Adhyaya 27

Verse 1

। नारद उवाच । ततो निरुपमं दिव्यं सर्वरत्नमयं शुभम् । ईशाननिर्मितं साक्षात्सह देव्याविशद्गृहम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍເທວີ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຮືອນວິມານອັນປະເສີດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ ເປັນທິບ ເປັນມົງຄຸນ ປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະທຸກປະເພດ ອັນພຣະອີສານະ (ພຣະສິວະ) ສ້າງໄວ້ໂດຍຕົນເອງຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 2

तत्रासौ मंदरगिरौ सह देव्या भगाक्षहा । प्रासादे तत्र चोद्याने रेमे संहृष्टमानसः

ທີ່ນັ້ນ ເທິງພູມັນດະຣະ ພຣະສິວະ—ຜູ້ທຳລາຍດວງຕາຂອງພະພາກະ—ພ້ອມດ້ວຍເທວີ ໄດ້ສຳລານຢ່າງຊື່ນບານ ໃນພຣາສາດ ແລະໃນສວນອຸທຍານນັ້ນ ດ້ວຍໃຈປິຕິຍິນດີ.

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकेणातिपीडिताः । प्रोत्साहितेन चात्यर्थं मया कलिचिकीर्षुणा

ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກເທວະທັງຫຼາຍ ຖືກຕາຣະກະກົດຂີ່ທຸກທໍລະມານຢ່າງໜັກ ແລະຖືກຂ້ອຍຜູ້ປາດຖະໜາໃຫ້ເກີດການປະທະ ກະຕຸ້ນເຮັດໃຈຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 4

आसाद्य ते भवं देवं तुष्टुबुर्बहुधा स्तवैः । एतस्मिन्नंतरे देवी प्रोद्वर्तयत गात्रकम्

ເມື່ອເຂົ້າເຖິງພຣະພະວະ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິຫຼາຍປະການ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ເທວີໄດ້ເລີ່ມຖູລູບ ແລະຊະໂລມກາຍຂອງນາງດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ.

Verse 5

उद्वर्तनमलेनाथ नरं चक्रे गजाननम् । देवानां संस्तवैः पुण्यैः कृपयाभिपरिप्लुता

ດ້ວຍຂີ້ຜົງຈາກການຊະໂລມນັ້ນ ເທວີໄດ້ປັ້ນສ້າງບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງ ຄື ຄະຊານະນະ (ຜູ້ມີໜ້າຊ້າງ). ນາງຖືກຄວາມເມດຕາກະລຸນາທ່ວມທົ່ວ ແລະຖືກກະທົບໃຈໂດຍການສັນລະເສີນອັນມີບຸນຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 6

पुत्रेत्युवाच तं देवी ततः संहृष्टमानसा । एतस्मिन्नंतरे शर्वस्तत्रागत्य वचोऽब्रवीत्

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະເທວີມີໃຈຍິນດີ ໄດ້ເອີ້ນເຂົາວ່າ «ລູກເອີຍ». ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ມາຮອດ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້។

Verse 7

पुत्रस्तवायं गिरिजे श्रृणु यादृग्भविष्यति । विक्रमेण च वीर्येण कृपया सदृशो मया

«ໂອ ກິຣິຈາ, ນີ້ແມ່ນລູກຂອງເຈົ້າ—ຈົ່ງຟັງວ່າເຂົາຈະເປັນແນວໃດ: ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ, ດ້ວຍພະລັງ, ແລະດ້ວຍເມດຕາກະລຸນາ, ເຂົາຈະເຫມືອນຂ້າ»।

Verse 8

यथाहं तादृशश्चासौ पुत्रस्ते भविता गुणैः । ये च पापा दुराचारा वेदान्धर्मं द्विषंति च

«ດັ່ງທີ່ຂ້າເປັນ ລູກຂອງເຈົ້າກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍຄຸນທຳ. ແລະຜູ້ທີ່ມີບາບ ປະພຶດຊົ່ວ—ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງເວດ ແລະ ທັມມະ…»

Verse 9

तेषामामरणांतानि विघ्नान्येष करिष्यति । ये च मां नैव मन्यंते विष्णुं वापि जगद्गुरुम्

«ເຂົາຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກແກ່ພວກເຂົາ ຈົນກວ່າຈະຕາຍ—ໂດຍພິເສດແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ນັບຖືຂ້າ ແລະບໍ່ນັບຖືພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຄູຂອງໂລກ»।

Verse 10

विघ्निता विघ्नराजेन ते यास्यंति महत्तमः । तेषां गृहेषु कलहः सदा नैवोपसाम्यति

ໂອ ຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ທີ່ຖືກວິຄນຣາຊ (ເຈົ້າແຫ່ງອຸປະສັກ) ຂັດຂວາງ ຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ; ແລະໃນເຮືອນຂອງພວກເຂົາ ການທະເລາະບໍ່ເຄີຍສົງບົບຢ່າງແທ້ ແຕ່ຢູ່ຄົງທີ່ເສມອ.

Verse 11

पुत्रस्य तव विघ्नेन समूलं तस्य नश्यति । येषां न पूज्याः पूज्यंते क्रोधासत्यपराश्च ये

ໂດຍອຸປະສັກທີ່ບຸດຂອງທ່ານ ວິຄເນສະ (Vighneśa) ວາງໄວ້ ພວກເຂົາຈະພິນາດຈາກຮາກຖານ—ຜູ້ບູຊາຜູ້ບໍ່ຄວນບູຊາເປັນຜູ້ຄວນບູຊາ ແລະຜູ້ຍຶດຕິດໃນຄວາມໂກດ ແລະຄຳມຸສາ।

Verse 12

रौद्रसाहसिका ये च तेषां विघ्नं करिष्यति । श्रुतिधर्माञ्ज्ञातिधर्मान्पालयंति गुरूंश्च ये

ຜູ້ດຸຮ້າຍ ແລະກ້າບ້າບິ່ນໃນຄວາມຮຸນແຮງ—ເຂົາຈະກໍ່ອຸປະສັກໃຫ້ແກ່ພວກນັ້ນ. ແຕ່ຜູ້ຮັກສາທຳທີ່ສອນໃນສຣຸຕິ (śruti) ແລະທຳໜ້າທີ່ຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງ ພ້ອມທັງນົບນ້ອມກຸຣຸ—

Verse 13

कृपालवो गतक्रोधास्तेषां विघ्नं हरिष्यति । सर्वे धर्माश्च कर्माणि तथा नानाविधानि च

ສໍາລັບຜູ້ເມດຕາກະລຸນາ ແລະລະທິ້ງຄວາມໂກດແລ້ວ ເຂົາຈະກໍາຈັດອຸປະສັກໃຫ້. ແລະທຳທັງປວງ ກັບພິທີກຳທັງຫຼາຍ—ພ້ອມທັງການກະທໍານານາປະເພດ—

Verse 14

सविघ्नानि भिवष्यंति पूजयास्य विना शुभे । एवं श्रुत्वा उमा प्राह एवमस्त्विति शंकरम्

«ຫາກບໍ່ບູຊາພຣະອົງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ ທຸກສິ່ງຈະເຕັມໄປດ້ວຍອຸປະສັກ»। ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ອຸມາກ່າວຕໍ່ສັງກະຣະວ່າ «ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ»।

Verse 15

ततो बृहत्तनुः सोऽभूत्तेजसा द्योतयन्दिशः । ततो गणैः समं शर्वः सुराणां प्रददौ च तम् । यावत्तार कहंता वो भवेत्तावदयं प्रभुः

ແລ້ວພຣະອົງນັ້ນກໍເກີດເປັນກາຍໃຫຍ່ ສ່ອງສະຫວ່າງທິດທັງປວງດ້ວຍເທຊະ (tejas) ຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ມາ ສັຣວະ (Śarva) ພ້ອມດ້ວຍຄະນະ (gaṇa) ໄດ້ມອບພຣະອົງນັ້ນໃຫ້ແກ່ເທວະ ກ່າວວ່າ: «ຕາບໃດທີ່ຜູ້ສັງຫານຕາຣະກະ (Tāraka) ຂອງພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເກີດຂຶ້ນ, ຕາບນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານີ້ຈະເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງພວກເຈົ້າ»។

Verse 16

ततो विघ्नपतिर्देवैः संस्तुतः प्रमतार्तिहा । चकार तेषां कृत्यानि विघ्नानि दितिजन्मनाम्

ຕໍ່ມາ ວິຆນະປະຕິ ຜູ້ຖືກເທວະດາທັງຫຼາຍສັນລະເສີນ ເປັນຜູ້ກຳຈັດຄວາມທຸກຂອງພວກປຣະມະຕາ (ບໍລິວານພຣະສິວະ) ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດ ໂດຍກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກແກ່ຜູ້ເກີດຈາກສາຍດິຕິ (ອະສຸຣາ)។

Verse 17

पार्वती च पुनर्देवी पुत्रत्वे परिकल्प्य च । अशोकस्यांकुरं वार्भिरवर्द्धयत स्वादृतैः

ແລະ ພາຣະວະຕີ ພຣະເທວີ ໄດ້ຕັ້ງຈິດອີກຄັ້ງໃຫ້ເປັນບຸດຂອງນາງ ແລ້ວບຳລຸງຍອດອ່ອນຂອງຕົ້ນອະໂສກ ດ້ວຍນ້ຳທີ່ຖະນອມດູແລຢ່າງດີ.

Verse 18

सप्तर्षीनथ चाहूय संस्कारमंगलं तरोः । कारयामास तन्वंगी ततस्तां मुनयोऽब्रुवन्

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີຜູ້ມີອົງອ່ອນຊ້ອຍ ໄດ້ເຊີນສັບຕະຣິສີ (ຣິສີເຈັດອົງ) ມາ ໃຫ້ປະກອບພິທີສັງສະການອັນເປັນມົງຄຸນແກ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ; ແລ້ວບັນດາມຸນີກໍໄດ້ກ່າວກັບນາງ.

Verse 19

त्वयैव दर्शिते मार्गे मर्यादां कर्तुमर्हसि । किं फलं भविता देवि कल्पितैस्तरुपुत्रकैः

ບັນດາມຸນີກ່າວວ່າ: “ເພາະທ່ານເອງໄດ້ຊີ້ທາງໄວ້ແລ້ວ ໂອ ພຣະເທວີ, ທ່ານຄວນຕັ້ງຂອບເຂດ ແລະ ກົດລະບຽບໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຜົນອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນ ໂອ ເທວີ, ຈາກ ‘ບຸດທີ່ເກີດຈາກຕົ້ນໄມ້’ ທີ່ເປັນແຕ່ການຄິດຄາດນີ້?”

Verse 20

देव्युवाच । यो वै निरुदके ग्रामे कूपं कारयते बुधः । यावत्तोयं भवेत्कूपे तावत्स्वर्गे स मोदते

ພຣະເທວີກ່າວວ່າ: “ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ໃດ ທີ່ໃຫ້ສ້າງບໍ່ນ້ຳໃນບ້ານທີ່ຂາດນ້ຳ, ຕາມເວລາທີ່ນ້ຳຍັງຄົງຢູ່ໃນບໍ່ນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະເສີນສຸກໃນສະຫວັນ.”

Verse 21

दशकूपसमावापी दशवापी समं सरः । दशसरःसमा कन्या दशकन्यासमः क्रतुः

ບໍ່ນ້ຳຂັ້ນບັນໄດໜຶ່ງ ເທົ່າກັບບໍ່ນ້ຳສິບ; ໜອງໜຶ່ງ ເທົ່າກັບບໍ່ນ້ຳຂັ້ນບັນໄດສິບ; ການມອບລູກສາວໃນພິທີແຕ່ງງານ ເທົ່າກັບໜອງສິບ; ແລະຍັດຍະພິທີໜຶ່ງ ເທົ່າກັບການມອບລູກສາວສິບເທື່ອນັ້ນ.

Verse 22

दशक्रतुसमः पुत्रो दशपुत्रसमो द्रुमः

ລູກຊາຍໜຶ່ງ ເທົ່າກັບຍັດຍະພິທີສິບ; ແລະຕົ້ນໄມ້ໜຶ່ງ ເທົ່າກັບລູກຊາຍສິບຄົນ.

Verse 23

एषैव मम मर्यादा नियता लोकभाविनी । जीर्णोद्धारे कृते वापि फलं तद्द्विगुणं मतम्

«ນີ້ແທ້ແມ່ນຂອບເຂດກົດລະບຽບຂອງເຮົາ ອັນຖືກກຳນົດໄວ້ ເພື່ອຄວາມຜາສຸກຂອງໂລກ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດຟື້ນຟູສິ່ງທີ່ເກົ່າແລະພັງທະລາຍ ຜົນບຸນຂອງການນັ້ນ ຖືກນັບເປັນສອງເທົ່າ»।

Verse 24

इति गणेशोत्पत्तिः । ततः कदाचिद्भगवानुमया सह मंदरे । मंदिरे हर्षजनने कलधौतमये शुभे

ດັ່ງນີ້ ເລື່ອງການປະກົດຂຶ້ນຂອງພຣະຄະເນຊາ ກໍສິ້ນສຸດ. ຕໍ່ມາ ໃນຄາວໜຶ່ງ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ ພ້ອມດ້ວຍພຣະອຸມາ ປະທັບຢູ່ເທິງພູມັນດາຣາ ໃນວິຫານອັນຊື່ນບານ ເປັນມົງຄຸນ ແລະສ້າງດ້ວຍຄຳບໍລິສຸດອັນລະອຽດ.

Verse 25

प्रकीर्णकुसुमामोदमहालिकुलकूजिते । किंनरोद्गीतसंगीत प्रतिशब्दितमध्यके

ທີ່ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງດອກໄມ້ທີ່ປະກະຈາຍ ແລະສຽງຮືມຮືມຂອງຝູງເຜິ້ງໃຫຍ່. ກາງວິຫານນັ້ນ ດົນຕີທີ່ຄິນນະຣາຂັບຮ້ອງ ກ້ອງກັບເປັນສຽງສະທ້ອນໄປມາ.

Verse 26

क्रीडामयूरैर्हसैश्च श्रुतैश्चैवाभिनादिते । मौक्तिकैर्विविध रत्नैर्विनिर्मितगवाक्षके

ທີ່ນັ້ນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງເອີ້ນຂອງນົກຢູງທີ່ຫຼິ້ນ, ຫົງສາ ແລະນົກອື່ນໆ; ແລະປ່ອງຢ້ຽມຖືກປັ້ນຈາກໄຂ່ມຸກ ແລະອັນມະນີນານາຊະນິດ.

Verse 27

तत्र पुण्यकथाभिश्च क्रीडतो रुभयोस्तयोः । प्रादुरभून्महाञ्छब्दः पूरितांबरगोचरः

ທີ່ນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ທັງສອງຫຼິ້ນຢ່າງສະບາຍ ແລະເລົ່າກະຖາບຸນອັນສັກສິດ, ກໍເກີດສຽງໃຫຍ່ຂຶ້ນທັນໃດ ອັນເຕັມຟ້າ ແລະແຜ່ໄປທົ່ວອາກາດ.

Verse 28

तं श्रुत्वा कौतुकाद्देवी किमेतदिति शंकरम् । पर्यपृच्छच्छुभतनूर्हरं विस्मयपूर्वकम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນ ພຣະເທວີດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ ໄດ້ຖາມພຣະສັງກະຣະວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ພຣະເທວີຜູ້ມີອົງອັນມົງຄຸນ ຖາມພຣະຫະຣະດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈ.

Verse 29

तामाह देवीं गिरिशो दृष्टपूर्वास्तु ते त्वया । एते गणा मे क्रीडंति शैलेऽस्मिंस्त्वत्प्रियाः शुभे

ພຣະກິຣີຊະໄດ້ກ່າວແກ່ພຣະເທວີວ່າ: “ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເຈົ້າເຄີຍເຫັນມາແລ້ວ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄະນະຂອງເຮົາ ກຳລັງຫຼິ້ນຢູ່ເທິງພູນີ້, ໂອ ຜູ້ມົງຄຸນ—ເພາະພວກເຂົາເປັນທີ່ຮັກຂອງເຈົ້າ.”

Verse 30

तपसा ब्रह्मचर्येण क्लेशेन क्षेत्रसाधनैः । यैरहं तोषितः पृथ्व्यां त एते मनुजोत्तमाः

ດ້ວຍຕະປະສະ (ການບຳເນັດ), ດ້ວຍພຣະຫມະຈັຣຍະ (ວິໄນພົວພັນອັນບໍລິສຸດ), ດ້ວຍຄວາມລຳບາກ, ແລະດ້ວຍການປະພຶດປະຕິບັດໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ—ຜູ້ໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈໃນໂລກນີ້, ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຍອດຄົນໃນບັນດາມະນຸດ.

Verse 31

मत्समीपमनुप्राप्ता मम लोकं वरानने । चराचरस्य जगतः सृष्टिसंहारणक्षमाः

ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ, ເມື່ອເຂົາເຈົ້າມາເຖິງໃກ້ຂ້າ ແລະໄດ້ບັນລຸໂລກຂອງຂ້າ ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງສາມາດກໍ່ໃຫ້ເກີດການສ້າງ ແລະການທໍາລາຍຂອງຈັກກະວານທັງປວງ ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 32

विनैतान्नैव मे प्रीतिर्नैभिर्विरहितो रमे । एते अहमहं चैते तानेतान्पस्य पार्वति

ບໍ່ມີເຂົາເຈົ້າ ຂ້າບໍ່ມີຄວາມປິຕິ; ເມື່ອຂາດຈາກເຂົາເຈົ້າ ຂ້າບໍ່ຮື່ນເຮີງ. ເຂົາເຈົ້າເປັນດັ່ງຂ້າ ແລະຂ້າກໍເປັນດັ່ງເຂົາເຈົ້າ—ຈົ່ງເບິ່ງເຂົາເຈົ້າເຖີດ, ໂອ ປາຣະວະຕີ.

Verse 33

इत्युक्ता विस्मिता देवी ददृशे तान्गवाक्षके । स्थिता पद्मपलाशाक्षी महादेवेन भाषिता

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວີກໍພິສົດປະຫລາດ ແລະໄດ້ເຫັນເຂົາເຈົ້າຢູ່ທີ່ຊ່ອງຢ້ຽມ. ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງກີບດອກບົວ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງມະຫາເທວະ.

Verse 34

केचित्कृशा ह्रस्वदीर्घाः केचित्स्थूलमहोदराः । व्याघ्रेभमेषाजमुखा नानाप्राणिमहामुखाः

ບາງພວກຜອມບາງ, ບາງພວກຕ່ໍາຫຼືສູງ; ບາງພວກອ້ວນມີທ້ອງໃຫຍ່. ບາງພວກມີໜ້າຄ້າຍເສືອ, ຊ້າງ, ແກະ ຫຼື ແບ້—ເປັນຜູ້ມີໃບໜ້າໃຫຍ່ຫຼາກຫຼາຍດັ່ງສັດນານາຊະນິດ.

Verse 35

व्याघ्रचर्मपरीधाना नग्ना ज्वालामुखाः परे । गोकर्णा गजकर्णाश्च बहुपादमुखेक्षणाः

ບາງພວກນຸ່ງໜັງເສືອ; ບາງພວກເປືອຍກາຍ ມີປາກເປັນໄຟລຸກ. ບາງພວກມີຫູຄ້າຍງົວ, ບາງພວກມີຫູຄ້າຍຊ້າງ; ບາງພວກມີຫຼາຍຕີນ ຫຼາຍໜ້າ ແລະຫຼາຍຕາ.

Verse 36

विचित्रवाहनाश्चैव नानायुधधरास्तथा । गीतवादित्रतत्त्वज्ञाः सत्त्वगीतरसप्रियाः

ພວກເຂົາມີພາຫະນະອັນພິສົດ ແລະຖືອາວຸດນານາປະເພດ. ພວກເຂົາຮູ້ຫຼັກການແຫ່ງບົດຮ້ອງແລະເຄື່ອງດົນຕີ ແລະຊື່ນຊົມລົດຊາດຂອງດົນຕີອັນບໍລິສຸດກົງກັນ.

Verse 37

तान्दृष्ट्वा पार्वती प्राह कतिसंख्याभिधास्त्वमी

ເມື່ອນາງປາຣະວະຕີເຫັນພວກເຂົາ ນາງກ່າວວ່າ: “ພວກນີ້ມີຈຳນວນເທົ່າໃດ ແລະເອີ້ນຊື່ວ່າຫຍັງ?”

Verse 38

श्रीशंकर उवाच । असंख्ये यास्त्वमी देवी असंख्येयाभिधास्तथा । जगदापूरितं सर्वमेतैर्भीमैर्महाबलैः

ພຣະສີສັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ພວກເຂົາຫາຈຳນວນບໍ່ໄດ້ ແລະນາມເອີ້ນກໍຫາສິ້ນບໍ່ໄດ້. ໂລກທັງປວງຖືກເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ນ່າຢ້ານແລະມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານີ້.”

Verse 39

सिद्धक्षेत्रेषु रथ्यासु जीर्णोद्यानेषु वेश्मसु । दानवानां शरीरेषु बालेषून्मत्तकेषु च

ໃນເຂດສັກສິດທີ່ສິດທາສຳເລັດ, ໃນຖະໜົນ, ໃນສວນແລະເຮືອນທີ່ຊຳຮຸດ; ໃນຮ່າງກາຍຂອງດານະວະ, ແລະຍັງໃນເດັກນ້ອຍ ແລະຄົນບ້າ—ພວກເຂົາສະຖິດຢູ່.

Verse 40

एते विशति मुदिता नानाहारविहारिणः । ऊष्मपाः फेनपाश्चैव धूम्रपा मधुपायिनः । मदाहाराः सर्वभक्ष्यास्तथान्ये चाप्यभोजनाः

ພວກຄະນະທັງຊາວນີ້ ຊື່ນບານຮ່າເຮີງ ແລະທ່ອງໄປດ້ວຍອາຫານແລະຄວາມສຳລານນານາ. ບາງພວກດື່ມຄວາມຮ້ອນ(ໄອ), ບາງພວກດື່ມຟອງ, ບາງພວກດື່ມຄວັນ, ບາງພວກດື່ມນ້ຳເຜິ້ງ; ບາງພວກກິນຂອງມຶນເມົາ; ບາງພວກກິນທຸກຢ່າງ—ແລະບາງພວກກໍດຳລົງຊີວິດໂດຍບໍ່ກິນອາຫານເລີຍ.

Verse 41

गीतनृत्योपहाराश्च नानावाद्यरवप्रियाः । अनंतत्वादमीषां च वक्तुं शक्या न वै गुणाः

ພວກເຂົາຍິນດີໃນບົດຮ້ອງ ການຟ້ອນລໍາ ແລະເຄື່ອງບູຊາ ແລະຮັກສຽງດົນຕີຫຼາຍຊະນິດ. ເນື່ອງຈາກສະພາບຂອງພວກເຂົາບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ຄຸນງາມຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ໝົດດ້ວຍຄໍາເວົ້າ.

Verse 42

श्रीदेव्युवाच । मनःशिलेन कल्केन य एष च्छुरिताननः । तेजसा भास्कराकारो रूपेण सदृशस्तव

ພຣະນາງສຣີເທວີກ່າວວ່າ: “ຜູ້ນີ້ຜູ້ທີ່ໃບໜ້າຖືກທາດ້ວຍຜົງມະນະຊິລາ (ອາເຊນິກສີແດງ) ຮັດສະມີຂອງເຂົາດຸດດັ່ງພຣະອາທິດ; ແລະໃນຮູບຮ່າງກໍຄ້າຍຄືທ່ານ.”

Verse 43

आकर्ण्याकर्ण्य ते देव गणैर्गीतान्महागुणान् । मुहुर्नृत्यति हास्यं च विदधाति मुहुर्मुहुः

ໂອ ພຣະເທວະ, ເມື່ອເຂົາໄດ້ຍິນຊໍ້າໆ ຄຸນງາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພວກຄະນະ (gaṇa) ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ, ເຂົາກໍຟ້ອນລໍາຊໍ້າໆ ແລະຫົວເຮາະຊໍ້າໆ ຢູ່ເລື້ອຍໆ.

Verse 44

सदाशिवशिवेत्येवं विह्वलो वक्ति यो मुहुः । धन्योऽमीदृशी यस्य भक्तिस्त्वयि महेश्वरे

ຜູ້ໃດທີ່ຖືກຄວາມປິຕິທ່ວມທົ່ວ ແລະເວົ້າຊໍ້າໆ ວ່າ “ສະດາຊິວະ! ຊິວະ!” ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມີບຸນ ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ທ່ານ, ໂອ ມະເຫສະວະຣະ.

Verse 45

एनं विज्ञातुमिच्छामि किंनामासौ गणस्तव । श्रीशंकर उवाच । स एष वीरक देवी सदा मेद्रिसुते प्रियः

“ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຮູ້ເຂົາ—ຄະນະ (gaṇa) ຂອງທ່ານນີ້ຊື່ຫຍັງ?” ພຣະສຣີສັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ຜູ້ນີ້ແມ່ນ ວີຣະກະ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາເສມອ, ໂອ ທິດາແຫ່ງພູ.”

Verse 46

नानाश्चर्यगुणाधारः प्रतीहारो मतोंऽबिके । देव्युवाच । ईदृशस्य सुतस्यापि ममोऽकंठा पुरांतक

«ໂອ ອຳບິກາ, ທ່ານນັ້ນຖືກນັບຖືວ່າເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງແຫ່ງຄຸນອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ»। ເທວີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ທຳລາຍຕຣິປຸຣາ, ແມ່ນແຕ່ມີລູກເຊັ່ນນີ້ ຄວາມອາວອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ມີຂອບເຂດ»។

Verse 47

कदाहमीदृशं पुत्रं लप्स्याम्यानंददायकम् । शर्व उवाच । एष एव सुतस्तेस्तु यावदीदृक्परो भवेत्

«ເມື່ອໃດຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຈະໄດ້ລູກເຊັ່ນນີ້ ຜູ້ໃຫ້ຄວາມປິຕິຍິນດີ?» ຊາຣະວະ (ພຣະສິວະ) ກ່າວວ່າ: «ໃຫ້ຜູ້ນີ້ເອງເປັນລູກຂອງເຈົ້າ ຕາບໃດທີ່ລາວຍັງອຸທິດຕົນເຊັ່ນນີ້»។

Verse 48

इत्युक्ता विजयां प्राह शीघ्रमानय वीरकम् । विजया च ततो गत्वा वीरकं वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ບອກວິຊະຍາວ່າ: «ຈົ່ງນຳ ວີຣະກະ ມາໃຫ້ໄວ». ແລ້ວວິຊະຍາກໍໄປ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄຳແກ່ວີຣະກະ।

Verse 49

एहि वीरक ते देवी गिरिजा तोषिता शुभा । त्वममाह्वयति सा देवी भवस्यानुमते स्वयम्

«ມາເຖີດ ວີຣະກະ; ເທວີ ກິຣິຊາ ຜູ້ມີມົງຄຸນ ພໍໃຈແລ້ວ. ເທວີນັ້ນເອງເຊີນເຈົ້າ ໂດຍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ ພະພະວະ (ສິວະ)»।

Verse 50

इत्युक्तः संभ्रमयुतो मुखं संमार्ज्य पाणिना । देव्याः समीपमागच्छज्जययाऽनुगतः शनैः

ເມື່ອຖືກເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ລາວມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນປົນຄວາມກະວົນກະວາຍ ໃຊ້ມືຖູໜ້າ ແລ້ວຄ່ອຍໆເຂົ້າໄປໃກ້ເທວີ ໂດຍມີ ຊະຍະ ຕາມຫຼັງມາ।

Verse 51

तं दृष्ट्वा गिरिजा प्राह गिरामधुरवर्णया । एह्येहि पुत्र दत्तस्त्वं भवेन मम पुत्रकः

ເມື່ອນາງກິຣິຈາເຫັນເຂົາ ນາງເວົ້າດ້ວຍສຽງຫວານອ່ອນວ່າ: «ມາເດີ, ມາເດີ ລູກເອີຍ; ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ປະທານເຈົ້າໃຫ້ແມ່; ເຈົ້າແມ່ນລູກຮັກຂອງແມ່»។

Verse 52

इत्युक्तो दंडवद्देवीं प्रणम्यावस्थितः पुरः । माता ततस्तमालिंग्य कृत्वोत्संगे च वीरकम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ເຂົາໄດ້ກົ້ມກາບດ້ວຍດັນດະວັດ (ນອນກົ້ມຮາບ) ແດ່ພຣະເທວີ ແລ້ວຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ຈາກນັ້ນ ແມ່ໄດ້ກອດເຂົາ ແລະວາງວີຣະກະ (Vīraka) ໄວ້ໃນຕັກຂອງນາງ.

Verse 53

चुचुंब च कपोले तं गात्राणि च प्रमार्जयत् । भूषयामास दिव्यैस्तं स्वयं नानाविभूषणैः

ນາງໄດ້ຈູບແກ້ມຂອງເຂົາ ແລະລູບເຊັດອະວະຍະວະຂອງເຂົາຢ່າງອ່ອນໂຍນ. ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ປະດັບເຂົາດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທິບຫຼາຍປະເພດ ດ້ວຍມືຂອງນາງເອງ.

Verse 54

एवं संकल्प्य तं पुत्रं लालयित्वा उमाचिरम् । उवाच पुत्र क्रीडेति गच्छ सार्धं गणैरिति

ເມື່ອນາງອຸມາຕັ້ງໃຈຮັບເຂົາເປັນລູກ ແລະອ້ອມກອດລູບລ້ຽງຢູ່ດົນນານ ນາງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ: «ລູກເອີຍ ໄປຫຼິ້ນເຖີດ; ໄປພ້ອມກັບພວກຄະນະ (Gaṇas)»।

Verse 55

ततश्चिक्रीड मध्ये स गणानां पार्वतीसुतः । मुहुर्मुहुः स्वमनसि स्तुवन्भक्तिं स शांकरीम्

ຕໍ່ມາ ບຸດຂອງພາຣະວະຕີໄດ້ຫຼິ້ນຢູ່ກາງພວກຄະນະ (Gaṇas). ແລະເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນ ຊ້ຳໆ ຖຶງພັກຕິຕໍ່ຊັງກະຣີ—ຄວາມເລື່ອມໃສຕໍ່ພຣະແມ່ເທວີ.

Verse 56

प्रणम्य सर्वभूतानि प्रार्थयाम्यस्मि दुष्करम् । भक्त्या भजध्वमीशानं यस्या भक्तेरिदं फलम्

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ສັດທັງປວງ ແລ້ວຂໍອະທິຖານສິ່ງທີ່ຍາກ: ຈົ່ງບູຊາພຣະອີສານະດ້ວຍຄວາມສັດທາ—ເພາະຜົນນີ້ແມ່ນຜົນແຫ່ງພັກຕິນັ້ນເອງ.

Verse 57

क्रीडितुं वीरके याते ततो देवी च पार्वती । नानाकथाभिस्चिक्रीड पुनरेव जटाभृता

ເມື່ອວີຣະກະອອກໄປຫຼິ້ນ ແລ້ວນາງເທວີປາຣະວະຕີກໍຫຼິ້ນສະໜຸກອີກຄັ້ງກັບພຣະອົງຜູ້ມີຜົມມັດ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານໃນເລື່ອງລາວນານາປະເພດ.

Verse 58

ततो गिरिसुताकण्ठे क्षिप्तबाहुर्महेश्वरः । तपसस्तु विशेषार्थं नर्म देवीं किलाब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ພຣະມະເຫສະວະຣະໄດ້ພາດແຂນພາດຄໍນາງເທວີຜູ້ເກີດຈາກພູ ແລ້ວກ່າວກັບເທວີດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຢອກຢ້ານ—ແຕ່ມີເປົ້າໝາຍເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຸດປະສົງອັນພິເສດຂອງຕະປັສ (tapas).

Verse 59

स हि गौरतनुः शर्वो विशेषाच्छशिशोभितः । रंजिता च विभावर्या देवी नीलोत्पलच्छविः

ເພາະວ່າ ສະຣະວະ (Śarva) ມີກາຍຂາວຜ່ອງ ແລະຍິ່ງງາມເປັນພິເສດດ້ວຍປະກາຍແຫ່ງຈັນທຣາ; ສ່ວນເທວີຜູ້ມີສີຄ້າຍດອກບົວຟ້າ ກໍຖືກປະດັບໃຫ້ງາມດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງໄສຂອງຄືນຄ່ຳ.

Verse 60

शर्व उवाच । शरीरे मम तन्वंगी सिते भास्यसितद्युतिः । भुजंगीवासिता शुभ्रे संश्लिष्टा चन्दने तरौ

ສະຣະວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີອວັຍວະອ່ອນຊ້ອຍ! ເທິງກາຍຂອງເຮົາ ໂອ ຜູ້ຜ່ອງພອນ, ປະກາຍຂອງເຈົ້າປານດັ່ງຄວາມຂາວສະຫວ່າງປົນກັບຄວາມຄ່ຳ—ເຫມືອນງູສະຫວ່າງທີ່ກອດກັບຕົ້ນຈັນທະນາຂາວອ່ອນ»។

Verse 61

चंद्रज्योत्स्नाभिसंपृक्ता तामसी रजनी यथा । रजनी वा सिते पक्षे दृष्टिदोषं ददासि मे

ເຈົ້າເປັນດັ່ງຄືນມືດທີ່ປົນກັບແສງຈັນ; ຫຼືດັ່ງຄືນໃນຊ່ວງຂ້າງຂາວ. ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ເຈົ້າໃຫ້ມົນທິນແກ່ສາຍຕາຂ້ອຍ.

Verse 62

इत्युक्ता गिरिजा तेन कण्ठं शर्वाद्विमुच्य सा । उवाच कोपरक्ताक्षी भृकुटीविकृतानना

ເມື່ອຖືກເຂົາກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຄິຣິຊາໄດ້ປ່ອຍຄໍຂອງຊາຣະວະ ແລ້ວກ່າວ—ດວງຕາແດງດ້ວຍໂກດ, ໃບໜ້າບິດເບືອນເນື່ອງຈາກຄິ້ວຂມວດ.

Verse 63

स्वकृतेन जनः सर्वो जनेन परिभूयते । अवश्यमर्थी प्राप्नोति खण्डनां शशिखंडभृत्

ດ້ວຍກຳຂອງຕົນ ມະນຸດທຸກຄົນຖືກຜູ້ອື່ນຫຍັບຫຍາມ. ໂອ ຜູ້ທີ່ສວມເຄື່ອງໝາຍຈັນທຣາເທິງສີສະ, ຜູ້ຂໍພຶ່ງພາຄົນອື່ນ ຍ່ອມພົບການດູໝິ່ນແນ່ນອນ.

Verse 64

तपोभिर्दीप्तचरितैर्यत्त्वां प्रार्थितवत्यहम् । तस्य मे नियमस्यैवमवमानः पदेपदे

ຂ້ອຍໄດ້ອ້ອນວອນເຈົ້າ ດ້ວຍຕະປະ ແລະວັດຕະປະຕິບັດອັນສະຫວ່າງໄສ. ແຕ່ບັດນີ້ ວິໄນນັ້ນຂອງຂ້ອຍກັບຖືກຫຍັບຫຍາມໃນທຸກກ້າວ.

Verse 65

नैवाहं कुटिला शर्व विषमा न च धूर्जटे । स्वदोषैस्त्वं गतः क्षांतिं तथा दोषाकरश्रियः

ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຄົດຄຽວ ໂອ ຊາຣະວະ; ແລະບໍ່ລຳອຽງ ໂອ ຜູ້ມີຜົມມັດ. ເຈົ້າຜູ້ປະດັບດັ່ງເຫມືອງແຫ່ງຄວາມຜິດ ໄດ້ມາສູ່ຄວາມອົດທົນ ເພາະຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງ.

Verse 66

नाहं मुष्णामि नयने नेत्रहंता भवान्भव । भगस्तत्ते विजानाति तथैवेदं जगत्त्रयमा

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລັກເອົາດວງຕາຂອງທ່ານ; ໂອ ພະວະ (Bhava) ເອີຍ, ທ່ານເອງນັ້ນແຫຼະຄືຜູ້ທຳລາຍດວງຕາ. ພະຄະ (Bhaga) ຮູ້ເລື່ອງນັ້ນຂອງທ່ານ ແລະ ໂລກທັງສາມນີ້ກໍຮູ້ເຊັ່ນກັນ.

Verse 67

मूर्ध्नि शूलं जनयसे स्वैर्दोषैर्मामदिक्षिपन् । यत्त्वं मामाह कृष्णेति महाकालोऽसि विश्रुतः

ທ່ານສ້າງຄວາມເຈັບປວດດັ່ງໜາມແທງໃນຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຜິດຂອງທ່ານເອງ, ໃນຂະນະທີ່ກ່າວໂທດຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນເມື່ອທ່ານເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າວ່າ 'ຜູ້ມີຜິວດຳ', ທ່ານກໍມີຊື່ສຽງວ່າ ມະຫາກາລະ (Mahākāla) ຢ່າງແທ້ຈິງ!

Verse 68

यास्याम्यहं परित्यक्तुमात्मानं तपसा गिरिम् । जीवंत्या नास्ति मे कृत्यं धूर्तेन परिभूतया

ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທີ່ພູເຂົາ ແລະ ລະຖິ້ມຮ່າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍການບຳເພັນຕົບະ. ການມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປບໍ່ມີຄວາມໝາຍສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະຖືກດູຖູກໂດຍຄົນຫລອກລວງ.

Verse 69

निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं भवः । उवाचाथ च संभ्रांतो दुर्ज्ञेयचरितो हरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງນາງ ທີ່ແຫຼມຄົມດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ພະວະ (Bhava) ຈຶ່ງກ່າວອອກມາດ້ວຍຄວາມກະວົນກະວາຍ; ເພາະວິຖີຂອງ ພະຫະຣະ (Hara) ນັ້ນຍາກທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ.

Verse 70

न तत्त्वज्ञासि गिरिजे नाहं निंदापरस्तव । चाटूक्तिबुद्ध्या कृतवांस्त वाहं नर्मकीर्तनम्

ໂອ ຄິຣິຊາ (Girijā) ເອີຍ, ເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການຕິຕຽນເຈົ້າ. ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນການຍ້ອງຍໍແບບຫຼິ້ນໆເທົ່ານັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຄຳເວົ້າຢອກລໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນອອກໄປ.

Verse 71

विकल्पः स्वच्छचित्तेति गिरिजैषा मम प्रिया । प्रायेण भूतिलिप्तानामन्यथा चिंतिता हृदि

ໂອ ກິຣິຊາ, ນີ້ແມ່ນທັດສະນະອັນຂ້ອຍຮັກຍິ່ງ: “ຄວາມສົງໄສ ແລະ ຄວາມຫວັ່ນໄຫວ ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃນໃຈທີ່ເບິ່ງຄືຈະໃສສະອາດ.” ຜູ້ທີ່ຖືກຝຸ່ນເຖົ່າແຫ່ງໂລກີຍະຕິດຕົວ ໃຈມັກຄິດໄປອີກຢ່າງໜຶ່ງ.

Verse 72

अस्मादृशानां कृष्णांगि प्रवर्तंतेऽन्यथा गिरः । यद्येवं कुपिता भीरु न ते वक्ष्याम्यहं पुनः

ໂອ ຜູ້ມີອະວະຍະວະດຳ (ກຣິສນາງກີ), ໃນພວກເຮົາເຊັ່ນນີ້ ຄຳເວົ້າບາງຄັ້ງອອກໄປມີນັຍອື່ນ. ຖ້າເຈົ້າໂກດເຊັ່ນນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຂີ້ຢ້ານ, ຂ້ອຍຈະບໍ່ເວົ້າກັບເຈົ້າອີກ.

Verse 73

नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं सुचिस्मिते । शिरसा प्रणतस्तेऽहं रचितस्ते मयाञ्जलिः

ຂ້ອຍຈະເວົ້າແຕ່ຢ່າງນຸ່ມນວນ ແລະ ເປັນຫຍອກຢ່າງສຸພາບ—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າປ່ອຍວາງຄວາມໂກດ, ໂອ ຜູ້ຍິ້ມງາມ. ຂ້ອຍກົ້ມສີສະກາບໄຫວ້ເຈົ້າ; ຂ້ອຍປະນົມມື (ອັນຊະລີ) ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 74

दीनेनाप्यपमानेन निंदिता नमि विक्रियाम् । वरमस्मि विनम्रोऽपि न त्वं देवि गुणान्विता

ແມ່ນແຕ່ຖືກຫຍັບຫຍາມ ແລະ ຖືກດູຖູກດ້ວຍຄຳດ່າຕ່ຳຕ້ອຍ ຂ້ອຍກໍບໍ່ປ່ຽນທ່າທີຂອງຂ້ອຍ. ດີກວ່າໃຫ້ຂ້ອຍຢູ່ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ; ແຕ່ເຈົ້າ ໂອ ເທວີ, ບໍ່ໄດ້ປະພຶດສອດຄ່ອງກັບຄຸນທຳ.

Verse 75

इत्यनेकैश्चाटुवाक्यैः सूक्तैर्देवेन बोधिता । कोपं तीव्रं न तत्याज सती मर्मणि घट्टिता

ດັ່ງນັ້ນ ເທວະໄດ້ຊີ້ນຳດ້ວຍຄຳຫວານ ແລະ ຄຳເວົ້າງາມຫຼາຍປະການ; ແຕ່ສະຕີກໍບໍ່ຍອມປ່ອຍວາງຄວາມໂກດອັນຮຸນແຮງ—ເພາະຖືກກະທົບຈຸດເຈັບໃນໃຈ.

Verse 76

अवष्टब्धावथ क्षिप्त्वा पादौ शंकरपाणिना । विपर्यस्तालका वेगाद्गन्तुमैच्छत शैलजा

ແລ້ວນາງກໍຕັ້ງໃຈແນ່ນອນ ແລະສັດທາດ້ວຍກຳລັງ ປັດມືຂອງພຣະສັງກະຣະອອກຈາກພຣະບາດຂອງນາງ; ຜົມກະຈາຍຍຸ່ງເນື່ອງຈາກຄວາມຮີບຮ້ອນ ນາງຜູ້ເກີດແຕ່ພູປາດຖະນາຈະໄປທັນທີ।

Verse 77

तस्यां व्रजन्त्यां कोपेन पुनराह पुरांतकः । सत्यं सर्वैरवयवैः सुतेति सदृशी पितुः

ເມື່ອນາງກຳລັງໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ພຣະຜູ້ທຳລາຍນະຄອນທັງສາມ ກໍກ່າວອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມໂກດວ່າ: “ແທ້ຈິງ ໂອ້ລູກສາວ, ທຸກອະວັຍະວະຂອງເຈົ້າ ຄ້າຍພໍ່ຂອງເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ.”

Verse 78

हिमाचलस्य श्रृंगैस्तैर्मेघमालाकुलैर्मनः । तथा दुरवागाह्योऽसौ हृदयेभ्यस्तवाशयः

ດັ່ງຍອດພູຫິມາຈະລະ ທີ່ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍພວງເມກ ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ; ຄວາມປາດຖະນາຂອງເຈົ້າຍາກຈະຢັ່ງເຖິງ ແມ່ນແຕ່ສຳລັບດວງໃຈທີ່ພະຍາຍາມເຂົ້າໄປຮອດມັນ.

Verse 79

काठिन्यं कष्टमस्मिंस्ते वनेभ्यो बहुधा गतम् । कुटिलत्वं नदीभ्यस्ते दुःसेव्यत्वं हिमादपि

ຄວາມແຂງກະດ້າງອັນຫນັກໜ່ວງຂອງເຈົ້າ ຄືວ່າໄດ້ເກັບກຳມາຫຼາຍຄັ້ງຈາກປ່າ; ຄວາມຄົດຄ້ຽວຂອງເຈົ້າມາຈາກແມ່ນ້ຳ; ແລະຄວາມເຂົ້າໃກ້ຍາກຂອງເຈົ້າ ຍັງມາແມ່ນແຕ່ຈາກຫິມະແລະນ້ຳກ້ອນອີກດ້ວຍ.

Verse 80

संक्रांतं सर्वमेवैतत्तव देवी हिमाचलात् । इत्युक्ता सा पुनः प्राह गिरिशं सैलजा तदा

ເມື່ອກ່າວວ່າ “ທັງໝົດນີ້ໄດ້ຖ່າຍທອດມາສູ່ເຈົ້າ ໂອ້ເທວີ, ຈາກເທວີຜູ້ເກີດແຕ່ຫິມາຈະລະ” ແລ້ວ, ນາງຜູ້ເກີດແຕ່ພູກໍໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງຕໍ່ພຣະຄິຣີຊະໃນເວລານັ້ນ.

Verse 81

कोपकंपितधूम्रास्या प्रस्फुरद्दशनच्छदा । मा शर्वात्मोपमानेन निंद त्वं गुणिनो जनान्

ນາງມີໃບໜ້າມືດຄືຄວັນ ສັ່ນໄຫວດ້ວຍໂກດ ຮິມຝີປາກສັ່ນຢູ່ເທິງແຂ້ວ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ຢ່າເອົາຕົນເອງໄປວັດວ່າເປັນສະຫວາ (Śarva) ອາດຕະມະແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແລ້ວດູໝິ່ນຜູ້ມີຄຸນທຳ»।

Verse 82

तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रांतं सर्वमेवहि । व्यालेभ्योऽनेकजिह्वत्वं भस्मनः स्नेहवन्ध्यता

«ແມ່ນແຕ່ໃນເຈົ້າເອງ ທຸກຢ່າງກໍຖືກຖ່າຍທອດມາຈາກການສຳພັນກັບຂອງບໍ່ບໍລິສຸດ: ຈາກງູ—ຄວາມເປັນຜູ້ມີຫຼາຍລີ້ນ; ຈາກຂີ້ເຖົ່າ—ຄວາມແຫ້ງແລ້ງແຫ່ງຄວາມຮັກ»។

Verse 83

हृत्कालुष्यं शशांकात्ते दुर्बोधत्वं वृषादपि । अथवा बहुनोक्तेन अलं वाचा श्रमेण मे

«ຈາກດວງຈັນ ເຈົ້າໄດ້ເອົາຄວາມມົນມົວໃນໃຈ; ຈາກພະວົງວົວ (ວຶສະພະ) ເຈົ້າໄດ້ເອົາຄວາມເຂົ້າໃຈທື່ອ. ແຕ່ພໍແລ້ວ—ຈະໃຫ້ຂ້ອຍເມື່ອຍດ້ວຍຄຳຫຼາຍໄປເພາະຫຍັງ?»

Verse 84

श्मशानवास आसीस्त्वं नग्नत्वान्न तव त्रपा । निर्घृणत्वं कपालित्वादेवं कः शक्नुयात्तवं

«ເຈົ້າເຄີຍຢູ່ໃນປ່າປະຊານ (ສະມະຊານ); ເພາະຄວາມເປືອຍກາຍ ເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມອາຍ. ຈາກການຖືກະໂຫຼກ ເກີດຄວາມໄຮ້ເມດຕາ—ດັ່ງນັ້ນ ໃຜຈະຫ້າມເຈົ້າໄດ້?»