Adhyaya 25

Verse 1

अर्जुन उवाच । देवर्षे वर्ण्यते चेयं कथा पीयूषसोदरा । पुनरेतन्मुने ब्रूहि यदा वेत्ति महेश्वरः

ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: ໂອ ດີວະຣິສີ, ນິທານນີ້ຖືກພັນລະນາດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕະ. ຂໍທ່ານມຸນີ ກ່າວອີກຄັ້ງ—ເມື່ອໃດມະເຫສະວະຣະຈຶ່ງຮູ້ເລື່ອງນີ້?

Verse 2

भगवान्स्वां सतीं भार्यां वधार्थं चापि तारकम् । सत्याश्च विरहात्तप्यन्ददाह किमसौ स्मरम्

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ຕາຣະກະຖືກປະຫານ ແລະເພາະຖືກເຜົາໃນຄວາມເຈັບປວດຈາກການພັດພາກັບພຣະສະຕີ ຜູ້ເປັນພຣະມະເຫສີອັນບໍລິສຸດ—ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງເຜົາກາມະ (ສະມະຣະ) ຫຼື?

Verse 3

त्वयैवोक्तं स विरहात्सत्यास्तप्यति वै तपः । हिमाद्रिमास्थितो देवस्तस्याः संगमवांछया

ເຈົ້າເອງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກສະຕີ ພຣະອົງແທ້ໆຈຶ່ງບໍາເນັດຕະປະ; ພຣະເທວະຜູ້ສະຖິດຢູ່ເທິງຫິມາລະຍະ ປາຖະໜາການສົມພົບກັບນາງ।

Verse 4

नारद उवाच । सत्यमेतत्पुरा पार्थ भवस्येदं मनीषितम् । अतप्ततपसा योगो न कर्तव्यो मयाऽनया

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ຈິງແທ້ແລ້ວ ໂອ ເຈົ້າຊາຍ. ແຕ່ກ່ອນນານ ນີ້ແມ່ນດໍາລິຂອງພະພະວະ(ພຣະສິວະ): “ຫາກບໍ່ໄດ້ບໍາເນັດຕະປະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດການຮ່ວມສົມາຄົມ(ໂຍກະ)ກັບນາງ.”

Verse 5

तपो विना शुद्धदेहो न कथंचन जायते । असुद्धदेहेन समं संयोगो नैव दैहिकः

ບໍ່ມີຕະປະ ກາຍອັນບໍລິສຸດບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ເລີຍ; ແລະດ້ວຍກາຍທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ການຮ່ວມກັນທາງກາຍກໍບໍ່ຄວນແທ້.

Verse 6

महत्कर्माणि यानीह तेषां मूलं सदा तपः । नातप्ततपसां सिद्धिर्महत्कर्माणि यांति वै

ກິດການໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍໃນໂລກນີ້ ຮາກຖານຂອງມັນຍ່ອມເປັນຕະປະສະເໝີ; ຜູ້ບໍ່ໄດ້ບໍາເນັດຕະປະ ບໍ່ອາດບັນລຸຄວາມສໍາເລັດໃນກິດການໃຫຍ່ໆໄດ້.

Verse 7

एतस्मात्कारणाद्देवो दर्पितं तं ददाह तु । ततो दग्धे स्मरे चापि पार्वतीमपि व्रीतिताम्

ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫຼະ ພຣະເທວະໄດ້ເຜົາຜູ້ອວດອົງນັ້ນໃຫ້ມອດ; ແລະເມື່ອສະມະຣະຖືກເຜົາແລ້ວ ພາຣະວະຕີກໍຖືກຄວາມອາຍປົກຄຸມເຊັ່ນກັນ.

Verse 8

विहाय सगणो देवः कैलासं समपद्यत । देवी च परमोद्विग्ना प्रस्खलंती पदेपदे

ພຣະເທວະພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ລະຈາກໄປ ແລ້ວກັບຄືນສູ່ໄກລາສ; ພຣະເທວີມີໃຈຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຍິ່ງ ສະດຸດລົ້ມທຸກກ້າວຍ່າງ។

Verse 9

जीवितं स्वं विनिंदंती बभ्रामेतस्ततश्चसा । हिमाद्रिरपि स्वे श्रृंगे रुदतीं पृष्टवान्रतिम्

ນາງຕຳນິຊີວິດຂອງຕົນເອງ ແລ້ວພະເດີນຫຼົງໄປມາ; ແມ່ນແຕ່ພູຫິມາລະຍະ ຢູ່ເທິງຍອດຂອງຕົນ ກໍຖາມນາງຣະຕິຜູ້ຮ້ອງໄຫ້।

Verse 10

कासि कस्यासि कल्याणि किमर्थं चापि रोदिषि । पृष्टा सा च रतिः सर्वं यथावृत्तं न्यवेदयत्

“ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະເປັນຂອງໃຜ ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້?” ເມື່ອຖືກຖາມແລ້ວ ນາງຣະຕິໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງຕາມຄວາມເປັນຈິງ।

Verse 11

निवेदिते तथा रत्या शैलः संभ्रांतमानसः । प्राप्य स्वां तनयां पाणावादायागात्स्वकं पुरम्

ເມື່ອນາງຣະຕິໄດ້ທູນລາຍງານດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພູ (ຫິມາລະຍະ) ກໍມີໃຈຕົກໃຈຫວັ່ນໄຫວ; ຈຶ່ງຈັບມືບຸດສາວຂອງຕົນ ແລ້ວກັບໄປຍັງນະຄອນຂອງຕົນ।

Verse 12

सा तत्र पितरौ प्राह सखीनां वदनेन च । दुर्भगेन शरीरेण किमनेन हि कारणम्

ທີ່ນັ້ນ ນາງໄດ້ກ່າວຕໍ່ບິດາມານດາ ແລະຍັງອ້າງຕາມຄຳຂອງໝູ່ສາວທັງຫຼາຍວ່າ: “ກາຍອັນອັບໂຊກນີ້ ຈະມີເຫດຜົນອັນໃດ?”

Verse 13

देहवासं परित्यक्ष्ये प्राप्स्ये वाभिमतं पतिम् । असाध्यं चाप्यभीष्टं च कथं प्राप्यं तपो विना

ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະລະຮ່າງກາຍນີ້ ຫຼື ຈະໄດ້ຮັບສາມີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາ. ສິ່ງທີ່ຍາກຈະບັນລຸໄດ້ແນວໃດຫາກປາສະຈາກການບຳເພັນຕົບະ?

Verse 14

नियमैर्विविधैस्तस्माच्छोषयिष्ये कलेवरम् । अनुजानीत मां तत्र यदि वः करुणा मयि

ດັ່ງນັ້ນ, ດ້ວຍລະບຽບວິໄນຕ່າງໆ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍນີ້ແຫ້ງຫ່ຽວ. ຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປທີ່ນັ້ນແດ່ທ້ອນ, ຖ້າທ່ານມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 15

श्रुत्वेति वचनं माता पिता च प्राह तां शुभाम् । उ मेति चपले पुत्रि न क्षमं तावकं वपुः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າຂອງນາງ, ພໍ່ແມ່ຂອງນາງຈຶ່ງເວົ້າກັບລູກສາວຜູ້ມີຄຸນນະທໍານັ້ນວ່າ: 'ໂອ້ ລູກສາວຜູ້ໃຈຮ້ອນ, ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າບໍ່ເຫມາະສົມທີ່ຈະທົນກັບສິ່ງນີ້.'

Verse 16

सोढुं क्लेशात्मरूपस्य तपसः सौम्यदर्शने । भावीन्यप्यनि वार्याणि वस्तूनि च सदैव तु

ໂອ້ ຜູ້ມີໃບໜ້າອ່ອນໂຍນ, ການບຳເພັນຕົບະແມ່ນຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ແລະ ຕ້ອງອົດທົນ; ແລະ ໃນຊີວິດ, ເຫດການທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້ກໍເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 17

भाविनोर्था भवंत्येव नरस्यानिच्छतोपि हि । तस्मान्न तपसा तेऽस्ति बाले किंचित्प्रयोजनम्

ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ປາດຖະຫນາມັນ, ສິ່ງທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ກໍ່ຍັງເກີດຂື້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ລູກເອີຍ, ການບຳເພັນຕົບະຈຶ່ງບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງສຳລັບເຈົ້າ.

Verse 18

श्रीदेव्युवाच । यदिदं भवतो वाक्यं न सम्यगिति मे मतिः । केवलं न हि दैवेन प्राप्तुमर्थो हि शक्यते

ເທວີກ່າວວ່າ: «ຕາມທັດສະນະຂ້າ ຄໍາທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນ ບໍ່ຖືກຕ້ອງຄົບຖ້ວນ. ເປົ້າໝາຍບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້ດ້ວຍຊະຕາກໍາຢ່າງດຽວ»។

Verse 19

त्किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वभावतः । पुरुषः फलमाप्नोति चतुर्थं नात्र कारणम्

«ຜົນບາງຢ່າງເກີດຈາກຊະຕາກໍາ, ບາງຢ່າງເກີດຂຶ້ນກະທັນຫັນ, ແລະບາງຢ່າງເກີດຈາກນິໄສທໍາມະຊາດຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນມະນຸດຈຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນ—ບໍ່ມີເຫດທີ່ສີ່ໃນນີ້»។

Verse 20

ब्रह्मणा चापि ब्रह्मत्वं प्राप्तं किलतपोबलात् । अन्यैरपि च यल्लब्धं तन्नसंख्यातुमुत्सहे

«ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາກໍໄດ້ບັນລຸຄວາມເປັນພຣະພຣະຫມາ ດ້ວຍພະລັງຂອງຕະປະ (ພຣະວິນັຍບໍລິສຸດ) ດັ່ງທີ່ເຂົາເວົ້າ. ສິ່ງທີ່ຜູ້ອື່ນໆກໍໄດ້ຮັບດ້ວຍມັນ—ຂ້າບໍ່ກ້ານັບໃຫ້ໝົດ»។

Verse 21

अध्रुवेण शरीरेण यद्यभीष्टं न साध्यते । पश्चात्स शोच्यते मंदः पतितेऽस्मिञ्छरीरके

«ດ້ວຍຮ່າງກາຍອັນບໍ່ຖາວອນນີ້ ຖ້າບໍ່ອາດບັນລຸສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາໄດ້, ພາຍຫຼັງຄົນໂງ່ນັ້ນຈະໂສກເສົ້າ ເມື່ອຮ່າງກາຍນີ້ລົ້ມລະລາຍ»។

Verse 22

यस्य देहस्य धर्मोऽयं क्वचिज्जायेत्क्वचिन्म्रियेत् । क्वचिद्गर्भगतं नश्येज्जातमात्रं क्वचित्तथा

ນີ້ແມ່ນທໍາມະຊາດຂອງຮ່າງກາຍ: ບາງບ່ອນມັນເກີດ, ບາງບ່ອນມັນຕາຍ; ບາງບ່ອນມັນພິນາດຢູ່ໃນຄັນ, ແລະບາງບ່ອນກໍຖືກທໍາລາຍທັນທີຫຼັງເກີດເຊັ່ນກັນ।

Verse 23

बाल्ये च यौवने चापि वार्धक्येपि विनश्यति । तेन चंचलदेहेन कोऽर्थः स्वार्थो न चेद्भवेत्

ມັນສູນສິ້ນໃນວັຍເດັກ ແລະໃນວັຍໜຸ່ມ ທັງໃນວັຍເຖົ້າກໍສູນສິ້ນ. ດ້ວຍກາຍທີ່ຜັນຜວນນີ້ ຈະມີຄ່າອັນໃດ ຖ້າຈຸດໝາຍແທ້ບໍ່ສຳເລັດ?

Verse 24

इत्युक्त्वा स्वसखीयुक्ता पितृभ्यां साश्रु वीक्षिता । श्रृंगं हिमवतः पुण्यं नानाश्चर्यं जगाम सा

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມີໝູ່ສາວຂອງນາງຕິດຕາມ ແລະຖືກພໍ່ແມ່ເບິ່ງດ້ວຍນ້ຳຕາ ນາງໄດ້ໄປສູ່ຍອດພູອັນສັກສິດຂອງຮິມະວັດ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ.

Verse 25

तत्रां बराणि संत्यज्य भूषणानि च शैलजा । संवीता वल्कलैर्दिव्यैस्तपोऽतप्यत संयता

ທີ່ນັ້ນ ໄຊລະຈາໄດ້ປະຖິ້ມເສື້ອຜ້າ ແລະເຄື່ອງປະດັບຂອງນາງ. ນາງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າເປືອກໄມ້ອັນປະເສີດ ແລະດ້ວຍຄວາມສຳລວມ ນາງໄດ້ບຳເນັດຕະປະ.

Verse 26

ईश्वरं हृदि संस्थाप्य प्रणवाभ्यसनादृता । मुनीनामप्य भून्मान्या तदानीं पार्थ पार्वती

ນາງອະທິຖານອົງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນດວງໃຈ ແລະມີຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ການຝຶກຝົນພຣະນະວະ (ໂອມ) ຢ່າງມີວິໄນ. ໃນເວລານັ້ນ ພາຣະວະຕີໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນັບຖື ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ມຸນີ, ໂອ ພາຣຖະ.

Verse 27

त्रिस्नाता पाटलापत्रभक्षकाभूच्छतं समाः । शंत च बिल्वपत्रेण शीर्णोन कृतभोजना

ນາງອາບນ້ຳສາມເທື່ອຕໍ່ມື້ ແລະດຳລົງຊີວິດຮ້ອຍປີດ້ວຍການກິນໃບປາຕະລາ. ອີກຮ້ອຍປີຕໍ່ມາ ນາງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍໃບບິລະວະ—ໃບແຫ້ງເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານປຸງສຸກເປັນປົກກະຕິ.

Verse 28

जलभक्षा शतं चाभूच्छतं वै वायुभोजना । ततो नियममादाय पादांगुष्ठस्थिताभवत्

ຕະຫຼອດຮ້ອຍປີ ນາງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ຳຢ່າງດຽວ; ອີກຮ້ອຍປີ ນາງຢູ່ດ້ວຍລົມຢ່າງດຽວ. ຕໍ່ມາ ນາງຮັບນິຍະມະອັນເຂັ້ມງວດກວ່າເກົ່າ ແລະຢືນຢູ່ເທິງປາຍນິ້ວໂປ້ງຕີນ.

Verse 29

निराहारा ततस्तापं प्रापुस्तत्तपसो जनाः । ततो जगत्समालोक्य तदीयतपसोर्जितम्

ຕໍ່ມາ ນາງກໍເປັນຜູ້ບໍ່ຮັບປະທານອາຫານເລີຍ; ເນື່ອງຈາກຕະປະສະນັ້ນ ຜູ້ຄົນຖືກທຸກທ້ອນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນແຜດຂອງມັນ. ແລ້ວເມື່ອເຫັນໂລກຖືກກະທົບໂດຍພະລັງຕະປະສະຂອງນາງ—

Verse 30

हरस्तत्राययौ साक्षाद्ब्रह्मचारिवपुर्द्धरः । वसानो वल्कलं दिव्यं रौरवाजिनसंवृतः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນໂດຍຕົນເອງ ໂດຍຖືຮູບພຣະພຣະຈາຣີ (ນັກສຶກສາພຣະເວດ). ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້ອັນທິບ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍໜັງກວາງຣໍຣະວະ.

Verse 31

सुलक्षणाषाढधरः सद्वृत्तः प्रति भानवान् । ततस्तं पूजयामासुस्तत्सख्यो बहुमानतः

ພຣະອົງມີລັກສະນະມົງຄຸນ ແລະນຸ່ງເຄື່ອງອາສາດະ; ມີຄວາມປະພຶດດີ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍປັນຍາ. ແລ້ວບັນດາສະຫາຍຂອງນາງກໍບູຊາພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 32

वक्तुमिच्छुः शैलपुत्रीं सखीभिरिति चोदितः । ब्रह्मन्नियं महाभागा गृहीतनियमा शुभा

ເມື່ອປາດຖະໜາຈະເວົ້າກັບທິດາແຫ່ງພູ ແລະຖືກສະຫາຍຂອງນາງຊັກຊວນ ຈຶ່ງມີຄຳກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນະ, ນາງຜູ້ມີບຸນຍາທິການ ແລະມົງຄຸນນີ້ ໄດ້ຮັບນິຍະມະອັນສັກສິດໄວ້ແລ້ວ.”

Verse 33

मुहूर्तपंचमात्रेण नियमोऽस्याः समाप्यते । तत्प्रतीक्षस्व तं कालं पश्चादस्मत्सखीसमम्

ໃນເວລາພຽງຫ້າມຸຫູຣຕະ ນິຍະມະຂອງນາງຈະສຳເລັດ. ຈົ່ງຄອຍເວລານັ້ນ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງພົບນາງໄດ້ ພ້ອມກັບພວກເຮົາ ເພື່ອນສາວຂອງນາງ.

Verse 34

नानाविदा धर्मवार्ताः प्रकरिष्यसि ब्राह्मण । इत्युक्त्वा विजयाद्यास्ता देवीचरितवर्णनैः

ເວົ້າວ່າ “ໂອ ພຣາຫມະນ, ເຈົ້າຈະເລົ່າການສົນທະນາເລື່ອງທັມມະຫຼາຍປະເພດ” ແລ້ວ ວິຊະຍາ ແລະຜູ້ຮ່ວມທາງອື່ນໆ ກໍຜ່ານເວລາໂດຍເລົ່າພຣະກິດ ແລະເລື່ອງລາວຂອງເທວີ.

Verse 35

अश्रुमुख्यो द्विजस्याग्रे निन्युः कालं च तं तदा । ततः काले किंचिदूने ब्रह्मचारी महामतिः

ໃນເວລານັ້ນ ພວກນາງມີໃບໜ້າຊຸ່ມນ້ຳຕາ ໄດ້ຜ່ານເວລານັ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣາຫມະນ. ແລ້ວເມື່ອຍັງເຫຼືອເວລາອີກໜ່ອຍ ພຣະພຣົມຈາຣີຜູ້ມີໃຈກວ້າງໃຫຍ່ນັ້ນ ຈຶ່ງກະທຳການໜຶ່ງ.

Verse 36

विलोकनमिषेणागादाश्रमोपस्थितं ह्रदम् । निपपात च तत्रासौ चुक्रोशातितरां ततः

ໂດຍອ້າງວ່າຈະເບິ່ງຮອບໆ ລາວໄດ້ໄປຫາຫນອງນ້ຳທີ່ຢູ່ໃກ້ອາສຣົມ. ທີ່ນັ້ນລາວຕົກລົງໃນນ້ຳ ແລະຕໍ່ມາກໍຮ້ອງໂຮດດັງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 37

अहमत्र निमज्जामि कोऽपि मामुद्धरेत भोः । इति तारेण क्रोशंतं श्रुत्वा तं विजयादिकाः

“ຂ້ອຍກຳລັງຈົມນ້ຳຢູ່ນີ້—ຜູ້ໃດກໍໄດ້ ຊ່ວຍຍົກຂ້ອຍຂຶ້ນແນ່, ໂອ ໝູ່ເອີຍ!” ເມື່ອໄດ້ຍິນລາວຮ້ອງດ້ວຍສຽງສູງເຊັ່ນນັ້ນ ວິຊະຍາ ແລະຄົນອື່ນໆ ກໍຮັບຮູ້ (ແລະຕອບສະໜອງ).

Verse 38

आजग्मुस्त्वरया युक्ता ददुस्तस्मै करं च ताः । स चुक्रोश ततो गाढं दूरेदूरे पुनःपुनः

ນາງທັງຫຼາຍຮີບຮ້ອນໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ແລະຍື່ນມືຖວາຍໃຫ້ລາວ. ແຕ່ລາວກໍຮ້ອງດັງຂຶ້ນອີກ ຊ້ຳໆວ່າ: «ໄກອອກໄປອີກ, ໄກອອກໄປອີກ!»

Verse 39

नाहं स्पृशाम्यसंसिद्धां म्रिये वा नानृतं त्विदम् । ततः समाप्तनियमा पार्वती स्वयमाययौ

«ຂ້ອຍບໍ່ແຕະຕ້ອງຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດວິນັຍວັດ; ຂ້ອຍຍອມຕາຍ—ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳມຸສາ» ເຂົາກ່າວ. ແລ້ວເມື່ອນິຍະມະຂອງນາງສຳເລັດ ພາຣະວະຕີກໍມາເອງທີ່ນັ້ນ.

Verse 40

सव्यं करं ददावस्य तं चासौ नाभ्यनन्दत । भद्रे यच्छुचि नैव स्याद्यच्चैवावज्ञया कृतम्

ນາງຍື່ນມືຊ້າຍໃຫ້ລາວ ແຕ່ລາວບໍ່ຍອມຮັບ. ລາວກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ສິ່ງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍການດູໝິ່ນ ບໍ່ຄວນຮັບເອົາ»

Verse 41

सदोषेण कृतं यच्च तदादद्यान्न कर्हिचित् । सव्यं चाशुचि ते हस्तं नावलंबामि कर्हिचित्

«ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດດ້ວຍຂໍ້ບົກພ່ອງ ບໍ່ຄວນຮັບເອົາເລີຍ. ມືຊ້າຍຂອງເຈົ້າບໍ່ບໍລິສຸດ; ຂ້ອຍຈະບໍ່ອາໄສມັນ—ບໍ່ເຄີຍ.»

Verse 42

इत्युक्ता पार्वती प्राह नाहं दत्तं च दक्षिणम् । ददामि कस्यचिद्विप्र देवदेवाय कल्पितम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ມອບດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ຂອງຂ້ອຍ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້ອຍຈະມອບໃຫ້ຜູ້ໃດກໍຕາມ ເມື່ອມັນຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອພຣະເທວະເທວາ (ພຣະສິວະ) ເທົ່ານັ້ນ.»

Verse 43

दक्षिणं मे करं देवो ग्रहीता भव एव च । शीर्यते चोग्रतपसा सत्यमेतन्मयोदितम्

«ທັກຊິນາຂອງຂ້າແມ່ນມືຂວານີ້—ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຮັບໄປ; ແລະເຈົ້າດ້ວຍ ໂອ ພຣາຫມັນ ຈົ່ງຮັບ. ມັນຖືກກັດກິນໂດຍຕະປະສະຍາອັນຮຸນແຮງ; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າເວົ້າ»។

Verse 44

विप्र उवाच । यद्येवमवलेपस्ते गमनं केन वार्यते । यथा तव प्रतिज्ञेयं ममापीयं तथाचला

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ຖ້າຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສແບບນີ້ຢູ່ໃນເຈົ້າ ໃຜຈະຫ້າມການໄປຂອງເຈົ້າໄດ້? ແຕ່ດັ່ງທີ່ຄໍາປະຕິຍານຂອງເຈົ້າຕ້ອງຖືກຮັກສາ ຄໍາຮ້ອງຂໍຂອງຂ້າກໍຕ້ອງໝັ້ນຄົງ—ໂອ ອະຈະລາ (ຜູ້ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ)»।

Verse 45

रुद्रस्यापि वयं मान्याः कीदृशं ते तपो वद । विषमस्थं यत्र विप्रं म्रियमाणमुपेक्षसि

«ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຣຸດຣາ ພວກເຮົາກໍຄວນໄດ້ຮັບການນັບຖື. ຈົ່ງບອກຂ້າ—ຕະປະສະຍາຂອງເຈົ້າແມ່ນແນວໃດ ທີ່ເຈົ້າກັບລະເລີຍພຣາຫມັນຜູ້ທຸກຍາກ ກໍາລັງຈະຕາຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ?»

Verse 46

अवजा नासि विप्रांस्त्वं तच्छीघ्रं व्रज दर्शनात् । यदि वा मन्यसे पूज्यांस्ततोऽभ्युद्धर नान्यथा

«ຖ້າເຈົ້າບໍ່ດູຖູກພຣາຫມັນ ກໍຈົ່ງອອກໄປຈາກສາຍຕາຂອງພວກເຮົາໃຫ້ໄວ. ຫຼືຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່າພວກເຂົາຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ ກໍຈົ່ງຊ່ວຍກູ້(ຂ້າ)ໃນທັນທີ—ບໍ່ມີທາງອື່ນ»។

Verse 47

ततो विचार्य बहुधा इति चेति च सा शुभा । विप्रस्योद्धरणं सर्वधर्मेभ्योऽमन्यताधिकम्

ຈາກນັ້ນ ນາງເທວີຜູ້ມີມົງຄຸນໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຫຼາຍປະການ—«ແມ່ນຢ່າງນັ້ນບໍ? ຫຼືບໍ່ແມ່ນ?»—ແລະນາງສະຫຼຸບວ່າ ການກູ້ພຣາຫມັນນັ້ນ ເຫນືອກວ່າທຸກຫນ້າທີ່ທາງທຳມະທັງປວງ।

Verse 48

ततः सा दक्षिणं दत्त्वा करं तं प्रोज्जहार च । नरं नारी प्रोद्धरति सज्जन्तं भववारिधौ । एतत्सन्दर्शनार्थाय तथा चक्रे भवोद्भवः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ຖວາຍທັກສິນາ ແລະປ່ອຍມືນັ້ນອອກ. ແມ່ຍິງສາມາດຍົກຊາຍທີ່ກໍາລັງຈົມໃນທະເລແຫ່ງສັງສາຣະໄດ້ແທ້; ເພື່ອໃຫ້ເຫັນດັ່ງນີ້ ພະພະໂວດພະວະ (ພະສິວະ) ໄດ້ຈັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 49

प्रोद्धृत्य च ततः स्नात्वा बद्ध्व योगासनं स्थिता

ເມື່ອຍົກເຂົາຂຶ້ນແລ້ວ ນາງກໍອາບນ້ໍາ ແລ້ວຜູກກາຍໃນອາສນະໂຍຄະ ແລະຢືນຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

Verse 50

ब्रह्मचारी ततः प्राह प्रहसन्किमिदं शुभे । कर्तुकामासि तन्वंगि दृढयोगासनस्थिता

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມະຈາຣີໄດ້ກ່າວດ້ວຍຮອຍຍິ້ມວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ໂອ ນາງຜູ້ອວຍອ່ອນ, ເຈົ້າປາດຖະນາຈະເຮັດຫຍັງ ໃນຂະນະທີ່ນັ່ງໝັ້ນໃນອາສນະໂຍຄະອັນມັ່ນຄົງ?”

Verse 51

देवी प्राह ज्वालयिष्ये शरीरं योगवह्निना । महादेवकृतमतिरुच्छिष्टाहं यतोऽभवम्

ເທວີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຜົາກາຍນີ້ດ້ວຍໄຟໂຍຄະ. ເພາະຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກພຣະມະຫາເທວະປັ້ນແຕ່ງ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນດັ່ງຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ພາຍຫຼັງພຣະອົງ (ບໍ່ຄວນຄ່າ).”

Verse 52

ब्रह्मचारी ततः प्राह काश्चिद्ब्राह्मणकाम्यया । कृत्वा वार्तास्ततः स्वीयमभीष्टं कुरु पार्वति

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມະຈາຣີໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມປາດຖະນາບາງຢ່າງທີ່ກ່ຽວກັບພຣາຫມະນະ, ຫຼັງຈາກໄດ້ສົນທະນາກັບຂ້າພະເຈົ້າພັກໜຶ່ງ ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະນາເອງ, ໂອ ປາຣະວະຕີ.”

Verse 53

नोपहन्यां कदाचिद्वि साधुभिर्विप्रकामना । धर्ममेनं मन्यसे चेन्मुहूर्तं ब्रूहि पार्वति

«ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຮັດຮ້າຍໃຜໃນເວລາໃດເລີຍ—ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ທີ່ບັນດາ຤ິສີ ແລະ ພຣາຫມັນປາຖະນາ. ຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່ານີ້ແມ່ນທຳ ຈົ່ງເວົ້າຊົ່ວຄາວ ໂອ ປາຣະວະຕີ»។

Verse 54

देवी प्राह ब्रूहि विप्र मुहूर्तं संस्थिता त्वहम् । ततः स्वयं व्रती प्राह देवीं तां स्वसखीयुताम्

ເທວີກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງເວົ້າເຖີດ ໂອ ພຣາຫມັນ; ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ຊົ່ວຄາວ»। ແລ້ວຜູ້ຖືວຣະຕະນັ້ນກໍເວົ້າເອງກັບເທວີຜູ້ມີສະຫາຍຂອງນາງອອມຂ້າງ।

Verse 55

किमर्थमिति रम्भोरु नवे वयसि दुश्चरम् । तपस्त्वया समारब्धं नानुरूपं विभाति मे

«ເພາະຫຍັງ ໂອ ນາງຜູ້ມີຂາອ່ອນງາມ, ໃນວັຍໜຸ່ມອັນສົດໃໝ່ນີ້ ເຈົ້າຈຶ່ງເລີ່ມຕະປະສະອັນຫນັກ? ຕະປະສະທີ່ເຈົ້າເຮັດນີ້ ບໍ່ເຫັນວ່າເໝາະສົມໃນສາຍຕາຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 56

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं गिरिराजगृहेऽधुना । भोगांश्च दुर्लभान्देवि त्यक्त्वा किं क्लिश्यते वपुः

«ໄດ້ຮັບການເກີດເປັນມະນຸດອັນຫາຍາກ ແລະ ບັດນີ້ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຈອມພູ ໂອ ເທວີ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງທຳໃຫ້ກາຍຖືກທຸກທໍລະມານ ໂດຍລະທິ້ງຄວາມສຸກອັນຫາຍາກດ້ວຍ?»

Verse 57

अतीव दूये वीक्ष्य त्वां सुकुमारतराकृतिम् । अत्युग्रतपसा क्लिष्टा पद्मिनीव हिमर्दिता

«ຂ້າພະເຈົ້າເສົ້າໃຈຢ່າງຫຼາຍເມື່ອເຫັນເຈົ້າ—ຜູ້ມີຮູບກາຍອ່ອນບາງຍິ່ງ—ຖືກທຸກທໍລະມານໂດຍຕະປະສະອັນຮຸນແຮງ, ດັ່ງດອກບົວຖືກນ້ຳຄ້າງກະແທກ»។

Verse 58

इदं चान्यत्त्व शुभे शिरसो रोगदं मम । यद्देहं त्यक्तुकामा त्वं प्रबुद्धा नासि बालिके

ແລະຍັງມີອີກຢ່າງໜຶ່ງ ໂອ ຜູ້ມີມົງຄຸນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຫົວຂ້ອຍເຈັບ: ເຈົ້າປາດຖະນາຈະລະທິ້ງຮ່າງກາຍ ແຕ່ຍັງບໍ່ຕື່ນຮູ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຕົນ ໂອ ເດັກຍິງ.

Verse 59

वामः कामो मनुष्येषु सत्यमेतद्वचो यतः । स्पृहणीयासि सर्वेषामेवं पीडयसे वपुः

ກາມຕັນຫາໃນມະນຸດນັ້ນມັກບິດເບືອນ—ຄໍານີ້ແທ້ຈິງ. ເພາະແມ່ນວ່າທຸກຄົນປາດຖະນາເຈົ້າ ແຕ່ເຈົ້າກໍຍັງທໍລະມານຮ່າງກາຍຂອງຕົນແບບນີ້.

Verse 60

अविज्ञातान्वयो नग्नः शूली भूतगणाधिपः । श्मशाननिलयो भस्मोद्धूलनो वृषवाहनः

(ພຣະອົງ) ມີຊາດຕະກູນບໍ່ຮູ້ຈັກ; ບໍ່ນຸ່ງຜ້າ; ຖືຕຣິສູນ; ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຝູງພູດ; ຢູ່ປ່າຊ້າ; ທາຂີ້ເທົ່າ; ແລະມີງົວເປັນພາຫະນະ.

Verse 61

गजाजिनो द्विजिह्वाद्यलंकृतांगो जटाधरः । विरूपाक्षः कथंकारं निर्गुणः स्यात्तवोचितः

ນຸ່ງໜັງຊ້າງ ກາຍປະດັບດ້ວຍງູແລະອື່ນໆ ຖືຜົມຈະຕາ ມີດວງຕາຮູບຮ່າງປະຫລາດ—ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ «ປາສະຈາກຄຸນລັກສະນະ» ຈະເໝາະກັບເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

Verse 62

गुणा ये कुलशीलाद्य वराणामुदिता बुधैः । तेषामेकोऽपि नैवास्ति तस्मिंस्तन्नोचितः स ते

ຄຸນຄ່າທີ່ນັກປັນຍາຍົກຍ້ອງວ່າເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງເຈົ້າບ່າວອັນດີ—ຊາດຕະກູນສູງ, ຄວາມປະພຶດດີ ແລະອື່ນໆ—ໃນຕົວເຂົາບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຢ່າງດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາບໍ່ເໝາະກັບເຈົ້າ.

Verse 63

शोचनीयतमा पूर्वमासीत्पार्वति कौमुदी । त्वं संवृत्ता द्वितीयासि तस्यास्तत्संगमाशया

ໂອ ພາຣະວະຕີ, ໃນກ່ອນ ກໍມຸດີ ແມ່ນຜູ້ນ່າສົງສານທີ່ສຸດ; ບັດນີ້ ເຈົ້າກາຍເປັນຄົນທີສອງ—ເນື່ອງຈາກຫວັງຈະໄດ້ພົບພາລວມກັບພຣະອົງນັ້ນ।

Verse 64

तपोधनाः सर्वसमा वयं यद्यपि पार्वति । दुनोत्येव तवारंभः शूलायां यूपसत्क्रिया

ໂອ ພາຣະວະຕີ, ແມ່ນແທ້ວ່າພວກເຮົາຜູ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາ ມີໃຈເທົ່າທຽມຕໍ່ທຸກຄົນ; ແຕ່ການລົງມືຂອງເຈົ້າຍັງກໍ່ໃຫ້ພວກເຮົາຫວັ່ນໄຫວ—ພິທີ ‘ນະມັດສະການເສົາບູຊາ’ ຢູ່ເທິງຕຣິສູນ।

Verse 65

वृषभारोहणं वासः श्मशाने पाणिसंग्रहः । सव्यालपाणिना क्षौमगजत्वग्बंधनः कथम्

ຈະເປັນການແຕ່ງງານໄດ້ແນວໃດ ກັບຜູ້ທີ່ຂີ່ງົວເປັນພາຫະນະ, ຢູ່ປ່າຊ້າ, ຈັບມືກັນໃນຂະນະທີ່ມືນັ້ນຖືງູ, ແລະຄາດຄໍາດ້ວຍຜ້າປ່ານກັບໜັງຊ້າງ?

Verse 66

जनहास्यकरं सर्वं त्वयारब्धमसांप्रतम् । स्त्रीभावाद्भूतिसंपर्क्कः कथं चाभिमतस्तव

ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າເລີ່ມເຮັດນັ້ນ ບໍ່ຖືກການເວລາ ແລະກາຍເປັນເຫດໃຫ້ຊາວໂລກຫົວເຮາະ. ແລ້ວເຈົ້າເປັນສະພາບຍິງ ຈະປາຖະໜາການສຳຜັດກັບຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (ບະສະມະ) ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 67

निवर्तय मनस्तस्मादस्मात्सर्वविरोधिनः । मृगाक्षि मदनारातेर्मर्कटाक्षस्य प्रार्थनात्

ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງກວາງ, ຈົ່ງຫັນໃຈອອກຈາກພຣະອົງນັ້ນ—ຜູ້ຕໍ່ຕ້ານທຸກຢ່າງ. ຈົ່ງຢຸດການວອນຂໍຜູ້ມີຕາດັ່ງລີງ, ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງກາມະ (ຄວາມຮັກ).

Verse 68

विरुद्धवादिनं चैवं ब्रह्मचारिणमीश्वरम् । निशम्य कुपिता देवी प्राह वाचा सगद्गदम्

ເມື່ອນາງເທວີໄດ້ຍິນພຣະເຈົ້າ ຜູ້ປາກົດເປັນພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ ເວົ້າຄໍາຂັດແຍ້ງດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍໂກດ ແລະເວົ້າດ້ວຍສຽງສັ່ນໄຫວດ້ວຍອາລົມ।

Verse 69

मा मा ब्राह्मण भाषिष्ठा विरुद्धमिति शंकरे । महत्तमो याति पुमान्देवदेवस्य निंदया

ຢ່າ ຢ່າເລີຍ ໂອ ພຣາຫມະນ! ຢ່າເວົ້າວ່າ ພຣະສັງກະຣະ ‘ບໍ່ຄວນ’ ຫຼື ‘ຂັດແຍ້ງ’ ເລີຍ; ຜູ້ໃດນິນທາພຣະເທວະເທວະ ຈະຕົກສູ່ຄວາມມືດອັນໃຫຍ່.

Verse 70

न सम्यगभिजानासि तस्य देवस्य चेष्टितम् । श्रृणु ब्राह्मण त्वं पापाद्यथास्मात्परिमुच्यसे

ເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກ່ຽວກັບການກະທໍາ ແລະລີລາຂອງພຣະເທວະນັ້ນ. ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ພຣາຫມະນ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າພົ້ນຈາກບາບນີ້.

Verse 71

स आदिः सर्वजगतां कोस्य वेदान्वयं ततः । सर्वं जगद्यस्य रूपं दिग्वासाः कीर्त्यते ततः

ພຣະອົງແມ່ນປະຖົມຕົ້ນຂອງໂລກທັງປວງ—ຈະມີ ‘ສາຍສືບວິທີແຫ່ງເວດ’ ອັນໃດສໍາລັບພຣະອົງໄດ້? ເພາະຈັກກະວານທັງໝົດແມ່ນຮູບຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ ‘ດິກັມບະຣະ’ ຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດທັງຫຼາຍ.

Verse 72

गुणत्रयमयं शूलं शूली यस्माद्बिभार्ते सः । अबद्धाः सर्वतो मुक्ता भूता एव च तत्पतिः

ເນື່ອງຈາກພຣະອົງຊົງຖືຕຣິສູລ ອັນປະກອບດ້ວຍຄຸນະສາມ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ຊູລີ’ ຜູ້ຖືຕຣິສູລ. ແລະເນື່ອງຈາກສັດທັງຫຼາຍ (ພູຕະ) ໂດຍຄວາມຈິງແມ່ນບໍ່ຖືກຜູກມັດ ແລະພົ້ນອອກທຸກດ້ານ ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນຈອມເຈົ້າຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

Verse 73

श्मशानं चापि संसारस्तद्वासी कृपयार्थिनाम् । भूतयः कथिता भूतिस्तां बिभर्ति स भूतिभृत्

ໂລກສັງສານທີ່ພະຍຸງພານີ້ເອງ ເປັນດັ່ງປ່າຊ້າ; ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ນັ້ນ ເພື່ອຜູ້ວອນຂໍຄວາມເມດຕາ. “ພູຕິ” ກ່າວວ່າແມ່ນຫມູ່ພູດທັງຫຼາຍ; ພຣະອົງທົງຮັບພູຕິນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ພູຕິພຣຶດ (ຜູ້ທົງຮັບພູຕິ)។

Verse 74

वृषो धर्म इति प्रोक्तस्तमारूढस्ततो वृषी । सर्पाश्च दोषाः क्रोधाद्यास्तान्बिभर्ति जगन्मयः

ເຂົາກ່າວວ່າ “ງົວຜູ້ (ວຣຶສ) ແມ່ນທຳມະ”; ເພາະພຣະອົງຊົງຂຶ້ນຂີ່ມັນ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ວຣຶສີ. ແລະງູທັງຫຼາຍແມ່ນດັ່ງຄວາມຜິດ—ໂກຣດແລະອື່ນໆ; ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມໃນຈັກກະວານ ກໍທົງຮັບແມ່ນກະທັ້ງສິ່ງນັ້ນ.

Verse 75

नानाविधाः कर्मयोगा जटारूपा बिभर्ति सः । वेदत्रयी त्रिनेत्राणि त्रिपुरं त्रिगुणं वपुः

ພຣະອົງທົງຮັບວິທີຍົກຍ້ອງກຳມະຍົກຫຼາຍປະການ ເປັນດັ່ງຜົມຊົງຈະຕາ. ພຣະເວດສາມພາກແມ່ນດັ່ງຕາສາມ; ຕຣິປຸຣະແມ່ນນະຄອນສາມຊັ້ນ; ແລະຮູບກາຍຂອງພຣະອົງເອງ ແມ່ນຕຣິຄຸນ.

Verse 76

भस्मीकरोति तद्देवस्त्रिपुरध्नस्ततः स्मृतः । एवंविध महादेवं विदुर्ये सूक्ष्मदर्शिनः

ພຣະເທວະນັ້ນເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກລະລຶກວ່າ ຕຣິປຸຣະດະນ (Tripuradhna) ຜູ້ປະຫານຕຣິປຸຣະ. ຜູ້ມີສາຍຕາລະອຽດ ຍ່ອມຮູ້ວ່າ ມະຫາເທວະ ເປັນໄປຕາມສະພາບນີ້.

Verse 77

कथंकारं हि ते नाम भजंते नैव तं हरम् । अथ वा भीतसंसाराः सर्वे विप्र यतो जनाः

ເຂົາເຈົ້າບູຊາແຕ່ “ຄຳເວົ້າລົມໆ” ແລະບໍ່ບູຊາພຣະຮະຣະ (Hara) ນັ້ນ ໄດ້ແນວໃດ? ຫຼືອີກຢ່າງ—ເພາະມະນຸດທັງປວງຢ້ານກົວສັງສານ, ໂອ ພຣາຫມະນ, ຄວນຫັນໄປຫາພຣະອົງ.

Verse 78

विमृश्य कुर्वते सर्वं विमृश्यैतन्मया कृतम् । शुभं वाप्यशुभं वास्तु त्वमप्येनं प्रपूजय

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດີແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດທຸກຢ່າງ; ຂ້ອຍກໍໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ດ້ວຍການພິຈາລະນາ. ຈະເປັນມົງຄຸນຫຼືອັບມົງຄຸນກໍຕາມ ເຈົ້າກໍຄວນບູຊາທ່ານນັ້ນໃຫ້ດີ.

Verse 79

इति ब्रुवंत्यां तस्यां तु किंचित्प्रस्फुरिताधरम् । विज्ञाय तां सखीमाह किमप्येष विवक्षुकः

ເມື່ອນາງເວົ້າຢ່າງນັ້ນ ຮິມຝີປາກຂອງເຂົາກໍສັ່ນເບົາໆ. ເຫັນແລ້ວ ເພື່ອນສາວຂອງນາງກ່າວວ່າ: «ເບິ່ງຄືວ່າເຂົາຢາກເວົ້າຫຍັງບາງຢ່າງ»។

Verse 80

वार्यतामिति विप्रोऽयं महद्दूषणबाषकः । न केवलं पापभागी श्रोता वै स्यान्न संशयः

«ຫ້າມເຂົາ!»—ພຣາຫມັນນີ້ກໍາລັງເວົ້າຄໍາຫມິ່ນປະມາດອັນໃຫຍ່. ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເວົ້າເທົ່ານັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຟັງກໍຈະໄດ້ຮັບສ່ວນໃນບາບ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 81

अथ वा किं च नः कार्यं वादेन सह ब्राह्मणैः । कर्णौ पिधाय यास्यामो यथा यः स्यात्ततास्तु सः

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຈໍາເປັນຫຍັງຕ້ອງໂຕ້ຖຽງກັບພຣາຫມັນ? ພວກເຮົາຈະໄປໂດຍປິດຫູທັງສອງ; ສິ່ງໃດຈະເກີດກໍໃຫ້ເກີດໄປ.

Verse 82

इत्युक्त्वोत्थाय गच्छंत्यां पिधाय श्रवणावुभौ । स्वरूपं समुपाश्रित्य जगृहे वसनं हरः

ເມື່ອນາງເວົ້າຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ນາງກໍລຸກຂຶ້ນຈະໄປ ພ້ອມກັບປິດຫູທັງສອງ. ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍປິດຫູທັງສອງ ແລ້ວກັບຄືນສູ່ຮູບອັນແທ້ຂອງພຣະອົງ ແລະຈຶ່ງຢືດເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງ.

Verse 83

ततो निरीक्ष्य तं देवं संभ्रांता परमेश्वरी । प्रणिपत्य महेशानं तुष्टावावनता उमा

ແລ້ວນາງບຣະເມສະວະຣີ ເມື່ອເຫັນພຣະເທວະນັ້ນ ກໍສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ນາງກໍກາບລົງຕໍ່ມະເຫສານະ ແລະ ອຸມາ ກົ້ມສີສະ ສັນລະເສີນພຣະອົງ។

Verse 84

प्राह तां च महादेवो दासोऽस्मि तव शोभने । तपोद्रव्येण क्रीतश्च समादिश यथेप्सितम्

ມະຫາເທວະກ່າວກັບນາງວ່າ: “ໂອ ຜູ້ງາມ, ຂ້າເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າ; ຂ້າເຫມືອນຖືກ ‘ຊື້’ ດ້ວຍຊັບແຫ່ງຕະປະຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງສັ່ງຂ້າຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.”

Verse 85

देव्युवाच । मनसस्त्वं प्रभुः शंभो दत्तं तच्च मया तव । वपुषः पितरावीशौ तौ सम्मानयितुमर्हसि

ເທວີກ່າວວ່າ: “ໂອ ຊັມພູ, ເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໃຈຂ້າ, ແລະໃຈນັ້ນຂ້າໄດ້ມອບໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ແຕ່ສໍາລັບກາຍຂ້າ ບິດາມານດາແມ່ນທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບສອງພຣະອົງນັ້ນ; ເຈົ້າຄວນໃຫ້ກຽດແກ່ພວກທ່ານ.”

Verse 86

महादेव उवाच । पित्रा हि ते परिज्ञातं दृष्ट्वा त्वां रूपशालिनीम् । बालां स्वयंवरं पुत्री महं दास्यामि नान्यथा

ມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: “ແທ້ຈິງ ບິດາຂອງເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈແລ້ວ ເມື່ອເຫັນເຈົ້າຜູ້ງາມສະຫງ່າ. ທ່ານຈະມອບລູກສາວນ້ອຍໃນພິທີສະວະຍັມວະຣະ; ຈະເປັນແບບນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນ.”

Verse 87

तत्तस्य सर्वमेवास्तु वचनं त्वं हिमाचलम् । स्वयंवरार्थं सुश्रोणि प्रेरय त्वां वृणे ततः

“ໃຫ້ທຸກຢ່າງເປັນໄປຕາມຄໍາຂອງທ່ານນັ້ນທັງໝົດ. ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຈົ່ງສົ່ງຂ່າວໄປຫາຫິມາຈະລະ ເພື່ອພິທີສະວະຍັມວະຣະ; ແລ້ວໃນສະພານັ້ນ ຂ້າຈະເລືອກເຈົ້າ.”

Verse 88

इत्युक्त्वा तां महादेवः शुचिः शुचिषदो विभुः । जगामेष्टं तदा देशं स्वपुरं प्रययौ च सा

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ນາງແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ບໍລິສຸດ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຜູ້ບໍລິສຸດ ໄດ້ເດີນໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພຣະອົງປາຖະນາ; ແລະນາງກໍໄດ້ເດີນທາງກັບໄປຍັງນະຄອນຂອງນາງເຊັ່ນກັນ।

Verse 89

दृष्ट्वा देवीं तदा हृष्टो मेनया सहितोऽचलः

ເມື່ອເຫັນພຣະເທວີໃນເວລານັ້ນ ອະຈະລະ (ພູຫິມາລະຍະ) ພ້ອມດ້ວຍເມນາ ກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 90

आलिंग्याघ्राय पप्रच्छ सर्वं सा च न्यवेदयत् । दुहितुर्देवदेवेन आज्ञप्तं तु हिमाचलः

ລາວໄດ້ກອດນາງ ແລະດົມກິ່ນທີ່ກະຫຼີ່ມສີສະ ແລ້ວຖາມທຸກສິ່ງ; ນາງກໍໄດ້ທູນບອກທັງໝົດ. ຕໍ່ມາ ຫິມາຈະລະ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເທວະເທວະ ກ່ຽວກັບບຸດສາວຂອງຕົນ ກໍຕຽມຈັດການຕາມນັ້ນ।

Verse 91

स्वयंवरं प्रमुदितः सर्वलोकेष्वघोषयत् । अश्विनो द्वादशादित्या गन्धर्वरुडोरगाः

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ຫິມາຈະລະ ໄດ້ປະກາດພິທີສະວະຍັມວະຣະ ໃນທຸກໂລກ ເຊີນອັສວິນທັງສອງ ອາທິຕະຍະທັງສິບສອງ ຄັນທັຣວະ ຄະຣຸດ ແລະນາຄາ।

Verse 92

यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषा नगाः । समुद्राद्याश्च ये केचित्त्रैलोक्यप्रवरास्च ये

ຍັກຂະ ສິດທະ ແລະສາດຫະ; ໄດຕະຍະ ກິມປຸຣຸສະ ແລະນາຄາ—ພ້ອມທັງມະຫາສະໝຸດທັງຫຼາຍ ແລະບັນດາຜູ້ປະເສີດໃນໄຕໂລກທັງປວງ—ກໍພາກັນມາຊຸມນຸມໃນວາລະອັນສູງສຸດນັ້ນ।

Verse 93

त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च । त्रयस्त्रिंशच्च ये देवास्त्रयस्त्रिंशच्च कोटयः

ມີສາມສິບສາມພັນ ແລະ ສາມສິບສາມຮ້ອຍດ້ວຍ; ມີເທວະສາມສິບສາມອົງ ແລະ ຍັງມີອີກສາມສິບສາມໂກດິອີກດ້ວຍ।

Verse 94

जग्मुर्गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम् । आमंत्रितस्तथा विष्णुर्मेरुमाह हसन्निव

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ໄປສູ່ສະວະຍັມວະຣະອັນສູງສຸດ ຂອງທິດາແຫ່ງພະຣາຊາເຂົາ. ແລະ ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ຖືກເຊີນ ກໍໄດ້ກ່າວກັບເມຣຸ ດັ່ງກຳລັງຍິ້ມ.

Verse 95

तातास्माकं च सा देवी मेरो गच्छ नमामि ताम् । अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम्

«ພໍ່ເອີຍ ເທວີນັ້ນແມ່ນຂອງພວກເຮົາແທ້; ເມຣຸເອີຍ ຈົ່ງໄປ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແດ່ນາງ». ແລ້ວເທວີຜູ້ເປັນທິດາແຫ່ງພູເຂົາ ກໍຂຶ້ນສູ່ພາຫະນະຄຳອັນງາມສະຫງ່າ.

Verse 96

विमानं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नैरलंकृतम् । अप्सरोभिः प्रनृत्यद्भिः सर्वाभरणभूषिता

ເປັນວິມານອັນມົງຄຸນ ງາມພ້ອມທຸກດ້ານ ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີທຸກປະເພດ; ມີອັບສະຣາທັງຫຼາຍຟ້ອນລຳລ້ອມຮອບ, ແລະນາງປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທິບທັງປວງ.

Verse 97

गंधर्वसंघैर्विविधैः किंनरैश्च सुशोभनैः । बंदिभिः स्तूयमाना च वीरकांस्यधरा स्थिता

ນາງຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຫມູ່ຄະນະຄັນທັຣວະຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ຄິນນະຣະຜູ້ງາມສະຫງ່າ; ຖືກບັນດິສັນລະເສີນສັນລະເສີນ, ແລະນາງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພ້ອມສຽງດົນຕຣີທອງສຳຣິດອັນກ້າຫານກັງວານ.

Verse 98

सितातपत्ररत्नांशुमिश्रितं चावहत्तदा । शालिनी नाम पार्वत्याः संध्यापूर्णेदुमंडला

ແລ້ວນາງຜູ້ຊື່ «ຊາລິນີ» ຜູ້ສະຫວ່າງດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງໃນຍາມສົນທະຍາ ໄດ້ຊູງຮົ່ມຂາວ ທີ່ປະສົມປະສານດ້ວຍລຳແສງດຸດດັ່ງແກ້ວມະນີ ເພື່ອພຣະນາງປາຣະວະຕີ।

Verse 99

चामरासक्तहस्ताभिर्दिव्यस्त्रीभिश्च संवृता । मालां प्रगृह्य सा तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम्

ນາງຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍນາງຟ້າຜູ້ຖືພັດຫາງຈາມຣະ (yak-tail) ໃນມື ແລະນາງຍືນຢູ່ນັ້ນ ຖືພວງມາລາທີ່ເກີດຈາກຕົ້ນກະລະປະວຣຶກສະ ຕົ້ນປາດຖະນາໃນສະຫວັນ।

Verse 100

एवं तस्यां स्थितायां तु स्थिते लोकत्रये तदा । शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍືນຢູ່ນັ້ນ ແລະສາມໂລກກໍຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມເຝົ້າມອງ ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ ໄດ້ກາຍເປັນເດັກນ້ອຍ ເພື່ອການຫຼິ້ນອັນສົດໃສ।

Verse 101

उत्संगतलसंगुप्तो बभूव भगवान्भवः । जयेति यत्पदं ख्यातं तस्य सत्यार्थमीश्वरम्

ພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີພຣະພາກ ໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ເທິງຕັກ. ແລະພຣະອີສະວອນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳອັນໂດງດັງ «ໄຊຊະນະ!» ນັ້ນ ເປັນຄວາມໝາຍຈິງແທ້।

Verse 102

अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास्तस्य उत्संगवर्तिनः । कोयमत्रेति संमंत्र्य चुक्रुशुर्भृशरोषिताः

ແລ້ວເມື່ອເຫັນເດັກນ້ອຍນັ່ງຢູ່ເທິງຕັກຂອງພຣະອົງ ບັນດາເທວະໄດ້ປຶກສາກັນ ແລ້ວຮ້ອງຕະໂກນດ້ວຍຄວາມໂກດກ້າ: «ຜູ້ໃດຢູ່ນີ້?»

Verse 103

वज्रमाहारयत्तस्य बाहुमुद्यम्य वृत्रहा । स बाहुरुद्यतस्तस्य तथैव समतिष्ठत

ວຶດຣະຫາ (ອິນທຣາ) ຍົກແຂນຂຶ້ນ ແລະນໍາວັຊຣະອອກມາ; ແຕ່ແຂນທີ່ຍົກນັ້ນ ກໍຢືນຄ້າງຢູ່ດັ່ງເກົ່າ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ।

Verse 104

स्तंभितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया । वज्रं क्षेप्तुं न शक्नोति बाहुं चालयितुं तदा

ດ້ວຍພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ຫຼິ້ນລີລາໃນຮູບເດັກນ້ອຍ ເຮັດໃຫ້ເຂົາຖືກສະຕັມພິດ; ໃນເວລານັ້ນ ເຂົາບໍ່ອາດຂວ້າງວັຊຣະ ຫຼືຂະບື້ນແຂນໄດ້ເລີຍ।

Verse 105

वह्निः शक्तिं तदा क्षेप्तुं न शशाक तथोत्थितः । यमोऽपि दंडं खड्गं च निरृतिस्तं शिशुं प्रति

ອັກນິ ແມ່ນແຕ່ລຸກຂຶ້ນແລ້ວ ກໍບໍ່ອາດຂວ້າງສັກຕິ (ຫອກ) ໃນເວລານັ້ນ. ຍະມະກໍຍົກຄະທາ (ຄັນທັນ) ແລະດາບ, ແລະນິຣຣະຕິກໍຫັນອາວຸດໄປຫາເດັກນ້ອຍນັ້ນ।

Verse 106

पाशं च वरुणो राजा ध्वजयष्टिं समीरणः । सोमो गुडं धनेशश्च गदां सुमहतीं दृढाम्

ພຣະຣາຊາວະຣຸນະ ຖືປາຊະ (ເຊືອກບ່ວງ); ສະມີຣະນະ (ວາຍຸ) ຖືໄມ້ຄ້ານທຸງ; ໂສມະ ຖືຄະທາ; ແລະທະເນສະ (ກຸເບຣະ) ຖືຄະທາອັນໃຫຍ່ຫນັກ ແຂງແຮງຍິ່ງ।

Verse 107

नानायुधानि चादित्या मुसलं वसवस्तथा । महाघोराणि शस्त्राणि तारकाद्याश्च दानवाः

ອາທິດຍະທັງຫຼາຍກໍຖືອາວຸດນານາ, ແລະວະສຸທັງຫຼາຍຖືມຸສະລະ (ຄ້ອນ/ຄອນ). ດານະວະທັງຫຼາຍ ໂດຍມີຕາຣະກະເປັນຕົ້ນ ກໍຖືອາວຸດອັນນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 108

स्तंभिता देवदेवेन तथान्ये भुवनेषु ये । पूषा दंतान्दशन्दंर्बालमैक्षत मोहितः

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາ ແລະຜູ້ອື່ນໆໃນໂລກທັງຫຼາຍ ຖືກພຣະເທວະເທວາ ທຳໃຫ້ນິ່ງຄ້າງ. ປູຊັນກັດຟັນ ແລະຈ້ອງເບິ່ງກຸມານດ້ວຍຄວາມຫຼົງງົດງົນ.

Verse 109

तस्यापि दशनाः पेतुर्दृष्टमात्रस्य शंभुना । भगश्च नेत्रे विकृते चकार स्फुटिते च ते

ແມ່ນແຕ່ຟັນຂອງເຂົາກໍຫຼຸດລົງ ເພີຍແຕ່ຖືກພຣະຊຳບູຈ້ອງເບິ່ງ. ແລະຕາຂອງພະພາກະກໍຖືກເຮັດໃຫ້ບິດເບືອນ—ຈົນແຕກອອກເປັນສອງ.

Verse 110

बलं तेजश्च योगांश्च सर्वेषां जगृहे प्रभुः । अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊັກເອົາກຳລັງ, ລັດສະມີເຕຊະ, ແລະອຳນາດໂຍຄະຂອງທຸກອົງໄປ. ແລະໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງນັ້ນຍັງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ—

Verse 111

ब्रह्मा ध्यानमुपाश्रित्य बुबोध हरचेष्टितम् । सोऽभिगम्य महादेवं तुष्टाव प्रयतो विधिः

ພຣະພຣະຫມາໄດ້ອາໄສສະມາທິ ແລ້ວຮູ້ແຈ້ງວ່າ ນີ້ແມ່ນກິດຂອງຮະຣະ. ແລ້ວພຣະວິທິ ຜູ້ສ້າງ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະມະຫາເທວະດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງ.

Verse 112

पौराणैः सामसंगीतैर्वेदिकैर्गुह्यनामभिः । नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः

ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນແຫ່ງປຸຣານະ, ດ້ວຍທຳນອງຂັບຮ້ອງແຫ່ງສາມັນ, ດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນຕາມເວດ, ແລະດ້ວຍນາມລັບອັນລຶກລັບ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນອບນ້ອມກົດກະບົດແດ່ພຣະອົງ ໂອ ມະຫາເທວະ; ແລະຂໍນອບນ້ອມຊ້ຳໆແດ່ ມະຫາເທວີ ພຣະເທວີຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 113

प्रसादात्तव बुद्ध्यादिर्जगदेतत्प्रवर्तते । मूढाश्च देवताः सर्वा नैनं बुध्यत शंकरम्

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ປັນຍາ ແລະອຳນາດທັງຫຼາຍ ກໍເຮັດໃຫ້ໂລກນີ້ເຄື່ອນໄຫວ. ແຕ່ເທວະທັງປວງຜູ້ຫຼົງ ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara).

Verse 114

महादेवमिहायातं सर्वदेवनमस्कृतम् । गच्छध्वं शरणं शीघ्रं यदि जीवितुमिच्छत

ພຣະມະຫາເທວະໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້—ຜູ້ທີ່ເທວະທັງປວງກໍກາບນົບ. ຈົ່ງໄປຂໍພຶ່ງພາໂດຍໄວ ຖ້າປາດຖະນາຈະມີຊີວິດຢູ່.

Verse 115

ततः संभ्रम संपन्नास्तुष्टुवुः प्रणताः सुराः । नमोनमो महादेव पाहिपाहि जगत्पते

ແລ້ວເທວະທັງປວງຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄາລະວະ ແລະກາບນົບ ໄດ້ສັນລະເສີນວ່າ: “ນະໂມ ນະໂມ ພຣະມະຫາເທວະ, ຂໍປົກປ້ອງ ຂໍປົກປ້ອງ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ!”

Verse 116

दुराचारान्भवानस्मानात्मद्रोहपरायणान् । अहो पश्यत नो मौढ्यं जानंतस्तव भाविनीम्

“ພວກເຮົາເປັນຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ແລະມຸ່ງໄປຫາການທໍລະຍົດຕໍ່ຕົນເອງ. ໂອ້—ຈົ່ງເບິ່ງຄວາມຫຼົງຂອງພວກເຮົາ: ທັງໆທີ່ຮູ້ວ່ານາງອຸມາ ແມ່ນຄູ່ຄອງທີ່ພຣະພຣະລິຂິດໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ ພວກເຮົາກໍຍັງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ.”

Verse 117

भार्यामुमां महादेवीं तथाप्यत्र समागताः । युक्तमेतद्यदस्माकं राज्यं गृह्येत चासुरैः

“ແມ່ນແຕ່ນາງອຸມາ ພຣະມະຫາເທວີ ເປັນພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາກໍຍັງມາຮອດທີ່ນີ້ (ດັ່ງຈະແຂ່ງຂັນ). ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ອະສຸຣະຍຶດເອົາອຳນາດຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງສົມຄວນ.”

Verse 118

येषामेवंविधाबुद्धिरस्माभिः किं कृतं त्विदम् । अथ वा नो न दोषोऽस्ति पशवो हि वयं यतः

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ມີປັນຍາແບບນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ “ເຮັດ” ຫຍັງກັນແນ່? ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ—ບາງທີພວກເຮົາບໍ່ມີຜິດ ເພາະພວກເຮົາເປັນແຕ່ສັດ ຖືກຂັບເຄື່ອນດ້ວຍສັນຊາດຕະຍານເທົ່ານັ້ນ.

Verse 119

त्वयैव पतिना सर्वे प्रेरिताः कुर्महे विभो । ईश्वरः सर्व भूतानां पतिस्त्वं परमेश्वरः

ໂດຍພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ—ເປັນພຣະຜົວແລະເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຮົາ—ພວກເຮົາທຸກຄົນຖືກຊັກນໍາ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງກະທໍາ, ໂອ ຜູ້ມີ຤ິດອໍານາດ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ປົກຄອງສັດທັງປວງ; ພຣະອົງເປັນພຣະຜົວ, ເປັນພຣະອີສະວະຣະສູງສຸດ.

Verse 120

भ्रामयस्यखिलं विश्वं यन्त्रारूढं स्वमायया । येन विभ्रामिता मूढाः समायाताः स्वयंवरम्

ດ້ວຍມາຍາຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານທັງປວງໝຸນໄປ ເຫມືອນເຄື່ອງຈັກທີ່ຖືກເປີດໃຫ້ເຄື່ອນ. ໂດຍພະລັງນັ້ນເອງ ພວກເຮົາຜູ້ຫຼົງຜິດຖືກຫຼອກລວງ ແລະໄດ້ມາຮອດສະວະຍັມວະຣະນີ້.

Verse 121

तस्मै पशुनां पतये नमस्तुभ्यं प्रसीद नः । अथ तेषां प्रसन्नऽभूद्देवदेवास्त्रियंबकः

ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ—ປະສຸປະຕິ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ—ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເມດຕາພວກເຮົາ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ຕຣິຍັມບະກະ ພຣະເທວະເທວະ ກໍເກີດຄວາມພໍໃຈໃນພວກເຂົາ.

Verse 122

यथापूर्वं चकारैतान्संस्तवाद्ब्रह्मणः प्रभुः । तारकप्रमुखा दैत्याः संक्रुद्धास्तत्र प्रोचिरे

ແລ້ວພຣະເຈົ້າ ເພາະຮັບຟັງບົດສັນລະເສີນຂອງພຣະພຣະຫມາ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສິ່ງທັງປວງດໍາເນີນໄປດັ່ງເກົ່າ. ແຕ່ດານະວະທີ່ມີຕາຣະກະເປັນຫົວໜ້າ ໂກດແຄ້ນ ແລະເວົ້າຂຶ້ນທັນທີໃນທີ່ນັ້ນ.

Verse 123

कोयमंग महादेवो न मन्यामो वयं च तम् । ततः प्रहस्य बालोऽसौ हुंकारं लीलया व्यधात्

“ມະຫາເທວ” ນີ້ແມ່ນໃຜ? ພວກເຮົາບໍ່ຍອມຮັບເລີຍ! ແລ້ວພຣະກຸມານອັນເທວະນັ້ນຍິ້ມ ແລະເວົ້າ “ຮຸ່ມ” ຢ່າງເລີ່ນໆ.

Verse 124

हुंकारेणैव ते दैत्याः स्वमेव नगरं गताः । विस्मृतं सकलं तेषां स्वयंवरमुखं च तत्

ດ້ວຍ “ຮຸ່ມ” ພຽງຄຳດຽວ ພວກໄດຕະຍະນັ້ນກໍກັບໄປນະຄອນຂອງຕົນ. ທຸກຢ່າງຖືກລືມໝົດ ກະທັ້ງເປົ້າໝາຍແຫ່ງສະວະຍັມວະຣະນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 125

महादेवप्रभावेन दैत्यानां घोरकर्मणाम् । एवं यस्य प्रभावो हि देवदैत्येषु फाल्गुन

ດ້ວຍພຣະອານຸພາບແຫ່ງມະຫາເທວ ແມ່ນແຕ່ໄດຕະຍະຜູ້ກະທຳກຳອັນນ່າຢ້ານ ກໍຖືກປະຫວັດປະຫານດັ່ງນີ້. ອ້າຍຟາລກຸນ, ນີ້ແມ່ນອຳນາດຂອງພຣະອົງໃນຫມູ່ເທວະແລະໄດຕະຍະ.

Verse 126

कथमीश्वरवाक्यार्थस्तस्मादन्यत्र मुच्यते । असंशयं विमुढास्ते पश्चात्तापः पुरा महान्

ຄວາມມຸ່ງໝາຍໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະຖືກປະລະໄປທີ່ອື່ນໄດ້ແນວໃດ? ພວກຜູ້ຫຼົງຜິດນັ້ນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ພາຍຫຼັງຕ້ອງຕົກໃນຄວາມເສຍໃຈອັນໃຫຍ່.

Verse 127

ईश्वरं भुवनस्यास्य ये भजंते न त्र्यंबकम् । ततः संस्तूयमानः स सुरैः पद्मभुवादिभिः

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານນີ້ ແຕ່ບໍ່ບູຊາຕຣິຍັມບະກະ (Tryambaka) — ຜູ້ນັ້ນພາດທີ່ພຶ່ງອັນແທ້. ແລ້ວພຣະອົງຖືກເທວະທັງຫຼາຍສັນລະເສີນ ເລີ່ມແຕ່ປັດມະພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ເປັນຕົ້ນ.

Verse 128

वपुश्चकार देवेशस्त्र्यंबकः परमाद्भुतम् । तेजसा तस्य देवास्ते सेंद्रचंद्रदिवाकराः

ຕຣຽມບະກະ ຈອມເທວະທັງປວງ ໄດ້ຮັບຮູບອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງຮູບນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍ—ພ້ອມອິນທຣະ ພຣະຈັນ ແລະພຣະອາທິດ—ຖືກຄອບງຳໄປດ້ວຍເຕຊະ.

Verse 129

सब्रह्मकाः ससाध्याश्च वसुर्विश्वे च देवताः । सयमाश्च सरुद्राश्च चक्षुरप्रार्थयन्प्रभुम्

ພ້ອມກັບພຣະພຣະຫມາ ກັບພວກສາດຍະ ວະສຸ ແລະວິສະເວເທວະ ທັງຫຼາຍ—ພ້ອມທັງຍະມະ ແລະພວກຣຸດຣະ—ໄດ້ອ້ອນວອນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃຫ້ປະທານຈັກຂຸທິບ.

Verse 130

तेभ्यः परतमं चक्षुः स्ववपुर्द्रष्टुमुत्तमम् । ददावम्बापतिः शर्वो भवान्याश्चालस्य च

ພຣະສັຣວະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອຳບາ ໄດ້ປະທານຈັກຂຸທິບອັນສູງສຸດ ແລະປະເສີດຍິ່ງ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ເຫັນຮູບຂອງພຣະອົງເອງ ແລະຮູບຂອງພຣະນາງພະວານີ ຄູ່ພຣະອົງດ້ວຍ.

Verse 131

लब्ध्वा रुद्रप्रसादेन दिव्यं चक्षुरनुत्तमम् । सब्रह्यकास्तदा देवास्तमपश्यन्महेश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງຣຸດຣະ ຈັກຂຸທິບອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍ—ພ້ອມພຣະພຣະຫມາ—ກໍໄດ້ເຫັນພຣະມະເຫສະວະຣະ.

Verse 132

ततो जगुश्च मुनयः पुष्पवृष्टिं च खेचराः । मुमुचुश्च तदा नेदुर्देवदुंदुभयो भृशम्

ຈາກນັ້ນ ພວກມຸນີກໍຮ້ອງຂັບສັນລະເສີນ; ພວກເທວະຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນຟ້າ ກໍປ່ອຍຝົນດອກໄມ້ລົງມາ; ແລະໃນຂະນະນັ້ນ ກອງທິບ (ເທວະດຸນດຸບີ) ກໍດັງກັງວານຢ່າງແຮງ.

Verse 133

जगुगधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः । मुमुदुर्गणपाः सर्वे मुमोदांबा च पार्वती

ພວກກັນທະວະຜູ້ເປັນເອກໄດ້ຂັບຮ້ອງ ແລະ ຝູງອັບສະຣາກໍໄດ້ຟ້ອນລໍາ. ພວກຄະນະທັງປວງຊື່ນບານ ແລະ ພຣະແມ່ປາຣະວະຕີກໍປິຕິຍິນດີ.

Verse 134

ब्रह्माद्या मेनिरे पूर्णां भवानीं च गिरीश्वरम् । तस्य देवी ततो हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्

ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະອື່ນໆ ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ພຣະນາງພະວານີ ແລະ ພຣະຄິຣີອີສະວະຣະ ສົມບູນພ້ອມດ້ວຍສິຣິສົມບັດ. ແລ້ວພຣະເທວີກໍຊື່ນບານ ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງຊາວສະຫວັນ.

Verse 135

पादयोः स्थापयामास मालां दिव्यां सुगंधिनीम् । सादुसाध्विति संप्रोच्य तया तं तत्र चर्चितम्

ນາງໄດ້ນໍາພວງມາລາທິບອັນຫອມຫວນ ໄປວາງໄວ້ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວນາງກ່າວວ່າ «ດີແທ້ ດີແທ້» ແລະ ຖວາຍການສັນລະເສີນບູຊາພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 136

सह देव्या नमश्चक्रुः शिरोभिर्भूतलाश्रितैः । सर्वे सब्रह्मका देवा जयेति च मुदा जगुः

ພວກເຂົາພ້ອມກັບພຣະເທວີ ໄດ້ນົບນ້ອມ ໃຫ້ສີສະແຕະພື້ນດິນ. ເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍພຣະພຣະຫມາ ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານວ່າ «ໄຊຊະນະ!»