວິນທັງສອງພະຍາຍາມໂຈມຕີດ້ວຍລູກສອນອັນແນ່ນອນ ແລະອຳນາດຄ້າຍວັດຊະຣາສະຕຣາ ທຳໃຫ້ຍານສົງຄາມຂອງກາລເນມິເສຍຫາຍ; ແຕ່ກາລເນມິຕອບໂຕ້ດ້ວຍຈັກຣະ ແລະຄະທາ ພ້ອມສັນຍານເຫດການນາຣາຍະນາສະຕຣາ. ເມື່ອອິນທຣະຕົກຢູ່ໃນຄວາມຄັບຂັນ ແລະລາງບອກທາງຈັກກະວານປາກົດ ເທວະຕາທັງຫຼາຍຈຶ່ງພາກັນສັນລະເສີນ ແລະຂໍພຶ່ງພາວາສຸເທວະ. ພຣະວິສະນຸຕື່ນຈາກໂຢກນິດຣາ ເສດດັບມາພ້ອມກຣຸດ ຮັບການໂຈມຕີຂອງອະສຸຣະ ແລະເຂົ້າປະລະກັບກາລເນມິໂດຍກົງ. ຫຼັງຈາກປະທະດ້ວຍອາວຸດຫຼາຍຢ່າງ ແລະການຕໍ່ສູ້ໃກ້ຊິດ ພຣະອົງຟັນຕັດຢ່າງດັດຂາດ ທຳໃຫ້ກາລເນມິບາດເຈັບແລະຖືກປະລາບ ແຕ່ຍັງປະທານການຜ່ອນຜັນຊົ່ວຄາວ ພະຍາກອນວ່າຈະມີຈຸດຈົບສຸດທ້າຍໃນພາຍຫຼັງ. ສາລະຖີຂອງກາລເນມິພາເຂົາຖອນຕົວໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ.
Adhyaya 20
Viṣṇu–Dānava Saṅgrāma: Astrayuddha and the Fall of Grasana
ນາຣະດະເລົ່າເຖິງສົງຄາມໃຫຍ່ ເມື່ອດານະວະຫຼາຍຕົວຂີ່ສັດດຸຮ້າຍ ແລະພາຫະນະອັນນ່າຢ້ານ ພາກັນບຸກເຂົ້າຫານາຣາຍະນະ (ພຣະວິສນຸ)។ ຜູ້ຮົບທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່ມີ ນິມິ, ມະຖະນະ, ສຸມພະ, ຈັມພະ, ກຣາສະນະ (ແມ່ທັບ) ແລະ ມະຫິສະ. ການຮົບເລີ່ມຈາກການຍິງອາວຸດທີ່ແທງທະລຸ ແລ້ວຍົກຂຶ້ນເຖິງການໃຊ້ອັດສະຕຣາທິບາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ພຣະວິສນຸຕ້ານທານຢ່າງຫນັກແນ່ນ ປ່ຽນຈາກຄັນທະນູໄປຫາຄອນ (ຄະທາ) ແລະປະຈັນໜ້າອັດສະຕຣາຫຼາຍຊັ້ນ. ກຣາສະນະແກ້ອອກຣາວດຣາສະຕຣາດ້ວຍພຣະພຣະມາສະຕຣາ; ຕໍ່ມາພຣະວິສນຸປ່ອຍກາລະດັນດາສະຕຣາ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານ ແລະທຳລາຍກອງດານະວະ ຈົນຖືກອັດສະຕຣາຕ້ານທານຫຸ້ມກັ້ນ. ພຣະວິສນຸໃຊ້ຈັກຣາສັງຫານກຣາສະນະຢ່າງຂາດຂັ້ນ. ຫຼັງນັ້ນເກີດການຮົບໃກ້ຊິດ ອະສຸຣະບາງຕົວເກາະກຽວກັບກຣຸດ ແລະພຣະວິສນຸ ແຕ່ພຣະອົງສັ່ນສະບັດອອກ ແລ້ວກັບໄປສູ່ການຮົບດ້ວຍອາວຸດ. ມະຖະນະຖືກສັງຫານດ້ວຍຄອນຂອງພຣະວິສນຸຫຼັງການປະທະອາວຸດຫນັກໄມ່ດົນ. ມະຫິສະບຸກຢ່າງດຸເດືອດ ແຕ່ຖືກປ່ອຍໄວ້ເນື່ອງຈາກກຳນົດຊະຕາວ່າຈະຕາຍໂດຍມືຍິງ (ຕາມຖ້ອຍປະກາດຂອງພຣະພຣະມາຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ) ພຣະວິສນຸຈຶ່ງບໍ່ສັງຫານໃນທັນທີ. ສຸມພະຖອຍຫຼັງຫຼັງຖືກຕັກເຕືອນ; ຈັມພະອວດອ້າງ ຕີຢ່າງໜັກຈົນກຣຸດ ແລະພຣະວິສນຸຊະງັກຊົ່ວຄາວ ແຕ່ເມື່ອພຣະວິສນຸຟື້ນຄືນແລະກ້າວໜ້າ ຈັມພະກໍຫນີໄປ. ບົດນີ້ເນັ້ນລຳດັບອັດສະຕຣາ, ຈັນຍາບັນແຫ່ງຊະຕາ, ແລະການຟື້ນຟູດຸນຍະພາບຫຼັງແມ່ທັບຖືກປະຫານ.
Adhyaya 21
Jambha–Tāraka Saṅgrāma, Nārāyaṇāstra, and Kāla-Upadeśa (जंभतारकसंग्रामः कालोपदेशश्च)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດະເຫັນພຣະອິນທຣາລັງເລ ເມື່ອພວກໄດຕະຍະກຳລັງຮວບຮວມກຳລັງຄືນ. ພຣະອິນທຣາເຂົ້າໄປຫາພຣະວິສນຸ ແລະພຣະອົງຢືນຢັນວ່າສາມາດທຳລາຍສັດຕູໄດ້ ແຕ່ມີຂໍ້ຈຳກັດຈາກພອນແລະເງື່ອນໄຂທີ່ເຄີຍປະທານ ຈຶ່ງຊີ້ນຳໃຫ້ເລືອກເປົ້າໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງຄື “ຈັມພະ” ແລະວິທີການທີ່ຄວນເຮັດ. ພຣະວິສນຸຈັດຮູບຂະບວນທັບເທວະ ຍົກຍ້ອງອະນຸພາກຮຸດຣະ 11 ພາກເປັນກອງນຳ (ອັກຄະຣະສະຣ). ການເຂົ້າຮ່ວມຂອງພວກເຂົາມີທັງການປາບສັດຕູຮູບຊ້າງ (ກະຊາສຸຣ) ແລະມູນລະນິທານການປ່ຽນຜິວເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດ. ສົງຄາມຂະຫຍາຍເປັນການປະລອງອາສະຕຣະຢ່າງຍາວນານ: ອາວຸດຂອງເທວະແລະອະສຸຣ—ມໍຊະລະ, ສາຍລະ, ວັດຊຣະ, ອາກເນຍ, ວາຣຸນ, ວາຍະວະ, ນາຣະສິງຫະ, ກາຣຸດ ແລະທ້າຍສຸດການສອດຄ່ອງກັບ ປາຊຸປະຕະ/ອະໂຆຣະ-ມັນຕຣະ—ຖືກນຳໃຊ້ແລະຕອບໂຕຕາມຫຼັກການຂອງອາສະຕຣະ. ຈັມພະຖືກລົງດ້ວຍລູກສອນທີ່ເພີ່ມພະລັງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະພວກໄດຕະຍະຫນີໄປຫາຕາຣະກະ. ຕາຣະກະກົດຂີ່ເທວະຈົນພຣະວິສນຸປອມຕົວເປັນ “ລີງ” ເພື່ອເຂົ້າສູ່ສະພາຂອງເຂົາ. ໃນການສົນທະນາພຣະອົງປະທານອຸປະເທດວ່າດ້ວຍ “ກາລະ” (ເວລາ) ແລະກຳ: ອຳນາດບໍ່ຖາວອນ, ຄວາມຫຼົງວ່າຕົນເປັນຜູ້ກະທຳ, ແລະຄວາມຈຳເປັນຂອງທຳມະ. ຕາຣະກະຍອມຮັບຄຳສອນ ໃຫ້ຄວາມປອດໄພແລະມອບໜ້າທີ່ບໍລິຫານແກ່ເທວະເປັນໄລຍະ ແລະບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍການແບ່ງສັນຕຳແໜ່ງຈັກກະວານໃໝ່ ອັນເປັນທິດສະດີການເມືອງທາງທຳມະພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງເວລາ.
Adhyaya 22
Virāṭ-stuti, Tāraka-vadha-upāya, and Rātri’s Commission for the Goddess’s Rebirth (विराट्स्तुति–तारकवधोपाय–रात्र्यादेशः)
ອັດຍາຍ 22 ເປັນລໍາດັບ «ວິກິດ–ທາງແກ້» ທາງເທວະວິທະຍາ. ນາຣະດະເລົ່າວ່າ ເທວະທັງຫຼາຍຖືກທາຣະກະກົດຂີ່ ຈຶ່ງໄປພົບສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ໂດຍປ່ຽນຮູບແບບເພື່ອປິດບັງ. ພຣະພຣະຫມາປອບໃຈ ແລະຮັບບົດສັນລະເສີນທີ່ອະທິບາຍຮູບວິຣາດ (ຮູບສາກົນ) ໂດຍເຊື່ອມໂລກຕໍ່າ–ສະຫວັນກັບອະວະຍະຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງດວງອາທິດ ດວງຈັນ ທິດທັງຫຼາຍ ແລະຊ່ອງຊີວິດ ໃຫ້ເປັນກາຍະວິທະຍາຂອງຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍລາຍງານວ່າ ທາຣະກະໄດ້ທໍາລາຍຝັ່ງ/ຕີຣຖະອັນສັກສິດ ຍຶດອໍານາດເທວະ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມຈົ່ງຮັກພິກຜັນ. ພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍຂໍ້ຈໍາກັດຂອງພອນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທາຣະກະເກືອບຈະບໍ່ອາດຖືກຊະນະ ແລະຊີ້ທາງແກ້ຕາມທໍາ: ເດັກເທວະອາຍຸ 7 ມື້ຈະເປັນຜູ້ສັງຫານ, ແລະເທວີ (ອະດີດສະຕີ) ຈະເກີດໃໝ່ເປັນທິດາຂອງຫິມາຈະລະ ເພື່ອກັບຄືນຮ່ວມກັບສັງກະຣະ; ຕະປະສ (ຕະປັສຍາ) ແມ່ນວິທີຈໍາເປັນເພື່ອບັນລຸສິດທິ. ພຣະພຣະຫມາມອບໝາຍໃຫ້ ຣາຕຣີ (ວິພາວະຣີ) ເຂົ້າໄປໃນຄັນຂອງເມນາ ແລະເຮັດໃຫ້ຜິວພັນຂອງເທວີຄ່ອຍໆຄໍາ້ຄືນ ເປັນລາງບອກເຖິງພຣະນາມ ກາລີ/ຈາມຸນດາ ແລະການປາບອະສູຣາໃນອະນາຄົດ. ຕອນທ້າຍເປັນພາບການເກີດອັນມົງຄຸນ: ຈັກກະວານກັບຄືນສົມດຸນ, ຈິດໃຈເອົາທໍາເປັນຫຼັກ, ທໍາມະຊາດອຸດົມສົມບູນ, ແລະເທວະ–ລະສີ–ພູເຂົາ–ແມ່ນ້ໍາ–ມະຫາສະໝຸດ ຮ່ວມສະເຫຼີມສະຫຼອງ.
Adhyaya 23
Nārada–Himavat-saṃvāda: Pārvatyāḥ Pati-nirdeśa (Narada’s Dialogue with Himavat on Pārvatī’s Destined Spouse)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນເລື່ອງສົນທະນາລະຫວ່າງ ນາຣະດະ ແລະ ຮິມະວັດ ທີ່ຜູກໂຍງພູມສັນຖານອັນສັກສິດກັບຈັນຍາທຳໃນຄອບຄົວ. ນາຣະດະພັນລະນາການປະທັບຢູ່ຢ່າງຫຼິ້ນຊົມຂອງ ສາຍລະຈາເທວີ (ປາຣະວະຕີ) ທ່າມກາງນາງຟ້າ ແລະ ອັບສະຣາ; ຕໍ່ມາ ອິນທຣະ (ສັກຣະ) ນຶກເຖິງນາຣະດະແລະເຊີນໄປທີ່ເຂົາເມຣຸ ເພື່ອຂໍໃຫ້ຊ່ວຍສົ່ງເສີມການສົມຣົດຂອງ ສາຍລະຈາ ກັບ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ໂດຍກ່າວວ່ານີ້ແມ່ນທາງເລືອກທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດ. ນາຣະດະໄປຮອດຫິມາລະຍະ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດ້ວຍກຽດ ແລະສັນລະເສີນພູເຂົາວ່າເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັດໂລກດ້ວຍທີ່ພັກພິງ, ນ້ຳ, ແລະສິ່ງອຸປະຖຳສຳລັບຕະປະສະຍາ ອັນເປັນການຜູກໂຍງພູມສັນຖານກັບທຳມະ. ເມນາມາດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນແລະສັດທາ; ປາຣະວະຕີຖືກນຳສະເໜີເປັນສາວນ້ອຍຂີ້ອາຍ. ນາຣະດະອວຍພອນໃຫ້ເມນາມີຄຸນທຳແຫ່ງເຮືອນຊານອັນມົງຄຸນ ແລະມີລູກຫຼານກ້າຫານ. ເມນາຖາມເຖິງຜົວໃນອະນາຄົດຂອງປາຣະວະຕີ; ນາຣະດະເລີ່ມອະທິບາຍດ້ວຍຄຳທີ່ດູຂັດແຍ້ງ—ບໍ່ເກີດ, “ໂປ່”, ຍາກຈົນ, ດຸຮ້າຍ—ເຮັດໃຫ້ຮິມະວັດກັງວົນ ແລະນຳໄປສູ່ການຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງຄວາມຫາຍາກຂອງການເກີດເປັນມະນຸດ, ຊີວິດຄອບຄົວ, ແລະຄວາມຍາກຂອງການປະພຶດທຳມະ. ທ້າຍສຸດ ນາຣະດະແກ້ຄວາມຂັດແຍ້ງໂດຍຊີ້ວ່າ ປາຣະວະຕີແມ່ນມານດາແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະຜົວທີ່ຖືກກຳນົດແມ່ນ ສັງກະຣະນິລັນດອນ—ບໍ່ເກີດແຕ່ຢູ່ທຸກແຫ່ງ, “ຍາກຈົນ” ແຕ່ເປັນຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ—ຈົບລົງດ້ວຍການແຈ້ງທຳມະວິທະຍາເຖິງຄວາມເຫນືອໂລກ ແລະການສະຖິດຢູ່ໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 24
Kāma’s Mission, Śiva’s Yoga, and the Burning of Manmatha (कामदहनप्रसङ्गः)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດາລາຍງານເຖິງການສົນທະນາກ່ອນໜ້າກັບພູຫິມາລະຍະ: ມືຂວາທີ່ຍົກຂຶ້ນຂອງເທວີຜູ້ຈະເກີດ ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນມຸດຣາ «ອະພະຍະ» ໃຫ້ຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວແກ່ສັດທັງປວງຢ່າງຖາວອນ. ນາຣະດາກ່າວວ່າຍັງມີພາລະກິດເທວະອັນສຳຄັນຄື ການໃຫ້ພຣະສິວະກັບເທວີຜູ້ເກີດຈາກຫິມາລະຍະ (ປາຣະວະຕີ) ກັບມາຮ່ວມກັນເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງຈັກກະວານ. ອິນທຣະໄດ້ເອີ້ນກາມ (ມັນມະຖະ) ຕາມຄຳຊັກຊວນຂອງນາຣະດາ. ກາມຍົກເຫດຜົນທາງຈິດທຳ: ຄວາມປາຖະໜາຖືກຕຳນິໃນວິທີຄິດແນວເວດານຕະ ແລະຕະປະສະຍາ ວ່າເປັນຜ້າບັງປັນຍາ ແລະເປັນສັດຕູຂອງຜູ້ຮູ້. ອິນທຣະຕອບກັບດ້ວຍທິດສະດີການໃຊ້ປະໂຫຍດຂອງຄວາມປາຖະໜາ ໂດຍແຍກກາມເປັນ 3 ລັກສະນະ (ຕາມະສະ, ຣາຈະສະ, ສາດຕະວິກະ) ແລະກ່າວວ່າ «ກາມະນາ» ຫຼືເຈດຕະນາປາຖະໜາ ເປັນຮາກຖານຂອງການສຳເລັດໃນໂລກ ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາທີ່ຖືກຄວບຄຸມສາມາດຮັບໃຊ້ເປົ້າໝາຍສູງສົ່ງໄດ້. ກາມໄປຫາອາສຣົມຂອງພຣະສິວະພ້ອມວະສັນຕະ ແລະຣະຕີ, ເຫັນພຣະສິວະຢູ່ໃນສະມາທິລຶກລ້ຳ ແລະພະຍາຍາມລົບກວນດ້ວຍຂໍ້ອ້າງສຽງຜຶ້ງ. ພຣະສິວະຮູ້ທັນ, ຫັນກັບ ແລະປ່ອຍໄຟຈາກຕາທີສາມ ເຜົາກາມໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າ. ໄຟນັ້ນເກືອບເຜົາຈັກກະວານ ແຕ່ພຣະສິວະໄດ້ແບ່ງມັນໄປຢູ່ໃນດວງຈັນ, ດອກໄມ້, ດົນຕີ, ຜຶ້ງ, ນົກກຸກກູ, ແລະຄວາມສຸກສຳລານ ເພື່ອອະທິບາຍວ່າ «ໄຟ» ແຫ່ງຄວາມອາວອນຍັງຄົງຢູ່ໃນສັດທັງປວງ. ຣະຕີຮ້ອງໄຫ້ໂສກເສົ້າ; ພຣະສິວະປອບໃຈ ໂດຍຢືນຢັນວ່າກາມຍັງມີອຳນາດໃນພາວະມີຮ່າງກາຍ ແລະພະຍາກອນວ່າເມື່ອພຣະວິສະນຸເກີດເປັນລູກຂອງວາສຸເດວະ ກາມຈະເກີດເປັນລູກຂອງພຣະອົງ (ປຣະດຍຸມນະ) ແລະຣະຕີຈະໄດ້ສະຖານະຄູ່ຄອງຄືນອີກ.
Adhyaya 25
पार्वतीतपः–ब्रह्मचारिवेषधरीश्वरीक्षण–स्वयंवरप्रसंगः | Pārvatī’s Austerity, Śiva’s Brahmacārin Test, and the Svayaṃvara Episode
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ອາຣຈຸນ ຂໍໃຫ້ ນາຣະດາ ເລົ່າຄືນ “ເຫມືອນນ້ຳອະມຣິດ” ກ່ຽວກັບເຫດການຫຼັງຈາກ ພຣະສິວະ ແຍກຈາກ ສະຕີ ແລະໄດ້ເຜົາ ສະມະຣະ (ກາມ) ໃຫ້ມອດ. ນາຣະດາ ວາງຫຼັກວ່າ ຕະປະ (ການບຳເພັນພະຍາຍາມອັນເຂັ້ມງວດ) ແມ່ນຮາກເຫດຂອງຄວາມສຳເລັດໃຫຍ່: ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຄວາມເໝາະສົມໃນການຮ່ວມພຣະອົງ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນຖ້າຂາດວິໄນຕະປະ, ແລະວຽກໃຫຍ່ບໍ່ສຳເລັດສຳລັບຜູ້ບໍ່ບຳເພັນ. ເລື່ອງຫັນໄປຫາ ພາຣະວະຕີ ຜູ້ເສົ້າໂສກແຕ່ແນ່ວແນ່. ນາງວິຈານຄວາມເຊື່ອທີ່ພຶງແຕ່ຊະຕາກຳ ໂດຍກ່າວວ່າ ຜົນການເກີດຈາກ ຊະຕາ, ຄວາມພະຍາຍາມ, ແລະນິໄສ ປະສົມກັນ; ແລະຕະປະແມ່ນວິທີທີ່ພິສູດແລ້ວວ່ານຳໄປສູ່ການບັນລຸ. ດ້ວຍການຍອມຮັບຢ່າງລັງເລຂອງພໍ່ແມ່, ນາງບຳເພັນຕະປະຢູ່ເຂົາ ຮິມະວັດ: ລົດອາຫານທີລະຂັ້ນ ຈົນຢູ່ໄດ້ດ້ວຍລົມຫາຍໃຈ ແລະເກືອບອົດອາຫານທັງໝົດ, ພ້ອມຝຶກ ປຣະນະວະ (ໂອມ) ແລະຈິດຈົ່ງຈໍ່ຢູ່ທີ່ ອີສະວະຣະ. ພຣະສິວະ ມາໃນຮູບພຣະພຣາຫມະຈາຣິນ ເພື່ອທົດສອບທາງທຳ-ເທວະວິທະຍາ (ມີເຫດການຈົ່ມນ້ຳທີ່ຈັດຂຶ້ນ) ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພາຣະວະຕີ ຍຶດທຳເປັນຫຼັກ ແລະຮັກສາສັດຈະປະຕິຍານຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງກ່າວວິຈານລັກສະນະພຣະສິວະແບບນັກບຳເພັນເພື່ອທົດສອບປັນຍາ; ພາຣະວະຕີ ຕອບໂຕ້ດ້ວຍຫຼັກທຳ ໂດຍອະທິບາຍ ປ່າຊ້າ, ງູ, ຕຣິສູນ, ແລະງົວ ເປັນນິມິດຂອງຫຼັກການຈັກກະວານ. ພຣະສິວະເປີດເຜີຍຮູບແທ້ ຮັບນາງ ແລະສັ່ງໃຫ້ ຮິມະວັດ ຈັດງານ ສະວະຍັມວະຣະ. ໃນສະວະຍັມວະຣະ ເທວະດາ ແລະສັດຕ່າງໆ ມາຊຸມນຸມ. ພຣະສິວະປາກົດເປັນເດັກນ້ອຍຢ່າງຫຼິ້ນລີລາ ທຳໃຫ້ອາວຸດຂອງເທວະດາຢຸດນິ່ງ ແລະສະແດງອຳນາດສູງສຸດ. ພຣະພຣະຫມາ ຮູ້ທັນລີລາພຣະເຈົ້າ ນຳການສັນລະເສີນ ແລະເທວະດາໄດ້ “ທັດສະນະ” ອັນສູງເພື່ອເຫັນພຣະສິວະ. ພາຣະວະຕີ ຄ້ອງພວງມາລາໃຫ້ພຣະສິວະ ທຸກຄົນປະກາດໄຊຊະນະ ປິດຕອນດ້ວຍການຢືນຢັນພະລັງຕະປະ, ປັນຍາຈຳແນກ, ແລະພຣະກະລຸນາ.
Adhyaya 26
शिवपार्वतीविवाहः (Śiva–Pārvatī Vivāha: The Cosmic Wedding and Ritual Protocol)
ບົດທີ 26 ເລົ່າເຖິງການສະຖາປະນາພິທີອະພິເສກຂອງພຣະສິວະກັບພຣະປາຣະວະຕີ ຢ່າງເປັນລະບຽບຕາມພິທີເວດ ແລະເປັນຂະບວນພິທີອັນມີມິຕິຈັກກະວານ. ພຣະພຣະຫມາຂໍວອນພຣະມະຫາເທວະໃຫ້ເລີ່ມພິທີ; ເມືອງພິທີອັນກວ້າງໃຫຍ່ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະ ວິວາຫະມັນດະປ ຖືກຈັດຕຽມ. ສັບພະສິ່ງໃນຈັກກະວານຖືກເຊີນມາ ຍົກເວັ້ນພວກໄດຕະຍະຜູ້ປະທັດປະທານ ເພື່ອໃຫ້ງານນີ້ເປັນລິຕູຣຈີຂອງຈັກກະວານ. ເທວະຫຼາຍອົງນຳເຄື່ອງປະດັບ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍອຳນາດມາຖວາຍພຣະສິວະ: ຈັນທຣະກົດ, ການຈັດຜົມກະປັດດາ, ພວງກະໂຫຼກ, ອາພອນ ແລະ ອາວຸດ. ພວກຄະນະ ແລະນັກດົນຕີສະຫວັນຊຸມນຸມຢ່າງຫຼາຍ; ຂະບວນແຫ່ເຄື່ອນໄປພ້ອມກອງກະທົບ, ບົດຮ້ອງ, ອັບສະຣາ ແລະການປະກອບພິທີເວດ. ເມື່ອເຖິງສຳນັກຂອງພຣະຫິມາລະຍະ ມີຂໍ້ກັງວົນດ້ານພິທີການ: ຂາດພີ່ຊາຍຂອງເຈົ້າສາວສຳລັບພິທີລາຈາໂຮມ ແລະຄຳຖາມເລື່ອງກຸລ/ໂຄດຣະຂອງເຈົ້າບ່າວ. ພຣະວິສນຸແກ້ໄຂທັງສອງ ໂດຍຮັບບົດບາດເປັນພີ່ຊາຍຂອງອຸມາ ແລະອະທິບາຍເຫດຜົນຄວາມເປັນຍາດເພື່ອຮັກສາຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພິທີ. ພຣະພຣະຫມາເປັນໂຫຕຣ; ການຖວາຍບູຊາ ແລະ ທັກສິນາ ຖືກແບ່ງປັນໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະອັກນິ ແລະ ຣິສີ. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຫຼຸບວ່າ ຜູ້ຟັງ ຫຼື ສວດເລື່ອງອະພິເສກນີ້ ຈະໄດ້ຮັບມົງຄຸນເພີ່ມພູນຢ່າງຍືນຍາວ.
Adhyaya 27
विघ्नपतिप्रादुर्भावः, गणेशमर्यादा-प्रतिपादनं, तथा उमा-शंकरनर्मसंवादः (Manifestation of Vighnapati, Norms of Merit, and the Uma–Śaṅkara Dialogue)
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍເປັນ 3 ຊ່ວງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ. (1) ນາຣະດະເລົ່າພາບພຣະສິວະ ແລະ ເທວີປະທັບຢູ່ເຂົາມັນດາຣະ; ເທວະທັງຫຼາຍຖືກທາຣະກະກົດຂີ່ ຈຶ່ງເຂົ້າມາສັນລະເສີນພຣະສິວະເພື່ອຂໍການຄຸ້ມຄອງ. ໃນຄວາມໃກ້ຊິດນັ້ນ ຂີ້ຜົງທາກາຍຂອງເທວີ (udvartana-mala) ກາຍເປັນມູນເຫດໃຫ້ເກີດ “ຄະຊານະນະ” ວິຄນະປະຕິ; ເທວີຮັບຮອງເປັນບຸດ ແລະ ພຣະສິວະກ່າວວ່າມີຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມເມດຕາທຽບທັນ. ຕໍ່ມາມີຫຼັກທຳວ່າ ຜູ້ອະທຳທີ່ປະຕິເສດເວດະທຳ, ປະຕິເສດພຣະສິວະ/ວິສນຸ, ຫຼື ກະທຳກົດລະບຽບພິທີກຳກັບກັນ ຈະພົບອຸປະສັກບໍ່ຂາດ ແລະ ຄວາມບໍ່ສົມານໃນເຮືອນ; ຜູ້ຮັກສາສຣຸຕິທຳ, ເຄົາລົບຄູອາຈານ, ແລະ ຮູ້ຈັກສຳລວມ ອຸປະສັກຈະຖືກຖອນອອກ. (2) ເທວີວາງ “ມະຣະຍາດາ” ດ້ານຈັນຍາສາທາລະນະຜ່ານການຄຳນວນບຸນ: ການຂຸດບໍ່ນ້ຳ, ສ້າງສະຫຼອງນ້ຳ ແລະ ອ່າງເກັບນ້ຳ ໄດ້ບຸນ, ແຕ່ການປູກແລະບຳລຸງຕົ້ນໄມ້ໄດ້ບຸນສູງສຸດ; ການບູຮະນະຂອງເກົ່າຊຳຮຸດ (jīrṇoddhāra) ໄດ້ຜົນສອງເທົ່າ. (3) ມີການລຽງລາຍຊື່ກຸ່ມຄະນະຂອງພຣະສິວະ ທີ່ມີຮູບຮ່າງ ຖິ່ນຢູ່ ແລະ ນິໄສຫຼາກຫຼາຍ. ເທວີສົນໃຈຜູ້ຕິດຕາມຄົນໜຶ່ງຊື່ ວີຣະກະ ແລະ ຮັບເປັນບຸດດ້ວຍພິທີທີ່ອ່ອນໂຍນ. ທ້າຍບົດປິດດ້ວຍການໂຕ້ຕອບແບບນາຣະມະລະຫວ່າງ ອຸມາ ແລະ ພຣະສິວະ ມີການຫຼິ້ນຄຳ, ພາບພັນສີຜິວ, ແລະ ການຕຳນິກັນ ເພື່ອສອນເລື່ອງການຕີຄວາມ, ການລ່ວງເກີນ, ແລະ ຈັນຍາໃນຄວາມສຳພັນ.
Adhyaya 28
गिरिजातपः-नियमनम् — Pārvatī’s Austerity and Protective Boundary near Śiva
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍນາຣະດະເລົ່າວ່າ ກິຣິຈາ (ພາຣະວະຕີ) ໃນຍາມຈາກໄປ ໄດ້ພົບເທວະດາແຫ່ງພູເຂົາຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ ຊື່ ກຸສຸມາໂມດິນີ ຜູ້ອຸທິດໃຈແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍອດພູ. ເທວະດານັ້ນຖາມດ້ວຍຄວາມເອັນດູວ່າເປັນຫຍັງພາຣະວະຕີຈຶ່ງເຄື່ອນໄຫວ ແລະໄດ້ຮູ້ວ່າມີຄວາມຂັດແຍ້ງເກີດຈາກ ສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ). ພາຣະວະຕີຍອມຮັບຄວາມຫ່ວງໃຍດຸດແມ່ຂອງເທວະດາພູ ແລະໃຫ້ຄໍາສັ່ງທັນທີທີ່ມີທັງທຳມະແລະປະໂຫຍດ: ຖ້າມີຍິງອື່ນໃດເຂົ້າໃກ້ ພິນາກິນ (ພຣະສິວະ) ໃຫ້ຜູ້ຕິດຕາມ/ລູກ ແຈ້ງຂ່າວ ແລ້ວຈະມີການແກ້ໄຂ. ຕໍ່ມານາງໄປຍັງຍອດພູສູງງາມ ວາງເຄື່ອງປະດັບ ນຸ່ງເສື້ອຜ້າເປືອກໄມ້ ແລະເລີ່ມຕະປະ—ທົນ “ໄຟຫ້າ” ໃນລະດູຮ້ອນ ແລະຮັກສາວິໄນນ້ໍາໃນລະດູຝົນ—ໂດຍມີ ວີຣະກະ ຜູ້ເປັນລູກ/ຜູ້ອາລັກ ຄຸ້ມຄອງ. ຜູ້ອາລັກຖືກມອບໝາຍໃຫ້ບັງຄັບໃຊ້ເຂດຄຸ້ມຄອງໃກ້ບໍລິເວນພຣະສິວະ; ເຂົາຮັບຄໍາ ແລະເຂົ້າໄປຫາ (ຖືກເອີ້ນວ່າ ກະຈະວັກຕຣະ) ດ້ວຍຄໍາວອນຂໍອັນສະເທືອນໃຈ ໃຫ້ພາຣະວະຕີພາເຂົາໄປດ້ວຍ ໂດຍອ້າງວ່າຊະຕາກຳຮ່ວມກັນ ແລະຄວາມຈໍາເປັນທາງທຳມະໃນການຊະນະຜູ້ຕໍ່ຕ້ານທີ່ຫລອກລວງ.
Adhyaya 29
आर्बुदाख्यानम् (Arbuda-ākhyāna) and Kaumāra Narrative Cycle: Pārvatī’s Tapas, Māyā-Discernment, and Skanda’s Investiture
ອັດທະຍາຍ 29 ເປັນເລື່ອງທາງເທວະວິທະຍາຫຼາຍຕອນ ໂດຍນາຣະດະເປັນຜູ້ກ່າວ. ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ພົບເທວະທິດາຜູ້ປົກຄອງພູ ຄຸສຸມາໂມດິນີ ແລ້ວຂຶ້ນໄປຍອດພູສູງ ປະພຶດຕະປະສະຍາ (tapas) ດ້ວຍຄວາມອົດທົນຕາມລະດູການ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ອະສຸຣ ອາດິ (ສາຍພັນອັນທະກະ) ໄດ້ພອນມີເງື່ອນໄຂຈາກພຣະພຣະຫມາ—ຈະຕາຍກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີການປ່ຽນຮູບ—ແລ້ວໃຊ້ມາຍາລອບເຂົ້າໃກ້ພຣະສິວະ ປ່ຽນຮູບເປັນອຸມາເພື່ອທຳຮ້າຍ. ພຣະສິວະຈັບໄດ້ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍທາງກາຍ ແລະກຳຈັດພະຍັນຕະລາຍ ສະແດງວິເວກ (viveka) ຕໍ່ມາຍາ. ກິຣິຈາຖືກຂ່າວຜິດ ແລະສາບແຊ່ງຜູ້ເຝົ້າປະຕູຜູ້ເຫມືອນລູກ ວີຣະກະ ດ້ວຍຄວາມໂກດ. ແຕ່ເລື່ອງກໍ່ອະທິບາຍວ່າ ຄຳສາບນັ້ນເປັນທາງພຣະປະສົງ: ວີຣະກະຈະເກີດເປັນມະນຸດຈາກຫີນ (śilā) ແລະຈະຮັບໃຊ້ໃນອະນາຄົດ. ມີການສັນລະເສີນອາຣບຸດ/ອາຣບຸດາຣັນຍະ ແລະລິງຄະ ອະຈະເລສະວະຣະ ວ່າມີອານຸພາບຊ່ວຍພົ້ນ. ພຣະພຣະຫມາຍັງປະທານການປ່ຽນຮູບໃຫ້ກິຣິຈາ ເກີດເທວະທິດາ ກໍສິກີ ມີສິງເປັນພາຫະນະ ແລະໜ້າທີ່ປົກປ້ອງ ພ້ອມຊະນະອຳນາດອະສຸຣ. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ວົງຈອນກໍມາຣະ: ເລື່ອງອັກນິ ແລະສວາຫາ (ຜູ້ຮັບຮູບເປັນເມຍຂອງລະສີ 6 ອົງ ແຕ່ບໍ່ເອົາຮູບອະຣຸນທະຕີ) ອະທິບາຍການຖ່າຍທອດຣຸດຣະເຕຊະ, ການຝາກໄວ້, ແລະການເກີດ-ເຕີບໃຫຍ່ຂອງສະກັນດະ/ກຸຫະ. ວິສວາມິຕຣະຖວາຍສະໂຕຕຣະ 108+ ນາມ ເນັ້ນຜົນຄຸ້ມຄອງ ແລະຊຳລະ. ພະລັງສົງຄາມແຕ່ເດັກຂອງສະກັນດະເຮັດໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ; ວັດຊຣະຂອງອິນທຣະກໍ່ເກີດອະນຸພາບ (ສາຂາ, ໄນກະເມຍ) ແລະກຸ່ມແມ່-ຄະນະ. ສຸດທ້າຍ ສະກັນດະຮັບຕຳແໜ່ງເສນາປະຕິ ແຕ່ຍັງຢືນຢັນການເປັນກະສັດຂອງອິນທຣະ; ມີການສະຫລອງທີ່ສະເວຕະປະຣະວະຕະ ແລະການພົບພໍ່ແມ່ກັບລູກ ພ້ອມບົດຮຽນເລື່ອງຜົນຂອງຄວາມໂກດ, ສະໂຕຕຣະ-ພິທີຍັຊຍະ, ແລະພູມສັນຖານສັກສິດອາຣບຸດ ໃຫ້ເປັນແຜນທາງການສອນທີ່ກົງກັນ.
Adhyaya 30
Skanda’s Senāpati-Abhiṣeka at the Mahī–Ocean Confluence (महीसमुद्रसंगमे स्कन्दाभिषेकः)
ອັດທະຍາຍ 30 ເລີ່ມດ້ວຍ ນາຣະດະ ເຫັນ ສະກັນດະ ເຄື່ອນທັບລົງທາງໃຕ້ຈາກ ສະເວຕະປະຣະວະຕະ ເພື່ອໄປປະຈັນໜ້າ ຕາຣະກະ. ມີການລຽນລາຍຊື່ສິ່ງຮົບກວນເຊັ່ນ ຄຣາຫະ ອຸປະຄຣາຫະ ເວຕາລະ ຊາກິນີ ອຸນມາດະ ອະປັສມາຣະ ປິຊາຈະ ເພື່ອຊີ້ນຳວ່າ ການປົກປ້ອງເກີດຈາກຄວາມປະພຶດມີວິໄນ ແລະ ພັກຕິຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຍ້າຍໄປທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ມະຫີ ທີ່ເທວະດາສັນລະເສີນ ມະຫີ-ມາຫາຕະມະ ແລະ ຈຸດບັນຈົບ ມະຫີ–ມະຫາສະໝຸດ ວ່າເປັນທີ່ຮວບຮວມຕີຣຖະທັງປວງ. ການອາບນ້ຳ ແລະ ການຖວາຍນ້ຳບູຊາບັນພະບຸລຸດ (ຕັຣປະນະ) ທີ່ນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ຜົນຄົບຖ້ວນ ແມ່ນແຕ່ນ້ຳຈະເຄັມ ໂດຍອະທິບາຍດ້ວຍອຸປະມາເຖິງພະລັງການແປງສະພາບ. ເທວະດາ ແລະ ິສີ ເລີ່ມພິທີອະພິເສກ ໃຫ້ ສະກັນດະ ເປັນ ເສນາປະຕິ ໂດຍຈັດເຕັມວັດຖຸສັກສິດ ແລະ ປະກອບ ໂຮມະ ທີ່ຊຳລະດ້ວຍມັນຕຣະ ນຳໂດຍຣິດວິກສຳຄັນ (ກ່າວວ່າມີ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ກະປິລະ). ຈຸດສຳຄັນທາງເທວະວິທະຍາເກີດຂຶ້ນເມື່ອ ພຣະມະຫາເທວະ ເຜີຍຮູບລິງຄະ ພາຍໃນຫລຸມໄຟ ເປັນການປະຈັກພະອົງເພື່ອຢືນຢັນພິທີ. ທ້າຍສຸດ ມີການລຽນລາຍຊື່ເທວະດາ ຊັ້ນພະພິພົບ ແລະ ສັດຕະວະຫຼາຍປະເພດທີ່ເຂົ້າຮ່ວມ ຕາມດ້ວຍການມອບຂອງຂວັນ ອາວຸດ ຜູ້ຕິດຕາມ (ປາຣສະດະ) ແລະ ບັນຊີ ມາຕຣຶການະ ຢ່າງກວ້າງຂວາງ ຊີ້ວ່າອຳນາດບັນຊາຂອງ ສະກັນດະ ເປັນທັງສາກົນ ແລະ ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງດ້ວຍພິທີ. ສະກັນດະ ນົບນ້ອມຄຳນັບ ແລະ ເທວະດາພ້ອມປະທານພອນ ສະຫຼຸບປະເດັນ: ພູມສັກສິດ, ພິທີອະພິເສກ, ຈັນຍາບັນປ້ອງກັນ, ແລະ ການຮັບຮອງຈາກເທວະ.
Adhyaya 31
Guha’s March to Tārakapura and the Deva-Host: Oath, Mobilization, and Stuti (गुहस्य तारकपुराभियानम्)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ນາຣະດະ ເລົ່າວ່າ ພວກເທວະດາ ໄດ້ຂໍພອນຈາກ ກຸຫາ/ສະກັນດະ ໃຫ້ປະຫານ ຕາຣະກະ ຜູ້ບາບ. ກຸຫາ ຮັບຄໍາ ຂຶ້ນຂີ່ນົກຢູງ ແລະອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມພ້ອມຮົບ ແຕ່ກໍ່ກໍານົດເງື່ອນໄຂທາງທໍາມະຢ່າງແຈ້ງຊັດ: ຈະບໍ່ປ່ອຍຜູ້ທີ່ຫມິ່ນປະມາດ ງົວ ແລະ ພຣາຫມັນ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ວ່າສົງຄາມນີ້ເປັນການປົກປ້ອງທໍາມະ ບໍ່ແມ່ນການພິຊິດເພື່ອອໍານາດ. ຕໍ່ມາເປັນພາບການລະດົມກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່: ພຣະສິວະ (ພ້ອມພຣະປາຣະວະຕີ) ປະທັບລົດສົດໃສທີ່ສິງໂຕລາກ; ພຣະພຣະຫມາ ຈັບສາຍບັງຄັບ; ກຸເບຣະ, ອິນທຣະ, ມາຣຸດ, ວາສຸ, ຣຸດຣະ, ຍະມະ, ວະຣຸນ ແລະອາວຸດຕ່າງໆທີ່ເຫມືອນມີຊີວິດ ຮ່ວມຂະບວນຢ່າງຄອບຄຸມທັງຈັກກະວານ. ພຣະວິສະນຸ ປາກົດຈາກດ້ານຫຼັງ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຂະບວນທັງໝົດ. ກອງທັບໄປຮອດຝັ່ງເໜືອ ແລະຢຸດໃກ້ກໍາແພງສີຄ້າຍທອງແດງ ໃຫ້ ສະກັນດະ ສໍາຫຼວດເມືອງຂອງ ຕາຣະກະ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປທາງການທູດ: ອິນທຣະ ເສນອອກໃຫ້ສົ່ງທູດ; ທູດນໍາຄໍາຂູ່ອັນເຂັ້ມງວດໄປຫາ ຕາຣະກະ ໃຫ້ອອກມາ ບໍ່ຊັ້ນເມືອງຈະຖືກທໍາລາຍ. ຕາຣະກະ ຖືກກະທົບໂດຍນິມິດຮ້າຍ ເຫັນກອງເທວະດາອັນມະຫາສານ ແລະໄດ້ຍິນສຽງສັນລະເສີນ ແລະສະຕຸຕິຍ້ອງຍໍ ສະກັນດະ ເປັນ ມະຫາເສນາ ພ້ອມຄໍາອ້ອນວອນໃຫ້ທໍາລາຍສັດຕູຂອງເທວະດາ.
Adhyaya 32
Tārakāsura–Vadhasya Prastāvaḥ (Prelude to the Slaying of Tāraka) / The Battle with Tāraka and the Release of Śakti
ອັດທະຍາ 32 ເປັນເລື່ອງສົງຄາມທີ່ຜູກພັນກັບຫຼັກທຳຢ່າງແນ່ນໜາ. ເມື່ອນາຣະດະລາຍງານ ກະສັດອະສຸຣ ຕາຣະກາ ຈຶ່ງເອີ້ນມະນະຕຣີ ຕີກອງກະຫຼອງສົງຄາມ ລະດົມກອງທັບ ແລະຍົກທັບໄປປະຈັນໜ້າກັບເທວະ. ການຮົບໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນ ຊະຕາກຳຜັນຜວນ ເທວະຖອຍຊົ່ວຄາວ ແລະພຣະອິນທຣາຖືກກາລະເນມິຕີລົງ. ພັນທະມິດກໍ່ຕົວ ພຣະອິນທຣາ ພຣະສັງກະຣະ(ພຣະສິວະ) ພຣະວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ຕໍ່ສູ້ກັບຫົວໜ້າອະສຸຣແຕ່ລະຕົນ. ຕໍ່ມາ ບົດສົນທະນາຫັນໄປສູ່ຫຼັກທຳແລະຈັນຍາ. ສະກັນດະລັງເລຍທີ່ຈະຟັນຕາຣະກາ ເນື່ອງຈາກຖືກກ່າວວ່າເປັນ “ຣຸດຣະ-ພັກຕະ” ແຕ່ພຣະວິສນຸຊີ້ວ່າ ຜູ້ທີ່ເຮັດຮ້າຍສັດທັງຫຼາຍ ແລະຕໍ່ຕ້ານທຳມະ ບໍ່ອາດເປັນຜູ້ມີພັກຕິແທ້. ຕາຣະກາຍິ່ງຮຸນແຮງ ໂຈມຕີລົດສົງຄາມຂອງຣຸດຣະ; ພຣະສິວະຖອຍຢ່າງມີກຸລະຍຸດ ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງປວງຕອບໂຕ້ ແລະເກີດຄວາມສັ່ນຄອນຂອງຈັກກະວານຊົ່ວຂະນະ. ຄວາມໂກດຂອງພຣະວິສນຸຖືກຫ້າມດ້ວຍຄຳເຕືອນ ແລະສະກັນດະຖືກຍ້ຳເຖິງພາລະກິດ: ປົກປ້ອງຜູ້ດີ ແລະກຳຈັດຜູ້ກໍ່ໄພ. ຈຸດສູງສຸດ ມີ “ສັກຕິ” ປາກົດເປັນບຸກຄົນອອກຈາກສີສະຂອງຕາຣະກາ ກ່າວວ່ານາງໄດ້ມາຈາກຕະປະສະຂອງເຂົາ ແຕ່ຈະຈາກໄປເມື່ອບຸນກຳລັງຂອງເຂົາສິ້ນສຸດ. ທັນໃດນັ້ນ ສະກັນດະປ່ອຍອາວຸດສັກຕິ ທະລຸຫົວໃຈຕາຣະກາ ຟື້ນຟູລະບຽບໂລກ. ທ້າຍບົດ ລົມມົງຄຸນພັດ ທິດທັງຫຼາຍສະຫງົບ ເທວະສັນລະເສີນ ແລະມີຄຳສັ່ງໃຫ້ໄປປະຈັນໜ້າບານະທີ່ພູເຂົາກຣອງຈະ ເຊື່ອມຊັບຊ້ອນຊັຍຊະນະນີ້ກັບການສົງຄາມຂອງກຸມາຣະທີ່ຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 33
Tārakavadhānantara-śoka, Dharmopadeśa, and Tri-liṅga-pratiṣṭhā (प्रतिज्ञेश्वर–कपालेश्वर-स्थापनम्)
ບົດທີ 33 ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດາ ບັນຍາຍເຖິງຮ່າງກາຍທີ່ລົ້ມຕາຍຂອງຕາຣະກະ ແລະຄວາມຕື່ນຕະລຶງຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ສະກັນດະ (ກຸຫາ) ແມ່ນແມ່ນຊະນະແລ້ວ ແຕ່ກໍເກີດຄວາມຫວັ່ນໄຫວທາງທຳ ບໍ່ຍອມໃຫ້ສັນລະເສີນສະເຫຼີມສະຫຼອງ ແລະຂໍຄຳແນະນຳເລື່ອງປຣາຍັດຈິຕ (ການຊົດໃຊ້ບາບ) ໂດຍສະເພາະເພາະສັດຕູທີ່ຖືກສັງຫານຖືກກ່າວວ່າມີຄວາມຜູກພັນກັບພຣະຣຸດຣະ-ພັກຕິ. ວາສຸເທວະ ຕອບດ້ວຍຫຼັກຖານຈາກ ສຣຸຕິ, ສມຣິຕິ, ອິຕິຫາສະ ແລະ ປຸຣານະ ວ່າການສັງຫານຜູ້ຮ້າຍທີ່ກໍ່ອັນຕະລາຍບໍ່ເປັນຄວາມຜິດ ເພາະລະບຽບສັງຄົມຕ້ອງອາໄສການຢັບຢັ້ງຄວາມຮຸນແຮງ. ຈາກນັ້ນທ່ານຊີ້ໄປສູ່ວິທີຊົດໃຊ້ທີ່ສູງສຸດ: ການອາຣາທະນາພຣະຣຸດຣະ ໂດຍສະເພາະການບູຊາລິງຄະ ແລະຍົກຍ້ອງພຣະສິວະຜ່ານຕົວຢ່າງ: ຮາລາຫາລາ, ຄົງຄາຢູ່ເທິງສີສະ, ສົງຄາມຕຣິປຸຣະ, ແລະພິທີຍັດຍະຂອງດັກສະເປັນອຸທາຫອນເຕືອນ. ພິທີກຳບູຊາລິງຄະຖືກອະທິບາຍລະອຽດ: ອາບນ້ຳລິງຄະດ້ວຍນ້ຳ ແລະ ປັນຈາມຣິຕ, ບູຊາດອກໄມ້, ນະໄວເທຍ. ການສ້າງຕັ້ງລິງຄະໄດ້ບຸນຫຼາຍ ຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນ ແລະນຳໄປສູ່ຣຸດຣະໂລກ. ພຣະສິວະຍືນຢັນຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະອົງແລະຮະຣິ ເພື່ອຄວາມກົງກຽວຂອງນິກາຍ. ສະກັນດະປະຕິຍານຈະຕັ້ງລິງຄະ 3 ອົງ; ວິສະວະກັມມະສ້າງ ແລະມີການຕິດຕັ້ງພ້ອມຊື່ (ໂດຍເດັ່ນ ປຣະຕິຈເນສະວະຣະ ແລະ ກະປາເລສະວະຣະ), ວັນອັດຖະມີ ແລະ ກຣິສນະ-ຈະຕຸຣະດະສີ, ການບູຊາສັກຕິຂ້າງເຄີຍ, ສະຖານທີ່ ‘ສັກຕິຈິດຣະ’ ແລະຕີຣຖະທີ່ສັນລະເສີນວ່າການສະນານ ແລະ ຈະປາ ຊ່ວຍຊຳລະ ແລະນຳໄປສູ່ການຂຶ້ນສູ່ພົ້ນຫຼັງຄວາມຕາຍ.
Adhyaya 34
कुमारेश्वर-लिङ्गप्रतिष्ठा, तीर्थमाहात्म्य, स्तव-फलश्रुति (Kumarēśvara Liṅga Installation, Tīrtha-Greatness, and Hymn’s Fruits)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດາເລົ່າວ່າ ພຣະພຣະຫມາມີຈິດປະສົງຈະສ້າງລິງຄະອັນທີສາມ ໂດຍປັ້ນໃຫ້ເປັນຮູບອັນປະເສີດ ງາມຕໍ່ຕາ ສະບາຍຕໍ່ໃຈ ແລະໃຫ້ຜົນອັນດີ. ເທວະດາທັງຫຼາຍສ້າງສະຫວ່າງນ້ຳອັນມະຫັດສະຈັນ ແລະຮວບຮວມນ້ຳຈາກຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ ເຊັ່ນ ຄົງຄາ ໃຫ້ມາຢູ່ໃນອ່າງນັ້ນ ເພື່ອຄວາມປິຕິຂອງພຣະສະກັນດະ. ໃນວັນມົງຄຸນເດືອນໄວສາຂະ ພຣະພຣະຫມາແລະພຣາຫມະນ໌ປະກອບພິທີປະຕິສະຖານລິງຄະດ້ວຍມັນຕຣາຣຸດຣະ ແລະເຄື່ອງບູຊາ ພ້ອມດົນຕີສະຫວັນບັນເລີງ. ພຣະສະກັນດະອາບນ້ຳ ແລ້ວອະພິເສກລິງຄະດ້ວຍ “ນ້ຳຕີຣຖະທັງປວງ” ແລະບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາ 5 ບົດ; ພຣະສິວະຖືກກ່າວວ່າຮັບການບູຊາຈາກພາຍໃນລິງຄະ. ພຣະສະກັນດະຖາມຜົນບຸນຂອງເຄື່ອງບູຊາແຕ່ລະຢ່າງ; ພຣະສິວະຕອບເປັນບັນຊີລະອຽດທັງພິທີແລະຈັນຍາ: ການຕັ້ງລິງຄະ ແລະສ້າງສະຖານບູຊາ ໃຫ້ໄດ້ຢູ່ຍາວໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ; ການຖວາຍທຸງ ນ້ຳຫອມ ໂຄມໄຟ ທູບ ອາຫານບູຊາ ດອກໄມ້ ໃບບິລວະ ຮົ່ມ ດົນຕີ ກະດິ່ງ ແລະອື່ນໆ ໃຫ້ຜົນເປັນສຸຂະພາບ ຄວາມຮັ່ງມີ ຊື່ສຽງ ປັນຍາ ແລະການລ້າງບາບ. ບົດນີ້ຍັງຍຶດຢັນການປະທັບຂອງພຣະສິວະທີ່ກຸມາເຣສະວະຣະ ໃນ “ເຂດລັບ” ດັ່ງວິສະວະນາຖະໃນວາຣານາສີ. ພຣະສະກັນດະສະດຸດສະໂຕຕຣະແຫ່ງພຣະສິວະຢ່າງຍາວ ແລະພຣະສິວະປະທານພອນແກ່ຜູ້ສະດຸດເຊົ້າ-ແລງ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງກົດລະບຽບຕີຣຖະ: ອາບນ້ຳແລະບູຊາທີ່ມະຫີສາຄະຣະ-ສັງຄະມະ ໃນວັນຈັນ-ຕາເວັນສຳຄັນ ໄດ້ບຸນໃຫຍ່. ມີພິທີແກ້ໄພແຫ້ງແລ້ງ: ອະພິເສກຫຼາຍຄືນດ້ວຍນ້ຳຫອມ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ເລີ້ຍງພຣາຫມະນ໌ ເຮັດໂຮມ ໃຫ້ທານ ແລະຈະປະຣຸດຣະ ພ້ອມສັນຍາວ່າຝົນຈະຕົກ ແລະສັງຄົມຈະສຸກສະຫງົບ. ຍັງກ່າວເຖິງຊາຕິ-ສະມຣິຕິ (ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ) ສຳລັບຜູ້ບູຊາສະເໝີ, ຜູ້ຕາຍທີ່ຕີຣຖະໄດ້ໄປຣຸດຣະໂລກ, ແລະການກຳຈັດອຸປະສັກໂດຍກະປາຣດິນ (ພຣະຄະເນສ). ທ້າຍສຸດຍົກຕົວຢ່າງຜູ້ສັດທາເຊັ່ນ ຈາມະດັກນະ/ປະຣະສຸຣາມະ ແລະສອນວ່າ ການອ່ານຫຼືຟັງມາຫາຕະມະຍະໃຫ້ຜົນຕາມປາຖະໜາ ອ່ານໃນພິທີສຣາດທະເປັນປະໂຫຍດແກ່ບັນພະບຸຣຸດ ແລະອ່ານໃຫ້ຍິງຖືພາຟັງໄດ້ບຸດທີ່ມີມົງຄຸນ.
Adhyaya 35
जयस्तम्भ-स्थापनम् तथा स्तम्भेश्वर-लिङ्गप्रतिष्ठा (Installation of the Victory Pillar and the Stambheśvara Liṅga)
ບົດນີ້ເລົ່າເຫດການທາງພິທີກຳແລະເທວະວິທະຍາ ໂດຍໃຫ້ນາຣະດະເປັນຜູ້ຖາມນຳ. ບັນດາເທວະດາເຂົ້າໄປຫາສະກັນດະ (ກຸຫາ) ດ້ວຍການພັບມືຂໍຮ້ອງ ແລະກ່າວເຖິງຈະລິດຂອງຜູ້ຊະນະສົງຄາມວ່າ ຄວນຕັ້ງເສົາໄຊຊະນະ (stambha-cihna) ເປັນເຄື່ອງໝາຍ. ເພື່ອລະລຶກໄຊຊະນະຂອງສະກັນດະ ພວກເຂົາເສີນໃຫ້ວາງເສົາອັນປະເສີດ ທີ່ວິສະວະກັມມັນສ້າງ ແລະຜູກພັນກັບປະເພນີລິງຄະອັນສູງສົ່ງ. ສະກັນດະຍອມຮັບ ແລະເທວະດານຳໂດຍອິນດຣະ ຕັ້ງເສົາສີຄຳສະຫວ່າງ (jāmbūnada) ໃນສະໜາມຮົບ; ພື້ນທີ່ພິທີຖືກປະດັບດ້ວຍຮູບພາບດັ່ງເພັດນິລະມິດ. ອັບສະຣາ ແລະຫມູ່ເທວະດາຮ້ອງເພງຟ້ອນລຳ; ວິສະນຸຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍບັນເທີງດ້ວຍດົນຕີ ແລະດອກໄມ້ຕົກຈາກຟ້າເປັນໝາຍແຫ່ງການອະນຸໂມທະນາຂອງເທວະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນຈາກອະນຸສອນໄປສູ່ພຣະເທວະ: ສະກັນດະ—ບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ—ສະຖາປະນາ “ສະຕັມເບຊະວະຣະ” (Stambheśvara) ລິງຄະຮູບຂອງພຣະສິວະ. ໃກ້ໆນັ້ນ ທ່ານສ້າງບໍ່ນ້ຳ (kūpa) ແລະກ່າວວ່າແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ຜຸດຂຶ້ນຈາກຄວາມເລິກ ເພື່ອປະສານຄວາມສັກສິດຂອງນ້ຳກັບຄວາມສັກສິດຂອງລິງຄະ. ບົດນີ້ກຳນົດພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ: ໃນວັນທີ 14 ຂອງຄື່ງເດືອນມືດໃນເດືອນມາຄະ ຜູ້ອາບນ້ຳໃນບໍ່ ແລະຖວາຍ pitṛ-tarpaṇa ຈະໄດ້ບຸນເທົ່າກັບ Gayā-śrāddha. ການນະມັດສະການສະຕັມເບຊະວະຣະດ້ວຍກິ່ນຫອມແລະດອກໄມ້ ໃຫ້ຜົນບຸນສູງດັ່ງພິທີ Vājapeya; ແລະການເຮັດ śrāddha ໃນວັນດວງຈັນດັບ/ເຕັມດວງ—ໂດຍເນັ້ນພາບການບັນຈົບຂອງດິນແລະທະເລ—ຄູ່ກັບການບູຊາສະຕັມເບຊະວະຣະ ຈະເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ ທຳລາຍບາບ ແລະນຳໄປສູ່ໂລກຂອງຣຸດຣະ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ຄຳສອນນີ້ມາຈາກຣຸດຣະເພື່ອຄວາມປິຕິຂອງສະກັນດະ ແລະການສະຖາປະນາສຳເລັດໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກເທວະທັງປວງ.
Adhyaya 36
सिद्धेश्वरलिङ्ग-स्थापनम् तथा सिद्धकूप-माहात्म्यम् (Establishment of Siddheśvara Liṅga and the Glory of Siddhakūpa)
ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງການກໍ່ຮ່າງຂອງກະເສດຕຣະອັນສັກສິດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ເທວະທັງຫຼາຍ ນຳໂດຍ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະອິນທຣະ ໄດ້ເຫັນລິງຄະຫຼາຍອົງທີ່ສະກັນດະເຄີຍສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ຈຸດບັນຈົບລະຫວ່າງດິນແລະທະເລ ແລ້ວປຶກສາກັນວ່າການບູຊາທີ່ກະຈາຍຢູ່ນັ້ນບໍ່ສະດວກ. ດ້ວຍການອະນຸຍາດຂອງມະເຫສະວຣະ ພວກເຂົາຈຶ່ງສະຖາປະນາລິງຄະອົງດຽວທີ່ພຣະພຣະຫມາສ້າງ ແລະ ກຸຫາ (ສະກັນດະ) ຕັ້ງນາມວ່າ «ສິດເທສະວຣະ». ຕໍ່ມາຍັງຂຸດສະຣະນ້ຳສັກສິດ ແລະ ເຕີມນ້ຳຕີຣຖະຈາກສະຖານທີ່ບຸນຕ່າງໆ. ເລື່ອງຈາກນັ້ນຫັນໄປຫາວິກິດໃນປາຕາລະ: ພວກນາຄາແຈ້ງວ່າອະສຸຣະ «ປຣະລັມບະ» ກຳລັງທຳລາຍຫຼັງຈາກຫລົບໜີສົງຄາມຕາຣະກະ. ສະກັນດະສົ່ງສັກຕິຂອງພຣະອົງໄປປາຕາລະ; ນາງຈອກທະລຸດິນ ສັງຫານປຣະລັມບະ ແລະ ຮອຍແຕກທີ່ເກີດຂຶ້ນຖືກເຕີມດ້ວຍນ້ຳ «ປາຕາລະ-ຄັງຄາ» ອັນຊຳລະບາບ. ສະກັນດະຕັ້ງນາມສະຖານທີ່ນີ້ວ່າ «ສິດທະກູປະ» ແລະ ກຳນົດພິທີປະຕິບັດ—ໂດຍສະເພາະໃນວັນ ກຣິສນາອັດຖະມີ ແລະ ຈະຕຸຣທະສີ—ໃຫ້ອາບນ້ຳ, ບູຊາສິດເທສະວຣະ, ແລະ ເຮັດສຣາດທະ ເພື່ອກຳຈັດບາບ ແລະ ໄດ້ຜົນບຸນຍືນຍາວ. ອັດຍາຍນີ້ຍັງສ້າງລະບົບຂອງກະເສດຕຣະໂດຍສະຖາປະນາ «ສິດທາອຳບິກາ», ແຕ່ງຕັ້ງກະເສດຕຣະປາລະ (ຮວມທັງມະເຫສະວຣະ 64) ແລະ ສະຖາປະນາ «ສິດທິວິນາຍະກະ» ເພື່ອຄວາມສຳເລັດໃນການເລີ່ມຕົ້ນ. ຕອນທ້າຍມີຟະລະສຣຸຕິສັນລະເສີນວ່າການອ່ານຫຼືຟັງຈະນຳມາຊັບສິນ, ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ສຸດທ້າຍເຂົ້າໃກ້ໂລກຂອງສະນມຸຂະ.
Adhyaya 37
बर्बरीतीर्थमाहात्म्य-प्रस्तावना तथा सृष्टि-भूगोलवर्णनम् (Barbarī Tīrtha Prologue and Cosmography of Creation)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍນາຣະດາ ສັນຍາຈະອະທິບາຍມະຫາຕະມະຍະຂອງຕີຣຖະ Barbarī/Barbaree ໃຫ້ອາຣຈຸນ ໂດຍແນະນຳ Barbarikā ຜູ້ຖືກເອີ້ນອີກຊື່ວ່າ ກຸມາຣີ ແລະວາງກອບວ່າ Kaumārikākhaṇḍa ໃຫ້ຜົນແຫ່ງເປົ້າໝາຍຊີວິດ 4 ປະການ. ອາຣຈຸນຂໍໃຫ້ເລົ່າລາຍລະອຽດເລື່ອງກຸມາຣີ ແລະຖາມກ່ຽວກັບການເກີດຂຶ້ນຂອງຈັກກະວານ, ການແຍກແຍະຕາມກຳ, ແລະການກໍ່ຮູບຂອງ Bhārata-khaṇḍa. ນາຣະດາຕອບດ້ວຍຄອສໂມໂກນີຢ່າງລະອຽດ: ຈາກອະວະຍັກຕະ (ອັນບໍ່ປາກົດ) ແລະຫຼັກຄູ່ pradhāna–puruṣa ເກີດ mahat, ahaṅkāra ຕາມສາມກຸນ, ຕາມດ້ວຍ tanmātra, bhūta, ອິນທຣິຍະ 11 ຮວມທັງ manas ແລະຄົບ 24 tattva. ຈາກນັ້ນຫັນໄປສູ່ພູມສາດຈັກກະວານ: brahmāṇḍa ເປັນໄຂ່ຈັກກະວານຄ້າຍຟອງ, ມີສາມຊັ້ນຖິ່ນຢູ່—ເທວະດາເທິງ, ມະນຸດກາງ, ນາກ/ໄດຕະຍະລຸ່ມ—ແລະ 7 ດວີປ ພ້ອມມະຫາສະໝຸດລ້ອມຮອບທີ່ມີສານຕ່າງກັນ. ບົດນີ້ລະບຸຂະໜາດຂອງເຂົາເມຣຸ, ເຂົາທິດທັງສີ່, ປ່າແລະທະເລສາບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ເຂົາຂອບເຂດ, ແລະການແບ່ງ varṣa ຂອງ Jambūdvīpa ພ້ອມການເອີ້ນຊື່ Bhārata ຕາມ Bharata (ຜູ້ສືບສາຍຈາກ Ṛṣabha ບຸດຂອງ Nābhi). ຍັງກ່າວເຖິງດວີປອື່ນໆ—Śāka, Kuśa, Krauñca, Śālmali, Gomeda, Puṣkara—ຜູ້ປົກຄອງ, ການແບ່ງເຂດ, ແລະຮູບແບບພະຄະຕິ (japa/stuti) ຕໍ່ Vāyu, Agni (Jātavedas), Āpaḥ, Soma, Sūrya ແລະການພິຈາລະນາ Brahman ກ່ອນຈະພາໄປສູ່ການຈັດວາງໂລກເທິງ.
Adhyaya 38
रथ-मण्डल-लोकविन्यासः (Cosmography of Chariots, Spheres, and Lokas)
ບົດນີ້ເປັນການອະທິບາຍດ້ານຄອສໂມກຣາຟີຢ່າງລະອຽດ ໂດຍນາຣະດະ (Nārada) ເປັນຜູ້ບັນຍາຍ. ມັນພັນລະນາວົງສະເຟຍຂອງພຣະອາທິດ ແລະໂຄງສ້າງລົດສົງ—ແກນ, ລໍ້, ມາດຕະວັດ—ພ້ອມທັງເຊື່ອມມ້າ 7 ຕົວຂອງພຣະອາທິດກັບສັນທະວັດວິດິກ (Gāyatrī, Bṛhatī, Uṣṇik, Jagatī, Triṣṭubh, Anuṣṭubh, Paṅkti)। ຄໍາວ່າ “ຕາເວັນຂຶ້ນ/ຕາເວັນຕົກ” ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນການປາກົດ-ຫາຍໄປຕາມການຮັບຮູ້ ບໍ່ແມ່ນການດັບສູນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພຣະອາທິດ। ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ອະທິບາຍເສັ້ນທາງຂຶ້ນເໜືອ/ລົງໃຕ້ (uttarāyaṇa/dakṣiṇāyana) ຜ່ານຣາສີ ແລະອະທິບາຍຄວາມໄວທີ່ເບິ່ງເຫັນຕ່າງກັນ ໂດຍປຽບທຽບກັບລໍ້ຊ່າງປັ້ນໝໍ້. ມັນກ່າວເຖິງຄວາມຂັດແຍ້ງໃນເວລາສັນທະຍາ (sandhyā) ກັບສັດຕະວະທີ່ປາດຖະໜາທໍາຮ້າຍພຣະອາທິດ ແລະຊີ້ນໍາການປະຕິບັດ sandhyā ພ້ອມການຖວາຍນໍ້າທີ່ຊໍາລະດ້ວຍ Gāyatrī ເປັນການຄຸ້ມຄອງທາງຈິດທໍາ। ບົດນີ້ຍັງວາດແຜນວົງພຣະຈັນ, ມະນະດົນນັກສັດ (nakṣatra-maṇḍala), ຕໍາແໜ່ງດາວເຄາະ ແລະລົດຂອງພວກມັນ ຈົນເຖິງ Saptarṣi-maṇḍala ແລະ Dhruva ເປັນແກນ/ຈຸດຫມຸນຂອງ jyotiṣ-cakra. ມັນລຽງລໍາດັບໂລກ 7 (bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ, mahaḥ, janaḥ, tapaḥ, satyaḥ) ພ້ອມລະຍະຫ່າງແລະຄໍາອະທິບາຍດ້ານສະພາວະ (kṛtaka/akṛtaka). ທ້າຍສຸດ ກ່າວເຖິງຕໍາແໜ່ງຄອສມິກຂອງແມ່ນໍ້າຄົງຄາ (Gaṅgā) ແລະ vāyu-skandha 7 ທີ່ຜູກມັດແລະໝຸນລະບົບຟ້າທັງຫມົດ ນໍາໄປສູ່ການເຂົ້າສູ່ເນື້ອຫາກ່ຽວກັບ pātāla (ປາຕາລາ) ຕໍ່ໄປ।
Adhyaya 39
Pātāla–Naraka Cosmography and the Barkareśvara–Stambhatīrtha Māhātmya (कालमान-वर्णन सहित)
ອັດທະຍາຍ 39 ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດາອະທິບາຍປາຕາລ 7 ຊັ້ນ—ຈາກ ອະຕະລາ ຫາ ປາຕາລ—ເປັນໂລກທີ່ງາມສະຫງ່າ ມີດານະວະ, ໄດຕະຍະ ແລະ ນາກາອາໄສ ແລະໄດ້ແນະນຳລິງຄະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ «ສຣີຫາຕະເກສະວະຣະ» ທີ່ພຣະພຣະຫມາຕັ້ງໄວ້. ຕໍ່ມາຈຶ່ງລຽນຊື່ນະຣະກະຫຼາຍຢ່າງຢູ່ລຸ່ມລົງ ໂດຍຜູກອາຊະຍາທາງຈິດທຳ—ເຊັ່ນ ການໃຫ້ພະຍານທີ່ບໍ່ຈິງ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ການໃຊ້ຂອງມຶນເມົາຜິດ, ການລະເມີດຕໍ່ຄູອາຈານ/ແຂກ, ແລະການປະພຶດອະທຳ—ກັບນະຣະກະແຕ່ລະຢ່າງເພື່ອສອນເລື່ອງກຳແລະຜົນ. ຈາກນັ້ນບົດຄວາມຂະຫຍາຍໄປສູ່ກົນໄກຈັກກະວານ: ກາລາກນິ, ອະນັນຕະ, ຊ້າງປະຈຳທິດ ແລະ «ກະຕາຫະ» ເປືອກຫຸ້ມໂລກ; ພ້ອມການນັບເວລາຈາກ ນິເມສະ ຫາ ຍຸກ, ມັນວັນຕະຣະ ແລະ ກັລປະ ລວມທັງຊື່ກັລປະບາງຢ່າງ. ຕໍ່ມາເປັນຕຳນານທີ່ສະຕັມພະຕີຣຖະ: ນາງກຸມາຣີກາຜູ້ມີຫົວຄ້າຍຫມາ ລະລຶກເຫດການຊາດກ່ອນຢູ່ຈຸດບັນຈົບທະເລ-ບົກ; ດ້ວຍພິທີທີ່ຕີຣຖະແລະຕະປະສະ ນາງໄດ້ຄືນຮູບງາມ ແລະສ້າງບາກກະເຣສະວະຣະ ພ້ອມບໍ່ນ້ຳ «ສວາສຕິກະ-ກູປະ» ແລະກ່າວເຖິງບຸນຂອງການເຜົາສົບ-ປ່ອຍກະດູກລົງນ້ຳ. ທ້າຍສຸດ ມີການແຜນທີ່ໃຫຍ່ຂອງພາຣະຕະຂັນດະ: ການແບ່ງດິນແດນຕາມລູກຫຼານ, ລາຍຊື່ພູເຂົາ-ແຫຼ່ງແມ່ນ້ຳ, ແລະການລຽນຊື່ເຂດຕ່າງໆພ້ອມຈຳນວນບ້ານແລະທ່າເຮືອ ເປັນພູຣານະກາຊັດເຕຍທີ່ຜູກກັບພູມສັກສິດ.
Adhyaya 40
Mahākāla-prādurbhāva and the Discourse on Tarpaṇa, Śrāddha, and Yuga-Dharma (महाकालप्रादुर्भावः)
ອາຣຈຸນຖາມນາຣະດະເຖິງຕົວຕົນແລະວິທີເຂົ້າເຖິງພຣະມະຫາກາລາທີ່ຕີຣຖະແຫ່ງໜຶ່ງ. ນາຣະດະເລົ່າຕຳນານກຳເນີດ: ທີ່ວາຣານາສີ ນັກຖືຕະປະ ມານດີ ສວດຈະປະຣຸດຣະຢ່າງຍາວນານເພື່ອຂໍລູກ; ພຣະສິວະປະທານລູກຜູ້ມີອຳນາດ. ເດັກນ້ອຍຢູ່ໃນຄັນຫຼາຍປີ ແລະກ່າວຄວາມຢ້ານ “ທາງແຫ່ງກາລະ” (kāla-mārga) ອັນເປັນເສັ້ນທາງກຳມະ ຕ່າງຈາກ “ອາຣຈິສ” (arcis) ທາງແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ. ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ແລະ “ວິພູຕິ” ທີ່ປາກົດເປັນບຸກຄົນ (ຄຸນທຳ/ພະລັງ) ເດັກໄດ້ເກີດ ແລະໄດ້ຊື່ວ່າ ກາລະພີຕິ. ກາລະພີຕິເປັນສາວົກປາສຸປະຕະ ເດີນທາງຕີຣຖະຢາຕຣາ ແລະສວດມັນຕຣະຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນໃຕ້ຕົ້ນບິລະວະ ຈົນເຂົ້າສູ່ຄວາມປິຕິອັນລຶກຊຶ້ງ ແລະຮູ້ວ່າສະຖານທີ່ນັ້ນບໍລິສຸດພິເສດ. ໃນວຣະຕະຮ້ອຍປີ ຊາຍລຶກລັບຜູ້ໜຶ່ງນຳນ້ຳມາຖວາຍ; ເກີດການໂຕ້ຖຽງເລື່ອງຄວາມບໍລິສຸດ ການຮູ້ສາຍຕະກູນ ແລະຈັນຍາບັນໃນການຮັບຂອງຖວາຍ ຈົນມີອັດສະຈັນ—ຫຼຸມໜຶ່ງເຕັມນ້ຳກາຍເປັນທະເລສາບ. ຊາຍນັ້ນຫາຍໄປ ແລະລິງຄະອັນໃຫຍ່ຫຼວງປາກົດພ້ອມການສະຫຼອງຈາກສະຫວັນ. ກາລະພີຕິຖວາຍສະໂຕຕຣະແດ່ພຣະສິວະຜູ້ມີຫຼາຍພະພັກ; ພຣະສິວະປາກົດ ຊົມເຊີຍທຳຂອງລາວ ແລະປະທານພອນ: ປະທັບຢູ່ທີ່ລິງຄະສະວະຍັມພູຕະນັ້ນຕະຫຼອດໄປ, ຜົນບຸນບໍ່ໝົດສິ້ນສຳລັບການບູຊາແລະທານ, ແລະບຸນເທົ່າກັບຕີຣຖະທັງປວງສຳລັບການອາບນ້ຳແລະຕັຣປະນະແດ່ບັນພະບຸລຸດໃນບໍ່ນ້ຳຂ້າງໆ ພ້ອມກຳນົດວັນເວລາພິເສດ. ຕໍ່ມາ ກະສັດກະຣັນດະມະມາຖາມວ່າ ນ້ຳຖວາຍເຖິງບັນພະບຸລຸດໄດ້ແນວໃດ ແລະສຣາດທະເຮັດວຽກຢ່າງໃດ. ພຣະມະຫາກາລາອະທິບາຍການຮັບ “ຕັດຕະວະ” ຢ່າງລະອຽດຜ່ານສານອາຣົມ, ຄວາມຈຳເປັນຂອງມັນຕຣະໃນການສົ່ງຖວາຍ, ເຫດຜົນທີ່ໃຊ້ດັຣພະ/ຕິລະ/ອັກຊະຕະເພື່ອປ້ອງກັນອຳນາດກໍ່ກວນ, ແລະກ່າວເຖິງຍຸກທັງສີ່: ສັດຕະຍຸກເດັ່ນດ້ວຍທຽນ, ເຕຣຕາຍຸກເດັ່ນດ້ວຍຍັດຍະ, ທວາປະຣະຍຸກເດັ່ນດ້ວຍວຣະຕະ/ວິໄນ, ກະລິຍຸກເດັ່ນດ້ວຍທານ; ພ້ອມພາບອະນາຄົດຂອງກະລິຍຸກ ແລະຄວາມໝາຍແຫ່ງການຟື້ນຟູທຳມະ.
Adhyaya 41
Adhyāya 41 — Deva-tāratamya-vicāra, Pāpa-vibhāga, Śiva-pūjā-vidhi, and Ācāra-saṅgraha (Mahākāla’s Instruction)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນທາງທິດສະດີແລະຈັນຍາບັນຢ່າງເປັນລະບຽບ ທີ່ພຣະມະຫາກາລາກ່າວຕອບຄໍາຖາມຂອງ ກະຣັນດະຫະມະ. ຕອນຕົ້ນກ່າວເຖິງການຖົມຖຽງເລື່ອງຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງເທວະ: ບາງຄົນຍົກຍ້ອງພຣະສິວະ, ບາງຄົນຍົກຍ້ອງພຣະວິສະນຸ ຫຼື ພຣະພຣະຫມາ ເປັນທາງໄປສູ່ໂມກສະ. ພຣະມະຫາກາລາເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຕັດສິນແບບງ່າຍໆ ແລະຍົກເລື່ອງເກົ່າທີ່ນັກິສີໃນ ໄນມິສາຣັນຍະ ເຄີຍຂໍຄໍາຕັດສິນ ແລະໄດ້ຮັບຄໍາຢືນຢັນທີ່ເຄົາລົບຮູບແບບເທວະຫຼາຍປະການ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ແບ່ງປະເພດບາບຢ່າງລະອຽດ: ບາບທາງໃຈ, ຄໍາເວົ້າ, ແລະກາຍ; ການເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະສິວະຖືກຊີ້ວ່າມີຜົນຮ້າຍແຮງ. ມີການຈັດລໍາດັບຈາກມະຫາປາຕະກະ ຫາ ອຸປະປາຕະກະ ແລະການຜິດຈັນຍາບັນສັງຄົມ ເຊັ່ນ ການຫລອກລວງ, ຄວາມໂຫດຮ້າຍ, ການຂູດຮີດ, ການນິນທາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ພິທີບູຊາພຣະສິວະແບບຫຍໍ້ແຕ່ແນ່ນອນ: ເວລາບູຊາ, ການຊໍາລະ (ລວມບະສະມະ), ການເຂົ້າສະຖານບູຊາ, ການລ້າງສະອາດ, ພາຊະນະນໍ້າ (gaḍuka), ເຄື່ອງຖວາຍ, ທະຍານ, ມັນຕຣະ (ມູລະມັນຕຣະ), ອັຣຄະຍະ, ທູບ-ໄຟ-ນະໄວດຍະ, ນີຣາຈະນະ ແລະຄໍາສັນລະເສີນພ້ອມການຂໍອະໄພ. ສຸດທ້າຍ ມີການລວບລວມອາຈາຣະສໍາລັບຄະຫັດຖະພະກະ: ການປະຕິບັດສັນທະຍາ, ການສໍາລວມຄໍາເວົ້າ, ມາດຕະຖານຄວາມສະອາດກາຍ, ການເຄົາລົບຜູ້ເຖົ້າແລະສິ່ງສັກສິດ, ພ້ອມກົດລະບຽບປະຕິບັດເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ ແລະຄວາມກ້າວໜ້າທາງຈິດວິນຍານ. ຕອນຈົບ ທະວະສະພາຊຸມນຸມກັນຍົກຍ້ອງພຣະມະຫາກາລາ ຢືນຢັນກຽດສຽງຂອງລິງຄະ ແລະຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແລະກ່າວຜົນບຸນແກ່ຜູ້ຟັງ, ຜູ້ສະດຸດທ່ອງ, ຫຼືຜູ້ບູຊາຕາມນີ້.
Adhyaya 42
Aitareya-Māhātmya and Ekādaśī-Jāgara: Vāsudeva Installation, Bhāva-Śuddhi, and Liberation Theology
ບົດ 42 ດໍາເນີນເປັນ 3 ຊ່ວງທີ່ເຊື່ອມກັນ. (1) ນາຣະດະ ເລົ່າທິດສະດີຕີຣຖະ: ສະຖານທີ່ສັກສິດບໍ່ສົມບູນຖ້າບໍ່ມີ ວາສຸເທວະ. ທ່ານບໍລິກຳຢູ່ດ້ວຍຍົກຄະພູຊາດົນນານ ແລະຈະປະມັນຕຣະອັດສະຕາກສະຣະ, ຂໍໃຫ້ “ກະລາ” ຂອງ ວິສນຸ ຖືກສະຖາປະນາເພື່ອປະໂຫຍດສາກົນ; ພຣະວິສນຸຍອມຮັບ ແລະຖືກຕິດຕັ້ງ ກໍ່ໃຫ້ເກີດນາມສັກສິດທ້ອງຖິ່ນ ແລະອໍານາດພິທີກຳ. (2) ບົດນີ້ກໍານົດວິນັຍ ເອກາດະສີ (ເດືອນກາຣຕິກ, ຝ່າຍຂາວ): ອາບນ້ໍາຕາມນ້ໍາທີ່ກໍານົດ, ພູຊາປັນໂຈປະຈາຣະ, ອົບອາຫານ, ຕື່ນຄ່ໍາຄືນດ້ວຍດົນຕຣີ/ອ່ານສະຫຼອງ, ຫຼີກຄວາມໂກດແລະຄວາມຫຍິ່ງ, ແລະໃຫ້ທານ. ມັນຍົກຍ້ອງຄຸນທໍາບັກຕິ-ຈິດຕະທໍາ ແລະກ່າວວ່າຜູ້ຕື່ນຄ່ໍາຄືນຢ່າງສົມບູນ “ບໍ່ເກີດອີກ” (punar na jāyate). (3) ມີຕົວຢ່າງສອນໃຈ: ອາຣຈຸນະຖາມເລື່ອງ ອາຍຕະເຣຍ; ນາຣະດະເລົ່າສາຍຕະກູນ ແລະການເຫັນຄືງງຽບເນື່ອງຈາກຈະປະມັນຕຣະຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນເກີດຄວາມຕຶງໃນເຮືອນ. ອາຍຕະເຣຍສອນວ່າຊີວິດມີຮ່າງກາຍເຕັມໄປດ້ວຍທຸກຂ໌, ການຊໍາລະພາຍນອກບໍ່ພໍຖ້າບໍ່ມີ ພາວະ-ຊຸດທິ (ຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈ), ແລະລໍາດັບ ນິຣເວດ → ໄວຣາກະຍະ → ຍານ → ຮູ້ຈັກວິສນຸ → ໂມກສະ. ພຣະວິສນຸປາກົດ ຮັບສະໂຕຕຣະ ໃຫ້ພອນ ຕັ້ງຊື່ພະລັງຂອງສະໂຕຕຣະວ່າ “ອະຄາ-ນາຊະນ” ແລະນໍາໃຫ້ໄປ ໂກຕິຕີຣຖະ ພ້ອມບົດບາດພິທີ Harimedhas; ທ້າຍສຸດ ອາຍຕະເຣຍບັນລຸການຫຼຸດພົ້ນດ້ວຍການລະລຶກວາສຸເທວະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
Adhyaya 43
Bhattāditya-pratiṣṭhā, Sūrya-stuti (aṣṭottara-śata-nāma), and Arghya-vidhi at Kāmarūpa
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາ ໂດຍນາຣະດາເລົ່າໃຫ້ອາຣຊຸນຟັງເຖິງການປະຕິບັດສຸຣະຍະພັກຕິ (Sūrya-bhakti) ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງປະຊາຊົນໃນກາມະຣູປະ. ເລີ່ມດ້ວຍການສັນລະເສີນພຣະອາທິດວ່າເປັນຜູ້ຫຼ້ຽງດູໂລກທັງປວງ ແລະກ່າວວ່າການລະລຶກ, ການສັນລະເສີນ, ແລະການບູຊາປະຈໍາວັນ ນໍາມາທັງຜົນໂລກີ ແລະການຄຸ້ມຄອງ. ຫຼັງຈາກຕະປະສະຍາອັນຍາວນານ ພຣະສຸຣະຍະປາກົດພຣະອົງໂດຍກົງ ແລະປະທານພອນໃຫ້ “ກາມະຣູປະ-ກະລາ” ຂອງພຣະອົງດໍາລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ນາຣະດາຈຶ່ງປະຕິສະຖາປະນາພຣະອົງໃນນາມ “ພັດຕາດິຕະຍະ” ແລະຖວາຍສະຕຸຕິແບບອັດຖົດຕະຣະ-ສະຕະ (108 ນາມ) ຍົກຍ້ອງພຣະອາທິດເປັນຜູ້ປົກຄອງຈັກກະວານ, ຜູ້ຮັກສາໂລກ, ຜູ້ຄ້ໍາຈຸນທຳມະ, ແລະຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌. ຕໍ່ມາອາຣຊຸນຂໍຮູ້ວິທີຖວາຍອາຣຄະຍະ (arghya) ໃນຕອນເຊົ້າ. ນາຣະດາອະທິບາຍພິທີ: ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ, ຈັດເຮັດມັນດະລະ, ກຽມພາຊະນະອາຣຄະຍະແລະສິ່ງປະກອບ, ທໍາດະຍານພຣະສຸຣະຍະ 12 ປາງ, ອ່ານມົນອັນເຊີນ, ແລະຖວາຍຂອງບູຊາ (pādya, snāna, vastra, yajñopavīta, ເຄື່ອງປະດັບ, ນ້ໍາຫອມ/ຂີ້ເຜິ້ງ, ດອກໄມ້, ທູບ, naivedya) ກ່ອນຈົບດ້ວຍການຂໍອະໄພ ແລະວິສັດຊະນາ. ທ້າຍບົດຍັງກໍານົດສະຖານທີ່ສັກສິດ: ກຸນດະໃນປ່າທີ່ຜູກພັນກັບກາມະຣູປະ-ກະລາ, ການອາບນ້ໍາມົງຄຸນໃນ Māgha-śukla-saptamī, ການບູຊາລົດຮົບແລະຂະບວນລົດ (rathayātrā), ພ້ອມສັນຍາຜົນບຸນເທົ່າທຽມຕີຣຖະໃຫຍ່ ແລະຢືນຢັນວ່າພັດຕາດິຕະຍະປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດ ຊ່ວຍລ້າງບາບ ແລະເສີມທຳມະໃຫ້ແຂງແຮງໂດຍທັນທີ.
Adhyaya 44
दिव्य-शपथ-प्रकरणम् (Divya Ordeals and Oath-Procedure Discourse)
ອາຣຊຸນຂໍໃຫ້ອະທິບາຍໃຫ້ແຈ້ງເກືອບກັບ «divya» ພິທີທົດສອບຄວາມຈິງ ເມື່ອບໍ່ມີຫຼັກຖານ ແລະຄະດີຍັງຂັດແຍ້ງ. ນາຣະດາລຽງລາຍຊື່ divyāni ທີ່ຮັບຮອງ ແລະວາງໄວ້ໃນຈັນຍາບັນການປົກຄອງ: ການສາບານໃຊ້ເພື່ອຕັ້ງຄວາມຈິງໃນຄະດີຂັດແຍ້ງ ການກ່າວຫາ ແລະອາຊະຍາກຳຮ້າຍແຮງ. ບົດນີ້ເນັ້ນຊ້ຳວ່າ ຄຳສາບານທີ່ເທັດບໍ່ອາດປິດບັງຈາກພະຍານເທວະ—ດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ລົມ, ໄຟ, ແຜ່ນດິນ, ນ້ຳ, ໃຈ/ມະນະສຳນຶກ, ຍະມະ, ກາງວັນ/ກາງຄືນ, ຍາມສົມຄວນ ແລະ ທັມມະ—ແລະການສາບານຢ່າງຫຼິ້ນໆ ຫຼືຫຼອກລວງ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍຂັ້ນຕອນຂອງການທົດສອບຫຼາຍຢ່າງ: ຕຸລາ/ຕາຊັ່ງ, ພິດ, ໄຟ (ຈັບເຫຼັກຮ້ອນ), ເມັດຖົ່ວ/ຄຳຮ້ອນ, ໃບໄຖ/ກວດລີ້ນ, ເຂົ້າ (ເກັ່ງກັບຄະດີລັກ), ແລະ ນ້ຳ (ໄລຍະເວລາຈົມນ້ຳ). ບົດຮຽນລວມຄື ພິທີເຫຼົ່ານີ້ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຕ້ອງຄວບຄຸມດ້ວຍກົດລະບຽບ ສຳລັບກະສັດແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ ຕ້ອງມີຜູ້ດຳເນີນທີ່ຊຳນານ ເປັນກາງ ແລະມີການປ້ອງກັນການບິດເບືອນ.
Adhyaya 45
बहूदकतīर्थे नन्दभद्र-सत्यव्रतसंवादः (Nandabhadra–Satyavrata Dialogue at Bahūdaka Tīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ນາຣະດະ ກໍານົດສະຖານທີ່ຂອງທຳມະກະຖາຢູ່ ບະຫູດະກະ ຕີຣຖະ ໃນດິນແດນກາມະຣູປະ ແລະອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຊື່ ພ້ອມຄວາມສັກສິດຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ. ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງຕະປະສະຍາຂອງ ກະປິລະ ແລະການປະດິດຕັ້ງ ກະປິເລສະວະຣະ ລິງຄະ ເພື່ອເປັນທີ່ບູຊາ. ຕໍ່ມາເລື່ອງນໍາເຂົ້າສູ່ ນັນທະພັດຣະ ຜູ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງສິນທຳ: ມີວິໄນໃນຄວາມຄິດ ຄໍາເວົ້າ ແລະການກະທໍາ, ອຸທິດໃຈບູຊາພຣະສິວະ, ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບທີ່ຍຸດຕິທໍາ ບໍ່ຫລອກລວງ ແມ່ນແຕ່ການຄ້າກໍໄດ້ກໍາໄລນ້ອຍແຕ່ສຸດຊື່. ນັນທະພັດຣະ ປະຕິເສດການສັນລະເສີນຢ່າງງ່າຍໆຕໍ່ ຍັດຍະ, ສັນຍາສະ, ກະສິກໍາ, ອໍານາດໂລກີ, ແລະແມ່ນແຕ່ການເດີນທາງຈາລິກ ຫາກຂາດຄວາມບໍລິສຸດ ແລະອະຫິງສາ. ທ່ານອະທິບາຍວ່າ “ຍັດຍະແທ້” ແມ່ນພັກຕິອັນຈິງໃຈທີ່ເຮັດໃຫ້ເທວະດາພໍໃຈ ແລະຕົນເອງຈະບໍລິສຸດໄດ້ດ້ວຍການຢຸດບາບ. ຄວາມຂັດແຍ້ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອ ສັດຍະວຣະຕະ ຜູ້ສົງໄສຂ້າງເຄີຍ ພະຍາຍາມຈັບຜິດ ແລະນໍາເອົາເຫດຮ້າຍ (ສູນເສຍລູກ ແລະພັນລະຍາ) ມາເປັນຫຼັກຖານຕໍ່ຕ້ານທຳມະ ແລະການບູຊາລິງຄະ. ລາວຍັງກ່າວເຖິງຄຸນນະພາບ-ຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງຄໍາເວົ້າ ແລະສະເໜີທັດສະນະ “ສະວະພາວະ” ທີ່ປະຕິເສດເຫດອັນເທວະ. ນັນທະພັດຣະ ຕອບກັບວ່າ ຄວາມທຸກກໍປາກົດໃນຜູ້ບໍ່ມີສິນທຳເຊັ່ນກັນ, ປົກປ້ອງການບູຊາລິງຄະດ້ວຍຕົວຢ່າງຂອງເທວະດາ ແລະວີຣະຊົນຜູ້ສ້າງລິງຄະ. ທ້າຍສຸດທ່ານເດີນທາງໄປຫາ ບະຫູດະກະ-ກຸນດະ ແລະຢືນຢັນວ່າ ທຳມະມີອໍານາດເມື່ອອີງໃສ່ປະມານທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້: ເວດະ, ສະມຣິຕິ, ແລະເຫດຜົນທີ່ສອດຄ່ອງກັບທຳມະ.
Adhyaya 46
Bahūdaka-kuṇḍa Māhātmya and the Instruction on Guṇas, Karma, and Detachment (बाहूदककुण्डमाहात्म्यं तथा गुणकर्मवैराग्योपदेशः)
ອັດທະຍາຍນີ້ກ່າວເຖິງມະຫາອານຸພາບຂອງ ບາຮູດະກະກຸນດະ ແລະຄໍາສອນເກືອບກັບ ຄຸນະ, ກັມມະ, ແລະ ວິຣາກະ (ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ) ຢູ່ໃນກອບເລື່ອງຕີຣຖະ. ນັນດະພັດຣະ ຫຼັງຈາກບູຊາ ກະປິເລສະວະຣະ-ລິງຄະ ທີ່ຝັ່ງບາຮູດະກະກຸນດະ ໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມຢ່າງລຶກຊຶ້ງວ່າ: ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະບໍລິສຸດ ຈຶ່ງສ້າງໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍທຸກຂ໌, ການພັດພາກ, ແລະຊະຕາກຳບໍ່ເທົ່າກັນ (ສະວັນ/ນະຣົກ)។ ເດັກນ້ອຍອາຍຸ 7 ປີທີ່ເຈັບໄຂ້ໄດ້ມາເຖິງ ແລະອະທິບາຍວ່າ ທຸກຂ໌ທາງກາຍແລະໃຈມີເຫດປັດໃຈຊັດເຈນ; ຮາກຂອງທຸກຂ໌ໃຈແມ່ນ “ສເນຫະ” (ຄວາມຜູກພັນ/ຍຶດຕິດ) ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດ ຣາກະ, ກາມະ, ໂກຣທະ, ແລະ ຕຣິສນາ. ລາວຍົກອະທິບາຍແນວ ປຣະກຣິຕິ–ປຸຣຸສະ, ການເກີດຂອງຄຸນະ, ອະຫັງກາຣະ, ຕັນມາຕຣະ ແລະ ອິນທຣິຍະ; ພ້ອມຊີ້ວ່າຄວນກັ່ນກອງ ຣະຊັສ ແລະ ຕະມັສ ໂດຍອາໄສ ສັດຕະວະ ເພື່ອດໍາເນີນທາງທຳມະຢ່າງບໍ່ມີອະຫັງກາຣະ। ເມື່ອຖາມວ່າເປັນຫຍັງຜູ້ພັກດີຍັງປະສົບທຸກຂ໌, ເດັກນ້ອຍອະທິບາຍເລື່ອງຄວາມບໍລິສຸດ/ບໍ່ບໍລິສຸດໃນການບູຊາ, ການສຸກງອມຂອງຜົນກັມມະທີ່ຫຼີກບໍ່ໄດ້, ແລະພຣະກະຣຸນາທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຜົນກັມມະຖືກຮັບຮອງຫຼືຖືກສິ້ນໄປໄວໃນຫຼາຍຊາດ. ທ້າຍສຸດລາວເຜີຍອະດີດຊາດ (ນັກເທດສະນາຈອມປອມ ຖືກລົງໂທດໃນນະຣົກ ແລະເກີດໃໝ່ຫຼາຍຍົນິ, ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກ ວຽາສະ ດ້ວຍມັນຕຣະສາຣັສວະຕະ) ແລະກໍານົດພິທີ: ອົບອາຫານ 7 ມື້ ແລະຈັບຈິດຈະປະພຣະອາທິດ, ເຜົາສົບທີ່ຕີຣຖະທີ່ລະບຸ, ຈົມກະດູກ, ແລະຕິດຕັ້ງຮູບ ພາສະກະຣະ ທີ່ບາຮູດະກະ. ພະລະສ່ວນຜົນບຸນກ່າວເຖິງອານິສົງຂອງການອາບນ້ໍາ, ຖວາຍບູຊາ, ກະທໍາພິທີ, ຖວາຍທານ, ເລີ້ຍງອາຫານ, ການຕ້ອນຮັບຂອງສະຕຣີ, ການຝຶກໂຢກະ ແລະການຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈົນເຖິງຄໍາສັນຍາເພື່ອມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ।
Adhyaya 47
Śakti-vyāpti, Digdevī-sthāpana, Navadurgā-pratiṣṭhā, and Tīrtha-phalapradāna (Chapter 47)
ອັດທະຍາຍ 47 ນຳເສີນຄຳສອນທາງເທວະວິທະຍາຢ່າງເປັນລະບຽບເກືອບກ່ຽວກັບ «Śakti» ໃນຖານະ Prakṛti ອັນຖາວອນ ແລະແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ດັ່ງກັບການແຜ່ຊຶມຂອງພຣະຜູ້ສູງສຸດ. Śakti ອາດເປັນເຫດໃຫ້ເກີດພັນທະ ຫຼືເປັນທາງໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ຕາມທິດທາງໃຈ ແລະການບູຊາ. ບົດນີ້ເຕືອນວ່າຜູ້ທີ່ລະເລີຍ Śakti ຈະຕົກຕ່ຳທາງຈິດວິນຍານ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງຢູ່ວາຣານະສີກ່ຽວກັບໂຍຄີທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ຈັດວາງພູມສາດພິທີກຳຕາມທິດ: ສະຖາປະນາມະຫາŚakti 4 ປະຈຳສີ່ທິດ—Siddhāmbikā (ຕາເວັນອອກ), Tārā (ທິດໃຕ້; ຜູກພັນກັບເຫດການ Kūrma ແລະການຄຸ້ມຄອງລະບຽບເວດ), Bhāskarā (ຕາເວັນຕົກ; ເພີ່ມພະລັງໃຫ້ດວງອາທິດແລະດາວ), Yoganandinī (ທິດເໜືອ; ກ່ຽວກັບຄວາມບໍລິສຸດໂຍຄະ ແລະ Sanaka). ຈາກນັ້ນກ່າວເຖິງນວະດຸຣກາ 9 ອົງທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕີຣຖະ: Tripurā, Kolambā (ມີບໍ່ນ້ຳຜູກກັບ Rudrāṇī; ອາບນ້ຳດີພິເສດໃນ Māgha Aṣṭamī; ອ້າງວ່າເຫນືອກວ່າຕີຣຖະໃຫຍ່), Kapāleśī, Suvarṇākṣī, Mahādurgā/Carcitā (ປະທານຄວາມກ້າຫານ; ມີຕົວຢ່າງອະນາຄົດການປົດປ່ອຍວິລະຊົນທີ່ຖືກມັດ), Trailokyavijayā, Ekavīrā, Harasiddhi (ເກີດຈາກກາຍ Rudra; ປ້ອງກັນການລົບກວນຂອງ ḍākinī), ແລະ Caṇḍikā/Navamī ຢູ່ມຸມ Īśāna (ມີມູນຕຳນານການຮົບກັບ Caṇḍa–Muṇḍa, Andhaka, Raktabīja). ບົດນີ້ກຳນົດການບູຊາ Navarātra ດ້ວຍ bali, pūpa, naivedya, dhūpa, gandha ແລະກ່າວເຖິງຜົນຄຸ້ມຄອງໃນທີ່ສາທາລະນະເຊັ່ນຖະໜົນແລະສາມແຍກ. ຍັງເລົ່າເຖິງ Bhūtamātā/Guhāśakti ຜູ້ກຳນົດຂອບເຂດໃຫ້ສັດທີ່ກໍ່ກວນ ແລະປະທານພອນແກ່ຜູ້ບູຊາໃນວັນ Vaiśākha darśa ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ກຳນົດ. ທ້າຍສຸດ ຕີຣຖະນີ້ຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າເປັນທີ່ສະຖິດຂອງເທວີຫຼາຍອົງຫຼາຍສະຖານ ແລະການເຂົ້າຮ່ວມພິທີແມ່ນກົນໄກໃຫ້ເກີດລະບຽບຄຸນທຳ ການຄຸ້ມຄອງ ແລະຄວາມສຳເລັດຕາມປາດຖະໜາ.
Adhyaya 48
स्तम्भतीर्थमाहात्म्ये सोमनाथवृत्तान्तवर्णनम् (Somanātha Account within the Glory of Stambha-tīrtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍນາຣະດະປະກາດວ່າຈະອະທິບາຍຢ່າງແຈ້ງເຈນເຖິງມະຫາຕະມະຍະຂອງໂສມະນາຖ (Somanātha) ໂດຍຊີ້ວ່າການຟັງ ແລະການສວດ/ອ່ານ ເປັນເຄື່ອງມືໃຫ້ພົ້ນບາບ (pāpa-mokṣa)។ ພຣາຫມັນສອງຄົນຜູ້ມີລັດສະໝີ—ອູຣຊະຍັນຕະ (Ūrjayanta) ແລະ ປຣາເລຍ (Prāleya)—ໄດ້ພົບຄຳກອນສັນລະເສີນປຣະພາສະ (Prabhāsa) ແລະຕີຣຖະທັງຫຼາຍ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕັ້ງໃຈເດີນທາງໄປອາບນ້ຳພິທີ। ການເດີນທາງຂອງເຂົາເຈົ້າຜ່ານປ່າ ແລະແມ່ນ້ຳຫຼາຍສາຍ ຮວມທັງນະຣະມະດາ (Narmadā) ແລະເຂົ້າສູ່ດິນແດນສັກສິດທີ່ພັນລະນາເປັນຈຸດພົບກັນຂອງດິນ-ທະເລ। ຄວາມເມື່ອຍລ້າ ຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະຄວາມກະຫາຍນ້ຳ ເປັນດັ່ງການທົດສອບວິໄນຂອງຜູ້ແສວງບຸນ; ເຂົາເຈົ້າລົ້ມລົງໃກ້ສິດທະລິງຄະ (Siddhaliṅga) ແລະນົບນ້ອມຕໍ່ສິດທະນາຖ (Siddhanātha)។ ໃນພາວະກ້ຳກືນນັ້ນ ມີການກ່າວວ່າລິງຄະໄດ້ປາກົດ ພ້ອມສຽງສະຫວັນ ແລະຝົນດອກໄມ້ ໃຫ້ຜົນແກ່ປຣາເລຍເທົ່າກັບໂສມະນາຖ ແລະຊີ້ວ່າມີລິງຄະຕັ້ງຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລ। ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນກັບໄປຫາປຣະພາສະ ແລະລະບຸແນວຄິດ “ໂສມະນາຖສອງພາກ” ທີ່ເຊື່ອມກັບນັກເດີນທາງທັງສອງ। ບົດນີ້ຍັງແນະນຳຮາຏະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara): ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຖືກພັນລະນາວ່າຕັ້ງລິງຄະ ແລະມີບົດສັນລະເສີນທີ່ນັບຮູບສາກົນຂອງພຣະສິວະຕາມອັດຖະມູຣຕິ (aṣṭamūrti) ເຊັ່ນ ຕາເວັນ/ໄຟ, ແຜ່ນດິນ, ລົມ, ຟ້າ/ສຽງ ແລະອື່ນໆ। ຟະລະສຣຸຕິສຸດທ້າຍກ່າວວ່າ ການສວດຫຼືຟັງບົດສັນລະເສີນຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະການລະລຶກຮາຏະເກສະວະຣະ ນຳໄປສູ່ສາຍຸຊະຍະ (sāyujya) ກັບພຣະສິວະອັດຖະມູຣຕິ ແລະຢືນຢັນວ່າບ່ອນບຸນມີຫຼາຍທີ່ຈຸດພົບກັນຂອງດິນ-ທະເລ។
Adhyaya 49
Jayāditya-Māhātmya and the Discourse on Karma, Rebirth, and the ‘Twofold Food’
ອາຣຈຸນຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຕີຣຖະສຳຄັນທີ່ຖືກສ້າງໄວ້ໃນມະຫີນະຄະຣະກະ. ນາຣະດະແນະນຳສະຖານທີ່ ແລະຍົກຍ້ອງ «ຊະຍາອາທິຕະຍະ» (ຮູບແຫ່ງພະອາທິດ) ວ່າການລະລຶກນາມຈະບັນເທົາໂລກໄພ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈສຳເລັດ; ແມ່ນແຕ່ເຫັນກໍເປັນມົງຄຸນ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະເລົ່າເຫດການໃນອະດີດ: ທ່ານໄປຍັງໂລກພະອາທິດ ແລະພະພາສະກະຣະຖາມເຖິງພຣາຫມະນທີ່ອາໄສຢູ່ສະຖານທີ່ທີ່ນາຣະດະຕັ້ງໄວ້. ນາຣະດະບໍ່ຍອມຊົມຫຼືຕິ ເນື່ອງຈາກທັງສອງມີອັນຕະລາຍທາງຈິດທຳ ແລະວາຈາ; ຈຶ່ງແນະໃຫ້ເທວະດາໄປພິສູດເອງ. ພະພາສະກະຣະແປງເປັນພຣາຫມະນເຖົ້າ ໄປຮອດແຖບຝັ່ງນ້ຳໃກ້ຊຸມຊົນ ແລະພຣາຫມະນທ້ອງຖິ່ນນຳໂດຍຮາຣີຕະຕ້ອນຮັບເປັນອະຕິຖິ. ແຂກຂໍ «ປະຣະມະ-ໂພຊະນະ» ແລະກະມະຖະ ລູກຂອງຮາຣີຕະ ອະທິບາຍວ່າອາຫານມີສອງຢ່າງ: ອາຫານທົ່ວໄປທີ່ອີ່ມກາຍ ແລະອາຫານສູງສຸດຄືການຟັງ-ສອນທຳ ທີ່ຫຼ້ຽງອາຕະມັນ/ຜູ້ຮູ້ແຫ່ງສະໜາມ (ເກສະຕຣະຊະຍະ). ແຂກຖາມເຖິງການເກີດ ການດັບ ແລະທາງໄປຫຼັງກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ; ກະມະຖະຕອບໂດຍແບ່ງກຳ (ສັດຕະວິກ, ຕາມະສະ, ແລະປົນ) ແລະອະທິບາຍການເກີດໃໝ່ໄປສະຫວັນ ນະຣົກ ສັດ ແລະມະນຸດ. ບົດທ້າຍພາໄປສູ່ການພັດທະນາໃນຄັນ ແລະຄວາມທຸກໃນຄັນ ພ້ອມພາບກາຍເປັນ «ເຮືອນ» ທີ່ຜູ້ຮູ້ສະໜາມອາໄສ; ການຫຼຸດພົ້ນ ສະຫວັນ ແລະນະຣົກ ລ້ວນຖືກສືບຫາຜ່ານການກະທຳ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ.
Adhyaya 50
Śarīra–Brahmāṇḍa-sāmya, Dhātu–Nāḍī-vyavasthā, and Karma–Preta-yātrā (Body–Cosmos Correspondence and Post-mortem Ethics)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາແບບລະອຽດ. ອາຕິຖິ ຂໍຄຳສອນເກືອບກ່ຽວກັບລັກສະນະຮ່າງກາຍ; ກະມະຖະ ຕອບວ່າ ຮ່າງກາຍແມ່ນຈັກກະວານນ້ອຍ ສອດຄ່ອງກັບຈັກກະວານໃຫຍ່: ສ່ວນຕ່າງໆຂອງຮ່າງກາຍຖືກຈັດວາງເທົ່າກັບຊັ້ນໂລກຈາກ ປາຕາລາ ຫາ ສັດຍະໂລກ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງລຽງລຳດັບທາດ 7 (ຜິວ, ເລືອດ, ເນື້ອ, ໄຂມັນ, ກະດູກ, ໄຂກະດູກ, ນ້ຳເຊື້ອ) ຈຳນວນກະດູກ ແລະ ນາດີ ພ້ອມອະວັຍະວະສຳຄັນທັງພາຍນອກ-ພາຍໃນ. ຕໍ່ມາເປັນສະຣີຣະວິທະຍາແບບໜ້າທີ່: ນາດີຫຼັກ (ສຸສຸມນາ, ອິດາ, ປິງກະລາ), ວາຍຸ 5 (ປຣານ, ອະປານ, ສະມານ, ອຸດານ, ວະຍານ) ແລະພະລະກິດທາງກັມມະ; ໄຟຍ່ອຍອາຫານ 5 (ປາຈະກະ, ຣັນຈະກະ, ສາທະກະ, ອາໂລຈະກະ, ພຣາຈະກະ) ແລະດ້ານໂສມ/ກະພະ (ເຊັ່ນ ກະເລດະກະ, ໂບດະກະ, ຕັຣປະນະ, ສະເລສະມະກະ, ອາລັມບະກະ). ອາຫານກາຍເປັນ ຣະສະ ແລ້ວເປັນເລືອດ ແລະທາດຕໍ່ໆໄປ; ຂອງເສຍອອກທາງທີ່ພັກຂອງມະລະ 12 ປະການ. ທ້າຍບົດຫັນໄປສູ່ຈັນຍາບັນແລະຫຼັງຄວາມຕາຍ: ຮ່າງກາຍຄວນຖືກຮັກສາເປັນເຄື່ອງມືເພື່ອບຸນ, ແລະຜົນກັມມະເກີດຕາມເວລາ ສະຖານທີ່ ແລະກຳລັງ. ເມື່ອຕາຍ ຈີວະອອກຈາກຮູຮ່າງຕ່າງໆຕາມກັມມະ, ຮັບຮູບອະຕິວາຫິກ ແລະຖືກນຳໄປຫາອານາເຂດຂອງຍະມະ, ພົບນິມິດແມ່ນ້ຳ ວາຍຕະຣະນີ ແລະສະພາບໃນໂລກເປຣຕະ. ການຖວາຍທານ ແລະ ສຣາດທະ (ຮວມທັງພິທີຄົບປີ ແລະ ສະປິນຑີກະຣະນະ) ຊ່ວຍຜ່ອນຄາຍສະຖານະເປຣຕະ; ກັມມະປົນກັນຍ່ອມໃຫ້ຜົນປາຍທາງປົນກັນ (ສະຫວັນ/ນະຣົກ) ຕາມສັດສ່ວນແຫ່ງການກະທຳ.
Adhyaya 51
Jayāditya-pratiṣṭhā, Karma-phala Lakṣaṇa, and Sūrya-stuti (जयादित्यप्रतिष्ठा—कर्मफललक्षण—सूर्यस्तुति)
ບົດນີ້ເຄື່ອນໄຫວເປັນ 3 ຕອນທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ. (1) ກະມະຖະຕອບຄວາມສົງໄສເກືອບເລື່ອງຊີວິດຫຼັງຄວາມຕາຍ ໂດຍຈັດລະບົບ “ລັກສະນະຜົນກຳ” ເປັນບັນຊີສອນ: ອາການທາງຮ່າງກາຍທີ່ເຫັນໄດ້ ເຊັ່ນ ໂລກໄພ, ພິການ, ການຖືກກັນອອກຈາກສັງຄົມ ຖືກເຊື່ອມກັບການລ່ວງລະເມີດ ເຊັ່ນ ຄວາມຮຸນແຮງ, ລັກຂໂມຍ, ການຫລອກລວງ, ປະພຶດທາງເພດຜິດທຳ, ບໍ່ເຄົາລົບຄູອາຈານ, ແລະ ທຳຮ້າຍງົວ ຫຼື ຜູ້ບໍລິສຸດ. (2) ຕໍ່ມາເປັນການປິດທ້າຍແບບສອນທຳ: ຄວາມສຸກໃນສອງໂລກເກີດຈາກທຳ (dharma) ແລະ ອະທຳ (adharma) ນຳທຸກ; ຊີວິດສັ້ນທີ່ມີການກະທຳ “ຂາວ” ບໍລິສຸດ ດີກວ່າຊີວິດຍາວທີ່ຕໍ່ຕ້ານສອງໂລກ. (3) ເລື່ອງຫັນໄປສູ່ການສະຖາປະນາສັກສິດ: ນາຣະດະ ແລະ ພຣາຫມັນສັນລະເສີນຄຳສອນຂອງກະມະຖະ; ພຣະສູຣະຍະ (Sūrya) ປາກົດ ອະນຸໂມທະນາ ແລະ ປະທານພອນ. ພຣາຫມັນຂໍໃຫ້ປະທັບຢູ່ຖາວອນ; ພຣະອາທິດຕົກລົງ ໄດ້ນາມ “ຊະຍາອາທິດຕະຍະ” ແລະ ສັນຍາຈະບັນເທົາຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ໂລກໄພໃຫ້ຜູ້ນະມັດສະການ. ກະມະຖະຈຶ່ງສະດຸດີ (ແນວ Jayādityāṣṭaka) ແລະ ພຣະອາທິດກຳນົດເວລາພິທີ (ໂດຍສະເພາະວັນອາທິດ ແລະ ເດືອນ Āśvina), ຂອງບູຊາ, ການອາບນ້ຳທີ່ Koṭitīrtha, ແລະ ຜົນແຫ່ງການຊຳລະບາບ ກັບການໄດ້ເຖິງ Sūryaloka; ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າຜົນບຸນເທົ່າກັບຕີຣຖະຊື່ດັງຫຼາຍແຫ່ງ.
Adhyaya 52
कोटितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Koti-tīrtha Māhātmya: The Glory and Ritual Efficacy of Koti Tirtha)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາ ທີ່ອາຣຊຸນຖາມນາຣະດະ ໃຫ້ອະທິບາຍກ່ຽວກັບກຳເນີດ ແລະການສ້າງ «ໂກຕິຕີຣຖະ» ພ້ອມເຫດທີ່ຜົນບຸນຂອງມັນຖືກປະກາດ. ນາຣະດະເລົ່າວ່າ ພຣະພຣະຫມາຖືກນຳມາຈາກພຣະຫມາໂລກ ແລະເມື່ອພຣະອົງລະລຶກເຖິງຕີຣຖະຈຳນວນຫຼາຍຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ຕີຣຖະເຫຼົ່ານັ້ນຈາກສະຫວັນ ໂລກມະນຸດ ແລະປາຕາລ ກໍມາປາກົດພ້ອມລິງຄະຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳ ແລະບູຊາ ພຣະພຣະຫມາສ້າງສະຣະວະຣະ (ທະເລສາບ) ດ້ວຍຈິດ ແລະອອກຂໍ້ບັງຄັບໃຫ້ຕີຣຖະທັງໝົດສະຖິດຢູ່ໃນທະເລສາບນັ້ນ; ການບູຊາລິງຄະອົງດຽວທີ່ນັ້ນ ເທົ່າກັບບູຊາລິງຄະທັງປວງ. ພຣະຄຳຟັງຜົນບຸນກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳທີ່ໂກຕິຕີຣຖະ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບທີ່ຕີຣຖະ ແລະແມ່ນ້ຳທັງໝົດ ຮວມທັງຄົງຄາ. ການເຮັດສຣາດທະ ແລະຖວາຍປິນດະ ໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈບໍ່ສິ້ນສຸດແກ່ບັນພະບຸລຸດ; ການບູຊາໂກຕີອີສະວະຣະ ໄດ້ບຸນເທົ່າກັບບູຊາລິງຄະໜຶ່ງໂກຕິ. ຕໍ່ມາໄດ້ຍົກຕົວຢ່າງພຣະຣິສີ: ອະຕຣິສ້າງອະຕຣີອີສະວະຣະທາງໃຕ້ ແລະຂຸດອ່າງນ້ຳ; ພາຣະດວາຊະຕັ້ງພາຣະດວາເຊອີສະວະຣະ ແລະປະພຶດຕະປະສະ-ຍັດຍະ; ໂກຕະມະບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຮຸນແຮງເພື່ອຮ່ວມກັບອະຫະລະຍາ ແລະອະຫະລະຍາສ້າງອະຫະລະຍາ-ສະຣະ; ອາບນ້ຳ ແລະປະກອບພິທີທີ່ນັ້ນ ພ້ອມບູຊາໂກຕະເມອີສະວະຣະ ນຳໄປສູ່ພຣະຫມາໂລກ. ບົດນີ້ຍັງກຳຊັບຫຼັກທານ: ການໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມະນະຄົນດຽວດ້ວຍສັດທາ ເທົ່າກັບເຮັດໃຫ້ “ໜຶ່ງໂກຕິ” ອິ່ມໃຈ; ທານທີ່ໃຫ້ໃນສະຖານທີ່ນີ້ເພີ່ມພູນບຸນຢ່າງຫຼາຍ, ແຕ່ການສັນຍາຈະໃຫ້ແລ້ວບໍ່ໃຫ້ ຖືກຕຳນິຢ່າງຮຸນແຮງ. ມີການຊີ້ເວລາທີ່ຜົນພິທີແຮງຂຶ້ນ: ເດືອນມາຄະ, ມະກະຣະ-ສັງກຣານຕິ, ກັນຍາ-ສັງກຣານຕິ, ແລະເດືອນກາຣຕິກະ ຈົນເທົ່າກັບໂກຕິຍັດຍະ. ທ້າຍສຸດ ຍົກຍ້ອງການຕາຍ, ການເຜົາສົບ, ແລະການປ່ອຍອັດຖິທີ່ກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ນີ້ ວ່າເກີນກວ່າຄຳພູດຈະພັນລະນາໄດ້ ເພື່ອຢືນຢັນຄວາມພິເສດຂອງໂກຕິຕີຣຖະ.
Adhyaya 53
त्रिपुरुषशालामाहात्म्य–नारदीयसरोमाहात्म्य–द्वारदेवीपूजाफलवर्णनम् (Chapter 53: Glory of the Trīpuruṣa Śālā, Nārādīya Pond, and Gate-Goddess Worship Results)
ອັດຍາຍ 53 ເປັນການລວບລວມເລື່ອງຕີຣຖະ ແລະ ພິທີກຳ ໂດຍຜ່ານສຽງຂອງນາຣະດະ (Nārada)। ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ນາຣະດະກັງວົນວ່າສະຖານທີ່ສັກສິດຈະສູນຫາຍ ເລຍບູຊາພຣະຕຣິມູຣຕິ—ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ພຣະມະເຫສະວະຣ—ແລະຂໍພອນໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນບໍ່ຫາຍໄປ ແລະມີກຽດຊື່ຍືນຍົງ; ພຣະຕຣິມູຣຕິປະທານການຄຸ້ມຄອງໂດຍສະຖິດເປັນອຳນາດສ່ວນ (aṃśa) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ। ຕໍ່ມາ ຄຳພີກຳນົດກົນໄກການປົກປ້ອງທາງພິທີ-ທາງທຳ: ພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ຈັກວິຊາ ສວດສ່ວນຂອງເວດະຕາມເວລາ—Ṛg ຕອນເຊົ້າ, Yajus ຕອນທ່ຽງ, Sāman ໃນຍາມທີສາມ—ແລະເມື່ອຖືກຄຸກຄາມ ໃຫ້ກ່າວສູດຄຳສາບທີ່ໜ້າສາລາ ໂດຍປະກາດວ່າສັດຕູຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໃນໄລຍະທີ່ກຳນົດ ເປັນການບັງຄັບໃຊ້ຄຳປະຕິຍານຄຸ້ມຄອງທີ່ໄດ້ຮັບໄວ້ແຕ່ກ່ອນ। ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງຫັນໄປຫາ “ນາຣາດີຍະ-ສະຣະສ” ທີ່ນາຣະດະຂຸດສະລະ ແລະນຳນ້ຳອັນປະເສີດຈາກຕີຣຖະທັງປວງມາເຕີມ. ການອາບນ້ຳ ແລະເຮັດ śrāddha/ທານ ທີ່ນັ້ນ—ໂດຍພິເສດໃນເດືອນ Āśvina ວັນອາທິດ—ຊ່ວຍໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈຍາວນານ ແລະທານຖືກກ່າວວ່າເປັນ “ອັກສະຍະ” (ບໍ່ໝົດສິ້ນ)។ ອີກຊັ້ນໜຶ່ງ ກ່າວເຖິງຕະປະສະຍາຂອງນາກາ ເພື່ອພົ້ນຈາກຄຳສາບຂອງກັດຣູ (Kadru) ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການປະດິດຕັ້ງ Nāgeśvara-liṅga; ການບູຊາທີ່ນັ້ນໃຫ້ບຸນຫຼາຍ ແລະບັນເທົາຄວາມຢ້ານກົວທີ່ກ່ຽວກັບງູ. ທ້າຍສຸດ ກ່າວເຖິງເທວີປະຈຳປະຕູ—ທັງ “Apara-dvārakā” ແລະເທວີຢູ່ປະຕູເມືອງ—ໂດຍການອາບໃນກຸນດະ ແລະບູຊາໃນວັນກຳນົດ (Caitra kṛṣṇa-navamī, Āśvina navarātra) ຈະກຳຈັດອຸປະສັກ ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ ແລະໄດ້ພອນເລື່ອງຄວາມຮັ່ງມີ/ລູກຫຼານ ຕາມຟະລະຊຣຸຕິ।
Adhyaya 54
Nārada’s Wandering, Dakṣa’s Curse, and the Kārttika Prabodhinī Rite at Nārada-kūpa (नारदचापल्य-शापकथा तथा प्रबोधिनी-विधिः)
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍຜ່ານການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ ແລະການເລົ່າຕໍ່ກັນແບບປຸຣານະ. ນາຣະດະກ່າວເຖິງການບູຊາຂອງຕົນໃນວັນປະພອດິນີ ໃນເດືອນກາດຕິກ (ຂ້າງຂຶ້ນ) ໂດຍຜູກພັນຄວາມເລື່ອມໃສກັບການພົ້ນຈາກຂໍ້ດ່າງພ້ອຍຂອງກາລີຍຸກ. ອາຣຈຸນະຍົກຄໍາສົງໄສດົນນານວ່າ ເປັນຫຍັງນາຣະດະ—ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນວ່າມີຄວາມສະເໝີໃຈ ມີວິໄນ ແລະມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ—ຈຶ່ງປາກົດວ່າກະສັບກະສ່າຍ ເຄື່ອນໄຫວດັ່ງລົມ ໃນໂລກທີ່ຖືກກາລີທໍາລາຍ. ກອບເລື່ອງປ່ຽນໄປເມື່ອສູຕະເລົ່າການສົນທະນານັ້ນ ແລະນໍາເຂົ້າບາບຣະວະຍະ (ພຣາຫມັນສາຍຮາຣີຕະ) ຜູ້ອະທິບາຍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນຈາກພຣະກຣິສນະ. ໃນຕອນຍ່ອຍ ພຣະກຣິສນະເດີນທາງໄປບ່ອນບັນຈົບທະເລ ປະກອບ piṇḍa-dāna ແລະໃຫ້ທານຢ່າງໃຫຍ່, ບູຊາລິງຄະຫຼາຍອົງ (ຮວມທັງ Guheśvara), ອາບນ້ໍາທີ່ Koṭitīrtha ແລະຖວາຍກຽດແກ່ນາຣະດະ. ອຸກຣະເສນະຖາມເຫດທີ່ນາຣະດະພາກພຽນພະເດີນ; ພຣະກຣິສນະຕອບວ່າ ດັກສະໄດ້ສາບນາຣະດະເນື່ອງຈາກການຂັດຂວາງເສັ້ນທາງການສ້າງ, ຈຶ່ງຕ້ອງພະເດີນບໍ່ຢຸດ ແລະຖືກເລົ່າວ່າເປັນຜູ້ກະຕຸ້ນຜູ້ອື່ນ; ແຕ່ນາຣະດະບໍ່ຖືກມົນທິນເພາະຄວາມຈິງ ຈິດໃຈອັນເປັນໜຶ່ງ ແລະພັກຕິ. ພຣະກຣິສນະຍັງສະດຸດສະໂຕຕຣະຍາວ ກ່າວຄຸນງາມ (ຄວບຄຸມຕົນ, ບໍ່ຫລອກລວງ, ໝັ້ນຄົງ, ຮຽນຮູ້, ບໍ່ປອງຮ້າຍ) ແລະຮັບປະກັນພຣະພອນແກ່ຜູ້ສະດຸດເປັນປະຈໍາ. ຕໍ່ມາກໍກໍານົດພິທີຕາມປະຕິທິນ: ໃນວັນ Kārttika Śukla Dvādaśī (Prabodhinī) ຄວນອາບນ້ໍາທີ່ບໍ່ນ້ໍາຂອງນາຣະດະ, ທໍາ śrāddha ຢ່າງລະມັດລະວັງ, ແລະປະຕິບັດ tapas, dāna, japa ຊຶ່ງຖືກປະກາດວ່າເປັນ “ອັກສະຍະ” ບໍ່ສູນຫາຍໃນສະຖານທີ່ນີ້. ຜູ້ປະຕິບັດຕ້ອງ “ປຸກ” ພຣະວິສນຸດ້ວຍມັນຕຣະ “idaṁ viṣṇu” ແລະປຸກພ້ອມບູຊານາຣະດະ, ຖວາຍຂອງມົງຄຸນ ແລະໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນຕາມກໍາລັງ ເຊັ່ນ ຮົ່ມ (chatra), ຜ້າ (dhotra), ແລະ kamaṇḍalu. ຜົນຄື ພົ້ນບາບ, ຄວາມທຸກຂອງກາລີບໍ່ເກີດ, ແລະຄວາມລໍາບາກໃນໂລກຖືກບັນເທົາ.
Adhyaya 55
गौतमेश्वरलिङ्गमाहात्म्यं तथा अष्टाङ्गयोगोपदेशः (Gautameśvara Liṅga Māhātmya and Instruction on Aṣṭāṅga Yoga)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງການສັນລະເສີນກ່ຽວກັບ gupta-kṣetra (ພື້ນທີ່ສັກສິດລັບ) ຜູ້ຖາມຂໍໃຫ້ນາຣະດະອະທິບາຍເພີ່ມ. ນາຣະດະເລົ່າກ່ຽວກັບກຳເນີດແລະອານຸພາບຂອງ ລິງຄະ «ເກົາຕະເມສະວະຣ» ໂດຍກ່າວວ່າ ິສີເກົາຕະມະ (ອັກສະປາດ) ຜູ້ຜູກພັນກັບແມ່ນ້ຳໂກດາວະຣີ ແລະ ອະຫະລະຍາ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງແຮງກ້າ ຈົນສຳເລັດຍົກຂັ້ນຍົກຈິດ ແລະສ້າງຕັ້ງລິງຄະ. ການບູຊາໂດຍອາບນ້ຳລິງຄະໃຫຍ່, ທາຈັນທະນ໌, ຖວາຍດອກໄມ້, ແລະອົບຄວັນ guggulu ຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າເປັນການຊຳລະບາບ ແລະນຳໄປສູ່ພົບພູມສູງສົ່ງຫຼັງຄວາມຕາຍ ເຊັ່ນ ຣຸດຣະໂລກ. ຕໍ່ມາ ອາຣຈຸນຂໍຄຳອະທິບາຍດ້ານເຕັກນິກຂອງໂຍກະ. ນາຣະດະນິຍາມໂຍກະວ່າ citta-vṛtti-nirodha (ການຢຸດຄື້ນຄວາມໄຫວຂອງຈິດ) ແລະອະທິບາຍອັດຖະອົງ 8: ຍະມະ ແລະ ນິຍະມະພ້ອມນິຍາມຊັດເຈນ (ອະຫິງສາ, ສັດຍະ, ອະສເຕຍ, ພຣະຫມະຈະຣິຍະ, ອະປະຣິຄຣະຫ; ແລະ ເສົາຈະ, ຕຸດສະຕິ, ຕະປະສ, ຊະປະ/ສະວາດຫຍາຍ, ຄວາມພັກດີຕໍ່ຄູອາຈານ). ຈາກນັ້ນກ່າວເຖິງ ປຣານາຍາມະ (ປະເພດ, ມາດຕະການ, ຜົນ, ແລະຄຳເຕືອນ), ປຣະຕະຍາຫາຣະ, ທາຣະນາ, ທຽນ/ທະຍານະດ້ວຍການເຫັນພຣະສິວະເປັນສູນກາງ, ແລະ ສະມາທິ. ບົດນີ້ຍັງລວບລວມອຸປະສັກ ແລະ upasarga, ຄຳແນະນຳອາຫານແນວສາດຕະວິກ, ລາງບອກເຫດໃນຄວາມຝັນແລະອາການຮ່າງກາຍທີ່ຊີ້ເຖິງຄວາມຕາຍ, ພ້ອມການແບ່ງປະເພດສິດທິຫຼາຍຢ່າງ ຈົນເຖິງສິດທິໃຫຍ່ 8 (ອະນິມາ, ລະຄິມາ ແລະອື່ນໆ). ທ້າຍສຸດເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຍຶດຕິດອຳນາດ, ຢືນຢັນວ່າການຫຼຸດພົ້ນແມ່ນການກົງກັນ/ກົມກຽວຂອງຕົນກັບພຣະສູງສຸດ, ແລະກ່າວເຖິງຜົນບຸນຂອງການຟັງແລະບູຊາ ໂດຍສະເພາະໃນວັນ Kṛṣṇa Caturdaśī ເດືອນ Āśvina ອາບນ້ຳທີ່ Ahalyā-saras ແລະບູຊາລິງຄະ ນຳໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະສະພາບ “ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ”។
Adhyaya 56
ब्रह्मेश्वर–मोक्षेश्वर–गर्भेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Brahmeśvara, Mokṣeśvara, and Garbheśvara: A Māhātmya of Sacred Liṅgas and Tīrthas)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີທາງສາສະໜາ ໂດຍນາຣະດະ (Nārada) ເລົ່າຕໍ່ເນື່ອງເຖິງປະເພນີການກໍ່ຕັ້ງສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະຜົນຂອງພິທີກຳ. ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະສ້າງໂລກ ໄດ້ບຳເນັດຕະປັສ (tapas) ຢ່າງເຂັ້ມງວດເປັນເວລາພັນປີ; ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ພໍພຣະໄທ ໄດ້ປະທານພອນ. ຈາກນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຮູ້ຄຸນຄ່າຄວາມສັກສິດຂອງບ່ອນນັ້ນ ແລະຂຸດ “ພຣະຫມະສະຣັດ” (Brahmasaras) ທາງຕາເວັນອອກຂອງເມືອງ ອັນກ່າວວ່າຊ່ວຍລ້າງບາບໃຫຍ່ ແລະສະຖາປະນາມະຫາລິງຄະ (Mahāliṅga) ທີ່ຝັ່ງສະຣັດ ບ່ອນທີ່ພຣະສັງກະຣະສະຖິດຢູ່ໂດຍກົງ. ອັດຍາຍຍັງກຳນົດຫຼັກປະພຶດໃນການໄປຈາລິກ: ອາບນ້ຳ, ຖວາຍປິນດະດານ (piṇḍadāna) ແກ່ບັນພະບຸລຸດ, ໃຫ້ທານຕາມກຳລັງ, ແລະບູຊາດ້ວຍພັກຕິ—ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນກາຣຕິກະ (Kārttika) ເຊິ່ງກ່າວວ່າໄດ້ບຸນເທົ່າທຽມຕີຣຖະຊື່ດັງ ເຊັ່ນ ປຸສະກະຣະ (Puṣkara), ກຸຣຸກເຊຕຣະ (Kurukṣetra) ແລະບ່ອນສັກສິດທີ່ກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳຄັງຄາ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະແນະນຳ “ມົກສະລິງຄະ” ຄື ມົກເສສະວະຣະ (Mokṣeśvara) ລິງຄະອັນສູງສຸດ ທີ່ສະຖາປະນາຫຼັງການບຳເນັດ; ມີບໍ່ນ້ຳທີ່ຂຸດໂດຍໃຊ້ປາຍຫຍ້າດັຣພະ (darbha) ແລະນຳນ້ຳພຣະນາງສະຣັສວະຕີ (Sarasvatī) ຜ່ານກະມັນດະລຸ (kamaṇḍalu) ຂອງພຣະພຣະຫມາລົງສູ່ບໍ່ນັ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ. ໃນວັນກາຣຕິກະ ຂ້າງຂຶ້ນ ຈະຕຸຣທະສີ (Kārttika śukla caturdaśī) ຜູ້ໄປອາບນ້ຳໃນບໍ່ ແລະຖວາຍປິນດະງາ (sesame) ແກ່ຜູ້ລ່ວງລັບ ຈະໄດ້ຜົນ “ມົກສະຕີຣຖະ” ແລະພິທີນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ສາຍຕະກູນກັບໄປເປັນເປຣຕະຊ້ຳໆ. ຍັງມີຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງອີກ ຄື “ຊະຍາອາທິຕະຍະກູປະ” (Jayādityakūpa) ທີ່ເຊື່ອມກັບການນະມັດສະການ ຄັຣພເພສະວະຣະ (Garbheśvara) ເພື່ອຫຼີກພົ້ນຈາກການຕົກຢູ່ໃນການເກີດໃນຄັນຊ້ຳໆ. ທ້າຍອັດຍາຍຍົກຍ້ອງຜົນຂອງການຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ ຊ່ວຍຊຳລະຈິດໃຫ້ບໍລິສຸດ.
Adhyaya 57
नीलकण्ठमाहात्म्यवर्णनम् | Nīlakaṇṭha Māhātmya (Glorification of Nīlakaṇṭha)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາເລີ່ມດ້ວຍຄໍາຂອງນາຣະດະ. ເລື່ອງໄດ້ກ່າວວ່າ ນາຣະດະ ແລະ ພຣາຫມະນະ ໄດ້ບໍລິບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລະ ສະຖາປະນາພຣະສັງກະຣະ ທີ່ສະຖານສັກສິດ ມະຫີນະຄະຣະກະ ເພື່ອສະຫວັດດີພາບຂອງໂລກ. ພວກເຂົາຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນ ເກດາຣະ-ລິງຄະ ອັນປະເສີດ ຢູ່ທາງເໜືອຂອງອັດຣີຊະ ເຊິ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ ທໍາລາຍບາບໃຫຍ່ໄດ້. ພິທີກໍາຖືກຈັດລໍາດັບ: ອາບນ້ໍາທີ່ອັດຣີກຸນດະ, ເຮັດສຣາດທະຕາມຫຼັກ, ນົບນ້ອມອັດຣີຊະ, ແລ້ວໄປດາຣະຊັນເກດາຣະ. ຜູ້ປະຕິບັດດັ່ງນີ້ ຖືກກ່າວວ່າ ເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນມຸກຕິ (mukti-bhāg). ຕໍ່ມາ ເລື່ອງເຊື່ອມນາຣະດະກັບການປະທັບຢູ່ຂອງຣຸດຣະໃນນາມ ນີລະກັນຖະ. ມີຂໍ້ປະຕິບັດຕາມສະຖານທີ່: ອາບນ້ໍາທີ່ໂກຕິຕີຣຖະ ແລະ ເຫັນນີລະກັນຖະ; ຈາກນັ້ນນົບນ້ອມຊະຍາອາທິຕະຍະ ຈະນໍາໄປສູ່ຣຸດຣະໂລກ. ຊະຍາອາທິຕະຍະຍັງຖືກບູຊາໂດຍຜູ້ດີຫຼາຍ ຫຼັງອາບນ້ໍາໃນບໍ່ນ້ໍາ ແລະ ມີຄໍາຮັບຮອງວ່າ ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງທ່ານ ວົງຕະກູນຈະບໍ່ຖືກທໍາລາຍ. ທ້າຍສຸດ ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການຟັງເລື່ອງມະຫີນະຄະຣະກະຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຊ່ວຍປົດປ່ອຍຈາກບາບທັງປວງ.
Adhyaya 58
स्तम्भतीर्थ-गुप्तक्षेत्र-कारणकथनम् (The Origin of the Hidden Sacred Field and the Rise of Stambha-tīrtha)
ບົດທີ 58 ເລີ່ມດ້ວຍອາຣຊຸນຖາມນາຣະດະວ່າ ເປັນຫຍັງດິນແດນສັກສິດແຫ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ «ເຂດສັກສິດທີ່ຖືກປິດບັງ» (guptakṣetra) ແມ່ນທັງໆທີ່ມີອານຸພາບຍິ່ງ. ນາຣະດະເລົ່າເຫດການເກົ່າ: ເທວະດາແຫ່ງຕີຣຖະຈໍານວນຫຼາຍຫາທີ່ສິ້ນສຸດບໍ່ໄດ້ ມາຊຸມນຸມໃນສະພາຂອງພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອຖາມເລື່ອງລໍາດັບຄວາມສູງສົ່ງ. ພຣະພຣະຫມາປາດຖະນາຈະຖວາຍອາຣຄະຍະພຽງອັນດຽວແກ່ຕີຣຖະທີ່ສູງສຸດ ແຕ່ກໍຕັດສິນຍາກ. ຕີຣຖະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ມະຫີ-ສາຄະຣະ-ສັງຄະມະ» (ຈຸດບັນຈົບຂອງດິນກັບທະເລ) ອ້າງຄວາມເປັນອັນດັບໜຶ່ງດ້ວຍເຫດຜົນສາມປະການ ລວມທັງການຕິດຕັ້ງລິງຄະໂດຍຄຸຫາ/ສະກັນດະ ແລະການຮັບຮູ້ຂອງນາຣະດະ. ແຕ່ພຣະທັມ (Dharma) ຕໍ່ວ່າການຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ໂດຍກ່າວວ່າຜູ້ມີຄຸນທໍາແມ່ນບໍ່ຄວນປະກາດຄຸນດີຂອງຕົນ ແລະກໍປະກາດຜົນຕາມມາໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນກາຍເປັນ «ບໍ່ໂດ່ງດັງ» ຈົນເກີດນາມ «ສະຕັມພະ-ຕີຣຖະ» (ສະຕັມພະ = ຄວາມທະນົງ/ດື້ດຶນ). ຄຸຫາໂຕ້ຖຽງຄວາມຮຸນແຮງຂອງຄໍາສາບ ແຕ່ຍອມຮັບຫຼັກທໍາ: ສະຖານທີ່ນັ້ນອາດຖືກປິດບັງຊົ່ວຄາວ ແຕ່ຈະໂດ່ງດັງໃນນາມສະຕັມພະ-ຕີຣຖະ ແລະໃຫ້ຜົນບຸນຂອງຕີຣຖະຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຕໍ່ມາມີການປຽບທຽບຜົນບຸນຢ່າງລະອຽດ ໂດຍເນັ້ນພິເສດການປະພຶດໃນວັນເສົາອະມາວາສະຍາ (Śani-vāra amāvāsyā) ວ່າເທົ່າກັບການໄປຈາລະຈອນຕີຣຖະໃຫຍ່ຫຼາຍແຫ່ງ. ທ້າຍບົດ ພຣະພຣະຫມາຖວາຍອາຣຄະຍະ ແລະຮັບຮູ້ສະຖານະຂອງຕີຣຖະນັ້ນ; ນາຣະດະກ່າວວ່າການຟັງເລື່ອງນີ້ນໍາໄປສູ່ການຊໍາລະບາບ.
Adhyaya 59
Ghaṭotkaca’s Mission and the Kāmākhya-Ordained Marriage Alliance (घटोत्कचप्रेषणम्—कामाख्यावाक्येन मौर्वीविवाहनिश्चयः)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະລິສີ Śaunaka ຖາມ Sūta ກ່ຽວກັບຄວາມສັກສິດອັນອັດສະຈັນທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ ແລະບຸກຄົນກັບຜົນສໍາເລັດທີ່ພົວພັນກັບ “Siddhaliṅga” ໂດຍປາຖະໜາຮູ້ວ່າຄວາມສໍາເລັດເກີດຈາກພຣະກະລຸນາແນວໃດ. Sūta (Ugraśravas) ຈຶ່ງກ່າວວ່າຈະເລົ່າຕາມປະເພນີທີ່ໄດ້ຍິນຈາກ Dvaipāyana (Vyāsa)។ ເມື່ອພວກ Pāṇḍava ຕັ້ງຖິ່ນຖານທີ່ Indraprastha ແລະກໍາລັງສົນທະນາໃນສະພາ Ghaṭotkaca ກໍມາຮອດ. ພີ່ນ້ອງແລະ Vāsudeva ຕ້ອນຮັບ; Yudhiṣṭhira ຖາມເຖິງຄວາມສຸກທຸກ, ການປົກຄອງ, ແລະສະພາບຂອງແມ່. Ghaṭotkaca ກ່າວວ່າຕົນຮັກສາລະບຽບ ແລະປະຕິບັດຕາມຄໍາສອນແມ່ ໃຫ້ມີພັກຕິຕໍ່ Pitṛs (ບັນພະບຸລຸດ) ເພື່ອຄ້ຳຈຸນກຽດສັກສີວົງຕະກູນ। ຕໍ່ມາ Yudhiṣṭhira ປຶກສາ Kṛṣṇa ເລື່ອງຄູ່ຄອງທີ່ເໝາະສົມສໍາລັບ Ghaṭotkaca. Kṛṣṇa ບອກເຖິງສາວຜູ້ກ້າແຂງໃນ Prāgjyotiṣapura ແມ່ນທິດາຂອງ daitya Mura (ພົວພັນກັບ Naraka). ພຣະອົງລະລຶກເຫດການກ່ອນ ເມື່ອເທວີ Kāmakhyā ເຂົ້າມາຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຂ້ານາງ ໃຫ້ພອນດ້ານການຮົບ ແລະປະກາດວ່າພັນທະມິດຕາມພຣະລິຂິດ: ນາງຈະເປັນພັນລະຍາຂອງ Ghaṭotkaca. ເງື່ອນໄຂຂອງນາງແມ່ນ ຈະແຕ່ງງານກັບຜູ້ທີ່ຊະນະນາງໃນການທ້າທາຍ; ຜູ້ສູ່ຂໍຫຼາຍຄົນເຄີຍພິນາດ. Bhīma ຍົກຍ້ອງຄວາມກ້າຫານຂອງກະສັດຕະຣິຍ, Arjuna ໜຸນຄໍາພະຍາກອນ, Kṛṣṇa ກະຕຸ້ນໃຫ້ໄປໄວ. Ghaṭotkaca ຮັບພາລະກິດດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະອຸທິດໃຈຮັກສາກຽດຂອງບັນພະບຸລຸດ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງອອກເດີນທາງທາງຟ້າໄປ Prāgjyotiṣa.
Adhyaya 60
घटोत्कच–मौर्वी संवादः (Ghaṭotkaca and Maurvī: Contest of Power, Question, and Marriage Settlement)
ອະທະຍາຍນີ້ເປັນເຫດການແນວຮາຊະສຳນັກ–ວິລະຊົນ ທີ່ສູຕະເປັນຜູ້ເລົ່າ. ກະໂຕດກະຈະ ມາຮອດນອກເມືອງ ປຣາຈະໂຢຕິສ ແລະເຫັນຄຸ້ມຄອງຄຳຫຼາຍຊັ້ນ ສະຫວ່າງໄສ ມີສຽງດົນຕີ ແລະບໍລິວານຫຼາຍ. ທີ່ປະຕູ ພົບຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ກັນປຣາວະຣານາ ຜູ້ເຕືອນວ່າ ຜູ້ມາສູ່ຂໍແຕ່ງງານຫຼາຍຄົນເຄີຍພິນາດເພາະມຸ່ງຫາ ມໍວີ ລູກສາວຂອງ ມູຣາ; ນາງຍັງຊັກຊວນດ້ວຍຄວາມສຸກແລະການຮັບໃຊ້ ແຕ່ກະໂຕດກະຈະປະຕິເສດ ແລະຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະກາດຕົນເປັນ “ອະຕິຖິ” (ແຂກ) ເພື່ອຮັບການຕ້ອນຮັບຕາມພິທີ. ມໍວີຍອມໃຫ້ເຂົ້າ ແຕ່ທ້າທາຍດ້ວຍປິດສະນາສາຍຍາດອັນແຫຼມຄົມ ກ່ຽວກັບ “ຫຼານສາວ ຫຼື ລູກສາວ” ທີ່ເກີດຈາກຄວາມບໍ່ຖືກທຳນຽມໃນເຮືອນ. ເມື່ອບໍ່ມີຄຳຕອບ ນາງປ່ອຍຝູງສັດອະສຸລະນ່າຢ້ານ; ກະໂຕດກະຈະຕ້ານໄດ້ຢ່າງງ່າຍ ແລະຈັບນາງໄວ້ ຈົນຈະລົງໂທດ ເຮັດໃຫ້ນາງຍອມຈຳນົນ ຍອມຮັບຄວາມເຫນືອກວ່າ ແລະຂໍຮັບໃຊ້. ຕໍ່ມາ ກະໂຕດກະຈະກ່າວເຖິງຄວາມຊອບທຳ: ການຄົບຫາແບບປິດບັງບໍ່ຖືກທຳນຽມ ຈຶ່ງຂໍອະນຸຍາດຈາກຍາດຜູ້ໃຫຍ່ (ພະກະດັດຕະ) ແລະນຳນາງໄປ ສັກຣະປຣະສະຖະ. ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍການເຫັນດີຂອງ ວາສຸເທວະ ແລະ ປານດະວະ ພິທີແຕ່ງງານຖືກປະກອບຕາມຄຳສັ່ງສອນ ມີການສະເຫຼີມສະຫຼອງ ແລະກັບຄືນສູ່ດິນແດນຂອງຕົນ. ທ້າຍສຸດ ບຸດຊາຍຂອງທັງສອງເກີດມາ ແລະເຕີບໃຫຍ່ຢ່າງຮວດເລັວ ຊື່ ບາບາຣີກະ ພ້ອມຄວາມຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າເຝົ້າ ວາສຸເທວະ ທີ່ ດວາຣະກາ ເພື່ອເຊື່ອມສາຍວົງສາ ແລະ ທຳມະ ກັບເລື່ອງຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 61
महाविद्यासाधने गाणेश्वरकल्पवर्णनम् | Mahāvidyā-Sādhana and the Gaṇeśvara Ritual Protocol
ອັດທະຍາຍ 61 ເລົ່າເຫດການໃນລາຊສະພາເມືອງດວາຣະກາ ແລ້ວຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ຄໍາແນະນໍາພິທີກຳຢ່າງປະຕິບັດ. ກະຖົດກະຈະມາຮອດດວາຣະກາພ້ອມລູກຊາຍ ບາບາຣີກະ ໃນຕອນແຮກຖືກທະຫານເມືອງເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນຣາກສະສາສັດຕູ ແຕ່ຕໍ່ມາຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ມີພັກຕິມາຂໍເຂົ້າເຝົ້າ. ໃນສະພາ ບາບາຣີກະຖາມພຣະກຣິສນະວ່າ “ເສຣຍະສ” ທີ່ແທ້ແມ່ນຫຍັງ ໃນທ່າມກາງຄໍາອ້າງຫຼາຍຢ່າງ (ທັມມະ, ຕະປັສ, ຊັບ, ສັນຍາສ, ຄວາມເພີດເພີນ, ໂມກສະ). ພຣະກຣິສນະຕອບໂດຍຈັດວາງຈັນຍາບັນຕາມວັນນະ: ພຣາຫມັນ—ການຮຽນ, ການສຳລວມ, ຕະປັສ; ກະສັດ—ພະລັງທີ່ຝຶກຝົນ, ປາບຄົນຊົ່ວ, ປົກປ້ອງຄົນດີ; ໄວສະ—ຄວາມຮູ້ກະສິ-ລ້ຽງສັດ ແລະ ການຄ້າ; ຊູດຣະ—ການຮັບໃຊ້ ແລະ ຊ່າງຝີມື ພ້ອມພັນທະພັກຕິພື້ນຖານ. ເນື່ອງຈາກບາບາຣີກະເກີດເປັນກະສັດ ພຣະກຣິສນະຈຶ່ງໃຫ້ໄປບຳເນົາພຣະເທວີທີ່ ກຸປຕະເກສຕຣະ ເພື່ອໄດ້ “ພະລັງ” ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ບູຊາເທວີຫຼາຍອົງ (ເທວີປະຈຳທິດ ແລະ ຮູບດຸຣກາ) ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ແລະ ຄໍາສັນລະເສີນ; ກ່າວວ່າເມື່ອເທວີພໍໃຈຈະປະທານພະລັງ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ຊື່ສຽງ, ຄວາມຜາສຸກຄອບຄົວ, ສະຫວັນ ແລະ ໂມກສະ. ພຣະກຣິສນະຕັ້ງນາມໃຫ້ລາວວ່າ “ສຸຫຣຶດະຍະ” ແລະສົ່ງໄປ; ຫຼັງບູຊາສາມເວລາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເທວີປາກົດ ປະທານອຳນາດ ແລະແນະນໍາໃຫ້ຢູ່ຕໍ່ເພື່ອຄວາມຊະນະ. ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນຊື່ ວິຊະຍະ ມາຂໍວິທະຍາ-ສິດທິ; ຜ່ານຄໍາຊີ້ນໍາໃນຄວາມຝັນ ເທວີສັ່ງໃຫ້ໄປຂໍການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກສຸຫຣຶດະຍະ. ອັດທະຍາຍນີ້ຈຶ່ງລົງລາຍລະອຽດພິທີກຳກາງຄືນ: ອົດອາຫານ, ບູຊາສະຖານບູຊາ, ສ້າງມັນດະລາ, ປັກເສົາປ້ອງກັນ, ປະພິທີອາວຸດ, ແລະມັນຕຣາພຣະຄະນະປະຕິພ້ອມວິທີຕິລະກະ/ປູຊາ/ໂຫມ ເພື່ອກຳຈັດອຸປະສັກ ແລະໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງ ກ່ອນຈົບດ້ວຍຄໍາລົງທ້າຍບົດ.
Adhyaya 62
Kṣetrapāla-sṛṣṭi, Kālīkā-prasāda, Vaṭayakṣiṇī-pūjā, and Aparājitā Mahāvidyā
ຊາວນະກະ ຖາມ ສູຕະ ກ່ຽວກັບ ກຳເນີດຂອງ “ຄະນະປະ/ຄະນະປາ” ໃນບົດບາດເປັນ ກະເສດຣະປາລະ (ຜູ້ພິທັກສະຖານທີ່) ແລະ “ເຈົ້າແຫ່ງກະເສດຣະ” ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ. ສູຕະ ເລົ່າວ່າ ເທວະທັງຫຼາຍ ຖືກ ດາຣຸກະ ກົດຂີ່ ແລະ ຂັບໄລ່ ຈຶ່ງໄປອ້ອນວອນ ພຣະສິວະ ແລະ ເທວີ; ພວກເຂົາກ່າວວ່າ ດາຣຸກະ ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ໂດຍເທວະອື່ນ ຖ້າບໍ່ອາໄສ ຫຼັກອັຣທະນາຣີສະວະຣະ. ພາຣະວະຕີ ດຶງ “ຄວາມມືດ” ຈາກຄໍຂອງ ຮະຣະ ເປັນນິມິດແຫ່ງພະລັງສັກຕິ ແລ້ວປະກົດ ກາລີກາ, ຕັ້ງນາມ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ທຳລາຍສັດຕູໃນທັນທີ. ສຽງຄຳຮ້ອງອັນນ່າຢ້ານຂອງນາງ ສັງຫານ ດາຣຸກະ ແລະ ພວກພ້ອມ ຈົນໂລກສັ່ນສະເທືອນ. ເພື່ອປະລະງັບ ພຣະຣຸດຣະ ປາກົດເປັນເດັກນ້ອຍຮ້ອງໄຫ້ໃນປ່າຊ້າ; ກາລີກາ ໃຫ້ນົມ ແລະ ເດັກນ້ອຍນັ້ນເຫມືອນ “ດື່ມ” ຄວາມໂກດທີ່ກາຍເປັນຮູບ ເຮັດໃຫ້ນາງອ່ອນໂຍນ. ເມື່ອເທວະຍັງກັງວົນ ມະເຫສະວະຣະໃນຮູບເດັກ ຮັບຮອງ ແລະ ປ່ອຍ ກະເສດຣະປາລະ 64 ອົງ ຈາກປາກ ກຳນົດເຂດອຳນາດໃນ ສະວັນ, ປາຕາລ ແລະ 14 ໂລກ. ມີກົດພິທີ: ຕ້ອງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ (ໂດຍເຉັ້ນ ຖົ່ວດຳປົນເຂົ້າ) ແລະ ຖ້າລະເລີຍ ຜົນບູຊາຈະເປົ່າປ່ຽງ ຖືກສັດຮ້າຍກິນໄປ. ບົດນີ້ຍັງໃຫ້ຄູ່ມືບູຊາສັ້ນ: ມັນຕຣະກະເສດຣະປາລະ 9 ພະຍາງ, ການຖວາຍອາຫານ, ຈຸດປະທີບ ແລະ ສະຕຸຕິຍາວທີ່ລຽງນາມຜູ້ພິທັກຕາມສະຖານທີ່ (ປ່າ, ນ້ຳ, ຖ້ຳ, ສາມແຍກ, ພູ ແລະອື່ນໆ). ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງ ວະຕະຍັກຊິນີ: ດ້ວຍຕະປະສະຍາ ແລະ ການບູຊາປະຈຳຂອງ ສຸນັນດາ (ແມ່ໝ້າຍ) ເທວີປາກົດ; ພຣະສິວະກຳນົດວ່າ ບູຊາພຣະອົງແຕ່ລະເລີຍນາງ ຈະບໍ່ໄດ້ຜົນ. ສຸດທ້າຍ ວິຊະຍະ ບູຊາ ອະປະຣາຊິຕາ ມະຫາວິທະຍາ “ປະຣະມະໄວສະນະວີ” ດ້ວຍມັນຕຣະປ້ອງກັນຍາວ ແລະ ຄຳຮັບຮອງຊະນະ-ຄຸ້ມຄອງ; ກ່າວວ່າ ການສະວດທຸກມື້ ກໍລົບອຸປະສັກໄດ້ ແມ້ບໍ່ມີພິທີໃຫຍ່.
Adhyaya 63
Barbarīka’s Night Vigil, Defeat of Obstacle-Makers, and the Nāga-Established Mahāliṅga (Routes to Major Kṣetras)
ສູຕະເລົ່າເຖິງບັນບົດພິທີຍາມຄ່ຳ ເມື່ອວິຊະຍະປະກອບພິທີບູຊາໄຟ (ໂຮມະ) ດ້ວຍມັນຕຣາອັນມີິດ (ບະລະ/ອະຕິບະລະ)। ໃນແຕ່ລະຍາມຄ່ຳ ມີຜູ້ກໍ່ກວນປາກົດ: ຣາກຊະສີຜູ້ນ່າຢ້ານ ມະຫາຈິຫວາ ຂໍການປົດປ່ອຍໂດຍສາບານວ່າຈະບໍ່ເຮັດຮ້າຍ ແລະຈະເຮັດຄຸນປະໂຫຍດພາຍຫຼັງ; ສັດຕູດັ່ງພູ ເຣປະເລນດຣະ/ເຣປະລາ ຖືກບາບາຣີກາຕ້ານກັບດ້ວຍພະລັງອັນເຫຼືອລົ້ນ; ແລະຫົວໜ້າຊາກິນີ ດຸຫະດຣຸຫາ ຖືກປາບແລະຖືກສັງຫານ। ຕໍ່ມາມີນັກບວດຜູ້ໜຶ່ງຕຳນິພິທີໄຟວ່າກ່ອນໃຫ້ເກີດການທຳຮ້າຍຊີວິດຢ່າງລະອຽດ; ບາບາຣີກາປະຕິເສດວ່າເປັນຄຳກ່າວຫາບໍ່ຈິງ ໃນຂອບເຂດຍັດທີ່ຖືກອະນຸຍາດ ແລະໄລ່ເຂົາອອກ ຈົນເຜີຍຮູບດາຍຕະຍະ. ການໄລ່ຕາມນຳໄປສູ່ເມືອງບະຫຸປຣະພາ ແລະກອງທັບດາຍຕະຍະຈຳນວນຫຼາຍຖືກປະຫານ. ນາການຳໂດຍວາສຸກີ ຂອບໃຈບາບາຣີກາທີ່ຢຸດການກົດຂີ່ ແລະມອບພອນໃຫ້ວິຊະຍະສຳເລັດວຽກໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ। ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງລິງຄະອັນດັ່ງເພັດພອຍ ຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ສົມປາດຖະນາ ທີ່ນາກະນາງບູຊາ; ພວກນາງອະທິບາຍວ່າ ເສສະໄດ້ສະຖາປະນາມະຫາລິງຄະນີ້ດ້ວຍຕະປັດ ແລະບອກເສັ້ນທາງ 4 ທິດ: ຕາເວັນອອກໄປສຣີປຣະວະຕະ, ທິດໃຕ້ໄປສູຣປາຣະກະ, ທິດຕາເວັນຕົກໄປປຣະພາສະ, ແລະທິດເໜືອໄປຄະເສຕຣະລັບທີ່ມີສິດທະລິງຄະ. ວິຊະຍະມອບເຄື່ອງຄຸ້ມຄອງຈາກຂີ້ເທົ່າສົງຄາມໃຫ້ບາບາຣີກາ; ລາວປະຕິເສດເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ ແຕ່ເທວະດາເຕືອນວ່າຖ້າຂີ້ເທົ່ານັ້ນໄປຮອດກອຣະວະຈະເກີດໂທດ ຈຶ່ງຍອມຮັບ. ເທວະດາຍົກຍ້ອງວິຊະຍະດ້ວຍນາມ “ສິດທະເສນ” ແລະບົດນີ້ສິ້ນສຸດດ້ວຍການສຳເລັດວຣະຕະ ແລະການສະຖຽນສະຖານຄວາມສະຫງົບຜ່ານພະລັງອັນມີວິໄນ ແລະການບູຊາທີ່ຖືກທຳນອງ।
Adhyaya 64
भीमेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा तथा तीर्थाचारोपदेशः (Bhimeshvara Liṅga स्थापना and Instruction on Tīrtha Conduct)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການຂັດແຍ້ງດ້ານຈັນຍາບັນແລະພິທີກຳ ທີ່ສະຖານທີ່ນ້ຳສັກສິດ «ເທວີ-ກຸນດ» ໃນການຈາລິກທີ່ທີ່ສັກສິດຂອງພວກປານດະວະ ຫຼັງຈາກການພະນັນ. ພວກເຂົາມາຮອດສະຖານທີ່ຂອງ ຈັນດິກາ ດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າພ້ອມດຣໍປະດີ; ພີມະຜູ້ຫິວນ້ຳເຂົ້າໄປໃນກຸນດເພື່ອດື່ມແລະລ້າງກາຍ ແມ່ນແມ່ນຢຸທິສຖິຣະເຕືອນເລື່ອງຂັ້ນຕອນກໍຕາມ. ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊື່ ສຸຫຣຶດະຍະ ຕຳນິວ່ານ້ຳນີ້ສະຫງວນໄວ້ເພື່ອການອາບນ້ຳຂອງເທວະ, ຄວນລ້າງຕີນຢູ່ຂ້າງນອກ ແລະຢ່າໃຫ້ນ້ຳທີ່ຖືກປະພິທີເປື້ອນ; ພ້ອມອ້າງຄຳສອນວ່າການປະມາດໃນຕີຣຖະມີນ້ຳໜັກທາງກຳມະ. ພີມະໂຕ້ຖຽງດ້ວຍເຫດຜົນຄວາມຈຳເປັນຂອງຮ່າງກາຍ ແລະຄຳສັ່ງທົ່ວໄປໃຫ້ອາບນ້ຳໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ. ການໂຕ້ຖຽງລຸກລາມເປັນການຕໍ່ສູ້; ພີມະຖືກບາຣບາຣີກະຜູ້ມີກຳລັງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ກົດຂີ່ ແລະພະຍາຍາມໂຍນເຂົາລົງທະເລ. ແຕ່ພຣະຣຸດຣະເຂົ້າມາກຳກັບ ສັ່ງໃຫ້ປ່ອຍພີມະ ແລະເປີດເຜີຍຄວາມສາຍສຳພັນທາງຍາດ/ບິດາ ພ້ອມຊີ້ວ່າເປັນຄວາມຜິດຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້. ບາຣບາຣີກະເສຍໃຈຈົນຄິດຈະທຳລາຍຕົນ ແຕ່ເທວີທັງຫຼາຍໄດ້ຫ້າມ ອະທິບາຍຫຼັກຊາສຕຣະເກືອບກັບຄວາມຜິດທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ ແລະພະຍາກອນວ່າເຂົາຈະສິ້ນຊີວິດໂດຍພຣະກຣິສນະ (ການຈົບທີ່ສູງສົ່ງ). ທ້າຍສຸດມີການປອງດອງ, ພວກປານດະວະອາບນ້ຳຕີຣຖະອີກຄັ້ງ ແລະພີມະປະດິດຕັ້ງລິງຄະ «ພີເມສວະຣະ»; ກ່າວເຖິງວຣະຕະໃນວັນຈະຕຸຣທະສີ ຂ້າງແຮມ ເດືອນເຈຍສຖະ ທີ່ໃຫ້ຜົນຊຳລະບາບຕິດກຳເນີດ ແລະຍົກຍ້ອງລິງຄະນີ້ວ່າໃຫ້ຜົນເທົ່າລິງຄະອັນມີຊື່ ແລະເປັນຜູ້ກຳຈັດບາບ.
Adhyaya 65
Devī-stuti, Bhīmasena’s Reversal, and the Prophetic Mapping of Kali-yuga Devī-Sthānas (Ekānaṃśā / Keleśvarī / Durgā / Vatseśvarī)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ຢຸທິສຖິຣະ ຫຼັງຈາກພັກຢູ່ທີ່ຕີຣຖະ 7 ຄືນ ກໍຕຽມອອກເດີນທາງ: ຊໍາລະກາຍຕອນເຊົ້າ, ບູຊາເທວີແລະລິງຄະ, ວຽນຮອບກະເສດຣະ ແລະສວດບົດສັນລະເສີນເວລາອອກ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງຂໍພຶ່ງພາ (ສະຣະນາຄະຕິ) ຕໍ່ເທວີ ໂດຍເອີ້ນນາງວ່າ ມະຫາສັກຕິ ແລະເອການັມຊາ—ນ້ອງສາວອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງກຣິສນະ—ຍືນຢັນຮູບສາກົນອັນແຜ່ຊາຍ ແລະຂໍການຄຸ້ມຄອງ. ພີມະ (ວາຍຸບຸດຣະ) ກ່າວໂຕ້ຖຽງແບບຕັກເຕືອນຈັນຍາບັນ ວ່າການພຶ່ງພາຜິດທີ່ແລະ “ຄໍາເວົ້າເປົ່າ” ເປັນໂທດ; ຜູ້ຮູ້ຄວນບໍ່ໄປອາໄສ “ປຣະກຣິຕິ” ທີ່ຊັກນໍາໃຫ້ຫຼົງ ແຕ່ຄວນສັນລະເສີນ ມະຫາເທວະ, ວາສຸເທວະ, ອາຣຊຸນະ ແລະພີມະເອງ. ຢຸທິສຖິຣະຕອບກັບ ປົກປ້ອງເທວີວ່າເປັນແມ່ຂອງສັດທັງປວງ ແລະຖືກບູຊາໂດຍ ພຣະພຣະຫມາ, ວິສນຸ, ສິວະ; ພ້ອມຕັກເຕືອນພີມະຢ່າຫມິ່ນປະມາດ. ທັນໃດນັ້ນ ພີມະກໍເສຍສາຍຕາ ເຫັນເປັນພຣະພິລິດຂອງເທວີ; ຈຶ່ງຍອມຈໍານົນຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະສວດສະໂຕຕຣະຍາວ ລຽນນາມເທວີ (ບຣາຫມີ, ໄວສນະວີ, ຊາມພະວີ; ສັກຕິປະຈໍາທິດ; ຄວາມສຳພັນກັບດາວເຄາະ; ຄວາມແຜ່ຊາຍທັງໂລກແລະບາດານ) ແລະຂໍໃຫ້ຄືນສາຍຕາ. ເທວີປາກົດດ້ວຍຮັດສະຫມີສະຫວ່າງ ປອບໃຈພີມະ ແລະສັ່ງໃຫ້ຢຸດການດູຖູກຜູ້ບູຊາ. ນາງເຜີຍບົດບາດການຊ່ວຍກູ້ຂອງນາງ ເປັນຜູ້ຊ່ວຍຂອງວິສນຸໃນການຟື້ນຟູທຳມະ. ຕໍ່ມານາງປະກາດແຜນທຳນາຍສະຖານທີ່ຕີຣຖະ-ສະຖານເທວີໃນກາລີຍຸກ: ລົຫານາ ແລະ ລົຫານາປຸຣະ; ທຳມາຣະນຍະໃກ້ມະຫີສາກະຣະ; ອັດຕາລະຈະ; ກະຍາຕຣາຑ; ພ້ອມຊື່ສາວົກອະນາຄົດ (ເກໂລ, ໄວລາກະ, ວັດສະຣາຊາ), ວັນບູຊາ (ຊຸກລະສັບຕະມີ, ຊຸກລະນະວະມີ ແລະຕິຖິອື່ນ) ແລະຜົນບຸນ (ສົມປາດຖະນາ, ລູກຫຼານ, ສະຫວັນ, ມົກຂະ, ກໍາຈັດອຸປະສັກ, ການຮັກສາໂລກຮວມທັງສາຍຕາ). ທ້າຍບົດ ປານດະວະປະຫລາດໃຈ ແລະສືບຕໍ່ຈາລິກທຳ ຕັ້ງບາບາຣີກະ ແລະໄປຕີຣຖະອື່ນໆ.
Adhyaya 66
बर्बरीक-शिरःपूजा, गुप्तक्षेत्र-माहात्म्य, कोटितीर्थ-फलश्रुति (Barbarīka’s Severed Head, Guptakṣetra Māhātmya, and Koṭitīrtha Phalaśruti)
ອັດຍາຍ 66 ເປັນການເລົ່າຂອງ ສູຕະ ໃນບັນຍາກາດຄ່າຍສົງຄາມ. ຫຼັງ 13 ປີ ພານດະວະ ແລະ ເກົາຣະວະ ມາຊຸມນຸມທີ່ ກຸຣຸເກສະຕຣະ; ມີການນັບວິລະຊົນ ແລະ ໂຕ້ຖຽງເລື່ອງເວລາຈະຊະນະ. ອາຣຈຸນ ທ້າທາຍຄໍາສັນຍາຂອງຜູ້ເຖົ້າເຖິງລະດັບເວລາສົງຄາມ ແລະ ປະກາດຄວາມສາມາດຕັດສິນ. ໃນຂະນະນັ້ນ ບາຣບາຣີກ (ຫຼານຂອງ ພີມ; ຮູ້ຈັກວ່າ ສູຣຍະວັຣຈາຫ໌) ເຂົ້າມາ ແລະ ອ້າງວ່າສາມາດຈົບສົງຄາມໃນ 1 ມຸຫູຣຕະ. ລາວສະແດງວິທີການໂດຍຍິງລູກສອນພິເສດເພື່ອໝາຍຈຸດອ່ອນ (ມະຣມະ) ຂອງກອງທັບ ດ້ວຍຮອຍຄ້າຍຂີ້ເທົ່າ/ເລືອດ ແລະ ຍົກເວັ້ນບາງຄົນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ ພຣະກຣິສນະ ໄດ້ຕັດຫົວ ບາຣບາຣີກ ດ້ວຍຈັກຣະ (ສຸດັຣຊະນະ) ເພື່ອຮັກສາແນວທາງທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ຂອງສົງຄາມ. ເທວີ ແລະ ເທວະນາງຜູ້ຕິດຕາມ ມາອະທິບາຍວ່າ ນີ້ແມ່ນແຜນການລົດພາລະໂລກ ແລະ ດ້ວຍຄໍາສາບຂອງ ພຣະພຣະຫມາ ການຕາຍຂອງລາວເປັນສິ່ງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ. ຫົວຂອງລາວຖືກຊຸກຊີວິດຄືນ ແລະ ໄດ້ຮັບການບູຊາ; ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເບິ່ງສົງຄາມຈາກຍອດພູ ແລະ ສັນຍາຜົນບູຊາຍາວນານ ພ້ອມພະລັງການຮັກສາແກ່ຜູ້ສັດທາ. ຕໍ່ມາ ອັດຍາຍນີ້ຍົກຍ້ອງຕີຣຖະ: ກຸປຕະເກສະຕຣະ, ໂກຕິຕີຣຖະ ແລະ ມະຫີນະກະຣະ. ການອາບນ້ໍາ (ສນານ), ສຣາດທະ, ທານ ແລະ ການຟັງ/ສວດທ່ອງ ຖືກກ່າວວ່ານໍາໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ (ຣຸດຣະໂລກ/ວິສນຸໂລກ). ມີສະໂຕຕຣະຍາວສັນລະເສີນ ບາຣບາຣີກ ແລະ ຟະລະສຣຸຕິ ກໍານົດຜົນຂອງການຟັງອັດຍາຍນີ້.
FAQs about Kaumarika Khanda
The section emphasizes a southern coastal tīrtha-cluster whose sanctity is described as exceptionally merit-yielding, yet pedagogically guarded by danger, highlighting that spiritual benefit is coupled with ethical resolve and right intention.
Merit is associated with bathing and disciplined conduct at the five tīrthas, with narratives implying purification, restoration from curse-conditions, and alignment with higher lokas through devotional and ethical steadiness.
Key legends include the account of Arjuna (Phālguna) approaching the five tīrthas, the grāha episode leading to an apsaras’ restoration, and Nārada’s role in directing afflicted beings toward the pilgrim-hero for release.