Adhyaya 10

Verse 1

नारद उवाच । गृध्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा दुःखविस्मयसंयुतः । इन्द्रद्युम्नस्तमा पृच्छय मरणायोपचक्रमे

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະອິນດຣະດຍຸມນະ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນົກອິນຊີ ກໍຖືກຄວາມໂສກແລະຄວາມພິສົດປົກຄຸມ ຈຶ່ງຖາມຕໍ່ ແລະເລີ່ມຕຽມຕົນເພື່ອຄວາມຕາຍ.

Verse 2

ततस्तमालोक्य तथा मुमूर्षुं कौशिकादिभिः । स संहितं विचिंत्याह दीर्घायुषमथात्मनः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງຢູ່ໃນສະພາບປາດຖະໜາຈະຕາຍ ກໍຊິກະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ໄດ້ປຶກສາກັນ ແລະກ່າວຂຶ້ນ ເພື່ອຂໍໃຫ້ພຣະອົງມີອາຍຸຍືນ ແລະຄວາມສຸກສະຫງົບ.

Verse 3

मैवं कार्षीः श्रुणु गिरं भद्रक त्वं चिरंतनः । मत्तोऽप्यस्ति स्फुटं चैव ज्ञास्यति त्वदभीप्सितम्

ຢ່າເຮັດແບບນັ້ນເລີຍ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້ອຍ; ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີອາຍຸຍືນ. ຍັງມີຜູ້ອື່ນອີກ ທີ່ຈະເຜີຍແຈ້ງຢ່າງຊັດເຈນ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາຮູ້.

Verse 4

मानसे सरसि ख्यातः कूर्मोमंथरकाख्यया । तस्य नाविदितं किंचिदेहि तत्र व्रजामहे

ໃນທະເລສາບມານະສະ ມີເຕົ່າຜູ້ໂດ່ງດັງ ຊື່ວ່າ ມັນທະຣະກະ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ລາວບໍ່ຮູ້; ມາເຖີດ ພວກເຮົາໄປທີ່ນັ້ນກັນ.

Verse 5

ततः प्रतीतास्ते भूपमुनिगृध्रबकास्तथा । उलूकसहिता जग्मुः सर्वे कूर्मदिदृक्षवः

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາ, ບັນດາມຸນີ, ນົກອິນຊີ ແລະນົກກະສາ, ພ້ອມດ້ວຍນົກຮູກ ທັງໝົດເຊື່ອໝັ້ນ ແລະອອກເດີນທາງ ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນເຕົ່ານັ້ນ.

Verse 6

सरस्तीरे स्थितः कूर्मस्तान्निरीक्ष्य विदूरगान् । कांदिशीको विवेशासौ जलं शीघ्रतरं तदा

ເຕົ່າຢືນຢູ່ຂອບຝັ່ງສະລະ ເຫັນເຂົາເຈົ້າເຂົ້າມາແຕ່ໄກ ກໍຕົກໃຈ ແລ້ວຮີບເຂົ້ານ້ຳໃນທັນທີ।

Verse 7

कौशिकोऽथ तमाहेदं प्रहस्य वचनं स्वयम् । कस्मात्कूर्म प्रनष्टोद्य विमुखोऽभ्यागतेष्वपि

ແລ້ວກໍສິກະຍິ້ມຫົວເບົາໆ ແລະເວົ້າກັບມັນວ່າ: “ເປັນຫຍັງເຈົ້າເຕົ່າ ມື້ນີ້ຈຶ່ງຫາຍໄປ ແລະຫັນໜ້າຫລີກ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອແຂກມາຮອດ?”

Verse 8

अग्निर्द्विजानां विप्रश्च वर्णानां रमणः स्त्रियाम् । गुरुः पिता च पुत्राणां सर्वस्याभ्यागतो गुरुः

ໄຟແມ່ນສິ່ງຄວນບູຊາສຳລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ; ພຣາຫມັນແມ່ນຜູ້ນຳທາງຂອງວັນນະທັງຫມົດ; ສາມີແມ່ນທີ່ຮັກຂອງຍິງ; ພໍ່ແມ່ນຄູຂອງລູກຊາຍ—ແຕ່ສຳລັບທຸກຄົນ ແຂກຜູ້ມາຮອດແມ່ນຄວນນັບຖືເປັນຄູ.

Verse 9

विहाय तमिमं धर्ममातिथ्यविमुखः कथम् । गृह्णासि पापं सर्वेषां ब्रूहि कूर्माधुनोत्तरम्

ເມື່ອເຈົ້າລະທິ້ມທຳມະນີ້ແລ້ວ ເຈົ້າຈະຫັນໜ້າຫລີກຈາກການຕ້ອນຮັບແຂກໄດ້ແນວໃດ? ເຈົ້າຈະຮັບບາບຂອງທຸກຄົນໄວ້ໃນຕົນໄດ້ແນວໃດ? ເວົ້າມາເຖີດ ໂອ ເຕົ່າ—ບອກຄຳຕອບດຽວນີ້।

Verse 10

कूर्म उवाच । चिरंतनो हि जानामि कर्त्तुमातिथ्यसत्क्रियाम् । अभ्यागतेष्वपचितिं धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्

ເຕົ່າກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍເປັນຜູ້ເກົ່າແກ່ມານານ ແລະຮູ້ດີວ່າຈະປະພຶດການຕ້ອນຮັບແຂກຢ່າງຖືກຕ້ອງແນວໃດ. ການເຄົາລົບສັກກາລະຕໍ່ແຂກຜູ້ມາຮອດ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແນ່ນອນໃນທຳມະສາດ.”

Verse 11

सुमहत्कारणं चात्र श्रूयतां तद्वदामि वः । नाहं पराङ्मुखो जात एतावंति दिनान्यपि

ຢູ່ນີ້ມີເຫດຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼາຍ—ຈົ່ງຟັງ, ຂ້ອຍຈະເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າ. ຕະຫຼອດວັນເຫຼົ່ານີ້ ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຫັນໜ້າອອກຈາກທຳມະໜ້າທີ່ເລີຍ.

Verse 12

अभ्यागतस्य कस्यापि सर्वसत्कारसद्व्रती । किं त्वेष पंचमो यो वो दृश्यते सरलाकृतिः

ຂ້ອຍຖືວຣະຕະອັນດີ ໃນການຖວາຍການນັບຖືແລະການຕ້ອນຮັບທຸກຢ່າງແກ່ແຂກຜູ້ມາເຖິງ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຫ້າໃນພວກເຈົ້ານີ້ແມ່ນໃຜ, ຜູ້ທີ່ເຫັນຢູ່ນີ້ມີຮູບຮ່າງງ່າຍໆ ແລະຕົງໄປຕົງມາ?

Verse 13

इंद्रद्युम्नो महीपालो बिभोम्यस्मादलंतराम् । अमुना यजमानेन रौचकाख्ये पुरा पुरे

ກະສັດອິນດຣະດຸມນະ—ຂ້ອຍຢ້ານພຣະອົງຢ່າງຫຼາຍ ເນື່ອງຈາກເຫດນີ້: ໃນອະດີດ ໃນເມືອງຊື່ ຣາວຈະກະ ຊາຍຜູ້ນັ້ນເອງ ໃນຖານະຢະຊະມານ (ເຈົ້າພິທີຍັດ) …

Verse 14

यज्ञपावकदग्धा मे पृष्ठिर्नाद्यापि निर्व्रणा । तन्मे भयं पुनर्जातं किमयं पुनरेव माम्

ຫຼັງຂອງຂ້ອຍຖືກໄຟຍັດເຜົາ ແລະຈົນບັດນີ້ກໍຍັງບໍ່ຫາຍຈາກບາດແຜນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ຄວາມຢ້ານກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍອີກຄັ້ງ: ຜູ້ນີ້ຈະມາທຳຮ້າຍຂ້ອຍອີກບໍ?

Verse 15

आसुतीवलमाधाय भुवि धक्ष्यति संप्रति । इति वाक्यावसाने तु कूर्मस्य कुरुसत्तम

ເຂົາຈະຍົກເອົາພະລັງແຫ່ງຄວາມພຸ້ນໄວອັນຮວດເຮັດ ແລ້ວຈະເຜົາຂ້ອຍໃນພື້ນດິນດຽວນີ້. ເມື່ອກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ເວົ້າຈົບດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ກູຣຸ …

Verse 16

पपात पुष्पवृष्टिः खाद्विमुक्ताप्सरसां गणैः । सस्वनुर्देववाद्यानि कीर्त्युद्धारे महीपतेः

ຝົນດອກໄມ້ຕົກລົງຈາກຟ້າ ໂດຍຝູງອັບສະຣາປ່ອຍລົງມາ. ດົນຕີເທວະດາດັງກ້ອງ ປະກາດການຍົກຍ້ອງກຽດຊື່ຂອງພະມະຫາກະສັດ.

Verse 17

विस्मितास्ते च ददृशुर्विमानं पुरतः स्थितम् । इंद्रद्युम्नकृते देवदूतेनाधिष्ठितं तदा

ພວກເຂົາຕື່ນຕະລຶງ ແລະເຫັນວິມານສະຫວັນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ໃນເວລານັ້ນ ມັນຖືກຄອບຄອງໂດຍເທວະທູດ ທີ່ຖືກສົ່ງມາເພື່ອອິນດຣະດຸມນະ.

Verse 18

अयातयामाः प्रददुराशिषोऽस्मै सुरद्विजाः । साधुवादो दिवि महानासीत्तस्य महीपतेः

ພຣະພຣາຫມັນເທວະດາຜູ້ບໍ່ເມື່ອຍລ້າ ໄດ້ປະທານພອນແກ່ລາວ. ໃນສະຫວັນ ມີສຽງສັນລະເສີນອັນຍິ່ງໃຫຍ່—“ດີແທ້!”—ແກ່ພະມະຫາກະສັດນັ້ນ.

Verse 19

ततो विमानमालंब्य देवदूतस्तमुच्चकैः । इंद्रद्युम्नमुवाचेदं श्रृण्वतां नाकवासिनाम्

ຕໍ່ມາ ເທວະທູດໄດ້ຈັບວິມານໄວ້ ແລະເວົ້າດັງໆກັບອິນດຣະດຸມນະ ໃນຂະນະທີ່ຊາວສະຫວັນກຳລັງຟັງຢູ່.

Verse 20

देवदूत उवाच । नवीकृताधुना कीर्तिस्तव भूपाल निर्मला । त्रिलोक्यामपि तच्छीघ्रं विमानमिदमारुह

ເທວະທູດກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ກຽດຊື່ອັນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ບັດນີ້ໄດ້ຖືກຟື້ນໃໝ່. ມັນຈະແຜ່ກວ້າງໄປຢ່າງໄວ ເຖິງທັງສາມໂລກ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂຶ້ນວິມານນີ້ໃນທັນທີ.”

Verse 21

गम्यतां ब्रह्मणो लोकमाकल्पं तपसोर्जितम् । प्रेषितोऽहमनेनैव तवानयनकारणात्

ຈົ່ງໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ ທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຕະປະ ແລະດຳລົງຈົນສິ້ນກັລປະ. ຂ້ອຍຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະອົງ ເພື່ອນຳເຈົ້າໄປທີ່ນັ້ນໂດຍເຉົ້າຈົງ.

Verse 22

यावत्कीर्तिर्मनुष्यस्य पृथिव्यां प्रथिता भवेत् । तावानेव भवेत्स्वर्गी सति पुण्ये ह्यनंतके

ເທົ່າໃດທີ່ກຽດຊື່ຂອງມະນຸດຍັງແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ, ເທົ່ານັ້ນເຂົາຈຶ່ງພຳນັກຢູ່ໃນສະຫວັນ—ເມື່ອມີບຸນກຸສົນອັນບໍ່ຮູ້ຈົບຫຼັງຫຼັງ.

Verse 23

सुरालयसरोवापीकूपारामादिकल्पना । एतदर्थं हि पूर्ताख्या धर्मशास्त्रेषु निश्चिता

ການສ້າງວິຫານແດ່ເທວະ, ສະລອງນ້ຳ ແລະບໍ່ນ້ຳ, ບໍ່ນ້ຳຂັ້ນບັນໄດ, ສວນ ແລະອື່ນໆ—ເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ແທ້—ໃນຄຳພີທຳມະສາດໄດ້ກຳນົດໄວ້ວ່າ ‘ປູຣຕະ’ ແມ່ນກຸສົນງານສາທາລະນະ.

Verse 24

इंद्रद्युम्न उवाच । अमी ममैव सुहृदो मार्कंडबककौशिकाः । गृध्रकूर्मौ प्रभावोऽयममीषां मम वृद्धये

ອິນດຣະດຸມນະ ກ່າວວ່າ: “ເຫຼົ່ານີ້ແທ້ໆແມ່ນມິດດີຂອງຂ້ອຍ—ມາຣະກັນດະ, ບາກະ, ແລະ ກໍສິກະ. ອຳນາດອັນອັດສະຈັນຂອງນົກແຮ້ງ ແລະ ເຕົ່ານີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຈີຣິນ ແລະຍົກຂ້ອຍໃຫ້ສູງຂຶ້ນດ້ວຍ”។

Verse 25

तच्चेदमी मया साकं ब्रह्मलोकं प्रयांत्युत । पुरःस्थितास्तदायास्ये ब्रह्मलोकं च नान्यथा

“ຖ້າເຂົາເຈົ້າເຫຼົ່ານີ້ກໍຈະໄປກັບຂ້ອຍສູ່ພຣະຫມາໂລກ, ເມື່ອເຂົາເຈົ້າຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະໄປສູ່ພຣະຫມາໂລກໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.”

Verse 26

परेषामनपेक्ष्यैव कृतप्रतिकृतं हि यः । प्रवर्तते हितायैव स सुहृत्प्रोच्यते बुधैः

ຜູ້ໃດບໍ່ຄອຍພຶງຜູ້ອື່ນ ແຕ່ກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຜູ້ອື່ນລ້ວນໆ ແລະຕອບແທນຄວາມເມດຕາດ້ວຍຄວາມເມດຕາ—ນັກປັນຍາເອີ້ນວ່າ «ມິດແທ້»។

Verse 27

स्वार्थोद्युक्तधियो ये स्युरन्वर्थास्तेप्यसुंधराः । मरणं प्रकृतिश्चैव जीवितं विकृतिर्यदा

ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈມຸ່ງແຕ່ປະໂຫຍດຕົນ ແມ່ນແຕ່ຊື່ວ່າ «ມີຊີວິດ» ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຖືຊີວິດແທ້. ເມື່ອຄວາມຕາຍຖືກນັບເປັນ «ທຳມະດາ» ແລະຊີວິດກັບກາຍເປັນຄວາມບິດເບືອນ ຄ່ານິຍົມກໍຖືກກັບຫົວກັບຫາງແລ້ວ.

Verse 28

प्राणिनां परमो लाभः केवलं प्राणिसौहृदम् । दरिद्रा रागिणोऽसत्यप्रतिज्ञाता गुरुद्रुहः

ສຳລັບສັດມີຊີວິດ ກຳໄລອັນສູງສຸດຄື ມິດຕະພາບແລະເມດຕາຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຂັດສົມບັດໃນຄຸນທຳ ຖືກຕັນຫາຄອບງຳ ກໍກາຍເປັນຜູ້ຜິດສັດຈາ ແລະທໍລະຍົດແມ່ນແຕ່ຄູອາຈານ.

Verse 29

मित्रावसानिनः पापाः प्रायो नरकमंडनाः । परार्थनष्टास्तदमी पंच संप्रति साधवः

ຄົນບາບທີ່ເຮັດໃຫ້ມິດຕະພາບພັງທະລາຍ ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວເປັນດັ່ງເຄື່ອງປະດັບຂອງນະລົກ. ແຕ່ຄົນທັງຫ້ານີ້ ຜູ້ຍອມເສຍສະລະເພື່ອປະໂຫຍດຜູ້ອື່ນ ບັດນີ້ແມ່ນຜູ້ດີແທ້.

Verse 30

मम कीर्तिसमुद्धारः स प्रभावो महात्मनाम् । अमीषां यदि ते स्वर्गं प्रयास्यन्ति मया सह । तदाहमपि यास्यामि देवदूतान्यथा न हि

ນີ້ແມ່ນອານຸພາບຂອງມະຫາບຸລຸດເຫຼົ່ານີ້—ໂດຍເຂົາເຈົ້າ ກຽດຊື່ຂອງຂ້ອຍຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຖ້າພວກເຂົາຈະໄປສະຫວັນພ້ອມກັບຂ້ອຍ ໂອ ທູດເທວະ ຂ້ອຍກໍຈະໄປເຊັ່ນກັນ; ບໍ່ອາດເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້.

Verse 31

देवदूत उवाच । एते हरगणाः सर्वेशापभ्रष्टाः क्षितिं गताः

ເທວະທູດເວົ້າວ່າ: «ພວກກະນະຂອງພຣະຫຣະ (ຜູ້ຕິດຕາມພຣະສິວະ) ເຫຼົ່ານີ້ ຖືກຄຳສາບຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແລະໄດ້ລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນ»។

Verse 32

शापांते हरपार्श्वे तु यास्यंति पृथिवीपते । विहायेमानतो भूप त्वमागच्छ मया सह

«ເມື່ອຄຳສາບສິ້ນສຸດ ພວກເຂົາຈະກັບໄປຢູ່ຂ້າງພຣະຫຣະ ໂອ້ ຈອມແຜ່ນດິນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ກະສັດ ຈົ່ງປະພວກເຂົາໄວ້ທີ່ນີ້ ແລ້ວມາກັບຂ້ອຍ»។

Verse 33

न चैषां रोचते स्वर्गो हित्वा देवं महेश्वरम् । इंद्रद्युम्न उवाच । यद्येवं गच्छ तद्दूत नायास्येहं त्रिविष्टपम्

«ສະຫວັນກໍບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງພວກເຂົາ ຖ້າຕ້ອງລະທິ້ງພຣະມະເຫສະວະຣະ»। ອິນທຣະດຍຸມນະເວົ້າວ່າ: «ຖ້າເປັນແບບນັ້ນ ຈົ່ງໄປເຖີດ ໂອ້ ທູດ—ຂ້ອຍຈະບໍ່ໄປຕຣິວິດສະຕະປະ (ສະຫວັນ)»។

Verse 34

तथा तथा यति ष्यामि भविष्यामि यथा गणः । अविशुद्धिक्षयाधिक्यदूषणैरेष निंदितः

«ຂ້ອຍຈະພາກພຽນຢ່າງນັ້ນ ແລະຈະເປັນເຫມືອນກະນະ (ຜູ້ຕິດຕາມພຣະສິວະ). ເພາະສະຫວັນນີ້ຖືກຕຳນິວ່າມີມົນທິນ—ມີຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ, ບຸນທີ່ຫຼຸດລົງ, ແລະຂໍ້ດ່າງພ້ອຍອື່ນໆ»។

Verse 35

स्वर्गः सदानुश्रविकस्तस्मादेनं न कामये । तत्रस्थास्य पुनः पातो भयं न व्येति मानसात्

«ສະຫວັນເປັນແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ຍິນຕາມປະເພນີ ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ປາດຖະໜາມັນ. ຄວາມຢ້ານກົວວ່າຈະຕົກລົງອີກຈາກສະພາບນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍຫາຍໄປຈາກໃຈຂ້ອຍ»។

Verse 36

पुनः पातो यतः पुंसस्तस्मात्स्वर्गं न कामये । सति पुण्ये स्वयं तेन पातितो निजलोकतः

ເນື່ອງຈາກມະນຸດຈະຕ້ອງຕົກລົງອີກ ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາຖະນາສະຫວັນ. ແມ່ນແຕ່ຍັງມີບຸນ ເມື່ອບຸນໝົດ ກໍຖືກຕົກຈາກໂລກຂອງຕົນເອງ.

Verse 37

चतुर्मुखेन वैलक्ष्यं गतोऽस्मि कथमेमि तम् । इतीदमुक्त्वा दूतं तं श्रृण्वतोऽस्यैव विस्मयात्

ຂ້າພະເຈົ້າອາຍຕໍ່ພຣະຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລ້ວ ຈະໄປສະຫວັນນັ້ນໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນີ້ ໃນຂະນະທີ່ທູດນັ້ນຟັງຢູ່ ພຣະອົງກໍຢູ່ໃນຄວາມພິລຶກພິລັນແລະອັດສະຈັນ.

Verse 38

अप्राक्षीद्भूपतिः कूर्मं तदायुःकारणं तदा । इदमायुः कथं जातं कूर्म दीर्घतमं तव

ແລ້ວກະສັດໄດ້ຖາມເຕົ່າເຖິງເຫດໃຫ້ມີອາຍຸຍືນ: “ອ້າຍເຕົ່າເອີຍ ອາຍຸຍືນອັນຍາວຫຼາຍນີ້ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດແກ່ເຈົ້າ?”

Verse 39

सुहृन्मित्रं गुरुस्त्वं मे येन कीर्तिर्ममोद्धृता

ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ປາຖະນາດີໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນມິດ ແລະເປັນຄູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ເພາະໂດຍເຈົ້າ ກຽດຊື່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກຍົກຂຶ້ນ.

Verse 40

कूर्म उवाच । श्रृणु भूप कथां दिव्यां श्रवणात्पापनाशिनीम् । कथां सुमधुरामेतां शिवमाहात्म्यसंयुताम्

ເຕົ່າເວົ້າວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງລາວອັນທິບພະນີ້; ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງ ບາບກໍຖືກທຳລາຍ. ເລື່ອງນີ້ຫວານຊື່ນຢ່າງຍິ່ງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍມະຫາຕະມະຂອງພຣະສິວະ.

Verse 41

श्रृण्वन्निमामपि कथां नृपते मनुष्यः सुश्रद्धया भवति पापविमुक्तदेहः । शंभोः प्रसादमभिगम्य यथायुरेवमासीत्प्रसादत इयं मम कूर्मता च

ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຟັງເລື່ອງນີ້ດ້ວຍສັດທາອັນບໍລິສຸດ ຈະພົ້ນບາບທັງກາຍແລະໃຈ. ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາຂອງ ສຳພູ (Śambhu) ຊີວິດກໍຖືກຄ້ຳຈຸນແລະສົມບູນ—ດ້ວຍພຣະກະລຸນານັ້ນເອງ ສະພາບ «ກູຣມະ» ຂອງຂ້າກໍເກີດຂຶ້ນ.